Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Teşekkürler!
MINNEAPOLIS'TEN CANLI YAYIN
Aman Tanrım! Çok teşekkürler!
Teşekkür ederim!
Çok teşekkür ederim. Teşekkürler.
Çok güzel.
Bu neredeyse bana hepimizin bir haftaya öleceğimizi unutturuyor.
Şaka yapıyorum. Muhtemelen bir ayı bulur.
Pandeminin bittiğini düşündüğümüz zamanı hatırlıyor musunuz?
Herkes çok mutluydu. "Başardık." dedik.
Çok aptal görünmüş olmalıyız.
Herkes sırtını sıvazlıyordu.
"Evde kalarak hastalığın bitmesine yardımcı olduğun için
çok mutluyum."
"Daha bitmedi mi? Eve geri dönmeyeceğim."
"Hasta olanlar ölmeli."
Çünkü bitmedi.
Pandemi, iptal olduğu sanılan ama Netflix tarafından
seçilen televizyon programı gibi.
Kendimi yeni bir sezona hazırlamadım.
Sizi bilmem ama ben ailemi bile bir daha görmeyi planlamıyordum.
Ebeveynler bu hissi bilir.
Gece yarısı bebek bezi değiştirmek gibi.
Çok yorgunsundur ve bez iğrençtir.
Ama yapmak zorundasındır.
Bezi değiştirirsin, bebek tulumunu yeniden giydirip
bebeği nazik bir şekilde beşiğe geri koyarsın
ve bezin yeniden dolduğunu duyarsın.
İşte 2021 yılı böyle.
Tekrar tekrar.
Tekrar tekrar dolan bir bebek bezi gibi.
Ben pandeminin ilk günlerini özledim aslında.
O günler eğlenceliydi.
Ellerimizi yıkamanın bizi koruyacağını düşünüyorduk.
"Herkes ellerini yıkasın. Düzeleceğiz."
"Tamam."
Kolayca test bulunabilen günleri hatırlayın,
herkesin şunu diyen bir arkadaşı vardı,
"Evet, ben çoktan COVID'i atlattım."
"1991 yılında olmuştum."
"Evet. O zamanlar adı COVID-91'di."
"Birkaç kez oldum hem de. Ellerimi yıkayarak kurtuldum."
Çünkü semptomlar kafa karıştırıcıydı.
Hâlâ da öyle.
"Semptomlar neler?"
"Her şey."
"Ne demek her şey?"
"Soru sormak da bir semptom."
"Bu doğru olamaz."
"İnkâr çok büyük bir semptomdur."
Marketten alınan her şeyi sildiniz mi? Ben sildim.
Çok aptalca gelmişti.
"Ben bisküvi paketini temizleyen normal bir adamım.
OKB böyle bir şey mi?"
Birkaç hafta sonra ise "Boş ver, bana gayet temiz görünüyor.
Ben onları temizledim."
Ama önlem almak zorundaydın.
İstikrar yoktu. Herkes çok ama boş konuşuyordu, değil mi?
"Karantinadayız."
"İş yok, okul yok."
"Kendi baloncuğumuzun içindeyiz."
"O baloncuğun içinde ailem ve her hafta
seks partisine giden iki kişi var."
"Önlem almak, sonradan üzülmekten iyidir."
Hepimiz aynı pandemiyi yaşamış olsak da
aynı deneyimleri yaşamadık, değil mi?
Faktörler vardı.
Yani 25 yaşında ve sağlıklıysan
"Neyse ne. Ben COVID gemisine bineceğim."
Ama eğer 25 yaşından büyüksen…
Çok şaşıracaksınız ama ben öyleyim…
Haberleri daha yakından takip edersin, değil mi?
Haberler şu şekildeydi; "Yüksek risk grubunda yaşlılar var."
"Kaç yaş yani?
Yani çok yaşlı mı,
yoksa 'lisede cep telefonum yoktu.' diyecek kadar yaşlı mı?"
Değil mi?
Çünkü kimse kendisinin yaşlı olduğunu düşünmez.
Yaşının gerçekliği bir anda yüzüne
tokat gibi çarpar.
Hastane yararına bir gösteri yaptım. Hoş bir etkinlikti.
Oraya gittiğimde etkinliği gerçekleştiren kadın,
"Aman Tanrım! Aynı okula gitmişiz." dedi.
Daha gençti ama konuşunca
birkaç kez aynı yerlerde takıldığımızı fark ettik.
Ve etkinliğin sonunda tam ben giderken kadın geldi
ve dedi ki, "Üniversiteden hangi yıl mezun olduğunu bilmem gerek."
"1988." dedim.
"Aman Tanrım. Benim doğduğum yıl yani." dedi.
Tokat!
Tam suratının ortasına.
Ne diyeceğimi bile bilemedim.
"Ben de o yıl doğdum." dedim.
Bana şöyle bakıp "Bu hiç komik değil." dedi.
Sonra arabama bindim ve bir şeyler hissetmeyi bırakana dek
ağzıma yiyecek doldurdum.
Haberler için bazen şifre çözücü gerekiyor, değil mi?
Haber spikeri,
"Korunmasız olanlar daha yaşlı ve komorbiditeleri olan insanlar."
Komor ne?
Komorbidite.
Sonrasında öğrendik ki şunun yerine kullanılan bir kodmuş;
"Tüm şişko götlüler ölecek."
Ama bunu haberlerde söyleyememişler.
Sanjay Gupta'yı çıkarıp şunu dedirtememişler;
"Anderson, tüm şişko götlüler ölecek."
O yüzden komorbidite demişler.
Ve biz de evde, "Tatlım, komorbidite ne demek?"
"Bilmiyorum. Sosu uzat."
Zamanla şişman insanlardan bahsettiklerini anladık.
Ve eğer kilon fazlaysa "Ne kadar şişman?" diye düşündün.
"Walmart gibi şişmanlıktan mı bahsediyoruz yoksa Jim Gaffigan gibi mi?"
Ben mesajı aldım.
Bilmiyorum ama mesajı aldım ben. Spor yapmaya başladım.
Sağlıklı yemeye başladım. Çok iyi gidiyordum.
Sonra bir gün aynaya baktım ve "Bu kadar yeter." dedim.
Ölüm kalım meselesinin motivasyon için yeterli olmadığı anlaşıldı.
"Daha uzun yaşayabilirsin."
"Yeterli bir sebep değil.
Belki durumu güzelleştirmek için bir pizza iyi gider."
Denedim.
Karım bana bir tartı aldı,
yani romantizm hâlâ yaşıyor.
Ben istemedim. Bana hediye olarak aldı.
Ben böyle bir şeyi asla yapamazdım.
"Mutlu yıllar tatlım. Sana tartı ve makyaj malzemesi aldım.
Sadece sana göz kulak oluyorum tatlım."
Yüksek teknolojili bir tartı.
Bir uygulamasın var, bu sayede hükûmet kaç kilo olduğumu bilebiliyor.
Neden bir uygulaması var bilmiyorum.
Belki de fidye yazılımının kurbanı olmam içindir.
"Öde yoksa herkese kaç kilo olduğunu söyleriz."
"Ama benim kripto param yok ki."
Uygulamayı kurdum, tartıya çıktım,
kilom telefonda göründü,
68 kilo.
Tamam, 90 kilodan fazlaydı.
Tamam, 90 kilodan çok daha fazlaydı.
Eski usul bir tartı olsa 90 kilodan fazlasını görmezdik.
Ama o 200 aile içindeydi.
Ve telefonda kilomun altında
küçük kırmızı harflerle yazılmış bir kelime vardı.
Gözlüklerim gözümde değildi, o yüzden kızıma sordum.
"Ne yazıyor?" dedim, "Obez." dedi.
Tokat! Tam suratımın ortasında.
Kızıma baktım ve "Uygulamayı güncellemem gerek." dedim.
Ve sonra mutfağa gidip bir şeyler hissetmeyi bırakana dek
ağzıma yiyecek doldurdum.
Hâlâ maske takıyoruz.
Kimsenin maske takmak zorunda olmadığı zamanlar vardı, değil mi?
Hoş zamanlardı.
Maskesiz dışarıya çıktığınız ilk zamanı hatırlıyor musunuz?
Garipti, değil mi?
Çıplak hissettik. "Çok Avrupalıyım.
Fransız Rivierası mı şu?"
Tanga maske takacaktım.
Hem güzel hem de edepsiz bir şey.
"Yanaklarını görüyorum ama hâlâ bir gizemi var."
Yuvarlak ve beyaz, çokça tüysüz
Indiana'dan gelen adam yürüyor pürüzsüz
Yürüdükçe geçiyor yanından insanlar gönülsüz
"İğrenç."
Diğer insanların maskesiz yüzlerini görmek çok garip geldi, değil mi?
İnsanlara yaklaşıp şunu demek istedik. "Maskeye devam etmelisin.
Senin için daha iyi bir görünüm olur. Maskeli hâlin herkes için daha iyi."
Pandemi döneminde sadece maskeyle görüp
tanıştığınız kimse oldu mu?
Sonunda onları maskesiz görünce
"Aman!" dedik.
Kandırılmış gibi.
"Yüzün sesinle hiç uyuşmuyor.
Çeneni kim çaldı?"
Pandeminin açığa çıkardığı en büyük şey
ne kadar çok çılgın insan olduğu.
Biraz şaşırtıcıydı.
Bir miktar Unabomber olduğunu hepimiz biliyorduk
ama bu kadar çok olduklarını düşünmemiştik.
Ya da birkaç tanesiyle tanıdık olduğumuzu.
Değil mi?
Çünkü hepimizin çılgın olduğu anlaşılan
akrabası ya da arkadaşı varmış.
"Ben artık gerçekliğe inanmıyorum."
"Bildiğim iyi oldu."
Deliliğin ifşası gibiydi.
"Gerçek artık gerçek değil."
"Şükran Günü'nde görüşürüz."
Bunun bana daha sık olduğuna inanıyorum
çünkü benim eksantrik düşünceleri olan arkadaşlarım her daim vardı
ve normalde çok eğlencelidirler.
Genelde "Koca Ayak gerçek dostum." derler.
Ama aynı kişi pandemi sırasında şunları diyordu,
"Tom Hanks bebek yiyor."
"Öyle deme."
"Tom Hanks gerçekten bebek yiyor.
Eğer buna inanmıyorsan sen de bebek yiyorsun."
"Tamam."
"Tom Hanks bebek yiyor."
"Zaten hep bebek yiyici gibi gelmiştir bana."
Karantina sırasında en çok özlediğim şey restoranlardı.
Şaşırdığınızı biliyorum.
Restoranları ne kadar özlediğimi
ilk kez dışarı yemeğe çıkıp
diğer insanların yemeklerine laf atana dek fark etmemiştim.
"Evet."
"Sana neler yapardım."
"Bana çatal ve bıçak getirin."
"Jim, insan içindesin." "Özür dilerim."
Bu kulağa çok kötü gelecek
ama bence pandemi en çok anneler için zor oldu.
Kesinlikle en çok anneler için zordu. Değil mi?
Ya da o annelerle yaşamak zorunda olan erkekler için.
Çılgıncaydı… Karım bunu nasıl başardı bilmiyorum.
Uzaktan eğitim gören beş çocuğumuz vardı.
Ve benim çocuklarım çok iyiydi.
Eğitime gerçekten uzak kaldılar.
Çocuklardan Minecraft oynadıkları cihazlardan
eğitim almalarını söyledik.
Wendy'nin mekânında kilo kontrol toplantısı
yapmak gibi bir şey bu.
Yani çılgıncaydı.
Öğretmenliğin ne kadar zor olduğuna dair
bir takdir duygusu oluştu bende.
Ve ne kadar zavallı bir kariyer seçimi olduğuna dair.
Değil mi?
Sanırım ilk viskiden sonra karıma dönüp
şöyle dedim, "Bu bitince… Eğer bir açılma olursa
seni nereye istersen götüreceğim."
Karım, "Hawaii'ye gitmek istiyorum." dedi.
"Ben Tri-state alanını düşünmüştüm aslında." dedim.
"Ben Hawaii'ye gitmek ve çocukları da götürmek istiyorum." dedi.
"Kimin çocuklarını?" dedim.
"Bizim çocuklarımızı." dedi.
Bir araştırma yaptım ve boşanmadan daha ucuz olduğunu gördüm,
o yüzden Hawaii'ye gittik.
Ve…
Hawaii çok özel bir yer. Gerçekten.
Gerçekten bir Aloha Ruhu var,
insanlar birbirlerine "Aloha." diyerek selam veriyor ama ben biraz tuhaftım
ve onlar "Aloha." derken ben "Merhaha." dedim.
Bunun bir anlamı var mı?
Hawaii terimlerini düzgünce kullansam bile
geri tepiyordu.
Mesela ben "Mahalo." dediğimde yerliler bana bakıp
"Bunu yapmak zorunda değilsin.
Kafanla onayla yeter, yemeğini getiririz." dediler.
Çünkü Hawaii'de yok olmuştum.
Turist gibi görünmüyordum bile.
Turistleri daha iyi hissettirmek için
getirilmiş birisi gibi duruyordum.
"Sen iyisin. Garip birisini mi görmek istiyorsun? Jim Gaffigan'a bak.
Hawaii, diğer hiçbir eyaletle kıyaslanamaz bile.
Tropik bir cennet orası.
Hawaii sanki devraldığımız Polinezya adası
ülkesi gibiydi.
Anlıyor musunuz?
Sanki Birleşik Devletlerin bir parçası değil gibiydi.
Orası açık bir evmiş gibi gittik.
"Güzel.
Burada balayı yapabiliriz. Alalım."
Hawaiililer ise "Biz kendi başımıza ülkeyiz."
"Çok hoş. Çiçekli gömleğini sevdim. Bunlardan bir tane almalıyım."
Ve Hawaiililer size gelip doğruca şunu söyler.
"Bu toprakları çaldınız."
Ve ben de, "Seni üzmek istemem
ama biz tüm toprakları çaldık."
"Muhtemelen biraz daha kötü çünkü burası çok güzel."
"İnan bana, Detroit'te de bize kızgın insanlar var."
Karım kumsalları sevdiği için Hawaii'yi seçti.
Anlayacağınız üzere ben de severim.
Tüm zamanımı sürekli olarak güneş kremi sürerek geçirdim,
ki çok şükür cildim daha beyaz oldu.
Hangi kötü şerefsiz, beyaz tenli insanları
güneşten korumak için o yapışkan maddeyi icat etme
ve onları Ak Gezenlere dönüştürmeye karar verdi.
Bu çok zalimce.
Başka renkleri de olmalı.
"Güzel. Mavi Erkek Grubu'ndan da birileri var."
Güneş kremlerinin neden beyaz olduklarını bilmiyorum bile. Niye yani?
"Soluk tenli insanlar ranch sos rengine bürünmeyi severler…
hadi onları kendi alanlarında tutalım."
Çünkü ben bronzlaşmam.
Benim için orta ayar yoktur.
Ya hiç dışarı çıkmıyormuşum gibi görünürüm
ya da yanık ünitesinden yeni çıkmışım gibi.
Arası yoktur.
İnsanların sahile rahatlamaya gittiklerini biliyorum.
İnsanlar sahilleri çok rahatlatıcı bulurlar.
Benim için öyle değil.
Bu tıpkı arıya alerjin olup da
tatil için arı yetiştiriciliğine başlamak gibi bir şey.
Benim tek amacım yanmamaktı.
Güneş yanığı olan bir yetişkin olmak istemedim.
Çünkü güneş yanığı olan bir çocuk görünce "Ebeveynlik zor." dersin.
Güneş yanığı olan bir yetişkin görünce ise
"Bu kesin alkolik." dersin.
Değil mi?
Çünkü…
Çünkü yetişkin üzerindeki güneş yanığı
kötü verilen kararlar anlamında
bir utanç sembolü gibidir.
Bahanesi yok.
"Bu kez gardım düşük yakalandım.
Gökyüzündeki ateş topunun bu kez sıcak olacağını düşünemedim."
Sahile gitmediğimizde bazı aktiviteler yaptık.
Son kez zipline yaptım.
Bizim sorunumuz ne?
"Ölüme yaklaşıyormuş gibi hissetmek mi istiyorsun?
Altı kez ölüme yaklaşmış gibi hissetmek için 200 dolar öder misiniz?"
Neden trafiğe çıkmıyorsun ki?
"Bana neredeyse otobüs çarpacaktı, gördün mü? Çok canlı hissediyorum."
Neden bir motorcu mitinginde maskeni çıkarmıyorsun?
Değil mi?
Eğer zipline yapmışsan yavaşlamak için
kollarını, bacaklarını açman gerektiğini bilirsin.
Bunun seni yavaşlatması gerekir.
Aynı zamanda intihar ediyormuşsun gibi de görünür.
"Ölmek istemediyse neden etrafı çizilmiş ceset gibi duruyor?"
Bu çok garip. Zipline kimin aklına gelmiş ki?
"Aralarında kablo olan telefon direkleri var ya?
Turistleri oraya çıkarsak nasıl olur?"
"Turistler bunu neden yapsın ki?"
"Bilmem. Neden köpek balıklarıyla yüzmek için para ödüyorlar?"
Şnorkelle yüzmeye gittik.
Kendim için endişelenmiyordum
çünkü köpek balıklarının bacaklarıma bakıp şunu diyeceklerini biliyordum,
"Bunlar gerçek olamaz.
Gidip bir mankeni ısırmayacağım, orası kesin."
Bazen ailem sahile gittiğinde
ben de kendi kendime yürüdüm.
Ki bu çok sıkıcıydı ama nasıl eğlenceli hâle getireceğimi buldum.
Yanımda ketçap paketleri götürdüm,
yürüyüşün yarısında ketçap paketlerini açıp
ellerime ve yüzüme sürdüm,
sonra da romantik çiftlere yanaştım.
"Karımı gördünüz mü?"
"Hayır."
"Ama bana bağırdığını duydunuz, değil mi?
Hâlâ günahının kokusunu alabiliyorum."
"Jim, bu şaka çok korkutucu.
Bu korkunç bir şaka."
Pandemi devam ediyor ama biz…
Pandeminin bir kısmını biz geliştiriyoruz.
Bir buçuk yıl boyunca düğün yapmadık,
doğum günü kutlamadık, aile toplanması yapmadık
ama bunların hepsi iyi değildi.
Değil mi?
Bazı şeyler. Ben bazı şeylerin geri geleceğini hiç sanmıyorum.
Geçit törenleri gibi. Bence bu geçit törenlerinin sonu olabilir.
Geçit törenlerinde etkileyici olan hiçbir şey yoktu.
"Çocuklar, bakın. İnsanlar yürüyor.
Gereksiz bir trafik yaratıyorlar."
Pandemiden önce bir geçit törenine rastladığında
"Çok hoş bir geçit töreni." demezdin.
"İnsanlardan nefret ediyorum." derdin her zaman.
Geçit töreninden keyif alanlar
sadece törende yürüyenlerdi.
Kaldırımda yürüyenler bile "Ne kadar sürecek?" derdi.
Tabii ki geçit törenlerinin en iyi kısmı
bando takımı, değil mi?
Televizyondaki o kuş bakışı çekimlerde bando takımı
çok etkileyici görünür, değil mi?
Ama sokakta yürürken inekler tarafından
istila edilmiş gibi hissedersin.
"Geliyorlar. Xbox'ını sakla."
Ama bando takımları harikadır, değil mi?
Sporcular kadar alıştırma yaparlar.
Sürekli prova yaparlar.
Kimsenin hoşlanmadığı bir şey yaratmak için çok çaba harcamak
muhteşem bir şey.
Şaka yapıyorum.
Burada bando takımında olan insanlar olduğunu biliyorum…
Ve onlar için… Biliyorsunuz…
Gerçek şu ki, bando takımı bir şarkıyı alıp,
ki bu çok etkileyici, herhangi bir şarkıyı alıp
onu mahvederler.
"Vay canına, Uptown Funk'tan bu kadar nefret edebileceğimi bilmiyordum."
Bir şarkı dinleyip de şunu düşünmemişsindir hiç,
"Keşke bunun bir bando takımı versiyonu olsa."
Ve burada birkaç gururlu bandocu olduğunu biliyorum.
Ve çok açık söylüyorum, ben asla bir bandoda olamam
çünkü seks yaptım.
"Bir bando takımı tarafından dayak yiyecek."
Hayır, o insanların bando takımında güzel zaman geçirdiklerini biliyorum.
Ama bana göre, insanları müzik kariyerlerinden caydırıyoruz.
Şey gibi, "Müzisyen mi olmak istiyorsun? Tamam."
"Bir Kaptan Crunch kostümü giy."
"Devre arasında biz sosisli sandviç alırken sahanın etrafında yürü."
"Birkaç dönem geçir,
bakalım hâlâ müzisyen olmak isteyecek misin?"
Bunu biliyor muydunuz? Ben bilmiyordum.
Bando takımı aslında askerî bando olarak başlamış.
Savaşta yürüyüş orduları olurmuş
ve bu da hem moral sağlayıp hem de düşmanın gözünü korkuturmuş.
Bunun nasıl işe yaradığını anlamıyorum.
"Olamaz. Fleetwood Mac'i biliyorlar.
Gitmeli miyiz?
Ya Lindsey Buckingham da onların yanındaysa?"
Savaşın ortasında birisini trampet çalmaya nasıl ikna etmişler ki?
"Git bakalım oraya."
"Silahları olmayacak mı?"
"Onlarla müziği kullanarak savaşacaksın.
Eğer hayatta kalırsan lütfen sabah bizi şeyle uyandır…"
Trampet çalanların en sonda bir pistonu olmasını çok seviyorum.
Kimin aklına gelmiş bu?
"Trampet çalındığını duyduğum zaman
aklıma tuvaletimin tıkanması geliyor."
"Yine de altı Big Mac yerdim."
"Pistonumu getirdim. Temiz gibi."
"Bunu pahalı müzik aletinin ucuna takıp
şu sesi çıkarabilir misin?"
"Hadi."
"Hiç tesisatçı olmayı düşündün mü?"
Saçmalık.
İnsanlar hep bana benzeyen kişiler tanıyorlar.
Haftada bir, bir yere gittiğim zaman birisi çıkıp şunu diyor,
"Sana benzeyen birisini tanıyorum."
Ne diyeceğimi hiç bilemiyorum. "Ona benden selam söyle.
Güneş kremi sürmesini söyle."
Ve bana benzeyen bu insanlar
hayatlarında hiç ilginç bir şey yapmıyorlar.
"Evet, çimlerimizi biçiyor.
Ona ödeme bile yapmıyoruz. Bunu öylesine yapıyor."
Benim gen havuzumdan gelmiş gibi duruyor.
Sosyal medyada ara sıra sözde bana benzeyen
bebek fotoğrafları gönderiliyor bana.
"Bu bebek Jim Gaffigan'a benziyor."
İnsanlar benim soluk benizli,
tombik, tüysüz ve bezine pisleyen bir bebek gibi görünmemi
ikiyüzlülük olarak görüyorlar.
Bazen insanlar çok tatlı görünürler.
"Neden oğlumuz Jim Gaffigan'a benziyor?" diyorlar.
"Çünkü karınla yattım." diyorum.
Bebeğe benzediğimin söylenmesinin küçük düşürücü olduğunu düşünüyorsanız
ayrıca bana benzediği söylenen kedi fotoğrafları da aldığımı bilmelisiniz.
Bir ya da iki kez değil, onlarca farklı kediden bahsediyoruz.
Hepsinde aynı mesaj.
"Bu kedi Jim Gaffigan'a benziyor."
Ne demeye getiriyorlar bilmiyorum.
Evlilik dışı bir kedi babası olduğumu mu?
Gösteri sonrası yalnızdım, bu yüzden yürüyüşe çıktım ve…
Sokak kedisi bana sigara sordu ve…
Sigara içmemesini söyledim ve…
Konuşmaya başladık ve…
Sonra bir baktık ki gün doğuyor.
O kediyi bir daha hiç görmedim.
Kepeğinin kokusu hâlâ burnumda.
Kedi ya da bebeğe benzediğini söylemenin
küçük düşürücü olduğunu düşünüyorsanız
bir keresinde birisi bana diz kapağının fotoğrafını gönderdi…
Ve şu mesajı yazmıştı, "Bu diz kapağı Jim Gaffigan'a benziyor."
Ve biliyor musunuz? O diz kapağına gerçekten benziyordum.
Ama ne demeye getirdiklerini anlamıyorum.
Evlilik dışı bir diz kapağına baba mı oldum?
Gösteriden sonra yalnızdım ve…
Yürüyüşe çıktım ve diz kapağı bana sigara sordu ve…
Sigara içmemesini söyledim ve…
Konuşmaya başladık.
Sonra bir baktık gün doğuyor.
O diz kapağını bir daha hiç görmedim.
Bir yabancının bacağındaki etli ve kırışık bir parçaya…
benzetilmenin küçük düşürücü olduğunu düşünüyorsanız…
Öyle.
Öyle olduğunu düşünmüştüm. Sonra şunu fark ettim.
Neler olduğunu fark ettim.
Hepsi anlam kazandı.
Aranızdan bir kişi çıkıp "Jim, sen delisin." diyebilir.
Ama geri kalanınız bunu mantıklı bulacak.
Bu diz kapağı mevzusunda olan şu, belli ki estetik cerraha gidilmiş…
Değil mi? Ve denmiş ki, "Diz kapağımın
Amerika'da en çok hafife alınan komedyene benzemesini istiyorum."
Değil mi? Estetik cerrah da şöyle demiş,
"John Mulaney mi yani?"
Ve diz kapağının sahibi, "Hayır, Jim Gaffigan." demiş.
Estetik cerrah ise, "Onu tanımıyorum." demiş.
Sonra diz kapağının sahibi,
"Soluk benizli, tombul, kedi ya da bebeğe benzeyen bir adam aslında." demiş.
Muhtemelen böyle olmuştur.
Çok garip.
Genelde başka insanlara benzediğim söylenir. Ben…
Utah'da genelde Mormon'a benzediğim söylendi.
Bir dine benzeyebileceğimizi bile bilmezdim.
Ama belli ki benziyorum. Ve bir araştırma yaptım.
Mormonların kurucularından birisine benzemiyorum.
Mormonların şu anki liderine benzemiyorum.
Birden fazla karısı olan bir adama da benzemiyorum.
Sadece bir şekilde Mormon'a benziyorum.
Tabii ki Mormonlar artık çok eşli değiller.
Ama bir zamanlar bir Mormon erkeğin birden fazla karısı olabilirmiş.
Hoşa giden yanı bu muydu bilmiyorum.
Çünkü ben karımı seviyorum ve açıkça söyleyebilirim ki bir tane daha istemem.
Bir kişiyi hayal kırıklığına uğratmanın yeterli olduğunu düşünüyorum.
İki eşin birden sana kızgın olduğunu düşünebiliyor musun?
Ve kahve bile içemediğini?
Hayır, teşekkürler.
Umarım Mormonlara sataşıyormuşum gibi anlaşılmıyordur.
Çoğu organize dinin olumsuz klişeleri vardır.
Neyse ki ben Katolik'im de bunun için endişe etmeme gerek yok.
Bazen insanlar bana inanmıyorlar. "Gerçekten Katolik misin?" diyorlar.
"Hayır, sadece seni etkilemek için söylüyorum.
İyi bir muhakeme yeteneğim varmış gibi görünmek istiyorum."
Bu noktada, neredeyse Katolikler takipçi kaybetmeye çalışıyor gibi.
"Başka ne yapabiliriz? Başka ne?
Neden Bill Cosby'yi papa yapmıyoruz? Bunu deneyelim."
Katolikler dinlerini küçültme sanatını yaptılar.
Doğu Ortodoks ve Roma Katoliklerinin ayrıldığı 1054'teki Büyük Bölünme'ye
geri dönersek
Ortodokslar "Noel'i Ocak ayında kutlamak istiyoruz." dediler.
Ve Katolikler de, "Biz pedofili seviyoruz." dediler.
Biliyorum. Bu benim için de zor.
Sonra Protestan Reformu oldu.
Bunun bir din tarihi dersi olduğunu bilmiyordunuz, değil mi?
1500'lerde, muhtemelen en ünlü Martin Luther
olacağını düşünen Martin Luther'ın Protestan Reformu oldu.
Değil mi? "Yeter bu kadar. Ben Martin Luther'ların kralıyım.
Kendi bayramımı ilan edersem sakın şaşırmayın."
Hayır, Martin Luther'ın 99 sorunu vardı
ama bu sürtüğün bir tane bile yoktu. Değil mi?
Çünkü o zamanlar Katolik kilisesi çok yozlaşmıştı.
Çok şükür artık öyle değil.
Bazı Katolikler gerçekten çok sinirleniyor.
"Katolik kilisesini çok eleştiriyorsun.
Neden Katolik'sin ki?"
Çünkü insanın doğuştan kusurlu olduğuna inanıyorum.
Sebeplerden birisi bu.
Ama esas olarak, karımdan korkuyorum.
Organize dinde özünde yanlış bir şey
olduğunu düşünmüyorum.
Bu sadece insan yorumu, değil mi?
Çoğu organize din, Tanrı'nın dediğine benzer bir şey söylüyor.
"Birbirinizi sevmenizi istiyorum."
Ve insanlar da, "Anladık. Geyleri öldürün dedi, o yüzden…
Hadi işe başlayalım."
Sonuç olarak, tüm organize dinler şu anda sıkıntı çekiyor.
Müslümanlar çok iyi gidiyor.
Müslümanlar, "Katolikler, insanları yabancılaştırabileceğinizi mi sandınız?
Humusumu tut.
Bu iş nasıl yapılırmış göstereyim." diyor.
Ve eminim ki şu anda bazılarınız bana bakıyor ve diyor ki,
"Hey Jim, eski bir Hitler Gençliğine benziyorsun.
Yahudilik hakkındaki görüşlerin neler?
Bu gece kariyerini mahvedişini izlemek çok güzel."
Korkmuyorum. Sana ne düşündüğümü söyleyeceğim.
Bence Yahudilik harika.
Yanlış bir şeyi yok. Ve daha uzun metrajlı filmlerde yer almak isterim.
Bu…
Bu biraz…
Bu biraz eski moda kötü yorumlanmış Yahudi düşmanlığı karşıtlığı aslında.
Gerçekten negatif klişeleri olmayan
organize tek din Budizm.
Daha fazla Amerikalının Budist olacağı düşünülürdü.
Çünkü Buda'ya bakarsan bir Amerikalıya benziyor.
Buda, birlikte maç izlenebilecek birisi gibi görünüyor.
"Buda her zaman playofflar için bir fıçı bira alır.
Buda!"
Gerçek hayatta Buda zayıfmış. Büyük bir adam değilmiş.
Dini daha çekici kılmak için onu ağırlaştırmışlar.
Çünkü o zamanlar büyük olmak başarı göstergesiymiş.
Ayrıca o zamanlar daha açık tenli olmak da bir başarı göstergesiymiş.
Yani o zamanlar ben Jeff Bezos gibi olabilirdim.
En sevdiğiniz milyarder rolü yapan astronot kim?
Bir seçim olduğuna inanabiliyor musunuz?
İkisi arasında bir seçim de değil.
Milyarderlerin uzaya uçmak için kendi roketlerini yaptıkları
bir dönemde yaşıyoruz ve kimse de şunu demiyor,
"Tüm vergileri ödediklerinden emin misin?
Çünkü malzemeye ihtiyacı olan bazı öğretmenler tanıyorum."
Sanki bu milyarderler beş yaşındaki bir çocuğun
planını uygulamaya çalışıyorlar.
"Büyüdüğümde multimilyarder olacağım!
Ve kendi uzay gemimi inşa edeceğim!
Ve uzaya gideceğim!"
"Tamam Jeffrey.
Ama şimdi uyku zamanı."
Milyarderlerin muhasebecilerine neredeyse acıyorum.
Çünkü "Harika bir yıl geçirdiniz.
40 milyar dolar kazandınız.
Ama sayıları karıştırdım, başa baş çıkmış gibi görünüyor.
Dikkat çekmediğiniz ve saklı kaldığınız sürece
sorun olmaz.
Aklınıza takılan bir şey var mı?"
"Bir roket inşa ettim.
Uzaya gitmek için."
"Bu gezegende dikkat çekmemekten bahsetmiştim."
"Roketin şeklinin penise benzemesinin bir önemi var mı?"
Milyarderlerin uzaya gitme mantığından zevk alıyorum.
"Ben uzaya gidiyorum ki eninde sonunda siz de gidebilin."
"Siz gidebilin diye gidiyorum."
Ben uzaya gitmek istemiyorum.
Ben İtalya'ya gitmek istiyorum.
Neden bunun üzerinde çalışmıyorsun?
Geçenlerde bir otostopçu gördüm. Artık pek görülmüyor.
Tabii günümüzde onlara otostopçu demiyoruz.
Artık onlara katil diyoruz.
Ve yaptıkları da bu. Onları arabalarına alan iyi insanları öldürüyorlar.
Minnettarlık eksikliğinden bahsedelim.
"Beni bıraktığın için teşekkürler." Bıçak.
Otostop ortadan kayboldu çünkü her iki katılımcı için de tehlikeliydi.
Değil mi? Otostopçu için de sürücü için de.
Ve bir noktada, arabasına otostopçu almak için dolanan
katil sürücüler de olmalı.
Ve arabasına katil bir otostopçu almış olmalı.
Sürücü, "Seni öldüreceğim." demiştir."
Otostopçu da, "Ben seni öldüreceğim." demiştir.
Eminim ikisi de gülmüştür.
Eminim gülmüşlerdir.
Ve yavaşça ama emin adımlarla âşık olmuşlardır.
Ve benim müzikalim bununla ilgili.
Adı da Hitched.
Perşembe günü uçtum, havaalanından arabayla geldim.
Motosikletin üstünde bir adam gördüm ve çok mutlu görünüyordu.
Ne zaman otobanda bir motosiklet görsem
aynı şeyi düşünürüm.
"Öleceksin."
Otobanda ne işin var? Öleceksin.
Ve bunu söylemenin tek sebebi ölecek olmaları.
Ne düşündüklerini bile bilmiyorum.
"Uzun mesafeye seyahat etmem gerek.
Arabayla mı gideyim yoksa emniyet kemeri olmayan motorlu sandalyeyle mi?"
"Hapşırırsam bir daha asla yürüyemem. Sürmek için yaşıyorum."
Sonra da öl!
Daha görmeden motosikletin sesini duymuştum.
O sesli motosikletleri hepimiz duymuşuzdur.
"Vay canına, penisi ne kadar küçük?"
Bazı motosikletlerin bu kadar sesli olmasının sebebinin
öleceklerini sana haber vermeleri olduğunu bilmiyordum.
Motosiklet seven arkadaşlarım var.
Bazı kadınların motorculara ilgisi var.
"Arabaya parası yetmeyen
tehlikeli adamları seviyorum.
Ve kesinlikle ölecek olanları."
Ama motorcular çekici, değil mi?
Ne eşsiz bir Amerikan alt kültürü.
Hepsi maço bağımsızlığı istiyor, değil mi?
Hepsi bağımsızlık istiyor.
"Ben sadece yolda olmak istiyorum.
Ben ve motorum. Yalnız başıma.
30 diğer adamla birlikte."
"Uyumlu kıyafetler giyerek."
"Birbirimize o kadar yakın gidiyoruz ki öpüşebiliriz bile."
Bando takımı ve motosiklet sürücüleri tarafından dayak yiyecek.
Motorcular, sekiz yaşındaki çocukla aynı telefon görüşmeleri yapan yetişkinlerdir.
"Bu akşam sürmek ister misiniz?
Yalnız gitmek istemiyorum. Dışarı çok korkutucu. Annene sorsana."
Bunun komik olmasının nedeni, motorcuların çok korkutucu olması, değil mi?
Kızgınlar.
Motorcular kızgın görünüyorlar, bence bunun sebebi üşüyor olmaları.
İçine bir şey giyilemeyen yelek? Çok serin olmalı.
"Keşke bir şalım olsaydı."
"Şal ve Ugglarım."
"Belki bir de balkabağı aromalı latte."
İçine bir şey giyilmeyen yelek motorcular arasında çok yaygın.
Mahalle baskısı gibi bir şey mi?
"Şu Curtis'e bak,
kız gibi yeleğinin altına tişört giymiş."
"Hadi kıçına tekmeyi basalım."
"Ve sonra da öpelim."
Bazen motosikletinin arkasında birini gezdiren
bir motorcu görürsünüz bu genellikle bir kadındır.
Erkekler arkaya birisini bindirmeyi sevmezler.
Geniş ve samimi bir sarılma olmadan
motosikletin arkasına binmek zordur.
"Hadi gidelim buradan Virgil."
"Harika kokuyorsun Virgil."
"Ne bu, leylak mı?"
"Mekik mi çekiyorsun Virgil?"
Yaz aylarında, ara sıra otoyolda bir bisikletçi görürsünüz.
Otoyolda bir bisikletçi görürseniz
Fransa Bisiklet Turu'na katılacaklarmış gibi giyinmiş olurlar.
"Kaybediyorsun."
"Ve sen de öleceksin."
Bu bisikletçiler, kask tasarımına alışmak zorundalar.
Hepsi süper aerodinamik. İyi de, çok hızlı falan değilsin.
Bisiklet sürüyorsun. Tron filminde değilsin.
Biraz giyinsene!
Bu tayt da ne?
Mavi Adamlar Grubu'yla güreşmeye mi gidiyorsun?
Kaç kez Mavi Adam atfı yapacaksın?
Tayt giymemiş, normal kıyafetler giyinmiş
bisikletçiler gördünüz mü hiç otoyolda?
Madde etkisi altında sürüyorlarmış gibi görünüyorlar.
Uber çağırmalıydılar.
Birisini bir yere bırakan bir bisikletçi hiç görmediniz, değil mi?
Yer yok çünkü.
Zaten bir koltuğun kapı kolunda oturuyorlar.
"Beş saat boyunca burada oturacağım.
Neden çocuğum olamazmış anlamıyorum."
Doğru. Bisikletçi peşine düşeceğim.
Ne yapacaklar? Biberonlarını mı fırlatacaklar?
"Seni kovalardım ama sebepsiz yere krampon giyiyorum."
Bu kramponlar gerekli mi?
Starbucks'tasın.
"Yulaf sütünüz var mı?"
Bence ilginç, bisiklete binen insanlara bisikletçi deniyor
ama motosiklete binenlere motorcu deniyor.
Bisikletçilere zorbalık yapan motorcular.
"Hey, 'motorcu' adını biz alacağız. Onu kullanamazsınız."
Ve bisikletçiler, "Motosiklette o kelime yok ki."
"Umurumuzda değil.
Ayrıca Village People'daki o adam gibi giyineceğiz."
"Ama bunu biz yapacaktık."
"Hayır, siz ritmik jimnastikçiler gibi giyineceksiniz."
"Tamam."
Motorcular ve bisikletçiler kostüm partisine gider gibi giyiniyorlar.
Başka hiçbir ulaşım türünün üniforması yoktur.
Yolcu gemisinde herkesin korsan gibi giyindiğini asla göremezsin
çünkü buna gerek yok.
Motorcular ve bisikletçiler iki tekerlekli şey sürerler, ortak hiçbir yanı yok.
Sanki farklı olmaya çalışıyorlar gibi.
Gidonların yerleşimi bile…
Bazı bisikletçilerin gidonları çok sıkı,
bazı motorcuların gidonları burada.
"Bu çok rahat.
"Bu bana Büyük Tekerleğimi hatırlatıyor."
"Artık neden cüzdanımın bir zincirde olduğunu biliyorum."
Otoyolda asla tek tekerlekli bisikletçi göremezsiniz.
Neden biliyor musunuz? Çünkü hepsi öldü.
Hepsini ben öldürdüm. Rica ederim.
Tek tekerlekli sirk bisikletine binmekten daha büyük bir dikkat çekme türü var mı?
Sanırım pogo sopası, değil mi?
Pogo sopası nasıldı?
"İki kez zıplayıp sonra yüzüstü düşebileceğin bir sopa."
"İlginç. Pratik yapınca daha iyi duruma gelir misin?"
"Hayır, gelmezsin."
"Bunu alıyorum."
Ama tek tekerli bisikletçiler, ilgiyi istemiyormuş gibi davranıyorlar.
Yüzlerinde her zaman o süper rahat görünüm var
ama bacakları aşırı heyecanlı.
Her zaman şöyleler…
"Hey, ne haber millet?"
"Bir şey yapmıyorum."
"Hokkabazlık yapabileceğim üç bovling lobutu olan var mı?"
"Gereksiz iki yetenekle sinirlerinizi bozabilirim."
Bu şaka çok fazla çaba gerektiriyor.
Sahnede bir piyano olduğunu fark etmişsinizdir.
Ve bazılarınız şunu merak ediyor olabilir,
"Hey, neden Jim Gaffigan'ın sahnede bir piyanosu var ki?"
Ve…
Fark etmediğiniz şey şu olabilir…
Ben piyano çalmıyorum.
"Jim, bu…"
"Gerçekten mi? Piyanoyu sırf bu şaka için mi getirmiş?"
"Çok yazık."
İyi görünümlü kalabalık burada. Vay canına.
Çok iyi görünümlü.
Çok iyi görünümlü kalabalık demek?
Hepiniz değil, biliyorsunuz. Hepiniz değil.
Ama bu yeni bir haber değil, değil mi? Duracağımız yeri biliyoruz.
Evet, bunu çok erken yaşta öğreniyoruz.
Mesela anaokulunda, kızlar teneffüste tatlı erkeklerin peşinden giderdi
ve ben de peşlerinden çok fazla koşmadım diyelim.
Hiç koşmadım.
Beş yaşında şunu dediğimi hatırlıyorum,
"Bu böyle olacak.
Bazı şakalar yazmam gerekecek.
Ve erkek arkadaşlarımla takılacağım."
Hâlâ erkek arkadaşlarımla takılıyorum.
Pekâlâ, karantina sırasında tüm zamanını
bizimkilerle hafta sonunu planlayarak geçiren bir arkadaşım vardı.
Onunla her konuştuğumda kulağa daha az çekici geliyordu.
"Bak dostum, yapacağımız şey şu.
Hafta sonu için bir kulübe kiralayacağız. Sadece erkekler, kadın yok."
"Ben yokum."
"Hayır. Bir düşün.
Sadece erkekler, kadın yok.
Tüm hafta sonu puro içip poker oynayacağız."
"Kulağa berbat geliyor."
"Hiç düşünmüyorsun.
Sadece erkekler, kadın yok. Tüm hafta sonu hapisteymişiz gibi."
"Dört gözle bekliyorum."
Kardeşim Mitch her yıl 30 erkekle golf gezisine çıkar.
Otuz erkek. Florida'ya uçarlar.
Üç ev kiralarlar. Bir eve on erkek.
Sabah golf oynarlar, birlikte öğle yemeği yerler,
öğleden sonra golf oynarlar ve sonra evlere dönerler,
bilmiyorum, belki birbirleriyle seks yaparlar.
Ne yapıyorlar bilmiyorum. Kulağa çok kötü geliyor.
Ne kadar arkadaşlığınız olabilir?
Kardeşim eşcinsel değil ve açıkçası, olsa da umurumda olmazdı.
Ama eşcinsel olduğunu açıklarsa da "Sana çok fazla ipucu verdim." diyebilir.
"Tam olarak 30 erkekle tatil yaptım."
"Birlikte ev kiraladık.
"Tüm gün çubuk ve toplarla oynadık."
"Daha ne kadar açık olabilirdim?"
Sanırım anlatmaya çalıştığım şey golfün insanları eşcinsel yaptığı.
Yani bir dahaki sefere bir arkadaş,
"Arkadaşlarla golf oynayacağım." derse "Tadını çıkar." deyin.
Hayır, ben karma arkadaşlıkları tercih ederim. Gerçekten.
Erkeklerin aptal olduğuna dair bir klişe var
ve bunun bir gerçeğe dayandığını bilecek kadar erkek arkadaşım var.
Buradaki her erkeğin ara sıra bakıp da
bir işi nasıl ellerinde tuttuklarını merak ettiği bir arkadaşı vardır.
Ve bunu düşünmüyorsanız o arkadaş sizsiniz demektir.
Evet.
Benim böyle olan arkadaşım Ricky. O harika bir adam.
Ricky ve ben bir keresinde balta atmaya gitmiştik.
Bunu hiç yaptınız mı bilmiyorum. Balta atarsın, bira içersin.
Demokrasimizin kriz döneminde olduğunu unutmaya çalışırsın…
Bir noktada Ricky bana döndü ve dedi ki,
"Hey, balta atmadan oyunundan önce baltaları ne için kullanıyorlardı?"
"Odun kesmek için."
"Gerçekten mi?" dedi. "Daha fazla konuşma." dedim.
Ve iyi bir arkadaş gibi eve koştum, onu bir komedi işine çevirdim.
Neredeyse unutmuştum.
Bir ay kadar sonra,
Ricky birdenbire beni aradı ve dedi ki,
"Başardım.
Arka bahçemde kendi balta atış alanımı kurdum."
Evet, boşandı.
Ve…
Ve hemen böbürlenmeye başladı.
"Evet, 20 metreden balta fırlatıp hedefi 12'den vurabilirim." dedi.
Ben de, "Etkileyici.
Bunun ne zaman işe yarayacağını biliyor musun? Hiçbir zaman." dedim.
"Hey, bunu bilemezsin." dedi. "Evet, bilirim." dedim.
Birisi evine girse ve sen elinde balta tutuyor olsan bile
şunu diyemezsin, "Üç metre daha yaklaşsana."
Etrafta kadınların olmasını pek çok nedenden dolayı seviyorum,
bunlardan en önemlisi çekici olmaları ve erkeklerin çekici olmamaları.
Değil mi?
Bir erkeğin yakışıklı olması doğanın bir tesadüfü gibidir.
Ve tüm çekici erkeklerin ortak noktası ne biliyor musunuz?
Biraz kadın gibi görünmeleri.
Değil mi?
Heteroseksüel erkeklerin yakışıklıları anlamalarının tek yolu bu.
"Vay canına, çekici olmalı. Erkeğe pek benzemiyor."
Kadınlar çekicidir ve erkeklere kıyasla çok temizlerdir.
Erkekler iğrençtir.
Ve iğrenç olmamak için çok az çaba sarf ederler.
Uzaylılar dünyayı ziyaret etse kafaları çok karışırdı.
"Çekici kadın cinsinin hazırlanması bir saat sürüyor
ama bu kıllı canavarlar hazır mı?" derlerdi.
"Gezegenin sürekli savaşta olmasına şaşmamalı.
Erkekler iğrençtir. Ve ne kadar yaşlanırsa o kadar iğrençleşirler.
Kadınlar yaşlandıkça daha şık olurlar.
Erkekler yaşlandıkça çürüyormuş gibi görünürler.
Hiç üstü çıplak yaşlı bir adam gördünüz mü?
Bir insanın ilk taslağı gibi görünürler.
Ne bu, Simpsons karakteri mi?
Çünkü erkekler yaşlandıkça bir şeyler çalışmayı bırakır.
Sinapslar bağlantıyı keser.
Normalde beyin şöyle der, "Her ay bu adamın kafasına saç ekeceğim.
Her ay bu adamın kafasına saç ekeceğim."
Ama bir ay beyin şöyle der,
"Her ay bu adamın kafası dışında her yerine saç ekeceğim."
Vücudumun bazı yerlerinde büyüyen tüylerim var…
İhtiyacım yok.
Yaşlı erkeklerin tuhaf yerlerinde niye tüy çıkar bilmek ister misiniz?
Bu doğanın şunu deme şeklidir, "Sen bittin.
Çiftleşmeyi bırak yoksa seni bir kilime çevireceğim."
Biraz vücut kılım var, bazı erkekler kadar kötü değil, bu beni rahatlatıyor
çünkü gördüğünüz gibi, genetik piyangoyu kazanmamışım.
Kelim, körüm ve soluk tenliyim.
Yarın bir kuyrukla uyanırsam bu beni şaşırtmaz.
"Kuyruklu komedyeni gördün mü?
Çok solgun ve kuyruğunda bile kel bir noktası var."
Bu yaz havuzda bir adam gördüm, muhtemelen 60 yaşında, üstünü çıkarmıştı.
Çok fazla vücut kılı yoktu. Tüm vücudu kıldı.
Bir an için GEICO reklamı çekiyorlar sandım.
Adam çok… Çok kıllıydı.
En küçük oğlumun onu hayvan gibi sevmesine engel olmak zorunda kaldım.
"Bırak önce o senin elini koklasın oğlum."
Adam çok kıllıydı ve sanki ömür boyu kıllarla uğraşmış gibi
bir güvenle havuza yürüyordu.
Ve kimse bir şey söylemedi ama herkes aynı şeyi düşünüyordu.
"Lütfen havuza girme.
Kimse kurulanmak için sallandığını görmeye hazır değil."
Ve o adam herkesin yanından geçip
çok çekici bir kadının yanına oturdu.
Çok etkilendim.
O kadın, bu adamın görünüşünün ötesini görüp sadece cüzdanına odaklanabiliyordu.
Ama hepimiz yakışıklı olmak istiyoruz, değil mi?
Hepimiz oyun alanında kovalanmak istiyoruz, değil mi?
Bazı insanlar estetik ameliyat olacak kadar ileri gider.
"Çaresiz gibi görünmek istemiyorum
ama yüzüme bir bıçak darbesi vurabilir misiniz?
Beni güzel yapın. Kesmeye devam edin."
Güzellik takıntılı bir toplumda yaşadığımız için
çoğumuzun estetik yaptırmaması şaşırtıcı, değil mi?
Çalışmalar var. Harvard'da yapılan bir araştırma,
çocukların iyi görünen insanların daha iyi olduğuna inandığını ortaya çıkardı.
Bu araştırma aynı zamanda çocukların aptal olduğunu da ortaya çıkardı.
Kesinlikle iyi görünümlü insanları kötü kabul etmiyoruz.
Gerçekten çekici bir insan sessizse
onun gizemli olduğunu düşünmemiz gibi.
Şişman bir insan sessizse yemek düşündüğünü varsayıyoruz.
Öyleyiz. Öyleyiz ama hâlâ bir gizem var.
Ne tür bir yemek olduğu bilinmiyor.
Pekâlâ, pasta. Her zaman pasta.
Ama ne tür olduğu bilinmiyor. Pekâlâ, kırmızı kadife pasta.
Sonuç olarak, sadece güzel insanların etrafında olmayı seviyoruz.
Hiç dışarıda yemek yerken
gerçekten çekici bir garsona denk geldiniz mi?
Bir an için "Vay canına, bu güzel bir yemek olacak." dersiniz.
Çirkin bir garsonun olduğunda, "Gitsek mi?" dersiniz.
Sanırım bu yüzden büfeler başladı.
"Biliyor musun, kendi yemeğimi kendim alırım. Teşekkürler.
O mal surata başlangıç yemeğimin yanında ihtiyacım yok. Ne demek anladın mı?"
"Jim, sen bir canavarsın."
Güzel görünümlü insanları sosyal medyada, Instagram'da takip ediyoruz.
Güzel insanların milyonlarca takipçisi var
ve fotoğraflarını beğeniyoruz, bazen alev emojisi koyuyoruz.
Sosyal olarak tamamen kabul edilebilir.
Bunu gerçek hayatta yaparsan hapse girersin.
"Affedersiniz bayım, ne yapıyorsunuz?"
"Şu hanımı takip ediyorum."
"Nedenini sorabilir miyim?" "Ona bakmak istiyorum."
"Getirdiğim bu meşaleyi ona verir misin?
Bir de bu dua eden elleri."
Herkes dua eden eller emojisiyle sakinleşmeli.
Aşırı kullanımı saçma.
Bir arkadaşınızdan mesaj geldi, "Yemekte görüşürüz. Dua eden eller."
"Hayır. Dua eden eller yok. Gelemeyecek misin?
Ne öneriyorsun? Akşam yemeğinde el ele mi yiyelim?"
Karım çok güzel görünümlüdür.
Bu doğru, karışık bir çiftin parçasıyım.
Onun güzel görünümlü, zeki
ve yaratıcı olması adil değil. Ama biliyor musunuz?
Erkek zevki çok kötü.
Yani durum eşit. Mutlu bir evliliğim var
ama haftada bir karımı bana bakarken yakalarım,
"Gitmene izin vermem gerek." derim.
Çünkü onu sürekli hayal kırıklığına uğratıyorum.
Sinir bozucu şeyler yapıyorum.
Mesela, karımı rahatsız eden bir şey yapıyorum.
Tuvaleti kullanıyorum.
Biliyorum. Kullanmamalıyım, değil mi?
Ona tuvaleti kullanacağımı söylemediğim için başım belaya giriyor.
"Az önce ortadan kayboldun. Nereye gittin?"
"Bunun için izne ihtiyacım olduğunu bilmiyordum."
Ayrıca ona tuvaleti kullanacağımı söylediğim için başım belaya giriyor.
"Tuvaleti kullanacağım."
"Yine mi?"
"İyi misin?"
"Kaç kez kullandın bugün?"
"İğrençsin."
"İçeride ne yapıyorsun?"
"Çoğu zaman senden uzakta duruyorum."
Karım bana gerçekten kızdığında bana karşı sessiz kalmaz.
Basit bir soruyu cevaplaması çok uzun sürer.
Bir adım ötede durur, telefonuna bakar ve ben şöyle derim,
"Hey, şu okul şeyini ne zaman yapmamız gerekiyor?"
Ve o da şöyle der…
"Takvime bak."
"Bana kızgın mısın?"
"Hayır."
Geçenlerde arkadaş olduğumuz bir çiftin boşanacağını öğrendik.
Ve şaşırtıcı olmayan bir şekilde, karım bana çok kızdı.
Şaşırmadım çünkü hiçbir ilgim olmayan bir şeyin
benim hatam olması ilk değildi.
Trump'ın seçilmesi, Kavanaugh duruşmaları benim hatamdı.
Ve özür dilerim çünkü her şeyi bilinçsizce planladım.
Karımı asla çılgın olarak tanımlamam çünkü evli olmayı seviyorum.
Ama bence bir erkek
başka bir erkeğe çılgın diyorsa bu bir iltifattır.
"İşte benim dostum Joey. Çok çılgındır."
Joey, "Sadece kibarlık ediyorsun." der.
Ama eğer "İşte benim karım Jeannie. Çok çılgındır." dersem…
Bunu söylerken bile geriliyorum.
New York'a dönmüştü ama asla bilemeyiz.
Çünkü eğer karım burada dursa ve ben,
"Bu benim karım, çılgındır." dersem…
Ölüyüm demektir.
Ve hepiniz alkışlarsınız.
"Eğitici bir andı. Evet.
Bir şey öğrendik."
Hayır, idare ediyoruz işte.
Bu arada eğer pandeminin başında
bir ilişkiniz vardıysa
ve hâlâ o ilişkinin içindeyseniz ödeme almalısınız, değil mi?
Değil mi?
Çünkü pandemiden önce
bir çiftin ayrıldığını duysanız "Olamaz." derdiniz.
Ama pandemi sırasında bir ayrılık duyduğunuzda
"Tabii ya." dediniz.
Birlikte kalan çiftlere acıdınız.
"Hâlâ birlikte misiniz?" Bunu duyduğuma üzüldüm.
Bağımlılık mı?"
Çünkü ilişkinin ne kadar güçlü olduğunun bir önemi yok.
Pandemi sırasında bir noktada eşinize bakıp,
"Sanırım koronavirüsü tercih ederim." diye düşünmüşsünüzdür.
Kulağa çok kötü geldiğini biliyorum ama gerçek bu.
Herkes şunu yaşamıştır,
"Bu solunum cihazının ne kadar rahatsız edici olduğunu biliyor musun?
Konuşamazdım biliyorum
ama bu, onu duyamayacağım anlamına da gelmiyor mu?
Kulaklar için bir solunum cihazı yok mu?"
"Jim, sen bir canavarsın."
Karım harika bir annedir.
Beş çocuğumuz var. Buna inanabiliyor musunuz?
Beş çocuk. Teşekkürler. Sağ olun.
Pişman olduğum bir şey…
Çünkü çok fazlalar.
Gerçekten çok fazlalar.
Bazen akşam yemeğinde, Demek Koleje Gitmeyi Düşünüyorsun adlı
bir realite şovuna ev sahipliği yapıyormuş gibi davranıyorum.
Çünkü hepsi gidemez.
O tekneyi alırsam hepsi gidemez.
Şaka yapıyorum. Tabii ki bot falan almıyorum…
Motosiklet alana dek bot almıyorum.
Çocuklarım beni sinir bozucu buluyor.
Tüm çocuklar, ebeveynlerini sinir bozucu bulurlar.
Bu biraz ironik çünkü çocuklar aslında ebeveynlerinin hayatlarını mahvederler.
Ebeveynler, çocuklarına zamanlarını,
enerjilerini ve paralarını verirler
ve küskünlükle karşılık alırlar.
Bir yetişkinin ebeveyninden telefon aldığını gördünüz mü hiç?
Borç tahsildarı aramış gibi davranırsınız.
"Annemmiş."
"Evet, çeyrek asır boyunca benimle ilgilendiğini biliyorum
ama şu an iyi bir zaman değil."
"İyi olmayan neydi biliyor musun? Sen koca bir hayal kırıklığı ol diye
hayallerimden vazgeçmiş olmam."
Hayır, seks yapıldığı için Tanrı'nın ceza olarak çocuk verdiğini asla düşünmem.
Ama bir tartışma yaşanmış olabilir.
Yukarıdan bakıp, "Çok fazla eğleniyorlar.
Yarın onları dua etmeye nasıl ikna edebilirim?"
Ben ebeveyn olmayı seviyorum.
Hayatımda yapacağım en önemli şey bu.
Ama çılgınca bir teklif.
Çocuklarınıza her şeyinizi verirsiniz.
Her şeyi verirsiniz ve sonra günün birinde giderler.
"Görüşürüz! Hiçbir şey için teşekkür etmiyorum.
Ev kredisi için yardıma ihtiyacım olursa sana haber veririm."
Bazen gitmezler, değil mi?
Yanınızda kalırlar. Ev arkadaşına dönüşürler.
Böyle bir şey benim evimde olmayacak.
Her birinin çantasını hazırladım bile.
Çantaları gördüler ve "Bu da ne?" dediler.
"18 yaşınıza geldiğinizde güle güle hediyeleriniz bunlar."
"Jim, sen bir canavarsın."
Ben iyi bir baba olmaya çalışıyorum.
Kendi babamdan daha çok çaba harcıyormuşum gibi hissediyorum.
Babamın neslinin bir şey yapmasına gerek yokmuş.
Babam hiçbir zaman veli toplantısına gitmedi.
Babam benim okula gittiğimi bile bilmezdi.
Babam arkasında bir şey oluyor mu diye bakmak için
kafasını bile çevirmezdi.
"Arkada neler oluyor öyle?"
Kafasını döndüremiyor muydu yoksa bu çabaya değmeyeceğini mi
düşünüyordu bilmiyorum.
"Arkada neler oluyor öyle?"
"Doğum günümü kutluyoruz."
"Sessiz olun. Ironsides izliyorum."
Mutlu yıllar
Sana
Çocuklarım bana suçluluk psikolojisi uyguluyor.
Bunu düşünemezdim bile.
Kızım hem Perşembe hem Cuma günü bir gösteride yer alacaktı,
bu yüzden Perşembe gecesi oyuna gittim ve Cuma sabahı
beni çantamla görünce şöyle dedi,
"Yani bu akşam gösterime gelmeyecek misin?"
"Sen benim gösterilerime hiç gelmedin.
Yılda 300 tane yapıyorum."
Benim büyük planım,
gösterilerimden sonra posterler satarak çocuklarıma sorumluluk duygusu öğretmekti.
Bu yüzden genç kızıma mesaj attım.
"Gösterimden sonra poster satmak ister misin? Sana ödeme yaparım."
Yanıt verdi, "Kulağa harika geliyor."
Sonra genç oğluma mesaj attım.
"Gösterimden sonra poster satmak ister misin? Sana ödeme yaparım."
Yanıt verdi, "Hayır, teşekkürler. Paraya ihtiyacım yok."
Onun parası yok ki.
Onda benim param var.
Yanıt verdim, "Mirası unut."
Şaka yapıyorum. Böyle olmadı.
Eğer benim babam benden bir şey yapmamı isteseydi
cevap bile beklemezdi.
"Garaj girişini küremek ister misin?" derdi ve çekip giderdi.
Yani ya garaj girişini küreyecektim ya da evden taşınacaktım.
Babamdan korkardım ben.
Çocuklarım bana isteksizce uğraşmaları gereken banka memuru gibi davranıyorlar.
Haftada bir karşıma geçerler.
"Annem köpek balığı alabileceğimi söyledi.
O yüzden kredi kartın lazım."
"Sen neyden söz ediyorsun be?"
"Yine bağırıyor anne!"
Eğer babam evin bir odasındaysa ben evin o tarafına gidemezdim.
"Ben dışarı işerim."
Ve beni oraya soru sormam için gönderen büyük kardeşlerim vardı.
"Git babama Dairy Queen'e gidebilir miyiz diye sor."
"Bunu yapmam."
"Git hadi. Öldürmek için çok küçüksün."
"Baba." "Ne halt istiyorsun?"
"Hayır dedi."
Çocuklarım yokken babamı hiç anlamıyordum.
Ve bu arada, eğer çocuğunuz yoksa
bunların hiçbiri bir anlam ifade etmez.
Hatta bir Cumartesi gecesi konsepti bile.
Çocuğun olmadığı zaman şöyle olursun, "Cumartesi!"
Ebeveyn olduğunuzdaysa "Bu eve gelip bu çocuğa bakması için…
kime para ödeyebiliriz?" diyorsunuz.
Ve standartlarınız çok dramatik bir şekilde düşüyor.
Başlangıçta, "Doktoraları olmalı." diyorsunuz.
Daha sonra ise "Ne kadar hapiste kaldılar?" diyorsunuz.
"Cinayet mi? Çocuklar değildi, değil mi?"
"Satanist mi? Kolay uyum sağlarsın."
Herhangi bir ebeveyn size çocuk sahibi olmanın hayatı zenginleştirdiğini söyler.
Onları asla yapacaklarını düşünmedikleri şeylere maruz bıraktığını.
Çocuklar sadece… Sonunda asla yapacağını düşünmediğin şeyler yaparsın.
Bu benim için dışarı çıkmak.
Gerçek küçük çocuklarla dışarı çıktınız mı hiç?
Onlarla ne yapacağınızı bile bilemiyorsunuz.
"Burada normalde içerim.
Kim uyku oyunu oynamak ister?"
Çocuklarınızın pek sevmediğiniz bir arkadaşının olması garip.
"Tommy mi geliyor? O zaman ben gideyim.
Tommy gittiğinde bana mesaj at
çünkü o çok çocuk."
Çocukların yaptığı aktivitelere hazır değildim.
Çocuğunuzu alıp bir aktiviteye getiriyorsunuz
ve sonra onu başka bir aktiviteye götürüyorsunuz.
Ve eğer bir aktiviteleri yoksa
bir tane bulmanız gerekiyor yoksa ot içiyorlar.
Bir ebeveyn olarak sürekli bir aktivite arıyorsunuz.
Çocuklarımı Ripley's Believe It or Not'a götürdüm.
Bir şey yapmak için hiç bu kadar çaresiz kaldın mı bilmiyorum.
Ripley's Believe It or Not hakkında size ne söyleyebilirim?
Pek bir şey söyleyemem.
İlgi çekici değil. Çok fazla şey bile yok.
Sanki bir serserinin deposunu boşaltmışlar gibi.
Bu iş modeline hayranım ben.
Çoğu işletme müşteriyle güven oluşturmaya çalışır.
Ripley's öyle değil.
"İster inan ister inanma. Umurumuzda değil." diyorlar.
"Bir daha gelmeyeceğini biliyoruz."
Hâlâ ergen çocuk sahibi olmaya alışmaya çalışıyorum.
Geçenlerde 17 yaşındaki kızım bana oyuncu olmak istediğini söyledi,
ki bu çok çılgın çünkü ben o yaştayken
Robin Williams'ın oynadığı muhteşem bir film olan
Ölü Ozanlar Derneği filmi çıkmıştı,
Öğrencilerine günü yakalamaları için ilham veren öğretmeni oynuyor hani?
Ve öğrencilerden biri oyuncu olmak istiyor.
Bilirsiniz, oyuna katılır ve babasını oyunu izlemeye davet eder
ve oyundan sonra babasına oyuncu olmak istediğini söyler.
Ve baba, "Oyuncu olmayacaksın, bu aptalca.
Para ve zaman kaybı sadece…"
Çocuk o kadar perişan ki kendini öldürüyor,
sonra öğretmen kovuluyor ve tüm çocuklar masaların üzerinde duruyor…
Neyse, harika bir filmdi.
Hayır, şimdi… Ben bir ergen ebeveyniyim
ve Ölü Ozanlar Derneği filmindeki babanın haklı olduğunu fark ediyorum.
Şaka yapıyorum. Filmin konusunun "Öğretmen olmayın." olduğunu biliyorum.
Karım bu şakadan nefret ediyor.
Çocuklarımın ne düşündüklerini bilmiyorum.
Çocuklarımın ne iş yaptığımı bildiklerini bile sanmıyorum.
Ya da son Cadılar Bayramı'na kadar ne iş yaptığımı bildiklerini
düşünmediğimi söylemeliyim.
On yaşındaki Michael, kriz hâline gelen Cadılar Bayramı için
ne olmak istediğini bilmiyordu.
Ebeveynseniz bunu bilirsiniz.
Sonra Cadılar Bayramı'ndan iki gün önce bana geldi ve
"Cadılar Bayramı'nda ne olacağımı biliyorum.
Bir komedyen olacağım." dedi.
Çok duygulandım.
"Aman Tanrım, Cadılar Bayramı için baban olmak istiyorsun." dedim.
"Hayır, John Mulaney olmak istiyorum." dedi.
Tokat! Tam suratının ortasına.
Çok teşekkür ederim millet.
Minnettarım.
Alt yazı çevirmeni: Hande Öncü