Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
To przekręt stulecia.
Największe oszustwo podatkowe we Francji.
- Niewidzialny przekręt. - Nowy skok stulecia.
Ma on związek z podatkiem węglowym,
który pozwala firmom handlować prawami do emisji CO.
Oszuści wykorzystali lukę w systemie.
Jak grupa ludzi właściwie znikąd
dokonała skoku stulecia?
Sprawa z CO to było coś cudownego.
To było… Aż brak mi słów!
Nigdy nie widziałem w badanych aktach
tak skomplikowanych tras.
Inteligencja głodnych ludzi z ulicy orżnęła inteligencję akademików.
Wyobraź sobie. Masz kasę, prywatne odrzutowce i łodzie,
ludzie w garniturach za 25 tysięcy euro mówią: „Dzień dobry, panie Mouly”.
Pierwszy raz ich widzisz.
Jesteś z Belleville, jesz marchewki i pijesz kawę.
Ile zarobiłem? Ile?
Co za absurdalne pytanie.
Straty wyniosły 283 miliony euro.
Zaraz 283 miliony…
Może tak, ale była kupa opłat.
Ja nie umiem czytać ani pisać.
Jak niby mam rozumieć siłę pieniądza?
Każdy inny ukryłby forsę.
On chciał cały dzień nią szastać.
Dobrze nam się żyło.
Uważaliśmy się za Rockefellerów.
Gdy spotykają się przestępcy finansowi i prawdziwi gangsterzy,
tworzy się mieszanka wybuchowa i musi dojść do rozlewu krwi.
Rozpoczął się proces w sprawie niewiarygodnego przekrętu.
Mardoché Mouly i Arnaud Mimran
są uważani przez policję za królów oszustwa.
To jest prawdziwa historia. Co mam ci powiedzieć?
To trzeba opowiadać w całości.
Nie będę ci mówił byle czego. Za bardzo cię cenię.
LATO 2020
WIĘZIENIE W HAUTS-DE-SEINE
Dzięki Bogu jestem wolny.
Zobaczymy, co będzie.
Będę musiał nauczyć się, czego trzeba,
bo przez siedem lat wiele przegapiłem.
Dzień dobry.
Moje życie było tak pełne adrenaliny,
pędziło tak szybko, że mi uciekło.
Dziś mam 55 lat.
Zazdroszczę ludziom, którzy normalnie pracują.
Noszę elektroniczną opaskę.
Wychodzę o ósmej i wracam o ósmej.
ZA DNIA WOLNY
W NOCY ZA KRATAMI
Kurwa, łysieję.
MARDOCHÉ MOULY VEL „MARCO ELEGANCIK”
Będziesz szedł do solarium?
- Co? - Jesteś trochę blady.
Zmęczony jestem. Śmieszek.
Wybrałeś same beżowe ciuchy.
Mam dosyć czerni. Chcę trochę kolorów.
W beżu wyglądasz, jakbyś był chory.
Czerwony cię ożywi, rozumiesz?
Ta bluza jest „mocna”.
Uszyłem ją dla Jasona Derulo na koncerty.
Jest „mocna”. Nosisz ją tak. Przy stole zdejmujesz kaptur.
Nie jest zbyt krzykliwa?
Ubrania są po to, żeby robiły wrażenie.
Jeśli chcesz się ubierać jak każdy, to idź do dowolnego sklepu.
Ja sprzedaję nastawienie.
Mogę ci dać trzyczęściowy garnitur, który będzie ci pasował…
- To nie ty. - Dobra.
Chcesz być elegancki? Załóż to.
A do tego ładne mokasyny. Masz jakieś?
Musimy coś zrobić z twoimi butami. Bo to jest koszmar.
- Chwila. Kupiłem je, żeby… - Żeby je wyrzucić.
PARYŻ
Przeprowadziłem się z Tunisu jako dziecko.
Przywiozłem trochę słońca, ale i tamtejszego krętactwa,
które zmieszało się z tutejszym.
Wszystkiego żałuję.
I cieszę się, że byłem w więzieniu.
Może nie tak długo. Siedem lat to dużo.
Wcześniej miałem biznes.
Robiłem to samo, ale na mniejsze kwoty.
Naciągałem banki, naciągałem biznesmenów.
Wszystkich naciągałem, ale na niewielką skalę.
W granicach prawa.
Może było trochę kłamstw, trochę niedotrzymywania słowa,
ale wszystko było legalne.
Można było co najwyżej dostać grzywnę.
Nie widzisz, że rozmawiam?
- Rozmawiam, tak? - Minęła godzina.
Dwie minuty, jak mamusię kocham.
Odpowiem mu na parę pytań i przyjdę.
Mam to gdzieś. Chodzi o dwie minuty.
- Dwie już minęły. - To Serge Madar.
Siadaj, Serge.
Serge Madar to mieszkaniec Belleville z dziada pradziada.
Pracował z moim dziadkiem.
Z moim ojcem.
I ze mną.
- Krzycz głośniej. - I szuka mojego syna.
Jakim dzieckiem był Marco?
Taki sam.
Był taki sam, ale na mniejszą skalę.
Potem przeszedł do wyższej ligi.
Wspiął się po drabinie.
SERGE MADAR VEL „STARY”
Mów. To nie książka! Gadasz, jakbyś czytał książkę.
Pracował w rzeźni. Szybko wyniósł się od ojca.
Nieprawda.
Pewnego dnia jego ojciec robił merguez.
Merguez robi się z mięsa mielonego i odpadków.
- A on… - Chwila! Nie!
- Nasikał do wiadra. - Nie, Serge!
Wytnijcie to. Tak nie można.
- Byłeś mały. - Mały czy nie, to macie wyciąć.
Koniecznie.
- Serge, jesteśmy przed kamerą. - No.
Obejrzą to 42 miliony ludzi.
Jakie 42 miliony?
- Tu są kamery. Pójdziesz siedzieć. - Ja nic nie zrobiłem.
Nic?
Kiedy pracowałeś?
Powiemy, jaką masz tam furę? Jeździsz porsche.
Powiesz, skąd je masz?
Zarabiasz minimalną.
- Cześć, Dov. - Cześć.
- Mogę fricassé? - Obsłużę cię. Co podać?
Co tu masz?
Nanou! Dla ciebie talerz tunezyjski czy kanapka?
- To i talerz tunezyjski dla Nanou. - Dobrze.
A to wezmę.
Przestań jęczeć. Daj spokój.
Proszę.
Cały dzień w księgach. Mamy dość księgowości.
Słusznie, ale to kasa.
Może tak, ale nas to męczy. Co u twojego brata?
- Dobrze. - Tak?
Poznałem Marca w Belleville, na rue Ramponeau.
Pracował tam u ojca.
Z zawodu był rzeźnikiem.
Wyuczył się fachu ojca.
RZEŹNIA
To była mała rzeźnia.
Pamiętam, że obok było podwórko, na którym graliśmy z kolegami w karty.
Czasem do nas wychodził i grał z nami.
A jego tata robił mu awanturę.
Więc wracał do pracy.
Ale sam wolałby zostać, bo lubił gry karciane.
Uwielbiał wszelkie gry.
Ale to było dla zabawy.
Graliśmy na śmietniku ze starymi.
Starzy kradli nam kasę przy pokerze.
Nie mieliśmy pojęcia o kartach, ale chcieliśmy grać na pieniądze.
Graliśmy i przegrywaliśmy.
A potem oni pożyczali nam nasze pieniądze na procent.
Z czasem Marco odszedł z rzeźni,
bo był otoczony ludźmi pracującymi w reklamie.
Grubymi rybami reklamy.
Dostał propozycję pracy i wtedy zaczął się rozwijać.
A że był zdolnym dzieciakiem z talentem do mówienia,
zaczął się rozwijać.
Tam odkryłem siebie.
Nauczyłem się naprawdę pracować.
I nauczyłem się kombinować.
Tam nauczyłem się sztuki reklamy.
Tam nauczyłem się rozmawiać z ludźmi.
Nawet 50 tysięcy handlujących mogło paść ofiarą gigantycznego oszustwa.
Malarka Gisèle Ambrosino to jedna z nich.
Za pośrednictwem firmy kupiła liczne wkładki reklamowe,
które miały być szeroko rozprowadzane.
Jednak wkładki ukazały się tylko w pięciu egzemplarzach,
które trafiły do niej.
Marco potrafił zarabiać. Był bardzo inteligentny.
Kiedy coś mówił, ludzie mu wierzyli.
Kiedy człowiek miał gadane i potrafił coś sprzedać,
łatwiej było zarabiać.
Robiłem to przez dwa czy trzy miesiące, a potem zaraz przestałem.
Ze strachu.
Nie mógłbym tak dłużej pracować.
W domu jednego z mózgów operacji znaleziono znaczną sumę pieniędzy.
Proszę. Tutaj mamy 510 tysięcy euro.
I koniec z tematem reklamy.
Nie chcę mówić więcej, bo to dawne czasy.
Zostałem skazany za wprowadzanie w błąd.
To, co mówiłem przez telefon, nie było prawdą.
Ja o tym nie wiedziałem. Nie wiedziałem, że to nieprawda.
Mówię zupełnie szczerze.
Naprawdę nie wiedziałem. Dowiedziałem się później.
Wiadomo, każdy mówi, że dowiedział się po fakcie.
Ale to prawda.
Ale uwierzcie krętaczowi, bo ja sobie wierzę.
Śmiejecie się po kryjomu, ale mi nie wierzycie.
W ogóle nie można mu wierzyć.
W ani jedno jego słowo. To pewne.
Kiedy mówi, 98,9% to kłamstwa, a tylko 1,2% to prawda.
Ja i Marco byliśmy razem 24 godziny na dobę.
Byliśmy bardzo blisko. Jak bracia.
Dzięki swojemu poczuciu humoru
mógł rozmawiać z ważnymi przedsiębiorcami,
z bankierami i z producentami.
Łatwo go polubić. Potrafił ludzi oczarować.
Jest jak ten wąż z Księgi dżungli.
Urodziłem się biedny, nie bogaty.
Tak budowałem swoją pozycję.
Zainteresowałem się osobami z dużym majątkiem.
Dlaczego?
Żeby uczyć się o ich świecie.
Zaczynałem w Belleville.
Jako jeden z pierwszych przeniosłem się do 16. dzielnicy.
Szesnastka to szpan.
Potem byłem w siódmej dzielnicy.
Tam są prawdziwi bogacze.
A potem było Saint-Germain.
Tak układała się moja kariera.
Podążałem za ludźmi wraz z rozwojem kariery.
A właściwie… Jak to powiedzieć?
Moja kariera podążała za właściwymi osobami.
I miałem wokół siebie tylko właściwe osoby.
GRÉGORY ZAOUI – „MÓZG”
Poznałem Marca Mouly’ego w 1997 roku.
Kupił moją restaurację,
żeby zostać moim wspólnikiem i zrozumieć moje inne interesy.
Restauracja była pretekstem,
żeby nauczyć się tego, co robię.
Żeby to zrozumieć.
Zrozumieć i wykorzystać.
Założyliśmy spółkę w sektorze telefonii komórkowej.
Miał już pojęcie, jak działa VAT,
ale nie znał się jeszcze
na wewnątrzwspólnotowych oszustwach podatkowych.
Greg to geniusz.
Znalazł lukę w przepisach dotyczących telefonii.
Nic z tego nie rozumiałem.
Coś tam robił, coś tam mówił,
a ja: „Super. Ile można zarobić?”.
Podawał liczbę, ale nie wiedziałem, co robimy.
Naprawdę myślałem, że kupujemy i sprzedajemy telefony.
Można było kupić od hurtowników,
głównie w Wielkiej Brytanii,
telefony w tysiącach egzemplarzy.
Jako obywatele UE płacimy cenę bez VAT-u,
powiedzmy 400 euro za sztukę.
We Francji sprzedajemy je po tej samej cenie, ale z VAT-em.
A więc za 480 euro.
Ale nie odprowadzamy 80 euro VAT-u, tylko zostawiamy je w kieszeni.
To jest coś, gdy sprzedajemy tysiące sztuk dziennie.
Jestem Marius-Cristian Frunza, ukończyłem politechnikę w Palaiseau.
Mam doktorat z ekonomii rynku emisji.
Obecnie mieszkam w Londynie i pracuję w sektorze fintech.
Projektuję sposoby walki z przestępstwami podatkowymi.
Utworzenie jednolitego rynku europejskiego w 1993 roku
otworzyło wiele nowych furtek oszustom.
Towary mogą przekraczać granice bez żadnej kontroli.
Oszuści mogą na przykład kupić ciężarówkę towaru
w Belgii za 100 euro.
Przewożą go do Francji.
Oczywiście nie ma już kontroli granicznej.
Przywożą go do Francji i sprzedają za 120 euro.
A 20 euro VAT-u znika w kieszeni oszustów.
To jak biznes o gwarantowanej marży 20 procent.
Otwierać, służba celna!
Urząd skarbowy Francji stracił 60 milionów euro.
Około 30 fikcyjnych europejskich spółek
rozprowadzało tysiące telefonów, nie odprowadzając podatku VAT.
PROKURATOR
Mardoché Mouly pierwszy raz pojawił się
w aktach sprawy oszustwa przy obrocie telefonami.
Od pierwszego raportu na temat Mardoché Mouly’ego…
Nikt tak do mnie nie mówi.
Gdy słyszę „Mouly Mardoché”, wiem, że to gliny.
Tak ich rozpoznaję.
…uważaliśmy go za zagrożenie dla porządku publicznego i gospodarczego.
Jego zachowanie bez wahania określaliśmy jako pasożytnicze.
Uznawaliśmy go za cel działań w interesie publicznym,
to znaczy osobę, którą należało zneutralizować
dla dobra ogółu.
Ja też trafiłem do więzienia.
Obaj zarządzaliśmy tą spółką,
ale miałem do niego pełne zaufanie.
I powiedzmy, że w tym czasie zarządzanie nie było jego mocną stroną.
Nie robiliśmy nic nietypowego. Złapali nas, dostałem trzy lata.
Nie mam mu tego za złe. Przez długi czas byłem bardzo zły.
Ale już mi przeszło.
Nie żywię urazy.
To to samo, co iPhone?
Dokładnie to samo. Mój iPhone jest warty cztery stówy.
Regenerowany czy nówka?
Jasne, że nówka.
Wersja z 5G. O czym ty mówisz? Nie wygłupiaj się.
Masz je w magazynie?
Mam. Mam 15 tysięcy.
- Piętnaście? - Piętna… Nie.
Nie w magazynie.
W magazynie mam tysiąc, ale zamówiłem 15.
Nie mam kasy na 15 tysięcy.
Kupa forsy.
A masz moją kasę?
- Na jutro, jak Bóg da. - Nie.
Na jutro, jak Bóg da.
No właśnie.
- Liczę na ciebie. - Masz moje torby…
Jak mamusię kocham, tak cię przycisnę…
W życiu nie widziałeś…
Zrozumiałem.
Nie… Nie mam kasy na weekend.
Dam ci dwa koła. Mam trzy, a tysiaka zostawię na weekend.
Chuja! Masz karty płatnicze!
Nie mam! Zablokowałem.
Dam ci dwa koła, a koło zachowam.
Dobra. A kiedy reszta?
- Pod koniec tygodnia. - I będziemy kwita.
- Skoro chcesz. - No chcę. To męczące.
A poza tym jak leci?
To znaczy?
Wróciłeś do żony?
Nie wróciłeś? Jesteś sam?
Tak, jesteśmy znowu razem.
Da radę szybciej?
- Głośniej. - Mogę przyśpieszyć?
Może troszkę.
Kiedy Greg Zaoui robi przekręt, uważa to za swoją pracę.
Więc kiedy go słucham, albo ja jestem szurnięty, albo on.
Ja myślę, że on.
Ale żeby nie było.
Nie krytykuję Grega Zaouiego, bo ja go lubię.
Ale chwilami nie wiem, co się dzieje w jego głowie.
W roku 2004,
kiedy trafiłem do więzienia za interesy z Moulym,
byłem w celi ze starszym panem,
który opowiadał mi o ekologii.
Mówił, że rynek ekologii to przyszłość.
Ciągle ględził o tej ekologii.
Kiedy wyszedłem na wolność,
szybko zainteresowałem się tym sektorem.
Topnienie lodu na Grenlandii, wzrost poziomu mórz nawet o trzy metry.
Między innymi z tym musimy się liczyć w 2100 roku.
Ocieplenie jest szybsze, niż myślimy.
Powodzie dotykają już setki milionów ludzi.
Kalifornię uderzyły megapożary.
Minął już czas, kiedy każdy dbał tylko o siebie.
Nasz dom płonie.
PREZYDENT FRANCJI W LATACH 1995–2007
A my odwracamy wzrok.
Nie będziemy mogli powiedzieć, że nie wiedzieliśmy.
Te słowa poruszyły ludzi.
Różne osoby uważają się za ich autora.
Czasem myślę, że to ja, ale to nieistotne.
Jesteśmy w Kioto,
gdzie 38 państw znajduje kompromis.
Do roku 2012 zobowiązały się obniżyć emisję gazów cieplarnianych o 5,2%.
Protokół z Kioto pokazał, jak trudne są takie negocjacje.
Amerykanie mówili Chińczykom: „Wy emitujecie najwięcej”.
A oni na to:
„W przeliczeniu na mieszkańca wy emitujecie cztery razy więcej”.
Rozwiązaniem sugerowanym wtedy przez ekonomistów
było nałożenie opłaty na emisje CO,
żeby wszyscy zjednoczyli się i mieli interes w tym,
aby ograniczyć zużycie paliw kopalnych.
Wdrażając postanowienia Protokołu z Kioto,
Unia Europejska stworzyła pierwszy rynek praw do emisji CO.
Krótko mówiąc, firmy, które emitują dużo CO,
mogą odkupować limity od tych, które emitują mniej.
Usłyszałem o nowym rynku.
Rynku praw do emisji, rynku podatku węglowego.
Starałem się zrozumieć, o co chodzi.
Cel: Paryż.
Jesteśmy w biurze BlueNext,
platformy handlu prawami do emisji CO.
To serce rynku emisji.
To tutaj kupcy i sprzedawcy przeprowadzają transakcje.
To proste. Tutaj mamy limity.
Jeśli firma je przekroczy, musi kupić kwoty na rynku.
A jeśli nie, może sprzedać niewykorzystaną część.
Zadałem pytanie za milion.
Czy na te kwoty nakładany jest VAT?
Kilka dni później zadzwoniłem do nich i się zapisałem.
EKONOMISTA, AUTOR LA FRAUDE À LA TVA
Twórcy systemu popełnili dwa poważne błędy.
Po pierwsze maksymalnie uprościli formalności przy wejściu na rynek.
Każdy, dosłownie każdy,
mógł założyć spółkę i zacząć handlować prawami do emisji.
Wypełniłem formularz. Zarejestrowałem się jako 21. osoba.
Drugi błąd: transakcje opodatkowano VAT-em.
Przestępcy oczywiście natychmiast zaczęli korzystać z systemu.
Super, co?
To niesamowite, jak te organizacje, te grupy,
są w stanie monitorować legislację oraz innowacje.
Wydaje się, że czytają dziennik ustaw jeszcze przed nami.
Przed wydarzeniami z lat 2008–2009,
gdy miała miejsce fala wyłudzeń VAT-u,
odbyła się runda próbna, rozgrzewkowa,
przeprowadzona przez osobę znaną w świecie oszustów.
Dokonała ona próby i przekonała się, że to działa.
Dla testu wydałem 30 tysięcy euro.
Kupiłem prawa,
wystawiłem je na sprzedaż i po kilku minutach, a nawet sekundach,
otrzymałem 30 tysięcy euro plus VAT.
To było aż za proste.
Może jest jakiś haczyk? Może coś przegapiłem?
To wydawało mi się aż za proste.
Dałem cynk dwóm osobom,
które powiedziały innym,
a one znowu kolejnym.
Od tej chwili wśród oszustów zaczęła krążyć informacja,
że można tak zarobić.
Od prób gdzieś w roku 2005
do wielkiej fali wyłudzeń trwającej od połowy roku 2008
do końca roku 2009
przez cały czas udoskonalano i przygotowywano operację.
Czemu nie działaliśmy razem?
Dobre pytanie. Bo nie wiedziałem o CO.
Nie miałem pojęcia o CO. Myślałem, że to tlen dla strażaków.
Taka jest prawda.
Zrozumiałem to, kiedy już mnie skazali.
Już tłumaczę. W czasie handlu emisjami byłem spłukany.
Ale tak naprawdę spłukany.
Usłyszałem coś o emisjach.
I pewnego dnia podchodzi do mnie dwóch gości.
Mówią: „Marco, możemy pogadać?”.
Właśnie tak było.
„Musimy pogadać”.
Mówię: „No to gadajcie”.
A oni: „Wiemy, że siedzisz w CO”.
Myślę: „Ale co to jest to całe CO?”
Ale mówię: „Kto wam powiedział, że siedzę w CO?
Nikt tego nie wie.
I tak ma pozostać”.
- Ja… - Blefowałeś.
Nie miałem wyjścia!
A oni: „Słuchaj, Marco. Zarabiamy pięć baniek tygodniowo”.
Mówią: „To Greg”.
- Dlaczego? - A ja: „Pokażcie mi jego faktury”.
I zobaczyłem wszystkie faktury Grega.
Dlatego w to wszedłem.
Bo zobaczyłem prawdziwą kasę.
To miałem na myśli.
Wszedłem w to przez ciebie. Bo zobaczyłem twoje faktury.
Nie wiedziałem.
Ktoś taki jak Zaoui miał numer zarejestrowany w BlueNext.
Ale Zaoui handluje tylko dla siebie.
Dla innych nie handluje.
Dlaczego trader jest ważny?
„Dlaczego jest ważny?”
Bez tradera nie masz nic.
Komputer, który jest ci po nic.
Broker daje dostęp do rynku.
Stanowi furtkę.
Zazwyczaj musi przejść weryfikację,
w szczególności weryfikację pod kątem zobowiązań finansowych spółek,
z którymi współpracuje.
Broker ma także zaufanie BlueNext.
A zatem broker, który działał już wcześniej,
który nie pojawił się z dnia na dzień,
stanowi doskonałą przepustkę.
Z półrocznym opóźnieniem osobiście znalazłem
najlepszego tradera w całej Francji.
Kłapucki.
Co robię? Szukam jego numeru.
Znajduję.
Mówi: „O co chodzi?”. A ja: „Musimy porozmawiać”.
Zgadza się.
Umówił się ze mną w Ritzu w Warszawie.
WARSZAWA – POLSKA
Wystroiłem się.
Czekałem godzinę, do 17,00.
Wtedy dzwoni i mówi:
„Dzień dobry, kim pan jest?”.
I wchodzę na temat VAT-u.
Mówię: „Wyłudzasz VAT. Pójdziesz siedzieć”.
Facet zaczyna srać w gacie.
Mówię: „Spokojnie.
Wiem, co zrobić, żebyś tam nie trafił.
Wiem, że sam nie bierzesz VAT-u, bo jesteś traderem, i to za granicą.
Ale zapewniasz środki do oszustw VAT-owych”.
Koleś robi się czerwony, blady…
Mam go. Jest mój.
Mówi: „Dobra, Marco. To co teraz zrobimy?”.
Mówię: „Będzie tak.
Ja będę sprawdzał i akceptował twoich klientów.
Zgoda?”.
Marco Mouly nawiązał relację ze znalezionym przez siebie brokerem,
który stanowił wartość dodaną w tym mechanizmie.
Od tego czasu byłem szefem.
Wszystkie ekipy lizały mi tyłek.
Wszyscy mówili: „Marco, ale ty jesteś przystojny”.
Wcześniej mnie olewali.
Był ten, kto zapewnia brokera, czyli Mardoché Mouly.
Dziękuję, Alain.
A stronę logistyczną zapewniał Samy Souied,
który miał już pewne doświadczenie
w klasycznym wyłudzaniu VAT-u
na produktach materialnych.
Mieszkał on w Izraelu
i mógł stamtąd przez telefon wydawać polecenia brokerom na rynku
i na odległość manipulować pewną liczbą kont.
Samy zawsze był dla mnie bratem, przyjacielem.
Kłóciliśmy się.
Przez 360 dni na 365 ze sobą nie rozmawialiśmy.
Samy dorósł o wiele szybciej niż inni
dzięki swoim braciom i swojemu ojcu,
który był jubilerem i miał kluby na Montmartrze.
Miał forsę, zanim była forsa.
Jak by to ująć?
Ludzie chcą forsy, a on miał forsę forsy.
Marco Mouly i Sami Souied są sąsiadami, pochodzą z jednego środowiska.
Zaczęli pracować razem przy wkładkach reklamowych.
I odwalali brudną robotę w tych przekrętach.
Oni odbierali czeki od oszukiwanych przedsiębiorców.
Wtedy zaczęli mieć kłopoty z prawem.
Samy Souied nie żyje wystawnie, nie jest ekstrawagancki.
Wiemy to. Jest dyskretny, cichy.
Był raczej oszczędny,
a także bardzo ostrożny.
Nie szastał wielką gotówką w paryskich klubach nocnych.
Wolał zachować ją na później.
Marco Mouly był jego przeciwieństwem.
Samy był dyskretny, zawsze był z żoną i dziećmi.
Ale uwielbiał też mój styl.
Chciał tak żyć, ale nie mógł.
I dlatego się spotykaliśmy.
Na ważnych spotkaniach pozwalałem mu mówić.
Mówił: „Tylko morda w kubeł. Ani słowa”.
„Dobra, Samy, ani słowa.
Ale po co tu jestem, skoro mam nic nie mówić?”
„Gdybym miał problemy, atakuj”.
„Dobra”.
Przychodzimy na spotkanie.
Mówi: „Jak tam, Marco?”. Ale Samy kazał mi milczeć.
Jego plan od razu się posypał.
Ale lubiłem go wkurzać, bo chciałem wejść do rozmowy.
Po przekręcie z fałszywymi reklamami
Samy Souied miał problemy z wymiarem sprawiedliwości,
bo był podejrzany o pranie pieniędzy
wyłudzonych na fałszywych reklamach w wyścigach konnych.
Miał ksywę „Gruba Ryba z Hipodromu”. Kupił nawet dwa konie wyścigowe,
Jeanbat du Vivier oraz Késaco Phédo.
Co za koń! Co za dżokej!
Késaco Phédo, zachwyciłeś nas.
TEL AWIW – IZRAEL 2008
Według niektórych Samy odbył aliję,
bo we Francji czuł się zagrożony
i uznał, że czas wyjechać,
ale jego otoczenie twierdzi,
że zawsze był syjonistą, udzielał się w społeczności Żydów
i chciał się przeprowadzić do Izraela.
Kilka miesięcy później usłyszał o „giełdzie gazu”
i poprosił bliską mu osobę o rozeznanie się w sytuacji.
Ta osoba powiedziała: „Nie chodzi o gaz, tylko o CO”.
W przekręcie na prawach do emisji CO
uczestniczyło w Izraelu 10, 20, może 30 osób.
Mówiły one po francusku, nie znały dobrze hebrajskiego.
Ale w kontekście liczb to odrębny świat w społeczeństwie Izraela.
Prawdziwy mikrokosmos.
Wszyscy trzymają się razem.
Należy zrozumieć, że na początku Samy Souied nie pracował z Moulym.
Miał własną ekipę.
Zbudował własną ekipę, ale źle się to skończyło.
Jesienią 2008 roku zaczęli mieć tyły. Sprawy miały się źle.
Zerwali współpracę i zaczęli szukać nowych ekip.
Wtedy do Samy’ego przyszedł Marco.
To on miał kontakt z traderem, Jarosławem Kłapuckim.
Z początku Samy Souied nie chciał współpracować z Moulym.
Nie ufał mu. Wiedział, że dużo gada.
Ale Marco Mouly miał asa w rękawie.
Miał sponsora gotowego wyłożyć osiem milionów: Arnauda Mimrana.
POWIEŚCIOPISARKA, PRZYJACIÓŁKA Z DZIECIŃSTWA
Poznałam Arnauda, kiedy miałam 15 lat.
Latem zawsze chodził w lnianych garniturach,
miał długie włosy…
Floryda w 16. dzielnicy.
Pamiętam go jako chłopca, który zawsze miał w kieszeni gotówkę,
który prowadził… Uwielbiał piękne fury.
Był kimś, kto robił wrażenie.
Wyróżniał się w świecie żydowskiej burżuazji
z 16. dzielnicy Paryża.
Miał też stronę działającą na nerwy.
Podobało mi się to. Przypominał bohatera powieści.
Żeniąc się z Anną,
ożenił się z córką miliardera,
Claude’a Draya.
Przyjaźniłam się z jego przyszłą żoną,
Anną Dray.
Ich rodzina składała się z czterech sióstr
rozpieszczanych przez ojca,
który spał na pieniądzach.
Teraz powiedziałabym, że przypominali Kardashianów.
Ojciec nie potrafił im odmówić,
ale był dobrym człowiekiem.
Claude i Arnaud zawsze byli blisko.
Arnaud był uwielbianym zięciem.
Arnaud natychmiast wszedł do gry.
Kiedy tylko ożenił się z Anną, zajął się czym innym.
Czy ożeniłby się z Anną, gdyby była biedna?
Nie wiem.
Ten koleś z miotłą wygląda jak Szatan.
Albo jak czarownica.
Przestraszyłem się.
Gdzie go znalazłeś?
Chyba mu nie zapłaciliście? Musieliście mu zapłacić.
Znałem Arnauda z imienia i reputacji,
a on znał moją reputację.
A kiedy ludzie osiągną perfekcję w kwestii pieniędzy i biznesu,
zawsze chcą się poznać i robić razem interesy.
Kiedy Arnaud przyjechał i zobaczyliśmy się w Deauville,
postaraliśmy się, żeby się poznać.
Proszę, Arnaud, opowiedz nam o tym!
Dalej, Arnaud!
Patrzcie, jaki playboy.
No playboy, jak mamusię kocham.
Oto Arnaud Mimran.
To on! Jest tutaj!
Arnaud Mimran i Mardoché Mouly pochodzą z dwóch różnych światów.
Jeśli mogli się gdzieś spotkać,
to tylko przy zielonym stole w kasynie.
Arnaud Mimran z pewnością myślał,
że Mardoché Mouly to zabawny, psotny, ale nieszkodliwy chłopiec.
A Mardoché Mouly uważał,
że Arnaud Mimran to osoba
wolna od okowów etykiety,
chętna do kontaktów z szemranym towarzystwem
i niewyobrażalnie bogata.
Marco był w tym czasie, powiedzmy, nieco spłukany.
Nie miał dużo kasy.
Osoba trzecia powiedziała Marcowi, żeby przyjechał do Deauville,
i chciała przedstawić mu Arnauda.
I że Arnaud chce go poznać, bo o nim usłyszał.
Marco wziął rodzinę i samochód,
pojechał do Deauville i się spotkali.
Wszedłem do kasyna. Stał tam stół do ruletki.
Ciągle obstawiałem ósemkę.
Nie wypadała.
W końcu zostało mi 10 000 euro.
Postawiłem je na ósemkę i pomyślałem:
„Jeśli nie wypadnie, to rąbnę w ósemkę butami”.
No i nie wypadła.
Więc rąbnąłem.
To jest historia butów.
Wszyscy wybuchli śmiechem, a Arnaud pierwszy, bo tak nie wolno.
Uśmiechnął się, czyli spodobał mu się gest.
Też tak miał.
Arnaud mówi: „Wpadniesz do mnie na kolację?”.
Przychodzę do niego, widzę wielki stół, catering…
Bankierzy, biznesmeni, wszyscy.
Myślę: „Mam szansę się odkuć”.
Moja żona mówi: „Marco, to jest niesamowite.
Bierz się do pracy, bo też chcę tak mieszkać”.
Arnaud grał na giełdzie.
Grał na największych platformach.
Na nasze standardy nieziemsko bogaty.
Z początku Arnaud Mimran nie miał pojęcia
o świecie wyłudzaczy VAT-u.
Arnaud Mimran działał na rynkach finansowych jako trader,
jako członek spółki zarządzającej zwanej 3A Trade.
Ośmielę się powiedzieć, że był znany komisji nadzoru nad giełdą,
bo wykonywał wiele podejrzanych operacji.
Należy jednak zaznaczyć, że nigdy nie został skazany.
Chodziło o handel informacjami poufnymi.
Mimran miał zaskakujące oblicze niegrzecznego chłopca z dobrej dzielnicy.
Równie dobrze pasował do salonów,
co do towarzystwa byłego przemytnika narkotyków i złodzieja.
A trzy tygodnie później znalazł się w Tel Awiwie
na bankiecie charytatywnym na rzecz partii Likud Bibiego Netanjahu.
Dlaczego fascynował takich jak Souied i Mouly?
Bo Mimran grał w innej lidze.
Od dziecka obracał się w innych kręgach, miał prawdziwe koneksje.
Wychowywał się w 16. dzielnicy. Znał szanowanych ludzi.
Był członkiem elity.
Nie był farbowanym lisem.
Pochodził ze świata bogatych, ustawionych ludzi.
A ci dwaj, którzy dorastali w Belleville…
No nie.
Byli zafascynowani, bo zawsze pragnęli być tym, kim on.
I po raz pierwszy mieli środki, żeby to osiągnąć.
No, może tam nie pasowali, ale mieli środki.
Po pierwsze potrzebowali okazji, żeby się przedstawić.
Potrzebowali inwestorów,
którzy wyłożą pieniądze.
Jak w start-upie.
Arnaud Mimran skończył studia wyższe,
miał doświadczenie na rynkach finansowych.
Wydawałoby się, że mógłby też wnieść pewną wiedzę techniczną,
bo struktura rynku praw do emisji CO
znacznie bardziej przypomina rynek finansowy
niż rynek telefonów komórkowych
sprzedawanych głównie w sklepach.
Należy zrozumieć, że tego typu przestępstwa
na takim poziomie
wymagają pewnej „inżynierii finansowej”,
aby stworzyć fikcyjne spółki na całym świecie
i założyć wszędzie konta offshore.
Najważniejsze jest to, że banki to mój podstawowy fach.
Kiedy prowadziłem uczciwe interesy,
potrafiłem rozmawiać z bankierami.
Bo do bankiera trzeba przyjść z historyjką.
Nie można przyjść z upadającą firmą i powiedzieć: „Zechce pan posłuchać?
Obrót jest taki…”.
To na nic.
Ja przychodzę, witam się.
„Odziedziczyłem po ojcu 300 milionów euro.
Przyszedłem na próbę.
Założę tu coś, żeby państwa ocenić,
a jeśli się sprawdzicie, założę portfel rodzinny”.
Bankierem aż trzęsie.
Rozwija czerwony dywan, choć spółka jest warta okrągłe zero.
Trzeba mieć dobrą historię.
NIKOZJA – CYPR
Raz poleciałem na Cypr otworzyć kilka kont.
Miałem ze sobą personel.
Co to znaczy? Mam sekretarkę, ubrałem ją elegancko.
Kostium i tak dalej.
Kupiłem walizkę.
Jest pusta, mam tam długopis i kartkę.
Mam lewego ochroniarza z walkie talkie.
Jak się na niego dmuchnie, to się przewróci, ale waży 400 kilo.
Przychodzę. I nie wiedziałem, że tak to przebiegnie.
Myślałem, że będzie trudno.
Patrzę na bank. Ma dziwną, cypryjską nazwę.
Ale było jak w pizzerii.
Bankier mówi: „CO. Konto u nas. Bardzo dobre”.
I założyliśmy konto.
Wiosną 2008 roku rynek eksplodował.
Ale to wszystko były ustawione, lewe transakcje,
bo wszystkich interesowało tylko to,
żeby dostać VAT i go nie odprowadzić.
Ludzie myślą, że to trudne, ale to jest jak zabawa dla dzieci.
Dla dzieci?
To chyba przesada, ale spróbuję to wytłumaczyć.
Założyliście dwie spółki.
Jedną we Francji, a jedną w innym państwie UE.
Wasza spółka w Niemczech kupuje prawa do emisji za milion euro
na rynku BlueNext.
Jako że to transakcja między dwoma państwami w UE,
nie nalicza się VAT-u.
Następnie niemiecka spółka odsprzedaje prawa do emisji
waszej spółce we Francji.
A potem francuska spółka odsprzedaje je BlueNext.
Jako że obie spółki są w UE,
nalicza się VAT i otrzymujecie 1,2 miliona.
Teoretycznie powinniście oddać te 200 tysięcy państwu.
Chyba że się rozpłyniecie i wyślecie pieniądze na zagraniczne konta.
W kilka minut zarobiliście…
przepraszam, ukradliście 200 tysięcy euro.
A potem zaczynacie od nowa.
I znowu.
A wasze pieniądze wędrują między Hongkongiem, Singapurem
i innymi rajami podatkowymi.
Niektórzy ukradli parę milionów euro i na tym się zatrzymali.
Ale inni, jak trio Mimran-Mouly-Souied,
woleli grać do ostatniej chwili.
Jak uzależnieni pokerzyści,
którzy co rozdanie mówią „va banque”, zanim zobaczą karty.
Codziennie wkładali wszystko, co zarobili?
Myślę, że wiele razy dziennie.
Na każdej transakcji zarabiało się 20%,
a to bardzo dużo.
W uczciwej ekonomii takich stóp zwrotu się nie spotyka.
Zyski nie bywają tak duże.
Szło im niezwykle szybko.
TEL AWIW – IZRAEL
Samy Souied zebrał ekipę.
Każdy miał konkretną rolę.
Nie mogli dać się złapać na gorącym uczynku.
Cały dzień musieli pracować przed komputerem.
Do pracy wystarczą telefon i komputer.
Pracowali wiele godzin, przenosząc się z miejsca na miejsce.
Przez kilka dni pracują z hotelu w Tel Awiwie,
potem przenoszą się do domu w Herclijji
i znowu gdzie indziej.
Przez osiem miesięcy, kiedy trwał przekręt,
Marco nie był cały czas w Izraelu.
Wiemy to, bo widzieliśmy w raportach policyjnych,
kiedy przekraczał granicę przez lotnisko Ben Guriona.
Wiemy też, że wiele razy spotykał się z Mimranem w Izraelu.
Przyjeżdżał nadzorować prace, omówić pewne sprawy z Samym,
który prosił, żeby zatrudnić traderów.
Był w grupie handlowcem, pełnił więc konkretną rolę.
Czasami był potrzebny na miejscu.
W październiku 2008 roku usłyszałem plotki,
że Marco Mouly wszedł na rynek.
Pomyślałem, że zbliża się koniec.
Kiedy on się gdzieś pojawia, trawa więcej tam nie rośnie.
Drzwi Banku Francji były otwarte.
Można było wejść i napychać kieszenie.
Taka jest prawda.
Ale ja niestety nic nie zarobiłem.
Nie brałem w tym udziału.
Miałem zakaz opuszczania kraju.
Nie mogłem pojechać do Vegas. Siedziałem we Francji.
Zapraszali mnie, ale nie mogłem.
Nie mogłem się zabawić.
777 to prywatny odrzutowiec hotelu Wynn w Las Vegas,
który przylatuje po największych klientów.
Załatwili nam orkiestrę orientalną,
żeby zapewnić nam rozrywkę i wprawić nas w taki nastrój,
żebyśmy oddali im pieniądze.
Wybuchliśmy śmiechem.
Wiedzieliśmy, że jesteśmy frajerami.
Przylatujesz do Las Vegas. „Tak, panie Mouly.
Tak, Rolls Royce już czeka.
Ma pan do dyspozycji trzy miliony dolarów”.
A ty nic nie rozumiesz. „To wszystko?”
Masz się za jakiegoś Puff Daddy’ego.
Idziesz do restauracji
i koleś przynosi butelkę wina za 45 tysięcy.
„Dobre”.
Ale to mogłaby być i woda!
Każdy inny ukryłby forsę.
Ale może on się bał.
Chciał cały dzień nią szastać.
Ale to nie takie łatwe.
Sam spróbuj wydawać 100 czy 200 tysięcy dziennie.
Luksusowe pałace, pokojówki, które przez całą dobę są w pokoju.
Jeśli obudzisz się w środku nocy
i chcesz cukierka, ktoś wkłada ci go do ust.
Nikt by nie chciał, żeby to się skończyło.
Gratuluję twórcom Las Vegas.
Eurodisneyland dla dorosłych.
Tym jest Las Vegas.
Główni bohaterowie byli konkretnymi ludźmi,
ale były też postaci drugoplanowe,
czyli ferrari, mclareny, rolexy i stoły do pokera.
Pewnego dnia Arnaud był w Vegas z Samym.
Samy przegrał 1,5 miliona euro.
Arnaud powiedział: „Nie musisz nic płacić.
Ja stawiam”.
Arnaud miał gdzieś pieniądze.
Nie musiał wygrywać, chciał się tylko dobrze bawić.
Jego życie było ciągłą imprezą,
ciągłym pasmem przyjemności.
Co to oznacza?
Kiedyś przy pokerze powiedział do jednego gościa:
„Dam ci 30 koła, jak zjesz dwa banany ze skórką”.
Sam bym je zjadł.
Koleś bierze dwa banany i je wcina.
I dostał 30 tysięcy.
Dziesięć minut później zemdlał, trzeba było wzywać karetkę.
- Dajesz. - Są wszędzie!
Vegas to szaleństwo.
Jadą do Las Vegas i wiedzą, że przegrają tam miliony euro.
Ale czego oni chcą?
Pokazać się, jak przegrywają miliony.
Tylko tego chcą.
Gdyby mieli być milionerami, ale mieszkać w dżungli i żreć kauczuk,
toby nie chcieli.
Pewnego dnia byli w klubie nocnym w Marrakeszu.
Nagle zaczęli zrzucać banknoty z antresoli.
Jak w filmie Scorsesego.
Są jak w Wilku z Wall Street, są jak Gordon Gekko.
Mardoché Mouly powiedział kiedyś, że pokazał Samy’emu nowe życie.
Pokazał mu cudowną stronę życia, której ten dotąd nie znał.
Stronę bogaczy, zachcianek,
życie jak z kolorowych czasopism.
Kiedy dajesz mi miliony euro,
mówię tylko o banknotach, o kasie…
Ja nie umiem czytać ani pisać.
I jakoś zarabiam kasę.
Jak niby mam rozumieć siłę pieniądza?
Dostaję, biorę i wydaję.
To już było irracjonalne. Te kwoty były ogromne.
Setki milionów euro. W pewnym momencie wszystko już mieli.
Kiedy kupiło się już
dziesiątego Bentleya i czwarte mieszkanie,
pieniądze przestają być realne.
Wynajmowali odrzutowce, latali do Panamy na weekend…
Wydatki były nierealne.
Kiedy zobaczy się, ile wydawał na biżuterię, na zegarki…
Zyski z podatku węglowego są równie wstrętne jak zyski z hazardu.
Sposób pozyskania ich nie jest genialny.
Te pieniądze pozwalają na wszystko, ale nie mają wartości.
Pytasz, ile zarobiłem?
Uwierzysz, jeśli powiem, że sam nie mam pojęcia?
W przypadku tego tria,
Mardoché Mouly’ego Arnauda Mimrana i Samy’ego Souieda,
wartość szkód wyniosła 283 milionów euro,
czyli znaczna, kolosalna suma.
SIEDZIBA BLUENEXT – PARYŻ
Jak BlueNext dostrzegło,
że na rynku dzieje się coś podejrzanego?
Było to stopniowe.
To młody rynek,
o którym nie istniały żadne źródła informacji.
BlueNext wraz z partnerami
na początku października 2008 roku dostrzegło nietypowe zachowania,
które nie odzwierciedlały oczekiwanej sytuacji na rynku.
KRAJ: CYPR
OPERACJA WRAŻLIWA Z/DO KRAJU OBARCZONEGO RYZYKIEM (ZNACZNA KWOTA)
CO – OPERACJA WRAŻLIWA Z/DO KRAJU OBARCZONEGO RYZYKIEM
Do października 2008 roku
niewiele osób wiedziało o istnieniu rynku emisji.
Ja i moi analitycy nie wiedzieliśmy.
Musieliśmy się uczyć od zera.
Na początku czerwca 2009 roku,
kiedy minister ogłosił to,
co w praktyce oznaczało koniec VAT-u na rynku emisji,
udało nam się, jeśli mogę tak to ująć,
zobiektywizować nasze szacunki.
Różnica pomiędzy rynkiem dzień przed zmianą i dzień po niej
odpowiada w przybliżeniu wielkości rynku oszustw.
Tracfin nie było w stanie zdawać sobie sprawy z tego,
że korupcja obejmuje 80-90% rynku.
Kiedy dodawaliśmy kwoty
zgłaszanych nam podejrzanych transakcji,
wychodziło kilkadziesiąt milionów.
Oczywiście w styczniu i lutym 2009 roku nie miałem pojęcia,
jaki zasięg osiągnie ta sprawa dwa, trzy miesiące później.
BYŁY SĘDZIA ŚLEDCZY
Jeśli dobrze pamiętam, ta sprawa była u mnie osiem lat.
Wstyd mi to mówić,
bo już kiedy sprawa zajmuje dwa czy cztery lata…
Trudność tkwiła w tym, że mieliśmy tylko małą część układanki.
Nie wiedzieliśmy mnóstwa rzeczy i nie wiedzieliśmy, czego nie wiemy.
Znaczna część sprawy była dla nas niewidoczna.
Mieliśmy ułożyć puzzle
składające się w sumie z 1000 elementów,
mając przed sobą 20, 30 elementów.
Robiliśmy postępy, ale po roku wciąż nic nie rozumieliśmy.
Mieliśmy firmy krzaki, mnóstwo zamieszanych spółek,
fasadowe spółki, fikcyjne spółki,
wielką plątaninę transakcji
i cały szereg zagranicznych kont.
Rzadko trafia się śledztwo,
w którym na początku nie mamy pojęcia, kogo szukamy.
Kto za to odpowiada?
Ale naprawdę za to odpowiada, a nie jest tylko kukłą.
Ciągle powtarzałem: „Kukła mnie nie obchodzi”.
Gdybym potrzebował kukły, mogę wziąć i ciebie. Nawet jutro.
Mógłbym wejść do Internetu, wpisać twoje nazwisko i tak dalej,
załatwić twój akt urodzenia, wyrobić ci paszport i gotowe.
Jesteś dyrektorem.
Powiedziałem śledczym: „Te 50 osób mnie nie obchodzi.
Radźcie sobie z tym sami”.
Nie chciałem ich znać i nie poznałem.
„Chcę wiedzieć, kto za nimi stoi”.
Nie ja szukałem kukieł, tylko księgowy.
On tworzył spółki,
znajdował i umieszczał w spółce sprzątaczki, listonoszy i taksówkarzy.
I sprzedawał całą spółkę jako gotowca, razem z kontem.
Sprzedawał je każdej ekipie po 200 tysięcy euro za spółkę,
Ale każdy kupował cztery czy pięć spółek tygodniowo,
bo kto nie miał kilku spółek, ten był martwy, pogrzebany.
Bo co miesiąc trzeba było deklarować VAT.
Tylko niewielka liczba firm przechodzi kontrolę skarbową.
Ta pobłażliwość dawała oszustom czas,
żeby się spakować i uciec.
Nie mieli potrzeby prowadzić księgowości.
Zakładamy trzy spółki w Hongkongu, a kiedy wychodzimy z banku…
Wie pan, co dostajemy?
Dostajemy token.
Trochę mi zajęło, zanim zrozumiałem, co to.
Token to zdalny generator kodów,
który pozwoli mnie, właścicielowi,
wykonywać transakcje na odległość.
A więc miliony trzymane w Hongkongu
można wysłać do Singapuru, do Dubaju…
Do Izraela, do Maroka, na Cypr…
Mogą w jeden dzień okrążyć świat, jeśli tylko się zechce.
Wystarczy kliknięcie.
A kiedy ja badam konta, każde zajmuje mi rok.
Byłem pokonany. Bez szans.
To jak magia,
ale i tak trochę za łatwo było im się bogacić.
Nie sądzi pan?
Nie przypominam sobie, żebym był wtedy świadom,
że w systemie jest luka
wynikająca z obłożenia transakcji podatkiem VAT.
Prawdę mówiąc, przeoczyłem to,
bo nie wyobrażałem sobie, że coś, co miało stworzyć cykl dobra,
może stworzyć cykl zła.
Historia pokazuje, że nie wolno lekceważyć podłości.
Jeśli tylko zostawi się furtkę,
znajdą się niegodziwcy, którzy ją wykorzystają.
Marco Mouly…
Niektórzy tworzą historię,
a niektórzy ją opowiadają.
Ja opowiem twoją.
Dobra, dawaj.
Od Belleville do Genewy
Przejeżdżając przez Monako
Ale powiem ci jedno
To wszystko nie jest nic warte
Zgłosiło się do mnie kilka osób, które chciały napisać o mnie piosenkę.
Dla żartu powiedziałem: „Dobrze, ale ja napiszę tekst”.
I coś tam napisałem.
Jestem największym kłamcą
Nazywaj mnie złodziejem, oszustem
Ale jeśli mi się spodobasz
Nigdy cię nie zawiodę
Nareszcie jestem wolny
Wróciłem, żeby się zabawić
Chcieli mnie wykończyć
Ale dobry Bóg mnie nie opuścił
Nareszcie jestem wolny
Wróciłem, żeby się zabawić
Marco Mouly
Przepraszam, Wysoki Sądzie
Jestem szalony
Zrobiłem to dla mamusi
Marco Mouly
Wysoki Sądzie!
Jestem szalony
Chcę nadrobić stracony czas
Nie umiałem usiedzieć w miejscu
Ale zawsze miałem klasę
Jeśli mnie szukasz, to nie dzwoń
Na pewno jestem w pałacu
Marco Mouly
Przepraszam, Wysoki Sądzie
Jestem szalony
Zrobiłem to dla mamy
Dziękuję.
Zabawny jest. Kompletnie szurnięty.
Ale go lubię.
Jeśli miałem jakieś uznanie dla tych oszustów,
to tylko w postaci poczucia rozsądnej pokory,
kiedy myślałem o tym,
że ci oszuści tak rzucili nas na łopatki,
że trudno było się podnieść.
Z perspektywy czasu widzę, że byłem w stanie to zrobić.
Ale zabrakło mi inteligencji.
Ale nie jestem w więzieniu ani w grobie, a to jest plus.
14 WRZEŚNIA 2010
W życiu bym nie pomyślał,
że zrobi się niebezpiecznie.
To niemożliwe. Dałbym głowę, że nie.
Tego wieczora grałem w belotkę w kawiarence w 17. dzielnicy
z kilkoma znajomymi, między innymi Markiem Moulym.
Bawiliśmy się, graliśmy w belotkę,
piliśmy i tak dalej.
Nagle dostaliśmy telefon, że ktoś zastrzelił Samy’ego.
Zadzwoniłem do kogoś i słyszę: „Samy’ego zabili w Porte Maillot”.
Wybiegłem we łzach. Pojechałem prosto na Porte Maillot.
Nie mogliśmy podejść.
To było coś okropnego.
PAŁAC KONGRESOWY
Wszyscy pojechaliśmy na Porte Maillot, zobaczyliśmy policję, strażaków
i ciało na ziemi.
Gdy je przykryli, wiedziałem, że to koniec.
KRATKA A – OFIARA
Nie spodziewałem się tego. Ani trochę.
I nadal się tego nie spodziewam.
Dla mnie Samy wciąż żyje.
Mimo że nie ma go wśród nas…
Wiemy, że już go nie ma, ale…
Kończymy.
Kocham go i przesyłam całusy.
Możemy zmienić temat.
Tak bym wolał.
Na co czekacie?
Nie ma mowy, żebym przed wami płakał.
Jestem na to zbyt dumny.
Myślicie, że lepiej być inteligentnym czy cwanym?
Według mnie inteligentnym.
Oni są cwani.
Co to znaczy?
Kiedy widzą bójkę, pakują się w nią,
bo są tak cwani, że myślą, że nic im nie grozi.
Ludzie inteligentni omijają niebezpieczeństwa.
Zabójstwa Samy’ego Souieda w Porte Maillot
dokonało dwóch mężczyzn na skuterze.
Wszyscy próbowaliśmy pojąć, co oznacza to morderstwo, ta zbrodnia.
Jak to możliwe? Jak do tego doszło?
Doszło do tego ze względu na spory
między osobami skupionymi wokół tej wielkiej sumy pieniędzy.
Kiedy mają spaść zyski,
które dziś szacuje się na ponad 280 milionów euro,
pieniądze trzeba podzielić w zależności od funkcji.
A więc Souied powie: „Dla mnie 200 baniek”.
Dla Mouly’ego 60-70.
A dla Arnauda Mimrana, czyli sponsora, najmniejsza część.
Pewnie kilkanaście milionów euro.
Jeśli na początku zgodzimy się na konkretne wynagrodzenie za inwestycję,
a potem dowiadujemy się, jaki zwrot przyniosła inwestycja,
pojawia się pewne rozgoryczenie,
kiedy zdajemy sobie sprawę, że nie otrzymamy tyle,
ile powinno nam przysługiwać.
Dowiedzieliśmy się też,
że pewne osoby mogły czasem być informatorami policji.
Bez komentarza.
Bez komentarza, dobrze?
Potem przesłuchiwano anonimowego świadka.
Oświadczył, że Arnaud Mimran chował pewną urazę
i zrobił się chojrakiem.
Myśli: „Jak to się stało?
Te dwa gnojki są teraz dziesięć razy bogatsze niż ja.
Nie do wiary. Jestem nikim”.
Chłopaki patrzą na niego z pogardą, z góry.
I nie może tego znieść.
I zdaje się, że tak zrodziła się wrogość.
PRZESŁUCHANIE ŚWIADKÓW
Mimran popada w depresję i przegrywa fortunę w kasynach.
Dramatycznie potrzebuje pieniędzy.
Proponuje inwestycje na giełdzie. Może zapewnić wiarygodność.
Arnaud jest w stanie pozyskać środki od Souieda,
bo nikt nie podejrzewa, że brakuje mu pieniędzy.
Bliscy ofiary podejrzewają, że za zabójstwem stoi Arnaud Mimran.
Finansista miałby go zabić,
aby uniknąć spłaty 60-milionowej pożyczki.
Płatni zabójcy na skuterze zabili go z pistoletu z tłumikiem.
Przy ciele znaleziono 300 tysięcy euro w gotówce
i pierścień w kształcie czaszki.
Pierścień miał otrzymać jego przyjaciel, który chciał go podarować żonie.
Jaka była teoria?
Mimran nie był w stanie spłacić
60 milionów euro pożyczonych od Souieda.
Pomyślał… Miałby pomyśleć,
że najłatwiej byłoby uniknąć spłaty,
gdyby Samy Souied zniknął.
Więc zanim ten wrócił do Izraela,
Mimran miałby umówić się na ostatnią chwilę
na lewe spotkanie w Porte Maillot,
i wskazać właściwą osobę
spośród trzech czy czterech, dając jej ten pierścień.
To miałby być sygnał
wskazujący dwóm ukrytym zabójcom ofiarę.
Według naszych źródeł
anonimowy świadek przekazał policji cenne informacje.
Chęć zysku popchnęła zwykłych oszustów
do wynajęcia zabójców z organizacji przestępczej.
Arnaud Mimran…
miałby znaleźć wspólników, którzy pomogą mu zabić Souieda,
bo Samy Souied był z kolei podejrzany o zabójstwo
Amara Azzouga zwanego „Błękitnookim”, który zginął kilka miesięcy wcześniej.
Podobno Mimran spotkał się
z przyjaciółmi Błękitnookiego, którzy też mieli zatarg z Souiedem.
Wspólne interesy. „Twój wróg to też mój wróg.
Połączmy siły i pozbądźmy się problemu”.
To wszystko. Taka jest teoria.
Ale to tylko zeznania anonimowego świadka.
Gdyby mnie posłuchał…
- Nie mów tak… - Nie.
Gdyby mnie posłuchał, toby wciąż żył.
Forsa uderzyła mu do głowy.
Raz mówi: „Jestem nietykalny, bo mam tak dużo pieniędzy.
Choćby jutro porwali kogoś z mojej rodziny,
zapłaciłbym nawet dziesięć baniek okupu”.
Uważał, że jest nietykalny.
Ale każdy ma w życiu miejsce.
Pracownik to pracownik. Złodziej to złodziej.
Zbir to zbir. Zabójca to zabójca.
A on chciał być kimś, kim nie był.
- Nie no, czekaj. - Nie.
Pan już pójdzie…
- Nie radził sobie. - Co ty gadasz?
To Samy! Twój kumpel!
- Raczej twój. - I mój, i twój.
- Co mam niby zrobić? - Jesteś chory, że tak mówisz.
Czemu nie żyje? Proszę bardzo.
Idę zapalić. Wkurzasz mnie.
Nie żyje, bo miał się za nie wiadomo kogo.
Gdy ma się dużo kasy, nie można się wychylać.
I tyle.
Rozmawiałeś o tym z Markiem?
Kiedy wydarzyła się ta tragedia, nie miałem okazji.
I do dziś o tym z nim nie rozmawiam. Nie ośmieliłbym się o tym wspomnieć.
To nie jest coś, o czym chciałbym rozmawiać.
Daj spokój z tymi pytaniami. Mówiłem to 150 razy.
- To twój przyjaciel? - Mam to gdzieś.
Mieliśmy rozmawiać o Marcu.
A ty mnie ciśniesz o CO i morderstwa.
Chcesz gadać o morderstwach?
Idź na komisariat. Mają takie grube akta. Dziesięć razy mnie zatrzymali.
Daj mi spokój z tymi zabójstwami i tak dalej.
Mam to w dupie.
Nie było mnie tam. Nie wiem. Złożyłem zeznania.
Możesz iść je przeczytać.
Są pięknie uporządkowane.
Podam ci nazwisko sędziego. Już ci to mówiłem.
Ile razy mam powtarzać?
- Już mówiłem. - Nie pamiętam.
Ale mówiłem.
O tym wszystkim. Daj mi spokój.
Oszuści nie są brutalni. To nie są uzbrojone typy,
które przyjdą cię pobić i uciekają się do przemocy.
Nie potrafią tego.
Więc zwracają się do ludzi poznanych w więzieniu.
Mówią: „Słuchaj.
Ten koleś wisi mi tyle a tyle,
załatw mi tę kasę, to się nią podzielimy”.
Ale tak zapraszają bandytów. A to są drapieżniki.
To nie fundacje czy stowarzyszenia. Na nich trzeba uważać.
Kiedy otworzy się im drzwi, to już nie wyjdą.
Rozgoszczą się i zabiorą wam wszystko.
Przez tę sprawę przelano już wiele krwi.
Miliony wzbudziły brutalną zazdrość,
a niektórzy z oszustów wciąż wiedzą, że za ich głowy wyznaczono nagrodę.
To moja żona. Bądźcie cicho.
Tak, skarbie?
Godzinę temu? Dlaczego?
Co się stało?
Nie wiem, nie mówiła mi. A co?
Może padła jej bateria.
Muszę wyjść.
Przepraszam, moja córka nie odbiera telefonów od Cindy od południa.
Martwimy się.
Odkąd Marco za dnia wychodzi z więzienia, martwię się o niego. I to bardzo.
O niego i jego rodzinę.
Myślę, że on też musi się bać.
Jestem pewien. Czasem nie jest sobą.
Bywa zamyślony. Widać, że walczy ze sobą.
Dużo rozmyśla.
Wcześniej taki chyba nie był.
Kiedyś wszystko miał gdzieś.
Wiadomo, teraz ma rodzinę. Ma żonę, którą kocha.
Dzieci, wnuki.
Mógłby wyjechać z kraju.
Gdzieś, gdzie go nie znają. Tak byłoby lepiej.
ROZMOWA NR 221 Z 19,04.13 KIERUNEK: WYCHODZĄCA
MOULY: Halo?
MIMRAN: Aha.
MIMRAN: Nie zestarzejemy się. Manu nas szybko zabije.
MOULY: Tego się boję. Musimy iść na policję.
MIMRAN: Nie, daj mu spokój…
MOULY: Ale to ja jestem problemem. To mnie zabije, nie ciebie.
MIMRAN: Ciebie pierwszego zabije?
MOULY: Tak, mnie pierwszego,
bo od ciebie chce odzyskać kasę.
A wie, że ja mu nic nie dam.
Marco i Arnaud, Manu ma do was wiadomość.
- Do zobaczenia wkrótce. - I wszystko jasne.
Wiesz kto, kiedy i gdzie.
- Wyjaśnienie tekstowe. - Wiesz kiedy, wiesz gdzie.
To nagranie…
z groźbami.
Widziałeś je. A skoro tak, to wymiar sprawiedliwości też.
Powiesz mi, co się dzieje na tym filmiku?
Gdybym ja coś takiego nagrał,
zgarnęliby mnie, oskarżyli i wrzucili do więzienia.
Tak jest.
Ale jest, jak jest. Na różne rzeczy pozwalają.
Ja nie poszedłbym na policję.
Ale nie w tym problem.
Tylko w tym, że nikt cię nie obroni.
Jesteś na świecie sam.
Musisz się tym zająć jak dorosły.
I to jest najgorsze.
Boisz się o żonę, o dzieci, o wszystkich bliskich.
I stajesz się kimś innym.
Arnaud Mimran poznał kiedyś gwiazdkę włoskiej telewizji, Paragwajkę,
z którą szybko zamieszkał.
Z dnia na dzień zostawił Annę Dray, która kochała go do szaleństwa.
Znała go od dziecka. Był miłością jej życia.
A on nagle zamieszkał z inną dziewczyną.
Potem niespodziewanie wdaje się w wojenkę
z byłymi teściami, zwłaszcza z Claude’em Drayem.
Wynajmuje willę w Saint-Tropez naprzeciwko willi Drayów
i spędza tam wakacje z partnerką.
Umyślnie ich prowokuje.
Tak narasta nienawiść między Arnaudem Mimranem
a rodziną Dray.
W końcu Claude Dray wymyśla radykalne rozwiązanie.
Kontaktuje się ze śledczymi badającymi sprawę rynku emisji
i wsypuje byłego zięcia.
PROTOKÓŁ – WYWIAD WSTĘPNY
Żyje bardzo wystawnie.
Kupił rolls royce’a, lamborghini…
Kupił jacht. Lata prywatnymi odrzutowcami.
We Francji nie ma żadnego konta.
On i Arnaud mogą być zamieszani w zabójstwo Samy’ego Souieda
z powodu 700 tysięcy euro długu.
Jasne, że znałem teścia Arnauda.
Według mnie to niesamowity człowiek.
Znałem go, ale nie byłem z nim blisko.
Był to mężczyzna, który mnie szanował.
Podobno źle o mnie mówił, ale nie wiem dlaczego.
Podejrzewam, że dlatego, że przyjaźniłem się z Arnaudem.
Claude Dray został upokorzony.
Jego córka została porzucona jak najgorsza z najgorszych
przez dość prostackiego zięcia.
Claude Dray zrobi wszystko,
żeby zemścić się na Arnaudzie Mimranie.
Rolety willi w Neuilly
nie zostały otwarte od początku tygodnia.
We wtorek rano ciało 76-letniego Claude’a Draya
zostało znalezione w domu przez kamerdynera.
Został on zastrzelony.
Na miejscu zbrodni
nie znaleziono jednak żadnych śladów walki ani włamania.
To było jak w Tajemnicy różowego pokoju. Nikt nie wchodził ani nie wychodził.
- Żółtego pokoju. - Żółtego, różowego, zielonego. Nie wiem.
Ale to było dziwne.
Tak jak wszyscy, dowiedzieliśmy się, że zmarł w domu.
Chyba dostał kulkę w głowę i w szyję.
To nie był bandyta, to był biznesmen. Zamożny człowiek.
To był… Było tak samo.
Ludzi zaczęło to dręczyć.
Samy, pan Dray…
Gdy powiążemy te zabójstwa, odnosimy wrażenie,
że w Paryżu pracuje grupa zabójców,
a nam nie udaje się ich zidentyfikować.
Media doniosły,
że pan Dray zwrócił się do służb państwowych,
w tym służby celnej,
w celu wydania zięcia.
Prasa opublikowała te informacje i to przekonało rodzinę.
Ale nie jesteśmy w stanie udowodnić,
że za zabójstwem stoi zięć pana Draya.
Zostawiłem jego córkę, a po trzech latach umarł. To moja wina?
Minęły trzy lata. Trzy lata go nie widziałem.
To wciąż dziadek moich dzieci.
Był mi bliski przez 15 lat. To okropne, że nie żyje.
Co pan pomyślał, kiedy prasa powiązała pana z kilkoma zabójstwami?
Wkurzyłem się na policję.
Gdybym kogoś zabił i był oskarżony, nie mógłbym zabić kolejnej osoby.
To byłoby oczywiste.
To jest…
Naprawdę. Myślałem tylko: „To jest nie do wiary”.
Na pogrzebie był jedną z osób niosących trumnę teścia.
Długo przyglądałam się temu zdjęciu.
Nie mogę w to uwierzyć.
W coś tak odrażającego.
Nie wiem, kiedy stał się kimś zdolnym złamać najważniejsze przykazanie.
Mogę pokazać moje rany.
Nie ma sprawy.
W dniu próby mojego zabójstwa
kula przeleciała mi cztery milimetry od mózgu.
Druga weszła przez jamę nosową
i wyleciała tędy.
Kolejna trafiła mnie w rękę i całą ją rozerwała.
Dostałem w dłoń,
tu, gdzie mam bliznę.
Dostałem…
jedną kulkę tutaj, dwie czy trzy w brzuch.
Jedną w płuco.
Czyli trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
I jedną w pośladek.
W sumie dziewięć kulek przeleciało przez moje ciało i…
I co?
W grudniu 2016 roku Dominique Ghez dostał dziewięć kulek.
To cud, że przeżył.
Spośród zamieszanych osób on najlepiej zna Mimrana i Mouly’ego.
Jest z nimi blisko.
Ma też znajomych wśród przestępców.
Miał pewne kontakty na wschodnich przedmieściach Paryża.
To nieprawda.
Więcej, niż nieprawda.
Jestem tylko gadułą.
Nigdy nie miałem nic wspólnego z przestępczością zorganizowaną.
To prawda, że jestem skory do bójki, jestem trochę gadułą…
Ja pracuję.
Rano wstaję i idę do pracy, żeby utrzymać rodzinę.
Po prostu przylgnęła do mnie nieprawdziwa reputacja.
Nie był bezpośrednio zaangażowany w handel prawami do emisji.
Większość czasu trwania operacji spędził w więzieniu.
Ale z drugiej strony to niesamowite, że wszędzie się pojawia,
niczym duch.
Przy każdym zabójstwie, przy każdym zwrocie akcji
jest Dominique Ghez.
Był przy morderstwie Samy’ego Souieda.
Kiedy Arnauda Mimrana aresztowano w domu,
śledczy zastali Gheza w kuchni.
Jest wszechobecny.
Wszędzie się pojawia, ale niczego nie można mu zarzucić.
Ale można zadać pytanie, które zadawała sobie policja:
„Czy Ghez nie wiedział za dużo?”.
ADWOKATKA DOMINIQUE’A GHEZA
W każdej sprawie morderstwa, tej czy innych,
coś odkrywamy i od czegoś wychodzimy.
Od łuski po naboju, od zeznań świadka,
od rozpoznanej osoby, od nagrania, od czegokolwiek.
W przypadku próby zabójstwa, której celem był pan Ghez,
nie było punktu zaczepienia.
Nie znaleziono choćby jednej łuski.
Nikt nie rozpoznał strzelców, mimo że to było w 16. dzielnicy
i niedaleko były restauracja i komisariat policji.
W 16. dzielnicy ludzie nie są przyzwyczajeni do strzelanin.
Nie było niczego.
Przeprowadził pan własne śledztwo i znalazł napastników, prawda?
Wolę nie odpowiadać na to pytanie.
Wydawałoby się,
że kiedy już się wzbogacą, oszuści się ulotnią.
Wyjadą dyskretnie wydawać majątek na plaży w Kostaryce.
Ale nie!
Wtedy zaczęły się problemy.
Dlatego wszystko runęło.
Zaczęli padać jak muchy.
Ich kumpla zabili w Porte Maillot.
Amara w barze w Saint-Mandé. W Paryżu się gotuje.
Ludzie ostrzą sobie noże, żeby ich znaleźć i obrabować,
a oni paradują po Paryżu w futrach, szastają pieniędzmi,
wchodzą do show-biznesu, organizują surrealistyczne bar micwy…
W tym właśnie leży problem bohaterów tej sprawy.
Nie potrafią się schować i nie wychylać.
LISTOPAD 2012
- A oto tata. - Tata urządził małą imprezkę dla synka.
Spokojnie.
- Małą imprezkę. - Malutką.
Na bar micwie się je, pije, bawi, a rano nic się nie pamięta.
Ale nie zapomina się gwiazd.
Był Gad Elmaleh, był Nikos…
Marco byłby inspiracją…
Był M. Pokora.
Było Sexion d’Assaut, był Maître Gims…
Cyril Hanouna!
Byli…
Na bar micwie Arnauda i na mojej wszędzie były gliny.
Ale widzieliśmy ich i zostawialiśmy w spokoju.
Jedzą, piją, są zadowoleni. Są zaproszeni na imprezę.
Panie i panowie,
są wśród nas osoby, które nie zostały zaproszone.
Rozpoznamy je, bez obaw.
Mamy tu szpiegów.
Panie i panowie, bez obaw.
Mamy prywatnych detektywów, którzy wszystko obserwują.
Były pewne przyjęcia,
na których policja obserwowała pewne osoby.
Ale powtórzę, że nigdy…
do czasu ujawnienia faktów i wszczęcia śledztwa,
nigdy nie udało nam się wyjaśnić, co się działo za kulisami
i dlaczego ludzie z gangsterskiego półświatka
zadawali się z tymi finansistami.
Pharrell Williams był kiepski.
Zero atmosfery.
Ale lubię Akona.
Puff Daddy to inny świat.
Jest wszystko, co kochamy: panny, imprezy, kasa…
Wszystko.
Chce się z nim odlecieć.
Problem Arnauda był taki, że zapraszał tylko bogatych.
Ja zapraszałem i bogatych, i biednych. Czemu?
Bo muszą się mieszać.
Potrzeba i ulicy, i salonów.
„Tak, popatrzmy…”
A biedny przychodzi i zabiera ci ze stolika ciasto.
Bez tego nie ma zabawy.
Mieliśmy do czynienia z ludźmi, które przyzwyczaiły się do oszustw,
które raz za razem łamały prawo.
Kiedyś musiało się to skończyć.
Trzeba było je zatrzymać. Inaczej robiłyby to dalej.
23 KWIETNIA 2013
PARYŻ – POLA ELIZEJSKIE, POPOŁUDNIE
Byłem w klubie Aviation, w którym grywam w pokera.
Wygrałem w pokera 130 tysięcy euro.
Wracam do domu jak zawsze. Idę spać.
Nagle się budzę.
„Tato, policja przyszła”.
Mówię: „Co? Policja? Co jest?”.
Mówią: „Mouly, wszystko zabieramy. Wiesz, dlaczego cię aresztujemy”.
Wiozą mnie do niedawno kupionego domu,
który ostatnio sprzedali.
„Mouly, szpanujesz”.
I wszystko wynieśli.
Wszystkie moje rzeczy. Kurtki, spodnie, buty… Wszystko zabrali.
Byłem skończony. Film się zatrzymał.
Obraz się urwał.
Kiedy przybili do drzwi nakaz zajęcia…
Prawda jest taka, że człowiek czuje się nagi.
Zabierają ci serce, ubrania, wszystko.
Rozpoczął się proces w sprawie niewiarygodnego przekrętu.
Przed sądem stanęło 12 osób
oskarżonych o defraudację ponad miliarda euro
poprzez malwersacje na podatku węglowym.
ADWOKAT MARCA MOULY’EGO
Pamiętam, że wezwał nas w niedzielę,
żeby przygotować jego sprawę.
W bardzo dokładny i skrupulatny sposób przedstawiłem fakty
świadczące przeciwko niemu.
Po paru minutach mówi: „Wystarczy”.
Nagle wchodzi…
dziennikarz.
A potem pojawia się kamera.
Marco chce udzielać wywiadu.
Według policji Marco Mouly pełnił kluczową rolę
w przygotowywaniu operacji oraz praniu pieniędzy.
On umniejsza swój udział.
Miałem dług wobec znajomego.
Poprosił o otwarcie dwóch kont. Zrobiłem to.
Nie szukałem CO.
To CO mnie znalazło.
Myślałem, że chodzi o tlen dla strażaków.
Przyszły mi do głowy słowa Antoine’a de Saint-Justa:
„Domena publiczna powstała po to, aby zaradzić nieszczęściom społeczeństwa”.
Kradnąc pieniądze z kasy państwa, kradnie się wspólne środki.
Można szybko policzyć, ile kosztował przekręt z VAT-em.
Można to przeliczyć na łóżka szpitalne czy godziny pracy lekarzy.
To nie są abstrakcyjne pieniądze. One mogły pójść na konkretne cele.
Pan Amar powiedział mi prosto w oczy:
„Mouly, dostaniesz osiem lat”.
Zaśmiałem się. „Chwila, jeszcze nie było wyroku”.
A on: „Poproszę o dziesięć, żebyś dostał osiem”.
Na koniec procesu sędzia mówi:
„Wyrok ogłosimy siódmego lipca”.
A ja mówię:
„Wysoki Sądzie, a może we wrześniu? Chcę pojechać na wakacje”.
Skoro ustalił termin na siódmego lipca o 9,00,
to na pewno idę siedzieć.
Wyrok ma zapaść w lipcu,
więc czas od procesu do wyroku spędzam z Arnaudem i resztą.
Arnaud mówi: „Będzie proces. Spokojnie, najwyżej pójdziemy siedzieć”.
A ja nie chcę mu powiedzieć, że naprawdę się martwię.
Nie chcę mu powiedzieć, bo on nie zna więzienia.
Wkroczy do nowego świata.
Myśli, że pójdzie do więzienia i wyjdzie po paru miesiącach.
Ale ja wiem, że nie wyjdzie.
On nie wie, jak to jest.
Myśli, że wyląduje na czterech łapach.
Służba celna tu była.
Widzisz?
Pusto.
Zdaje się, że nie boi się pan więzienia.
Jasne, że się boję. Wariat.
Kto by się nie bał?
Mam dzieci i w ogóle.
Boję się. Ale co mam zrobić?
Wariat. Myśli, że mi wszystko jedno.
7 LIPCA 2016
Arnaud Mimran usłyszy teraz wyrok.
Prokurator wnioskował o dziesięć lat więzienia.
Arnaud Mimran wiedział, że prokurator wnioskował
o dziesięć lat pozbawienia wolności i natychmiastowe zatrzymanie,
ale jako jedyny stawił się w sądzie
na ogłoszenie wyroku, biorąc ze sobą torbę z rzeczami,
bo wiedział, że istnieje duża szansa, że trafi za kratki na długi czas.
Dlaczego to zrobił?
Bo kiedy gracz przegrywa, spłaca swoje długi.
Idąc na ogłoszenie wyroku, pokazuje się dzieciom,
że za swoją głupotę trzeba wziąć odpowiedzialność.
Trzeci powód był taki,
że Arnaud Mimran jest kimś,
kto z natury swojej…
nie ucieka.
Nadchodzi siódmy lipca.
Dzień wcześniej byłem z Arnaudem.
Poszedłem na rozprawę.
Poszedłem usłyszeć wyrok.
Zadzwonił mi telefon, bo się spóźniłem.
I to chyba Bóg…
Telefon dzwoni. Nie odebrałem.
Ale przyszła wiadomość.
„Marco, dostałeś osiem lat i natychmiastowe zatrzymanie”.
No i mam problem.
Dostałem osiem lat. Gorzej nie będzie.
Żongluj!
Życie to żonglerka.
Ciągła żonglerka. Takie jest życie.
Trzeba żonglować. Pieniędzmi, policją, bandytami…
Wszędzie żonglerka.
Uwielbiam na nią patrzeć. Dlaczego?
Bo wykonuje swoją pracę tak, jak ja swoją.
Dzień po ogłoszeniu wyroku dostałem wiadomość.
I co widzę? Marco Mouly jedzie bryczką ulicami Rzymu.
Na drugim zdjęciu z uśmieszkiem udaje, że wsiada do radiowozu.
Była też wiadomość. Jedno zdanie.
„Wyrok jest za surowy”.
I jeszcze wiadomość do mnie:
„Nie uciekam, tylko robię krok wstecz.
Ale chyba za mały”.
Jak to wyjechał?
Wyjechał, bo wątpił, że…
Wyjechał, bo spodziewał się, że czeka na niego wyrok więzienia.
Na ich miejscu nie stawiłbym się w sądzie,
żeby od razu mnie zatrzymali, tylko uciekł.
Może być?
Brawo, koleś.
To się nazywa równowaga.
Pożyczysz mi ciało?
Marco mógł się uratować. Był w Izraelu.
Przemyślał to i wrócił.
Powiedział sobie: „Nie zamierzam po tym wszystkim tam skończyć”.
A kiedy go złapali, zadzwonił do mnie.
Bo aresztowano go w Szwajcarii,
a tamtejsza policja była miła.
Zadzwonił do mnie na komórkę.
Mówi: „Jak leci, Titi?”. A ja: „Dobrze”.
A on: „To koniec. Złapali mnie.
Cóż. Odsiedzę, ile trzeba. Nie chciałem sam do nich pójść.
Złapali mnie, ale to nic. Taką cenę się płaci”.
CZEŚĆ, KOLEGO
TO JA, MARCO ZŁAPALI NAS, BRACHU
- Opowiem ci coś o tobie. - O mnie?
Tak. Byłeś wtedy w więzieniu.
Podczas mojego procesu
jedna adwokatka poszła na fajkę
z prokuratorem z twojego procesu.
Powiedziała: „Panie prokuratorze, jeśli chodzi o Marca Mouly’ego,
prokurator w sądzie apelacyjnym rekomendował mniej surowy wyrok niż pan”.
A on: „No jasne.
Bo w sądzie apelacyjnym prokurator był gojem.
Powinni wziąć Żyda, takiego jak ja. Ja Żydom zawsze daję popalić”.
- Serio. - Dobrze wykonali robotę.
Nie możemy nic zarzucać prokuratorom.
Zbadali dowody i nas zmasakrowali.
Tylko dowody przeciwko nam.
To prokuratorzy, taką mają pracę.
Ja jestem w dobrych stosunkach z Amarem.
Witamy się, szanujemy…
- Z Amarem? - Tak.
Z Amarem?
Pamiętaj, że on wyciągał mi rzeczy
sprzed 27 lat!
Można mnie skazać za to, co zrobiłem, ale nie po 27 latach!
Ja się tylko przypałętałem. Kto był mózgiem operacji?
Ty byłeś mózgiem operacji! Ciągle to powtarzałeś!
Ja się przypałętałem. Idę, gdzie ładnie pachnie.
Ale korzystałeś na tym.
- Niby na czym? - Daj spokój, Marco.
No co?
- Nie wykorzystywałeś systemu? - O tym nie mówmy. No?
Nie bądź niewdzięczny.
Żerowałeś na systemie, ile wlezie.
Ale wszystko zabrali.
Może tak, ale nawet policjanci mówili:
„Szkoda, że to koniec. Super było was śledzić”.
Ale to się skończyło. Zostały wspomnienia.
Ale tego chciałeś.
Ja chcę kasy!
Czemu mam siedzieć pięć lat, skoro nie mam już kasy?
Normalnie robisz interesy, odsiadujesz swoje,
zostaje ci kasa i życie jest piękne.
My tylko narobiliśmy głupot. O czym ty gadasz?
To były głupoty.
CO to nic dobrego.
Poza tym, że dobrze żyliśmy.
Że mogliśmy przyszpanować.
Mieliśmy masę problemów z bandytami.
Ze wszystkim mieliśmy masę problemów.
- Z rodziną… - Z rodziną, żoną, dziećmi.
Nigdy więcej nie pójdę siedzieć. Niech mnie Bóg broni.
Od teraz będę żył uczciwie. Oni mnie złamali.
Przejdźmy do interesów.
Jedziemy do więzienia Santé.
Koniec. Za dnia marzysz, a w nocy cierpisz.
Marzenie znika.
Mówią, że jest Bóg i diabeł. Jeśli wierzysz w Boga, wierz i w diabła.
Teraz jedziemy do diabła.
Wszystko się zatrzymuje. W więzieniu twoje życie się zatrzymuje.
Bo nie wiesz, czy jutro rano wyjdziesz choćby na dzień.
Wszystko może się stać.
Co mówią w więzieniu o Moulym?
Że to miliarder.
Że trzeba na nim zarobić.
Niektórzy przychodzą i są mili,
inni przychodzą i są źli.
Pierwszych ignoruję, bo to kanalie.
A drugim muszę przyłożyć, żeby zrobić wrażenie.
Ale czasem nie mam dość siły.
WIĘZIENIE SANTÉ – PARYŻ
No i jestem.
Idę do mojego hotelu przy rue de la Santé 42.
Dziękuję.
Dzień dobry, Radio Fresnes.
Dziś zaczniemy od wyrażenia, które często słyszymy:
„Sprawdź, czy cię nie ma gdzie indziej”. Tutaj ciągle to mówią.
Marzymy, żeby być gdzie indziej.
Mam nadzieję, że służby rozwikłają tę sprawę i prawda wyjdzie na jaw.
I że kiedyś Marco Mouly wyjawi wszystko, co wie.
Że wyłoży karty na stół i wyśpiewa wszystko, co wie.
Co robił bezpośrednio i pośrednio.
Myślę, że sumienie nie daje mu spokoju…
i że ma krew na rękach.
Wcześniej mówił pan, że to pana przyjaciel.
Najlepszy.
Był moim najlepszym przyjacielem.
Chcesz coś powiedzieć? Choćby od niego?
- On to powiedział czy ty? - On.
Więc powiedziałeś mi coś, co bardzo mnie boli.
Wiesz co? Kiedyś byłem w Izraelu badany wykrywaczem kłamstw.
Była tam policja.
Przynieśli wykrywacz kłamstw, żeby sprawdzić, czy wiem coś o Samym.
I zrobili mi badanie.
Wyszedłem i wstałem jak król.
Dlaczego? Bo powiedziałem prawdę, a oni to potwierdzili.
Powiem ci coś, zamiast odpowiadać,
bo to gówniane pytanie.
Jest słowo przeciwko słowu. Cytat przeciwko cytatowi.
Mówisz, że to mój przyjaciel.
Przynieś wykrywacz kłamstw.
Zobaczysz, że to prawda.
A teraz przestań mnie cisnąć,
bo wchodzimy na obrzydliwe tematy.
Więc teraz ci przerwę i wrócimy do tego wywiadu,
kiedy przyniesiesz wykrywacz.
Jestem osobą ze świata bezpieczeństwa państwowego.
Z policji antyterrorystycznej.
WARIOGRAFISTA
Przez siedem lat pracowałem w amerykańskiej ambasadzie w Madrycie.
Potem wyjechałem do Izraela, do Tel Awiwu.
Do Izraelskiego Instytutu Wariografii.
Dzień dobry.
Jak się pan ma?
Zapraszam na fotel.
Dziękuję.
Zawsze ma pan zimne ręce?
To normalne. Trochę drżę. Nie przywykłem do tego.
Czy zamierza pan mówić prawdę podczas badania?
Po to tu jestem, żeby mówić prawdę.
Albo „tak”, albo „nie”.
Tak.
Czy grożono panu kiedyś śmiercią?
Tak.
Czy boi się pan o życie?
Nie mogę odpowiedzieć.
Czy Samy Souied powiedział panu, że bał się o swoje życie?
Nie.
Czy jest pan odpowiedzialny za zabójstwo Samy’ego Souieda?
Nie.
Czy jest pan odpowiedzialny za próbę zabójstwa Dominique’a Gheza?
Nie.
Czy wciąż uważa pan Arnauda Mimrana za przyjaciela?
To nie na temat.
Czy jeszcze kiedyś dopuści się pan oszustwa?
Nie.
Tak, więzienie jest straszne. Zdecydowanie.
Ale po obejrzeniu takich seriali jak Skazany na śmierć
już bym się nie bał.
Od razu bym się zgodził.
Wychodzić, mieć to, co oni, robić to, co oni…
Nie wierzę, że wszystko stracili.
Ile odzyskaliśmy?
Z 1,6 miliarda?
Błagam.
Może 200 milionów.
To ogromna suma.
Tak, ale różnica…
Różnica to skradzione pieniądze, które udało im się zachować.
Zaopiekował się rodziną. On nigdy…
To nie jest miłe.
Dupek z ciebie, jak mamusię kocham.
Mam mówić, że jesteś bezdomny?
Przecież jestem!
- Nie mam ani grosza. - Niech będzie.
Nic nie masz?
Bardzo trudno będzie odnaleźć te pieniądze.
Zastanawiam się, czy tylko my ich szukamy.
Nie chciałbym być tym, kto je ma.
Nie spałbym spokojnie.
Nie tylko z powodów moralnych.
Powiem panu, co wyszło.
- Nie przed kamerą. - Owszem.
Niech najpierw powie prawdę. Nie widzicie, że ściemnia?
Spokojnie, bo się boję.
Zaczynamy?
Marco… Mogę tak mówić?
Oczywiście.
Bardzo mi miło, że mogę poświadczyć, że odpowiedział pan prawdziwie
na każde istotne dla nas pytanie.
Mówiłem prawdę?
Francuskie sądy nie dopuszczają badań wariografem jako dowodów.
Zdaniem José Antonia Landy tylko wysoce wyszkolone osoby
są w stanie oszukać urządzenie.
Śledztwo w sprawie próby zabójstwa Dominique’a Gheza wciąż trwa.
W lipcu 2016 roku polskiego brokera Jarosława Kłapuckiego
skazano na siedem lat więzienia.
Rok później został zwolniony na podstawie wyroku sądu apelacyjnego.
Obecnie nie ciążą na nim żadne zarzuty.
Grégory Zaoui został skazany na osiem lat więzienia.
Gdy wyszedł na wolność,
ministerstwo finansów zwróciło się do niego o pomoc w śledztwach.
Zaoui nie odpowiedział i zapisał się do szkoły aktorskiej.
Arnaud Mimran przebywa w więzieniu od lipca 2016 roku.
15 kwietnia 2021 r. usłyszał zarzuty
w sprawach zabójstw Claude’a Draya i Samy’ego Souieda.
W oczekiwaniu na wyrok sądu wciąż jest uważany za niewinnego.
25 czerwca 2021 r. skazano go na 13 lat więzienia
za udział w porwaniu dla okupu szwajcarskiego finansisty.
Arnaud Mimran odwołał się od wyroku. Odbędzie się kolejny proces.
W czerwcu 2021 r. Marca Mouly’ego zatrzymano w związku z zabójstwem Souieda.
Nie postawiono mu zarzutów. Śledztwo wciąż trwa.
W związku ze sprawą CO
wraz z Mimranem i wspólnikami ma spłacić państwu 283 milionów euro.
Waha się między przyszłością
jako autor piosenek i doradca giełdowy.
Giełda BlueNext nie podniosła się po oszustwie.
W grudniu 2012 r. została zamknięta.
Sumaryczne straty szacuje się na 1,6 miliarda euro dla Francji
i przynajmniej sześć miliardów dla krajów Unii Europejskiej.
Obecność żadnych osób w towarzystwie bohaterów filmu nie sugeruje,
że wiedziały one o przestępstwach lub brały w nich udział.
Napisy: Juliusz P. Braun