Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Dziękuję!
NA ŻYWO
O rany, dziękuję.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Ale miło.
Prawie zapomniałem, że za tydzień zginiemy.
Żartuję. Raczej za miesiąc.
Pamiętacie, gdy sądziliśmy, że już po pandemii?
Wszyscy się cieszyli: „Udało nam się!”.
Pewnie wyszliśmy na idiotów.
Byliśmy z siebie tacy dumni.
„Cieszę się, że pomogłem chorym,
zostając w domu”.
„Jeszcze nie koniec? Nie dam się znowu zamknąć”.
„Ci chorzy muszą umrzeć”.
To nie koniec.
Pandemia jest jak serial, który mieli przerwać,
ale Netflix go wznowił.
Nie byłem gotowy na nowy sezon.
Nie wiem jak wy, ale nie planowałem już więcej spotykać się z rodziną.
Rodzice mnie zrozumieją.
To jak zmienianie pieluchy w środku nocy.
Jesteś wykończony, a to ohydna robota.
Ale nie masz wyjścia.
Zmieniasz pieluchę, zakładasz śpiochy,
a gdy delikatnie odkładasz dziecko do kołyski,
słyszysz, jak pielucha się napełnia.
Taki jest 2021 rok.
Ciągle to samo.
To nieustannie napełniająca się pielucha.
Tęsknię za początkami pandemii.
Było fajnie.
Myśleliśmy, że mycie rąk nas ocali.
„Myjcie ręce. Będzie dobrze”.
„Dobra”.
Zanim testy były dostępne od ręki, każdy miał
przechwalającego się kolegę:
„Ja już miałem COVID”.
„W 1991 roku”.
„Wtedy nazywał się COVID-91”.
„Miałem go kilka razy. Mycie rąk mnie uzdrawiało”.
Objawy były niejednoznaczne.
Nadal są.
„Jakie są objawy?”
„Wszelakie”.
„Jak to?”
„Zadawanie pytań jest objawem.”
„Nie sądzę.”
„Zaprzeczanie to też częsty objaw.”
Wycieraliście zakupy? Ja tak.
Czułem się głupio.
„Jestem zwykłym facetem i czyszczę pudełko herbatników.
Czy na tym polega nerwica natręctw?”
A po kilku tygodniach: „Wyglądają na czyste.
Wyczyściłem je”.
Ale trzeba było uważać.
Brakowało jednolitości. Wszyscy byli wygadani.
„Mamy lockdown.
Zero pracy, zero szkoły”.
„Żyjemy w bańce”.
„Bańka jest tylko dla rodziny i dwóch osób,
z seksimprez”.
„Lepiej uważać”.
Każdy przeżył tę samą pandemię,
ale nasze doświadczenia się różnią.
Były czynniki.
Jeśli byłeś zdrowym 25-latkiem,
miałeś gdzieś COVID.
A jeśli byłeś starszy…
Zdziwicie się, ale ja jestem…
Uważniej oglądaliście wiadomości, nie?
Ktoś powiedział: „Starsi są bardziej zagrożeni”.
„O ile starsi?
Bardzo starsi
czy tacy, którzy nie mieli komórki w liceum?”
Co nie?
Bo nikt nie ma się za starego.
Prawdziwy wiek od czasu do czasu
daje ci z liścia.
Brałem udział w eleganckim wydarzeniu dla szpitala.
Prowadząca powiedziała:
„Studiowaliśmy na tej samej uczelni”.
Była młodsza,
ale okazało się, że bywamy w tych samych miejscach.
Po wydarzeniu podbiegła do mnie:
„Muszę wiedzieć, w którym roku skończyłeś studia”.
„W 1998 roku”.
A ona na to: „O rany, to rok moich urodzin”.
Policzek!
Prosto w twarz.
Zamurowało mnie.
Odpowiedziałem: „Ja też się wtedy urodziłem”.
Spojrzała na mnie: „Mało zabawne”.
Wsiadłem do auta i jadłem,
aż przestałem czuć cokolwiek.
Czasem trzeba było rozszyfrowywać wiadomości.
Prezenter mówił:
„Zagrożone są osoby starsze i z chorobami współistniejącymi”.
Ze współ czym?
Współistniejącymi.
Po pewnym czasie zrozumieliśmy, że:
„Grubasy umrą”.
Ale nie mogli tego powiedzieć w telewizji.
Sanjay Gupta
nie mógł powiedzieć: „Grubasy umrą”.
Więc mówili o chorobach współistniejących.
W domu pytaliśmy: „Co to współ…”.
„Nie wiem. Podaj sos”.
Z czasem zrozumieliśmy, że chodzi o grubasów.
Osoby z nadwagą pytały: „O jakiej grubości mówimy?”.
„Wielki jak sklep czy jak Jim Gaffigan?”
Zrozumiałem, do czego piją.
Zrozumiałem. Zacząłem ćwiczyć.
Jadłem zdrowo. Dobrze mi szło.
Pewnego dnia spojrzałem w lustro i stwierdziłem: „Dość”.
Okazuje się, że widmo śmierci nie motywuje.
„Wydłużysz życie”.
„Kiepski powód.
Może coś na zachętę? Jakaś pizza?”
Próbowałem.
Żona kupiła mi wagę.
Romantyzm pełną gębą.
Nie prosiłem o nią. Dała mi ją w prezencie.
U mnie by to nie przeszło.
„Sto lat, skarbie. Kupiłem ci wagę i kosmetyki do makijażu.
Dbam o ciebie”.
To nowoczesna waga.
Ma aplikację, więc rząd wie, jaką mam nadwagę.
Nie wiem, po co ta aplikacja.
Chyba po to, by hakerzy mnie szantażowali.
„Dawaj kasę, albo ujawnimy, jaki jesteś gruby”.
„Nie mam kryptowaluty”.
Włączyłem aplikację, stanąłem na wadze.
Waga pojawiła się
na telefonie: 68 kg.
No dobra, ponad 90 kg.
Sporo ponad 90 kg.
Na starych wagach byłbym poza skalą.
Tutaj byłem w granicy tej skali.
Na telefonie pod wagą
znajdowało się małe słowo na czerwono.
Nie miałem okularów, więc zapytałem córkę:
„Co tu jest napisane?”. Powiedziała: „Otyły”.
Policzek! Prosto w twarz.
Spojrzałem na nią: „Muszę pobrać aktualizację”.
Pobiegłem do kuchni i jadłem,
aż przestałem czuć cokolwiek.
Nosimy maseczki.
Kiedyś nikt nie musiał ich nosić, nie?
Fajnie było.
Pamiętacie pierwszy dzień wśród ludzi bez maseczki?
Było dziwnie, nie?
Czuliście się nago. „Czuję się tak europejsko.
Czy to Lazurowe Wybrzeże?”
Chciałem nosić maseczkę w postaci stringów.
Coś z klasą ale i z pazurem.
„Widzę policzki, ale nadal jest tajemniczy".
Krągły, blady, łysiejący
Chłopak z Indiany
Gdy kroczy, ludzie których mija mówią:
„Ble!”
Na początku dziwnie było widzieć ludzi bez maseczek.
Korciło, by czasem powiedzieć: „Lepiej noś maseczkę.
Do twarzy ci. Tak będzie lepiej dla wszystkich”.
Znacie kogoś z pandemii,
kogo widzieliście tylko w maseczce?
Gdy zobaczyliście ich twarz,
byliście zaskoczeni.
Oszukani.
„Twoja twarz nie pasuje do twojego głosu.
Kto ci ukradł podbródek?”
Pandemia ujawniła,
jak wielu świrów jest na świecie.
To było zaskakujące.
Wiedzieliśmy, że są wśród nas Unabomberzy,
ale nie aż tylu.
I że to nasi krewni.
Wiecie?
Okazało się, że każdy ma znajomego bądź krewnego,
który ma nie po kolei.
„Przestałem wierzyć w rzeczywistość”.
„Dobrze wiedzieć”.
Ujawniali szaleństwo, jak ujawnia się płeć dziecka.
„Prawda nie jest prawdą”.
„Do zobaczenia na święta”.
Chyba bardziej mnie to dotyczy,
bo moi znajomi to ekscentryczni myśliciele,
którzy na co dzień są zabawni.
Uważają, że Wielka Stopa istnieje.
Ale ta sama osoba podczas pandemii stwierdziła:
„Tom Hanks je niemowlęta”.
„Nie mów tak”.
„Naprawdę je niemowlęta.
A jeśli mi nie wierzysz, to też je jesz”.
„W porządku”.
„Tom Hanks je niemowlęta”.
„Zawsze mi na takiego wyglądał”.
Podczas lockdownu najbardziej brakowało mi restauracji.
Wiem, duże zaskoczenie.
Nie wiedziałem, jak bardzo,
do czasu pierwszego wyjścia,
gdy na widok jedzenia innych robiłem:
„O tak".
„Wiesz, co bym z tobą zrobił?”
„Daj mi widelec i nóż”.
„Jim, tu są ludzie.” „Wybacz.”
To pewnie lizusostwo,
ale sądzę, że pandemia szczególnie doświadczyła matki.
Mam rację, nie?
Albo mężczyzn, którzy musieli żyć z tymi matkami.
To była ostra jazda… Nie wiem, jak moja żona to zrobiła.
Pięcioro dzieci uczyło się zdalnie.
Szło im świetnie.
Byli z dala od nauki.
Poprosiliśmy, by dzieci uczyły się
na tym samym urządzeniu, na którym grają w Minecrafta.
To jak spotkanie grupy ludzi na diecie
w knajpie z fast-foodem.
Szaleństwo.
W końcu zrozumiałem,
jak ciężka jest praca nauczyciela.
I jaki to kiepski wybór kariery zawodowej.
Co nie?
Po pierwszej skrzynce szkockiej powiedziałem do żony:
„Gdy będzie już po wszystkim, nawet na chwilę,
zabiorę cię, gdziekolwiek zechcesz”.
„Chcę polecieć na Hawaje”.
„Myślałem raczej o sąsiadujących stanach”.
„Chcę lecieć na wakacje z dziećmi”.
„Czyimi?”
„Naszymi”.
Obliczyłem, że wyjdzie taniej niż rozwód,
więc polecieliśmy.
I…
Hawaje to cudowne miejsce.
Wszyscy czują ducha Hawajów,
witają się, mówiąc „aloha”, ale ja jestem dziwny,
więc odpowiadałem „Hej… loha”.
Czy to coś znaczy?
Nawet gdy używałem ich wyrażeń poprawnie,
nie wychodziło.
Gdy mówiłem: „Mahalo”, patrzyli na mnie, jakby mówili:
„Nie rób tak.
Skiń głową i przyniesiemy ci wieprzowinę”.
Wyróżniałem się na Hawajach.
Nie wyglądałem jak turysta,
tylko jak osoba, przy której
turyści mieli się czuć komfortowo.
„Wyluzuj. Spójrz na Jima, to dopiero wstyd”.
Hawajów nie da się porównać z innym stanem.
To tropikalny raj.
Jest niczym polinezyjska wyspa,
którą zaanektowaliśmy.
Kumacie?
Nawet nie należała do USA.
Weszliśmy jak do siebie.
„No fajnie, fajnie.
Nada się na miesiąc miodowy. Bierzemy”.
„Ale to nasz kraj”.
„Uroczo. Fajna kwiecista koszula. Sprawię sobie taką”.
Hawajczycy się nie krępują i walą:
„Ukradliście tę ziemię”.
„Nie wiem, jak to powiedzieć,
ale wszystkie ukradliśmy”.
„Macie żal, bo jest tu pięknie”.
„Wierzcie mi, w Detroit też nas nie lubią”.
Moja żona wybrała Hawaje, bo kocha plażę.
I, jak widać, ja też.
Cały czas spędziłem na nakładaniu i dokładaniu kremu z filtrem,
dzięki któremu jestem jeszcze bardziej biały.
Co za okrutny typ postanowił,
że maź chroniąca bladych ludzi przed słońcem,
ma przeistaczać ich w Białych Wędrowców?
To… okrutne.
Powinny być inne kolory.
„Super, tam jest koleś z Blue Man Group”.
Nie wiem, czemu ten krem jest biały. Jaki był zamysł?
„Biali kochają sos ranczerski, więc…
trzymajmy się tego”.
Nie opalam się. Nie tak zwyczajnie.
Nigdy nie będę średnio wysmażony.
Wyglądam, jakbym nigdy nie wychodził z domu
albo jak pacjent oddziału oparzeniowego.
Nie ma nic pomiędzy.
Wiem, że na plaży chodzi o relaks.
Ludzie się na niej relaksują.
Ja nie za bardzo.
To jak być uczulonym na pszczoły,
a na wakacjach zostać pszczelarzem.
Moim jedynym celem było nie mieć oparzeń.
Nie chciałem być dorosłym z oparzeniami.
Dziecko z oparzeniami oznacza trudy rodzicielstwa.
Gdy widzisz dorosłego, myślisz:
„To alkoholik”.
Prawda?
Bo…
Dorosły z oparzeniami
jest niczym naoczny dowód
błędnych decyzji.
Nie ma wymówek.
„Tym razem się zagapiłem. Nie wiedziałem,
że kula ognia na niebie będzie gorąca”.
Poza plażą były inne rozrywki.
Po raz ostatni zjechałem tyrolką.
Co jest z nami nie tak?
„Chcesz się poczuć, jakbyś umierał?
Zapłacisz 200 $, by poczuć się tak sześć razy?”
Może po prostu wyjdź na środek ulicy?
„Autobus prawie mnie przejechał. Czuję, że żyję”.
Albo zdejmij maskę na zjeździe motocykli.
Co nie?
Na tyrolce zwalnia się,
rozkładając ręce i nogi.
Podobno to działa.
Wygląda również na samobójstwo.
„Skoro nie chciał umierać, czemu był w pozycji denata na ulicy?”
Skąd w ogóle pomysł na tyrolkę?
„Między słupami telegraficznymi jest drut.
Może to spodoba się turystom”.
„Niby dlaczego?”
„Nie wiem. A czemu płacą za pływanie z rekinami?”
Poszliśmy nurkować.
Nie martwiłem się,
bo wiedziałem, co pomyśli rekin:
„Nie dam się nabrać
i nie ugryzę kolejnego manekina. To nie są prawdziwe nogi”.
Gdy moja rodzina plażowała,
chodziłem na piesze wycieczki,
które były nudne, ale to zmieniłem.
Brałem ze sobą saszetkę z ketchupem
i w połowie spaceru otwierałem saszetkę,
rozsmarowywałem ketchup
na dłoniach i twarzy i podchodziłem do par.
„Widzieliście moją żonę?”
„Nie”.
„Ale słyszeliście, jak pyskowała?
Nadal czuję zapach jej grzechu”.
„Jim, to potworny żart.
Przerażający”.
Pandemia trwa w najlepsze,
ale nadal przetwarzamy jej część.
Półtora roku bez wesel,
imprez urodzinowych dla dzieci i rodzinnych spędów.
Ale były też wady.
Prawda?
Niektóre rzeczy chyba nie wrócą.
Sądzę, że pożegnamy się z paradami.
W sumie nigdy nie były imponujące.
Banda idących ludzi
tamujących ruch uliczny.
Przed pandemią nigdy się nie cieszyliśmy
na widok parady.
Wywoływał w nas nienawiść do ludzi.
Jedynie ludzie biorący w niej udział
byli zadowoleni.
Nawet gapie na chodnikach pytali, ile to potrwa.
Orkiestra dęta marszowa
jest wisienką na torcie parady.
A widok z lotu ptaka na paradę w telewizji
jest imponujący, nie?
Na ulicy wyglądało na to,
że otaczają cię nerdzi.
„O nie, idą. Chowaj Xboxa”.
Ale orkiestry marszowe są super.
Ćwiczą tyle, ile sportowcy.
Ciągle ćwiczą.
Niesamowite, ile wysiłku idzie na coś,
co nikogo nie interesuje.
Żartuję.
Na pewno są tu osoby z orkiestry…
I dla nich… No wiecie…
To godne podziwu, że orkiestra dęta marszowa
może zagrać każdą piosenkę
i ją zniszczyć.
„Nie wiedziałem, że mogę znienawidzić »Uptown Funk«”.
Jak słuchasz piosenki, nie myślisz sobie,
że orkiestra fajnie by to zagrała.
Na pewno są tutaj dumni członkowie orkiestry marszowej.
Ja na pewno nie mógłbym być jej członkiem,
bo uprawiałem seks.
„Orkiestra marszowa spuści mu łomot”.
Wiem, że członkowie orkiestry marszowej cenią swój czas.
Jak dla mnie to odwlekanie w czasie kariery muzycznej.
„Chcesz być muzykiem?”
„Załóż kostium kapitana Cruncha”.
„Gdy będziesz maszerował w przerwie meczowej, pójdziemy po hot-dogi”.
„Rób tak kilka semestrów,
zobaczymy czy nie zmienisz zdania”.
Wiedzieliście? Ja nie.
Orkiestra miała początki w wojsku.
Orkiestry szły na czele oddziałów bitewnych,
podnosiły im morale i onieśmielały przeciwnika.
Nie wiem, jak to możliwe.
„O nie, znają Fleetwood Mac.
Zawracamy?
A co, jeśli Lindsey Buckingham też tam jest”?
Nie wiem, jak namówili trębaczy, by maszerowali, by stoczyć bitwę…
„Idźcie”.
„Nie są uzbrojeni?”
„Waszą bronią jest muzyka.
Jeśli przeżyjecie, obudźcie nas rano…”
Uwielbiam, gdy trąbka ma tłumik.
Czyj to pomysł?
„Słuchałem twej gry
i przypomniałem sobie, jak odtykałem toaletę”.
„Zjadłem sześć Big Maców w ramach zakładu”.
„Przyniosłem przepychacz, jest w miarę czysty”.
„Umieść go na końcu swojego drogiego instrumentu
i zagraj”.
„Proszę”.
„Rozważałeś karierę hydraulika?”
Absurdalne.
Ludzie zawsze znają kogoś podobnego do mnie.
Gdzie nie pójdę, raz w tygodniu ktoś mi mówi,
że zna kogoś podobnego do mnie.
Nie umiem zareagować. „Pozdrów go.
Niech używa kremu z filtrem”.
A mój sobowtór
nigdy nie robi niczego imponującego.
„Kosi nasz trawnik.
Za darmo. Po prostu to robi”.
Brzmi jak ktoś o moich genach.
Czasem w mediach społecznościowych ktoś wysyła mi zdjęcie dziecka,
które niby wygląda jak ja.
„To dziecko wygląda jak Jim Gaffigan”.
Ludzi śmieszy,
że wyglądam jak blady, pulchny, łysy niemowlak,
który sra do pieluchy.
Czasem sami się proszą.
Pytają: „Czemu nasz synek wygląda jak Jim?”.
„Bo spałem z twoją żoną”.
Jeśli myślicie, że porównanie do niemowlaka jest poniżające,
wiedzcie że dostaję też zdjęcia kotów, które przypominam.
Nie mówię o odosobnionych przypadkach, ale o dziesiątkach kotów.
Zawsze ta sama treść:
„Ten kot wygląda jak Jim Gaffigan”.
Nie wiem, co mają na myśli.
Że mam pozamałżeńskiego kota?
Po występie czułem się samotny, więc poszedłem na spacer,
kotka poprosiła o papierosa,
powiedziałem, że nie palę,
zaczęliśmy rozmawiać…
Zanim się obejrzeliśmy, było rano.
Nigdy więcej jej nie widziałem.
Nadal czuję zapach jej łupieżu.
Jeśli uważacie, że to poniżające,
że ludzie uważają, że wyglądam jak niemowlę albo kot,
wiedzcie że raz dostałem zdjęcie rzepki
i wiadomość: „Ta rzepka wygląda jak Jim Gaffigan”.
I wiecie co? Wyglądałem jak ta rzepka.
Ale nie wiem, co chcieli dowieść.
Że mam pozamałżeńską rzepkę?
Po występie czułem się samotny,
więc poszedłem na spacer, rzepka poprosiła o papierosa,
powiedziałem, że nie palę,
zaczęliśmy rozmawiać.
Zanim się obejrzeliśmy, było rano.
Nigdy więcej jej nie widziałem.
Jeśli uważacie, że to poniżające,
że ludzie uważają, że wyglądam jak pomarszczona część nogi…
To macie rację.
Też tak myślałem. A potem mnie olśniło.
Zrozumiałem, co się stało.
To nabrało sensu.
Na pewno ktoś z was myśli, że oszalałem.
Ale reszta dostrzeże logikę.
Osoba od rzepki musiała pójść do chirurga plastycznego…
„Chcę, by moja rzepka
wyglądała jak najbardziej niedoceniany komik w USA”.
A chirurg na to:
„Jak John Mulaney?”.
A koleś od rzepki: „Nie, Jim Gaffigan”.
„Nie wiem, kto to”.
A koleś od rzepki powiedział:
„Taki blady, puszysty facet, który wygląda jak niemowlę albo kot”.
Myślę, że tak było.
Dziwne.
Zazwyczaj porównują mnie do innych ludzi.
W Utah zawsze mówią, że wyglądam jak mormon.
Nie sądziłem, że można wyglądać jak religia.
Jak widać, ja mogę. Poszperałem.
Nie wyglądam jak założyciel mormonizmu.
Nie wyglądam jak ich obecny lider.
Ani jak koleś, który mógłby mieć kilka żon.
Po prostu wyglądam mormońsko.
Mormoni zaprzestali już poligamii.
Ale kiedyś mężczyźni mogli mieć kilka żon.
Nie wiem, czy to zachęta do religii.
Kocham moją żonę i szczerze mówiąc, nie chcę kolejnej.
Sprawiam zawód jednej osobie. Starczy.
Wyobrażacie sobie, że dwóch małżonków się na was wścieka?
I nie możecie pić kawy?
Podziękuję.
Obym nie brzmiał, jakbym się z nich nabijał.
Zorganizowane ruchy religijne mają negatywne stereotypy.
Na szczęście jestem katolikiem, więc mnie to nie dotyczy.
Czasem ludzie mi nie wierzą, że nim jestem.
„Mówię tak tylko, by wam zaimponować.
Chcę, byście uważali, że jestem rozsądny”.
Obecnie wydaje się, że katolicy chcą stracić wiernych.
„Co jeszcze możemy zrobić?
Może zróbmy z Billa Cosby'ego papieża? Spróbujmy”.
Katolicy opanowali zmniejszanie religii.
Nawet podczas Wielkiej Schizmy, gdy doszło do rozłamu
na Kościół wschodni i zachodni,
Kościół prawosławny stwierdził, że Gwiazdka będzie w styczniu.
A Katolicy stwierdzili, że lubią pedofilów.
Wiem. Dla mnie to też trudne.
A potem nadeszła protestancka reformacja.
Nie spodziewaliście się lekcji z historii religii.
W XVI wieku doszło do reformacji,
a Martin Luther, uważał, że będzie najsławniejszym Martinem Lutherem…
„Jestem królem Martinów Lutherów.
Pewnie któregoś dnia będzie święto na moją cześć”.
Martin Luther miał 95 problemów,
ale nie była nim kobieta.
Wtedy Kościół katolicki był skorumpowany.
Na szczęście już nie jest.
Niektórzy Katolicy się wkurzają.
„Skoro tak krytykujesz,
po co jesteś katolikiem?”
Bo uważam, że ludzie są z natury niedoskonali.
To jeden z powodów.
Ale głównie dlatego, że boję się żony.
Nie sądzę, aby odłamy w religii
były złe same w sobie.
Chodzi mi o ludzką interpretację.
W większości odłamów Bóg mówi to samo.
„Macie się miłować”.
„Jasne, rozumiemy. Mamy zabijać gejów…
Bierzmy się do roboty”.
Wszystkie zinstytucjonalizowane religie przeżywają kryzys.
Muzułmanie są najlepsi.
„Katolicy myślą, że zrażą do siebie ludzi?
Potrzymaj mój hummus.
Pokażę im, jak to się robi”.
Pewnie niektórzy z was myślą:
„Jim, wyglądasz jak były członek Hitlerjugend.
Co myślisz o judaizmie?
Chcę popatrzeć, jak się dziś pogrążasz”.
Nie boję się. Powiem wam, co myślę.
Judaizm jest idealny.
Nie ma w nim nic złego. Chciałbym być w wielu kolejnych filmach.
To…
To jest…
Klasyczne lizusostwo zabarwione antysemityzmem.
Jedyną religią, która nie ma
negatywnych stereotypów, jest buddyzm.
Zaskakujące, że więcej Amerykanów nie jest buddystami.
W końcu z wyglądu go przypominają.
Budda to kompan do oglądania meczu.
„Budda zawsze przynosi beczkę z piwem na baraże.
Budda! Budda!”
W prawdziwym życiu Budda był szczupły. Nawet nie był duży.
Jego tusza ma zachęcać do religii.
W tamtych czasach otyłość oznaczała sukces.
Również blada skóra była tego oznaką.
Dawniej byłbym jak Jeff Bezos…
Bezos. Kto jest waszym ulubionym miliarderem niby-astronautą?
Wiecie, że macie z czego wybierać?
I nie tylko spośród dwóch osób.
Żyjemy w czasach, gdy miliarderzy budują własne rakiety,
by polecieć w kosmos i nikt nie pyta:
„Czy aby na pewno płacą podatki?”.
„Znam nauczycieli, którzy potrzebują przyborów szkolnych”.
Miliarderzy próbują wykonać plany
pięcioletnich chłopców.
„Gdy dorosnę, będę obrzydliwie bogaty!
Wybuduję własny statek kosmiczny!
I polecę w kosmos!”
„Dobrze, Jeffrey.
Ale teraz czas spać”.
Prawie mi szkoda księgowych miliarderów.
„Miałeś świetny rok.
Zarobiłeś 40 miliardów dolarów.
Ale zachachmęcę tak, byś wyszedł na zero.
Nie wychylaj się i nie przykuwaj uwagi,
a będzie dobrze.
Masz jakieś plany?”
„Zbudowałem rakietę…
by polecieć w kosmos”.
„Chodziło mi o nie wychylanie się na tej planecie”.
„Rakieta jest w kształcie penisa. Czy to ma znaczenie?”
Podoba mi się argumentacja miliarderów odnośnie lotu w kosmos.
„Skoro ja tam lecę, to niedługo i wy będziecie mogli”.
„Lecę, byście też mogli”.
Nie chcę lecieć w kosmos.
Chcę lecieć do Włoch.
Tym się zajmijcie.
Ostatnio widziałem autostopowicza. To rzadki widok.
Oczywiście mamy na nich nową nazwę.
Mordercy.
Taka prawda. Mordują miłych ludzi, którzy chcą ich podwieźć.
To dopiero niewdzięczność.
„Dzięki za podwózkę”. Ciach.
Podróż autostopem była niebezpieczna dla obu stron.
Dla autostopowicza i kierowcy.
Na pewno kiedyś jakiś morderca
szukał autostopowicza, a gdy go znalazł,
okazało się, że też jest mordercą.
Kierowca: „Zabiję cię”.
Autostopowicz: „To ja zabiję ciebie”.
Na pewno się uśmiali.
Na bank.
I stopniowo się w sobie zakochiwali.
O tym jest mój musical.
Autostopowa miłość.
Przyleciałem w czwartek, a gdy jechałem z lotniska,
zobaczyłem radosnego kolesia na motorze.
Zawsze gdy widzę motocykl na autostradzie,
myślę o jednym.
„Umrzesz”.
Co robisz na autostradzie? Umrzesz.
Mówię to tylko dlatego, bo umrą.
Nie wiem, co oni sobie myślą.
„Muszę przejechać kawał drogi.
Wziąć auto, czy krzesło na motorze bez pasów?”
„Jak kichnę, to już nie będę mógł chodzić. Kocham jazdę”.
I umierają!
Usłyszałem go, nim go zobaczyłem.
Wszyscy kiedyś taki słyszeliśmy.
„Jak bardzo małego ma penisa?”
Nie wiedziałem, że niektóre motocykle są takie głośne,
bo chcą, żebyś wiedział, że umrą.
Moi znajomi kochają motocykle.
Niektóre kobiety kręcą motocykliści.
„Lubię niebezpiecznych mężczyzn,
których nie stać na auto.
I którzy na pewno umrą”.
Motocykliści są fascynujący.
Jedyna w swoim rodzaju amerykańska subkultura.
Są męscy i niezależni, nie?
Niezależni.
„Chcę być w trasie.
Tylko ja i mój motor.
I 30 innych kolesi”.
„W takich samych ciuchach”.
„Jadących jeden za drugim tak blisko, że mogą się całować”.
Dokopie mu orkiestra marszowa i motocykliści.
Motocykliści to dorośli, którzy rozmawiają przez telefon jak ośmiolatkowie.
„Chcecie dziś pojeździć?
Nie chcę jechać sam. Boję się. Zapytaj mamę”.
To zabawne, bo motocykliści są onieśmielający.
Są źli.
Wydaje się, że są źli, bo jest im zimno.
Kamizelka bez koszuli? Pewnie jest chłodno.
„Szkoda, że nie mam szala”.
„Szala i Uggsów”.
„I pumpkin spice latte”.
Kamizelka bez koszuli to standard.
Czy czują presję kolegów?
„Patrz, Curtis
ma T-shirt pod kamizelką jak dziewczyna”.
„Skopmy mu dupę”.
„A potem go pocałujmy”.
Czasem za motocyklistą
siedzi pasażer. Najczęściej kobieta.
Kolesie nie chcą jechać z tyłu.
Ciężko jechać z tyłu i uniknąć
długiego, intymnego uścisku.
„Spadamy, Virgil".
„Pięknie pachniesz, Virgil”.
„To lilia?”
„Robisz przysiady, Virgil?”
W lecie po autostradzie jeżdżą rowerzyści.
Wtedy zawsze wyglądają,
jakby brali udział w Tour de France.
„Przegrywasz!”
„Ty też umrzesz”.
Rowerzyści muszą się uspokoić z projektami kasków.
Mają bardzo aerodynamiczny kształt. Nie jedziecie aż tak szybko.
To rower. Nie jesteście w filmie Tron.
I załóżcie jakieś ubrania!
Po co ten spandex?
Jedziecie na zapasy z Blue Man Group?
Ile jeszcze razy się do nich odniesiesz?
Widzieliście rowerzystę na autostradzie,
który był normalnie ubrany?
Stracił prawko za jazdę pod wpływem.
Od tego jest Uber.
Rowerzyści się nie podwożą.
Nie ma miejsca.
I tak już siedzą na klamce.
„Posiedzę tu pięć godzin.
Nie wiem, czemu nie mogę mieć dzieci".
Tak, żartuję z nich.
Co mi zrobią? Rzucą we mnie butelką ich dziecka?
„Pobiegłbym za tobą, ale noszę korki bez powodu”.
Czy one są konieczne?
Jesteś w Starbucksie.
„Macie mleko owsiane?”
Motocykliści zapożyczyli końcówkę „cyklista” od rowerzystów.
Co ciekawe, rowerzystów rzadko nazywa się cyklistami.
Tak jakby motocykliści nabijali się z rowerzystów.
„Weźmy sobie ich nazwę. Co nam zrobią?”
Rowerzyści: „Cykliści nie jeżdżą na motocyklach”.
„Mamy to gdzieś.
Będziemy się ubierać jak koleś z Village People”.
„To był nasz plan”.
„Będziecie nosić kostiumy gimnastyczek”.
„Dobra”.
Obie grupy ubierają się, jakby szły na imprezę kostiumową.
Inne środki transportu nie mają uniformów.
Nikt na statku rejsowym nie wygląda jak pirat,
bo to zbędne.
Motocykliści i rowerzyści paradoksalnie nie mają nic wspólnego.
Chyba chcą się odróżniać.
Nawet miejsce kierownicy…
Rowerzyści mają kierownicę nisko,
motocykliści bardzo wysoko.
„Ale wygodnie”.
„Jak na trójkołowym rowerku”.
„Już wiem, czemu mam portfel na łańcuchu”.
Monocykliści nie jeżdżą autostradą.
Wiecie czemu? Bo nie żyją.
Zabiłem ich. Nie ma za co.
Chyba nikt nie prosi się o uwagę jak oni.
Może ktoś na drążku pogo.
Jak go reklamowali?
„Możesz na nim skoczyć dwa razy i upaść na twarz”.
„Interesujące. Czy w miarę czasu idzie lepiej?”
„Bynajmniej”.
„Biorę”.
Monocykliści zachowują się, jakby nie szukali poklasku.
Mają wyluzowane spojrzenia,
ale ich nogi to co innego.
Zawsze…
„Hej, jak leci?”
„Nie, nic nie robię”.
„Macie trzy kręgle do żonglowania?”
„Powkurzam was dwoma zbędnymi umiejętnościami”.
Ten żart jest zbyt wymagający.
Pewnie zauważyliście pianino na scenie.
Niektórzy się zastanawiają:
„Po co mu to pianino?”.
I…
Pewnie nie wiecie, że…
nie umiem na nim grać.
„Jim, to było…
„Serio? Przyniósł je dla tego żartu?”
„Żałosne”.
Zebrało się tu sporo atrakcyjnych osób.
Naprawdę.
Serio, serio.
Nie mówię o wszystkich.
Ale nie mówię nic odkrywczego. Sami wiecie, jak wyglądacie.
Uczymy się o tym od małego.
W przedszkolu dziewczynki uganiały się za ładnymi chłopcami.
Ja nie musiałem zbyt wiele biegać.
Właściwie to wcale.
W wieku pięciu lat zrozumiałem,
że tak to wygląda.
„Będę musiał pisać kawały.
I będę spotykał się z kumplami".
Nadal się z nimi spotykam.
Podczas lockdownu jeden kumpel
każdego dnia planował męski weekend.
Z każdą rozmową jego plany brzmiały mniej kusząco.
„Plan jest taki:
Wynajmiemy domek na weekend. Sami faceci. Bez kobiet”.
„Już mówię nie”.
„Poczekaj. Przemyśl to.
Tylko faceci. Bez kobiet.
Będziemy palić cygara i grać w pokera”.
„Brzmi okropnie”.
„Nie przemyślałeś tego.
Sami faceci przez cały weekend. Jak w więzieniu”.
„Nie mogę się doczekać”.
Co roku mój brat, Mitch, jeździ na golfowy wyjazd z 30 facetami.
Jest ich 30. Lecą na Florydę.
Wynajmują trzy domy. Dziesięciu na dom.
Rano grają w golfa, jedzą lunch,
po południu grają w golfa, wracają do domów,
pewnie uprawiają ze sobą seks.
Nie wiem, co robią. Brzmi okropnie.
Ile można?
Mój brat nie jest gejem, ale to bez znaczenia.
Ale gdyby kiedyś powiedział, że jest, powiedziałby: „Dawałem ci tyle sygnałów”.
„Jeździłem na wakacje z 30 facetami”.
„Rezerwowaliśmy domki na wyłączność”.
„Cały dzień bawiliśmy się kijkami i piłkami”.
„Nadal nie widzisz aluzji?”
Chcę przez to powiedzieć, że golf zamienia hetero w gejów.
Kolejnym razem, gdy kumpel powie:
„Idę pograć w golfa z kolegami”, odpowiedz: „Miłej gry”.
Wolę mieszane towarzystwo.
Uważa się, że faceci są głupi.
Mam wystarczająco dużo kolegów, by wiedzieć, że to prawda.
Każdy z mężczyzn na sali ma kolegę,
na którego patrzą i zastanawiają się, jak to możliwe, że ma pracę.
Jeśli nikt nie przychodzi wam do głowy, to wy jesteście tym kolegą.
Tak.
Ricky jest takim kolegą. Świetny facet.
Kiedyś poszliśmy rzucać siekierą.
Rzucasz siekierą i pijesz piwo.
Zapominasz, że demokracja przeżywa kryzys…
W pewnej chwili Ricky zapytał:
„Zanim wymyślili ten sport, do czego używano siekiery?”.
„Do rąbania drewna”.
Zapytał: „Serio?”, a ja uciąłem: „Zamilcz”.
I jak dobry kolega, pobiegłem do domu i napisałem o tym żart.
Zapomniałem o nim.
Miesiąc później
Ricky zadzwonił
i powiedział: „Zrobiłem to.
Zbudowałem tor do rzutu siekierą w ogródku”.
Tak, jest po rozwodzie.
I…
Od razu zaczął się przechwalać.
„Teraz trafiam siekierą do celu oddalonego o 18 metrów”.
„To imponujące.
Wiesz, kiedy ci się to przyda? Nigdy”.
On: „Nigdy nie wiadomo”. Ja: „Właśnie, że wiadomo”.
Nawet jeśli ktoś się włamie do domu, a ty będziesz trzymał siekierę,
nie będziesz mógł powiedzieć: „Możesz podejść trzy metry?”.
Z wielu powodów lubię otaczać się kobietami.
Głównie dlatego, że są atrakcyjne, a mężczyźni nie.
Wiecie?
Jeśli facet dobrze wygląda, to jest wybrykiem natury.
Wiecie, co atrakcyjni faceci mają wspólnego?
Wyglądają jak kobiety.
Co nie?
Tylko w ten sposób hetero może określić, kto jest przystojny.
„Musi być atrakcyjny, bo nie wygląda jak facet”.
Kobiety są atrakcyjne, a w porównaniu z facetami, bardzo czyste.
Faceci są obleśni.
I wcale się nie starają tacy nie być.
Gdyby kosmici przylecieli na Ziemię, byliby skołowani.
„Atrakcyjne samice szykują się godzinę,
a te owłosione bestie są po prostu gotowe?”
„Nic dziwnego, że zawsze panuje tu wojna”.
Faceci z wiekiem stają się bardziej obleśni.
A kobiety bardziej eleganckie.
Faceci z wiekiem wyglądają, jakby zaczęli się rozkładać.
Widzieliście półnagiego starca?
Wygląda jak pierwszy projekt człowieka.
Czy to postać z Simpsonów?
Gdy się starzeją, pewne rzeczy przestają działać.
Synapsy nie kontaktują.
Mózg planuje, by co miesiąc rosły włosy na głowie.
Ale w pewnym momencie
stwierdza, że włosy będą wszędzie prócz głowy.
Mam włosy w miejscach, w których…
nie potrzebuję.
Chcecie wiedzieć, czemu starsi mężczyźni są dziwnie owłosieni?
To sygnał od natury: „Dość.
Skończ z tym seksem, albo zamienię cię w dywan”.
Moje ciało na szczęście nie jest tak owłosione jak innych,
bo jak widać, nie dostałem najlepszych genów.
Jestem łysy, ślepy i blady.
Nie zdziwiłbym się, gdyby w nocy wyrósł mi ogon.
„Znasz tego komika z ogonem?
Jest bardzo blady, a na ogonie ma łyse placki”.
Latem widziałem 60-letniego faceta bez koszulki na basenie.
Nie miał dużo włosów. Cały był owłosiony.
Myślałem, że kręcą reklamę GEICO.
Był strasznie owłosiony.
Musiałem powstrzymać syna, żeby go nie pogłaskał.
„Daj mu najpierw powąchać rękę”.
Był owłosiony i odważnie przechadzał się dookoła basenu,
jak gdyby całe życie żył z tymi włosami.
Nikt nic nie mówił, ale wszyscy myśleli:
„Tylko nie wchodź do basenu.
Nie chcemy patrzeć, jak się otrzepujesz”.
Przechadzał się
i usiadł obok atrakcyjnej kobiety.
Zamurowało mnie.
Zupełnie pominęła jego wygląd i skupiła się na portfelu.
Ale wszyscy chcemy dobrze wyglądać,
i by nas ganiano po placu zabaw.
Niektórzy posuwają się do operacji plastycznych.
Mówią: „Nie chcę wyjść na desperata,
ale możesz pokroić mi twarz?
Zrób mnie na bóstwo. Tnij!”
Zadziwiające, że więcej osób tego nie robi.
Żyjemy w świecie skupionym wokół piękna.
Na Harvardzie przeprowadzono badanie,
w którym wykazano, że dzieci uważają, że ładni ludzie są milsi.
Wykazało również, że dzieci są głupie.
Dajemy ładnym większy kredyt zaufania.
Jeśli są małomówni,
uważamy że są tajemniczy.
Jeśli grubas jest małomówny, myśli o jedzeniu.
To prawda, ale też jesteśmy tajemniczy.
Nie wiecie, o jakim jedzeniu.
No dobra, o cieście. Zawsze o cieście.
Ale nie wiecie o jakim. O Red Velvet.
W wyniku tego lubimy otaczać się atrakcyjnymi osobami.
Spotkaliście kiedyś
przystojnego kelnera lub atrakcyjną kelnerkę?
Myślicie: „To będzie dobry posiłek”.
A jak obsługuje was brzydal: „Wychodzimy?”.
Tak powstał stół szwedzki.
„Wiesz co, sam sobie wezmę. Dzięki.
Nie chcę patrzeć na tę gębę, jak jem”.
„Jim, jesteś potworem”.
Obserwujemy atrakcyjnych ludzi w mediach społecznościowych.
Piękni mają miliony obserwujących.
Lubimy ich zdjęcia, czasem klikniemy w emotikon płomieni.
To akceptowalne społecznie.
W prawdziwym życiu idziesz za to siedzieć.
„Co pan robi?”
„Obserwuję tę panią”.
„Dlaczego?” „Lubię na nią patrzeć”.
„Poda jej pan pochodnię, którą przyniosłem?
I ręce złożone do modlitwy”.
Musicie się uspokoić z tym emotikonem.
Jest tak często używany, że to absurdalne.
„Do zobaczenia na obiedzie. Złożone ręce”.
„Nie. Nie ma złożonych rąk. Nie dasz rady przyjść?
Co sugerujesz? Mamy jeść rękami?”
Moja żona jest atrakcyjna.
Zgadza się. Mieszane małżeństwo.
To nie fair. Jest piękna,
mądra, kreatywna. Ale wiecie co?
Ma okropny gust do facetów.
Wyrównuje się. Jestem szczęśliwie żonaty,
ale raz na tydzień patrzy na mnie, jakby myślała:
„Pewnego dnia cię zostawię”.
Bo nieustannie ją zawodzę.
Denerwuję ją.
Oto przykład, czym ją denerwuję.
Korzystam z łazienki.
Wiem, że nie powinienem.
Mam kłopoty, jak jej nie mówię, że idę do łazienki.
„Zniknąłeś. Gdzieś ty był?”
„Nie sądziłem, że potrzebuję przepustki”.
Mam kłopoty również, jak jej mówię, że idę do łazienki.
„Idę do łazienki”.
„Znowu?”
„Nic ci nie jest?”
„Który to już raz dzisiaj?”
„Jesteś obrzydliwy”.
„Co ty tam robisz?”
„Uciekam przed tobą”.
Kiedy jest na mnie zła, nie stosuje milczenia.
Po prostu odwleka odpowiedź na proste pytanie.
Będzie stała tuż obok i patrzyła na telefon.
„O której mamy spotkanie w szkole?”
A ona…
„Jest w kalendarzu”.
„Jesteś na mnie zła?”
„Nie”.
Ostatnio dowiedzieliśmy się, że nasi znajomi się rozwodzą.
Nic więc dziwnego, że żona była na mnie zła.
Nie zdziwiło mnie to, bo to nie pierwszy raz,
gdy jestem winien czemuś, z czym nie mam nic wspólnego.
Wygrana Trumpa w wyborach, przesłuchania Kavanaugha.
Przepraszam, bo podświadomie to zaplanowałem.
Nie powiem, że moja żona to wariatka, bo cenię sobie małżeństwo.
Ale to zaskakujące,
że kiedy faceci tak siebie nazywają, traktują to jak komplement.
„To mój kumpel, Joey. Totalny wariat”.
Joey: „Tak tylko gadasz”.
„To moja żona, Jeannie. Jest totalną wariatką”.
Nawet teraz się stresuję.
Jest w Nowym Jorku, ale nigdy nie wiadomo.
Gdyby tu stała
i słyszała, co o niej mówię…
Zabiłaby mnie.
A wy byście bili brawo.
„Niezła lekcja.
Czegoś się nauczyliśmy”.
Jakoś dajemy radę.
Swoją drogą, jeśli na początku pandemii
byliście w związku
i nadal w nim jesteście, powinni wam zapłacić”.
Co nie?
Bo przed pandemią,
gdy ktoś się rozstawał, było wam przykro.
Gdy ktoś się rozstaje podczas pandemii,
mówicie: „No tak”.
Współczuliście tym, którzy przetrwali razem.
„Nadal jesteście razem? Przykro mi.
Współuzależnienie, nie?”
Nieważne, czy związek był silny.
W pewnym momencie podczas pandemii
spojrzeliście na swojego partnera i pomyśleliście: „Wolę koronę”.
Wiem, że to okropne, ale taka prawda.
Wszyscy się zastanawiali:
„Jak bardzo niewygodny jest ten respirator?
Nie będę mógł mówić,
ale czy nadal będę ją słyszał?
Są respiratory na uszy?”
„Jim, jesteś potworem”.
Moja żona to cudowna matka.
Mamy pięcioro dzieci. Dacie wiarę?
Pięcioro. Dzięki.
Żałuję tego, bo…
jest ich za dużo.
Stanowczo za dużo.
Czasem podczas obiadu udaję, że prowadzę reality show
o nazwie Myślisz, że pójdziesz na studia.
Wszyscy nie pójdą.
Nie, jeśli chcę sobie kupić jacht.
Żartuję. Oczywiście nie kupię jachtu…
dopóki nie kupię motocykla.
Dzieci mówią, że je wkurzam.
Wszyscy rodzice wkurzają dzieci,
co jest ciekawe, bo to dzieci zrujnowały rodzicom życie.
Rodzice poświęcają im czas,
energię i kasę,
a one odpłacają się gniewem.
Widzieliście, jak dorosły odbiera telefon od rodziców?
Jakby dzwonił windykator.
„To moja mama”.
„Wiem, że zajmowałaś się mną ćwierć wieku,
ale to kiepski moment”.
„Wiesz, co było kiepskie? Porzucenie marzeń…
byś zawodził mnie na każdym kroku”.
Nie ośmieliłbym się zasugerować, że dzieci są boską karą za seks.
Ale można to rozważyć.
Spogląda na nas: „Za bardzo im się to podoba.
Jak ich zachęcić, by jutro się modlili?”
Uwielbiam być rodzicem.
Nie ma nic ważniejszego.
Ale to szalona propozycja.
Dajesz dzieciom wszystko.
A one pewnego dnia odchodzą.
„Nara! Dzięki za nic.
Dam znać, czy potrzebuję pomocy z kredytem”.
Ale czasem nie odchodzą.
Zostają. Stają się współlokatorami.
Nie w moim domu.
Każdemu naszykowałem walizkę.
Na widok walizek zapytali:
„Co to?”. „To wasz pożegnalny prezent na 18-stkę”.
„Jim, jesteś potworem”.
Staram się.
Staram się bardziej niż mój ojciec.
Pokolenie mojego ojca nic nie musiało.
Mój tata nigdy nie poszedł na wywiadówkę.
Nawet nie wiedział, że chodziłem do szkoły.
Nie odwracał głowy,
jak coś działo się za jego plecami.
Pytał: „Co tam się wyprawia?”.
Nie wiem, czy nie umiał,
czy nie było warto.
„Co tam się wyprawia?”
„Świętujemy urodziny”.
„Bądźcie ciszej. Oglądam Ironsides”.
Sto lat
Niech żyje nam
Dzieci wzbudzają we mnie poczucie winy.
To niewyobrażalne.
Córka występowała w czwartek i piątek.
Byłem w czwartek, a w piątek
zobaczyła mnie z torbą podróżną
i spytała: „Ne przyjdziesz na mój występ?”.
„Ty na moje nigdy nie chodzisz.
Występuję 300 razy w roku”.
Miałem ambitne plany,
by nauczyć dzieci odpowiedzialności przez sprzedawanie plakatów po moim występie.
Napisałem do nastoletniej córki:
„Chcesz sprzedawać plakaty po występie? Płacę”.
Odpisała: „Brzmi super”.
Napisałem do nastoletniego syna.
„Chcesz sprzedawać plakaty po występie? Płacę”.
Odpisał: „Dzięki. Nie potrzebuję kasy”.
On nie ma kasy.
Ma moją kasę.
Odpisałem: „Wykreślam cię z testamentu”.
Żartuję. Nigdy w nim nie był.
Gdy ojciec mnie o coś prosił,
nie czekał na odpowiedź.
Mówił: „Chcesz odśnieżyć podjazd?” i odchodził.
Mogłem odśnieżyć podjazd, albo się wyprowadzić.
Bałem się taty.
Moje dzieci traktują mnie jak bankiera, z którym niechętnie się kontaktują.
Raz w tygodniu pojawiają się znikąd.
„Mama mówi, że mogę kupić rekina.
Potrzebuję twojej karty kredytowej”.
„O czym ty mówisz?”
„Mamo, on znowu krzyczy!”
Omijałem część domu, w której znajdował się mój ojciec.
„Zrobię siku na dworze”.
Starsze rodzeństwo kazało mi zadawać pytania.
„Spytaj, czy mogę iść na lody”.
„Nie ma mowy”.
„Idź. Nie zabije dziecka”.
„Tato?” „Czego?”
„Powiedział, że nie”.
Dopóki nie miałem dzieci, nie rozumiałem taty.
Jeśli nie macie dzieci,
wszystko co mówię, nie ma sensu.
Nawet koncepcja soboty.
Gdy nie macie dzieci, cieszycie się z soboty.
A gdy je macie, szukacie kogoś,
kto się nimi zajmie za pieniądze.
A standardy drastycznie spadają.
„Opiekunka powinna mieć doktorat”
zmienia się w: „Ile spędziła w więzieniu?”.
„Zabójstwo? Ale nie dzieci, nie?”
„Satanista? Spodoba ci się”.
Każdy rodzic powie, że dzieci wzbogacają życie.
Dzięki nim doświadczają nowych rzeczy.
Dzieci robią rzeczy, o których wam się nie śniło.
Na przykład na spacerze.
Spacerowaliście z maluchami?
Nie wiecie, co z nimi zrobić.
„Zazwyczaj tu piję.
Kto chce się pobawić w drzemkę?”
Dziwne, gdy dzieciaki przyjaźnią się z kimś, kogo nie lubicie.
„Tommy przyjdzie? To ja wychodzę.
Napisz, jak sobie pójdzie,
bo jest niedojrzały”.
Nie byłem gotowy na zajęcia dla dzieci.
Wozisz je z jednych na drugie
i tak w kółko.
A jeśli nie mają zajęć,
musisz jakieś znaleźć, inaczej będą ćpać.
Rodzic nieustannie szuka zajęć.
Zabrałem dzieci do muzeum Ripley's Believe It or Not.
Nie wiem, czy kiedyś byliście aż tak zdesperowani.
Co mogę wam o tym powiedzieć?
Dużo tam niczego.
Wieje nudą i pustką.
To zbiór rupieci ze składziku zbieracza.
Ale podziwiam ich model biznesowy.
Większość biznesów chce, by klient im ufał.
Ale nie Ripley's.
„Wierzcie lub nie, ale nam nie zależy.
Wiemy, że nie wrócicie”.
Nadal nie przywykłem, że mam nastolatków.
Moja nastoletnia córka powiedziała, że chce być aktorką.
To szaleństwo, bo gdy byłem w jej wieku,
wyszedł film Stowarzyszenie umarłych poetów
z Robinem Williamsem,
w którym gra nauczyciela, który inspiruje uczniów, by chwytali dzień.
Jeden z uczniów chce być aktorem.
Bierze udział w przedstawieniu, na które zaprasza ojca,
a po występie mówi mu, że chce być aktorem.
Ojciec odpowiada: „To głupie.
To strata czasu i pieniędzy”.
Dzieciak popełnia samobójstwo z żalu,
nauczyciel zostaje zwolniony, dzieciaki stają na ławkach…
Świetny film.
Będąc rodzicem nastolatka,
zrozumiałem, że tata w tym filmie miał rację.
Żartuję. Wiem, że chodzi o to, żeby nie być nauczycielem.
Moja żona nie cierpi tego żartu.
Nie wiem, co na to dzieci.
Chyba nie wiedzą, czym się zajmuję.
A raczej tak myślałem
do ostatniego Halloween.
Mój dziesięcioletni syn, Michael, nie wiedział,
za co się przebrać. Kryzys.
Rodzice zrozumieją.
Na dwa dni przed Halloween powiedział:
„Wiem, za kogo się przebiorę.
Za komika wykonującego stand-upy”.
Byłem poruszony.
„O rany, chcesz się przebrać za tatę”.
„Nie, za Johna Mulaneya”.
Policzek! Prosto w twarz.
Dziękuję!
Dzięki.
Napisy: Małgorzata Banaszak