Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
W CIĄGU OSTATNICH PIĘCIU LAT LOS ANGELES, SAN FRANCISCO I SEATTLE
OGŁOSIŁY STAN WYJĄTKOWY W KWESTII BEZDOMNOŚCI.
TEN FILM NAKRĘCONO W TYCH MIASTACH OD 2017 DO 2020 ROKU.
Oceniamy dziś zagrożenie bezdomnością
w ramach krajowego programu pomocy.
Zadam ci kilka pytań o twoją historię bezdomności.
Zadam też pytania, które pomogą mi zrozumieć,
jak zdobywasz potrzebne rzeczy i co robisz, kiedy potrzebujesz pomocy.
Niektóre pytania mogą się wydawać osobiste.
Nie chcę cię urazić, wszystkich pytamy o to samo.
Im więcej informacji podasz,
tym lepiej zrozumiemy twoją sytuację i potrzeby.
Dobrze, zaczynajmy.
Dostępu do jakich usług potrzebujesz?
Potrzebuję dachu nad głową.
Mieszkania albo domu.
W tej chwili szukam opieki psychiatrycznej
i pracuję nad mieszkaniem.
To wszystko.
Mając mieszkanie, będę miał bazę i będę mógł robić swoje.
Od jak dawna doświadczasz bezdomności?
Od jakichś czterech lat.
Jestem bezdomna od czterech lat.
W listopadzie 2016 roku brat załatwił mi hostel na parę miesięcy,
ale nie chciałem go obciążać kolejnym rachunkiem.
Zacząłem sypiać na ulicy.
Jestem tu od dwóch lat. To za długo.
Masz rodzinę? Utrzymujesz z nią kontakt?
Przepraszam.
Dziś nie ma namiotu medycznego?
Czego ci trzeba? Plastra?
Poszukam, mam trochę w ciężarówce.
- Co się stało? Uderzyłeś się? - Nie, to infekcja.
Wczoraj byłem w szpitalu,
znieczulili mi palec, nacięli i odsączyli.
Słuchaj. Spytaj Zię.
- Pojechała z tobą? - Nagrała to.
Fajnie, że z nią trzymasz. Jest super.
Hej.
We wtorek się tu spotkaliśmy.
To wszystko?
- Tak… - Rany.
Dla niej chciałbym przestać żyć na ulicy.
Rety. Rozumiem. Ma głowę na karku?
Ona mnie poprowadzi…
Może nie przy prysznicach?
- Derek, co się dzieje? - Nic się nie dzieje!
- Jestem tutaj. Jak zawsze. - Tak, jesteś.
Co z nim?
TO URZĄDZENIE WYKORZYSTUJE DŹWIĘK I ŚWIATŁO,
ABY POMÓC SIĘ ZRELAKSOWAĆ.
Pamiętasz imię właścicielki tego kempingu w Arizonie?
- Bonnie? - Tak.
Dziękuję. Cicho.
Pracowałaś gdzie indziej,
kiedy pierwszy raz tu byłam.
Znowu zaczęłam pracować, ale wszystko się posypało.
Gdy tylko zgłosisz,
że masz dość pieniędzy, żeby starczyło ci na czynsz
i wszystkie rachunki, bum!
Zabierają ci większość bonów żywnościowych,
a pieniądze na czynsz nagle musisz wydać na jedzenie.
- Tak. - Bo co jest bardziej palącą potrzebą?
Żeby dziecko się najadło czy żeby opłacić czynsz?
Ja nakarmię dziecko.
To wyjątkowa sytuacja. Musimy znaleźć wam zakwaterowanie.
Rzecz w tym, że…
Kiedy sytuacja staje się wyjątkowa stopniowo,
nie wydaje się taka wyjątkowa.
Te problemy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa publicznego,
w tym warunki sanitarne i ryzyko chorób,
a także strzelaniny, inne akty przemocy i przestępstwa,
zagrażają ludziom żyjącym w obozowiskach
i okolicznym mieszkańcom.
Dlatego likwidujemy te miejsca.
Jeśli potrzebujemy więcej ludzi, bo to większe obozowisko,
mamy ich do dyspozycji.
W tym tygodniu odwiedziliśmy 31 obozowisk w mieście.
Nawiązaliśmy kontakt z 50 osobami
i skierowaliśmy 19 z nich do schronisk lub zakwaterowania tymczasowego.
Myślę, że zasoby, których używacie,
to dobry początek na drodze do tego,
żeby ludzie pozbawieni dachu nad głową
trafili do mieszkań.
Ale choć mamy wiele lokali
zapewniających stałe lokum, to wciąż nie pokrywa potrzeb.
Dziękuję.
Jak stałeś się bezdomny?
To długa historia.
Zaczęło się od 11 września.
Ten dzień wpędził mnie w depresję.
Głównie przez wysokie koszty utrzymania, zwłaszcza w Hollywood,
nie stać mnie na mieszkanie.
Straciłam pracę, nie miałam na czynsz, a gospodarz nie był wyrozumiały
i mnie wyrzucił.
Niepełnosprawność.
Areszt, więzienie, używki, problemy z psychiką i rodziną.
Złożyło się na to wiele rzeczy.
Ujawniłam się jako osoba transpłciowa na drugim roku studiów
i straciłam wsparcie rodziny.
Jestem bezdomna od 19 lub 20 roku życia.
Przez pewien czas mieszkałam u córki.
A potem wylądowałam tutaj…
w Union Rescue Mission.
Czy starcza ci jedzenia?
Parę razy myślałam,
że brzuch przyklei mi się do pleców.
Nie miałam co jeść.
Byłam głodna, ale nie miałam pieniędzy ani jedzenia.
Nie wiedziałam, skąd wziąć jedzenie.
To ten jest przeceniony na pięć dolarów?
- Na 4,99. - Alleluja. Biorę.
Będę gotować dla dzieci.
To fajnie.
Nakarmię je, i to dobrze.
Razem 26 dolarów i 52 centy.
Dziękuję. Miłego dnia.
Oszaleli, 12,99?
Nie myślałem o tym.
Zdejmij kurtkę. Muszę ją wyprać. Jest brudna.
Muszę opróżnić kieszenie.
Jutro muszę iść do szkoły.
- I wyrobić dowód. - Wypiorę to jutro.
- Nie, kolejne pranie dopiero w piątek. - Dobra.
W sobotę wieczorem kolacja czy film?
Jesteś zmęczony?
Wykończony.
Cześć, mamo.
Chciałam ci powiedzieć, że będziesz babcią.
Nie, wciąż muszę iść do lekarza i to potwierdzić,
ale wynik raczej będzie pozytywny.
Nie wiem, mamo. Potem o tym porozmawiamy.
- Co mówili? - No wiesz, „Dbaj o siebie.
Jak najszybciej znajdźcie mieszkanie i bądźcie rodziną”.
TUTAJ
DOM JEST TAM, GDZIE SERCE
Kocham cię.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Zadzwoń. Kocham cię.
Trochę burżujskie.
ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY LIST OD PANA BOGA
Gdzie zwykle śpisz?
Na piętrze mają sypialnię.
Jest tam 160 kobiet. Łóżka są piętrowe.
Jak często sypiasz na dworze?
Przespałam tak cztery noce, dwa lata temu.
Masz gdzie wziąć prysznic i zrobić pranie?
Chodziłam do hoteli i brałam prysznic,
kiedy pokojówki wychodziły z pokoju.
No i…
tak to wyglądało przez jakiś czas.
Przepraszam.
Czujesz się czasem zagrożony?
Byłem molestowany, dźgnięty nożem, postrzelony, potrącony.
Sporo przeszedłem.
Ile razy zostałaś zaatakowana lub pobita, odkąd jesteś bezdomna?
Ostatnio…
Cztery albo pięć.
Rozumiem.
Jak się czujesz?
Dobrze mieć dach nad głową, tyle ci powiem.
Budzisz się, przekręcasz
i masz toaletę zaraz obok.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Pomóż mi zrozumieć, Luis.
Dopiero co dostałeś lokal,
ale za pół roku znowu będziesz bezdomny?
Tak, bo czynsz wynosi 700 dolarów.
Miałem tam zostać, ale nie stać mnie na to.
Pogoda jest na tyle dobra, że mógłbym…
rozstawiać tu namiot i składać go rano.
Nie będziemy się cofać.
- Zaszliśmy za daleko, żeby się cofać. - Tak.
Ale mogę nie mieć wyboru.
Co tam, kotku? Chcesz wody?
Wody?
- Dziękuję. - Chcesz? Masz.
Patty, kontaktowałaś się z Anną?
Nie jestem pewna. Chcę dostać się gdzieś, gdzie nie…
Wszystko w porządku.
Czy to… Jak on się nazywa? Mike?
Tak. No dobrze.
Jest coraz gorzej? Tak.
No dobrze.
Mam tę bliznę przez niego.
Rozumiem.
To świeża sprawa? Jasne.
Tydzień albo dwa temu.
Kiedy ostatnio ją widziałam.
- Był tu wtedy. - Miała taką dużą…
Gdzie teraz jest? Tu w okolicy?
- Gdzieś tutaj. - To nic.
- Dziś uderzył mnie w twarz. - Rozumiem.
- W końcu mnie zabije. - Wiem. Musisz uciec.
Hej, jestem na miejscu.
Patty ma problem z Mikiem.
Znowu ją pobił.
Czy póki tu jestem, mogłabyś zapytać kogoś,
czy w Bridge jest miejsce? Wprowadzi się dzisiaj. Chce stąd uciec.
Co chcecie na kolację?
- Bekon, jajka i owsiankę. - Ziemniaki!
- Bekon, jajka i owsiankę. - To dobre na śniadanie.
Przytul mnie. Dobra. Na razie. Bawcie się dobrze w szkole.
SCHRONISKO MARY
Odkąd cię znam, nie mówisz o tym, co się z tobą działo. Patrzysz naprzód.
Co wieczór chodzisz do sklepu,
kiedy podajemy kolację, żeby kupić jedzenie dla dzieci.
I co wieczór im gotujesz.
Nie chcę, żeby bezdomność stała się dla nas normą.
Niech wiedzą, że mama się nimi zajmuje.
Rozumiem. Porozmawiajmy o twojej historii.
Dobra.
Dziewięć miesięcy temu były zaczął mnie prześladować.
Wyważył drzwi, uderzył mnie pistoletem i zgwałcił.
W rezultacie jestem w 32 tygodniu ciąży.
Leżałam w szpitalu z podbitym okiem, widać było, że mi przypierdolił.
Urban League opłaciło mi hotel.
Nie kwalifikowałam się na żadne wsparcie.
Nie mogłam ubiegać się o lokal, nie spełniałam definicji bezdomnej.
- Bo byłaś w hotelu. - Który opłaciła agencja.
Opłacili nam sześć tygodni w hotelu.
Mnie było stać na dodatkowe dwa tygodnie,
a potem pieniądze się skończyły i nie miałam dokąd pójść.
Trzy dni spaliśmy na zewnątrz.
Potem udało mi się dostać do Centrum Nadziei.
Mają tam pojedyncze pokoje. Śpi się na matach na podłodze.
Nie ma pryszniców.
Mówiłam dzieciom, że jesteśmy na biwaku.
Codziennie musieliśmy wychodzić przed siódmą rano.
Bez względu na wszystko.
Nie chciałam, żeby dzieci wiedziały. Ani ludzie.
Więc chodziłam do supermarketu, żeby coś zjadły,
i kąpałam je tam w toalecie.
Chodziłam z nimi na zmianę,
zabierałam je do toalety, kąpałam i czesałam.
Żeby ludzie się na nie nie gapili.
Nie chciałam włóczyć się po ulicach.
Potem czekaliśmy na otwarcie biblioteki.
Otwiera się o 9 rano.
Zabierałam tam dzieci,
bo było tam ciepło,
a one mogły pograć w gry i pooglądać telewizję.
Nie rozumiały, jaki mamy problem.
Dlatego robiłam to codziennie.
Rany.
Dlatego nie chcę być od nikogo uzależniona.
- Jasne. - To się nie powtórzy.
Zbierajcie rzeczy. Jadą tu.
Proszę o ciszę.
Punkt 8A, prośba o zatwierdzenie uchwały zezwalającej Departamentowi Bezdomności
na proponowany przytułek w Embarcadero.
Rozstawiamy się dookoła obozowisk.
Są tu groźne substancje.
Mamy tu ekipę, która je usunie.
Schroniska dla bezdomnych
muszę istnieć w każdej dzielnicy miasta.
- Bierzcie rzeczy. - John.
Zabierzcie przynajmniej namioty i klamoty.
To schronisko z 200 łóżkami będzie magnesem,
który przyciągnie ogromną liczbę bezdomnych
i zaszkodzi tej okolicy.
Zapytałem ich. „Dokąd mają iść?”
Nigdzie nie ma dla nich miejsca, więc co mają robić?
Nigdy nie widziałem, żeby burmistrz wymuszał coś takiego
na okolicy, gdzie 95% mieszkańców jest temu przeciwna.
NA WYNAJEM
Zostałem nazwany rasistą,
bo nie chcę, żeby narkomani, dilerzy
i kolejni bezdomni pojawili się w okolicy.
Wątpię, żeby wiele osób chciało ich mieć u siebie.
Ludzie umierają na waszym podwórku!
Lepsze życie jest możliwe, Patty.
Musisz w to uwierzyć i do tego dążyć.
Tylko jedna wypłata dzieli mnie od wylądowania w namiocie obok ciebie.
Każdego może to spotkać. Naprawdę każdego.
Proszę.
Cześć.
Dobra.
RECEPCJA
Jakie masz plany względem mieszkania?
Chciałbym kupić dom i w nim zamieszkać.
Jeśli dostanę lokal,
to bez dwóch zdań opuszczę to schronisko.
Byłabym w lepszym środowisku.
Mogłabym jeść więcej, częściej się myć.
Zawsze gdy dostaję lokal, w końcu znowu trafiam na ulicę.
W tym momencie chciałbym mieć furgonetkę albo kampera.
Coś, co byłoby moje, czego nie mogliby mi zabrać.
Ktoś pomaga ci ubiegać się o lokal?
Teraz czekam. Chodzę na terapię.
Pomogli mi zdobyć zaświadczenie sekcji ósmej,
więc teraz czekam, aż zrobią swoje.
Masz jakieś inne cele?
Gdybym mogła dostać lokal,
zrobiłabym wszystko, żeby przestać myśleć jak bezdomna.
Ale nie znam innego życia.
Rozumiem.
Bardzo chcę
osiągnąć stabilność
i…
mieć wokół siebie rodzinę, jak dawniej.
Zawsze chciałem przestać mieszkać na ulicy.
Ale to trudne.
Nie chcę nikomu przeszkadzać, nikogo obciążać.
Policja budziła nas i przeganiała.
„Nie możecie tu być”.
Mówiłem im: „Robię tylko to, co wy”.
Myję zęby. Muszę jeść.
Tylko u mnie to wszystko jest rozrzucone.
Wszyscy inni robią to pod dachem, w jednym miejscu.
Ale ja robię to samo, co wszyscy inni.
Nic innego.
Jesteśmy w jednej łodzi i wciąż toniemy.
Zwłaszcza w drogich miastach, takich jak nasze…
Nie docieramy do wszystkich osób.
Liczba bezdomnych w Oakland podwoiła się w ciągu czterech lat.
Niektóre grupy są bardziej narażone.
Afroamerykanie są bardziej narażeni, karani są jeszcze bardziej narażeni.
A potem pojawił się COVID-19.
Wszyscy widzą, że nadchodzi tsunami bezdomności,
bo nikogo nie stać na opłacenie czynszu,
a moratoria na eksmisje wkrótce wygasną.
To wymaga innej skali działania,
jak przy klęsce żywiołowej.
Jak zapewnić Kalifornijczykom prawo do mieszkania?
Czeka nas dużo pracy, ale miasta i hrabstwa nie dadzą rady same.
Te dramatyczne historie
muszą wywołać drastyczną, konieczną zmianę.
Każda droga, jaką widzę
Prowadzi z dala ode mnie
Nie ma ani jednej
Która zaprowadzi mnie do domu
Droga ciągle mówi
Przyjacielu, zobacz, co czeka za zakrętem
Czy to dziwne, że wędruję?
Wszystkie miejsca, które odwiedziłem
Wzywają mnie z powrotem
Dobra dziewczynka.
Pośród sosen
Słyszę zimny wicher
Serce ciągle mi mówi
Nie zapuszczaj korzeni
A droga wiedzie obok
I przyzywa mnie
Może jest gdzieś ktoś
Kto czeka z uśmiechem
I może znajdzie się miejsce
Gdzie zatrzymam się, odpocznę
Może nie jest ci pisana
Niekończąca się włóczęga
Może jest taka droga
Która zaprowadzi cię do domu
Ale ja będę wędrować dalej
Będę oglądać jutrzenkę
Aż w końcu nie spocznę
A kiedy nadejdzie ten dzień
Nie będę już wędrować
I każda droga zaprowadzi mnie do domu
Kładziemy się, Luno?
Świetnie.
Jutro będzie nowy dzień.
Luno, co obejrzymy?
KAŻDEJ NOCY PONAD PÓŁ MILIONA AMERYKANÓW DOŚWIADCZA BEZDOMNOŚCI.
DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ I DZIAŁAJ NA STRONIE LEADMEHOMEFILM.COM
Napisy: Krzysiek Ceran