Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Saya minta maaf, ayah.
Ke mana awak pergi?
Saya ke rumah kawan. Joséphine.
Joséphine? Siapa itu?
Ibu kenal dia?
Ibu tak kenal dia.
Ya, Tuhan, rahmati makanan ini, yang memasak
dan yang memberi makan pada yang tiada.
Amin.
Awak rasa doa lucu, Théophile?
Tak, ayah.
Saya tak hadir esok. Saya ada debat di De Beyles'.
Bagus. Tajamkan fikiran awak. Perancis perlukan belia rasional.
Saya pula?
Apabila awak mula kerja di pejabat ayah awak,
hubungan awak bernilai dalam masyarakat sopan.
Pekerjaan yang baik, perkahwinan yang baik,
nenek doakan semua untuk awak.
Saya ragu-ragu dia akan temui pasangan di debat.
Boleh kakak ikut? Kakak tak pernah ke debat.
Di De Beyles'?
-Mengapa tidak? Jika kakak mahu. -Mustahil.
Siapa awak?
Nenek menakutkan saya.
Saya akan datang.
Jumpa nanti, sayang.
Jangan terlalu tinggi.
Selamat malam, nenek.
Selamat malam.
Eugénie…
Beritahu nenek.
Awak pergi ke pengebumian Victor Hugo, bukan?
Ya, nenek.
Ia hebat.
-Ada begitu ramai orang. -Benarkah?
Awak boleh pergi.
Nanti.
Malam ini. Bila awak akan kembali?
Tak, Eugénie. Ayah cakap tidak, begitu juga saya.
Saya takkan bawa kakak ke debat. Bagaimana jika ayah tahu?
Perempuan macam kakak di sana? Semua akan perasan.
Orang akan kata kakak…
Boleh awak diam? Kakak tak peduli tentang debat awak.
Kakak rela mati daripada bercakap jam-jam dengan awak dan kawan-kawan awak.
Tak, turunkan kakak di kafe.
Kakak perlu keluar. Perlu membaca, merokok… Tolonglah, Théo.
-Bagaimana jika ayah. -Kenapa dengan ayah? Ayah tiada.
-Ayuh, Louis, ke Montmartre! -Baik, puan.
Montmartre? Kakak, jangan terlalu cuai.
Saya tak nampak kakak, tak tumpangkan.
Saya tak kenal kakak, pulang sendiri ke rumah.
-Apa? -Tiada apa. Kakak cuma pandang awak.
-Jadi? -Awak sangat tampan.
Jangan berlagak bodoh.
Leher saya macam ayam, tiada bahu, kaki saya terlalu panjang,
badan saya terlalu pendek, jadi tak, saya tak tampan.
Kakak rasa awak tampan.
Macam saya cakap, kakak berlagak bodoh.
Kakak tahu.
Helo, minta satu brioche.
Lima sen.
Terima kasih.
Ini untuk awak.
Ini untuk awak, si kacak.
"Esok, di kala subuh, pabila tanah pucat, aku akan pergi.
"Lihat, aku tahu kau menungguku."
Awak baca Renungan.
Saya suka ayat itu.
"Pabila aku tiba, aku letak di pusaramu
"sejambak bunga yang mekar."
Benarkah?
Boleh saya duduk?
Ya, ia adalah Renungan.
Tak, awak tak boleh duduk.
Saya suka membaca sendirian. Terima kasih.
Maaf atas salah faham. Saya sangka awak memandang saya.
Bukan selalu melihat gadis membaca puisi,
yang kemudian memandang pemuda…
Saya bukan memandang awak.
Baiklah…
Saya tak ganggu awak.
Saya memandang buku awak.
Nampak?
Awak memandang saya.
-Tak. -Ya.
Ya, sebab saya yang pegang buku itu.
-Tak. -Saya memegangnya. Saya di sebaliknya.
Saya memandang buku awak.
"Ada tiga perkara pada lelaki.
"Pertama, tubuh atau jasadnya, ibarat haiwan,
"dihidupkan oleh semangat yang sama.
"Kedua, jiwanya,
"roh yang menjelma di dalam tubuh.
"Ketiga,
"hubungan antara jiwa dan jasad."
Jika bukan tubuh, awak memandang jiwa saya.
Maafkan saya.
Saya tersilap kata?
Tak.
Tak, sebaliknya.
Saya sukakannya.
Saya sangat sukakannya.
BUKU ROH
Nah, ini untuk awak.
Saya tak boleh menerimanya.
Saya cuma pinjamkan.
Awak akan pulangkan.
Janji?
Ya, saya janji.
Terima kasih.
Apa itu?
Puisi lagi?
Buku Roh, tak kurang.
Dengan nota daripada Ernest.
Jadi, kakak saya berkenalan.
Oh, tidak!
Eugénie Cléry, bersesak di Montmartre.
Awak hilangkan muka surat.
Kawan awak tak monopoli debat atau bijak pandai.
Awak tentu terkejut boleh temui siapa di utara Paris.
Saya tak ragui.
Boleh saya duduk lebih lama?
Ya, tapi jangan bising.
Kakak akan jumpa dia lagi?
-Siapa? -Siapa?
Ernest. Si penyair.
Yang buat jantung wanita berdegup pantas…
Tangan kakak sejuk.
Dah terlambat untuk jadi terkenal di medan perang,
tapi saya bantu negara dalam keadilan, ketertiban dan keadilan.
Legion of Honor awak akan menjadi rahmat untuk pejabat kami.
Saya akan cuba sebaik...
-Awak nampak gembira, Hortense. -Ya.
Penampilan sulung saya kelak.
Saya akan dipersembahkan secara rasmi di pesta Duchess De Noailles.
Seperti kuda yang gigi, rambut dan punggung ditunjuk?
Tahniah! Baju apa awak akan pakai?
Gaun malam oleh Doucet. Sutera.
Awak pasti nampak hebat, tidak syak lagi.
Itu yang awak fikir tentang saya? Saya seekor kuda?
Maaf, kakak saya tak maksudkannya.
Maaf jika saya menyakiti awak, Hortense.
Ia menjatuhkan maruah, tapi saya tak menilai awak.
Sudah tentu, awak menilai saya. Itulah yang awak lakukan.
Hortense!
Apa yang awak cakap kali ini?
Awak memalukan ayah, macam biasa.
-Saya tak berniat menyakiti dia. -Diam.
Awak bermain dengan kerjaya ayah dan nama kita. Fikirlah, gadis bodoh!
-Terima kasih, Marthe. -Sama-sama, Cik Eugénie.
Ke depan!
Tak, belakang.
Ke kanan. Hati-hati, Louis!
-Ke kanan. -Tak, kanan lagi satu.
-Ia berat, Eugénie! -Di sana.
-Di sini? -Ya.
Boleh kita setuju yang ia di tempat yang sama?
Ya, kakak setuju sepenuhnya.
Patutkah kita ambil hiasan?
Ya!
Di mana reben?
Di dalam peti besar di sana.
-Yang ini? -Ya.
Bagaimana saya mencapainya?
Boleh tolong saya?
Yang ini?
Eugénie, tolong, saya tak boleh…
Eugénie!
Eugénie?
Eugénie!
Saya di sini.
Pandang saya.
Apa saya boleh buat?
Ia dah berakhir.
Kakak menakutkan saya!
Dia lagi?
Tak, bukan dia.
Apa maksud kakak?
Ini yang lain.
Sawannya berbeza.
Baru-baru ini, seorang wanita muda bercakap dengan kakak.
Dia menderita.
Kalaulah awak boleh nampak dia.
Dia minta tolong, kakak tak tahu macam mana.
Kakak rasa tak guna.
Oh, adik!
Kakak baca buku itu.
Ia menyedarkan kakak tentang segala-galanya.
Cakaplah, katakan sesuatu.
Saya takut.
Kakak tahu perkara ini menakutkan saya.
Buku itu beritahu kakak tak keseorangan.
Roh memang wujud.
Tak mengapa.
Buat pertama kali, kakak tak takut diri kakak.
Jika kakak lihat yang lain?
Kakak tahu nasib gadis macam kakak.
Gadis macam kakak.
Saya sedang menanti yang itu.
-Awak masih mendahului. -Saya bertuah hari ini.
Eugénie, duduk tegak.
Terima kasih, Marthe.
Eugénie?
Apa yang berlaku?
Cucu, awak menakutkan nenek. Apa yang berlaku?
Eugénie!
Kenapa? Hentikan.
Hentikan!
Jesus, Mary dan Joseph!
Ia keajaiban!
Mana mungkin?
Ia dah hilang 40 tahun lalu!
Ia hadiah daripada datuk awak untuk pertunangan kami!
Nenek sangka…
Nenek sangka orang gaji dah curi.
Bagaimana awak tahu?
Saya tak tahu.
Beritahu nenek,
Eugénie,
bagaimana awak tahu? Beritahu nenek.
Datuk beritahu saya.
Eugénie…
Bagus awak beritahu nenek.
Terima kasih.
Helo, ibu.
Semuanya okey?
Ayah akan bawa awak ke Meudon.
Keluarga Roumagnac mahu beri awak peluang kedua.
Jika Hortense tunjuk gaunnya untuk majlis tarian Noailles,
baik awak tunjukkan minat.
Tiada skandal atau pergaduhan.
Jaga kelakuan.
Baik, ibu.
Ibu menangis?
Ibu,
saya janji akan jaga kelakuan.
Saya janji takkan kecewakan ibu.
Eugénie…
Tolong, duduk tegak.
Di mana kita?
Saya tak cam…
Tidak, bukan ini.
Tidak, bukan ini! Tolonglah!
Théophile!
Théophile, bukan yang ini! Bukan Salpêtrière.
Théophile. Bukan Salpêtrière.
Tolonglah. Théophile.
Tidak. Ayah, saya tak gila!
Tidak, bukan ini, tolonglah!
Théophile!
Mari kita keluar.
Tolonglah, bukan ini.
Bukan ini! Ayah! Bukan ini!
Théo, tidak! Bukan ini.
Ayah, tidak!
Ayah!
Tidak!
Ayah!
Tidak!
Tolonglah! Théo!
Tolonglah!
Ayah! Tidak!
Théophile! Tidak!
Awak dah tenang?
Saya akan periksa awak. Beritahu jika sakit.
Buka mulut awak.
Bagus.
Awak sihat.
Saya tak patut di sini.
Bukan awak yang putuskan.
Ia keputusan ayah awak.
Sekarang keputusan Dr. Charcot. Begitulah.
Pakai baju.
Bawa dia ke asrama.
Jika ada masalah, kurung dia.
Mereka selalu teruja dengan orang baru.
Ini katil awak.
Berhenti!
Pergi! Pergi, sekarang!
Pergi!
Hai, saya Louise.
Eugénie Cléry.
Baju-baju itu sangat cantik, Eugénie Cléry!
Celaka, kalian! Dia kelas atasan!
Puan! Kami jarang ada kelas atasan di sini!
Kita berjiran. Baguslah.
Saya kelas atasan juga.
-Saya dah bertunang. Awak? -Tak.
Tak? Tapi awak sangat cantik.
Tentu ramai lelaki yang cintakan awak.
Ia tak adil… Cinta! Sebab itu saya bertuah.
Kekasih saya kacak. Dia bukan sebarangan. Dia doktor!
Saya akan jadi sebahagian orang atasan juga.
Awak percayakan saya? Ia benar.
-Dah pilih kostum awak? -Kostum apa?
Sudah tentu untuk majlis menari. Awak memang lucu!
Dah tentu majlis Mid-Lent.
Saya akan jadi wanita Sepanyol dengan mantila, ropol,
gaun berpusing, sarung tangan, segalanya!
Awak tahu apa awak patut pakai?
Awak akan jadi sangat cantik! Kita carikan awak tunang.
Awak jadi Eugénie Cléry, wanita cantik di majlis menari.
Jangan dengar cakap dia. Dia gila.
Dua bulan dan dia tak cakap sepatah pun, saya yakin dia boleh cakap.
Jangan tolak. Jangan.
Marguerite, dia tak pernah gembira.
Jangan pandang saya begitu!
Henriette, yang sedang bangun, melankolia.
Itu bukan penyakit.
Di sini, jika awak habiskan masa merenung angkasa, awak sakit.
Thérèse, apa nak dikata?
Dia tolak suaminya ke dalam Seine. Sawan cemburu.
Dia di sini selama 25 tahun, mengait untuk para gadis.
Di sebelah kiri, itulah Denise.
Saya tak tahu apa kena dengan dia, tapi dia memang gila.
Jangan risau, mereka tak teruk.
Apa penyakit awak?
Awak pula?
Mak cik saya temui saya di tanah, mengalami sawan.
Suaminya memukul saya.
Saya beritahu mak cik, dia jerit.
Dia hantar saya ke sini. Untuk buang saya.
Saya masih mimpi dia paksa saya lihat ular dalam seluarnya. Ia menakutkan.
Baik di sini daripada dengan orang bodoh itu.
Tak dapat saya bertemu Jules.
Kehidupan baik.
Ayuh, bangun!
Bangun!
Ayuh, Louise, dah tiba masa.
-Apa khabar hari ini? -Baik.
Saya harap saya berjaya.
Sudah tentu, macam biasa,
Ayuh, bangun.
Adakah itu Charcot?
Profesor Charcot tak datang ke sini.
Tidak!
-Ayuh, cepat. -Jangan ganggu saya!
Saya mahu tidur.
Selamat pagi, tuan-tuan!
Saya perkenalkan seorang pesakit menderita histeria simptomatik akut.
Saya akan teruskan fasa hipnosis.
Itu sebabnya saya minta anda fokus dan betul-betul senyap. Terima kasih.
Louise, dengar suara saya,
hanya suara saya.
Awak mendengar suara saya dan kelopak mata awak berat.
Mata awak tertutup. Jangan bergelut, Louise.
Kelopak mata awak tertutup. Awak hanya mendengar suara saya.
Sekarang Louise, awak sedang tidur! Tidur!
Angkat tangan awak ke depan.
Bagus, Louise.
Sekarang, sentuh perut awak.
Sentuh dada awak, Louise.
Sentuh tekak awak, Louise.
Sentuh dagu awak, Louise.
Sentuh mulut awak, Louise.
Buka mulut awak, Louise.
Sentuh bibir awak, Louise.
Sekarang, Louise, rapatkan tangan di depan.
Louise!
Gabungkan tangan awak di depan!
Diam!
Jumpa semua Selasa depan.
Jadi, bagaimana rasanya?
Bagus, bukan?
Awak perlukan bantuan?
-Kepala saya sakit. -Itu biasa.
Awak sangat bagus.
Dr. Charcot senang hati.
Terima kasih.
Saya letak laporan pemeriksaan di meja awak.
Baik, doktor.
Julie, Louise perlu ketenangan dan rehat.
Saya akan jaga dia.
Sendirian.
-Saya penat, Jules. -Saya tahu.
Awak sangat bagus.
Awak sangat cantik, sayangku Louise.
-Saya bukan Louise awak. -Ya.
Awak cakap begitu pada semua.
Saya cuma cakap pada awak.
Saya nak kahwini awak, Louise.
Awak tahu. Saya dah beritahu awak.
Bila awak nak melamar?
-Tak lama lagi. -Tapi bila?
Di majlis menari.
-Tapi ia lama lagi! -Tak!
Tak, Louisette, masa berlalu pantas semasa bertunang. Lihatlah.
Saya cintakan awak.
Apa awak buat, Jules?
Saya tak tahu.
Ini salah awak.
Saya cintakan awak, Louise.
Saya cintakan awak.
Itu bukan masa yang betul.
Ya, Cik Geneviève.
Jumpa nanti.
Ini saya, ayah!
Ayah harap begitu. Ayah dah tunggu selama sejam.
Maafkan saya, saya ada hal.
Saya perlu cepat, saya dah lambat.
Awak sentiasa lambat.
Ayah sentiasa lambat, juga.
Ayah tak makan tepat pada masa, tapi sentiasa habis awal.
Semasa pelajaran hari ini, Louise mengalami sawan.
Dia jatuh, terpusing, terikat.
Dia tak nampak macam manusia.
Histeria lengkung?
Di bawah hipnosis.
Mungkin epilepsi?
Mungkin Charcot cetuskan kejutan saraf semasa sesinya.
Itu pasti dapat menjelaskan histeria itu.
Ayah pakar neurologi, Dr. Gleizes?
Jika ayah perlu kembali ke sekolah perubatan hari ini,
ya, itulah kepakaran yang ayah akan pilih. Salpêtrière.
Kita kerja bersama, awak bantu ayah.
Makan tengah hari setiap hari,
dan awak boleh buat laporan awak.
Charcot patut bergantung pada awak.
Awak kenal pesakit.
Kami ada pesakit baru.
Bagaimana orangnya?
Dia…
penuh perasaan.
Penuh perasaan bukan simptom.
Awak okey, Eugénie?
Sangat okey, puan.
-Awak boleh panggil saya Geneviève. -Baik, puan.
Saya takkan lama di sini.
-Itu bukan keputusan awak. -Betul, ia keputusan awak.
-Awak akan bantu saya. -Baiklah…
Awak akan jumpa doktor esok.
Blandine…
Awak sedang alami sawan?
Blandine?
Dia adik awak?
-Hentikan atau saya beri awak eter. -Rambutnya merah, bukan?
-Ini bukan jalan keluar dari sini. -Jika awak fikir saya gila,
kenapa awak tulis beratus surat untuk dia?
Sebab awak rasa dia boleh dengar awak.
Awak percayakan roh. Dia boleh dengar awak.
Dia memerhatikan awak juga, awak tahu.
Awak nak cakap dengan dia?
Dia di sini. Di bilik ini.
-Dia bersedia mendengar awak. -Diam.
Diam.
Cléry?
-Awak dah tidur? -Belum.
-Awak rasa lebih baik? -Entahlah.
-Awak tahu… -Apa?
Saya gembira awak di sebelah saya.
Kita saudara katil.
-Louise? -Apa?
Apa awak nak buat bila awak keluar?
Bila saya keluar…
Entahlah.
Saya akan makan di Halles.
Kemudian saya akan ke dewan tarian!
Awak rasa ia masih di sana?
Ia sentiasa ada di sana.
Kemudian saya akan ke daerah teater untuk curi dompet orang kaya.
-Bagaimana awak nak curi? -Awak rasa bagaimana?
Dulu saya yang terbaik. Mereka gelar saya Marguerite Jari Emas.
Saya akan cari suami saya dan tikam dia. Perlahan-lahan. Lihat dia berdarah.
Syukurlah awak takkan keluar lama lagi.
Saya akan mandi air panas, sama macam orang kaya.
Dengan air panas dan tuala bersih.
Putih dan bersih.
Laudanum, setiap malam.
Satu sudu besar hari Isnin dan Jumaat, dua sudu hari yang lain.
Cléry, Eugénie, 26 tahun.
Ibu bapa dan adik sihat. Tiada sejarah kesihatan.
Pura-pura bercakap dengan orang mati. Ayahnya hantar dia ke sini.
Benarkah awak boleh cakap dengan orang mati, cik?
Jawab soalan itu.
Saya tak cakap dengan orang mati.
-Tapi fail awak... -Mereka roh.
Saya tak minta. Ia berlaku sendiri.
Mendengar roh bukan sesuatu yang berlaku sendiri, cik.
Gadis muda nampak Virgin Mary di Lourdes.
Tiada siapa persoalkannya.
Ini sangat berbeza.
Kenapa ia benar untuk percayakan Tuhan dan salah untuk percayakan roh?
Kenapa dia dan bukan saya?
Saya tanya awak soalan. Kenapa dia dan bukan saya?
-Bertenang! -Saya akan bertenang jika saya mahu.
Awak tak nampak Tuhan, tapi orang mati. Ia tertulis di sini.
-Jika awak percaya semua yang… -Saya dah dengar semuanya.
Rawatan nombor dua. Hidroterapi setiap dua minggu.
Jangan sentuh saya.
-Ayuh. -Jangan sentuh saya.
Jangan.
Jangan sentuh saya!
Lepaskan saya.
Dia histeria, tak syak lagi.
Saya tenang, saya tenang sekarang…
Tak, ini tak perlu. Saya tenang.
-Teruskan. -Tidak!
Tidak!
Ayuh!
-Apa yang berlaku di sini? -Tolonglah!
Satu, dua...
Ayuh, keluar.
Ayuh.
-Geneviève Gleizes? -Siapa awak? Apa awak mahu?
Helo. Jangan takut.
Nama saya Théophile. Théophile Cléry.
Saya nak tahu keadaan kakak saya.
Saya tak boleh cakap apa-apa.
Boleh beri dia buku ini? Tolonglah.
-Ia dilarang. -Saya merayu.
Saya merayu.
Tolonglah.
Terima kasih, puan.
Saya sangka saya buat perkara yang betul. Sejujurnya.
Saya sangka saya membantunya.
Awak akan bantu dia?
Selamat tinggal.
Jangan risau. Badan boleh terbiasa dengan apa saja.
Jangan risau, saya akan bantu awak. Saya akan lipat.
Hati-hati, awak akan tumpahkan ia merata.
Boleh saya lalu?
Adik awak beri buku ini untuk awak.
Awak jumpa Théophile. Apa khabar dia?
Dia tanya soalan sama tentang awak.
Saya ada permintaan sebagai balasan.
Buku apa?
Buku Roh.
Awak baca buku itu?
Ya.
Saya mahu…
Saya mahu cakap dengan adik saya.
Jika ia pertukaran, saya rela tak ada buku itu dan bebas semula.
Awak tahu ia mustahil.
Begitu juga bercakap dengan adik awak.
Baiklah, saya akan uruskan doktor.
Tapi hanya jika bercakap dengan adik.
-Terima kasih. -Saya akan beritahu bila tiba masanya.
Saya temui Berthe benar-benar teruk.
Dia mungkin dah di sana lapan atau sepuluh hari.
Di Jeanne? Sekurang-kurangnya dua minggu. Awak tak boleh keluar tanpa cedera.
Saya terfikir adakah dia yang jadikan mereka seperti sekarang.
Begitulah keadaannya. Mereka perlu pengasingan.
Pengurungan berasingan, ya.
Awak tak apa-apa?
Awak nampak tak sihat. Nasib baik kami tak ambil gambar!
-Sedia, Pelletier? -Ya, Profesor.
-Awak lambat, Geneviève. -Maaf, Profesor.
Beri fail Marie kepada jurugambar untuk arkib.
-Sawan-histero. Kontraktur. -Ya, tuan.
Saya perlukan gambaran keseluruhan dari enam bulan terakhir.
Saya perlu sediakan pembentangan di akademi,
dan itu saja cara untuk tarik perhatian.
Ya, Profesor.
Jangan bergerak, Marie.
Teruskan.
"Malaikat Tuhan mendekati
"dan kemuliaan Tuhan
"mengelilinginya dengan cahaya."
Anak lelaki mula menggali, dan seluruh kampung percaya.
"...kerana saya di sini untuk beritahu anda berita baik..."
Dia beritahu saya seluruh rumah runtuh!
Selamat Hari Krismas!
"Tiba-tiba, di sebelah malaikat
"ada pasukan langit yang tak terkira..."
Ibuku
Dia punyai mata pembunuh
Aku suka tangannya di badanku
Tidak.
Aku suka bau ketiaknya
Ya
Ya, begitulah aku
Di mata ibuku
Sentiasa ada cahaya
Aku sentiasa temui cinta
Di mata ibuku
Sentiasa ada cahaya
Ibuku sentiasa mendengarkanku
Apabila aku dalam masalah
Dia tahu bila aku bodoh dan lemah
Mabuk dan khayal
Dia tahu kakiku busuk
Dia tahu bagaimana aku berbogel
Tapi bila aku sakit
Dialah ratu supositori
Di mata ibuku
Sentiasa ada cahaya
Di mata ibuku
Sentiasa ada cahaya
Mengagumkan!
Masih tiada apa?
Tidak.
-Patutkah kita buat sesuatu? -Tidak.
-Awak pasti? -Ya.
Ayuh, Blandine.
Cepat.
-Awak menipu saya, bukan? -Tak.
Baiklah, berhenti. Bangun.
Hentikan, Eugénie.
Eugénie?
-Eugénie? -Dia…
Dia…
-Dia di sini? -Dia…
Ya.
Dia tak mahu…
-Dia tak mahu… -Apa?
Bukan sekarang. Dia tak mahu… Sekarang.
-Dia tak boleh… -Dia tak boleh apa?
Dia tak ada masa.
-Ayah awak! -Ayah saya?
Sesuatu berlaku pada ayah awak.
Di dapur…
Sesuatu berlaku kepada ayah awak di dapur… Pergi. Sekarang!
Ayah!
Bodoh betul.
Saya sangat bodoh!
Ayah!
-Awak anak utusan Tuhan. -Jangan cakap.
Atas keajaiban apa awak datang?
Bagaimana awak tahu?
Saya risau. Tiba-tiba saya risaukan ayah.
Bagus. Bagus sebab fikirkan ayah awak yang malang ini.
Ya, itu bagus.
Ayah perlu berehat.
Ia tak begitu bagus, bukan?
Ayah takkan gunakan "bagus" untuk ini.
Ia tak bagus, tapi bagus mendengar awak ketawa.
Macam mana awak tahu?
Kenapa awak datang?
Saya dah beritahu. Saya tahu, saya dapat rasa. Ia tak penting.
Awak tak boleh tahu atau rasa perkara begitu. Ia tak wujud.
Beritahu ayah.
Blandine beri saya amaran.
Jangan sebut namanya. Ayah merayu.
Pesakit baru itu… Dia bercakap dengan roh.
Cakap dengan Blandine.
Bagaimana awak percaya perkara begitu?
Ayah besarkan awak menghormati sains dan sebab,
dan awak cakap perkara mengarut ini!
-Awak tak malu? -Saya juga tak percaya.
Blandine cakap dengannya! Saya di sana. Jika tak, bagaimana saya tahu?
Dia bersama kita. Dia mungkin di bilik ini.
Blandine dah mati.
Awak dengar tak? Mati!
Ayah melawat kuburnya setiap hari. Mati!
Awak tak boleh maafkan diri, tapi bukan alasan untuk reka cerita.
-Percayalah. Dia memerhatikan kita! -Diam!
Awak bercakap macam ahli sihir!
Kepada ayah?
Awak bercakap kepada ayah tentang roh dan hantu?
Ayah tak mahu dengar.
Ayah.
Ayah dah hilang awak juga, anak kesayangan ayah.
Awak dah jadi gila macam pesakit awak.
Ia wabak berjangkit.
Biar ayah sendirian.
Ayah.
Pergi.
Tolong.
Souffle keju.
-Ayam bakar. -Arnab bakar.
Roti dan mentega.
-Arnab dengan trufel. -Baba rum.
-Ayuh, Henriette. Kita perlu pergi. -Krep.
-Ayuh. -Tolong, jangan.
Apa? Ayuh.
Saya buat baru-baru ini. Saya pergi minggu lalu.
-Saya tak mahu dengar. -Ayuh!
Ia masih menyakitkan sedikit.
-Ayuh. -Ia akan baik-baik saja.
Boleh kita buat hari lain?
-Itu mustahil. Ayuh. -Ayuh.
-Tolonglah. -Saya perlu panggil doktor. Ayuh.
-Tak bolehkah buat esok? -Tidak.
-Profesor? -Ya.
Saya ingin bincangkan ujian klinikal terkini.
Nampaknya...
Berhenti bergerak.
Ovari bengkak.
Serta sakit.
Mari lakukan lebih bekam. Dua kali sehari.
Apa yang berlaku pada saya?
Doktor, apa berlaku pada saya?
Apa yang berlaku?
Dia alami sawan dalam hipnosis. Kelumpuhan lateral. Sisi kanan.
Apa ini? Doktor.
Kenapa saya tak boleh bergerak lagi? Tangan dan kaki saya!
Tiada reaksi. Menakjubkan.
Eugénie, apa berlaku kepada saya?
Apa berlaku kepada awak?
Ia adalah mereka.
Apa berlaku kepada dia? Awak! Awak lakukan ini padanya.
Awak buat ini padanya! Awak buat kami gila!
Tutup mulut dia.
Ya.
-Tutup mulut saya, doktor! -Eter.
Ayuh, tutup mulut saya.
Saya boleh beritahu segalanya.
Saya boleh beritahu yang…
Profesor menunggu awak.
Awak lambat sekali lagi, Cik Gleizes.
Maaf, Profesor. Saya terpaksa jaga ayah saya.
Ayah awak bukan di sini, setahu saya.
-Fokus pada pesakit saya. -Sudah tentu.
Apa pun, Louise dah tenang. Tiada kemajuan fizikal. Dia sedang rehat.
Bagus.
Kita cuba terapi magnet minggu depan. Bagaimana dengan yang lain?
Denise Platel makan sendiri, tapi dia masih enggan bercakap.
Afasia. Apa rawatannya?
Valerian dan eter melalui kateter rahim.
Kurangkan eter. Itu saja?
Tak juga.
Ada Eugénie Cléry. Apa yang awak mahu lakukan?
Pengasingan. Dia berbahaya.
Dia boleh mencemarkan yang lemah.
-Saya sendiri akan menjaganya. -Tidak.
Bukan awak. Jeanne.
Jeanne akan uruskannya. Malam ini.
-Selamat tinggal, Cik Gleizes. -Baik, Profesor.
Ikut saya.
Ia di sini.
Sel lama Salpêtrière.
Tempat ini bersejarah, Eugénie.
Awak sangat bertuah.
Bertenang.
Bertenang. Semua akan baik-baik saja.
Awak perlu bernafas, Eugénie.
Kita boleh berbaik.
Saya akan jaga awak,
dan awak akan keluar, menjadi wanita yang berubah.
Lihatlah nanti.
Cik Geneviève?
Ya, Louise?
Bila kawan saya akan kembali?
Saya tak tahu.
Mereka sangat kejam, Cik Geneviève.
Dia seorang wanita. Wanita yang hebat!
Kami dilayan lebih teruk dari haiwan.
Louise…
Fokus pada diri awak. Saya mahu awak sembuh.
Eugénie tentu takut, sendirian di sana.
Helo, Adèle, apa khabar? Saya mimpikan awak semalam.
Awak syaitannya.
Tapi saya tak takut.
Ia teruk, menyedihkan. Ia adalah awak.
Sebab syaitan itu dalam diri awak, bukan?
Eugénie.
Awak tahu permainan gerhana?
Awak tentu suka.
Tidak, bukan cahaya itu! Tidak!
Bila ia berlaku?
Semalam. Dia sakiti saya.
Ia kali ketiga minggu ini.
-Mungkin saya buat silap. -Tak.
Eugénie?
Lapar? Nikmatilah.
Eugénie?
Ini saya, Geneviève!
Awak betul tentang ayah saya.
Blandine betul.
Saya akan bantu.
Saya akan kembali. Saya janji.
Apa khabar, Eugénie?
Saya tak rasa awak sihat.
Saya lihat orang lain macam awak menyerah, yang melepaskan.
Tapi saya tak mahu itu.
Awak perlu makan.
Saya beli di Jalan Bruant, tak jauh dari sini.
Awak tahu?
Tak. Awak tak tahu.
Mahu satu?
Awak nampak macam hantu awak.
Begitu rupa mereka, bukan? Sedih dan pucat.
Tentu lebih mudah untuk awak jika tak lihat mereka.
Gadis yang malang.
Saya boleh bantu awak.
Saya percaya…
-Saya percaya… -Ya, Tuhan!
Betul.
Bagus untuk percaya.
Apa yang awak percaya? Saya berminat.
Saya percaya itu ibu awak.
Jangan libatkan ibu saya.
Simpan permainan awak untuk orang lain.
Ya.
Dia kata dia ibu awak.
Dia tak marah tentang apa awak buat padanya.
Apa awak buat pada dia?
Awak buat dia tinggal di sini.
Ibu awak pernah di sini.
Awak cuma cakap apa yang semua orang tahu. Semua orang tahu ibu saya gila.
-Jadi kenapa? -Tak.
Tak, tiada siapa tahu apa dia buat…
pada anak awak.
François?
Benarkah?
François?
Dia mohon kemaafan awak.
Diam.
Awak perlu diam, tak guna.
Awak tak ada hak!
Awak tak ada hak cakap tentangnya. Awak perempuan sihir.
Cik Jeanne, ada kutu di tilam saya, gatal!
-Saya tak nampak apa-apa. -Lihat lebih dekat,
-Tiada apa. -Ya, di sini!
Jika ini untuk eter, awak akan rasa rotan.
-Bukan, saya janji. -Sertai yang lain.
Kita akan habiskan seharian, tapi saya beri jaminan,
saya akan cari kunci itu!
Jika ada yang mahu berkata, sekarang masanya!
Awak pasti awak hilangkan di sini?
Cik Geneviève.
Dia di sini.
Benarkah?
Dia gembira mahu cakap dengan awak.
Berterima kasih untuk semua surat,
tapi dia mahu awak berhenti menulis.
Dia mahu awak
jadi tenang
dan gembira.
Surat awak buat dia sedih.
Dia tak perlukannya untuk rasa disayangi.
Dia rindukan awak.
Saya rindukan dia juga.
Saya sangat rindukan dia.
Dia tak menderita lagi.
Dia tak takut.
Dia harap yang sama untuk awak. Dia memerhatikan awak.
Dia dalam senyuman wanita,
dalam tawa pesakit,
dalam tangan yang awak rawat,
mata yang awak yakinkan.
Dia di sekeliling awak.
Di mana-mana.
Dia tak marah pada awak.
Dia dah pergi.
Terima kasih.
Jadi, awak jumpa kunci saya.
Pulangkan pada saya.
Eugénie Cléry lemah dan tak berdaya.
Saya akan beritahu Dr. Charcot sekarang.
Saya akan bawa dia kembali.
Sudah tentu, Ketua Jururawat.
Sudah tentu. Lakukannya.
-Profesor? -Ya?
Saya ke mari tentang Eugénie Cléry.
Dah hampir sebulan dia diasingkan dan saya lihat kemajuan nyata, tapi...
-Tapi apa? -Dia tak makan, dia sangat letih,
sangat lemah dan saya takut apopleksi.
Adakah dia masih pendendam?
Tak. Dia tenang dan taat.
Dia tiada kekuatan, juga kehendak. Dia kedengaran waras.
Bagus. Jeanne cekap.
Saya mahu dia kembali ke asrama.
-Tidakkah terlalu awal? -Saya menjaminnya.
Saya yang menjamin untuk pesakit saya, Cik Gleizes.
Jika berlaku apa-apa, awak akan bertanggungjawab.
Pergi beritahu Jeanne.
Awak takkan menyesal.
Geneviève, kosongkan mangkuk tandas itu. Saya boleh bau dari sini.
Baik, Profesor.
Beli Petit Parisien!
Awak akan keluar esok. Bersihkan diri.
Buka.
Helo, Louise.
Eugénie! Awak bebas! Ya, Tuhan.
Gembira bertemu awak.
Harap tak terlalu teruk di pengasingan.
Awak pula, apa khabar?
Saya? Lucu betul.
Ada gaun yang berpusing, tapi saya tak boleh.
Sayangnya.
PITIÉ-SALPÊTRIÈRE MAJLIS TARI KOSTUM
Lagi… Di sana.
Letak di ruang sambutan.
Julie, saya perlukan alkof ini, alkof ini dan alkof ini.
Pascale, letak semua lilin di tingkat atas dan ruang resepsi.
Tuan-tuan, sila naik ke balkoni tingkat dua.
Jangan berebut!
Perlahan-lahan, jangan tolak!
-Itu sempurna. -Awak sukakannya?
Ia sangat lembut!
Dia ada tanduk!
Adakah bagus begini?
Jangan sentuh. Saya tak mahu berkongsi kostum!
Pergi!
-Thérèse? -Ya.
-Awak akan pergi majlis tarian tahun ini? -Tak.
Ia satu-satunya malam saya boleh senyap.
Saya tak ada masa untuk orang-orang tua itu.
Jangan terlalu kejam.
Ada yang muda, ada yang kacak.
Semuanya sama, Eugénie.
Berpakaian kemas atau buruk, dalam dua jam,
kita tak tahu siapa gila, kacak, dikurung atau bebas!
Saya tunggu di sini.
Tidak!
Marguerite, jika terlalu teruja, tak boleh pergi.
Saya suka yang ini.
Nah.
-Kot awak, tuan. -Saya akan pakai, terima kasih.
Selamat petang, Jeanne.
Selamat petang, Profesor.
Tuan-tuan dan puan-puan,
selamat petang,
dan selamat datang ke Hospital Salpêtrière.
Selamat datang ke majlis tarian tahunan kami.
Para jururawat, doktor, Dr. Charcot dan saya sendiri gembira
dan berbesar hati menyambut anda sekali lagi tahun ini.
Wanita yang anda akan lihat adalah pesakit yang menarik
dalam pelbagai cara.
Malah mempesonakan.
Ada yang histeria,
yang lain mitomania,
mania, melankolik atau hanya berfikiran lemah.
Kelainan mereka kadangkala sukar dilihat
malah boleh terlepas pandang dalam pemeriksaan klinikal umum.
Tetapi semuanya sangat nyata,
didiagnosis dan dikenal pasti terima kasih kepada kaedah kajian baru,
penyelidikan dan pengajaran.
Tapi apa yang menyatukan mereka
adalah mereka semua pesakit saintis Perancis terhebat pada zaman kita,
Dr. Jean-Martin Charcot.
Sekarang, mari kita jemput semua yang anda telah tunggu!
Saudari sekalian, giliran anda.
Selamat petang, Jeanne.
Terima kasih!
-Maafkan saya. -Ia tak penting!
-Ia tak penting. -Maafkan saya.
-Tak mengapa. -Lekas.
Nah.
Mahu minum? Teruskan.
Minum semua.
Siapa awak? Gadis gipsi?
Awak tak suka? Tentu suka.
Awak pencuri kecil.
Biar saya lihat tangan awak…
Apa yang berlaku?
Awak menari terlalu banyak? Penat?
Awak perlu datang.
Apa kita buat di sini?
Jules?
Kenapa awak bawa saya ke sini?
Ke mari.
Sayang…
Awak mahu berkahwin?
Awak sudah seperti isteri saya.
Katakan awak dah jadi isteri saya.
Tidak, Jules! Tunggu…
Louise Plessis, adakah awak terima
Jules Lemoine sebagai suami awak?
Tak, Jules, bukan begini!
-Berikan mulut awak. -Bukan begini.
Tidak!
Tunggu.
Ya.
Eugénie Cléry?
Lepaskan dia!
Tolong!
Diam!
-Halang mereka! -Tolong saya!
Ke tepi!
-Louis menunggu kita. -Di sini?
Di depan.
Tidak!
Lepaskan dia!
Bajingan! Tak guna!
Celaka!
Tolong!
Berhenti! Tolong!
Mereka di sana!
Geneviève, tidak,
-saya takkan tinggalkan awak. Ikut saya! -Dengar.
Pergi. Saya bebas.
Lekas.
Halang mereka!
Awak gila!
Malam ini, Jeanne, tak tahu siapa gila.
Geneviève tersayang,
saya sentiasa fikirkan awak.
Di sini kebebasannya manis, tapi ada rasa pahit,
rasa pengorbanan awak.
Jadi, saya cuba untuk buat awak bangga
dan seperti yang awak minta, berbuat baik.
Saya bantu, mengajar, jadi saksi. Saya tenangkan.
Orang datang dengan kepercayaan dan cinta yang banyak setiap hari.
Di sini, saya tak menakutkan. Di sini, saya difahami.
Ini untuk awak.
Geneviève, sahabatku,
semalam, Blandine datang bertemu saya.
Dia melindungi awak, bersama awak dan seperti saya, dia sayangkan awak.
Walaupun jasad awak di asrama yang saya cukup kenal,
ketahuilah yang jiwa dan semangat awak ada di sini bersama saya.
Saya bayangkan awak duduk dan membaca, tapi saya tak biarkan awak selesai.
Tak, saya pegang tangan awak.
Kita berjalan sedikit. Anginnya segar dan masin.
-Helo, Cik Cléry. -Helo.
Ufuknya begitu jauh. Boleh awak rasainya?
Jiwa kita menari di laut dan kesakitan kita ditanggung,
berpusing-pusing dan hilang dalam awan buih.
Kita ketawa, kaki kita tergantung,
kita menari, menari dan menari.
Oleh itu, Genevièveku,
kita bebas,
kita kuat,
kita abadi.
Eugénie mu.
Terjemahan sari kata oleh JuLeeDya
Penyelia Kreatif Vincent Lim