Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Τελευταία μέρα σχολείου.
Το 1985, για κάθε 15χρονο, αυτό ήταν καθαρή ευτυχία.
Αλλά εγώ τραβούσα βάσανα.
Το χειρότερο δεν είναι να σε κυνηγούν οι μεγαλύτεροι καθημερινά,
είναι να σε πιάνουν.
Ελάτε εδώ!
Ελάτε εδώ, ρε αρχίδια!
Γυρίστε πίσω, ρε!
Δειλοί!
Ελάτε εδώ, αρχίδια!
Κότες!
Οι βλαμμένοι χαντμπολίστες επιμένουν ακόμα και την τελευταία μέρα.
Όχι.
Θέλουν να μου κλέψουν τα Nike μου.
Τι θα κάνεις με τους βαθμούς σου; Μετεξεταστέος;
-Θα σε σκοτώσουν. -Κάποια λύση θα βρω, Νογκουέρα.
Πρέπει να φύγω από εδώ.
Ο μπαμπάς μου σαλτάρει με τα μποτιλιαρίσματα.
Πείσε τους ότι θα βελτιώσεις τους βαθμούς σου.
Θα μείνω χωρίς φίλους του χρόνου.
Δεν ξέρω τι θα κάνω, αλλά θα είναι μετά του Άι Γιάννη.
Γαμώτο! Έρχονται!
Πήγαινε αριστερά να πάω δεξιά!
Τρέχα!
Ντροπή σας!
Ανάγωγοι!
Δειλοί! Ελάτε εδώ!
Δειλοί!
Μην τρέχετε, κότες!
Επιτέλους, να τος.
Έχω την άδειά σας να ξεκινήσω, κύριε;
Ναι.
Ευχαριστώ.
-Πάντα τελευταίος βγαίνεις, Νταβίντ. -Το ξέρω.
-Την επόμενη φορά, τρέχα. -Έτρεξα, μπαμπά.
-Μπαμπάκια! -Δεν θέλω τέτοια.
Έλα, πάμε.
Κάθε χαμένο λεπτό, είναι 30 μποτιλιάρισμα.
-Σου το έχω πει χίλιες φορές. -Ναι.
Άντε, χαιρέτα τους φίλους σου.
Δείξε καλούς τρόπους, τουλάχιστον σ' αυτούς.
Εντάξει;
Ναι.
Θα αργήσουμε εξαιτίας σου, όπως πάντα.
Ξεκίνα πια.
Φύγαμε.
Σταμάτα πια με την κούκλα!
-Έτοιμη. -Αμάν αυτό το παιδί.
-Έλα, έχουμε δρόμο. -Έβαλε τα ακουστικά του
-κι είναι στην κοσμάρα του. -Πάμε.
Όχι πάλι τόνο, μαμά!
-Ζέχνει. -Δεν ζέχνει!
Τρώγε και σκάσε.
-Τίποτα δεν του κάνει. -Εσύ ζέχνεις!
Ανεξάρτητα αν είναι τόνος ή χοιρινό.
-Είναι λοξός. -Σκάσε και τρώγε.
ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Προχωράτε ρε!
Εσύ νύχτα το πήρες το δίπλωμα.
Άσ' τον να περάσει.
ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ
Λούα.
-Τι; -Κοίτα, είμαστε στη Γαλικία.
Το αμάξι δεν βγάζει την ανηφόρα, κατεβείτε όλοι.
Το καημένο το σαραβαλάκι.
Προσοχή στις πόρτες.
Γεια!
-Πώς είσαι, παππού; -Δεν κάναμε και πολλή ώρα.
Έλα εδώ να σε…
Πώς είσαι;
-Τι κούκλος. -Ξεθεωθήκαμε σήμερα.
-Είστε κουρασμένοι; -Λιγάκι.
Αγόρι μου.
Θα με λιώσεις!
Δεν τρως καθόλου;
-Τρώω. -Ευχαριστώ.
-Φαίνεσαι κοκαλιάρης. -Ναι.
Τα λέμε αργότερα, μαμά.
-Τι; Πού πας; -Θα βγω λίγο με τους φίλους μου.
-Έχω πολύ καιρό να τους δω. -Μόλις ήρθαμε.
Μίλα στους παππούδες σου.
Άσε το παιδί να χαρεί.
Να είσαι στις 9:00 για φαΐ.
-Καλά. -Ούτε λεπτό αργότερα.
Και μη λερωθείς.
Δεν ήρθα διακοπές για να πλένω τα ρούχα σου.
-Καλά. -Αυτό το παιδί…
Στις 9:00 ακριβώς, Νταβίντ!
Ναι.
Δεν έβλεπα την ώρα να έρθουμε…
Όχι! Σας παρακαλώ, όχι!
Σταθείτε!
Όχι!
Όχι! Αφήστε με!
Όχι!
Το ήξερα ότι κάτι έτρεχε. Σκεφτόμουν
"Πού να είναι αυτοί;"
Τ' ορκίζομαι. Φαινόσουν πίσω από το δέντρο.
-Αλήθεια. Τον είδες. -Τον είδα.
Πάντα σ' τη φέρνουμε, μεγάλε.
Τέλος πάντων, τι νέα;
Με κάρτες παίζουμε. Το αρχίδι έχει τον Καράσκο,
και δεν τον ανταλλάζει.
Ο τελευταίος που χρειάζομαι.
Τον αλλάζω με τον Μπουτραγκένιο.
Αφού σου είπα, δεν μπορώ να σου τον δώσω.
Μπορώ να ανταλλάξω μόνο όσα έχω διπλά
-και δεν έχεις. -Για να δω.
Το έχω, το έχω…
-Όχι αυτό. -Όχι.
-Αντάλλαξέ το με… -Όχι, δεν θέλω.
-Έλα, δώσε μου αυτό. -Όχι.
Απίστευτο, ακόμα κάρτες μαζεύετε.
-Σαν πιτσιρίκια. -Όχι.
Σαν συλλέκτες.
Τι λες να σου δώσω αυτά τα δυο και δυο σιδερένιες μπίλιες;
Αυτές είναι για πιτσιρίκια.
Δεν παίζεσαι, δικέ μου.
Αντιρίξ και Συμφωνίξ διαβάζεις;
-Μάθα, κοίτα! -Άσ' το!
-Μην το ακουμπάς. -Κοίτα, Αντιρίξ και Συμφωνίξ.
-Άσε με να το δω. -Μοιραστείτε το.
-Μόνο το ένα. -Όχι.
-Έλα, τόσα έχεις. -Τα αγόρασα, είναι δικά μου.
Εσύ παίρνεις χαρτζιλίκι. Εγώ όχι.
Τι θες να κάνω;
Πώς είναι ο αδελφός σου;
Καλά. Βγήκε από το νοσοκομείο.
Έχει πήξει μέσα στο σπίτι.
-Πότε θα έρθει; -Δεν ξέρω,
εξαρτάται πώς θα είναι και τι θα κάνουμε.
Ορίστε, φίλε. Πάρ' το.
Αλήθεια, Γκάρι;
-Πάντα γενναιόδωρος, Γκαρίγκα. -Ο καλύτερος.
Άσε τα ψόφια.
Θέλω να πω…
Κοίτα, Μάθα…
Είσαι πολύ τσιγκούνης.
Πού είναι ο Σούσο; Δεν έπρεπε να έχει έρθει;
Είναι στους Κασέμπιο, φτιάχνει την πισίνα τους,
-Λιώνει στη δουλειά. -Να του κάνουμε έκπληξη;
Πάμε να τον τρομάξουμε.
-Ναι. -Πάμε.
Πετάξτε τον μέσα!
Τι κάνετε;
-Είστε βλάκες. -Δεν έχεις δουλειά αύριο, σωστά;
Όχι, αν τελειώσω σήμερα.
Το υποσχέθηκα στον μπαμπά στο νοσοκομείο.
Πώς είναι ο μπαμπάς σου;
Λένε καλύτερα, αλλά δεν έχει ξυπνήσει ακόμα.
-Τι θα κάνουμε αύριο; -Έχω μια ιδέα.
-Ναι; -Ένα κορίτσι κάνει πάρτι.
-Κορίτσι; -Θα παίξουν μερικές μπάντες.
Σε έχει προσκαλέσει;
-Περίπου. -Στάσου.
Τι εννοείς "περίπου"; Θα πας απρόσκλητος;
Να τη βάλουμε στην ομάδα.
Τι;
Είμαστε οι μόνοι χαμένοι χωρίς κορίτσια στην ομάδα.
-Ποιος νοιάζεται; -Ο μόνος χαμένος
είσαι εσύ που θαρρείς ότι θα πάμε απρόσκλητοι να της πούμε
"Θα έρθεις στην ομάδα μας;"
Χαζός είσαι;
Με ξέρει. Είναι συμμαθήτριά μου.
-Να μην το ρισκάρουμε; -"Ρισκάρουμε".
Έχω μια καλύτερη ιδέα.
-Ας το ξενυχτίσουμε απόψε. -Ναι, πάμε στο πάρτι.
Γκαρίγκα, ξέχνα το.
Πού θες να πας;
Στο κορφοβούνι.
Θέλει ξύπνημα στις 6:00 το πρωί και επιστρέφουμε την επομένη.
Καλό ακούγεται, αλλά δεν νομίζω να με αφήσουν.
-Ρε Ρόντρι! -Πες ότι θα πάμε όλοι.
Αν τους πω ότι θα πάμε όλοι,
-θα πουν το ίδιο. -Τι;
"Αν πηδήξουν όλοι στον γκρεμό, θα πηδήσεις κι εσύ;"
-Χαμένε. -Πρόσεχε!
-Εύκολα τα λες. -Είσαι κότα.
Και τι θες να κάνεις εκεί πάνω;
Κατασκήνωση.
Να ανάψουμε φωτιά, να ρίξουμε πυροτεχνήματα.
Η θέα είναι φανταστική.
Αυτό είναι;
-Αυτό είναι το σχέδιό σου; -Ναι.
Θέλεις να ανέβεις πάνω στο βουνό
-για να δεις τη θέα; -Δεν είναι μακριά με το ποδήλατο.
Τέλος πάντων, τι ξέρεις εσύ; Εσύ ζεις στο Αλκορκόν.
Ψώνιο.
-Και πώς θα πάμε; -Από το δύσβατο μονοπάτι.
Τι; Αποκλείεται, δικέ μου.
Όχι από εκεί.
Το δύσβατο μονοπάτι είναι… δύσβατο.
Δεν το έχουμε δει ποτέ, πώς το ξέρεις;
Ναι.
Ναι, μα, δεν ξέρω.
-Εξαιτίας των φυτών; -Ποιων φυτών;
Όχι, έχει να κάνει με κάτι άλλο.
Είμαι εδώ συνέχεια και έχω πήξει να κάνω όλο τα ίδια.
Τι τρέχει με τα φυτά;
Τίποτα,
λένε ότι του Άι Γιάννη, πριν φέξει,
αν πιεις τον χυμό αυτών των φυτών,
σου γιατρεύει οτιδήποτε.
Αλλά αυτά είναι παραμύθια.
Ο μπαμπάς μου το λέει η πνοή της Γης.
-Η πνοή της Γης; -Έτσι το λένε οι γιαγιάδες
-στο χωριό. -Δεν είναι παραμύθι γιαγιάδων.
Είναι μαγεία μια φορά τον χρόνο.
Αλλά αφού δεν θέλετε να πάμε, θα κάνουμε τα ίδια.
Όχι πάλι τα ίδια και τα ίδια.
Πάμε να δούμε.
Πρέπει να τελειώσω εδώ.
Αύριο, στις 6:00, στο σπίτι του Μάθα.
Τέλεια.
Γαμώτο! Πρέπει να φύγω, παιδιά!
Θα προλάβεις! Φύγε πύραυλος, μεγάλε!
Έλα αύριο!
Ναι!
Θα έρθει ο αδελφός σου;
Δεν ξέρω. Βγήκε χθες από το νοσοκομείο και θα ξαναπάει σε δέκα μέρες.
Πες του να έρθει. Έχουμε καιρό να τον δούμε.
Θα του το πω.
Βγες, Γκαρίγκα, έχω δουλειά.
Γκαρίγκα!
Μη με βρέχεις, μόλις στέγνωσα.
Τι τρέχει, φιλάρα;
-Δεν χαιρετάς; -Άστε με ήσυχο!
Λέει να τον αφήσουμε ήσυχο.
Άστε τον ήσυχο!
Τι τρέχει, όμορφε;
Δεν πήρες να μας πεις ότι έρχεσαι.
-Άντε χάσου! -Τι είπες, μικρέ;
Δεν θες να κάνουμε παρέα; Έλα τώρα, δικέ μου!
Εμπρός, κάνε πεντάλ!
Κάνε πεντάλ!
Άστε με, παρακαλώ!
Δείτε τι κάνω!
Πάω βολίδα.
Ναι!
Πάμε!
Εμπρός! Να σε δω να τρέχεις όσο εμείς.
Δώσ' του!
-Έτσι μπράβο! -Τραμπούκοι!
Πάμε, μικρέ!
Πιο γρήγορα! Άντε!
Κάτσε να σε βοηθήσω, μικρέ.
Άσ' το σ' εμένα.
Με στρίμωξαν
και με πέταξαν στη λίμνη. Πήγα να ξεφύγω,
αλλά ήταν πολλοί. Αυτό είναι όλο.
Μη γελάτε!
Μπαμπά.
Δικαιολογίες. Περιμένεις να σε πιστέψουμε;
-Έπεσες σε λασπόνερα. -Όχι!
Πώς τα κατάφερες;
Είσαι χάλια. Τράβα άλλαξε.
Πήγαινε, άκουσες τη μάνα σου.
Και να φας στην κουζίνα.
-Τι; -Και όχι τηλεόραση.
-Γιατί; -Ρεμάλι.
-Είσαι ρεμάλι. -Μην τον τιμωρείς,
-θα πλυθεί το παιδί. -Γιαγιά, μη λες τέτοια.
Ακούστε τη γιαγιά, είστε άδικοι!
Μια ζωή με κυνηγάνε.
Πρώτα οι αθληταράδες, τώρα τα ρεμάλια.
-Ποιοι άλλοι; -Και δεν φταίω εγώ,
αυτός ο Σιού φταίει. Πολύ μεγάλος μπελάς.
Πλάκωσαν και οι Ινδιάνοι;
Νόμιζα πως ήταν ρεμάλια. Τι είναι;
Τι παραμύθια που σκαρφίζεσαι.
-Δεν είναι παραμύθια. -Ψεύτη.
Ξέρεις κάτι; Δεν έχει γλυκό.
-Γιατί; -Αν συνεχίσεις να αντιμιλάς,
θα πας για ύπνο νηστικός. Με άκουσες.
Εμπρός.
Πήγαινε να αλλάξεις ρούχα.
Αυτό το παιδί…
Είναι βρομιάρης.
Έλα τώρα.
Ξέρετε να υπάρχουν Ινδιάνοι στο χωριό;
-Εσύ ήσουν χειρότερος. -Σου 'μοιασε.
-Εγώ ήμουν αγγελούδι. -Σίγουρα!
Μαμά.
Πάω για ύπνο, εντάξει;
-Καλά. -Εντάξει.
-Είσαι κουρασμένος; -Ναι.
-Φυσικά.
Αύριο θα πάμε στου Σούσο για τη γιορτή.
-Θα κάνουμε πάρτι και θα κοιμηθούμε εκεί. -Περίφημα.
Ποιοι θα έρθουν;
Η γνωστή παρέα.
Θα ήθελα να πάω, ο Σούσο περνάει δύσκολα λόγω του μπαμπά του.
-Ναι. Ο κακόμοιρος. -Κακόμοιρο παιδί.
-Ναι. -Ναι.
Ναι, τραβάει ζόρια.
-Μπορείς να πας. -Ευχαριστώ, παππού.
Αλλά πάρε τηλέφωνο το μεσημέρι.
-Ναι. -Να πεις ότι είσαι καλά.
Εντάξει, έγινε.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
Καληνύχτα.
-Καληνύχτα. -Καλόν ύπνο.
-Καληνύχτα. -Γεια.
-Αυτός είναι. -Να δούμε πόσο θα αντέξει.
Ναι. Ξέρεις…
Ποιος σου είπε ότι κοιμόμουν, αγάπη μου;
Τι έπαθες;
-Ο Σιού παραλίγο να με σκοτώσει χθες. -Τι;
Τι σου έκανε;
Μου την πέσαν τα ρεμάλια και με πέταξαν στη λίμνη.
-Οι δίδυμοι! -Τι γίνεται;
-Άλβαρο! -Γεια!
Πώς είσαι;
Καλά;
Τι χαμπάρια;
-Πώς είσαι; -Γεια, Ρόντρι.
Είσαι καλά;
-Ναι, εσύ; -Καλά. Πάντα καλά.
-Αλβαρίτο! -Γκάρι!
-Όλα καλά; -Ναι, εσύ;
Τι γίνεσαι;
Σουσίνιο!
-Τι γίνεσαι; -Πώς είσαι;
-Όλα καλά. -Όλα εντάξει εδώ;
-Ναι. -Πώς είσαι;
Καλά. Πάντα καλά. Δεν φαίνεται;
-Λοιπόν, πού θα πάμε; -Στους ναούς, ως συνήθως.
-Σωστά. -Πάμε.
Πού είπες στους δικούς σου ότι πας;
Στο σπίτι σου.
Αποκλείεται!
Είπα ότι πάω στο δικό σου!
Γκάρι, γιατί γελάς;
Αν τηλεφωνήσουν;
Κανένα πρόβλημα.
Ο μπαμπάς μου δεν το σηκώνει ποτέ.
Χριστέ μου.
Τι είπατε εσείς οι δυο;
Ότι θα πηγαίναμε σπίτι του Γκάρι.
Αν λέγαμε στο δικό σου, δεν θα άφηναν τον Άλβαρο.
Πρέπει να συνεννοούμαστε από πριν.
Ένας γονιός να πάρει τηλέφωνο, την πατήσαμε όλοι.
Χαίρομαι που σε άφησαν να έρθεις.
Πώς πάει η θεραπεία;
Τα ίδια σκατά ως συνήθως.
Σου δίνουν κάτι για να γίνεις καλά,
αλλά σε κάνει χειρότερα επειδή δεν ξέρουν την τύφλα τους.
Σε αφήνουν μισό μήνα να συνέλθεις, και μετά τα ίδια.
Εσένα πώς τα πάει ο μπαμπάς σου;
Τα ίδια.
Σε κώμα αφότου έπεσε από τη σκεπή των Μπουχάν.
Σίγουρα θα βγει.
Έτσι ελπίζουμε.
-Είναι δυνατός. -Πολύ.
Ίσως σταθώ τυχερός αν τρίψω αυτήν τη φαλάκρα.
-Καλό. -Ξέρεις τι θυμήθηκα;
Τι;
Όταν έπαθα μαγουλάδες,
κανένας χέστης δεν ήρθε να με δει.
Αλλά εσύ ήρθες και τις περάσαμε μαζί.
Θυμάσαι εκείνον τον μήνα;
Αν τον θυμάμαι;
Τους γονείς μου ρώτα αν τον θυμάμαι.
Ήταν έξω φρενών!
Απίστευτος μήνας ήταν.
Πλάκα είχε.
Πρόσεχε το κεφάλι.
Πέρνα.
Εμπρός, Γκαρίγκα.
Σκάσε, Σούσο.
Πολλή σκόνη.
Σπρώξτε τον πάτο.
Από χαμηλά.
-Περιμένετέ με. -Τρία, δύο, ένα.
Δεν δείχνει πολύ καλό.
Μια χαρά είναι.
Πάρτε το και πάμε στο λατομείο.
Όχι στο λατομείο. Εκεί συχνάζουν τα ρεμάλια.
Πάμε κάπου αλλού.
Ναι, δεν θέλω να με κλέψουν ή να με δείρουν.
-Γιατί να σε δείρουν; -Ναι, Γκάρι;
Μέχρι κι εγώ δεν τους φοβάμαι.
Θα έπρεπε.
Στα μέρη μου πάντα με κλέβουν.
Μου παίρνουν τα πάντα εκτός από αυτό το κωλο-ρολόι.
-Είναι ιερός τόπος, μη βρίζεις. -Συγγνώμη.
-Θα έμαθαν τι είπε ο μπαμπάς μου. -Δηλαδή;
Είχε πει ότι αν μου κλέψουν το ρολόι,
θα μου πάρει άλλο με κομπιουτεράκι.
Αλλά δεν μου το παίρνουν. Τους το έδινα,
-αλλά δεν το θέλουν. -Τι;
Τα ρεμάλια ξέρουν τι είπε ο μπαμπάς σου;
Αυτό σημαίνει ότι έχεις μπαμπά ρεμάλι.
Στα μέρη σου, και τα ρεμάλια είναι ιδιότροπα.
-Ναι. -Σωστά.
Κι εμένα μου την έπεσαν, μα ξέρω καράτε,
τους κλότσησα στ' αρχίδια. Τώρα δεν μου κολλάνε.
Τους κλότσησες;
-Ναι. -Όχι πάλι το καράτε.
Τι τρέχει; Καφέ ζώνη φέτος, δικέ μου.
Όλο μαλακίες λες.
-Τι; -Σου είπα να μη βρίζεις.
Συγγνώμη. Αλλά δεν πιστεύω τίποτα.
Δεν σε είδα ποτέ να το κάνεις.
-Δεν; -Ρίξε μου μια.
Είσαι σίγουρος;
Κάνε τίποτα καράτε.
-Σίγουρα το θες; -Ναι.
-Έλα εδώ, τότε. -Μάθα, σε παρακαλώ…
-Δεν σηκώνομαι. -Σου είπα 50 φορές
ότι ο σενσέι μάς απαγορεύει να δείχνουμε την τέχνη μας.
-Ναι, καλά. -Σου το έχω πει, μεγάλε.
Ναι.
-Είναι επιδειξίας. -Όχι, αλήθεια.
-Ψευταρά. -Ο Άλβαρο με πιστεύει.
Δώστε τα χέρια.
Τρία, δύο, ένα.
Όλοι μαζί για πάντα!
Εσύ σουτ!
Ελάτε, παιδιά.
Τι θα αγοράσουμε στην Γκοριόνα;
-Καραμέλες Pez; -Όχι, Big Babol.
Ναι! Και καραμέλες βουτύρου είναι οι καλύτερες.
-Σε κανέναν δεν αρέσουν. -Εμένα μου αρέσουν.
Πάρτε ό,τι θέλετε. Αυτό το Σαββατοκύριακο κερνάω.
Εδώ είμαστε.
Αυτά έχουν σοκολάτα.
Γαριδάκια!
-Γαριδάκια… -Σούσο, αυτό είναι επικίνδυνο.
Μη βάλετε τίποτα στις τσέπες σου.
Σε ξέρω, Γκαρίγκα.
Μια φορά το έκανα μόνο, κάτι γαριδάκια.
Μόνο μια φορά.
Σίγουρα, μόνο μία.
Θα παίξετε ποδοσφαιράκι;
Όχι σήμερα. Έχουμε σχέδια για του Άι Γιάννη.
Θα πάμε εκδρομή.
Σούσο…
Γιατί της το λες; Μην το πεις πουθενά, κυρία Μαρία.
Η Μαρία δεν θα το πει.
Σωστά;
Στη ζωή, βλέπε, άκου και σώπα.
Άλλες φορές, πρέπει να βλέπεις, να ακούς και να μιλάς.
Αν και συνήθως ούτε βλέπεις ούτε ακούς.
-Μαρία… -Μόνο το βουλώνεις.
Μαρία, έχετε ξυλάκι μπανάνα ή Rockets;
Δεν βλέπεις τον κατάλογο; Έχουμε ό,τι δεν είναι σβησμένο.
Λυπάμαι που σου το λέω, αλλά όλα είναι σβησμένα.
Έχουμε μόνο χύμα.
Με 25 ή 50 πεσέτες.
Με 50.
-Γιορτή είναι. -Ναι.
Βλέπω το φυσάς το παραδάκι.
-Για να δούμε. -Θα βοηθήσουμε.
-Προσοχή. -Ας το ανοίξουμε.
Καλή ιδέα το βουνό, η θέα είναι υπέροχη.
Αλλά έχει μια απότομη ανηφόρα, θα σας δυσκολέψει.
-Ψάχνετε το λουλούδι; -Ναι, αυτό που γιατρεύει τα πάντα.
Δεν βρίσκεται εύκολα.
Και η δράση του δεν διαρκεί, πρέπει να βιαστείτε.
Ήπια από αυτό μικρή, και δείτε με, είμαι δυνατή σαν ταύρος.
Αλλά μην πάτε από εκεί.
Είναι δυο παραπάνω ώρες.
Αυτό είπα στον Σούσο, αλλά θέλει να πάμε από τα δύσβατα.
Δεν είναι τόσο δύσβατα, Μαρία.
Δεν είναι, Σούσο, αλλά μην πάτε εκεί.
Μερικά καλύτερα να μην τα βλέπεις.
Είδατε; Μέχρι κι αυτή το λέει.
Τεράστια φέτα, Μαρία.
-Πωπώ! -Κάνει τουλάχιστον 100 πεσέτες.
Όχι, δεν νομίζω. Ποτέ δεν κάνω λάθη με τις φέτες.
Ορίστε.
-Καλή διασκέδαση. -Ευχαριστώ.
-Ευχαριστούμε. -Να κάνετε τρέλες, αλλά με μέτρο.
Να έχετε πάντα κοινή λογική.
Πάντα, μην ανησυχείς.
Δεν έχω ξαναδεί τη Μαρία να κόβει τόσο μεγάλο κομμάτι.
Πρώτη φορά θα έβλεπε ετοιμοθάνατο.
Πόσο καιρό ήσουν μέσα;
Στο νοσοκομείο;
Τρεις μήνες συνέχεια.
Και με τα πήγαινε-έλα… Πάει ενάμισης χρόνος τώρα.
Μια χαρά είσαι, δικέ μου.
Ο πατέρας μου είναι σε κώμα έναν μήνα τώρα.
Τραβάμε ζόρια στο σπίτι.
Αρχικά, έχεις ελπίδες, επειδή οι γιατροί σού λένε
ότι θα βγει… από το κώμα, αλλά…
οι μέρες κι οι βδομάδες περνούν και…
τώρα δεν λένε τίποτα.
Όταν βρήκαν ότι έχω καρκίνο,
είπαν στους γονείς μου ότι έχω 5% πιθανότητες επιβίωσης.
Όλοι μου έλεγαν ψέματα.
Προσποιούνταν ότι όλα καλά, αλλά έβλεπα ότι κάτι πάει στραβά
και δεν τα πήγαινα τόσο καλά όσο έλεγαν.
Αλλά ο Αλμπέρτ, αυτός ο φοβερός τύπος που γνώρισα στο νοσοκομείο,
μου είπε μερικά πράγματα που θα θυμάμαι για πάντα.
Δεν υπάρχει ευτυχία, μόνο να νιώθεις καλά κάθε μέρα.
Και στην τελική, ζωή σημαίνει να μάθεις να χάνεις ό,τι έχεις,
όσα έχεις κερδίσει.
Και από τότε, ζω τη ζωή στο έπακρο, Σούσο.
Έτσι πρέπει, να ζεις κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία.
Πρέπει να το κάνεις για τους δικούς σου, φυσικά και πρέπει και για αυτούς,
αλλά, πάνω απ' όλα, για τον εαυτό σου.
Για σένα ζεις, Σούσο.
Εντάξει;
Ένα τσούρμο ρεμάλια.
Είναι δική τους περιοχή, δεν θα μας αφήσουν.
Καρατέκα, έτοιμος για δράση;
-Λυπάμαι, Σούσο, αλλά… -Μάθα…
Λυπάμαι. Σου το είπα τόσες φορές, δεν τσακώνομαι.
Πολύ καλά. Παιδιά, ακούστε. Ας πάμε γύρω γύρω.
Μπορούμε να πάμε από το χωριουδάκι.
Και να φτάσουμε του χρόνου;
Όχι, Σούσο. Μου την έπεσαν χθες κι αυτό αρκεί.
Είναι απλό σχέδιο.
Είναι τίποτα χωρίς τα μηχανάκια τους.
Κόβουμε τα σωληνάκια καυσίμων, κλέβουμε τα μπουζί,
το σκάμε, και αντίο ρεμάλια.
Όχι. Ο Ρόντρι έχει δίκιο. Πάμε γύρω γύρω.
Γκαρίγκα, μην είσαι κότα.
Αν είναι να δειλιάσουμε, καλύτερα να γυρίσουμε σπίτι.
Όχι, Σούσο. Είμαι ο πιο σβέλτος, θα κόψω τα σωληνάκια.
Και καθαρίσαμε.
Πρέπει να τους δώσουμε ένα μάθημα.
Καλά, αλλά αν πας εσύ, θα έρθω κι εγώ.
Δεν θα πας μόνος.
Δική μου ιδέα ήταν.
Το ξέρω, αλλά σου λέω ότι δεν θα πας μόνος.
Κοίτα με, είμαι μια χαρά.
Ξεκόλλα! Δεν θα πας μόνος.
-Εσύ ξεκόλλα! -Χαζός είσαι;
Μπορεί να σου έρθει ζαλάδα, το ξέρεις.
Ό,τι κάνεις, θα κάνω.
Ξέρεις ότι είμαι πιο σβέλτος, καρατέκα.
Σου λέω, θα έρθω μαζί σου.
Θα πάτε κι οι δυο, τέρμα. Τι σόι δίδυμοι είστε;
-Αυτό λέω. -Δώσε μου όλα τα πυροτεχνήματα.
-Γιατί όλα; -Όλα, Γκαρίγκα.
-Δώσ' τα μου όλα. -Χριστέ μου!
-Μεγάλε… -Για αντιπερισπασμό.
Μόλις αρχίσουν να σκάνε, τρέχουμε σαν τρελοί.
-Τέλεια. -Εμπρός.
-Πάμε. -Ελάτε, παιδιά.
Φέρε το σακίδιο.
Άνοιξέ το κανονικά.
Περιμένετε.
Στο μπλουζάκι.
Δώσ' τα όλα, Γκαρίγκα.
Αντιπερισπασμό θέλουμε, όχι φόνο.
Σχεδόν τέλειωσα.
Πολύ φιγουρατζής ο τύπος.
-Λοιπόν… -Ακριβώς δίπλα στη δουλειά…
Ακριβώς δίπλα από εκεί.
Χριστέ μου! Τι διάολο;
-Γρήγορα, πάμε. -Ελάτε!
Πάμε.
Είδατε κανέναν;
Κάτι εξερράγη εκεί πέρα.
Καταστράφηκε.
-Είδατε τίποτα; -Κάτι μόλις εξερράγη!
Γαμώτο!
Είναι ο πιτσιρικάς από χθες.
Πάμε!
Γαμώτο, γρήγορα!
-Πάμε! -Τι συμβαίνει;
Τι συμβαίνει;
Δεν παίρνει μπρος.
-Δεν παίρνει μπρος! -Ούτε κι αυτό!
Και αυτοί οι δυο;
-Πάμε! -Παίρνει μπρος εσένα;
Πάρε άλλο μηχανάκι!
Κράτα το! Δεν θα μας ξεφύγουν.
Πάμε!
Γιατί αργήσατε τόσο;
-Τι ήταν, δυναμίτης; -Τα βαρελότα όλου του χρόνου.
Βάλ' το μπρος!
Τι συμβαίνει;
Ναι! Γαμώτο!
Πιάστε τους!
-Δεν τα έκοψες όλα; -Δεν πρόλαβα.
-Μου ξέφυγε ένα. -Τι θα κάνουμε;
-Ας αναλάβει ο Ρόντρι! -Τι;
-Δεν σκίζεις στο μπούμερανγκ; -Ναι!
-Όχι. -Ναι.
Όχι. Προπονούμαι με άδεια μπουκάλια.
-Δεν είναι το ίδιο. -Προπονήσου με αυτόν.
-Μπορεί να τον σκοτώσω. -Δεν πειράζει.
Σκάσε, Γκαρίγκα!
-Δεν θα τον σκοτώσεις. -Εγώ την κάνω.
Ε, μάγκες, ελάτε εδώ!
Πάμε!
Θυμάσαι τι σου έκανε;
Πρέπει να πάρεις εκδίκηση!
-Ρόντρι, έλα. -Πάμε.
-Να στήσουμε ενέδρα. -Εντάξει.
-Ελάτε εδώ! -Πάμε!
Ελάτε πίσω αν έχετε αρχίδια!
Δρόμο!
Γυρίστε πίσω!
Κουράγιο!
-Κι αν δεν… -Κουράγιο!
-Θα μας προλάβει, Σούσο. -Κουράγιο!
Τώρα.
Πάμε!
Σούσο!
Πάμε!
Φύγαμε!
-Ρόντρι, έλα! -Έλα, πάμε!
Ρόντρι, τρέχα, έλα!
-Τον πέτυχα! -Κάνε γρήγορα!
Ρόντρι, πίσω σου!
-Μην κάνεις χαζομάρες! -Έλα!
-Είναι πίσω σου! -Βιάσου!
Κουνήσου!
Ρόντρι, έλα!
Πάμε!
Θα σας καθαρίσω!
Θα σε πετύχω, σκατιάρη.
Πάμε, Ρόντρι!
Θα σε τσακίσω!
Γυρίστε πίσω!
Έλα εδώ.
Θα σε βρω!
Ρόντρι!
Τα κατάφερες, μεγάλε!
-Πάμε! -Ας κατεβούμε εδώ.
Έλα.
-Τι βολή! -Ήρωα!
-Ναι, μεγάλε! -Τι βολή!
-Ρόντρι! -Να τος ο ήρωάς μας.
Χριστέ μου, παιδιά.
-Τι; -Ήταν απίθανο!
-Πώς το έκανες; -Το πέταξα και τον πέτυχε!
Τι σημάδι! Πώς τα κατάφερες;
Σημάδευα τη ρόδα του.
Και πέτυχες αυτόν.
-Τι σημασία έχει; -Τον πέτυχες!
-Ποιος νοιάστηκε; -Τώρα κάνεις φιγούρα.
Αν μας πιάσουν τώρα, θα μας σκοτώσουν.
Δεν θα μας κυνηγήσουν. Μας φοβούνται τώρα.
-Και τα πυροτεχνήματα; -Τι;
Αυτά έκαναν τη δουλειά.
Ναι, έκαναν δουλειά. Κάποιος θέλει αναγνώριση.
Λέω να αναγνωρίσετε αυτόν που το αξίζει.
Το ποδήλατό μου ήταν του κουτιού.
Να το φτιάξουμε στο επόμενο χωριό;
Όχι, δεν θα καθυστερήσουμε.
Θα σου πάρει άλλο ο μπαμπάς σου.
Δεν θέλω άλλο.
Αν πάμε στο επόμενο χωριό,
-αποφεύγουμε τα δύσβατα. -Άντε πάλι.
Όχι, δεν θα αποφύγουμε τα δύσβατα.
Δεν θα φτάσουμε έγκαιρα.
Για τι πράγμα, για τα βοτάνια;
Τι τις θες αυτές τις μαλακίες;
Τι σε νοιάζει εσένα;
Έχω σιχαθεί να μου κάνεις τον καμπόσο.
Πάνε τα πυροτεχνήματα και σχεδόν έχασα το ποδήλατό μου.
Σίγουρα έχεις κι άλλα. Εσύ πάντα έχεις καβάντζα.
Τουλάχιστον έχω και φέρνω, φτωχαδάκι.
Τι είπες;
-Σούσο! -Τι είπες;
-Τι είπες, ρε γαμώτο; -Σούσο!
Το κάνω για τον μπαμπά μου που είναι σε κώμα.
Αν δεν χαμπαριάζεις, δεν με νοιάζει!
Εσείς κάντε ό,τι θέλετε!
Προφανώς το κάνει για τον πατέρα του.
Δεν το ήξερα.
Ακόμα κι εγώ το κατάλαβα.
Τα γάμησες όλα.
Πού να το ξέρω;
Ο πατέρας του μια ζωή τον τρέχει. Νόμιζα ότι ήταν καλά.
Ήταν προφανές…
-Άλβαρο! -Παιδιά!
Φέρτε λίγο νερό!
-Νερό και το μπουφάν του! -Τρέχα!
-Άλβαρο! -Μάθα.
-Ορίστε το νερό. -Να πιει λίγο.
Πιες λίγο.
-Άλβαρο, είσαι καλά; -Πιες.
Να τον πάμε κάπου να ξαπλώσει.
-Να βρούμε καταφύγιο από τη βροχή. -Με το μαλακό.
Πάμε.
Έλα. Πάμε.
Έλα, Άλβαρο.
Συγγνώμη, βλαμμένε.
Δεν πειράζει, μαλάκα.
Ευχαριστώ, βλάκα.
Επίσης, ηλίθιε.
Και δεν είμαι φτωχαδάκι.
Το ξέρω. Κι εγώ δεν έχω τα πάντα.
Θα το ήθελα, αλλά δεν τα έχω.
-Σε πάω κόντρα. -Εμπρός.
ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ
Κοίτα τη φάτσα της.
Τσεκούρι. Πάμε.
Σας είπα, κακή ιδέα να της κλέψουμε το σεντόνι.
Αν μας πετύχει πουθενά με το τσεκούρι, την κάτσαμε άσχημα.
Αυτό είναι το σπίτι;
-Τι είναι; -Σε αυτό το σπίτι έπεσε ο πατέρας του.
-Ανάθεμα! -Τρέχα, Γκαρίγκα!
-Δρόμο! -Ελάτε!
Εδώ θα φάμε;
Πάμε γύρα τις πισίνες και τρώμε σε εκείνο το σπίτι.
Γιατί δεν πάμε στον καταρράκτη;
Γύρα στις πισίνες;
Μια διαδρομή που κάναμε πέρυσι όσο ήσουν στο νοσοκομείο.
Ο Σούσο κι ο πατέρας του έκαναν πέντε πισίνες, και βουτάμε σε όλες.
Δώσ' το μου.
Δεν μου είπατε γι' αυτό.
Δεν ξέρω…
Για να μη νιώσεις άσχημα.
Μάλλον έχασα πολλά πράγματα.
Μπα!
Τίποτα απ' όσα κάνουμε εδώ δεν αξίζει και πολλά.
Έλα τώρα, Ρόντρι, δεν είμαι χαζός.
Η γύρα στις πισίνες ακούγεται καλή φάση.
-Πάμε για βουτιά από σπίτι σε σπίτι. -Ψώνιο.
Τι λέτε, θα πάμε;
-Εντάξει. -Ας αρχίσουμε από τον καταρράκτη.
Όχι, ο καταρράκτης έχει κρύα νερά.
-Μην είσαι κότα! -Ελάτε, πάμε!
Τρία, δύο, ένα!
Ελάτε!
Φύγετε από την αυλή μου!
Αλήτες!
-Έλα, μεγάλε! -Είναι ιδιωτικό μέρος!
Μακριά από την πισίνα μου, ρεμάλια!
Την επόμενη φορά, θα φωνάξω την αστυνομία!
Μεγάλε, τι είναι αυτό;
Ποιο;
Άρπα τη κι εσύ.
-Ορκίζομαι… -Μάθα.
-Τι; -Παραλίγο να σε προλάβει ο σκύλος.
Και να με προλάβαινε, δεν θα με δάγκωνε.
Γιατί όχι;
Επειδή ο δάσκαλος μάς δίδαξε πώς να ελέγχουμε τις ενέργειες.
Πριν γελάσετε, ακούστε.
Αν συγκεντρωθείς 100% ξέροντας ότι δεν θα σου κάνει τίποτα
και το κοιτάς κατάματα, το ελέγχεις.
Έλα τώρα.
Σοβαρολογώ. Αν το κοιτάς κατάματα, δεν σε πειράζει.
Μάθα, αν ήμουν επιφυλακτικός πριν, τώρα…
-Πιο πολύ. -Ναι.
-Αλήθεια λέω. -Άντε, ρε χαμένε.
Όχι, θα δείτε.
Κάποια μέρα, αν αναγκαστώ να το κάνω, θα δείτε.
Θα δούμε αν πιάνει.
-Γαμώτο. -Τι έγινε;
-Πρέπει να πάρω τον μπαμπά. -Γαμώτο, μεγάλε.
Υπάρχει τηλέφωνο εδώ κοντά;
Έχει ένα μέσα.
-Και πώς θα μπω μέσα; -Το παράθυρο είναι ανοιχτό.
Σκαρφάλωσε λίγο και θα μπεις.
Έλα τώρα, αποκλείεται.
-Πώς θα σκαρφαλώσω; -Από την κολόνα.
-Δεν είναι ψηλά; -Όχι.
-Εμπρός, κάνε το. -Άντε, μην είσαι κότα.
-Πίστεψέ με. -Τράβα.
Θα θυμώσει ο μπαμπάς.
Γκαρίγκα, δικέ μου.
Στο μέλλον, θα υπάρχουν ασύρματα τηλέφωνα.
Θα τηλεφωνούμε από παντού.
-Τι; -Τι λέει αυτός;
-Βλάκα. -Γιατί;
-Το διάβασα σε επιστημονικό περιοδικό. -Χριστέ μου…
-Γκαρίγκα, ο επιστήμονας. -Ναι…
Είσαι επιστήμονας;
Στοίχημα, θα πέσει ή όχι;
-Δεν θα πέσει. -Είμαι με τον Γκάρι.
-Θα πέσει, σίγουρα. -Δεν θα πέσει.
Δείτε τον πώς πάει.
-Σχεδόν τα κατάφερε. -Έμπαινε, Ρόντρι.
-Φέρε κάτι να πιούμε. -Ναι.
Έχει ολόκληρη κάβα.
Σοβαρολογείς;
Φέρε ουίσκι.
-Ρόντρι… -Φέρε ουίσκι.
Και τίποτα πατατάκια.
Και λίγο πάγο, παρακαλώ, γκαρσόν.
-Ναι. -Και ποπκόρν!
-Ορίστε. -Μπήκε.
-Ναι. -Κέρδισα το στοίχημα.
-Πρέπει και να κατεβεί. -Προχώρα.
Μπήκε μέσα.
Ναι, μεγάλε.
Έλεγα ότι θα τα θαλάσσωνε.
Γεια σου, γιαγιά. Δώσε μου τον μπαμπά.
Εντάξει.
Στοίχημα ότι δεν θα φέρει τίποτα.
Θα φέρει.
Και να φέρει, θα είναι κανένα άδειο μπουκάλι.
Και θα τρεκλίζει.
Ξέρω ότι δεν κοστίζει να τηλεφωνήσω.
Ξέχασα να σας δώσω τους βαθμούς μου σήμερα το πρωί.
Θα σας τους δώσω αύριο.
Εντάξει.
Ναι, μπαμπά.
Σ' αγαπάω. Γεια.
Παιδιά!
Να τον.
-Γαμώτο! -Έφερε το καλό πράγμα!
-Ρόντρι! -Δεν είμαι ειδικός,
-αλλά νομίζω είναι αλκοόλ. -Κάνε το γύρα.
-Ναι. -Πιες πρώτος, Ρόντρι.
-Καλό, το μυρίζω από εδώ. -Άντε, μεγάλε.
-Κάν' το. -Θα έχει καλή γεύση.
-Μυρίζει υπέροχα. -Εμπρός.
Μυρίζει υπέροχα.
Ξεκίνα.
Έτσι μπράβο.
-Ναι! -Είναι καλό;
-Τι έγινε; -Το φοβάσαι.
Πολύ κυριλέ.
Στο σχολείο μου, πρέπει να κάνουμε ό,τι λέει ο παπάς.
-Τι εννοείς; -Τις τιμωρίες.
Τρεις ακόλαστες σκέψεις, δύο βδομάδες δεν πας εκκλησία.
-Και δεν χαίρεσαι; -Όχι!
Ο μπαμπάς μού κόβει το χαρτζιλίκι.
Καλά, τότε.
-Αυτό διαφέρει. -Ναι.
-Ναι, μεγάλε. -Και τα ψέματα;
-Ένα Πάτερ Ημών. -Ένα Πάτερ Ημών;
Με τις μύτες των ποδιών και τα γόνατα στο πάτωμα.
Τρία, δύο, ένα.
Έτσι.
Ψώνιο, ε;
Αν βλέπατε τον σενσέι…
Τρία, δύο, ένα.
Γιατί δεν πάμε στο πάρτι;
-Χριστέ μου… -Μένει κοντά.
-Θα βολευτούμε όλοι. -Σου είπα, Γκαρίγκα,
με τη μικρή θα κάνεις ακόλαστες σκέψεις.
Ήξερα ότι θα το πεις αυτό.
Γαμώτο! Δεν αντέχω άλλο!
Τράβα, Γκαρίγκα, εμπρός!
Μου κόβει τα χέρια!
Άντε!
Όλοι σε φωνάζουν Μάθα;
Όχι, οι περισσότεροι με λένε Ντάνι.
-Ντάνι; -Ναι.
Μόνο εσείς με λέτε Μάθα.
Δεν ξέρω γιατί εμένα με λέτε Μάθα και αυτόν Άλβαρο.
Αν σας λέγαμε και τους δύο Μάθα, θα μπερδευόμασταν.
Δεν ξέρω.
Χριστέ μου…
Είμαστε τρία-τρία. Εμπρός!
Τρέχα!
Γκαρίγκα, όχι!
Γκαρίγκα!
Γκαρίγκα, όχι!
Μάθα.
Μάθα, σήκω.
Έλα, σήκω. Όρθιος.
Ξύπνα τον Γκαρίγκα.
-Έλα. -Τι;
-Ξύπνα τον Γκαρίγκα. -Τι έγινε;
Φέρτε τον Γκαρίγκα.
-Τι είναι; -Σκάσε.
-Γκαρίγκα, σήκω. -Άστε με ήσυχο.
-Έλα, μεγάλε. -Σκάσε.
-Έλα. -Τι είναι;
Τι συμβαίνει;
-Τι συμβαίνει. -Δεν ξέρω. Κοίτα.
-Τι είναι αυτό; -Σκάστε.
-Τι; -Πουλάκια δεν είναι;
Τι είναι;
Μην κάνετε θόρυβο. Σκάστε!
-Βλέπεις τίποτα; -Δεν υπάρχει τίποτα.
Δρόμο!
Τρεχάτε!
Δρόμο!
Τρέχα, Άλβαρο!
Γεια σας, φιλαράκια!
Από εδώ!
Πάτα γκάζι!
Πιάστε τους!
Πιάστε τους! Εκεί!
Ρίξτε τους!
Μπάσταρδοι!
Πάμε!
Πού πάτε;
Εμπρός! Ελάτε! Από εδώ!
Τρέξτε!
Έλα!
Φύγετε! Έρχονται, δικέ μου.
Λύστε το!
Άντε!
-Έρχονται! -Πάμε!
Ρίξτε τους!
-Σταματήστε! Γαμώτο! -Μπάσταρδοι!
-Ρίξτε τους! -Πυρ!
-Τι περιμένεις; -Μου τέλειωσαν τα σκάγια.
Είσαι άχρηστος, Καροτομάλλη.
Θα σας τσακώσουμε, σκασμένα!
Τράβα κουρέψου, μωρή λουλού!
-Άπλυτοι! -Κάντε κανένα ντους!
Πολύ ωραία εδώ πέρα.
-Καροτομάλλη, βλάκα! -Βλάκα!
-Είσαι τελείως άστοχος! -Χαμένε!
-Μαλάκα! -Μαλλιαροκώλη!
Καλή σας μέρα!
-Συγγνώμη για τα μηχανάκια σας! -Χαμένοι! Όλοι σας!
-Τα λέμε! -Θες να σου κόψω τη μοϊκάνα;
Παιδιά, αιμορραγώ!
Πέτυχαν τον Ρόντρι.
-Τι; -Σκατά!
-Πού σε πέτυχαν; -Άσε με να δω.
-Πότε έγινε; -Τι έπαθε;
-Θέλει ράμματα. -Μην κοιτάς.
-Ράμματα; Με τίποτα. -Ναι, ράμματα.
Δεν θα μου κάνετε ράμματα.
-Αποκλείεται. -Κάτι πρέπει να κάνουμε.
-Μην το ακουμπάς, Μάθα. -Τι θα βάλουμε;
-Μην το ακουμπάς. Μην το κοιτάς. -Κοίτα αλλού.
-Έχω το μαχαίρι Ράμπο μου! -Τι κάνεις;
-Τι; -Άσ' το αυτό.
-Έχει βελόνα και κλωστή. -Εντάξει, δώσ' του το.
Γκαρίγκα, έλεος.
Γαμώ το κέρατό μου…
Άκου, Ρόντρι.
Φυσικά και πρέπει να το ράψουμε.
Έλα.
-Έχω ράψει ένα μοσχάρι. -Όχι!
Όχι! Δεν είναι μοσχάρι!
Έχω πολύ σταθερό χέρι από το καράτε.
-Μπορώ να το κάνω. -Εντάξει.
-Αλλά γρήγορα. -Άκου, Ρόντρι.
Ο σενσέι μάς έδειξε πώς.
Οι ενέργειες, όπως είπα.
-Αυτοσυγκεντρώσου, δεν θα πονέσει. -Όχι.
-Δεν θα με ράψετε. -Άκου, Ρόντρι.
Αν δεν το ράψω, σίγουρα θα πάθει μόλυνση.
Κι αν πάθει μόλυνση, αντίο πόδι.
-Άσε με να το κάνω. -Εμπιστέψου τον.
Δεν θα πονέσει, ε, Μάθα;
-Λιγάκι. -Λίγο μόνο, Ρόντρι.
-Όχι… -Δάγκωσε αυτό και μην κοιτάς.
Δάγκωσέ το.
-Δάγκωνε. -Και κοίτα αλλού.
-Το μπορείς. -Δάγκωνε και μην κοιτάς.
-Φαντάσου ότι είναι το πόδι του Μάθα. -Θα γίνει γρήγορα.
Πετύχαμε έναν.
Ωραία.
Με το τρία, εντάξει;
-Κρατήσου. -Θα πονέσει λίγο.
Κάν' το αργά.
-Σκάστε! -Το μοσχάρι δεν διαμαρτυρόταν.
-Κρατήσου. -Το έχεις.
Αργά.
Εύκολο είναι.
-Τι κάνεις; -Γαμώτο! Ήξερα ότι θα πονούσε!
-Φυσικά και θα πονέσει, Ρόντρι. -Σταμάτα!
Εσύ και το καράτε σου!
-Δώσε μου τη βελόνα μου. -Τι;
Σκατά καράτε!
Οι μικροί είναι τελείως χαζοί.
Δικό μου το πόδι, αφήστε με. Σταματήστε.
Αρκετά!
Είτε έρχεστε εδώ,
είτε θα πετάξω ένα-ένα τα ποδήλατά σας στη λίμνη.
Τι;
-Τα ποδήλατά μας; Όχι! -Όχι τα ποδήλατα!
-Μην είσαι χαζός. -Μπλοφάρουν.
Θα μετρήσω μέχρι το δέκα.
Και θα αρχίσουμε με το δικό σου.
Όχι! Με τίποτα! Μη!
Ξεκίνα με το δικό του, είναι το πιο παλιό!
Ναι.
Πρώτο το δικό σου, μπουλούκο.
Ένα!
Ας πάμε.
-Θα το πετάξει μέσα! -Δύο!
Πιάσ' το.
-Τρία! -Γιατί;
-Κοίτα! Έλα! -Ένα ποδήλατο είναι, Γκαρίγκα!
Να ζητήσουμε συγγνώμη.
Σκοτίστηκα για το ποδήλατο.
-Το δικό μου είναι καινούργιο. -Γκαρίγκα, κάτσε κάτω!
-Γαμώτο! -Δείτε!
-Το ποδήλατο του μπουλούκου!
Δείτε πώς πετάει!
Και τώρα το επόμενο. Πάμε!
Εμπρός, Καροτομάλλη!
Θα πετάξουμε κι άλλο, κι άλλο,
κι άλλο.
Δείτε!
Μπράβο, Καροτομάλλη!
-Μπράβο, Καροτομάλλη! -Γκαρίγκα, ποδήλατα είναι μόνο.
-Αν πάμε, τη βάψαμε. -Και θα γίνει;
Τι θα γίνει! Άλλο ένα! Θέλω κι άλλο μέσα.
Άλλο ένα.
-Βοήθησέ τον. -Όχι.
Και τώρα τι κάνουμε;
-Όχι! -Πάει άλλο ένα!
Όχι. Άσ' το κάτω!
Κοιτάξτε!
Πάει το μπλε. Λοιπόν; Τι θα γίνει;
Ελάτε, φιλαράκια!
-Το τελευταίο! -Άλλο ένα!
Το τελευταίο.
Πάμε!
Καλό μπανάκι, κορόιδα!
Τέρμα τα ποδήλατα, παίδες.
Μπάσταρδοι!
-Μπάσταρδοι! -Και λοιπόν;
Πώς σας φάνηκε;
Τι θα κάνετε τώρα;
-Καράτε… -Βάλε αυτό στην άκρη και σκάσε!
Μη με εκνευρίζετε. Σκασμός!
Ας το βουλώσουμε όλοι.
-Σταθερό χέρι… -Σκασμός, είπα!
Ενέργειες…
Πάμε στην άλλη πλευρά.
Τα ξαναλέμε, παιδιά!
Πολύ σύντομα. Το υπόσχομαι!
-Πού θα βγούμε; -Σε αυτόν τον βράχο.
Μόλις πλησιάσουμε, σβήνω τη μηχανή και κουπί με τα χέρια.
Πάρε στροφή τώρα.
Ναι.
Πρόσεχε. Σταμάτα.
Πιάσε αυτό το κλαδί.
Όχι, τον βράχο.
Όχι, από την άλλη μεριά.
-Δεν μπορούμε να ανεβούμε από εδώ. -Μπορούμε.
Πρόσεχε, κρατήσου γερά.
Εσύ, κράτα εδώ.
Εντάξει, εδώ είναι τα δύσβατα. Όλοι μαζί και ήρεμα, έγινε;
Ας πάμε κάτω εδώ.
Ναι.
Μωρό είναι αυτό;
Δεν υπάρχει κανείς εδώ;
-Σούσο. -Σούσο.
-Μην μπεις μέσα. -Σούσο.
-Τι κάνεις;
Τι κάνεις;
Μην μπεις μέσα.
-Θα μπούμε σε μπελάδες, το ξέρω. -Το ξέρω.
Σούσο…
Έλα.
Άλβαρο.
Μη.
-Άλβαρο… -Σταμάτα.
Άλβαρο.
-Τα τίναξε. -Φεύγω από εδώ.
-Γκαρίγκα. -Τι;
-Μη φεύγεις. -Όχι. Είναι νεκρή.
-Νεκρή. -Όχι. Όλοι μαζί για πάντα.
-Τότε να φύγουμε όλοι. -Όλοι μαζί για πάντα.
-Είναι νεκρή. -Είναι νεκρή.
-Πρέπει να φύγουμε. -Μείνετε εδώ.
-Πρέπει να φύγουμε. -Το κουτάλι.
-Είναι πεθαμένη… -Σώπα.
-Είναι νεκρή. -Όχι.
Άλβαρο, τι κάνεις;
Τι κάνεις;
Άσ' το, Άλβαρο.
Άλβαρο.
-Άσε το μωρό εκεί! -Άλβαρο.
-Τι κάνεις; -Πάμε τώρα.
-Τι κάνεις, ρε γαμώτο; -Άλβαρο…
Τι κάνεις, ρε;
Είσαι τελείως βλάκας.
-Εντάξει, πάμε. -Όχι, άσε το μωρό κάτω.
-Κράτα αυτό, Γκαρίγκα. -Πάμε.
-Αηδία! -Πάρ' το.
-Πάμε. -Από εδώ.
Ας σταματήσουμε εδώ.
-Ναι. -Χριστέ μου.
Προσεκτικά…
Δώσε μου το μπουκάλι.
Εντάξει.
Αλλά με μέτρο.
Ορίστε.
Και ορίστε το κουτάλι.
Καθάρισέ το.
Καθάρισέ το καλά.
Άνοιξέ το και θα της δώσω λίγο.
Άνοιξέ το και βάλε λίγο εδώ.
Λίγο.
Έτσι μπράβο.
Θέλεις λίγο;
Σου αρέσει;
Δεν πίστευα ότι έτσι θα αποκτούσαμε κορίτσι στην παρέα, αλλά γουστάρω.
Ναι.
Άλβαρο, δεν νομίζεις ότι καλύτερα να την πηγαίναμε στην αστυνομία;
Αν η μαμά της δεν είναι νεκρή, θα έχουμε μπελάδες.
Δεν θα την πάμε στην αστυνομία. Με τίποτα.
Για να καταλήξει σε ορφανοτροφείο ή αναμορφωτήριο;
-Αποκλείεται. -Και τι θα κάνουμε;
Δεν θα την ανεβάσουμε στο βουνό. Καλύτερα να πάμε πίσω.
Δεν θα πάμε πίσω.
Θα την πάρουμε μαζί και μετά στο νοσοκομείο.
Νομίζω πρέπει να την πάμε πίσω.
Δεν ξέρουμε να φροντίζουμε ένα μωρό.
Ξέρω μόνο ότι θέλουν τακτικά τάισμα.
Φανταστείτε να μην είναι νεκρή η μάνα του και να μας έκανε πλάκα.
Κλέψαμε το μωρό της.
Μάθα, η μητέρα του πέθανε.
Την είδαμε.
Και να ζούσε, τι ζωή θα ήταν αυτή;
Σκατένια, μα δεν σου δίνει το δικαίωμα να την πάρεις.
Θα τη φροντίσουμε όπως φροντίζουμε ο ένας τον άλλο.
Σ' αρέσει δεν σ' αρέσει.
-Σωστά; -Σωστά, έγινε. Αρκετά.
Είναι μαζί μας και θα τη φροντίσουμε.
-Συμφωνείτε όλοι; -Ναι.
-Ναι.
Μάθα;
Μεγάλο μπέρδεμα, παιδιά.
Ναι.
Πρέπει να της βρούμε ένα καλό όνομα.
-Ελπίδα. -Τι στον διάολο;
-Ελπίδα, σοβαρά; -Τι;
Είναι χαζό όνομα.
Είχα μια θεία Ελπίδα.
Είχε μουστάκι.
Τ' ορκίζομαι. Σε έγδερνε.
Και έζεχνε γεροντίλα.
-Εσύ ζέχνεις γεροντίλα. -Έλα τώρα, Γκάρι.
Είναι τέλειο, Άλβαρο.
Ελπίδα.
Εντάξει, πάμε.
Μαζέψτε τα και πάμε.
-Εντάξει. -Ας μη χάνουμε ώρα.
-Εντάξει. -Πάμε, παιδιά.
-Βόλεψε το κουτάλι. -Ορίστε.
Εντάξει, πάμε.
Λες να έχει δίκιο για το φυτό που γιατρεύει;
Γιατί ρωτάς;
Αν πιάνει, μπορεί να με κάνει πιο έξυπνο.
Για να μη μένω μετεξεταστέος.
Δεν ξέρω πώς να το πω στους γονείς μου.
-Τι; -Σε πόσα;
Για να δούμε.
Πόσα είναι αυτά;
-Περνάει ή όχι; -Χριστέ μου.
Όχι, νομίζω έσπασε το ρεκόρ.
-Φρίκη. -Επτά μαθήματα.
Μωρέ μπράβο!
Ξεπέρασες εαυτόν, μεγάλε.
-Και αυτό το σημείωμα; -Όχι.
-Ναι. -Μη.
Ακούστε.
"Συνιστώ να χάσει τη χρονιά. Πρέπει όλα να του τα λες δύο φορές".
Με έχει στο μάτι.
Α, ναι, σίγουρα.
Βασικά, σε λέει ηλίθιο.
-Έλεος. -Μην το δουν οι δικοί σου.
-Το ξέρω. -Τι να κάνω;
-Πλαστογράφησέ το. -Πώς μπορώ;
Ξέρεις την υπογραφή της μαμάς σου;
Βρες τη κάπου και κοπιάρισέ τη.
-Έτσι δεν θα τα δουν. -Μην ακούς τι σου λέει.
Είναι άσχετος.
Να κάνεις ό,τι κάνω κι εγώ. Να αρρωστήσεις.
Αυτό είναι. Ξέρεις τι βαθμούς έπαιρνα.
Πολύ κακούς, ναι.
Τώρα παίρνω όλο άριστα. Δεν κόβουν μελλοθάνατο.
Γίνεται να σταματήσεις όλα αυτά τα μακάβρια;
-Τι; -Όλοι ξέρουμε ότι είσαι άρρωστος,
άσε την υπενθύμιση κάθε πέντε λεπτά.
Μάζα, δεν με πειράζει. Έχει πλάκα.
Δεν σε πειράζει την πρώτη φορά που το ακούς.
Κάτσε άκου τον όλη μέρα να δούμε αν έχει πλάκα.
Ζήσε το, και μετά τα λέμε.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Ναι.
-Τι; -Ελπίζω να βρούμε το φυτό
και να το καταπιείς με τη μία, μαλάκα.
Αν συμβεί κάτι, φαντάζομαι μούτρα η μαμά και ο μπαμπάς.
Όποτε με κοιτάζουν, θα βλέπουν εσένα.
Αυτό θα γίνεται.
Και τώρα τι;
Τώρα δεν αστειεύεσαι με την ασθένειά σου;
Κατουριέμαι στα γέλια.
Μάζα…
Άλβαρο, φιλάρα…
-Όλα καλά; -Ναι.
-Όλα εντάξει. -Σίγουρα;
Ναι.
Οι δίδυμοι είναι στην τσίτα. Λέω να πάμε στο πάρτι.
Όχι πάλι τα ίδια.
Έλα τώρα, Σούσο, περπατάμε όλη μέρα.
Είμαστε ψόφιοι.
Θα ήταν καλό να ξεσκάσουμε λίγο και να το χαρούμε.
Πρέπει να βρούμε τα άνθη πριν φέξει.
Και δεν θα πάμε με το μωρό στο πάρτι.
Προλαβαίνουμε.
Για λίγο μόνο.
Και δεν γίνεται να ταΐζουμε συνέχεια το μωρό σοκολάτα.
Πρέπει να βρούμε γάλα.
Λύσσα κακιά με αυτό το πάρτι.
-Δεν θα γυρίσει καν να σε κοιτάξει. -Το ξέρω,
αλλά πρέπει να ρισκάρουμε, σωστά; Το ξέρεις.
Πάμε στο πάρτι.
-Εμπρός. -Μπορούμε να πάμε από εκεί.
-Ναι! -Να χορέψουμε λίγο.
-Αν θέλεις… -Να ρίξουμε λίγο χορό.
Ελάτε.
-Πόσο μακριά είναι; -Δέκα λεπτά.
Δέκα λεπτά;
Είναι πολύ κοντά.
-Καλά, να βρούμε λίγο γάλα. -Ναι! Πάμε!
-Ναι! -Πάμε!
-Και να ρίξουμε κι ένα χέσιμο. -Χέσιμο;
Με τίποτα. Δεν θα τους φλομώσουμε στην μπόχα.
Εντάξει, ρίξτε χορό, αλλά όταν πω, θα φύγουμε.
-Ναι, μεγάλε! -Εντάξει, Γκάρι;
Εντάξει. Ευχαριστώ, είσαι Θεός.
-Πρόσεχε το μωρό. -Ναι. Πάμε.
Πάμε στο πάρτι!
-Ξέρεις ότι είναι η μικρότερη νύχτα. -Ναι, του Άι Γιάννη. Γιατί;
Γιατί είπες δέκα λεπτά και πέρασαν 40.
Δεν θα προλάβουμε.
Άλβαρο, περίμενε. Θέλω να μιλήσω στον αδελφό μου.
-Συ… -Τι είναι;
Συγγνώμη που σου φώναξα πριν, δεν έπρεπε να σου βάλω τις φωνές.
Δεν πειράζει. Όλα καλά.
Μεγάλε…
φοβάμαι.
Φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω…
να περάσω κι άλλη μέρα μαζί σου.
Φοβάμαι… μη σε χάσω.
Δεν το μπορώ. Δεν το μπορώ με τίποτα!
Δεν πειράζει.
Μην ανησυχείς, Ντάνι.
Σ' αγαπάω.
Σ' αγαπώ πάρα πολύ.
Σ' αγαπώ πολύ, Άλβαρο.
Φοβάμαι μήπως σε χάσω.
Φοβάμαι μήπως σε χάσω, Άλβαρο.
Δεν πειράζει.
Δείτε τον να φεύγει.
Ναι, μεγάλε.
Κι αν δεν είχαμε έρθει;
Θα σου έμενε το απωθημένο.
-Πρέπει να ρισκάρουμε. -Ναι.
Και να χέζουμε, σωστά;
Εκδρομή κάνουμε.
-Ας χέσουμε στη φύση. -Γκαρίγκα.
Τι σκοπεύεις με το κορίτσι;
Θα πάω, θα τη χαιρετήσω, θα με μυρίσει…
Έκλεψα την κολόνια του πατέρα μου, και η διαφήμιση
λέει ότι ξετρελαίνει τα κορίτσια.
-Θα της αφήσω την ευωδιά μου. -Δεν πειράζει αν χέσουμε.
-Όχι χεσίματα! -Πάμε να αφήσουμε την ευωδιά μας.
-Αποκλείεται. -Για να μας θυμούνται.
-Δεν έχει χέσιμο, τέρμα. -Βλαμμένε.
Προσοχή.
Χτενίζεται.
Πώς είμαι;
-Τέλειος. -Για να δούμε.
-Έμπαινε. -Είσαι κύριος.
-Γκαρίγκα, μεγάλε γόη. -Θα κάνεις πάταγο.
-Και η Ελπίδα; -Τι θα την κάνουμε;
-Ρόντρι, το σακίδιο. -Το σακίδιο;
-Να τη βάλουμε στο σακίδιο του Γκάρι; -Ναι.
-Άνοιξέ το. -Βάλ' τη μέσα.
-Θα φυλάω τσίλιες. -Να έχεις τον νου σου.
Κάποιος έρχεται.
Πολύ μανούλια.
-Μεγάλε. -Τι;
Έλα να τελειώνουμε.
-Προσοχή. -Έλα.
-Είμαστε έτοιμοι; -Εντάξει, πάμε.
Πάμε.
Θα βρω γάλα για την Ελπίδα και φύγαμε, εντάξει;
-Εντάξει. -Γκαρίγκα;
-Ναι. -Γκάρι, άκουσέ με.
Όταν τη δεις, απλώς φίλα τη.
-Πίστεψέ με. -Να τη φιλήσω;
Δεν έχω φιλήσει καμία.
Γκάρι, έχω φιλήσει τρεις. Να θυμάσαι: "Μεγάλο παπάρι".
-"Μεγάλο παπάρι". -"Μεγάλο παπάρι".
Τι λέει αυτός;
Μη λες μαλακίες, δεν ξέρεις;
Την τακτική! Όταν πας να τη φιλήσεις,
έχε το στόμα σου σαν να πας να πεις "μεγάλο".
-"Μεγάλο". -Έτσι ακριβώς.
Κι όταν πας να βάλεις γλώσσα, "παπάρι".
-Να βάλω γλώσσα; -Ναι, προφανώς.
-Τι είναι αυτά που λες; -Για όνομα του Θεού!
-Τι μαλακίες. -Πρέπει να βάλεις γλώσσα!
-Όχι. -Τι στο καλό, Γκαρίγκα;
Εντάξει…
-Πού είναι η κουζίνα; -Εκεί.
Σούσο, μη ρίξεις χέσιμο, εντάξει; Σοβαρά τώρα.
Ρίξε να ξελαφρώσεις.
Βλέπετε εκεί πέρα;
-Κάτσε καλά. -Απίστευτο.
Τι;
Ποια απ' όλες είναι;
Ποια είναι, Γκάρι;
Αυτή με τα ροζ.
Καλή δεν είναι;
-Ναι, μεγάλε. -Ναι.
Κάνε όπως είπα.
-Μεγάλο παπάρι. -Έλα, Γκάρι.
Πάμε, μεγάλε.
Της αρέσει η μουσική, πάντως.
Αν αυτό λέγεται μουσική.
Δεν παίζεις κιθάρα;
-Κάν' το. -Όχι κιθάρα.
-Πάμε να πάρουμε ένα ποτό. -Πάμε.
Πεινάω.
-Είναι δίδυμες, μεγάλε. -Δίδυμες;
-Μόλις το κατάλαβα. -Σου έριξε μια ματιά.
-Λοιπόν… -Ζόρικα.
Γκαρίγκα, την πέφτουν στην κοπέλα σου.
-Τώρα είναι η ευκαιρία σου. -Επίθεση.
-Όχι τώρα. -Θα το κάνω εγώ.
-Τι; -Δεν κάνουμε τίποτα;
-Όχι. -Η φαλάκρα μου είναι γοητευτική.
Εμπρός, Γκαρίγκα!
Θρυλικός!
Μεγαλοπρεπής!
Ναι, μπράβο!
Αυτός είναι ο φίλος μου!
Γκαρίγκα!
Συνέχισε!
Θρυλικός! Είσαι θρυλικός!
Θρυλικός!
Ήμασταν συμμαθητές, σωστά;
Ναι, Γκαρίγκα.
Λοιπόν, Μπαρίγκα, πάψε να κοπανάς τα ντραμς σαν τρελός,
οι γείτονες θα πάρουν τους γονείς μου και τέρμα το πάρτι.
Με λένε "Γκαρίγκα", αλλά και "Μπαρίγκα" καλά είναι.
-Καλά, θα σταματήσω… Συγγνώμη. -Ωραία.
Σήκω, λοιπόν.
Εντάξει.
Γκάρι, δεν πειράζει.
Ήσουν καλός.
Πάω να βρω τον Σούσο.
Πάμε να φύγουμε.
Σούσο.
-Μπαρίγκα. -Ναι.
Συγγνώμη, ήμουν αγενής πριν.
Ξέρω ότι σε λένε Γκαρίγκα, αλλά ήθελα να σε πειράξω.
Καλά, δεν πειράζει.
Μήπως έκανες μπάνιο με κολόνια;
Όχι. Θέλω να πω…
-Δεν βάζω κολόνια. -Όχι;
-Εντάξει, έβαλα λιγάκι. -"Λιγάκι"…
Το άκουσες αυτό;
Μου φάνηκε σαν κλάμα μωρού.
Μπα, γάτα σε οίστρο ήταν.
Ναι, εγώ…
-Κάτι βρωμάει. -Όχι. Ναι, λίγο…
Λίγο; Σαν κλούβιο αυγό. Έρχεται από το μπάνιο.
-Ροθίο! -Τι;
Τι;
Λοιπόν…
-Πρέπει να σου πω κάτι και… -Τι; Τι είναι;
Λοιπόν… Είναι…
-Είναι… -Τι;
Το να είμαι εδώ μαζί σου σήμερα
είναι ό,τι καλύτερο έχω ζήσει εδώ και πολύ καιρό.
Και είσαι η πιο φοβερή στην τάξη.
Και…
θα λουζόμουν με 20 λίτρα κολόνια για σένα.
Και…
αν δεν ήμουν τόσο δειλός, θα σε φιλούσα.
Γκαρίγκα, έχεις φιλήσει ποτέ σου κορίτσι;
Μεγάλο παπάρι.
-Τι; -Τίποτα, δεν…
Όχι, ποτέ.
Παιδιά!
Τι είναι;
Ο Γκαρίγκα σκόραρε!
-Με ποια; -Τη Ροθίο.
-Αλήθεια; -Αυτή με τα ροζ.
Τι κάνεις;
-Είναι οι Σιού. -Οι Σιού;
-Τα ρεμάλια από την πόλη. -Ρεμάλια;
Ναι, οι Σιού, θα με σκοτώσουν.
-Ποιος θα σε σκοτώσει; -Τα ρεμάλια, οι Σιού…
Αλλά…
Ένας καραφλός… κι ένας χοντρός…
-Όχι; -Θες να μπεις στη μέση;
Οι Σιού!
Κωλόπαιδα!
Τρέξτε, εμπρός!
-Τρέχα δικέ μου! -Μυξιάρικα!
Σταματήστε.
Πιστέψατε πως μπορούσατε να τα βάλετε μαζί μας;
Τι θέλεις;
Μη σπαταλάς τον χρόνο μου. Με ποιον θα τα βάλω;
-Εσύ κι εγώ… -Όχι!
-Θες να πλακωθούμε; -Όχι, Άλβαρο.
-Ναι. -Όχι.
-Ναι.
-Όχι με τον άρρωστο. -Τον άρρωστο.
Αυτός σε κοπάνησε με το μπούμερανγκ.
-Με αυτόν θα παλέψεις. -Δεν παλεύω μαζί σου.
Δεν είναι μεταδοτικό, ηρέμησε.
Μπορεί όχι, φίλε, αλλά όλοι ξέρουν
ότι δεν θα βγάλεις το καλοκαίρι.
Είσαι βλαχαδερό.
Ο αρχηγός των ρεμαλιών. Τι τρέχει;
Χέστηκες πάνω σου τώρα, ε;
-Δεν σε φοβάμαι. -Φοβάσαι ένα παιδί με καρκίνο.
Ξέρεις καλά ότι δεν σε φοβάμαι.
Ναι, όπως πέρυσι που ήρθατε στην πισίνα
οικογενειακώς όλες οι κότες.
Μη μιλάς για την οικογένειά μου!
-Ναι. -Μην το κάνεις.
Με είδαν κι έμειναν μακριά.
-Είστε όλοι κότες. -Μη μιλάς για την οικογένειά μου.
Ακούς; Μη μιλάς για την οικογένειά μου!
Οι δικοί σου είναι κότες, στέλνουν έναν άρρωστο.
Κοίτα με, καράφλα!
Δες τα χάλια σου. Ζέχνεις θάνατο. Αηδία.
Σκάσε! Ξέρεις τι είναι αηδία;
Εσύ και η μαγκιά που πουλάς. Και γιατί;
Για εκφοβισμό. Είσαι μηδενικό.
Η καράφλα μου σκίζει τη χαίτη σου!
-Και δεν πεθαίνω! -Κάνε πίσω.
Ζω περίφημα χάρη σε αυτούς και την οικογένειά μου.
Με φροντίζουν.
Δεν ξεροσταλιάζω στο νοσοκομείο χάρη σε αυτούς.
-Με αγαπάνε. -Κάνε πίσω.
Όχι σαν εσένα που δεν σε αγαπά κανείς.
-Τι έγινε; -Μείνε μακριά μου.
Φοβάμαι να πεθάνω, αλλά δεν θα πεθάνω μόνος, επειδή…
Τι σκατά!
Έλα.
Μάθα!
Κάτω τα χέρια από τον αδελφό μου!
-Κατάλαβες; -Εντάξει, γαμώτο!
Κατάλαβες;
-Μάθα, πάμε! -Κατάλαβες;
-Ναι, κατάλαβα! -Κατάλαβες;
-Κάτω τα ξερά σου! -Μάθα.
Τ' ακούς, ρε μαλάκα;
-Ναι! -Εντάξει, τότε!
-Και άσε μας ήσυχους. -Πάμε.
Βαστήξου πάνω μου, έλα.
Προσεκτικά. Βάστα από την άλλη.
Μη με ακουμπάς!
Τι κοιτάτε;
Ζέχνετε όλοι σας!
Σιγά τον Άλβαρο.
Κόψε ταχύτητα, τρέχεις πολύ.
Αργά.
Πρόσεχε.
Είσαι καλά, Άλβαρο;
Καλύτερα τώρα.
Πρέπει να πάμε σπίτι.
Ναι, θα έπρεπε.
Όχι, θα βρούμε το φυτό για τον μπαμπά σου.
-Πρέπει να το βρούμε. -Είσαι εξαντλημένος.
Δεν είμαι, Μάθα.
Όλοι μαζί για πάντα.
Πάμε να το βρούμε.
Ευχαριστώ, μεγάλε.
Δώσε μου μια γουλιά.
Ορίστε.
Ο Σιού θα σε σκότωνε.
-Ευτυχώς που είχαμε τον Μάθα, ε; -Ναι.
Δεν θα με ξανακαλέσουν σε πάρτι.
Για στάσου.
Εσένα μπορεί, αλλά εμένα…
-Ναι, σίγουρα. -Ο νικητής.
Αν είναι να κατασκηνώσουμε εδώ, να ανάψουμε φωτιά.
Θα ανάψουμε.
-Να πηδήξουμε από πάνω της. -Φυσικά.
-Τρεις φορές, κάνοντας μια ευχή. -Ας το κάνουμε.
-Εμπρός, Γκαρίγκα! -Τρία, δύο, ένα!
Καίει!
-Άντε! -Πήδα!
Λένε πως ό,τι ρίχνεις στη φωτιά
του Άι Γιάννη, το αφήνεις πίσω.
Ας αφήσουμε τα πάντα πίσω.
Τι πας να κάνεις;
-Αμάν! -Γαμώτο!
Πρέπει να ρισκάρεις.
-Εμπρός! -Ροντρίγκο μας!
Τι τύπος!
-Θρυλικός. -Ο φίλος μου ο Ρόντρι.
Γιατί, μεγάλε;
Γιατί όχι;
-Τι διάολο, Ρόντρι; -Άπαιχτο.
-Μέχρι και η Ελπίδα δεν ξέρει τι να πει. -Τι χαμπάρια;
Δείτε την!
Τι μέρα, ε, παιδιά;
Η καλύτερη της ζωής μου.
Καλά ήταν.
Ο αδελφός μου έκανε τόπι τον Σιού.
Του έκανα τη μούρη κρέας.
-Και τα πυροτεχνήματά μου. -Ναι, Γκαρίγκα.
Τα πυροτεχνήματα…
-Και ήπιαμε το πρώτο μας ουίσκι, παιδιά. -Ναι, κι αυτό.
Και έχουμε κορίτσι στην παρέα.
Και φίλησα ένα κορίτσι!
-Ναι! -Ωραία!
Επιτυχής αποστολή!
-Αυτή σε φίλησε, χαμένε! -Ναι!
-Η σειρά δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. -Ναι!
Πού το έμαθες αυτό;
Πέρασα τα μαθηματικά, αντίθετα από σένα.
-Βρε! -Όταν το μάθει ο πατέρας σου…
Όχι, τα έχω όλα υπό έλεγχο.
-"Υπό έλεγχο". -Πρέπει να ρισκάρουμε.
-Αυτό είναι! -Ρόντρι!
Ρόντρι, μεγάλε.
Όλα εντάξει, Ελπίδα.
Θα είσαι μια χαρά.
Όταν βρούμε το φυτό, θα σε πάμε στο νοσοκομείο.
Και μετά, θα σου βρούμε νέα οικογένεια.
Αλλά μέχρι τότε, θα σε φροντίζουμε.
Σούσο.
Έλα εδώ.
Έρχομαι.
Ξύπνα τον Γκάρι.
Γκάρι.
Γκαρίγκα, ξύπνα.
Έλα εδώ.
-Τι; -Τι είναι;
Δώσ' το μου αυτό.
Μάθα…
Τι είναι;
Είναι…
Μάθα…
Τι;
Θα κόψουν το χέρι του Άλβαρο σε δέκα μέρες.
-Τι εννοείς; -Δεν ήθελε να το μάθετε.
Ήθελε μια τελευταία εκδρομή.
Κάθε βράδυ, το μετράω για να δω
αν μίκρυνε ή μεγάλωσε, αν η χημειοθεραπεία κάνει κάτι.
Και είναι πάντα 43 εκατοστά. Πάντα το ίδιο.
Μην πείτε τίποτα, δεν θέλει να το ξέρετε.
Αλλά γι' αυτό είναι τόσο ευέξαπτος τελευταία.
Θα πεθάνει;
Προς το παρόν, θα του κόψουν μόνο το χέρι.
Μην πείτε τίποτα.
-Εντάξει, μην ανησυχείς. -Όχι, δεν λέμε τίποτα.
Μαζέψτε τα.
-Μάζευε, Ρόντρι. -Κάνει πολύ κρύο.
Μην το σπάσεις, εντάξει;
Άλβαρο, πάρε αυτά που σου δίνει ο Μάθα.
-Μάθα, έχεις κι άλλα; -Εντάξει.
Λίγα ακόμα.
Βάλε τα μέσα, Άλβαρο.
Προσεκτικά. Μην πέσει κανένα.
Και τώρα τι κάνουμε;
Πίνουμε όλοι μια γουλιά πριν το πάμε στον μπαμπά σου;
-Είναι εντάξει; -Φυσικά.
-Ποιος θα αρχίσει; -Εγώ.
Περιμένετε.
Να δώσουμε το δικό μας στον Άλβαρο. Χρειάζεται πολλή δύναμη.
-Συμφωνείτε όλοι; -Ναι.
Ναι.
-Σίγουρα; -Τελείως, δικέ μου.
-Ναι, μεγάλε, πιες. -Πιες.
Ευχαριστώ πολύ.
Να πάμε την Ελπίδα στο νοσοκομείο.
-Πόσο απέχει; -Τρεις ώρες το λιγότερο.
Με τα πόδια.
Με τον Άλβαρο σε τέτοια κατάσταση, δεν γίνεται.
Σε τι κατάσταση;
-Θα τα καταφέρω, μην ανησυχείτε. -Σίγουρα;
-Ναι. -Σταθείτε…
Μόλις είχα μια ιδέα.
-Προχώρα. -Θα περιμένουμε εδώ.
Εντάξει, πάμε.
Κράτα την.
Ελπίδα…
Αντίο, Ελπίδα.
ΝΑ ΤΗ ΦΡΟΝΤΙΖΕΤΕ. ΤΗ ΛΕΝΕ ΕΛΠΙΔΑ.
Μπαμπά, σου φέραμε κάτι.
Βοήθησέ με, Μάθα.
Τέλειωσα την πισίνα των Κασέμπιο χθες.
Την έκανα όπως είπες.
Βγήκε πολύ καλή.
Η μαμά είναι σκληρή μαζί μου.
Για σένα το κάνει.
Αυτό ήθελες.
Πάντα τσακωνόμασταν.
Πάντα λογομαχούσαμε.
Μα δεν με νοιάζει πια, μπαμπά.
Μπαμπά, σ' αγαπάω πάρα πολύ.
Σ' αγαπάω πάρα πολύ.
Και δεν θέλω…
να μας αφήσεις ποτέ.
Πάντα έλεγες ότι η Φύση είναι σοφή.
Σου δώσαμε το μαγικό φίλτρο.
Επειδή δεν ξέρω…
Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα.
Δεν θέλω να φύγεις.
Επειδή δεν μπορώ μόνος μου.
Σε παρακαλώ…
Σε παρακαλώ, μπαμπά.
Μπαμπά…
Σε παρακαλώ, μπαμπά.
Σε παρακαλώ.
Μπαμπά…
Λοιπόν, παιδιά, την κάνω.
Δεν θα υπάρξει καλύτερη χρονιά.
-Ναι. -Δεν τα βλέπω καλά.
Και, Άλβαρο… απαγορεύεται να πεθάνεις, εντάξει;
Μην ανησυχείς, Γκάρι. Με τίποτα.
Είμαι γερός σαν ταύρος τώρα.
Δύσκολα θα υπάρξει καλύτερη χρονιά, αλλά θα τα καταφέρουμε. Είμαστε εμείς.
Κι όταν το πούμε στον μπαμπά σου, θα σαλτάρει, μεγάλε.
-Τελείως. -Σίγουρα.
Λοιπόν, δώστε τα χέρια.
-Όλοι. -Άλβαρο;
Όλοι μαζί για πάντα.
Όλοι μαζί για πάντα!
Ελάτε εδώ.
Η καλύτερη παρέα που υπήρξε.
Εντάξει, πάμε;
Να πηγαίνουμε, σωστά;
-Ναι. -Όχι, σταθείτε.
Τι;
Αποκλείεται.
Τι είναι αυτό;
Σοβαρά, Γκάρι;
Κάνω μια εξαίρεση, Μάθα-σαν.
Ευχαριστώ πολύ, μεγάλε.
Περίμενε.
Ο Γύπας, για σένα.
-Για να τον δούμε. -Ευχαριστώ πολύ.
-Κάρτες τώρα, σοβαρά; -Κατ' εξαίρεση, σωστά;
Φυσικά.
Εντάξει, πρέπει να πάω πίσω το τρακτέρ.
-Τα λέμε. -Γκάρι, να προσέχεις.
Αντίο, πρόσεχε τον εαυτό σου.
-Ρόντρι. -Άλβαρο.
Του χρόνου του Άι Γιάννη,
-μην έρθεις με τόσο κακούς βαθμούς. -Όχι.
Τα λέμε, παιδιά.
Έλα.
Όχι, μεγάλε.
Εντάξει, παιδιά.
Αντίο σας.
-Να προσέχεις. -Κι εσύ.
Αντίο.
-Αντίο. -Τα λέμε στο Αλκορκόν.
-Ναι. -Γεια.
Άκου, Ρόντρι,
δεν χρειάζεσαι μαγικά φίλτρα, είσαι καλό παιδί.
Όπως λέει ο μπαμπάς μου "Το μυαλό είναι δώρο και η καλοσύνη επιλογή".
Κοίτα.
Αυτό είναι για σένα.
Το καλύτερο στο ταξίδι είναι η επιστροφή.
Έχουμε ένα ρητό εδώ για τους κακούς ανθρώπους,
δεν χρειάζεται να ανέχεσαι τις μαλακίες κανενός.
Εντάξει;
Να πάνε να γαμηθούν.
-Πες το. -Να πάνε να γαμηθούν.
Να γαμηθούν, πιο δυνατά.
-Να πάνε να γαμηθούν! -Να πάνε να γαμηθούν!
Να πάνε να γαμηθούν!
-Προχώρα. Να πάνε να γαμηθούν! -Να πάνε να γαμηθούν!
Μαμά, μπαμπά,
πρέπει να σας μιλήσω.
Υποτιτλισμός: Έρρικα Πετρωτού