Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‪(ถ่ายทอดสดจากมินนีแอโพลิส)
‪พระเจ้าช่วย ขอบคุณมากเลย
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‪ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ
‪ดีจังเลย
‪นี่เกือบทำให้ผมลืมไปเลย ‪ว่าเราทุกคนกำลังจะตายในอีกหนึ่งสัปดาห์
‪ล้อเล่นน่ะ น่าจะอีกเดือนมากกว่า
‪จำตอนที่เราคิดว่าโรคระบาดสิ้นสุดแล้วได้มั้ย
‪ทุกคนมีความสุขมาก "เราทำได้"
‪เราคงดูโง่กันมากเลยนะ
‪ทุกคนตบหลังให้กันเบาๆ
‪"รู้มั้ย ฉันดีใจที่ได้ช่วยคนป่วย
‪ด้วยการอยู่ในบ้าน
‪มันยังไม่จบเหรอ ‪ฉันไม่กลับไปอยู่ในบ้านหรอกนะ
‪คนป่วยพวกนั้นต้องตายแล้วละ"
‪เพราะมันยังไม่จบไง
‪โรคระบาดก็เหมือนรายการทีวี ‪ที่เราคิดว่ามันถูกยกเลิกไปแล้ว
‪แล้วเน็ตฟลิกซ์ก็หยิบมาทำต่อ
‪ผมไม่รีรอที่จะดูซีซั่นอื่น
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นไงนะ ‪แต่ผมไม่ได้คิดจะเจอหน้าครอบครัวอีกเลย
‪พวกพ่อแม่เข้าใจความรู้สึกนี้ดี
‪มันเหมือนการเปลี่ยนผ้าอ้อมกลางดึก
‪คุณหมดเรี่ยวหมดแรง มันน่าขยะแขยง
‪แต่ก็ต้องทำ
‪คุณก็เปลี่ยนผ้าอ้อม และสวมชุดนอนให้ในที่สุด
‪และขณะที่ค่อยๆ วางเด็กกลับลงไปในเปล
‪คุณก็ได้ยินเสียงผ้าอ้อมเต็มอีกแล้ว
‪และนั่นก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 2021
‪ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪มันก็คือผ้าอ้อมที่เต็มซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ผมออกจะคิดถึงช่วงแรกๆ ‪ของการเกิดโรคระบาดนะ
‪มันสนุกดี
‪ย้อนกลับไปตอนที่เราคิดว่า ‪การล้างมือจะช่วยปกป้องเราได้
‪"ทุกคน ล้างมือนะ พวกเราจะปลอดภัย"
‪"ได้เลย"
‪นึกถึงช่วงก่อนที่จะมีการตรวจที่สะดวกรวดเร็วสิ
‪ทุกคนจะมีเพื่อนที่เคยโม้ว่า
‪"ใช่ ฉันเคยเป็นโควิดแล้ว
‪ฉันเป็นตอนปี 91
‪ใช่ ตอนนั้นเขาเรียกว่า โควิด-91
‪ฉันเป็นอยู่สองสามรอบ หายได้ด้วยการล้างมือ"
‪เพราะอาการมันน่าสับสน
‪ทุกวันนี้ก็ยังสับสน
‪แบบว่า "อาการเป็นยังไงบ้าง"
‪"ทุกอย่างเลย"
‪"หมายความว่าไง ทุกอย่าง"
‪"การถามคำถามก็คืออาการ"
‪"ไม่น่าเป็นไปได้นะ"
‪"การไม่ยอมรับเป็นอาการหลักเลยละ"
‪คุณล้างของชำเกลี้ยงเลยมั้ย ผมทำมาแล้ว
‪ผมรู้สึกงี่เง่ามาก
‪แบบว่า "ฉันก็เป็นแค่คนปกติ ‪ที่ล้างกล่องขนมทริสกิต
‪โรคย้ำคิดย้ำทำมันเป็นอย่างนี้ใช่มั้ย"
‪อีกสองสัปดาห์ต่อมา คุณก็แบบ ‪"ไม่อะ ฉันว่ามันดูสะอาดดี
‪ฉันล้างมันแล้ว"
‪แต่คุณต้องป้องกันไว้ก่อน
‪มันไม่มีความสอดคล้องกันเลย ‪ทุกคนพูดซะเป็นเรื่องราวใหญ่โต ใช่มั้ย
‪"โอ๊ย เราโดนล็อกดาวน์
‪ไม่ได้ทำงาน ไม่ได้ไปโรงเรียน
‪เรามีโลกของเรา
‪โลกมีแค่ครอบครัวของฉันกับสองคนนี้ที่เราเจอ
‪ที่ปาร์ตี้เซ็กส์ประจำสัปดาห์"
‪ฉันคิดว่าควรปลอดภัยไว้ก่อนนะ"
‪เพราะเราประสบกับโรคระบาดชนิดเดียวกัน
‪แต่ไม่ได้มีประสบการณ์เหมือนกัน จริงมั้ย
‪มันมีปัจจัยหลายอย่าง
‪อย่างถ้าคุณอายุ 25 ปีที่สุขภาพดี
‪คุณจะบอกว่า "ช่างเถอะ ‪ฉันจะล่องไปกับเรือโควิดเลย"
‪แต่ถ้าคุณอายุเกิน 25…
‪ซึ่งอาจทำให้คุณอึ้งนะ แต่ผมเกินแล้ว…
‪คุณจะตามติดข่าวมากขึ้น ใช่มั้ย
‪นักข่าวจะบอกว่า ‪"คนที่มีความเสี่ยงสูงคือคนแก่กว่า"
‪คุณก็คิด "แล้วแก่แค่ไหนล่ะ"
‪แบบว่า แก๊แก่
‪หรือแก่แบบไม่มีมือถือตอนเรียนมัธยม
‪จริงมั้ย
‪เพราะไม่มีใครคิดว่าตัวเองแก่หรอก
‪บางครั้งอายุจริงของคุณจะคอยตบคุณ
‪ให้หน้าหัน
‪ผมทำงานการกุศลให้โรงพยาบาลหนึ่ง ‪มันเป็นงานที่หรูหราทีเดียว
‪ตอนผมไปที่งาน ผู้หญิงที่จัดงานพูดว่า
‪"คุณพระช่วย เราเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน"
‪เธออายุน้อยกว่า แต่เราคุยกัน
‪และรู้ว่าเราไปที่เดียวกันหลายที่
‪แล้วพองานเลิก ‪ผมกำลังจะกลับ เธอก็วิ่งมาหาผม
‪ถามว่า "ฉันอยากรู้ว่าคุณจบปีอะไร"
‪ผมบอก "ปี 1988"
‪เธอบอก "คุณพระช่วย ฉันเกิดปีนั้น"
‪ตบเปรี้ยง
‪ให้หน้าหันเลย
‪ผมไม่รู้จะพูดยังไงด้วยซ้ำ
‪ผมก็บอก "ผมก็เกิดปีนั้นเหมือนกัน"
‪เธอมองผมแล้วบอกว่า "ไม่ขำนะ"
‪แล้วผมก็ขึ้นรถและยัดอาหารเข้าปาก
‪จนกว่าจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว
‪บางครั้งคุณต้องถอดรหัสข่าวนะ
‪ผู้ประกาศข่าวจะพูดว่า
‪"ผู้ที่เสี่ยงคือคนที่แก่กว่าและคนที่มีโรคร่วม"
‪โรคอะไรนะ
‪โรคร่วม
‪ซึ่งในที่สุดแล้วเราก็คิดได้ว่า ‪มันเป็นแค่รหัสหมายถึง
‪"พวกคนอ้วนทั้งหลายจะต้องตาย"
‪แต่เขาพูดแบบนั้นในข่าวไม่ได้
‪เขาจะให้ซานเจย์ กุปตาพูดไม่ได้ว่า
‪"คืองี้ แอนเดอร์สัน ‪พวกคนอ้วนทั้งหลายจะต้องตายนะ"
‪เขาก็เลยพูดว่าโรคร่วม
‪และตอนอยู่บ้าน เราก็แบบ ‪"ที่รัก อะไรคือโรค…"
‪"ไม่รู้ ส่งเกรวี่มาซิ"
‪ไม่ช้าก็เร็วเราก็คิดได้ว่าเขากำลังพูดถึงคนอ้วน
‪และถ้าคุณน้ำหนักเกิน คุณจะคิดว่า "อ้วนแค่ไหน"
‪หรือ "หมายถึงอ้วนแบบวอลมาร์ต ‪หรืออ้วนแบบจิม แกฟฟิกัน"
‪ผมเข้าใจความหมาย
‪ไม่รู้สิ แต่ผมเข้าใจความหมาย ‪และเริ่มออกกำลังกาย
‪เริ่มกินอาหารสุขภาพ ผมทำได้ดีเลย
‪แล้ววันหนึ่งผมมองกระจกและคิดว่า "พอเหอะ"
‪กลายเป็นว่าไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ‪คุณก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นตัวสร้างแรงจูงใจหรอก
‪"คุณมีอายุยืนขึ้นได้นะ"
‪"ไม่ใช่เหตุผลที่ดีพอ
‪คุณทำให้มันล่อใจกว่านี้ได้มั้ย ‪อาจจะเพิ่มพิซซ่าเข้ามา"
‪ผมพยายามแล้ว ผมพยายามแล้ว
‪เมียผมซื้อเครื่องชั่งน้ำหนักมาให้
‪ความโรแมนติกยังมีอยู่สินะ
‪ผมไม่ได้ขอเลย เธอให้ผมเป็นของขวัญ
‪ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นได้เลย
‪"สุขสันต์วันเกิดจ้ะ ที่รัก ‪ผมซื้อเครื่องชั่งน้ำหนักกับเครื่องสำอางมาให้
‪นี่ดูแลเธอนะเนี่ย ที่รัก"
‪มันเป็นเครื่องชั่งแบบไฮเทค
‪มาพร้อมกับแอป ‪รัฐบาลจะได้รู้ว่าผมน้ำหนักเกินไปเท่าไหร่
‪ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงมีแอป
‪ผมจะได้เป็นเหยื่อของไวรัสเรียกค่าไถ่มั้ง
‪"จ่ายมาซะ ไม่งั้นเราจะบอกทุกคน ‪ว่านายอ้วนแค่ไหน"
‪"แต่ฉันไม่มีสกุลเงินคริปโตนะ"
‪ผมติดตั้งแอปนั้น ยืนบนเครื่องชั่ง
‪น้ำหนักผมก็แสดงขึ้นมาในโทรศัพท์
‪หนัก 68 กิโลกรัม
‪ก็ได้ น้ำหนักเกิน 90 โลน่ะ
‪ก็ได้ มันเกิน 90 โลไปเยอะเลย
‪ถ้ามันเป็นเครื่องชั่งแบบโบราณ ‪คุณจะไม่เห็นตัวเลข 90
‪แต่มันอยู่ในช่วง 90
‪และตรงใต้น้ำหนักของผม ในโทรศัพท์นะ
‪มันมีคำที่เป็นตัวอักษรสีแดงตัวเล็กๆ
‪ตอนนั้นผมไม่ได้ใส่แว่น ก็เลยถามลูกสาว
‪ผมถาม "มันเขียนว่าอะไร" ลูกบอก "อ้วนเกิน"
‪ตบเปรี้ยง ให้หน้าหันเลย
‪ผมก็มองหน้าลูกสาว บอกว่า ‪"พ่อต้องอัปเดตแอปนี้แล้ว"
‪แล้วผมก็วิ่งไปที่ห้องครัวและยัดอาหารใส่ปาก
‪จนกว่าจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว
‪ยังคงใส่หน้ากากอยู่
‪มันเคยมีช่วงที่ไม่มีใครต้องใส่หน้ากาก
‪สมัยนั้นสนุกมาก
‪จำครั้งแรกที่คุณออกไปในที่สาธารณะ ‪โดยไม่ใส่หน้ากากได้มั้ย
‪มันแปลกใช่มั้ย
‪มันรู้สึกล่อนจ้อน เราคิดเลย ‪"อ้อ ฉันนี่คนยุโรปชัดๆ
‪นี่อะไร เฟรนช์ริวีเอราเหรอ"
‪ผมรู้สึกอยากจะใส่หน้ากากแบบจีสตริงนะ
‪เป็นอะไรที่มีรสนิยมแต่แอบซุกซน
‪"ฉันมองเห็นแก้มเขา แต่ก็ยังมีความลึกลับ
‪อู้ ลา ลา"
‪พุงพลุ้ย ผิวซีด หัวก็เกือบล้าน
‪เด็กชายจากอินดีแอนาเดินไป
‪และขณะที่เขาเดินอยู่ ทุกคนที่เขาเดินผ่านร้องว่า
‪"แหวะ"
‪ตอนแรกมันแปลกที่เห็นหน้าคนอื่น ‪แบบไม่มีหน้ากากใช่มั้ย
‪เราอยากเดินเข้าไปหาบางคนแล้วพูดว่า ‪"คุณควรใส่หน้ากากไว้ตลอดสิ
‪มันดูดีกว่า คุณใส่หน้ากากแล้วยิ่งดีสำหรับทุกคน"
‪คุณได้เจอใครในช่วงที่เกิดโรคระบาด
‪ที่คุณรู้จักเขาเฉพาะตอนใส่หน้ากากมั้ย
‪แล้วพอคุณได้เห็นใบหน้าเขาในที่สุด
‪คุณบอก "จ๊าก"
‪คุณรู้สึกเหมือนโดนหลอก
‪คุณจะแบบ "โห หน้าไม่เข้ากับเสียงเลย
‪แล้วใครจิ๊กคางคุณไปเนี่ย"
‪แน่นอนว่าการเปิดเผยที่สำคัญที่สุดของโรคระบาด
‪คือจำนวนคนบ้า
‪มันเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์นิดหน่อย
‪เราต่างก็รู้ว่า ‪มันมีคนจำพวกยูนาบอมเมอร์อยู่ข้างนอก
‪แต่ไม่มีใครคิดว่ามันจะมีเยอะขนาดนั้น
‪หรือเรามีความเกี่ยวดองกับพวกเขาคนสองคน
‪เนอะ
‪เพราะทุกคนมีญาติหรือเพื่อน
‪ที่เผยออกมาว่าเป็นคนบ้า
‪"ฉันไม่เชื่อในความเป็นจริงอีกต่อไปแล้ว"
‪"ไม่บอกไม่รู้"
‪เหมือนทายเพศลูก แต่เป็นทายว่าใครมีสติไม่มีสติ
‪"ความจริงมันไม่จริงอีกต่อไป"
‪"เจอกันวันขอบคุณพระเจ้า"
‪ผมรู้สึกเหมือนมันเกิดขึ้นกับผมบ่อยขึ้น
‪เพราะผมมีเพื่อนที่คิดอะไรเพี้ยนๆ อยู่ตลอด
‪และปกติพวกเขาสร้างความสนุกสนานมาก
‪เขาจะบอกว่า"ไอ้ตีนโตมีจริงนะ เพื่อน ‪ไอ้ตีนโตมีจริง"
‪แต่คนเดียวกันนั้น ‪ในช่วงที่เกิดโรคระบาดจะบอกว่า
‪"ทอม แฮงส์กินเด็กทารก"
‪"อย่าพูดแบบนั้น"
‪"ทอม แฮงส์กินเด็กทารกจริงๆ
‪และถ้านายไม่เชื่อ นายก็กินเด็กทารกเหมือนกัน"
‪ก็ได้
‪"ทอม แฮงส์กินเด็กทารก"
‪"สำหรับฉันเขาดูเหมือนคนกินเด็กทารกอยู่ตลอด"
‪สิ่งที่ผมคิดถึงที่สุดในช่วงล็อกดาวน์คือร้านอาหาร
‪ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์
‪ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคิดถึงร้านอาหารมากแค่ไหน
‪จนกระทั่งผมออกไปกินข้าวนอกบ้านครั้งแรก
‪แล้วรู้ตัวอีกทีผมก็ไปแซวอาหารของคนอื่น
‪"ใช่แล้ว
‪แกเสร็จฉันแน่
‪เอาส้อมกับมีดมาให้ฉัน"
‪"จิม คุณอยู่ในที่สาธารณะ" "อ้อ ขอโทษที"
‪เรื่องนี้จะฟังดูยกยอปอปั้นหน่อยนะ
‪แต่ผมเชื่อว่าโรคระบาด ‪ทำให้เหล่าคนเป็นแม่ลำบากที่สุด
‪ทำให้คนเป็นแม่ลำบากที่สุดแน่นอน ใช่มั้ย
‪หรือพวกผู้ชายที่ต้องอาศัยอยู่กับคนเป็นแม่พวกนั้น
‪มันบ้าสำหรับ… ‪ผมไม่รู้ว่าภรรยาผมผ่านมาได้ยังไง
‪เรามีลูกห้าคนที่เรียนทางไกล
‪และลูกๆ ของผมเก่งนะ
‪พวกเขารักษาระยะห่างจากการเรียนสุดๆ
‪เราขอให้ลูกๆ เรียนหนังสือ
‪ด้วยอุปกรณ์เครื่องเดียวกับที่ ‪พวกเขาเล่นเกมไมน์คราฟต์
‪มันเหมือนการจัดประชุมเวทวอทเชอร์ส
‪ในร้านเวนดี้ส์
‪คือมันบ้ามาก
‪ผมเกิดความซาบซึ้งใจมาก
‪ว่าการเป็นครูมันยากแค่ไหน
‪และช่างเป็นทางเลือกอาชีพที่น่าสงสารมาก
‪ว่ามั้ย
‪รู้สึกว่าหลังจากกินเหล้าไปลังหนึ่ง ‪ผมหันไปหาเมีย
‪แล้วพูดว่า "พอเรื่องนี้จบลง… ‪ถ้ามีการคลายล็อกดาวน์
‪ผมจะพาคุณไปที่ไหนก็ได้ที่คุณอยากไป ‪ที่ไหนก็ได้เลย
‪เมียผมบอกว่า "ฉันอยากไปฮาวาย"
‪ผมก็บอก "ผมคิดถึงพื้นที่สามรัฐมากกว่า"
‪เธอบอก "ฉันอยากไปฮาวาย ‪และอยากพาลูกๆ ไปด้วย"
‪ผมก็ถาม "ลูกใคร"
‪เธอบอก "ก็ลูกเราไง"
‪ผมไปหาข้อมูลและพบว่ามันราคาถูกกว่าการหย่า
‪เราก็เลยไปฮาวาย
‪และ…
‪ฮาวายเป็นสถานที่พิเศษเหลือเกิน จริงๆ นะ
‪มันมีอารมณ์ของอะโลฮา
‪ซึ่งผู้คนทักทายกันด้วยคำว่า "อะโลฮา" ‪แต่ผมทำตัวไม่ถูก
‪พวกเขาก็แบบ "อะโลฮา" ผมก็ "ฮัลโหล ฮา"
‪มันมีความหมายอะไรหรือเปล่า
‪ขนาดตอนผมใช้คำภาษาฮาวายอย่างถูกต้อง
‪ผมก็โดนเข้าให้
‪อย่างถ้าผมพูดว่า "มาฮาโล" ‪ชาวพื้นเมืองจะมองหน้าผมแบบ
‪"ไม่จำเป็นหรอก
‪แค่พยักหน้า เราก็เอาหมูมาให้แล้ว"
‪เพราะผมดูเด่นในฮาวาย
‪ผมดูไม่เหมือนนักท่องเที่ยวเลยด้วยซ้ำ
‪ผมดูเหมือนคนที่พวกเขาพามา
‪เพื่อทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกสบายใจยิ่งขึ้น
‪"คุณปกติดี ถ้าอยากเห็นความเปิ่น ‪ให้ดูจิม แกฟฟิกัน"
‪ฮาวายเลิศกว่ารัฐไหนๆ
‪มันคือสวรรค์ในเขตร้อน
‪มันแทบจะเหมือนกับว่า ‪ฮาวายเป็นประเทศของเกาะพอลินีเซีย
‪ที่เราเพิ่งยึดครองมา
‪เข้าใจความหมายมั้ย
‪มันไม่เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐเลย
‪เราเข้าไปเหมือนว่ามันเป็นที่เปิดให้ชมก่อนซื้อ
‪"สวยดีนะ สวย
‪เรามาฮันนีมูนที่นี่ได้ เราเอาที่นี่แหละ"
‪แล้วคนฮาวายก็ "เราก็เป็นประเทศหนึ่งนะ"
‪"น่ารักดี ฉันชอบเสื้อลายดอกของคุณ ‪ต้องซื้อสักตัวแล้ว"
‪และคนฮาวายก็จะบอกคุณ ‪พวกเขาจะเข้ามาหาคุณ
‪พูดว่า "คุณขโมยแผ่นดินนี้มา"
‪ผมก็แบบ "ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไงนะ
‪แต่เราขโมยมาทั้งประเทศนั่นละ
‪ก็คงจะเจ็บปวดขึ้นอีกนิด เพราะที่นี่สวย
‪เชื่อผมสิ มีคนในดีทรอยต์โมโหเรา"
‪เมียผมเลือกฮาวายเพราะเธอชอบทะเลมาก
‪และอย่างที่คุณเห็น ผมก็ชอบ
‪ผมใช้เวลาหมดไปกับ ‪การทาครีมกันแดดซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ซึ่งทำให้ผมผิวขาวขึ้นไปอีก
‪ไอ้บ้าใจเหี้ยมคนไหนที่ตัดสินให้
‪ไอ้ครีมข้นๆ ที่ปกป้องคนผิวซีดจากแสงแดด
‪ควรทำให้พวกเขาดูเหมือน ‪พวกไวต์วอล์กเกอร์สด้วยเหรอ
‪มัน… มันช่างโหดร้ายนัก
‪เขาควรมีสีอื่นให้สิ
‪"เจ๋งอะ มีคนนึงมาจากบลูแมนกรุป"
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมครีมกันแดดเป็นสีขาว ‪คิดอะไรอยู่
‪"จะบอกให้นะ ‪พวกคนผิวซีดพวกนั้นชอบน้ำสลัดแรนช์ ฉะนั้นก็…
‪เก็บมันไว้ในห้องควบคุมเรือ ‪ของพวกเขากันเถอะ"
‪เพราะผิวผมไม่เป็นสีแทน ไม่ออกเป็นสีแทน
‪มันไม่มีสุกปานกลางสำหรับผม
‪ถ้าผมไม่ดูเหมือนไม่เคยออกนอกบ้าน
‪ผมก็ดูเหมือนเพิ่งออกจาก ‪แผนกรักษาผิวหนังโดนไฟไหม้
‪มันไม่มีตรงกลาง
‪และผมก็รู้ว่าคนไปเที่ยวทะเลเพื่อพักผ่อน
‪เขามองว่าชายหาดเป็นสิ่งที่ผ่อนคลายมาก
‪ผมไม่ค่อยรู้สึกอย่างนั้น
‪มันเหมือนการแพ้ผึ้ง
‪แล้วตอนไปเที่ยวก็กลายเป็นคนเลี้ยงผึ้ง
‪เป้าหมายหนึ่งของผมคือไม่ทำให้ผิวไหม้แดด
‪ผมไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ที่ผิวไหม้แดด
‪เพราะเราเห็นเด็กผิวไหม้แล้วคิดว่า ‪"เป็นพ่อแม่คนนี่ยากจัง"
‪เราเห็นผู้ใหญ่ผิวไหม้แล้วคิดว่า
‪"นั่นพวกติดเหล้า"
‪ใช่มั้ย
‪เพราะ…
‪ผิวไหม้แดดบนตัวผู้ใหญ่
‪ก็เหมือนตราบาป
‪ของการตัดสินใจแย่ๆ
‪มันไม่มีคำแก้ตัว
‪"แหม ครั้งนี้เล่นเอาผมอึ้งไปเลย
‪ไม่ยักรู้ว่าครั้งนี้ไอ้ลูกไฟบนท้องฟ้าจะร้อนน่ะ"
‪ตอนเราไม่ได้อยู่ที่ชายหาด เราก็ทำกิจกรรมกัน
‪ผมไปเล่นซิปไลน์เป็นครั้งสุดท้าย
‪พวกเราเป็นอะไรกัน
‪"เฮ้ คุณอยากรู้สึกเหมือนกำลังจะตายมั้ย
‪คุณจะจ่าย 200 ดอลลาร์ ‪เพื่อรู้สึกเหมือนกำลังจะตายหกรอบมั้ย"
‪ทำไมไม่แค่เดินฝ่าถนนเอาล่ะ
‪"นายเห็นมั้ยว่ารถเมล์คันนั้นเกือบชนฉันแล้ว ‪รู้สึกมีชีวิตชีวาจัง"
‪ก็แค่ถอดหน้ากากในงานชุมนุมสิงห์นักบิดสิ
‪ใช่มั้ยล่ะ
‪ถ้าคุณเคยเล่นซิปไลน์ ‪คุณรู้ว่าถ้าจะชะลอความเร็ว
‪คุณต้องกางแขนขาออก
‪มันจะชะลอความเร็วให้คุณ
‪มันทำให้ดูเหมือนการฆ่าตัวตายด้วย
‪"อ้อ ถ้าเขาไม่อยากตาย ‪เขาจะทำท่าเหมือนรูปชอล์กวาดที่เกิดเหตุทำไม"
‪มันช่างแปลก… ‪เขาคิดการเล่นซิปไลน์ขึ้นมาได้ยังไงกัน
‪"นี่ รู้มั้ยว่าเสาโทรศัพท์มีสายไฟเชื่อมต่อกัน
‪ถ้าเราจับนักท่องเที่ยวขึ้นไปบนนั้นล่ะ"
‪"นักท่องเที่ยวจะทำแบบนั้นทำไม"
‪"ไม่รู้สิ พวกเขาจะเสียตังค์ ‪ว่ายน้ำกับฉลามทำไมล่ะ"
‪เราไปดำน้ำตื้นกัน
‪ผมไม่ได้รู้สึกกังวลหรอกนะ
‪เพราะคิดว่าฉลามจะมองขาผมแล้วคิดว่า
‪"ไม่ใช่ของจริงหรอก
‪ที่แน่ๆ ฉันจะไม่กัดหุ่นอีกตัวหรอก"
‪บางครั้งเวลาครอบครัวผมไปอยู่ที่ชายหาด
‪ผมจะไปเดินเขาคนเดียว
‪ซึ่งน่าเบื่อนะ แต่ผมคิดวิธีทำให้เป็นเรื่องสนุกได้
‪ผมเริ่มเอาซองซอสมะเขือเทศไป
‪และพอเดินเขาไปครึ่งทาง ‪ผมจะฉีกซองซอสมะเขือเทศ
‪และทาลงบนมือกับหน้า
‪แล้วผมก็จะเข้าไปหาคู่รักสวีทหวานแหวว
‪"เห็นภรรยาผมมั้ย"
‪"มะ… ไม่เห็น"
‪"แต่คุณได้ยินเธอปากดีใส่ผมใช่มั้ย
‪ผมยังได้กลิ่นบาปของเธออยู่เลย"
‪"จิม มุกนั้นน่ากลัวนะ
‪นั่นเป็นมุกที่น่ากลัว"
‪โรคระบาดยังดำเนินต่อไป แต่เรา…
‪เราก็ดำเนินชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของโรคระบาดด้วย
‪เราอยู่มาได้ปีครึ่งโดยไม่มีงานแต่งงาน
‪ไม่มีงานวันเกิดลูก ไม่มีการรวมญาติ
‪แต่มันก็ไม่ใช่ข่าวดีไปเสียทั้งหมด
‪ใช่มั้ย
‪จริงมั้ย
‪บางอย่าง… ผมไม่คิดว่าของบางอย่างจะกลับมา
‪เช่นขบวนพาเหรด ผมคิดว่า ‪มันอาจเป็นจุดจบของการเดินพาเหรดแล้ว
‪พาเหรดไม่เคยมีอะไรที่น่าประทับใจขนาดนั้น
‪พวกคุณบอก "นี่ หนูๆ ดูสิ คนเขาเดินกัน
‪ทำให้เกิดรถติดโดยไม่จำเป็น"
‪ก่อนเกิดโรคระบาด ‪ถ้าคุณบังเอิญเจอขบวนพาเหรด
‪คุณไม่เคยพูดว่า "โห เจ๋ง ขบวนพาเหรด"
‪คุณมักจะพูดประมาณว่า "ฉันเกลียดมนุษย์"
‪คนกลุ่มเดียวที่สนุกกับขบวนพาเหรดมาก
‪ก็คือคนที่เดินอยู่ในขบวนพาเหรด
‪ขนาดคนที่อยู่ข้างทางยังพูดว่า ‪"ขบวนยาวแค่ไหนเนี่ย"
‪แน่นอนว่าจุดเด่นของขบวนพาเหรดส่วนใหญ่
‪คือวงโยธวาทิต ใช่มั้ย
‪และภาพของวงโยธวาทิตจากมุมสูงในทีวี
‪น่าทึ่งมากเลย ใช่มั้ย
‪แต่ภาพที่เห็นในระดับถนน คุณมักจะรู้สึกว่า
‪ถูกพวกเนิร์ดรุกราน
‪"อุ๊ยๆ พวกนั้นมาแล้ว ‪เอาเอกซ์บอกซ์ไปซ่อนเร็ว"
‪แต่วงโยธวาทิตมันสุดยอดมากเลยเนอะ
‪พวกเขาฝึกซ้อมหนักพอๆ กับนักกีฬา
‪พวกเขาซ้อมกันตลอด
‪มันน่าทึ่งที่ไปทุ่มเทสร้างสรรค์
‪ในสิ่งที่ไม่มีคนชอบเท่าไหร่
‪ล้อเล่นนะ
‪ผมรู้ว่ามีคนของวงโยธวาทิตอยู่ที่นี่ และมัน…
‪แล้วสำหรับคนที่… แบบว่า…
‪ความเป็นจริงคือวงโยธวาทิตเอาเพลงมาเล่น…
‪น่าประทับใจทีเดียว… เพลงอะไรก็ได้
‪และทำเพลงเขาเสีย
‪แบบว่า "ว้าว ไม่ยักรู้ว่าฉันจะเกลียด ‪เพลง 'อัปทาวน์ฟังก์' มากขนาดนั้น"
‪คุณไม่มีทางฟังเพลงแล้วคิดว่า
‪"ฉันอยากให้มีเวอร์ชันของวงโยธวาทิตจัง"
‪และผมก็เข้าใจว่า ‪มีคนของวงโยธวาทิตที่ภูมิใจอยู่ที่นี่
‪และขอเปิดเผยเลยนะ ‪ผมอยู่ในวงโยธวาทิตไม่ได้หรอก
‪เพราะผมเคยมีเซ็กส์แล้ว
‪"เขาจะโดนวงโยธวาทิตซ้อมเอา"
‪ไม่ ผมรู้ว่าผู้คนหวงแหนช่วงเวลา ‪ที่อยู่ในวงโยธวาทิต จริงๆ นะ
‪แต่สำหรับผม มันดูเหมือน ‪เรากำลังห้ามไม่ให้ทำอาชีพในวงการดนตรี
‪แบบ "อ้อ"นายอยากเป็นนักดนตรีเหรอ ได้
‪ใส่ชุดกัปตันครันช์นี่สิ
‪ช่วงพักครึ่งเวลา ก็ไปเดินขบวน ‪รอบสนามระหว่างที่เรากินฮอตดอกนะ
‪ทำแบบนั้นสักสองเทอม
‪แล้วดูว่านายยังอยากเป็นนักดนตรีอยู่หรือเปล่า"
‪คุณรู้มั้ยว่า… ผมไม่เคยรู้เลย
‪วงโยธวาทิตเริ่มต้นจากวงดุริยางค์ทหาร
‪พวกเขานำขบวนกองทัพไปทำการสู้รบ
‪พวกเขาเป็นขวัญและกำลังใจ ‪และไปเพื่อข่มขวัญศัตรู
‪ผมไม่รู้ว่ามันจะได้ผลยังไง
‪"ไม่นะ พวกมันรู้จักวง 'ฟลีตวูดแมค'
‪เราควรถอยทัพมั้ย
‪แล้วถ้าลินด์ซีย์ บักกิงแฮมอยู่กับพวกเขาล่ะ"
‪เขาชักจูงคนที่เป่าทรัมเป็ต ‪ให้เดินขบวนสู่สนามรบได้ยังไง…
‪"เดินตรงเข้าไปเลย"
‪"พวกเขาจะไม่มีอาวุธเหรอ"
‪"นายจะใช้ดนตรีต่อสู้กับพวกมัน
‪ถ้ารอดมาได้ ก็ช่วยปลุกเราตอนเช้าด้วยเสียง…"
‪ผมชอบตอนที่คนเป่าทรัมเป็ต ‪มีที่ปั๊มส้วมอยู่ตรงปลาย
‪ใครเป็นคนคิดเนี่ย
‪"รู้มั้ย ฉันฟังเธอเป่าทรัมเป็ต
‪แล้วทำให้นึกถึงตอนฉันทำส้วมเต็ม
‪ฉันกินบิ๊กแมคไปหกชิ้นตามคำท้าอะนะ
‪ฉันเอาที่ปั๊มส้วมมาด้วย มันก็สะอาดดีนะ
‪นายเอาไปไว้ที่ปลาย ‪เครื่องดนตรีแพงๆ ของนาย
‪แล้วทำเสียงวา-วาให้ฟังหน่อยสิ
‪เอาเลย"
‪"เคยคิดจะมาเป็นช่างประปาบ้างมั้ย"
‪งี่เง่าสิ้นดี
‪ผู้คนรู้จักคนที่หน้าตาเหมือนผมตลอดเลย
‪ไม่ว่าผมจะไปที่ไหน สัปดาห์ละครั้ง ‪จะมีคนเข้ามาหาผมและพูดว่า
‪"เฮ้ย ผมรู้จักคนที่หน้าตาเหมือนคุณด้วย"
‪ผมไม่เคยรู้เลยว่าจะต้องพูดยังไง ‪"งั้นก็ฝากสวัสดีนะ
‪แนะนำให้เขาทาครีมกันแดดด้วย"
‪และคนที่หน้าตาเหมือนผมคนนี้
‪ก็ไม่เคยทำอะไรน่าประทับใจให้ชีวิตพวกเขา
‪"ใช่ เขาตัดหญ้าให้สนามของเรา
‪ไม่จ่ายตังค์เขาด้วยซ้ำ เขาทำให้เอง"
‪ฟังดูเหมือนยีนกลุ่มเดียวกับของผมเลย
‪บางครั้งในโซเชียลมีเดีย ‪ผมจะได้รับรูปเด็กทารก
‪ที่เชื่อกันว่าหน้าตาเหมือนผม
‪"เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนจิม แกฟฟิกัน"
‪คนคิดว่ามันตลกเป็นบ้าเลย
‪ที่ผมหน้าตาเหมือนเด็กทารกหัวล้านอ้วนเตี้ยตัวซีด
‪ที่อึใส่ผ้าอ้อม
‪บางครั้งคนจะมองว่าน่ารักมาก
‪เขาจะบอก "เฮ้ ทำไมลูกชายเรา ‪หน้าเหมือนจิม แกฟฟิกันล่ะ"
‪ผมบอก "ก็เพราะผมนอนกับเมียคุณไง"
‪ทีนี้ถ้าคุณคิดว่ามันน่าอาย ‪ที่มีคนบอกว่าคุณหน้าเหมือนเด็กทารก
‪จงรู้ไว้ว่าผมก็ได้รับรูปแมว ‪ที่เชื่อกันว่าหน้าตาเหมือนผมด้วย
‪ไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้ง ‪เรากำลังพูดถึงแมวต่างๆ มากมาย
‪เป็นข้อความเดียวกันตลอด
‪"แมวตัวนี้หน้าเหมือนจิม แกฟฟิกัน"
‪ผมไม่รู้ว่าเขาจะสื่ออะไร
‪สื่อว่าผมเป็นพ่อของแมวนอกสมรสเหรอ
‪ตอนผมรู้สึกเหงาหลังจบการแสดง ‪ผมก็เลยไปเดินเล่น
‪แมวในซอยตัวหนึ่งขอบุหรี่มวนนึง
‪ผมบอกว่าผมไม่สูบบุหรี่
‪แล้วเราก็เริ่มคุยกัน
‪กว่าจะรู้ตัวพระอาทิตย์ก็กำลังขึ้น
‪ผมไม่เคยเจอแมวตัวนั้นอีกเลย
‪ผมยังได้กลิ่นสะเก็ดหนังของมันอยู่เลย
‪ทีนี้ถ้าคุณคิดว่ามันน่าอับอาย
‪ที่มีคนบอกว่าคุณหน้าเหมือนเด็กทารกหรือแมว
‪จงรู้ไว้ว่าครั้งหนึ่งผมเคยได้รับ ‪รูปกระดูกสะบ้าของใครคนหนึ่ง…
‪พร้อมข้อความที่ว่า ‪"กระดูกสะบ้านี้ดูเหมือนจิม แกฟฟิกัน"
‪จะบอกให้นะ ผมหน้าเหมือนกระดูกสะบ้านั่นจริง
‪แต่ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะสื่ออะไร
‪สื่อว่าผมเป็นพ่อของกระดูกสะบ้า ‪นอกสมรสนั่นเหรอ
‪สื่อว่าผมเหงาหลังจบการแสดงและ…
‪ผมไปเดินเล่นและกระดูกสะบ้าขอบุหรี่มวนนึง
‪แล้วผมก็บอกว่าผมไม่สูบบุหรี่
‪เราก็เริ่มคุยกัน
‪กว่าจะรู้ตัวพระอาทิตย์ก็กำลังขึ้น
‪ผมไม่เคยเจอกระดูกสะบ้านั่นอีกเลย
‪ทีนี้ถ้าคุณคิดว่ามันน่าอับอาย…
‪ที่มีคนบอกว่าคุณหน้าเหมือน ‪ส่วนที่เป็นเนื้อเหี่ยวๆ ของขาคนแปลกหน้า…
‪มันน่าอับอายจริง
‪ผมเคยคิดว่ามันน่าอับอายนะ แล้วผมก็มาคิดได้
‪ผมนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪มันมีเหตุผลไปหมดเลย
‪อาจมีสักคนในนี้ที่บอกว่า "จิม คุณบ้าน่า"
‪แต่ผมคิดว่าคนอื่นๆ จะเข้าใจตรรกะนี้
‪สิ่งที่เกิดขึ้นคือเห็นได้ชัดว่า ‪คนที่มีกระดูกสะบ้านี่ไปทำศัลยกรรมพลาสติก…
‪ใช่มั้ย และบอกว่า ‪"ฉันอยากให้กระดูกสะบ้าของฉัน
‪เหมือนนักแสดงตลก ‪ที่คนไม่เห็นค่ามากที่สุดในอเมริกา"
‪ใช่มั้ย และหมอศัลย์ก็บอกว่า
‪"คุณหมายถึงจอห์น มูเลนีย์เหรอ"
‪และเจ้าของกระดูกสะบ้าคนนั้นก็พูดว่า ‪"ไม่ใช่ จิม แกฟฟิกันต่างหาก"
‪และหมอศัลย์ก็พูดว่า "ผมไม่รู้ว่าเขาคือใคร"
‪แล้วเจ้าของกระดูกสะบ้าก็พูดว่า
‪"เขาเป็นคนอ้วนเตี้ยผิวซีด ‪ที่หน้าเหมือนเด็กทารกหรือแมว"
‪มันคงเกิดขึ้นแบบนั้นเลย
‪ประหลาดอะ
‪ปกติจะมีคนบอกผมว่า ‪ผมเหมือนคนอื่นด้วยนะ ผม…
‪ที่ยูทาห์ ชอบมีคนบอกว่าผมเหมือนนิกายมอร์มอน
‪ไม่ยักรู้ว่าเราหน้าเหมือนศาสนาได้ด้วย
‪แต่เห็นได้ชัดว่าผมเหมือน ผมเลยไปหาข้อมูล
‪ผมหน้าไม่เหมือนผู้ก่อตั้งนิกายมอร์มอนเลยสักคน
‪ผมหน้าไม่เหมือนผู้นำนิกายมอร์มอนคนปัจจุบัน
‪ผมหน้าไม่เหมือน ‪คนที่มีเมียมากกว่าหนึ่งคนได้ด้วยซ้ำ
‪ผมแค่ดูเหมือนมอร์มอน
‪แน่นอนว่าชาวมอร์มอน ‪ไม่ยึดหลักมีผัวเมียหลายคนอีกแล้ว
‪แต่มีอยู่ช่วงหนึ่ง ‪ชายชาวมอร์มอนมีเมียมากกว่าหนึ่งคนได้
‪ผมไม่รู้ว่านั่นเป็นจุดขายหรือเปล่า
‪เพราะผมรักเมียผม และผมพูดได้อย่างสัตย์จริง ‪ว่าผมไม่อยากได้เมียอีกคน
‪ผมรู้สึกว่าการทำให้คนคนหนึ่งผิดหวัง ‪ก็เพียงพอแล้ว
‪คุณนึกภาพการที่เมียสองคนโมโหคุณออกมั้ย
‪แล้วคุณก็ดื่มกาแฟไม่ได้
‪ไม่ละ ขอบคุณ
‪ผมหวังว่ามันไม่ฟังดูเหมือน ‪ผมกำลังเล่นงานชาวมอร์มอน
‪ศาสนาที่เป็นองค์กรส่วนใหญ่ ‪มีแบบแผนในทางลบ
‪โชคดีที่ผมเป็นคาทอลิก ก็เลยไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น
‪บางครั้งคนก็ไม่เชื่อผม ‪เขาบอก "คุณเป็นคาทอลิกจริงเหรอ"
‪"เปล่าหรอก ผมก็แค่พูดให้คุณประทับใจ
‪ผมอยากดูเหมือนเป็นคนที่มีการตัดสินใจที่ดี"
‪ถึงตอนนี้มันแทบจะเหมือนว่า ‪ชาวคาทอลิกพยายามจะเสียสาวกไป
‪เขาจะแบบ "เราทำอะไรได้อีก มีอะไรอีก
‪เรามาทำให้บิล คอสบี้เป็นสันตะปาปาดีมั้ย ‪มาลองแบบนั้นกัน"
‪ชาวคาทอลิกได้สร้างศิลปะ ‪แห่งการทำให้ศาสนาของเขาเล็กลง
‪ขนาดสมัยมหาศาสนเภทแห่งปี 1054 ‪ที่อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
‪กับโรมันคาทอลิกแตกแยกกัน
‪พวกออร์ทอดอกซ์บอก ‪"เราอยากฉลองคริสต์มาสเดือนมกราคม"
‪และพวกคาทอลิกบอก "เราใคร่เด็ก"
‪ผมรู้ มุกนั้นแรงสำหรับผมเหมือนกัน
‪แล้วก็มีการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์
‪คุณไม่รู้ว่านี่เป็นชั้นเรียน ‪วิชาประวัติศาสตร์ศาสนา ใช่มั้ย
‪ไม่ มันเกิดการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ ‪ในยุค 1500
‪ตอนมาร์ติน ลูเทอร์ซึ่งคงคิดว่า ‪เขาจะเป็นมาร์ติน ลูเทอร์ที่โด่งดังที่สุด…
‪ใช่มั้ย เขาบอก "นั่นแหละ ‪ฉันเป็นราชาแห่งมาร์ติน ลูเทอร์
‪ไม่ต้องแปลกใจนะ ‪ถ้าวันหนึ่งฉันมีวันหยุดเป็นของตัวเอง"
‪ไม่ มาร์ติน ลูเทอร์ เขามีปัญหา 95 อย่าง
‪แต่ไม่ใช่เรื่องผู้หญิง ถูกมั้ย
‪เพราะในตอนนั้นโบสถ์คาทอลิกมีมลทินสุดๆ
‪โชคดีที่มันไม่เป็นงั้นอีกแล้ว
‪ชาวคาทอลิกบางคนโกรธมาก
‪เขาบอก "คุณติศาสนจักรคาทอลิกจังนะ
‪แล้วเป็นคาทอลิกทำไมล่ะ"
‪เพราะผมเชื่อว่ามนุษย์มีข้อบกพร่องโดยเนื้อแท้
‪นั่นเป็นเหตุผลหนึ่ง
‪แต่หลักๆ แล้วผมกลัวเมียน่ะ
‪ผมคิดว่าศาสนาที่เป็นองค์กร
‪ไม่มีอะไรผิดปกติในตัวของมัน
‪มันเป็นแค่การตีความของมนุษย์ ถูกมั้ย
‪ศาสนาที่เป็นองค์กรส่วนใหญ่ ‪พระเจ้าก็พูดเรื่องคล้ายๆ กัน
‪ท่านบอก "ข้าต้องการให้เจ้ารักกัน"
‪แต่พวกมนุษย์บอก "เข้าใจละๆ ‪ท่านบอกให้ฆ่าชาวเกย์ ฉะนั้นก็…
‪ไปลุยกัน"
‪เพราะเหตุนั้น ทุกศาสนาที่เป็นองค์กร ‪จึงกำลังต่อสู้ดิ้นรนอยู่ตอนนี้
‪ชาวมุสลิมทำได้ดีมาก
‪ชาวมุสลิมบอก "อ้อ พวกคาทอลิก ‪นายคิดว่านายทำให้คนบาดหมางได้เหรอ
‪ฝากถือฮัมมัสหน่อย
‪ฉันจะทำให้ดูว่าทำยังไง"
‪และผมมั่นใจว่าพวกคุณบางคนมองผมแบบ
‪"นี่ จิม คุณดูหน้าเหมือนอดีตยุวชนฮิตเลอร์เลย
‪คุณมีความเห็นต่อศาสนายิวยังไง
‪ฉันอยากเห็นคุณทำลายอาชีพตัวเองคืนนี้จังเลย"
‪ผมไม่กลัวหรอกนะ จะบอกให้ว่าผมคิดยังไง
‪ผมคิดว่าศาสนายิวเลิศมาก
‪มันไม่มีปัญหาอะไรเลย ‪และผมก็อยากเข้าไปทำหนังยาวมากขึ้น
‪นั่น…
‪นั่นเป็น…
‪นั่นเป็นการเอาใจการต่อต้านชาวยิวแบบโบราณ
‪จริงๆ แล้วศาสนาที่เป็นองค์กรศาสนาเดียว
‪ที่ไม่มีแบบแผนในทางลบคือศาสนาพุทธ
‪ใช่มั้ย คุณคิดว่า ‪จะมีคนอเมริกันเป็นชาวพุทธมากขึ้น
‪เพราะถ้าเรามองดูพระพุทธเจ้า ‪เขาก็ดูเหมือนคนอเมริกันอยู่นะ
‪พระพุทธเจ้าหน้าเหมือนคนที่เราจะดูกีฬาด้วย
‪"พระพุทธเจ้าหาเบียร์มาให้หนึ่งถัง ‪สำหรับการแข่งรอบชิงเสมอเลย
‪พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้า"
‪จะบอกให้ว่าในชีวิตจริงพระพุทธเจ้าผอมนะ ‪เขาไม่ใช่คนตัวใหญ่ด้วยซ้ำ
‪เขาทำให้พระพุทธเจ้าตัวใหญ่ ‪เพื่อให้ศาสนาดูน่าดึงดูดใจมากขึ้น
‪เพราะในตอนนั้น ‪การตัวใหญ่เป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จ
‪และตอนนั้นการมีผิวขาวกว่า ‪ก็เป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จเช่นกัน
‪ดังนั้นในสมัยนั้น ‪ผมก็คงเหมือนเจฟฟ์ เบโซสเลยละ
‪เบโซส ใครเป็นมนุษย์อวกาศ ‪ที่แกล้งทำเป็นมหาเศรษฐีคนโปรดของคุณ
‪เชื่อเขามั้ยล่ะว่ามีตัวเลือกให้เลือกด้วย
‪แถมไม่ได้มีแค่สองตัวเลือกด้วย
‪เรามีชีวิตอยู่ในสมัยที่ ‪มหาเศรษฐีกำลังสร้างจรวดของตัวเอง
‪เพื่อบินออกไปนอกโลก โดยไม่มีใครพูดว่า
‪"คุณแน่ใจเหรอว่าพวกเขาจ่ายภาษีครบน่ะ
‪เพราะฉันรู้จักครูบางคนที่ต้องการของใช้"
‪มันเหมือนกับว่ามหาเศรษฐีพวกนี้ ‪พยายามจะเอาแผนการ
‪ของเด็กห้าขวบมาใช้
‪"พอหนูโตขึ้น หนูจะเป็นอภิอัครมหาเศรษฐี
‪แล้วหนูก็จะสร้างยานอวกาศของตัวเอง
‪เพื่อบินออกไปนอกโลก"
‪"ได้จ้ะ เจฟฟรีย์
‪แต่ตอนนี้ถึงเวลานอนแล้วนะ"
‪ผมแทบจะรู้สึกสงสารนักบัญชีของพวกมหาเศรษฐี
‪เพราะพวกเขาก็จะ "คุณมีปีที่สำเร็จ
‪คุณทำเงินได้สี่หมื่นล้านดอลลาร์
‪แต่ฉันแต่งตัวเลขขึ้นมา ‪ให้ดูเหมือนว่าคุณทำได้เท่าทุนแล้วละ
‪ตราบใดที่คุณอยู่เงียบๆ ‪และไม่เรียกร้องความสนใจ
‪เราก็ไม่น่าจะเป็นอะไร
‪คุณมีแผนจะทำอะไรหรือเปล่า"
‪"ผมสร้างจรวด…
‪เพื่อบินออกไปนอกโลก"
‪"คุณรู้นะว่าผมหมายถึงว่าอยู่เงียบๆ ในโลกนี้น่ะ"
‪"มันจะเป็นอะไรมั้ยถ้าจรวดมีรูปร่างเหมือนไอ้จู๋"
‪ผมสนุกกับการที่พวกมหาเศรษฐี ‪ให้เหตุผลเรื่องออกไปนอกโลก
‪พวกเขาบอก "ฉันจะออกไปนอกโลก ‪เพื่อให้คุณออกไปนอกโลกได้ทีหลัง"
‪"ฉันจะไป เพื่อให้คุณได้ไป"
‪ผมไม่อยากออกไปนอกโลกนะ
‪ผมอยากไปอิตาลี
‪ทำไมคุณไม่จัดการเรื่องนั้นล่ะ
‪ไม่นานมานี้ผมเห็นคนโบกรถคนหนึ่ง ‪เราไม่ได้เห็นอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
‪แน่นอนว่าทุกวันนี้ ‪เราไม่เรียกพวกเขาว่า "นักโบกรถ" แล้ว
‪สมัยนี้เราเรียกพวกเขาว่าฆาตกร
‪ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาทำ ‪พวกเขาฆ่าคนดีๆ ที่ให้เขาอาศัยรถ
‪อกตัญญูสิ้นดี
‪"ขอบคุณที่รับผมขึ้นมานะ" แทงเข้าให้
‪การโบกรถหายไปแล้ว ‪เพราะมันอันตรายต่อทั้งสองฝ่าย
‪ใช่มั้ย คนโบกรถกับคนขับรถ
‪และถึงจุดหนึ่งมันต้องมี
‪ฆาตกรที่ขับรถไปรอบๆ เพื่อจะรับคนโบกรถ
‪แล้วเขาก็รับคนโบกรถที่เป็นฆาตกรเหมือนกัน
‪แล้วคนขับก็พูดว่า "ฉันจะฆ่าแก"
‪แล้วคนโบกรถก็บอก "ฉันต่างหากจะฆ่าแก"
‪ผมว่าพวกเขาต้องขำกันแน่
‪ผมว่าพวกเขาขำแน่
‪แล้วต้องค่อยๆ ตกหลุมรักกันแน่นอน
‪และนั่นคือเนื้อเรื่องของหนังเพลงของผม
‪ชื่อเรื่องว่า โบก
‪นั่งเครื่องมาวันพฤหัสฯ ขับรถจากสนามบิน
‪ผมเห็นผู้ชายคนนี้ขี่มอเตอร์ไซค์ ‪เขาดูมีความสุขมาก
‪และทุกครั้งที่ผมเห็นมอเตอร์ไซค์ที่ขับบนทางหลวง
‪ผมคิดเหมือนเดิมตลอด
‪"เดี๋ยวก็ตาย"
‪มาทำอะไรบนทางหลวงเล่า เดี๋ยวก็ตายหรอก
‪และเหตุผลเดียวที่ผมพูดแบบนั้น ‪ก็เพราะพวกเขาจะตายจริงๆ
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดอะไรกัน
‪แบบว่า "ฉันต้องเดินทางไกล
‪ฉันควรไปรถเก๋ง ‪หรือที่นั่งติดเครื่องยนต์ที่ไม่มีเข็มขัดนิรภัยนี่ดี"
‪"ถ้าฉันจาม ฉันจะไม่มีวันเดินได้อีก อยู่เพื่อขี่"
‪แล้วก็ตาย
‪ผมได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ก่อนจะเห็นมัน
‪เราต่างได้ยินมอเตอร์ไซค์เสียงดังพวกนั้น
‪"โห ไอ้จู๋เขาเล็กแค่ไหนเนี่ย"
‪ไม่ยักรู้ว่านั่นคือเหตุผล ‪ที่มอเตอร์ไซค์บางคันเสียงดังมาก
‪เพราะพวกเขาอยากให้คุณรู้ ‪ว่าพวกเขากำลังจะตาย
‪ผมมีเพื่อนที่รักมอเตอร์ไซค์หลายคน
‪ผู้หญิงบางคนบ้าสิงห์มอเตอร์ไซค์มาก
‪พวกเธอแบบ "ฉันก็แค่ชอบผู้ชายอันตราย
‪ที่ไม่มีปัญญาซื้อรถเก๋ง
‪และจะต้องตายแน่นอน"
‪แต่พวกสิงห์มอเตอร์ไซค์น่าหลงใหลนะ
‪ช่างเป็นวัฒนธรรมย่อยของอเมริกาที่โดดเด่นมาก
‪พวกเขาชอบความอิสระแบบผู้ชาย
‪พวกเขารักอิสระ
‪แบบว่า "ฉันอยากออกไปอยู่บนถนน
‪มีแค่ฉันกับมอเตอร์ไซค์ ตามลำพัง
‪กับผู้ชายอื่นอีก 30 คน
‪ที่แต่งตัวเหมือนกัน
‪ขี่ใกล้กันมากจนจูบแลกลิ้นกันได้เลย"
‪เขาจะโดนวงโยธวาทิต ‪กับแก๊งสิงห์มอเตอร์ไซค์ซ้อมเอา
‪พวกสิงห์มอเตอร์ไซค์เป็นผู้ใหญ่ ‪ที่โทรหากันเหมือนเด็กแปดขวบ
‪"คืนนี้พวกนายอยากไปขี่มอเตอร์ไซค์กันมั้ย
‪ฉันไม่อยากไปคนเดียวน่ะ ‪ข้างนอกมันน่ากลัว ขอแม่นายสิ"
‪ที่มันน่าขำก็เพราะ ‪พวกสิงห์มอเตอร์ไซค์น่ากลัวมาก ใช่มั้ย
‪พวกเขาดุ
‪พวกสิงห์มอเตอร์ไซค์ดูดุ ‪ผมว่ามันเป็นเพราะพวกเขาหนาว
‪ใส่เสื้อกั๊กโดยไม่ใส่เสื้อข้างในแบบนั้น ‪ต้องเย็นยะเยือกแน่
‪"โอย อยากได้ผ้าคลุมไหล่สักผืน
‪ผ้าคลุมไหล่กับรองเท้าบูตของฉัน
‪ลาเต้ฟักทองใส่เครื่องเทศด้วยก็ได้"
‪กลุ่มสิงห์มอเตอร์ไซค์ ‪ใส่เสื้อกั๊กแบบไม่ใส่เสื้อข้างในเป็นปกติ
‪โดนเพื่อนกดดันเหรอ
‪"ดูเคอร์ติสโน่นสิ
‪ใส่เสื้อยืดไว้ข้างในเสื้อกั๊กเหมือนผู้หญิงเลย
‪ไปเตะตูดมันเถอะ
‪แล้วก็จูบเขา"
‪บางครั้งบางคราวเราจะเห็นสิงห์มอเตอร์ไซค์
‪ให้คนนั่งซ้อนท้าย ปกติจะเป็นผู้หญิง
‪พวกผู้ชายไม่อยากนั่งซ้อนท้าย
‪นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์มันยากนะ
‪ถ้าไม่เอื้อมมือมากอดอย่างแนบชิด
‪"ไปจากที่นี่กันเถอะ เวอร์จิล
‪กลิ่นตัวนายหอมนะ เวอร์จิล
‪กลิ่นอะไรน่ะ ดอกไลแลคเหรอ
‪นายเล่นท่าซิทอัพมาเหรอ เวอร์จิล"
‪ช่วงหน้าร้อนเราจะเห็นนักปั่นบนทางหลวงบ้าง
‪คุณเคยเห็นนักปั่นบนทางหลวงมั้ย
‪พวกเขาชอบแต่งตัวเหมือน ‪กำลังแข่งตูร์เดอฟร็องส์
‪"นายแพ้แน่
‪แล้วเดี๋ยวก็ตายด้วย"
‪นักปั่นพวกนั้น พวกเขาต้องเพลาๆ ‪กับดีไซน์ของหมวกกันน็อกได้แล้วนะ
‪มันเป็นแอโรไดนามิคสุดๆ ‪คือแบบคุณไม่ได้ปั่นเร็วขนาดนั้น
‪คุณกำลังปั่นจักรยานนะ ‪ไม่ได้อยู่ในหนังเรื่องทรอน
‪แล้วก็ใส่เสื้อผ้าซะ
‪จะใส่ชุดสแปนเด็กซ์ทำไม
‪คุณกำลังจะปั่นไปปล้ำกับบลูแมนกรุปเหรอ
‪เราจะอ้างถึงบลูแมนกี่เรื่องเนี่ย
‪เคยเห็นนักปั่นบนทางหลวง ‪ที่ไม่ได้ใส่ชุดสแปนเด็กซ์
‪แต่ใส่แค่เสื้อผ้าธรรมดามั้ย
‪พวกเขาดูเหมือนกำลังเมาแล้วปั่นเลย
‪ควรเรียกอูเบอร์นะ
‪ไม่เคยเห็นนักปั่นขี่ไปส่งใครใช่มั้ย
‪มันไม่มีที่
‪พวกเขานั่งอยู่บนที่นั่งขนาดเท่าลูกบิดประตูแล้ว
‪"ฉันจะนั่งอยู่บนนี้ห้าชั่วโมง
‪ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมีลูกไม่ได้"
‪ใช่แล้ว ผมจะเมาท์พวกนักปั่น
‪พวกเขาจะทำอะไร ขว้างขวดน้ำเด็กใส่ผมเหรอ
‪"ฉันจะไล่ล่านาย ‪แต่ฉันใส่รองเท้าสตั๊ดทำไมก็ไม่รู้"
‪รองเท้าสตั๊ดนี่จำเป็นด้วยเหรอ
‪คุณอยู่ในสตาร์บัคส์
‪"มีนมข้าวโอ๊ตมั้ย"
‪ผมว่ามันน่าสนใจดีนะ ‪คนที่ขี่จักรยานเรียกว่า "นักปั่น"
‪แต่คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เรียกว่า "นักบิด" เหรอ
‪รู้มั้ย นั่นคือการที่นักบิดรังแกนักปั่นนะ
‪"เฮ้ย เราจะใช้ชื่อ 'นักบิด' ‪นายใช้ชื่อนั้นไม่ได้"
‪แล้วนักปั่นก็บอก "ไม่เห็นจะมีคำว่า 'บิด' ‪อยู่ในคำว่ามอเตอร์ไซค์เลย"
‪"เราไม่สน
‪อีกอย่างเราก็จะแต่งตัวเหมือน ‪คนนั้นที่อยู่วงวิลเลจพีเพิลด้วย"
‪"เราก็กะจะทำแบบนั้นนะ"
‪"ไม่ นายจะต้องแต่งตัวเหมือนนักยิมนาสติกลีลา
‪"ก็ได้"
‪ทั้งนักบิดกับนักปั่นแต่งตัว ‪เหมือนกำลังจะไปงานปาร์ตี้แฟนซี
‪การคมนาคมรูปแบบอื่นไม่มีเครื่องแบบ
‪เราไม่มีวันเห็นทุกคนที่อยู่บนเรือสำราญ ‪แต่งตัวเป็นโจรสลัด
‪เพราะมันไม่จำเป็น
‪นักบิดกับนักปั่น อยู่บนสองล้อทั้งคู่ ‪ไม่มีอะไรเหมือนกัน
‪มันเหมือนพวกเขาพยายามจะแตกต่าง
‪แม้แต่การวางตำแหน่งแฮนด์รถ…
‪นักปั่นบางคนจับแฮนด์จักรยานแน่นเชียว
‪นักบิดบางคนมีแฮนด์มอเตอร์ไซค์มาถึงบนนี้
‪"เฮ้อ สบายจัง
‪ทำให้นึกถึงจักรยานสามล้อของฉันเลย
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ‪ทำไมฉันต้องล่ามโซ่กระเป๋าตังค์ไว้"
‪เราไม่มีวันเห็นคนขี่จักรยานล้อเดียวบนทางหลวง
‪รู้มั้ยทำไม เพราะพวกเขาตายหมดแล้ว
‪เพราะผมฆ่าพวกเขาเอง ด้วยความยินดี
‪มีอะไรดึงความสนใจ ‪ได้มากกว่าการขี่จักรยานล้อเดียวอีกมั้ย
‪ผมว่าโปโก้สติ๊ก ใช่มั้ย
‪คำโฆษณาโปโก้สติ๊กคืออะไร
‪"มันเป็นแท่งที่คุณกระโดดสองทีแล้วก็ล้มหน้าทิ่ม"
‪"น่าสนใจนะ ถ้าเราฝึกจะเก่งขึ้นมั้ย"
‪"ไม่เลย ไม่"
‪"ผมเอาอันนึง"
‪แต่คนขี่จักรยานล้อเดียว ‪ทำเหมือนไม่อยากได้ความสนใจ
‪พวกเขาชอบทำหน้าตาเฉยๆ
‪แต่ขานี่พันกันไปหมด
‪พวกเขาจะแบบ…
‪"อ้าวเฮ้ย เป็นไงบ้างทุกคน
‪อ้อ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ใครมีพินโบว์ลิ่งสักสามอัน ‪ให้ฉันเอามาโยนบ้างมั้ย
‪ฉันทำให้คุณรำคาญได้ ‪ด้วยทักษะที่ไม่จำเป็นสองอย่าง"
‪มุกนั้นใช้ความพยายามมากไป
‪อ้อ คุณอาจสังเกตว่ามีเปียโนอยู่บนเวที
‪บางคนอาจสงสัย
‪"เอ๊ะ จิม แกฟฟิกันจะมีเปียโนบนเวทีไปทำไม"
‪และ…
‪สิ่งที่คุณอาจไม่รู้ก็คือผม…
‪ไม่เล่นเปียโน
‪"จิม นั่นมัน…
‪จริงเหรอ ‪เขาเอาเปียโนมาเพื่อเล่นแค่มุกนั้นเหรอ
‪น่าสมเพชชะมัด"
‪คนดูหน้าตาดีนะเนี่ย ว้าว
‪หน้าตาดีมากเลย
‪เป็นกลุ่มคนดูที่หน้าตาดีมากเนอะ
‪ไม่ใช่ทุกคนหรอก ไม่ใช่ทุกคน
‪แต่ผมจะไม่แจ้งข่าวอะไรหรอก ‪เรารู้ว่าเราคิดยังไง
‪ใช่ เราเรียนรู้ตั้งแต่อายุยังน้อย
‪ผมจำตอนอนุบาลได้ ‪เด็กผู้หญิงจะไล่ตามเด็กผู้ชายน่ารักๆ ช่วงพัก
‪และเอาเป็นว่าผมไม่ค่อยได้วิ่งเท่าไหร่
‪หรือไม่ได้วิ่งเลย
‪ผมจำได้ตอนอายุห้าขวบและคิดว่า
‪"อ๋อ มันจะเป็นอย่างนี้แหละ
‪ฉันจะต้องเขียนมุกตลกขึ้นมา
‪และจะออกเที่ยวกับพวกผู้ชาย"
‪ผมยังคงออกเที่ยวกับพวกผู้ชายอยู่นะ
‪ผมมีเพื่อนช่วงที่ล็อกดาวน์
‪เขาใช้เวลาทั้งหมด ‪วางแผนวันสุดสัปดาห์ของพวกผู้ชาย
‪ทุกครั้งที่ผมคุยกับเขา ‪เขาจะพูดให้มันฟังดูไม่น่าสนใจ
‪"นี่ เพื่อน เราจะทำแบบนี้นะ
‪เราจะเช่ากระต๊อบหลังหนึ่งสำหรับสุดสัปดาห์นี้ ‪มีแค่พวกผู้ชาย ไม่มีผู้หญิง"
‪"ฉันไม่ไปแล้ว"
‪"ไม่ๆ ไม่ ลองคิดดูสิ
‪มีแค่พวกผู้ชาย ไม่มีผู้หญิงนะ
‪เราจะสูบซิการ์ เล่นไพ่กันตลอดสุดสัปดาห์"
‪"ฟังดูแย่มาก"
‪"นายไม่คิดให้ดีๆ ละ
‪แค่พวกผู้ชาย ไม่มีผู้หญิง ‪ตลอดสุดสัปดาห์ เหมือนเราอยู่ในคุกน่ะ"
‪"รอไม่ไหวเลยทีเดียว"
‪ทุกปี มิทช์ พี่ชายผม ‪จะเดินทางไปเล่นกอล์ฟกับผู้ชาย 30 คน
‪ผู้ชาย 30 คนนะ บินไปที่ฟลอริดา
‪พวกเขาเช่าบ้านสามหลัง หลังละสิบคน
‪เล่นกอล์ฟกันตอนเช้า กินอาหารกลางวันด้วยกัน
‪เล่นกอล์ฟกันตอนบ่าย แล้วก็กลับไปที่บ้าน
‪ไม่รู้นะ คงจะตุ๋ยกัน
‪ผมไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรอะ มันฟังดูน่าขนลุก
‪เรามีมิตรภาพได้มากแค่ไหนกัน
‪พี่ชายผมไม่ใช่เกย์ ‪และแน่นอนว่าผมไม่สนหรอกถ้าเขาเป็น
‪แต่ถ้าเขาเปิดเผยตัวตน เขาอาจจะบอก ‪"ฉันบอกใบ้ไปเยอะมากนะ"
‪"ฉันไปเที่ยวกับผู้ชาย 30 คน
‪เราเช่าซอยตันทั้งซอย
‪เราเล่นแท่งไม้กับลูกบอลทั้งวัน
‪ฉันต้องบอกให้ชัดแค่ไหนกันเนี่ย"
‪ผมว่าประเด็นที่ผมพยายามพูดถึงคือ ‪กอล์ฟทำให้คนเป็นเกย์
‪ดังนั้นถ้าครั้งหน้าเพื่อนคนหนึ่งพูดว่า
‪"ฉันจะไปเล่นกอล์ฟกับพวกผู้ชาย" ‪แค่ตอบไปว่า "ขอให้สนุกนะ"
‪ไม่ ผมชอบเพื่อนคละเพศกันมากกว่า จริงๆ นะ
‪มันมีคำพูดเดิมๆ ว่าพวกผู้ชายโง่
‪และผมก็มีเพื่อนผู้ชายมากพอ ‪ที่จะรู้ว่ามันมีความจริงอยู่บ้าง
‪ผู้ชายทุกคนในนี้มีเพื่อน
‪คนที่เรามองและอยากรู้ว่า ‪เขายังมีงานทำอยู่ได้ยังไง
‪และถ้าคุณไม่คิดแบบนั้นกับเพื่อนคนหนึ่ง ‪ก็แปลว่าคุณคือเพื่อนคนนั้นแหละ
‪ครับ
‪เพื่อนแบบนั้นของผมคือริคกี้ เขาเป็นคนที่ดีมาก
‪ครั้งหนึ่งริคกี้กับผมไปขว้างขวานกัน
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเคยทำแบบนั้นกันหรือเปล่า ‪เราขว้างขวาน ดื่มเบียร์
‪พยายามจะลืมว่า ‪ประชาธิปไตยของเรากำลังมีปัญหาและ…
‪และตอนหนึ่งริคกี้หันมาผมบอกว่า
‪"นี่ ก่อนมีการขว้างขวาน ‪เขาใช้ขวานทำอะไรกันน่ะ"
‪"ฟันไม้สิ"
‪เขาบอก "จริงเหรอ" ‪แล้วผมก็บอก "อย่าพูดอีกเลย"
‪และเหมือนเพื่อนที่ดี ผมวิ่งกลับบ้าน ‪เอามันมาใช้เป็นมุกเดี่ยวไมค์
‪และผมก็เหมือนจะลืมไปแล้วนะ
‪แล้วหลังจากนั้นหนึ่งเดือน
‪จู่ๆ ริคกี้ก็โทรหาผมบอกว่า
‪"ฉันทำได้แล้ว ฉันทำได้
‪ฉันสร้างสนามขว้างขวานของตัวเอง ‪ที่สนามหลังบ้าน"
‪ใช่ เขาหย่าแล้ว
‪และ…
‪แล้วเขาก็เริ่มโม้ทันที
‪เขาบอก "ใช่ ตอนนี้ฉันขว้างขวาน ‪ระยะ 18 เมตรโดนกลางเป้าได้"
‪ผมก็บอก "น่าทึ่งมาก
‪รู้มั้ยว่าจะเอามันมาใช้ประโยชน์เมื่อไหร่ ‪ไม่มีวันไงล่ะ"
‪"เฮ้ย นายไม่มีวันรู้หรอก" ‪ผมบอก "ฉันรู้เลยละ"
‪ต่อให้มีคนบุกเข้ามาในบ้าน ‪แล้วบังเอิญคุณกำลังถือขวานอยู่
‪คุณก็พูดไม่ได้หรอกว่า ‪"นี่ ช่วยขยับเข้ามาอีกสามเมตรได้มั้ย"
‪ผมชอบให้มีผู้หญิงอยู่ด้วยเพราะหลายเหตุผล
‪โดยเฉพาะเหตุผลที่ว่า ‪พวกเธอน่ามอง แต่ผู้ชายไม่
‪เข้าใจมั้ย
‪เวลาผู้ชายหน้าตาดี ‪มันเหมือนเป็นความบังเอิญของธรรมชาติ
‪และรู้มั้ยว่าอะไร ‪คือสิ่งที่ผู้ชายหน้าตาดีมีเหมือนกันทุกคน
‪พวกเขาดูเหมือนผู้หญิง
‪ใช่มั้ย
‪นั่นเป็นทางเดียวที่ชายแท้บอกได้ว่าใครหน้าตาดี
‪"ว้าว เขาต้องมีเสน่ห์แน่ ‪เพราะแทบจะไม่เหมือนผู้ชายเลย"
‪ผู้หญิงนั้นน่ามอง ‪และเมื่อเทียบกับผู้ชาย พวกเธอสะอาดมาก
‪ผู้ชายโสโครก
‪และใช้ความพยายามน้อยมากที่จะไม่โสโครก
‪ถ้าเอเลี่ยนมาเยือนโลก พวกมันต้องงงมากแน่
‪พวกมันจะแบบ "เพศหญิงที่น่ามอง
‪ใช้เวลาเตรียมตัวหนึ่งชั่วโมง ‪แต่ไอ้ตัวขนยุ่บยั่บนั่นพร้อมเลยเหรอ
‪ไม่แปลกใจเลยที่โลกนี้มีสงครามอยู่ตลอด"
‪พวกผู้ชายโสโครก และยิ่งแก่ตัวไปก็ยิ่งโสโครก
‪เวลาผู้หญิงแก่ลง พวกเธอจะสง่ามากขึ้น
‪พอผู้ชายแก่ตัวลง พวกเขาดูเหมือนกำลังจะเน่า
‪เคยเห็นชายแก่ที่ไม่ใส่เสื้อมั้ย
‪เขาดูเหมือนฉบับร่างครั้งแรกของมนุษย์
‪นั่นอะไร ตัวการ์ตูนซิมป์สันส์เหรอ
‪เพราะพอผู้ชายแก่ตัวลง ทุกอย่างก็หยุดทำงาน
‪เซลล์ประสาทก็หยุดเชื่อมต่อกัน
‪ปกติสมองจะแบบ "ทุกเดือน ‪ฉันจะให้ผมงอกออกมาจากหัวเจ้าหมอนี่
‪ทุกเดือนฉันจะให้ผมงอกออกมาจากหัวเจ้าหมอนี่"
‪แต่อยู่มาเดือนหนึ่งสมองก็บอกว่า
‪"ทุกเดือนฉันจะให้ขนงอกออกมาทุกส่วน ‪ยกเว้นบนหัวเจ้าหมอนี่"
‪ผมมีขนงอกออกมาตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย…
‪ที่ผมไม่ต้องการ
‪อยากรู้มั้ยว่าทำไมผู้ชายที่แก่ตัวลง ‪มีขนขึ้นตามที่ประหลาดๆ ของร่างกาย
‪นั่นเป็นวิธีที่ธรรมชาติบอกว่า "นายจบเห่แล้ว
‪เลิกหาคู่ ไม่งั้นฉันจะทำให้นาย ‪กลายเป็นพรมปูพื้น"
‪ผมมีขนตามร่างกายบ้าง ‪ไม่แย่เท่าผู้ชายบางคน ซึ่งก็ค่อยยังชั่ว
‪เพราะอย่างที่คุณเห็น ‪ผมไม่ได้ถูกลอตเตอรี่ทางกรรมพันธุ์
‪ผมหัวล้าน ตาบอดและผิวซีด
‪ผมคงไม่ตกใจหรอกถ้าพรุ่งนี้ตื่นมามีหาง
‪"นายเคยเห็นตัวตลกมีหางมั้ย
‪ตัวเขาซีดมาก ‪และหางก็ขนไม่ขึ้นเป็นหย่อมๆ ด้วย"
‪ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่สระว่ายน้ำตอนหน้าร้อนปีนี้ ‪เขาน่าจะอายุ 60 ปี ไม่ใส่เสื้อ
‪ไม่ใช่ว่ามีขนตามตัวเยอะนะ มีขนทั้งตัวเลย
‪แวบหนึ่งผมคิดว่าเขากำลังถ่ายโฆษณาไกโคอยู่
‪คนนี้เขา… เขาขนดกมาก
‪ผมต้องห้ามไม่ให้ลูกชายคนเล็กเอามือไปลูบเขา
‪"ให้เขาดมมือก่อน ลูก"
‪คนนี้ขนดกมาก ‪และเขาก็เดินไปรอบสระด้วยความมั่นใจ
‪อย่างกับว่ารับมือสถานการณ์เรื่องขน ‪มาแล้วทั้งชีวิต
‪และไม่มีใครพูดอะไรเลย แต่ทุกคนคิดเหมือนกัน
‪"ขอร้องอย่าลงสระนะ
‪ไม่มีใครเตรียมใจมาดูนายสะบัดขนให้แห้ง"
‪และชายคนนี้ก็เดินผ่านทุกคน
‪เขานั่งลงข้างๆ ผู้หญิงสวยคนหนึ่ง
‪ผมประทับใจมาก
‪ผู้หญิงคนนั้นมองข้ามภาพลักษณ์ของชายคนนี้ไปได้ ‪และจ้องที่กระเป๋าตังค์เขาอย่างเดียวเลย
‪แต่เราต่างก็อยากดูดีกันทั้งนั้นใช่มั้ย
‪เราอยากโดนไล่ตามในสนามเด็กเล่น
‪บางคนถึงขั้นไปทำศัลยกรรมพลาสติก
‪เขาบอก "ฉันไม่อยากฟังดูเหมือนสิ้นหวังนะ
‪แต่ช่วยเอามีดผ่าหน้าฉันได้มั้ย
‪และทำให้ฉันหน้าตาดี ผ่าไปเรื่อยๆ เลย"
‪ก็น่าทึ่งดีนะที่เราส่วนใหญ่ไม่ทำศัลยกรรมพลาสติก
‪เพราะเราอยู่ในสังคม ‪ที่หมกมุ่นกับความสวย ใช่มั้ย
‪มันมีการค้นคว้ากัน มีการค้นคว้าที่ฮาร์วาร์ด
‪พบว่าเด็กๆ เชื่อว่าคนหน้าตาดีนั้นนิสัยดีกว่า
‪การค้นคว้านั้นก็พบด้วยว่าเด็กโง่
‪เรายกประโยชน์ให้คนหน้าตาดีแน่นอนอยู่แล้ว
‪เช่นถ้าคนที่หน้าตาดีมากๆ เงียบ
‪เราจะคิดว่าเขาลึกลับ
‪ถ้าคนอ้วนเงียบ ‪เราจะเดาว่าเขากำลังคิดถึงอาหาร
‪และเราก็เป็นงั้นจริงๆ แต่ก็ยังมีความลึกลับอยู่
‪เราไม่รู้ว่าอาหารประเภทไหน
‪เค้กก็ได้ เป็นเค้กเสมอแหละ
‪แต่เราก็ไม่รู้ว่าเค้กอะไร เรดเวลเวตก็ได้
‪ด้วยเหตุนี้ เราถึงชอบอยู่กับคนสวยๆ ไง
‪เคยออกไปกินข้าวนอกบ้าน
‪แล้วเจอพนักงานเสิร์ฟชายหรือหญิง ‪ที่หน้าตาดีมากๆ มั้ย
‪แวบหนึ่งคุณคิดว่า "ว้าว มื้อนี้ดีแน่"
‪เคยมั้ย เจอพนักงานเสิร์ฟหน้าตาน่าเกลียด ‪แล้วบอกว่า "เราออกกันมั้ย"
‪ผมคิดว่าบุฟเฟต์เกิดขึ้นเพราะแบบนั้นแหละ
‪"จะบอกให้นะ ฉันจะไปเอาอาหารเอง ขอบคุณ
‪ฉันไม่อยากให้หน้าแบบนั้นมาใกล้อาหารจานหลัก ‪เข้าใจความหมายมั้ย"
‪"จิม คุณมันร้ายกาจ"
‪เรามักจะตามคนหน้าตาดีในโซเชียลมีเดีย ‪อินสตาแกรม
‪คนสวยๆ มียอดผู้ติดตามหลายล้าน
‪และเราก็กดไลก์รูปพวกเขา ‪และบางครั้งเราก็ใส่อิโมจิรูปไฟ
‪เป็นที่ยอมรับได้สุดๆ ทางโซเชียล
‪ถ้าเราทำแบบนั้นในชีวิตจริง เราได้เข้าคุกแน่
‪"ขอโทษนะครับ ทำอะไรน่ะ"
‪"ผมกำลังติดตามผู้หญิงคนนั้น"
‪"ขอถามเหตุผลได้มั้ย" "ผมชอบมองดูเธอ"
‪"คุณช่วยเอาคบไฟนี้ไปให้เธอได้มั้ย
‪กับมือที่พนมอยู่นี้"
‪ทุกคนต้องเพลาๆ กับอิโมจิรูปพนมมือนะ
‪ใช้มากเกินไปก็ดูตลก
‪เราได้รับข้อความจากเพื่อน ‪"เจอกันมื้อค่ำนะ พนมมือ"
‪"ไม่ ไม่ต้องพนมมือ นายจะมาไม่ได้เหรอ
‪นายจะสื่อว่าอะไร ‪สื่อว่าเราจะกินมือเป็นอาหารค่ำเหรอ"
‪เมียผมสวยมาก
‪ใช่แล้ว ผมเป็นส่วนหนึ่งของคู่รักแบบชายหญิง
‪มันไม่แฟร์เลย เธอหน้าตาดี
‪เธอฉลาด มีความคิดสร้างสรรค์ แต่รู้อะไรมั้ย
‪รสนิยมเรื่องผู้ชายแย่มาก
‪ฉะนั้นก็เสมอกัน ผมแต่งงานอย่างมีความสุข
‪แต่ผมว่ามีสัปดาห์ละครั้ง ‪ที่ผมจับได้ว่าเมียผมมองผมแบบ
‪"ฉันจะต้องปล่อยคุณไป"
‪เพราะผมทำให้เธอผิดหวังอยู่เป็นประจำ
‪ผมทำเรื่องที่น่ารำคาญ
‪เช่น นี่เป็นเรื่องที่ผมทำ ‪แล้วสร้างความรำคาญให้เมียผม
‪ผมเข้าห้องน้ำ
‪ผมรู้ว่าไม่ควร ใช่มั้ยล่ะ
‪ผมจะมีปัญหาถ้าไม่บอกเธอว่าจะไปเข้าห้องน้ำ
‪"คุณหายไปเลย คุณไปไหนมา"
‪"ผมไม่รู้ว่าผมต้องมีบัตรผ่าน"
‪ต่อให้บอกเธอว่าผมจะไปเข้าห้องน้ำ ‪ผมก็เจอปัญหาเหมือนกัน
‪"ผมจะเข้าห้องน้ำนะ"
‪"อีกแล้วเหรอ
‪คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
‪วันนี้กี่ครั้งแล้วเนี่ย
‪คุณนี่น่ารังเกียจมาก
‪คุณไปทำอะไรในนั้น"
‪"ส่วนใหญ่ก็ไปให้พ้นจากคุณอะนะ"
‪เวลาเมียรำคาญผมมากๆ ‪เธอจะไม่ทำตัวเงียบใส่นะ
‪เธอจะใช้เวลาตอบคำถามง่ายๆ นานเกินไป
‪เธอยืนห่างออกไปหนึ่งไม้บรรทัด ‪ดูโทรศัพท์อยู่ แล้วผมก็พูดว่า
‪"นี่ เราต้องไปทำกิจกรรมที่โรงเรียนกี่โมง"
‪แล้วเธอก็จะแบบ…
‪"มันอยู่ในปฏิทิน"
‪"คุณโกรธผมเหรอ"
‪"เปล่า"
‪ไม่นานมานี้เราได้ข่าวว่า ‪คู่รักที่เป็นเพื่อนกับเรากำลังจะหย่ากัน
‪และไม่น่าแปลกใจเลย เมียผมอารมณ์เสียมาก ‪ใส่ตัวผมเนี่ย
‪ผมไม่แปลกใจเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก
‪ที่เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับผมเป็นความผิดของผม
‪การเลือกตั้งของทรัมป์ การไต่สวนคาวานอห์ ‪เป็นความผิดของผม
‪และผมต้องขออภัยด้วย ‪เพราะผมวางแผนเรื่องทั้งหมดโดยไม่รู้ตัวเลย
‪แต่ผมจะไม่บรรยายเมียผมว่าบ้าหรอก ‪เพราะผมอยากมีชีวิตคู่อยู่
‪แต่ผมคิดว่ามันน่าสนใจ
‪ถ้าผู้ชายเรียกผู้ชายอีกคนว่าบ้า นั่นคือคำชม
‪"นี่โจ เพื่อนผม เขาบ้ามาก"
‪โจแบบ "แหม นายก็แค่มีมารยาท"
‪แต่ถ้าผมบอก "นี่จีนนี่ ภรรยาผม เธอบ้ามาก"
‪แค่พูดแบบนั้น ผมก็ประหม่าแล้วเนี่ย
‪เธออยู่ที่สวนหลังบ้าน แต่เราไม่มีทางรู้หรอก
‪เพราะถ้าเมียผมยืนอยู่ตรงนี้
‪แล้วผมบอกว่า "นี่เมียผม เธอบ้ามาก"
‪ผมตายแน่
‪และพวกคุณทุกคนก็จะปรบมือ
‪คุณจะแบบ "นั่นเป็นโอกาสในการเรียนรู้ดีนะ ใช่
‪เราได้เรียนรู้แล้ว"
‪ไม่หรอก เราก็พยายามต่อไป
‪จะว่าไป ถ้าช่วงแรกของการเกิดโรคระบาด
‪คุณมีความสัมพันธ์
‪และคุณยังอยู่ในความสัมพันธ์นั้น ‪คุณควรจะได้เงินนะ ใช่มั้ย
‪ใช่มั้ย
‪เพราะก่อนเกิดโรคระบาด
‪ถ้าคุณได้ข่าวว่ามีคู่รักแยกทางกัน ‪คุณจะแบบ "โอ๊ย ไม่นะ"
‪แต่ช่วงที่มีโรคระบาด ‪ตอนคุณได้ยินเรื่องการเลิกกัน
‪คุณจะแบบ "อ้อ แน่ละ"
‪คุณเห็นใจคู่รักที่อยู่ด้วยกัน
‪"คุณยังคบกันเหรอ อ้อ เสียใจที่ได้ยินแบบนั้น
‪ขาดกันไม่ได้สินะ"
‪เพราะมันไม่สำคัญว่า ‪ความสัมพันธ์ของคุณแนบแน่นแค่ไหน
‪ถึงจุดหนึ่งในช่วงที่มีโรคระบาด
‪คุณมองคู่รักของคุณและคิดว่า ‪"ฉันว่าฉันติดโควิดดีกว่า"
‪ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่ แต่เป็นเรื่องจริง
‪ทุกคนมีช่วงเวลานั้นซึ่งคิดว่า
‪"รู้มั้ยเครื่องช่วยหายใจนั่นมันอึดอัดแค่ไหน
‪ฉันรู้ว่าฉันพูดไม่ได้
‪แต่มันหมายความว่าฉันไม่ได้ยินเสียงเธอเหรอ
‪เขามีเครื่องช่วยหายใจเฉพาะที่หูมั้ย"
‪"จิม คุณช่างร้ายกาจ"
‪เมียผมเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยมมาก
‪เรามีลูกห้าคน คุณเชื่อมั้ยล่ะ
‪ลูกห้าคน ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‪มันเป็นสิ่งที่ผมเสียใจ…
‪เพราะมันเยอะเกินไป
‪มันเยอะมากเกินไป
‪ตอนมื้อค่ำบางครั้ง ผมก็แกล้งทำตัว ‪เป็นพิธีกรรายการเรียลลิตี้
‪ชื่อว่า คิดเหรอว่าจะเข้ามหาลัยได้
‪เพราะพวกเขาไปไม่ได้กันทุกคน
‪พวกเขาไปไม่ได้กันทุกคน ถ้าผมไม่ได้เรือลำนั้น
‪ล้อเล่นน่ะ เห็นอยู่แล้วว่าผมจะไม่ได้เรือลำนั้น…
‪จนกว่าผมจะได้มอเตอร์ไซค์นะ
‪ลูกผมมองว่าผมน่ารำคาญ
‪เด็กทุกคนมองว่าพ่อแม่น่ารำคาญ
‪ซึ่งออกจะน่าขำ ‪ทั้งที่จริงๆ แล้วเด็กทำลายชีวิตพ่อแม่
‪พ่อแม่ให้เวลากับลูกๆ
‪ทุ่มเทแรงกายและให้เงิน
‪แต่เรากลับตอบแทนพ่อแม่ด้วยความไม่ชอบใจ
‪เคยเห็นผู้ใหญ่รับโทรศัพท์พ่อแม่มั้ย
‪คุณจะคิดว่าเขาเป็นคนทวงหนี้
‪"โอย แม่ฉันโทรมา"
‪"ครับ ผมรู้ว่าแม่ดูแลผมมา ‪เป็นเวลาเสี้ยวหนึ่งของศตวรรษ
‪แต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะน่ะ"
‪"รู้มั้ยว่าอะไรที่ไม่เหมาะ ‪การล้มเลิกความฝันของฉัน…
‪เพื่อให้แกกลายเป็นความผิดหวังแบบทั่วๆ ไป"
‪ไม่ ผมจะไม่บอกหรอกว่า ‪เด็กคือการลงโทษจากพระเจ้าที่เรามีเซ็กส์
‪แต่ก็อาจมีการโต้แย้งได้
‪เขาอยู่เบื้องบน ‪"อ๋อ พวกเขาสนุกกันมากเกินไปแล้ว
‪ข้าจะทำให้พวกเขาสวดมนต์พรุ่งนี้ยังไงดีนะ"
‪และผมก็ชอบการเป็นพ่อนะ
‪มันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ผมจะทำในชีวิต
‪แต่มันเป็นเรื่องที่บ้ามาก
‪เราให้ทุกอย่างกับลูก
‪เราให้ทุกอย่างกับลูก แล้ววันหนึ่งเขาก็จากไป
‪เขาบอก "เจอกันนะ ขอบคุณที่ไม่ได้ช่วยอะไร
‪หนูจะบอกเอง ‪ถ้าต้องการให้ช่วยเรื่องจำนองบ้าน"
‪บางครั้งเขาก็ไม่ไป ใช่มั้ย
‪เขาจะติดหนึบอยู่ด้วย กลายเป็นเพื่อนร่วมห้อง
‪ไม่เกิดขึ้นกับบ้านผมหรอก
‪ผมมีกระเป๋าเป้ให้พวกเขาคนละใบแล้ว
‪พวกเขาเห็นแล้ว บอกว่า "นั่นอะไร"
‪ผมบอก "พอลูกอายุ 18 ‪นั่นคือของขวัญสำหรับการย้ายออก"
‪"จิม คุณช่างร้ายกาจ"
‪ผมพยายามจะเป็นพ่อที่ดี
‪ผมรู้สึกเหมือน ‪ผมใช้ความพยายามมากกว่าพ่อของผม
‪รุ่นพ่อผม พวกเขาไม่เห็นต้องทำอะไร
‪พ่อผมไม่เคยไปงานประชุมผู้ปกครอง
‪พ่อผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมไปโรงเรียน
‪พ่อผมไม่เสียเวลาหันไปดูด้วยซ้ำ
‪ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอยู่ข้างหลังเขา
‪"ข้างหลังมีเรื่องอะไรกัน"
‪ผมไม่รู้ว่าเขาหันหัวไม่ได้หรือเปล่า
‪หรือไม่อยากเสียแรง
‪"ข้างหลังมีเรื่องอะไรกัน"
‪"อ้อ เรากำลังฉลองวันเกิดผมอยู่น่ะ"
‪"เบาๆ หน่อย พ่อกำลังดูไอรอนไซด์สอยู่"
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์
‪ทูยู
‪ลูกผมทำให้ผมรู้สึกผิด
‪ผมไม่ทันได้คิดเลยด้วยซ้ำ
‪เช่นลูกสาวผมเล่นละครวันพฤหัสฯ กับวันศุกร์
‪ผมก็เลยไปคืนวันพฤหัสฯ แล้ววันศุกร์เช้า
‪เธอเห็นผมถือกระเป๋าลาก เธอบอก
‪"อ้าว พ่อจะไม่ไปดูหนูแสดงคืนนี้เหรอ
‪พ่อไม่เคยไปดูหนูแสดงเลยสักครั้ง
‪หนูแสดงปีละ 300 รอบ"
‪แผนการสำคัญของผม
‪คือการสอนเรื่องความรับผิดชอบให้ลูกๆ ‪โดยการขายโปสเตอร์หลังจบการแสดงของผม
‪ผมจึงส่งข้อความหาลูกสาววัยรุ่นว่า
‪"ลูกอยากขายโปสเตอร์ ‪หลังการแสดงของพ่อมั้ย พ่อจะจ้าง"
‪เธอส่งกลับมา "เยี่ยม ฟังดูดีนะ"
‪แล้วผมก็ส่งข้อความหาลูกชายวัยรุ่น
‪บอกว่า "ลูกอยากขายโปสเตอร์ ‪หลังการแสดงของพ่อมั้ย พ่อจะจ้าง"
‪เขาส่งกลับว่า ‪"ไม่ละ ขอบคุณ ผมไม่ต้องการเงิน"
‪เขาไม่มีเงินด้วยซ้ำ
‪เขามีเงินของผม
‪ผมก็ส่งกลับไป "ลูกถูกตัดออกจากกองมรดก"
‪ล้อเล่นน่ะ เขาไม่อยู่ในนั้นตั้งแต่แรกแล้ว
‪ถ้าพ่อผมขอให้ผมทำอะไร
‪เขาจะไม่อยู่รอคำตอบด้วยซ้ำ
‪"ลูกอยากกวาดทางเข้าบ้านมั้ย" แล้วเขาก็ไป
‪เป็นที่เข้าใจกันว่าผมจะกวาดทางเข้าบ้าน ‪หรือไม่ก็ย้ายออกไป
‪ผมค่อนข้างที่จะกลัวพ่อ
‪ลูกๆ ผมทำกับผมเหมือนพนักงานธนาคาร ‪ที่พวกเขาไม่เต็มใจจะคุยด้วย
‪สัปดาห์ละครั้ง พวกเขาจะโผล่มาหาผม
‪"แม่บอกว่าหนูซื้อปลาฉลามได้…
‪หนูก็เลยคิดว่าต้องใช้บัตรเครดิตพ่อ"
‪ผมบอก "ลูกพูดเรื่องบ้าอะไร"
‪"พ่อตะคอกอีกแล้ว แม่"
‪ถ้าพ่อผมอยู่ในห้องในบ้าน ‪ผมจะไม่ไปอยู่แถวนั้นเลย
‪"ไปฉี่ข้างนอกไป"
‪และผมก็มีพวกพี่ๆ ที่เคยส่งผมเข้าไปถามคำถาม
‪"ไปถามพ่อซิว่าเราไปแดรี่ควีนได้มั้ย"
‪"ฉันไม่ทำหรอก ฉันไม่ทำ"
‪"ไป นายเด็กเกินไปที่จะฆ่าได้"
‪"พ่อ" "จะเอาอะไร"
‪"เขาบอกว่าไม่ได้"
‪ตอนผมไม่มีลูก ผมไม่เข้าใจพ่อเลย
‪และอีกอย่าง ถ้าคุณไม่มีลูก
‪ก็ไม่มีเรื่องไหนที่น่าจะมีเหตุผล
‪หรือแม้แต่เรื่องของคืนวันเสาร์
‪ตอนคุณไม่มีลูก คุณจะแบบ "วันเสาร์"
‪แต่ตอนเป็นพ่อแม่แล้ว ‪คุณจะแบบ "เราจะจ้างใครได้เพื่อให้มาที่บ้าน…
‪เพื่อดูแลเด็กคนนี้ดี"
‪และมาตรฐานของคุณจะตกลงอย่างรวดเร็ว
‪ตอนแรกจะเป็นแบบ "ลูกต้องจบดอกเตอร์"
‪จากนั้นคุณก็จะ "ลูกติดคุกนานแค่ไหน
‪ฆาตกรรมเหรอ ไม่ได้ฆ่าเด็กใช่มั้ย
‪บูชาซาตานเหรอ เดี๋ยวก็เข้ากับเขาได้"
‪พ่อแม่ทุกคนจะบอกเราว่าการมีลูกทำให้ชีวิตดีขึ้น
‪มันทำให้เจอสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะทำ
‪พวกเด็กๆ ก็… ‪สุดท้ายเราก็ต้องทำสิ่งที่เราไม่เคยคิดจะทำ
‪อย่างตัวผมคือการออกไปข้างนอก
‪เคยออกไปกับเด็กเล็กตัวเป็นๆ มั้ย
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำยังไงกับพวกเขา
‪คุณจะแบบ "ปกติฉันก็ดื่มข้างนอกนี่
‪ใครอยากเล่นเกมนอนบ้าง"
‪แปลกนะเวลาลูกเรามีเพื่อนที่เราไม่ชอบ
‪"อ้อ ทอมมี่จะมาหาเหรอ งั้นพ่อไปละ
‪ส่งข้อความบอกพ่อตอนทอมมี่กลับไปแล้วนะ
‪เพราะเขาไม่รู้จักโต"
‪ผมไม่ได้เตรียมรับมือกับทุกกิจกรรมของเด็กๆ
‪เราไปรับลูกและพามาทำกิจกรรม
‪แล้วพาไปทำกิจกรรมอีกอย่าง
‪และถ้าเขาไม่มีกิจกรรมทำ
‪เราต้องคิดกิจกรรมขึ้นมา ‪ไม่งั้นพวกเขาจะสูบยาไอซ์
‪ในฐานะพ่อแม่ เราต้องหากิจกรรมเสมอ
‪ผมพาลูกๆ ไปพิพิธภัณฑ์ริปลีส์ เชื่อหรือไม่
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเคยหมดปัญญา ‪ที่จะหาอะไรทำแล้วหรือเปล่า
‪อะไรที่ผมจะเล่าได้เกี่ยวกับริปลีส์ เชื่อหรือไม่
‪ส่วนใหญ่แล้วไม่เชื่อ
‪มันไม่น่าสนใจ ไม่ได้มีของเยอะมากด้วย
‪มันเหมือนเขาแค่โละห้องเก็บของของคนเร่ร่อน
‪ผมชื่นชมโมเดลธุรกิจนั้นนะ
‪ธุรกิจส่วนใหญ่พยายามสร้างความเชื่อใจกับลูกค้า
‪แต่ไม่ใช่ริปลีส์
‪เราคิดว่า "เชื่อหรือไม่ เราไม่สน
‪เรารู้ว่าคุณไม่กลับมาหรอก"
‪ผมยังทำตัวให้ชินกับการมีลูกวัยรุ่นอยู่เลย
‪ไม่นานมานี้ลูกสาวอายุ 17 ปีของผม ‪บอกว่าเธออยากเป็นนักแสดง
‪ซึ่งบ้ามากเพราะตอนผมอายุเท่านั้น
‪หนังเรื่องครูครับ เราจะสู้เพื่อฝันออกฉาย
‪ซึ่งเป็นหนังที่ดีมากโดยมีโรบิน วิลเลียมส์
‪แสดงเป็นครูที่สร้างแรงบันดาลใจ ‪ให้นักเรียนพวกนี้ได้ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
‪และนักเรียนคนหนึ่งอยากเป็นนักแสดง
‪แล้วเขาก็เข้าร่วมการแสดงและชวนพ่อมาดูละคร
‪แล้วหลังจากละครจบ ‪เขาก็บอกพ่อว่าอยากเป็นนักแสดง
‪พ่อก็บอกว่า "แกจะไม่ได้เป็นนักแสดง มันงี่เง่า
‪ทั้งเสียเวลาและเสียเงิน…"
‪เด็กคนนั้นก็ว้าวุ่นใจมากจนฆ่าตัวตาย
‪จากนั้นครูก็ถูกไล่ออก ‪และเด็กทุกคนก็ยืนบนโต๊ะเรียน…
‪มันก็เป็นหนังที่ยอดเยี่ยมอะนะ
‪ไม่ ตอนนี้… ตอนนี้ผมเป็นพ่อของวัยรุ่นคนหนึ่ง
‪ผมเข้าใจแล้วว่า ‪พ่อในเรื่องครูครับ เราจะสู้เพื่อฝันพูดถูก
‪ผมล้อเล่น ผมรู้ว่าแก่นของหนังคือ "อย่าเป็นครู"
‪เมียผมเกลียดมุกนั้นมาก
‪ลูกผม ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคิดยังไง
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกผมรู้มั้ยว่าผมทำมาหากินอะไร
‪หรือผมควรพูดว่า ‪ผมไม่คิดว่าพวกเขารู้ว่าผมทำมาหากินอะไร
‪จนกระทั่งวันฮาโลวีนที่ผ่านมา
‪ไมเคิล ลูกวัยสิบขวบของผม ‪ไม่รู้ว่าเขาอยากเป็นอะไรในวันฮาโลวีน
‪ซึ่งเป็นเรื่องร้ายแรงมาก
‪ถ้าคุณเป็นพ่อแม่ คุณรู้เรื่องนี้ดี
‪แล้วสองวันก่อนวันฮาโลวีน ‪เขาวิ่งมาหาผมและบอกว่า
‪"ผมรู้แล้วว่าจะเป็นอะไรในวันฮาโลวีน
‪ผมจะเป็นตลกเดี่ยวไมโครโฟน"
‪ผมก็ซึ้งใจมาก
‪ผมบอก "ตายแล้ว ‪ลูกอยากเป็นพ่อในวันฮาโลวีน"
‪เขาบอก "เปล่า ผมอยากเป็นจอห์น มูเลนีย์"
‪ตบเปรี้ยง ให้หน้าหันเลย
‪ขอบคุณมากครับ ทุกคน
‪ซึ้งใจจริงๆ
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย