Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ostatni dzień szkoły.
W 1985 dla każdego 15-latka to była pełnia szczęścia.
Ale moje życie nie było proste.
Najgorsze nie jest to, gdy mięśniaki codziennie cię ścigają,
tylko gdy cię złapią.
Chodźcie no tu!
Stójcie, gnojki!
Wracać tu, skurwiele!
Tchórze!
Stać, gnojki!
Gamonie!
Te kutasy z ręcznej nie dają za wygraną nawet ostatniego dnia.
Racja.
Idioci chcą ukraść mi buty.
Co zrobisz z ocenami? Będziesz powtarzał klasę?
- Zabiją cię. - Coś wymyślę, Noguera.
Muszę lecieć.
Ojciec będzie wkurzony korkami.
Przekonaj ich, że poprawisz oceny.
Inaczej stracę ostatniego kumpla.
Nie wiem, co zrobię, ale najpierw czeka nas noc świętojańska.
Cholera! Biegną!
Leć w lewo, ja w prawo!
Biegnij!
Wstydźcie się!
Prymityw!
Tchórze! Wracać tu!
Tchórze!
Stójcie, gamonie!
W końcu jest.
Czy mam pana pozwolenie, by ruszyć?
Tak.
Dziękuję.
- David, zawsze jesteś ostatni. - Wiem.
- Następnym razem biegnij. - Biegłem, tato.
- Nie pyskuj! - Nie chcę.
Dobrze, jedźmy już.
Każda minuta opóźnienia to 30 minut w korkach.
- Mówiłem ci tyle razy. - Wiem.
Pomachaj kolegom.
Pokaż, że dobrze cię wychowaliśmy.
Gotowi?
Tak.
Znowu się przez ciebie spóźnimy.
Jedźmy już.
Ruszamy.
Przestań z tą figurką!
- Już. - Co za chłopak.
- Daleka droga przed nami. - Ze słuchawkami na uszach
- żyje we własnym świecie. - Jedź.
Tylko nie tuńczyk.
- Ale śmierdzi. - Nieprawda!
Wcinaj i gęba na kłódkę!
- Same fochy. - Ty śmierdzisz!
Nieważne, tuńczyk czy szynka.
- Nie jest normalny. - Po prostu jedz.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
No dalej!
Wygrałeś prawko na loterii?
Przepuść go, kochanie.
ZAJĘTA
Lúa.
- Co? - Patrz, jesteśmy w Galicji.
Auto nie da rady, wszyscy wysiadać.
Co za kupa złomu.
Ostrożnie z drzwiami.
Dzień dobry!
- Jak się masz, dziadku? - Szybko nam poszło.
Chodź no tu. Dawaj…
Co słychać?
- Ale przystojniak. - To był długi dzień.
- Zmęczeni? - Trochę.
Mój synek.
Połamiesz mnie!
Nic nie jecie?
- Ja jem. - Dzięki.
- Sama skóra i kości. - Jasne.
Do zobaczenia, mamo.
- Gdzie idziesz? - Zobaczyć się z kumplami.
- Wieki ich nie widziałem. - Dopiero przyjechaliśmy.
Pogadaj z dziadkami.
Niech się bawi.
Kolacja o dziewiątej.
- OK. - Nie spóźnij się.
Nie ubrudź się.
Nie przyjechałam na wakacje, żeby prać twoje ciuchy.
Ten chłopak…
Dziewiąta, David!
Jasne.
Synku, czekaliśmy…
Nie. Proszę, nie!
Czekajcie!
Nie!
Złaźcie ze mnie!
Nie!
Wiedziałem, że coś się święci.
Myślałem: „Gdzie oni są?”.
Przysięgam. Widziałem was za drzewem.
- Jasne, widziałeś. - To prawda.
Zawsze się łapiesz.
Co u was?
Wymienialiśmy się kartami. Ten dupek ma Carrasco
i nie chce się wymienić.
Tylko jego mi brakuje.
Wymienię się za Butragueño.
Mówiłem ci sto razy, nie mogę ci go dać.
Wymienię się za takie, które ja mam podwójne,
- a ty nie masz. - Zobaczę.
Mam, mam…
- Nie tę. - Nie.
- Wymień się za… - Nie chcę.
- Wymień się za tę. - Nie.
Nadal wymieniacie się kartami?
- To dla dzieci. - Nie.
Dla kolekcjonerów.
A te dwie plus dwie stalowe kulki?
Kulki są dla dzieci.
Jesteś super.
Masz komiksy z Daredevilem.
- Maza, patrz. - Nie dotykaj!
- Nie dotykaj. - Patrz, Daredevil.
- Dalej, pokaż. - Podziel się.
- Tylko jeden. - Nie.
- Masz ich dużo. - Kupiłem je, są moje.
Przynajmniej masz kieszonkowe. Ja nie mam.
Co mam zrobić?
Co u twojego brata?
Dobrze. Wyszedł ze szpitala.
Miał już dość tego zamknięcia.
- Przyjdzie tu? - Nie wiem.
Zależy, jak się będzie czuł i co będziemy robić.
Trzymaj, weź to.
Poważnie, Garri?
- Masz gest, Garriga. - Zawsze.
Przestań już narzekać.
To znaczy…
Słuchaj, Maza…
Co za skąpiec.
A gdzie Suso? Nie powinien już tu być?
Pracuje przy basenie Casebiosów.
- Nie ma czasu. - Zrobimy mu niespodziankę?
Przestraszmy go.
- Dobra. - Chodźmy.
Do wody!
Co wy robicie?
- Co za idioci. - Jutro nie pracujesz?
Jeśli dzisiaj to skończę.
Obiecałem tacie w szpitalu.
Jak on się czuje?
Mówią, że lepiej, ale jeszcze się nie obudził.
- Co robimy jutro? - Nie mam pojęcia.
- Tak? - Jedna dziewczyna robi imprezę.
- Dziewczyna? - Mają być koncerty.
Zaprosiła cię?
- Tak jakby. - Czekaj.
Jak to? Chcesz tam wbić bez zaproszenia?
Mogłaby się z nami kumplować.
Co?
Jesteśmy frajerami bez żadnych dziewczyn w paczce.
- I co z tego? - Ty jesteś frajerem,
który myśli, że może wpaść do niej bez zaproszenia
i zapytać, czy chce być w naszej paczce.
Zgłupiałeś?
Znamy się. Jesteśmy w jednej klasie.
- Trzeba ryzykować. - „Ryzykować”.
Mam lepszy pomysł.
- Nie wracamy na noc do domu. - Pójdziemy na imprezę.
Garriga, daj spokój.
Dokąd chcesz iść?
Na szczyt góry.
Wstalibyśmy o szóstej rano i wrócili następnego dnia.
Fajny pomysł, ale raczej mi nie pozwolą.
- Dawaj! - Powiedz, że idziemy razem.
Jeśli tak powiem,
- powiedzą to, co zwykle. - Co?
„Jak wszyscy skoczą z mostu, ty też skoczysz?”
- Co za frajer. - Uważaj sobie.
- Dla was to łatwe. - Jesteś osłem.
Co chcesz tam w ogóle robić?
Rozbić obóz.
Rozpalimy ognisko, obejrzymy fajerwerki.
Widok jest tam niesamowity.
Tylko tyle?
- To twój plan? - Tak.
Chcesz wejść na sam szczyt,
- żeby oglądać widoki? - Rowerem to nie tak daleko.
Ale skąd miałbyś wiedzieć? Mieszkasz w Alcorcón.
Super.
- Którędy wjedziemy? - Ryzykownym szlakiem.
Co? Nie ma mowy.
Tylko nie tamtędy.
Tam jest niebezpiecznie.
Nigdy tam nie byliśmy, więc skąd wiesz?
Właśnie.
Wiem, ale… Nie wiem.
- To przez te rośliny? - Jakie rośliny?
Chodzi o coś innego.
Siedzę tu cały rok. Zawsze robimy to samo.
Co z tymi roślinami?
Nic.
Podobno w noc świętojańską, przed wschodem słońca,
jeśli wypijesz nektar z tych roślin,
on wyleczy cię z wszelkich chorób.
Ale to tylko legenda.
Mój tata nazywa go oddechem Ziemi.
- Oddech Ziemi? - To stare przesądy
- ze wsi. - Nieprawda.
To magiczna chwila, zdarza się tylko raz w roku.
Nie chcecie jechać, to możemy robić to samo, co zwykle.
Ja nie chcę robić tego samego.
Jedźmy to zobaczyć.
Muszę tu skończyć.
Jutro o szóstej w domu Mazy.
Świetnie.
O cholera! Muszę lecieć!
Zdążysz! Jesteś szybszy niż rakieta!
Przyjdź jutro!
Właśnie!
A twój brat przyjdzie?
Nie wiem. Wczoraj wyszedł ze szpitala. Musi tam wrócić za dziesięć dni.
Niech przyjdzie. Wieki go nie widziałem.
Jasne.
Wychodź. Muszę skończyć.
Garriga!
Nie chlap mnie. Dopiero co wyschłem.
Co tam, kolego?
- Przywitaj się! - Zostawcie mnie.
Chce, byśmy go zostawili.
Zostawić go!
Co tam, przystojniaku?
Nie uprzedziłeś, że przyjeżdżasz.
- Spadajcie! - Co, dzieciaku?
Nie chcesz się z nami przejechać? No dalej!
Dalej, pedałuj!
Pedałuj!
Zostawcie mnie!
Patrzcie na niego!
Co za szybkość!
O tak!
Dawaj!
Dajesz! Jedź tak szybko jak my.
Dawaj!
- Tak jest! - Tchórze!
Dawaj, dzieciaku!
Szybciej! Dalej!
Chodź tu, młody.
Mam go.
Otoczyli mnie
i wrzucili do jeziora. Próbowałem uciec,
ale było ich zbyt wielu.
Nie śmiejcie się!
Tato.
Co za historia! Czego się spodziewałeś?
- Wywróciłeś się do kałuży. - Nie.
Jak to zrobiłeś?
Brudas. Przebierz się.
Dalej, słyszałeś matkę.
Możesz dziś zjeść w kuchni.
- Co? - I zero telewizji.
- Czemu? - Obibok.
- Jesteś obibokiem. - Nie karz go,
- to się wypierze. - Babciu, nie mów tak.
Posłuchajcie babci, to nie fair!
Wszyscy zawsze mnie gonią.
Wcześniej z ręcznej, teraz te kanalie.
- I co jeszcze? - To nie moja wina.
To ten koleś z Siuksów. Jest jak zaraza.
Teraz to jakiś Siuks.
Myślałem, że to jakieś kanalie. Więc jak?
Co za bujdy.
- To nie bujda. - Kłamiesz.
Doigrałeś się. Deseru nie będzie.
- Czemu? - Przestań gadać,
bo pójdziesz spać bez kolacji.
Idź już.
Zdejmij te ubrania.
Ten chłopak…
Ale brudas.
Proszę cię.
Kto by pomyślał, że mamy w wiosce Indian?
- Ty byłeś gorszy. - Jaki ojciec, taki syn.
- Byłem aniołem. - Jasne!
Mamo.
Idę do łóżka.
Dobrze.
- Jesteś zmęczony? - Tak.
To normalne.
Jutro idziemy do Suso na noc świętojańską.
- Robimy imprezę i będziemy tam spać. - Świetnie.
Kto tam będzie?
Cała nasza paczka.
Chcę iść, bo Suso jest naprawdę ciężko z powodu taty.
- Tak, biedaczek. - Biedny chłopak.
Tak.
Jest mu bardzo ciężko.
- Możesz iść. - Dzięki, dziadku.
Ale zadzwoń do nas w południe,
żebyśmy się nie martwili.
Dobrze.
- Dobranoc. - Pa.
Dobranoc.
Śpij dobrze.
Dobranoc.
- To on. - Zobaczymy, ile wytrzyma.
Jasne. O rany…
Kto powiedział, że spałem?
Co ci się stało?
- Siuks prawie mnie wczoraj zabił. - Co?
Co ci zrobił?
Te kanalie mnie otoczyły i wrzuciły do jeziora.
- Bliźniaki! - Co tam?
- Álvaro! - Hej!
Co słychać?
No?
Co tam?
- Jak chłopaki? - Hej, Rodri.
W porządku?
- Tak, u ciebie? - Dobrze.
- Alvarito! - Garri!
- W porządku? - Tak, u ciebie?
Co słychać?
Susiño!
- Co tam? - Jak się masz?
- Dobrze. - W porządku?
- Tak. - Jak się masz?
Dobrze, jak zwykle. A co, nie wyglądam?
- Dokąd jedziemy? - Do świątyni, jak zawsze.
- Dobra. - Ruszamy.
Gdzie powiedziałeś rodzicom, że będziesz?
U ciebie.
Nie wierzę!
Ja, że idę do ciebie!
Garri, czemu się śmiejesz?
A jak zadzwonią?
Nic się nie stanie.
Mój tata nigdy nie odbiera telefonu.
Jezu.
A wy co powiedzieliście?
Że idziemy do Garriego.
Do ciebie nie pozwoliliby Álvaro iść.
Trzeba to uzgadniać zawczasu.
Jeśli któryś rodzic zadzwoni, wszyscy wpadniemy.
Fajnie, że pozwolili ci wyjść.
Jak idzie leczenie?
To samo gówno, co zawsze.
Dają ci coś, co ma cię wyleczyć,
ale to cię tak wyniszcza, że nie wiesz, co jest dobre, a co złe.
Dwa tygodnie przerwy i znowu to samo.
A jak twój tata?
Bez zmian.
Nie obudził się, odkąd spadł z dachu Bujánów.
Na pewno się obudzi.
Mamy nadzieję.
- Jest silny. - Jasne.
Może mi się poszczęści, jak dotknę twojej łysiny.
- Spoko. - Przypomniałem sobie coś.
Co?
Jak chorowałem na odrę,
ci tchórze nie mogli mnie odwiedzać.
Ty przyszedłeś, żebyśmy chorowali razem.
Pamiętasz ten miesiąc?
Czy pamiętam?
Zapytaj moich rodziców.
Nieźle się wkurzyli.
To był świetny miesiąc.
Fajnie było.
Uwaga na głowę.
Tędy.
Dawaj, Garriga.
Zamknij się, Suso.
Ale tu kurzu.
Przesuńmy dół.
Od dołu.
- Czekajcie. - Trzy, dwa, jeden.
To nie wygląda dobrze.
Spoko.
Bierz i jedziemy do kopalni.
Tylko nie do kopalni. Tam zawsze przesiadują kanalie.
Jedźmy gdzieś indziej.
Nie chcę zostać pobity ani okradziony.
- Czemu mieliby cię pobić? - No właśnie.
Nawet ja się ich nie boję.
A powinieneś.
Te kanalie zawsze mnie okradają.
Zabierają mi wszystko oprócz tego gównianego zegarka.
- To święte miejsce, nie przeklinaj. - Przepraszam.
- Chyba słyszeli, co mówił mój tata. - Co takiego?
Że jeśli ukradną mi ten zegarek,
kupi mi nowy z kalkulatorem.
Ale oni go nie chcą. Proponowałem im go,
- ale go nie chcą. - Co?
Te kanalie słyszały, co mówił twój tata?
To znaczy, że twój tata to kanalia.
W tej okolicy nawet kanalie są wybredne.
- Zgadza się. - No.
Próbowali ze mną, ale znam karate,
więc skopałem im tyłki. Już mnie nie niepokoją.
Skopałeś im tyłki?
- Tak. - Znowu to karate.
No co? W tym roku zdobędę brązowy pas.
Pieprzysz głupoty.
- Co? - Nie przeklinaj.
Przepraszam. Ale ja w to nie wierzę.
Nie widziałem, jak walczysz.
- Nie? - Uderz mnie czy coś.
Na pewno?
Pokaż jakieś kata.
- Na pewno? - Tak.
- To chodź. - Maza, proszę…
- Ja nie wstaję. - Mówiłem ci 50 razy.
Sensei zabrania nam popisywać się naszą sztuką.
- Jasne. - Mówiłem ci.
Jasne.
- Popisuje się. - To prawda.
- Co za bajerant. - Álvaro mi wierzy.
Dawajcie ręce.
Trzy, dwa, jeden.
Zawsze razem!
Sam się zamknij.
Dalej, chłopaki.
Co kupimy w Gorrionie?
- Ciastka? - Te z piankami.
Najlepsze są te kokosowe.
- Nikt nie lubi kokosowych. - Ja lubię.
Bierzcie, co chcecie. Ja stawiam.
Idziemy.
Te są czekoladowe.
Cheetosy!
- Cheetosy… - Suso, to niebezpieczne.
Żebym nie musiała sprawdzać wam kieszeni.
Znam cię, Garriga.
To było tylko raz, tylko Cheetosy.
Tylko raz.
Jasne, tylko raz.
Zagracie w piłkarzyki?
Nie dzisiaj. Mamy plany na noc świętojańską.
Rozbijemy obóz.
Suso.
Czemu jej to mówisz? Proszę nikomu nie mówić.
Pani María nie powie.
Prawda?
W życiu trzeba obserwować i słuchać, ale milczeć.
Ale bywa też, że trzeba się odezwać.
Ale zwykle nie powinno się słuchać.
- Pani Marío… - Tylko się zamknąć.
Może nam pani powiedzieć, jakie są lody?
Nie widzisz plakatu? Zostało to, co niewykreślone.
Nie chcę być niegrzeczny, ale wszystkie są wykreślone.
Mamy tylko kostki.
Za 25 albo 50.
Za 50.
- W końcu są wakacje. - Tak!
Ci to mają życie.
- Zobaczmy. - Pomożemy.
- Ostrożnie. - Otwórzmy to.
Dobry pomysł z tą górą. Widok jest piękny.
Ale jest stroma. Trudno będzie wam podjechać.
- Będziecie szukać kwiatów? - Tak, tych, które uleczają.
Nie jest łatwo je znaleźć.
To krótka chwila, musicie się spieszyć.
Piłam ich nektar w dzieciństwie i spójrzcie, jestem silna jak byk.
Nie chodźcie do opuszczonej części.
To tylko dwie dodatkowe godziny.
Mówiłem to Suso, ale on chce tam jechać.
Tam nie jest tak niebezpiecznie.
Wiem, ale nie jedźcie tam.
Pewnych rzeczy lepiej nie widzieć.
Widzicie? Ona też tak mówi.
Ale duży kawałek.
- Nieźle! - Wart pewnie ze 100 peset.
Nie sądzę. Nie robię błędów przy krojeniu.
Proszę.
- Miłej zabawy. - Dzięki.
- Dziękujemy. - Poszalejcie, ale z rozsądkiem.
Pamiętajcie o zdrowym rozsądku.
Proszę się nie martwić.
Nigdy nie widziałem, żeby ukroiła tak duży kawałek.
Pożałowała umierającego chłopaka.
Jak długo tam byłeś?
W szpitalu?
Trzy miesiące z rzędu.
Wychodzę i wracam. Od początku minęło już półtora roku.
Jesteś w formie, stary.
Mój tata jest w śpiączce od miesiąca.
W domu słabo sobie z tym radzimy.
Żyjemy nadzieją, bo lekarze mówią,
że się wybudzi ze śpiączki, ale…
Mijają dni i tygodnie…
a teraz już nic nie mówią.
Gdy wykryli u mnie raka,
powiedzieli rodzicom, że mam pięć procent szans na przeżycie.
Wszyscy mnie okłamywali.
Zachowywali się, jakby nigdy nic, ale widziałem, że coś było nie tak,
że nie idzie tak dobrze, jak mówią.
W szpitalu poznałem super gościa, Alberta.
Powiedział mi coś, co zapamiętam na zawsze.
Szczęście nie istnieje, trzeba cieszyć się każdym dniem.
Koniec końców, życie oznacza, że uczysz się tracić to, co masz,
co zyskałeś.
Od tego czasu żyję pełnią życia.
Trzeba żyć tak, jakby każda sekunda była twoją ostatnią.
Trzeba zrobić to dla rodziny. Oczywiście, trzeba myśleć też o nich,
ale przede wszystkim o sobie.
Żyj swoim życiem, Suso.
Dobrze?
To jakiś zjazd kanalii.
To ich teren. Nie przepuszczą nas.
Karateka, jesteś gotowy?
- Wybacz, Suso, ale… - Maza…
Mówiłem wam milion razy. Nigdy nie wszczynam bójek.
Dobra, chłopaki, jedźmy naokoło.
Możemy jechać przez wioskę.
I dojechać za miesiąc?
Nie, Suso. Wczoraj mnie już dopadli. Mam dość.
To prosty plan.
Bez motocykli są niczym.
Przetniemy im przewody paliwowe, ukradniemy świece
i na razie, kanalie.
Rodri ma rację. Jedźmy naokoło.
Garriga, nie bądź mięczak.
Jeśli teraz spękamy, to lepiej wracajmy do domu.
Jestem najszybszy. Ja odetnę im przewody.
I tyle.
Trzeba dać tym kanaliom nauczkę.
Dobra, ale idę z tobą.
Nie możesz iść sam.
To był mój pomysł.
Wiem, mówię tylko, że nie pójdziesz sam.
Nic mi nie będzie.
Daj spokój! Nie pójdziesz sam.
- Sam daj spokój. - Zgłupiałeś?
A jak dostaniesz zawrotów głowy?
Jak ty idziesz, to ja też.
Jestem szybszy, pieprzony karateko.
Mówię, że idę z tobą.
Dobra, pójdziecie razem. Co z was za bliźniaki?
- Właśnie to mówię. - Daj mi fajerwerki.
- Wszystkie? - Tak, Garriga.
- Dawaj! - Dobra, Jezu!
- Stary… - Odwrócimy ich uwagę.
Jak wybuchną, biegniemy ile sił w nogach.
- Dobrze. - Chodźcie.
- Idziemy. - Dalej, chłopaki.
Weź torbę.
Otwórz ją porządnie.
Czekaj.
Koszulka.
Weź wszystkie, Garriga.
Przecież nie chcemy ich zabić.
Już prawie.
Ten koleś to pozer.
Był obok mojej pracy.
Zaraz obok.
Jezu! Co jest, kurwa?
- Szybko, chodźmy tam. - Dalej!
Lecimy.
Widzieliście kogoś?
Coś tam wybuchło!
Jest zniszczone.
- Widzieliście coś? - Coś tu wybuchło!
Kurwa!
To ten dzieciak z wczoraj.
Szybciej!
Kurwa, jedziemy!
- Dalej! - Co jest?
Co się stało?
Nie chce zapalić.
- Nie zapala! - Mój też nie!
A tych dwóch?
- Dalej! - Zapaliłeś?
Weź inny motor!
Trzymaj. Kurwa, nie ma mowy, żeby nam uciekli.
Dalej!
Co tak wolno?
- To był dynamit? - Roczny zapas fajerwerków.
Zapal go!
Co się dzieje?
Tak! Kurwa!
Łap ich!
- Nie przecięliście wszystkich? - Nie.
- Jeden został. - Co robimy?
- Rodri się tym zajmie! - Co?
- Rzucasz bumerangiem. - Racja.
- Nie. - Tak.
Ćwiczę na puszkach po coli.
- To nie to samo. - To poćwicz na nim.
- Mogę go zabić. - Zrób to.
Zamknij się, Garriga!
- Nie zabijesz go. - Ja się zmywam.
Chodźcie tu, chłopaki!
Dalej!
Pamiętasz, co ci zrobił?
Musisz się na nim zemścić!
- Rodri, dalej. - No!
Odwróćcie jego uwagę.
- Chodźcie tu! - Jedziemy!
Wracajcie tu, jeśli macie jaja!
Dalej!
Wracajcie!
Czekajcie!
- A jak on nie… - Czekajcie!
- Złapie nas. - Czekajcie!
Teraz.
Hej!
Dalej!
Suso!
Dalej!
Jedziemy!
- Rodri, dalej! - Jedziemy!
Rodri, biegnij!
- Trafiłem go! - Pospiesz się!
Rodri, za tobą!
- Przestań błaznować! - Dalej!
- Są za tobą! - Szybciej!
Ruszaj się!
Rodri, dalej!
Szybciej!
Zabiję cię!
Dorwę cię, gnojku.
Dawaj, Rodri!
Zniszczę cię!
Wracaj tu!
Chodź tu.
Znajdę cię!
Rodri!
Zrobiłeś to, stary!
- Dalej! - Chodźmy tutaj.
Dalej.
- Co za cel! - Nasz bohater!
- Tak! - Co za cel!
- Rodri! - Nasz bohater.
Jezu, chłopaki.
- Co? - Coś niesamowitego!
- Jak to zrobiłeś? - Po prostu go trafiłem!
Ale cel! Skąd to się wzięło?
Celowałem mu w koło.
Ale trafiłeś w niego.
- Czy to ważne? - Trafiłeś go!
- Kogo to obchodzi? - Nie popisuj się.
Jeśli teraz nas złapią, to nas zabiją.
Nie będą nas ścigać. Boją się.
- A fajerwerki? - Co?
Od tego się zaczęło.
Były super. Też chcesz być bohaterem?
Mówię tylko, że mnie też należy się uznanie.
Mój rower był jak nowy.
Spróbujemy go naprawić w wiosce?
Naprawimy go sami.
Tata kupi ci nowy.
Nie chcę innego.
Jeśli pojedziemy do wioski,
- ominiemy szemraną część. - Nie.
Nie będziemy jej omijać.
Bo nie zdążymy.
Na co? Na te zioła?
Po co ci to gówno?
A co cię to obchodzi?
Bo mam dość twojego rozkazywania.
Prawie zginąłem, straciłem fajerwerki i rower.
Na pewno masz ich więcej. Zawsze masz wszystko podwójne.
Przynajmniej mam co przynieść, biedaku.
Co powiedziałeś?
- Suso! - Co powiedziałeś?
- Kurwa, co powiedziałeś? - Suso!
Robię to dla taty, bo jest w śpiączce!
Jak nie rozumiesz, to trudno!
Wszyscy róbcie, co chcecie.
To oczywiste, że robi to dla taty.
Nie wiedziałem.
Nawet ja to wiedziałem.
Spieprzyłeś to.
Skąd miałem wiedzieć?
Jego tata zawsze nim pomiatał, nie wiedziałem.
To było oczywiste…
- Álvaro! - Chłopaki!
Dawajcie wodę!
- Wodę i kurtkę! - Dalej!
Hej!
- Álvaro! - Maza.
- Mam wodę. - Niech się napije.
Napij się trochę.
- Álvaro, w porządku? - Pij.
Musimy znaleźć mu schronienie.
- Poszukajmy schronienia. - Spokojnie.
Chodźmy.
Dalej, chodźmy.
Chodź, Álvaro.
Przepraszam, dupku.
Spoko, ciulu.
Dzięki, głupku.
Tobie też, idioto.
Nie jestem żadnym biedakiem.
Wiem. Ja też nie mam wszystkiego.
Chciałbym, ale nie mam.
- Ścigamy się? - Dawaj.
GOŚCIE SĄ NASZYMI PRZYJACIÓŁMI
Spójrzcie na jej twarz.
Siekiera. Uciekamy.
To był zły pomysł, żeby ukraść jej prześcieradło.
Jak nas dogoni z tą siekierą, już po nas.
To ten dom?
- Co? - Dom, z którego spadł jego tata.
- Kurde! - Wiej, Garriga!
- Dalej! - Szybko!
Co będziemy tam jeść?
Zróbmy rundkę po basenach, a potem zjemy w willi.
Może pójdziemy nad wodospad?
Jaką rundkę po basenach?
Zrobiliśmy tak w zeszłym roku, jak byłeś w szpitalu.
Suso zbudował z tatą pięć basenów. Byliśmy popływać we wszystkich po kolei.
Podaj picie.
Nie mówiliście mi.
Sam nie wiem.
Czułbyś się wykluczony.
Omija mnie pewnie mnóstwo rzeczy.
Co ty!
I tak nie robimy nic fajnego.
Proszę cię, Rodri, nie jestem idiotą.
Rundka po basenach brzmi fajnie.
- Chodzicie od domu do domu? - Jest fajnie.
To co, idziemy?
- Dobra. - Zacznijmy od wodospadu.
Wodospad będzie lodowaty.
- Nie pękaj! - Chodźmy!
Trzy, dwa, jeden!
Dawaj!
Wynocha z mojego ogrodu!
Chuligani!
- Dawaj! - To prywatna posesja!
Trzymajcie się z dala od mojego basenu, kanalie!
Następnym razem zadzwonię po policję!
Co to jest?
Co?
To dla ciebie, stary.
- Przysięgam… - Maza.
- Co? - Ten pies prawie cię użarł, co?
Gdyby mnie dopadł, to by mnie nie użarł.
Czemu?
Mistrz nauczył nas, jak kontrolować energie.
Nie śmiejcie się, tylko posłuchajcie.
Jak skoncentrujesz się w 100%, wiedząc, że nic ci nie zrobi,
patrzysz mu w oczy i możesz go kontrolować.
Proszę cię.
Poważnie. Jak spojrzysz mu w oczy, to nic ci nie zrobi.
Jeśli wcześniej byłem sceptyczny, to teraz…
Jeszcze bardziej.
- To prawda. - Ale z ciebie frajer.
Zobaczycie.
Pewnego dnia wam to zademonstruję.
Zobaczymy, czy zadziała.
- Kurde. - Co jest?
- Muszę zadzwonić do taty. - Cholera.
Mają tu telefon, Suso?
Jest w środku.
- Jak wejdę do środka? - To okno jest otwarte.
Możesz się wspiąć.
Nie ma mowy.
- Jak mam się wspiąć? - Po filarze.
- Nie za wysoko? - Nie.
- Dawaj. - Dalej, nie pękaj.
- Zaufaj mi. - Dawaj.
Inaczej tata będzie zły.
Garriga, stary.
Kiedyś będą bezprzewodowe telefony.
Będziemy dzwonić, skąd chcemy.
- Co? - Co za koleś!
- Idiota. - Jak to?
- Czytałem o tym w gazecie naukowej. - Jezu.
- Garriga naukowiec. - Jasne.
Jesteś naukowcem?
Robimy zakłady. Spadnie czy nie?
- Nie spadnie. - Zgadzam się.
- Na pewno spadnie. - Nie.
Patrzcie na niego.
- Już prawie. - Dawaj, Rodri.
- Przynieś co do picia. - Jasne.
Jest tam szafka pełna butelek.
Poważnie?
Przynieś whiskey.
Weź whiskey.
I jakieś czipsy.
I trochę lodu, panie kelner.
- Właśnie! - I popcorn!
- Już. - Wszedł.
- No. - Wygrałem zakład.
- Musi wrócić. - Dalej.
Już wszedł.
Jasne, stary.
Myślałem, że to sknoci.
Cześć, babciu. Możesz dać tatę?
Tak.
Pewnie nic nie przyniesie.
Przyniesie.
Pewnie pustą butelkę po whiskey.
I będzie się zataczał.
Wiem, że telefon nic nie kosztuje.
Zapomniałem pokazać ci rano oceny.
Jutro ci je pokażę.
Dobrze.
Tak, tato.
Kocham cię, pa.
Chłopaki!
Idzie.
- Kurde! - Niezłe skarby!
Ekspertem nie jestem,
- ale to chyba alkohol. - Przetestujmy go.
Weź pierwszego łyka.
- Super, aż tu go czuję. - Dalej, stary.
- Dawaj. - Będzie ci smakowało.
- Pachnie super. - Dawaj.
Pachnie super.
No i proszę.
Tak jest.
- Tak! - Dobre?
- Co jest? - Co za mięczak.
To dopiero klasa.
W mojej szkole musimy robić to, co każe nam ksiądz.
- Jak to? - Daje nam kary.
Za trzy nieczyste myśli masz dwa tygodnie bez mszy.
- A to nie nagroda? - Nie!
Tata wstrzymuje mi kieszonkowe.
No tak.
- To co innego. - No.
- Jasne. - A za kłamstwo?
- Wyznanie wiary. - Co?
Palce w dół, kolano ugięte…
Trzy, dwa, jeden.
Podoba mi się.
Fajnie, nie?
Gdybyście widzieli senseia…
Trzy, dwa, jeden.
Idziemy na imprezę?
- Jezu. - To niedaleko.
- Moglibyśmy zaliczyć. - Mówiłem ci już.
Ta dziewczyna da ci tylko nieczyste myśli.
Wiedziałem, że tak powiesz.
Kurde! Nie dam rady!
Ciągnij, Garriga!
Ścieram sobie skórę!
No nie!
Wszyscy mówią ci Maza?
Większość mówi mi Dani.
- Dani? - Tak.
Tylko wy nazywacie mnie Mazą.
Nie wiem, czemu mnie nazywacie Mazą, a jego Álvaro.
Nie możecie obaj być Mazą.
Sam nie wiem.
Jezu…
Trzy do zera. Dawaj!
Biegnij!
Garriga, nie!
Garriga!
Nie!
Maza.
Maza, wstań.
Dalej, wstawaj.
Obudź Garrigę.
- Dalej. - Co?
- Obudź go. - Co jest?
Budźcie Garrigę.
- Co jest? - Zamknij się.
- Garriga, wstawaj. - Zostaw mnie.
- Dalej. - Zamknij się.
- Dawaj. - Co jest?
Co się stało?
- Co jest? - Nie wiem. Spójrzcie.
- Co jest? - Zamknij się.
- Co? - To tylko ptaki.
Co się stało?
Nie hałasuj. Zamknij się!
- Widzisz coś? - Nic tam nie ma.
Wiejemy!
Szybciej!
Dalej!
Wiej, Álvaro!
Hej, koledzy!
Tędy!
Ognia!
Dorwiemy ich!
Dorwiemy ich! Tam!
Strzelaj!
Dranie!
Dalej!
Gdzie wy jedziecie?
Dalej, tędy!
Szybciej!
Dawajcie!
Dawaj! Jadą tu!
Zrób to!
Dalej!
- Już jadą! - Szybko!
Strzelaj do nich!
- Stać! Kurwa! - Dranie!
- Dorwij ich! - Strzelaj!
- Co ty wyprawiasz? - Skończył mi się śrut!
Jesteś beznadziejny, Marchewa!
Dorwiemy was, smarkacze!
Przytnij sobie mopa, kundlu!
- Szuja! - Weź się umyj!
Ale tu fajnie.
- Marchewa, ty głupku! - Głupek!
- Nie potrafisz strzelać! - Frajer!
- Dupek! - Włochaty dupek!
Miłego dnia!
- Przepraszamy za motory! - Nieźli z was frajerzy!
- Nara! - Zapisać cię do fryzjera?
Chłopaki, ja krwawię!
Postrzelili Rodriego.
- Co? - Cholera!
- Kiedy cię trafili? - Pokaż.
- Kiedy? - Co?
- Trzeba to zszyć. - Nie patrz.
- Zszyć? Nie ma mowy. - Tak.
Nie dam się zszyć.
- Nie ma mowy. - Musimy coś zrobić.
- Nie dotykaj tego. - Czego użyjemy?
- Nie dotykaj. Nie patrz. - Patrz w tę stronę.
- Mam nóż Rambo! - Co ty wyprawiasz?
- Co? - Odłóż go!
- Ma igłę i nitkę. - Daj mu go.
Garriga, Jezu.
Kurwa mać.
Słuchaj, Rodri.
Trzeba to zszyć.
Dawaj.
- Szyłem kiedyś krowę. - Nie!
Nie jestem krową!
Mam pewną rękę dzięki karate.
- Dam radę. - Dobra.
- Tylko szybko. - Słuchaj, Rodri.
Sensei nam to pokazywał.
To energia, tak jak mówiłem.
- Skup się, to nie będzie bolało. - Nie.
- Nie dam się zszyć. - Słuchaj, Rodri.
Jak tego nie zszyjesz, wda się zakażenie.
A wtedy możesz się pożegnać z nogą na zawsze.
- Daj mi to zrobić. - Zaufaj mu.
Nie będzie bolało, prawda?
- Trochę. - Tylko trochę.
- Nie. - Zaciśnij na tym zęby i nie patrz.
Zaciśnij zęby.
- Dalej. - Nie patrz.
- Dasz radę. - Tylko nie patrz.
- Pomyśl, że to noga Mazy. - Zrobimy to szybko.
Trafiliśmy jednego.
Dobrze.
Na trzy, tak?
- Czekaj. - Trochę zaboli.
Zrób to powoli.
- Cicho! - Krowa się nie skarżyła.
- Chwila. - Dasz radę.
Powoli.
Spokojnie.
- Co robisz? - Kurwa! Wiedziałem, że zaboli!
- No pewnie, że zaboli. - Przestań!
Ty i to twoje karate!
- Dawaj igłę. - Co?
Co za bzdury!
Ci młodzi to zupełni idioci.
Moja noga, moja odpowiedzialność. Przestań.
Dość tego!
Albo tu wrócicie,
albo poślemy wasze rowery do kąpieli.
Co?
- Rowery? Nie! - Tylko nie rowery!
- Nie bądź głupi. - Oni blefują.
Liczę do dziesięciu.
Zaczynamy od twojego, grubasku.
Nie, tylko nie to!
Zacznij od niego, jest najstarszy!
Jasne.
Twój pierwszy, grubasie.
Jeden!
Wracajmy.
- Wrzuci go do wody. - Dwa.
Przynieś go.
- Trzy! - Czemu?
- Patrzcie! No dalej! - To tylko rower.
Przeprosimy ich.
Nieważne. To tylko rower.
- Mój jest nowy. - Garriga, siadaj!
- Pieprzyć to! - Patrzcie!
- Rower grubasa!
Patrzcie, jak leci!
Czas na drugi. Dawajcie!
Dawaj, Marchewa!
Wrzucimy kolejny, a potem kolejny,
a potem kolejny.
Patrzcie!
Mój Marchewa!
- Mój Marchewa! - To tylko rowery.
- Jak wrócimy, będzie po nas. - Co teraz?
Co teraz? Kolejny! Następny rower do wody.
Kolejny.
- Pomóż mu. - Nie.
I co teraz, dzieciaki?
- Nie! - Kolejny pod wodę!
Odłóżcie go!
Patrzcie!
Niebieski pod wodą. I co teraz?
Dawaj, kolego!
- Ostatni! - Jeszcze jeden!
Ostatni.
Dawaj!
Miłego pływania, gnojki!
Już po waszych rowerach, chłopaki.
Dranie!
- Dranie! - Co?
Co sądzicie?
I co teraz zrobicie?
- Karate… - Odłóż to i się zamknij!
Nie wkurzaj mnie. Zamknij się!
Niech wszyscy się zamkną.
- Pewna ręka… - Zamknij się!
Energie…
Popłyńmy na drugą stronę.
Do zobaczenia wkrótce, chłopaki!
Już niedługo. Obiecuję!
- Gdzie wysiądziemy? - Przy skale.
Wyłączę silnik i pomożemy sobie rękami.
Ale teraz skręć.
Tak.
Ostrożnie. Stój.
Złap tę gałąź.
Nie, kamień.
Z drugiej strony.
- Nie zejdziemy z tej strony. - Zejdziemy.
Ostrożnie, trzymajcie się.
Trzymaj się tam.
Tu ma być niebezpiecznie. Trzymajmy się razem i zachowajmy spokój.
Chodźmy tędy.
Dobra.
To jakieś dziecko?
Nikogo tu nie ma?
Suso.
- Nie wchodź tam. - Suso.
- Co robisz?
Co jest?
Nie wchodź tam.
- Wpakuje nas w kłopoty. - Wiem.
Suso.
Chodźmy.
Álvaro.
Nie.
- Álvaro… - Przestań.
Álvaro.
- Nie żyje. - Zmywam się stąd.
- Garriga. - Co?
- Nie idź. - Nie. Ona nie żyje.
- Nie żyje. - Nie. Zawsze razem.
- Więc chodźmy wszyscy. - Zawsze razem.
Ona nie żyje.
- Musimy iść. - Zostań.
- Musimy iść. - Łyżeczka.
- Ona nie żyje… - Cicho.
- Nie żyje. - Nie.
Álvaro, co ty wyrabiasz?
Co ty robisz?
Nie bierz go, Álvaro.
Álvaro.
- Zostaw to dziecko. - Álvaro.
- Co ty robisz? - Chodźcie.
- Co ty, kurwa, robisz? - Álvaro…
Co, do diabła?
Jesteś idiotą.
- Idziemy. - Odłóż to dziecko.
- Potrzymaj je, Garriga. - Chodźmy.
- Ohyda! - Weź ją.
- Chodźmy. - Tędy.
Zatrzymajmy się tu.
- Dobra. - Jezu.
Ostrożnie.
Podaj butelkę.
Dobrze.
Ale tylko na chwilę.
Trzymaj.
I ta łyżeczka.
Wyczyść ją.
Porządnie.
Odkręć ją. Dam jej trochę.
Odkręć i nalej trochę.
Troszeczkę.
Tak jest.
Chcesz trochę?
Chcesz?
Lubisz mleczko?
Nie sądziłem, że tak zdobędziemy pierwszą dziewczynę do paczki, ale spoko.
Jasne.
Álvaro, nie sądzisz, że powinniśmy ją zanieść na policję?
Może jej mama żyje i będziemy mieli kłopoty.
Nie zabierzemy jej na policję.
Żeby trafiła do domu dziecka?
- Nie ma mowy. - To co zrobimy?
Nie możemy zabrać ją na górę. Powinniśmy wracać.
Nie możemy wrócić.
Weźmiemy ją na górę, a potem do szpitala.
Powinniśmy ją oddać.
Nie umiemy zajmować się dzieckiem.
Wiem tylko, że muszą pić co kilka godzin.
A jeśli jej matka tak naprawdę nie umarła?
Ukradliśmy jej dziecko.
Jej matka nie żyje.
Widzieliśmy ją.
Zresztą nawet jakby żyła, to co to za życie?
Do dupy, ale to nie daje ci prawa jej zabierać.
Zaopiekujemy się nią, tak samo jak sobą.
Czy ci się to podoba, czy nie.
- Jasne? - Jasne. Wystarczy.
Jest jedną z nas. Zaopiekujemy się nią.
- Zgadzacie się? - Tak.
Tak.
Maza?
Ale bajzel, chłopaki.
No.
Trzeba wybrać dla niej dobre imię.
- Nadzieja. - Że co?
- Poważnie? - Co?
Co za głupie imię.
Moja ciotka miała tak na imię.
I miała wąsy.
Przysięgam. Strasznie drapały.
Pachniała jak starość.
- Chyba ty. - Proszę cię, Garri.
Jest idealne, Álvaro.
Nadzieja.
Dobra, musimy ruszać.
Pakujemy się i idziemy.
- Jasne. - Nie traćmy czasu.
- Dobra. - Idziemy, chłopaki.
- Spakuj łyżkę. - No już.
Ruszajmy.
Myślisz, że on ma rację z tymi roślinami?
Czemu pytasz?
Jeśli to działa, może uczyni mnie to mądrzejszym.
Żebym zdał z wszystkich przedmiotów.
Boję się powiedzieć rodzicom.
- Co? - Ile przedmiotów?
Zobaczmy.
Ile to jest?
- Zdał czy nie? - Jezu.
To chyba nowy rekord.
- Rany. - Siedem pał.
O kurde!
Przeszedłeś samego siebie.
- A ta uwaga? - Nie.
- Tak. - Nie.
Posłuchaj.
„Zalecam powtórkę tego roku. Wszystko trzeba mu powtarzać”.
Uwziął się na mnie.
Jasne.
Nazywa cię głupkiem.
- Jezu. - Nie możesz tego pokazać rodzicom.
Wiem. Co mam robić?
- Podrób je. - Jak mam je podrobić?
Znasz podpis mamy?
Znajdź gdzieś i skopiuj.
- Nie będziesz musiał im pokazywać. - Nie słuchaj go.
To ciemniak.
Zrób to, co ja. Zachoruj.
I tyle. Pamiętacie, jakie dostawałem kiedyś oceny.
Kiepskie, pamiętam.
Teraz mam piątki. Nie dadzą pały umierającemu.
Skończ już z tymi komentarzami o umieraniu.
- Co? - Wiemy, że jesteś chory.
Nie musisz nam przypominać co pięć minut.
Mnie to nie przeszkadza. To nawet zabawne.
Raz to może nawet jest zabawne.
Ale spróbuj słuchać go cały dzień.
A ty spróbuj żyć naprawdę.
- Tak? - Tak.
Tak.
- Co? - Obyśmy znaleźli tę roślinę,
żebyś mógł ją połknąć w całości, dupku.
Jeśli coś się stanie, to już widzę twarze rodziców.
Patrząc na mnie, będą widzieć ciebie.
Właśnie tak będzie.
I co teraz?
Nie masz już żadnych żartów o chorobie?
Umieram ze śmiechu.
Maza.
Álvaro, stary…
- Wszystko w porządku? - Tak.
- W porządku. - Na pewno?
Tak.
Bliźniaki są trochę spięte. Chodźmy na imprezę.
Znowu to samo.
Proszę cię, Suso, cały dzień idziemy.
Jesteśmy wykończeni.
Wyluzujemy trochę i się zabawimy.
Musimy znaleźć kwiat przed świtem.
I nie możemy przynieść na imprezę dziecka.
Mamy czas.
Tylko na chwilę.
Nie możemy dalej dawać jej czekolady.
Musimy skołować mleko.
Nie przestaniesz męczyć o tę imprezę.
- Ta laska nawet na ciebie nie spojrzy. - Wiem,
ale w życiu trzeba ryzykować. Sam rozumiesz.
Chodźmy na imprezę.
- Dalej. - Moglibyśmy iść tędy.
- Tak! - Trochę potańczyć.
- Jak chcecie… - Potańczyć.
Dalej.
- Jak daleko to jest? - Dziesięć minut.
Dziesięć minut.
To bardzo blisko.
- Dobra, pójdę po mleko. - Idziemy!
- Tak! - Idziemy!
- Możemy się przy okazji wysrać. - Wysrać?
Mamy wtopić się w tłum, a nie zasmrodzić jej dom.
Możecie potańczyć, ale jak dam sygnał, to idziemy.
- Tak! - Jasne, Garri?
Dzięki, Suso. Jesteś wielki.
- Uwaga na dziecko. - Idziemy!
Idziemy na imprezę!
- Wiecie, że to najkrótsza noc? - To noc świętojańska, czemu?
Bo miało być dziesięć minut, a jest 40.
W tym tempie nie zdążymy.
Álvaro, czekaj. Chcę pogadać z bratem.
- Ja… - Co jest?
Przepraszam, że na ciebie wcześniej nakrzyczałem.
Spoko, nie szkodzi.
Stary…
Boję się.
Boję się, że nie będę mógł…
spędzić z tobą kolejnego dnia.
Że cię stracę.
Nie mogę! Po prostu nie mogę!
Już dobrze.
Nie martw się, Dani.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak bardzo cię kocham.
Boję się, że cię stracę.
Boję się, że cię stracę, Álvaro.
Już dobrze.
Spójrzcie na niego.
No, stary.
A gdybyśmy nie przyszli?
Taszczyłeś to całą drogę.
- Trzeba ryzykować. - Jasne.
Ale wysrać się możemy, co?
To wycieczka w plenerze.
- Idźcie srać do lasu. - Garriga.
Co planujesz z tą laską?
Przywitam się, ona mnie powącha…
Ukradłem tacie wodę po goleniu. W reklamie mówią,
że dziewczyny na jej punkcie szaleją.
- Zostawię po sobie zapach. - Więc możemy się wysrać.
- Nie! - Chodźmy zostawić swój zapach.
- Nie! - Tak nas zapamięta.
- Żadnego srania. - Idiota.
Ostrożnie.
Czesze sobie włosy.
Jak wyglądam?
- Idealnie. - Pokaż się.
- Idź. - Ależ gość.
- Niesamowicie. - Będą się za tobą oglądać.
- A co z Nadzieją? - Co z nią zrobimy?
- Rodri, weź plecak. - Plecak?
- Włożysz ją do plecaka? - Tak.
- Otwórz. - Włóż ją.
- Stanę na straży. - Ostrożnie.
Ktoś idzie.
Niezłe laski.
- Stary. - Co?
Skup się na tym.
- Ostrożnie. - Dalej.
- Gotowe? - Proszę bardzo.
Chodźmy.
Znajdę mleko dla Nadziei, a potem idziemy.
- Dobrze. - Garriga.
- Tak. - Posłuchaj mnie.
Jak ją zobaczysz, to ją pocałuj.
- Zaufaj mi. - Co?
Nigdy się nie całowałem.
Całowałem się z trzema dziewczynami. Zapamiętaj: „wielkie jaja”.
- Wielkie jaja. - Wielkie jaja.
O czym on gada?
Żartujesz sobie. Nie wiesz?
To znany sposób. Jak będziesz miał ją pocałować,
ułóż usta tak, jakbyś miał powiedzieć „wielkie”.
- Wielkie. - W ten sposób.
A jak włożysz jej język, czas na „jaja”.
- Włożyć jej język? - No jasne.
- O czym ty gadasz? - Rany boskie!
- Ale bzdury! - Musisz włożyć jej język.
- Nie! - Co jest, Garriga?
No dobra.
- Gdzie kuchnia? - Tam.
Suso, tylko nie idź srać. Mówię poważnie.
Zrób to.
Widzicie tam coś?
- Rany. - O kurde.
Co?
Która to laska?
Gdzie ona jest?
To ta w różowym.
Ładna, co?
- No jasne. - Tak.
Tylko pamiętaj.
- Wielkie jaja. - Dawaj, Garri.
Dajesz, stary.
Ta muzyka jej się podoba.
Jeśli można nazwać to muzyką.
Ty grasz na gitarze.
- Zagraj coś. - Tylko nie to.
- Chodźmy się napić. - Dobrze.
Głodny jestem.
- To bliźniaczki. - Bliźniaczki?
- Właśnie widzę. - Obczaiła cię właśnie.
- Cóż… - Łobuziara.
Garriga, podrywają ci dziewczynę.
- To twoja chwila. - Do ataku.
- Nie teraz. - Zrobić to za ciebie?
- Co? - Nic nie zrobisz?
- Nie. - Łysinie się nie oprze.
Nieźle, Garriga!
Co za legenda!
Rządzisz!
Nieźle!
To mój kumpel!
Garriga!
Dajesz!
Jesteś legendą!
Legendą!
Jesteś w mojej klasie, prawda?
Tak, Garriga.
Słuchaj, Barriga. Przestać walić w gary jak oszalały,
bo sąsiedzi zadzwonią do rodziców i będzie po imprezie.
Jestem Garriga, ale Barriga też jest spoko.
- Dobra, przestanę. Wybacz. - Spoko.
No to wstawaj.
Dobrze.
Garri, nic się nie stało.
Byłeś świetny.
Poszukam Suso.
Wynośmy się stąd.
Suso.
- Barriga. - No?
Przepraszam, że byłam niemiła.
Wiem, jak ci na imię. Tak się tylko z tobą droczyłam.
Nic się nie stało.
Wykąpałeś się w wodzie kolońskiej?
Nie, to znaczy…
- Nie używam jej. - Nie?
- Trochę się tylko spryskałem. - Trochę?
Słyszałeś to?
Jakby płacz dziecka.
To jakiś kot w rui.
Tak, ja…
- Coś tu śmierdzi. - Może trochę…
Trochę? Strasznie capi. Chyba w łazience.
- Rocío! - Co?
Co?
Ja…
- Muszę ci coś powiedzieć. - O co chodzi?
Cóż… Ja…
- Ja… - Co?
Spotkanie z tobą
to najlepsze, co mi się od dawna przydarzyło.
Jesteś najfajniejszą dziewczyną w klasie.
I…
Dla ciebie kąpałbym się w wodzie kolońskiej.
Co jeszcze…
Pocałowałbym cię, ale się boję.
Pewnie nigdy się nie całowałeś, co?
Wielkie jaja.
- Co? - Nic, ja…
Nie, nigdy.
Chłopaki!
Co jest?
Garridze się udało!
- Z kim? - Z Rocío.
- Powaga? - To ta w różowym.
Co ty wyprawiasz?
- To Siuksowie. - Kto?
- Te kanalie z miasta. - Kanalie?
Siuksowie. Oni mnie zabiją.
- Kto cię zabije? - Te kanalie, Siuksowie…
Ale…
Jeden łysy, jeden gruby…
- Nie? - Będziecie w środku?
Hej!
Siuksowie!
Dupki!
Wiejemy, dalej!
- Biegnij! - Hej, gówniarze!
Stać.
Naprawdę myśleliście, że wasza banda nas pokona?
Czego chcecie?
Nie traćmy czasu. Kto się zgłasza na ochotnika?
- Ja! - Nie.
- Chcesz się bić? - Nie.
- Tak. - Nie.
- Tak.
- Chorego nie ruszę. - Chorego.
A kto wymyślił, żeby załatwić cię bumerangiem?
- Z tym się zmierzysz. - Nie z tobą.
Boisz się, że się zarazisz?
Może i nie, ale całe miasto wie,
że nie dotrwasz do końca lata.
Co za prostak.
Jesteś przywódcą tych kanalii i co?
Masz pietra?
- Nie mam. - Boisz się dzieciaka z rakiem.
Wiesz, że to nieprawda.
Jak w zeszłym roku, gdy przyszedłeś na basen
ze swoją rodzinką.
Nie wspominaj mojej rodziny!
- No. - Nie rób tego.
Zobaczyli mnie i bliżej nie podeszli.
- Rodzina mięczaków. - Nie mów tak o nich.
Słyszysz? Nie mów o mojej rodzinie!
To wy posyłacie chorego chłopaka do walki.
Patrz na mnie, jajogłowy!
Aż cuchnie od ciebie śmiercią. Ohyda.
Zamknij się! Wiesz, co jest ohydne?
Jak udajesz twardziela. I po co?
By się ciebie bali. Jesteś nikim.
Moja łysina jest lepsza niż ta plereza.
- I wcale nie umieram. - Nie podchodź.
Mam wspaniałe życie dzięki kolegom i rodzinie.
Zależy im na mnie.
Dzięki nim nie utknąłem w szpitalu na zawsze.
- Kochają mnie. - Nie podchodź.
Ciebie nikt nie kocha.
- No co? - Nie zbliżaj się.
Boję się śmierci, ale przynajmniej nie umrę sam.
O kurwa!
Chodź.
Maza!
Zostaw mojego brata!
- Jasne? - Dobra, kurwa!
Zrozumiałeś?
- Maza, chodź! - Zrozumiałeś?
- Tak. - Zrozumiałeś?
- Nie waż się go tknąć! - Maza.
Słyszysz, kurwa?
- Tak. - Dobra!
- I zostaw nas w spokoju. - Idziemy.
Oprzyj się o mnie.
Ostrożnie. Złap z drugiej strony.
Nie dotykaj mnie!
Na co się gapicie?
Wszędzie same pojeby!
Uważaj na Álvaro.
Zwolnij, idziesz za szybko.
Powoli.
Ostrożnie.
W porządku, Álvaro?
Już mi lepiej.
Czas wracać do domu.
Zgadzam się.
Musimy znaleźć kwiat dla twojego taty.
- Musimy. - Jesteś teraz słaby.
Nie jestem.
Zawsze razem.
Znajdźmy ten kwiat.
Dzięki, stary.
Daj łyka.
Trzymaj.
Ten Siuks mało cię nie zabił.
- Dobrze, że był z nami Maza. - No.
Już nas nie zaproszą na żadną imprezę.
Chwileczkę.
Może was nie, ale ja…
- Jasne. - Zwycięzca.
Jak mamy rozbić tu obóz, trzeba rozpalić ogień.
Zróbmy to.
- Poskaczemy przez ognisko? - Jasne.
- Trzy razy i spełni ci się życzenie. - Dajemy.
- Dawaj, Garriga! - Trzy, dwa, jeden!
Ale parzy!
- Dawaj! - Skacz!
W noc świętojańską wrzucasz do ognia
wszystko, co chcesz zostawić za sobą.
Zostawmy to wszystko.
Co robisz?
- Nieźle! - O kurde!
Trzeba ryzykować.
- Dawaj! - Nasz Rodrigo!
Co za koleś!
- Legenda. - To mój Rodri.
Ale dlaczego?
A dlaczego nie?
- Coś ty zrobił? - Nieźle.
- Nawet Nadzieja nie wie, co powiedzieć. - Co jest?
Spójrzcie na nią!
Ale dzień, co?
Najlepszy w moim życiu.
Był całkiem niezły.
Mój brat skopał tyłek przywódcy Siuksów.
I rozciął mu twarz.
- Były też fajerwerki. - Jasne, Garriga.
Fajerwerki…
- Spróbowaliśmy whiskey. - Właśnie.
I mamy w paczce pierwszą dziewczynę.
A ja się całowałem.
- Jasne! - Super!
Misja się udała.
- To ona pocałowała ciebie! - Właśnie!
- Rezultat był taki sam. - Jasne!
Jak do tego doszedłeś?
Ucząc się matmy, nie to, co ty.
Jak twój tata dowie się o twoich ocenach…
Spokojnie, wszystko pod kontrolą.
- „Pod kontrolą”. - Trzeba ryzykować.
- Tak jest! - Rodri!
Rodri, mój człowiek.
Spokojnie.
Nic ci nie będzie.
Jak znajdziemy kwiat, zabierzemy cię do szpitala.
Znajdziesz nową rodzinę.
Ale do tego czasu się tobą zajmiemy.
Suso.
Chodź tu.
Idę.
Obudź Garriego.
Garri.
Garriga, obudź się.
Chodź.
- Co? - Co jest?
Daj mi to.
Maza.
Co to jest?
To…
Maza.
Co?
Za dziesięć dni amputują Álvaro rękę.
- Jak to? - Kazał wam nie mówić.
Chciał iść na ostatnią wyprawę.
Każdej nocy mierzę ją,
żeby sprawdzić, czy się zmniejsza i czy chemia działa.
I zawsze ma 43 centymetry. W ogóle się nie zmienia.
Nic nie mówcie, bo on kazał wam nie mówić.
Ale to dlatego jest ostatnio taki wrażliwy.
Czy on umrze?
Na razie tylko amputują mu rękę.
Nic nie mówcie.
- Nie martw się. - Nic nie powiemy.
Weź to.
- Weź to, Rodri. - Ale zimno.
Tylko ich nie połam.
Álvaro, weź te od Mazy.
- Maza, masz więcej? - Tak.
Jeszcze trochę.
Ty je wkładaj.
Ostrożnie. Nie upuść ich.
Co zrobimy?
Może każdy weźmie łyka, a potem zaniesiesz ją tacie?
- Może być? - Jasne.
- Kto pierwszy? - Ja.
Czekaj.
Powinniśmy oddać swój przydział Álvaro. Potrzebuje teraz siły.
- Wszyscy się zgadzają? - Tak.
Tak.
- Na pewno? - No jasne.
- Pij, stary. - Pij.
Dzięki wielkie.
Trzeba zabrać Nadzieję do szpitala.
- Daleko mamy? - Trzy godziny.
Pieszo.
Z Álvaro w takim stanie nie dojdziemy.
W jakim stanie?
- Spokojnie dam radę. - Na pewno?
- Jasne. - Czekaj.
Mam pomysł.
- No idź. - Zaczekamy tutaj.
Dobra, dalej.
Weź ją.
Nadzieja.
Pa, Nadziejo.
ZAOPIEKUJCIE SIĘ NIĄ. NA IMIĘ MA NADZIEJA.
Tato, mamy coś dla ciebie.
Pomóż mi, Maza.
Skończyłem wczoraj basen u Casebiosów.
Tak jak kazałeś.
Wygląda bardzo dobrze.
Mama nie daje mi spokoju.
Robi to dla ciebie.
Bo tego byś chciał.
Zawsze się kłóciliśmy.
Wiecznie mieliśmy na pieńku.
Ale to już nieważne, tato.
Tak bardzo cię kocham.
Tak cię kocham.
Nie chcę…
żebyś od nas odszedł.
Mówisz, że przyroda jest mądra.
Daliśmy ci magiczną miksturę.
Bo nie wiem…
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.
Nie chcę, żebyś umarł.
Sam sobie nie poradzę.
Proszę…
Proszę, tato.
Tato…
Proszę, tato.
Proszę.
Tato…
Czas na mnie, chłopaki.
Ciężko będzie przebić te wakacje.
- No. - Nie wygląda to dobrze.
Álvaro, nie waż się umierać.
Spokojnie. Nie ma takiej opcji.
Jestem teraz silny jak wół.
Ciężko będzie to przebić, ale jakoś damy radę.
Jak powiemy twojemu tacie, to oszaleje.
- Jasne. - No.
Ręce do środka.
- Wszyscy. - Álvaro?
Zawsze razem.
Zawsze razem!
Chodźcie tu.
To najlepsza paczka.
Idziemy?
Lepiej ruszajmy.
- No. - Czekajcie.
Co?
Nie wierzę.
Co to?
Serio, Garri?
Tylko ten raz, Maza-san.
Dzięki, stary.
Czekaj.
Sęp dla ciebie.
- Pokaż. - Dzięki, stary.
- Wymieniacie się kartami, serio? - Tylko raz.
Jasne.
Muszę odprowadzić traktor.
- Nara. - Trzymaj się.
Uważaj na siebie.
- Rodri. - Álvaro.
Obyś w przyszłym roku
- poprawił oceny. - Jasne.
Na razie, chłopaki.
Idź już.
Nie, stary.
Dobra, chłopaki.
Na razie.
- Trzymaj się. - Ty też.
Cześć.
- Pa. - Do zobaczenia w Alcorcón.
- Jasne. - Cześć.
Słuchaj, Rodri.
Tobie niepotrzebne magiczne mikstury. Dobry z ciebie koleś.
Mój tata mówi: „Inteligencja jest darem, a życzliwość wyborem”.
Słuchaj.
To dla ciebie.
Najlepszy jest zawsze powrót tutaj.
Mamy tu powiedzenie odnośnie do złych ludzi,
bo nikt tak naprawdę nie musi znosić ich chamstwa.
Czaisz?
Pieprzyć to.
- Powiedz to. - Pieprzyć to.
Głośniej!
Pieprzyć to!
- Dobra, leć. Pieprzyć to. - Pieprzyć to!
Mamo, tato…
Muszę z wami porozmawiać.
Napisy: Anna Kurzajczyk