Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ZEITZ
ΚΕΪΠ ΤΑΟΥΝ 2020 Ε.Κ. (ΕΠΟΧΕΣ ΚΟΒΙΝΤ)
Σας ευχαριστώ.
Γεια σας, μωρά μου.
Μπορούσατε να είστε οπουδήποτε αλλού,
αλλά είστε μαζί μου εδώ, στο Κέιπ Τάουν.
Σκάσε, σε λόκνταουν είμαστε. Τι εννοείς;
Δεν μπορείτε να πάτε πουθενά, μόνο εδώ.
Όλα καλά.
Ευχαριστώ όσους με βλέπουν από τα πλαϊνά.
Θα σας δώσω κι εσάς προσοχή.
Γεια σας, κυρία. Γεια σας. VIP.
Εκεί πυροβόλησαν τον Λίνκολν.
Στον εξώστη.
Δεν είστε ασφαλείς. Ο καθένας μπορεί να φάει σφαίρα.
Το τρελό είναι
ότι η όλη κατάσταση μου έκοψε τα ταξίδια, κάτι πολύ…
Γιατί είμαι κανονικός νομάς.
Ταξίδευα σε όλο τον κόσμο για την καριέρα μου πριν από την πανδημία.
Κάτι που βρίσκω πολύ δύσκολο να καταλάβω
είναι ότι ο κόσμος δεν ξέρει τίποτα για τη Νότια Αφρική.
Δεν ξέρω τι σκέφτονται, αλλά με ρωτούν πολύ παράξενα πράγματα.
Πάω σε συνέντευξη και με ρωτάνε "Πού ήσουν…
Πού ήσουν όταν ο Νέλσον Μαντέλα
αποφυλακίστηκε;"
"Αν το είχατε ψάξει λίγο, θα ξέρατε ότι ήμουν έξι τότε".
Ήμουν έξι χρονών.
Και είχα νευριάσει γιατί είχαν κλείσει τα πάντα.
"Πάω να παίξω ποδόσφαιρο".
"Τα γήπεδα είναι κλειστά.
Και το παγωτατζίδικο το ίδιο".
"Γιατί;" ρωτούσα. "Λόγω Μαντέλα".
"Σκατά!"
Έτσι γινόταν.
Με ρωτούν πράγματα λες και είμαι ξάδερφος του Μαντέλα.
Σαν να περιμένουν να πω "Ήμασταν μαζί".
Όχι, δεν ήμουν εκεί.
Δεν λέω ότι ως παιδιά δεν είχαμε ιδέα από πολιτική.
Ξέραμε πράγματα.
Όταν ήμασταν μικροί, μας έλεγαν ότι πρέπει να ελευθερώσουμε τον Μαντέλα.
Όταν ήμουν τέσσερα, με άγχωνε πολύ όλο αυτό.
"Είμαι τέσσερα, αλλά πρέπει να τον ελευθερώσουμε".
Ήταν κάτι που με απασχολούσε πολύ, οπότε μια μέρα στο νηπιαγωγείο,
αποφάσισα να κινητοποιήσω ο ίδιος τα παιδιά,
για να ελευθερώσουμε τον Μαντέλα.
Είπα "Αρνούμαστε να κοιμηθούμε.
Δεν θα παίξουμε με τα παιχνίδια μας, μέχρι να ελευθερωθεί ο Μαντέλα".
Οι δάσκαλοι πανικοβλήθηκαν. Λέγαμε "Δεν τρώμε,
μέχρι να ελευθερωθεί ο Μαντέλα!"
Δεν ξέραμε καν πώς ήταν,
οι φωτογραφίες του ήταν απαγορευμένες από τη δεκαετία του '60.
Δεν είχαμε ιδέα.
Οπότε βρήκαν έναν τύπο στον δρόμο και είπαν "Να τος ο Μαντέλα".
"Γιατί δεν μας το είπατε;
Τόση ενέργεια σπαταλήσαμε.
Έλεος".
Δεν ξέραμε, δεν μας ένοιαζε. Παιδιά ήμασταν.
Το 2020 είναι πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά.
Κάτι που χρειάστηκε να μάθω ή να ξεμάθω το 2020,
ήταν η ιδέα ότι η Αμερική είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου.
Είναι μεγάλη απογοήτευση.
Στην καλύτερη, είναι στις 50 καλύτερες.
Μαζί με το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα.
Το Μαλάουι. Σκληρός ο ανταγωνισμός.
Τώρα έχουν τον Μπάιντεν, αλλά δεν τον ξεχάσαμε τον Τραμπ.
Υπήρχε ένας ολόκληρος Τραμπ…
Έλεγα "Ο Τραμπ είναι ό,τι πιο τρελό έχω δει εδώ και χρόνια".
Μια φορά… Το 2016,
τη μέρα που ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέχτηκε πρόεδρος, ήμουν στη Νέα Υόρκη.
Ήμουν εκεί μία βδομάδα και γνώρισα μια κοπέλα.
Μια γυναίκα που ήταν υπέροχη και είχαμε φανταστική χημεία.
Αρέσαμε ο ένας στον άλλο.
Ξέρετε από τέτοια συναισθήματα.
Ήταν φανταστική. Καταλαβαίνετε.
Καλό πρώτο ραντεβού, καλό δεύτερο, ξέρετε από τέτοια. Καλοπερνούσαμε.
Για τέταρτο ραντεβού, με πήγε σε πάρτι εκλογών.
Δεν ξέρω αν έχετε πάει. Τις παίρνουν πολύ σοβαρά τις εκλογές.
Κάνουν πάρτι κι έχουν παντού οθόνες με τα αποτελέσματα.
Στη Νότια Αφρική δεν το κάνουμε, ξέρουμε ποιος θα κερδίσει.
Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο.
Αυτοί θα κερδίσουν.
Άγνωστο αν θα έχουν την πλειοψηφία.
Οπότε, ναι…
Είμαστε στο πάρτι και τη βρίσκουμε.
Είναι το τέταρτο ραντεβού, αρέσαμε πολύ ο ένας στον άλλο.
Νόμιζα ότι θα κοιμηθώ σπίτι της.
Είμαστε στο πάρτι και είναι όλα ρόδινα.
Όλα πάνε τέλεια. "Θέλεις κρασί;" "Θέλω".
Τέτοιο ραντεβού ήταν.
Τέλος πάντων, σε κάποια φάση καταλαβαίνουν
ότι ο Τραμπ προηγείται. Ζοφερή ατμόσφαιρα σε όλη τη Νέα Υόρκη.
Το ίδιο και στο δωμάτιο.
Σκέφτομαι "Σκατά!"
Ο Τραμπ κερδίζει, λοιπόν, τις εκλογές.
Όλο το δωμάτιο αρχίζει να κλαίει. Όχι…
Κανονικά…
Η κοπέλα κλαίει. Αλλά εγώ λέω "Καταλαβαίνω την κατάσταση,
αλλά εμείς θα…
Θα πάμε σπίτι μου;" Λέει "Όχι, πήγαινέ με σπίτι μου".
"Ο καριόλης ο Τραμπ με γάμησε".
Για αυτό και θύμωσα με τον Τραμπ, μου στοίχισε ένα πήδημα.
Για αυτό δεν μ' αρέσει.
Λέει τρελά… Είπε ότι δεν θέλει άνθρωποι
από σκατοχώρες να πηγαίνουν στην Αμερική.
Δεν θέλει ανθρώπους από σκατοχώρες.
Θέλει να πηγαίνουν στην Αμερική Νορβηγοί.
Κι εγώ σκέφτομαι "Ο τύπος δεν έχει πάει στη Νορβηγία".
Κανένας Νορβηγός δεν λέει "Πρέπει να πάω στην Αμερική".
Έχω πάει. Οι λευκοί εκεί απολαμβάνουν τη λευκότητά τους.
Περπατούν στον δρόμο και τη γεύονται στον αέρα.
"Πεντανόστιμο. Χιόνι και σολομός, τίποτα καλύτερο".
Το χιόνι κι ο σολομός είναι ο παράδεισος των λευκών.
Κανένας λευκός στη Νορβηγία δεν σκέφτεται την Αμερική.
Ούτε που με νοιάζει.
Είμαι 37 χρονών,
και συνειδητοποιώ στα 37 ότι πρέπει να αποβάλλω κάποια πράγματα.
Όλοι πρέπει να το κάνουμε, έτσι;
Είναι σαν μια ενημέρωση στο κινητό.
Όταν…
Μια τυχαία Τρίτη, σε ρωτάει αν θέλεις να ενημερώσεις το iOS.
"Δεν χρειάζεται. Το κινητό μου είναι μια χαρά".
Και μετά κατεβάζεις μια εφαρμογή.
Μια τυχαία εφαρμογή.
Και βγάζει "Δεν δουλεύω χωρίς ενημέρωση".
"Σκατά!" Πρέπει να κάνεις την ενημέρωση. Έτσι είναι η ζωή.
Κάνεις συνέχεια ενημέρωση λογισμικού.
Πρέπει, έτσι;
Μερικές φορές μπερδεύομαι πολύ σε συζητήσεις που κάνω.
Συζητάμε την έκτρωση και μου λένε για τη Βίβλο.
"Ρε φίλε, έχει 2.000 χρόνια που γράφτηκε.
Τότε δεν είχαν ούτε σάντουιτς και κλιματισμό".
Δεν νομίζω ότι έχει σημασία η Βίβλος το 2020.
Ξέρετε πόσο παλιά την έγραψαν;
Τότε οι μπαρμπέρηδες έβγαζαν και δόντια.
Ο τύπος έκοβε…
Σου έκοβε και τα δόντια.
Ξέρετε πόσο τρελό είναι…
Τότε κρεμούσαν ανθρώπους σε σταυρούς.
Καταλαβαίνετε πόσο τρελό είναι;
"Ναι, αλλά ο Μωυσής…" Εκείνος ζούσε σε πολύ διαφορετικές εποχές.
Η Βίβλος λέει βλακείες. "Αγάπα τον γείτονά σου".
Έχετε ζήσει ποτέ σε συγκρότημα;
Να αγαπήσω τον γείτονα;
Γάμα τον τον γείτονα.
Όλο φασαρία κάνει, γάμα τον.
Σιγά μην τον αγαπώ κιόλας. Παράτα μας.
Έτσι…
Έτσι συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ξεμάθω πράγματα.
Είναι ένα αρκετά…
περίπλοκο ταξίδι. Ακούστε.
Βάζω να δω το Ο Νονός. Το έχετε δει;
Έβαλα να το δω στο λόκνταουν.
Το βλέπω και σκέφτομαι "Θεέ μου, είναι φοβερό".
Αν δεν το έχετε δει, ο Μάρλον Μπράντο παίζει τον Νονό, τον Βίτο Κορλεόνε.
Βίτο Κορλεόνε.
Ταινία τριών ωρών…
Έτσι μιλάει ο νονός…
Τρεις γαμημένες ώρες.
Ούτε μία φορά δεν είπε κάποιος "Δεν το κατάλαβα το τελευταίο.
Δεν μιλάς καθαρά, αδερφέ μου.
Μας διέταξες να σκοτώσουμε μια οικογένεια και δεν άκουσα τη διεύθυνση.
Τη χρειαζόμαστε τη διεύθυνση. Οδός είναι; Λεωφόρος;
Τι είπες;
Άσε τη γάτα και γράψ' το".
Κι εκείνος…
Μου άρεσε τόσο πολύ η ταινία που είδα και τις άλλες δύο.
Όταν ο Φράνσις Κόπολα γύριζε την ταινία,
η μαφία ήθελε να σταματήσει. Έγιναν πολλές διαπραγματεύσεις.
Ένας από τους όρους που του έβαλε η μαφία
ήταν να μην αναφερθεί ποτέ η λέξη "μαφία".
Αν δείτε όλες τις ταινίες, λένε τη λέξη "μαφία" μόνο δύο φορές.
Η ταινία βγήκε τελικά και έκανε τεράστια επιτυχία.
Όταν την είδε η μαφία,
τους άρεσε τόσο που είπαν
"Έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς".
Τρελάθηκα.
Σκέφτηκα "Γαμώτο, έτσι είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου".
Εσάς είναι έτσι η ζωή σας; Ένα μεγάλο μέρος της
είναι να ζείτε με βάση τις προσδοκίες άλλων;
Ζείτε τις φαντασιώσεις άλλων.
Μετά από όλη αυτήν την εμπειρία, άρχισα να αμφισβητώ πράγματα.
Για παράδειγμα, ένας φίλος αρραβωνιάστηκε κι αγόρασε ακριβό δαχτυλίδι.
Ενθουσιάστηκα, μα σκεφτόμουν "Ποιος είχε την ιδέα του δαχτυλιδιού;
Πώς προέκυψε όλο αυτό;"
Τελικά, το δαχτυλίδι του αρραβώνα ήταν ιδέα του De Beers.
Ήταν διαφημιστική καμπάνια τους.
Είπαν "Δεν πουλάνε πολύ τα διαμάντια.
Πώς θα τους κάνουμε…"
Αν θες να κάνεις τον κόσμο να πιει Coca-Cola,
φτιάχνεις διαφημίσεις.
Ήθελαν απλώς να πουλήσουν διαμάντια. Εκατό χρόνια μετά, αγοράζουμε ακόμη.
Οι κυρίες τώρα σκέφτονται "Καταλαβαίνω,
αλλά θέλω ένα γαμημένο δαχτυλίδι".
Το καταλαβαίνω.
Κι εγώ είμαι σε ένα εστιατόριο,
ο κόσμος τρώει ό,τι θέλει κι εγώ κοιτάζω τον κατάλογο.
Βλέπω αστακό.
Ο αστακός είναι το πιο ακριβό πράγμα στον κατάλογο.
Πάντα. Γιατί;
Ξεκίνησα έρευνα.
Έμαθα ότι αστακό έτρωγαν παλιά οι σκλάβοι.
Το ξέρατε;
Τρελό; Αστακό έτρωγαν παλιά οι σκλάβοι και οι χωρικοί στην Αμερική.
Κι αυτοί οι σκλάβοι και οι χωρικοί επαναστάτησαν.
Οι εργάτες είπαν "Βαρεθήκαμε να τρώμε αστακό".
Έβαζαν φωτιές. Σκεφτείτε διαδηλώσεις Black Lives Matter,
αλλά αν ρωτήσετε τον σκοπό τους,
θα σας πουν "Βαρεθήκαμε τον αστακό. Γάμα τον αστακό".
Εκρήξεις παντού. Ναι.
Μετά βάλτε στο Google "Η επανάσταση του αστακού".
Έτσι, ο αστακός έγινε το φαγητό που δεν ήθελε κανείς.
Κάπως έπρεπε να πουλάνε αστακούς, για αυτό είναι τόσο ακριβοί.
Δεν υπάρχει αληθινός λόγος.
Καταλαβαίνετε;
Το μυαλό μου δεν αντέχει άλλες πληροφορίες.
Απ' όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου.
Έχω ραντεβού με μια φίλη. Λέει "Άργησα λίγο, έπρεπε να ξυριστώ".
Σκέφτομαι "Από πότε ξυρίζονται οι γυναίκες;"
Πότε άρχισαν να ξυρίζονται οι γυναίκες;
Η Gillette.
Οι γυναίκες δεν ξυρίζονταν.
Κι εμάς δεν μας ένοιαζε. Σας πηδούσαμε παρά την τρίχα.
Δεν μας ένοιαζε ούτε λίγο μέχρι 100 χρόνια πριν.
Οι άντρες πήγαιναν στον πόλεμο τότε, οπότε η Gillette σκέφτηκε
"Ποιοι θα αγοράζουν ξυράφια;"
Έπεισαν τις γυναίκες να ξυρίζονται.
Και ούτε οι άντρες νοιαζόμαστε αν έχετε τρίχες ή όχι.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για το πώς σκεφτόμαστε.
Ένας φίλος μου χτύπησε με το αμάξι, δεν θα περπατήσει ξανά.
Ποτέ.
Πήγαμε να τον δούμε στο νοσοκομείο.
Ξάπλωνε.
Κάπως έτσι.
Πάμε στον γιατρό. "Τι γίνεται; Είναι καλά;"
"Δεν θα ξαναπερπατήσει".
"Εντάξει, αλλά το πιο σημαντικό, θα μπορέσει να…"
"Ναι, δεν θα έχει πρόβλημα". "Τότε, ποιο το πρόβλημα;" ρωτάω.
"Ποιο το πρόβλημα;
Άντε, φίλε, ντύσου. Πάμε, ρε γαμώτο".
Έτσι είμαστε. Δεν μας νοιάζει.
Ακριβώς. Κρασί πίνετε;
Κόκκινο;
Ξέρετε από πού προέρχονται τα κρασοπότηρα;
Σκεφτήκατε ποτέ γιατί είναι τόσο διαφορετικό από ένα ποτήρι νερού;
Τον 15ο αιώνα, ήταν ένας Βενετός υαλουργός.
Οι οινοπαραγωγοί έφτιαχναν πολύ κρασί
και ο κόσμος απλώς το κατέβαζε όλο.
Απλώς έπιναν…
Απλώς το έπιναν.
Οι οινοπαραγωγοί έλεγαν "Θέλουμε να εκτιμούν το κρασί μας".
Οπότε, ο υαλουργός είπε "Θα φτιάξω ένα ποτήρι τόσο εύθραυστο,
που μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή, οπότε θα το κρατούν απαλά.
Και έτσι, θα πίνουν σιγά σιγά,
οπότε θα γεύονται το φοβερό κρασί που μας παίρνει τόσο καιρό να φτιάξουμε".
Για αυτό υπάρχουν τα κρασοπότηρα.
Κάποιοι με κοιτάτε και σκέφτεστε "Όντως το κρατάω απαλά.
Δεν είναι πρόβλημα. Το κρατάω πολύ απαλά".
Αλλά και μονορούφι να θέλουμε να το πιούμε, όλα καλά.
Το κατεβάζουμε με τη μία.
"Παρασκευή είναι κι έχω προβλήματα".
Έχω πολύ καιρό να ταξιδέψω, αλλά, όταν το έκανα,
μάθαινα πολλά για τον εαυτό μου.
Τι έμαθα για τον εαυτό μου;
Όταν ταξίδευα στην Ευρώπη και βρέθηκα στη Λιθουανία,
κατάλαβα ότι δεν αντέχω πάνω από τρεις φτωχούς λευκούς μαζί.
Τρεις.
Με πάνω από τρεις, είναι τραυματική εμπειρία.
Γάμα το. Εγώ πάντα…
Όταν σκεφτόμαστε την Ευρώπη, σκεφτόμαστε πλούσιες χώρες.
Στη Λιθουανία, είναι φτωχοί.
Κι εσύ λες "Παιδιά…"
Μεγάλωσα στη Νότια Αφρική με συγκεκριμένο τρόπο.
Κι επειδή μεγάλωσα στη Νότια Αφρική…
το μυαλό μου συσχέτισε φτώχεια και βάσανα με το να είσαι μαύρος.
Είναι κάτι τρελό, που προσπαθώ επίσης να ξεμάθω.
Στη Λιθουανία, όμως, βλέπω ανθρώπους να λιμοκτονούν στον δρόμο
και, αντί να βοηθήσω, να τους δώσω λεφτά,
το μυαλό μου λέει "Λευκός είσαι, σύνελθε.
Έλα, ρε φίλε.
Σύνελθε. Αν είχα το ένα όγδοο της λευκότητάς σου,
θα κυριαρχούσα τον κόσμο. Έλα τώρα!"
Με πιάνετε;
Έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλος. Είναι κάτι πολύ περίεργο.
Μερικές φορές συνδέει πράγματα χωρίς καμία λογική.
Αν, για παράδειγμα, είσαι με δέκα γκέι άντρες
μια ολόκληρη μέρα. Περνάτε μια χαρά. Εκείνοι όλη μέρα πίνουν αναψυκτικά.
Οπότε, το μυαλό σου λέει "Οι γκέι λατρεύουν τα αναψυκτικά".
Αυτό λέει το μυαλό σου.
Και κολλάει στον εγκέφαλό σου. "Γκέι και αναψυκτικά".
Και ξαφνικά είσαι 60 και τα εγγόνια σου ρωτάνε
τι ξέρεις για την ομοφυλοφιλία.
"Αναψυκτικά, έτσι ακριβώς.
Τα λατρεύουν τα αναψυκτικά!
Τα λατρεύουν πραγματικά".
"Σίγουρα, παππού;" "Ναι, τα λατρεύουν.
Μια φορά, το 2020, τους είδα να αναψυκτίζονται όλη μέρα".
Πριν καν γνωρίσω κάποιον λευκό,
μου έκανε πάντα εντύπωση ότι δεν τελειώνουν το πρωινό τους.
Είναι το μόνο…
Κάθε φορά που τους έβλεπα στην τηλεόραση, το ίδιο.
Εγώ έλεγα "Μαμά, πρέπει να φύγω". Κι εκείνη "Το πρωινό σου πρώτα!"
Έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλος, αυτό λέω.
Όταν πήγα σχολείο με λευκά παιδιά, μου έκαναν τρελή εντύπωση,
δεν πίστευα…
Όλες οι μαλακίες που κάνουν… Είχα έναν φίλο,
τον Σεθ Λάνγκλι, ο οποίος έτρωγε σάντουιτς με τόνο.
Σάντουιτς με τόνο.
Δεν το πίστευα. Για μένα, τόνος υπήρχε μόνο τα Χριστούγεννα.
Αυτός ο τύπος…
πρώτο διάλειμμα, τόνος.
Σκατά.
Και χαλαρά. Χωρίς καν…
Χωρίς καν να το απολαμβάνει πολύ. Χαλαρά.
Έτρωγε τόνο χαλαρά ένα πρωινό Τρίτης. Δεν το πίστευα.
Τα είχα χάσει, έκανα ηλίθιες ερωτήσεις.
"Δηλαδή, φύλαγες…
Φύλαγες αυτό το σάντουιτς από τον Δεκέμβριο;"
"Το έφτιαξε το πρωί η μητέρα μου". "Σήμερα το πρωί;"
"Ναι". Δεν το πίστευα.
"Δηλαδή, αυτήν τη στιγμή, στο σπίτι σου έχετε τόνο".
Λέει "Ναι". Λέω "Έρχομαι μαζί σου".
Ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι… Εγώ ζούσα…
Ζούσα σε σπίτι 60 τετραγωνικών κι αυτοί είχαν…
Είχαν γήπεδο μπάσκετ, γήπεδο τένις, έξι θέσεις πάρκινγκ, δεν το πίστευα.
Είχα σοκαριστεί. Πάμε σπίτι του, και ο μπαμπάς του λέει
"Δεν χρειάζεται να με λες κύριο Λάνγκλι.
Μη με λες κύριο Λάνγκλι. Λέγε με Ντέιβιντ".
Είπα "Όχι, αδερφέ, κύριο Λάνγκλι θα σε λέω.
Γιατί μια μέρα θα σε πω Ντέιβιντ, θα το ακούσει η μάνα μου
και θα με κοιτάξει έτσι".
"Έτσι είπε να τον λέω".
Η μάνα μου δεν θα άκουγε τίποτα.
"Μη μιλάς έτσι σε μεγαλύτερους".
Είμαι στο σπίτι του Σεθ.
Δεν έχω ξαναδεί ούτε έχω ξαναπάει σε τόσο μεγάλο σπίτι.
Ήταν φοβερό.
Παίζαμε Playstation, όλα καλά.
Όχι Playstation, Sega Genesis ήταν τότε.
Και το βράδυ, ο Σεθ Λάνγκλι λέει "Ας παίξουμε κρυφτό".
Δεν μπορούσα… Ούτε που ήξερα ότι το κρυφτό παίζεται και μέσα.
Μέσα!
Κρυφτό μέσα σε σπίτι!
Εγώ μεγάλωσα σε ένα μικρό σπιτάκι.
Τι κρυφτό μέσα στο σπίτι; Δεν γίνεται…
"Σε βλέπω στην κουζίνα.
Δεν υπάρχει… Τρελός είσαι;"
Είμαι στο σπίτι του και είμαι τρελά ενθουσιασμένος που είμαι εκεί.
Με τρελαίνει η ιδέα του κρυφτού,
οπότε τρέχω να κρυφτώ.
Ούτε που ξέρω πού πάω. Τεράστιο το σπίτι.
Χάθηκα.
Όταν χαθείς, λες "Τι διάολο;
Πέρασαν έξι ώρες και δεν με βρήκαν".
Απλώς κρύβεσαι και…
Τελικά με βρήκαν με έναν παράξενο τρόπο.
Τότε απλώς θυμόμασταν τα τηλέφωνα των άλλων.
Βρήκα ένα τηλέφωνο κάπου στο σπίτι
και πήρα τηλέφωνο και είπα "Χάθηκα.
Είμαι εδώ και δεν είμαι".
Με ρωτούσαν τι βλέπω γύρω μου.
"Βλέπω βιβλία κι ένα άγαλμα σκύλου".
"Είσαι στο δεύτερο γραφείο".
"Ναι, ελάτε να με πάρετε, παρακαλώ.
Στείλτε ομάδα διάσωσης".
Όταν πήγαινα σχολείο,
ο Σεθ Λάνγκλι ήταν ο κολλητός μου.
Ο κολλητός μου.
Ο κολλητός μου, γαμώτο.
Μπλέκαμε και η μάνα μου έλεγε
"Αν ο Σεθ πέσει σε φωτιά, θα τον ακολουθήσεις κι εσύ;"
"Ναι, γιατί να αφήσω τον φίλο μου
ολομόναχο στη φωτιά;
Να καίγεται μόνος του; Τι σκατά;"
Μια φορά, ο Σεθ Λάνγκλι έρχεται και μου λέει
"Λοΐσο, ας ανατινάξουμε τίποτα".
Όταν κάποιος σου το λέει αυτό, δεν περιμένεις να το εννοεί.
Όχι μόνο το εννοούσε, ήθελε να ανατινάξουμε σκατά.
Εγώ λέω "Αυτό είναι τρελό. Πες μου για το σχέδιό σου".
Και μου λέει "Χέζω σε έναν χαρτοφύλακα εδώ και μία βδομάδα".
"Τι;"
"Έτρωγα φυτικές ίνες.
Πολύ πράγμα.
Έχω τα σκατά στον χαρτοφύλακα".
"Πού είναι; Πού είναι τα σκατά;"
"Πίσω από το σχολείο. Τα έχω έτοιμα".
"Κατάλαβα.
Εγώ τι θα…
Εγώ τι πρέπει να κάνω;"
"Άκου, θέλω να πάρεις τον χαρτοφύλακα με τα σκατά,
να βάλεις κροτίδες στα σκατά,
να τις ανάψεις στη μέση της παιδικής χαράς
και να τα αφήσεις να ανατιναχτούν γαμώντας τους όλους".
Εγώ λέω "Ναι.
Φανταστική ιδέα. Ας το κάνουμε".
Η μόνη μου ανησυχία; Δεν ήξερα πόσο μακριά έπρεπε να είμαι,
όταν θα ανατινάζονταν τα σκατά, για να τα αποφύγω.
Θυμηθείτε, ήταν 1996, δεν είχαν κάνει το πείραμα στο MythΒusters.
Κάποιοι δεν ξέρετε τι είναι αυτό.
Ήταν μια εκπομπή,
στην οποία κατέρριπταν ή επαλήθευαν μύθους.
Μύθους της φυσιολογίας,
επιστημονικούς μύθους, ακόμη και εκφράσεις.
Ξέρετε εκείνη την έκφραση, το "σαν ταύρος σε υαλοπωλείο".
Το ξέρετε;
Μια φορά, έβαλαν έναν ταύρο σε υαλοπωλείο.
Ο ταύρος δεν έσπασε τίποτα.
Έλεγε "Είμαι ο πρώτος διάσημος ταύρος στην οικογένεια.
"Γιατί ντροπιάζω τους δικούς μου;
Γιατί;
Μόλις μας έβαλαν στο καπέλο των Σικάγο Μπουλς.
Τώρα θέλετε να τα βάλουμε με…"
Είναι τρελό. Ψάξτε το στο Google.
MythBusters, ταύρος σε υαλοπωλείο.
Οπότε, ναι,
όλο το μέρος είναι γεμάτο σκατά.
Σας το λέω.
Είναι όλοι μες στα σκατά. Όλοι.
Όλοι μες στα σκατά. Τρελό.
Μες στα σκατά.
Και, ξέρετε, όταν όλο το σχολείο είναι μες στα σκατά,
τέλος το σχολείο.
Δεν μπορείς να πας έτσι απλά για μαθηματικά.
Η χορωδία, το ράγκμπι, τέλος όλα!
Παίρνουν τους γονείς. "Ελάτε να πάρετε το παιδί σας".
"Γιατί;" "Είναι μες στα σκατά.
Όπως όλοι. Το ίδιο κι εγώ.
Σας μιλάω και είμαι μες στα σκατά".
Εγώ κι ο Σεθ Λάνγκλι φάγαμε αποβολή.
Έκαναν την έρευνά τους
και μας απέβαλαν.
Με έστειλαν σε σχολείο στο Άθλον.
Ο Σεθ πήγε σε άλλο ιδιωτικό.
Ξέρετε τα ιδιωτικά για παραβάτες;
Τα ξέρετε; Είναι ακριβά.
Σου λένε "Ξέρεις τι παιδί έχεις, δώσε μας κι άλλα λεφτά".
Λένε "Πάω σε ιδιωτικό σχολείο". "Ναι, αλλά όχι ακριβώς".
Πήγε σε ένα τέτοιο, λοιπόν.
Εγώ πήγα σε σχολείο στο Ράιλαντς,
που είναι κυρίως
μουσουλμανική κοινότητα, ένας άλλος κόσμος για μένα.
Εκεί είναι σοβαρά τα πράγματα. Είναι μουσουλμανικό…
Δεν είναι μεντρεσές. Δεν ξέρω αν ξέρετε…
Ο μεντρεσές είναι σχολείο όπου σου διδάσκουν
τις διδαχές του Ισλάμ και του Κορανίου.
Δεν ήταν τέτοιο. Ήταν σχολείο
σε μουσουλμανική γειτονιά,
όπου κάνεις τα γνωστά μαθήματα, μαθηματικά, αγγλικά, τέτοια.
Τέτοιο ήταν. Όχι μεντρεσές.
Δεν θέλω να λένε ότι πήγα σε μεντρεσέ.
Όχι, δεν πήγα.
Θέλω ακόμη να βάλω υποψηφιότητα για πρόεδρος των ΗΠΑ.
Συνειδητοποίησα από τότε που ήμουν μικρός
ότι μάθαινα πάντα διαφορετικά πράγματα.
Και κοιτώντας πίσω, νομίζω ότι έμαθα πολλά
από την ικανότητά μου να προσαρμόζομαι στις διάφορες καταστάσεις που βίωνα.
Ζούσα στα περίχωρα, πήγαινα σχολείο με μουσουλμάνους,
είχα σχέσεις με λευκά παιδιά, ερχόμουν σε επαφή με όλους.
Έτσι μαθαίνεις καλύτερα. Έμαθα τόσα σε εκείνο το σχολείο.
Ξέρετε το ιστίντζα;
Το ξέρετε;
Αυτοί εκεί ξέρουν ακριβώς για τι μιλάω.
Στη Μέση Ανατολή, έχουν μια μικρή βρύση δίπλα στην τουαλέτα.
Αφού σκουπιστείς με χαρτί, καθαρίζεσαι με νερό.
Λέγεται ιστίντζα.
Είναι πολύ συνηθισμένο εκεί.
Το ενθαρρύνει και το Κοράνι.
Αυτό κάνεις.
Ενίοτε χρησιμοποιείς κι ένα μπουκάλι και καθαρίζεις κι άλλο.
Είναι, λοιπόν, η πρώτη μου μέρα στο σχολείο.
Είναι η πρώτη μου μέρα στο σχολείο
και ρωτάω την καθηγήτρια αν μπορώ να πάω τουαλέτα.
Μου λέει να πάω και…
μου δίνει ένα μπουκάλι, χωρίς οδηγίες ή τίποτα τέτοιο.
Μου δίνει αυτό το μπουκάλι κι εγώ πάω στην τουαλέτα και πίνω.
Ήταν λίγο αλμυρό, αλλά μάθαινα έναν νέο πολιτισμό.
Δεν ήταν μεντρεσές, αλλά ήταν τρελό το σχολείο.
Ακριβώς δίπλα υπήρχε ένα τζαμί.
Και στο τζαμί έκαναν κάθε μέρα το αδδάν.
Κάθε μέρα. Ξέρετε τι είναι το αδδάν;
Είστε ένα μάτσο νασάρα.
Αυτός ξέρει τι λέω. Νασάρα σημαίνει άπιστος.
Τέλος πάντων. Στη μουσουλμανική κοινότητα αυτό το αστείο σκίζει.
Λένε "Δικός μας είναι".
Αλλά…
Δίπλα στο σχολείο ήταν ένα τζαμί και κάθε μέρα έκαναν το αδδάν.
Είναι κάλεσμα για προσευχή.
Είναι… Το ξέρω πολύ καλά.
Είναι το κάλεσμα για προσευχή.
Αν είσαι μουσουλμάνος και ακούσεις το αδδάν,
σταματάς ό,τι κάνεις και ακούς το κάλεσμα.
Μπορεί να γράφεις εξετάσεις.
Σκίζεις.
Μαθηματικά κιόλας.
Ακούς το αδδάν και σταματάς.
Το καταλαβαίνω.
Μια φορά, μάλωνα με έναν τύπο, τον Ουαλίντ.
Με έσπαγε στο ξύλο.
Ξαφνικά, ακούγεται το αδδάν.
Ο Ουαλίντ σταματάει.
Λέτε να τον άφησα ήσυχο;
Τον γάμησα κανονικά. Τον γάμησα.
Κλοτσιά στον λαιμό.
Τον έσπασα στο ξύλο.
Γιατί να μην το κάνω. Ο Θεός του μου έλεγε "Σειρά σου.
Να η ευκαιρία σου, γάμα τον!"
Και ακόμη και την εποχή της 9ης Σεπτεμβρίου,
που έλεγαν "Οι μουσουλμάνοι έρχονται να μας σκοτώσουν!"
Τότε σκεφτόμουν "Αυτοί οι μουσουλμάνοι; Όχι, είναι οι πιο φιλικοί άνθρωποι.
Τι να βομβαρδίσει ο Φαχίντ;
Ο Φαχίντ λίγο χόρτο θέλει μόνο.
Θέλει μόνο ένα τσιγαράκι και μια σαμόσα κι όλα καλά.
Αποκλείεται να ανατινάξει… Όχι".
Ήταν περίεργο, γιατί δεν έβλεπα έτσι το Ισλάμ.
Δεν το θεωρούσα απαίσιο.
Για μένα, ήταν πολύ φιλικοί άνθρωποι.
Ήρθα σε επαφή με τον πολιτισμό τους.
Το αγαπημένο μου στο Ισλάμ είναι ότι σε θάβουν αμέσως.
Οι μουσουλμάνοι…
Πεθαίνεις σήμερα, 1 η ώρα.
Στις 6, τέλος.
Αν είσαι μουσουλμάνος και πας στο νοσοκομείο
και σου πουν ότι έχεις 24 ώρες ζωής,
την 23η ώρα οι φίλοι σου θα πουν "Άντε, Μουχάμαντ, μπες στο κουτί.
Αφού θα πεθάνεις. Μπες μέσα".
Τελείωσα το σχολείο και συνέχισα τη ζωή μου.
Ο Σεθ Λάνγκλι έχει τη δική του ζωή.
Πριν από τρία χρόνια,
με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ότι παντρεύεται
και θέλει να γίνω κουμπάρος του.
Λέω "Εντάξει. Μια χαρά.
Με την ευχή μου.
Εγκρίνω. Αλλά…
είπες στη γυναίκα που παντρεύεσαι
ότι κάποτε, πολύ παλιά,
είχες ανατινάξει σκατά;"
Μου λέει "Όχι. Η αγάπη ξεπερνά τα πάντα".
Του λέω "Τα σκατά δεν τα ξεπερνά.
Πρέπει να το πεις.
Πρέπει να αποφασίσει αν θα σε παντρευτεί έχοντας όλες τις πληροφορίες".
Λέει "Όχι, Λοΐσο. Όλα αυτά έχουν περάσει.
Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ήμουν έφηβος".
Του λέω "Όχι, αδερφέ, η απόφαση να ανατινάξεις σκατά,
δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Πρέπει να το αποβάλεις αυτό,
για να προχωρήσεις".
Λέει "Το σκέφτεσαι υπερβολικά".
Του λέω "Όχι. Αλλά, εντάξει, θα έρθω στον γάμο".
Το σχέδιο ήταν να γίνει μπάτσελορ πάρτι
μία εβδομάδα πριν από τον γάμο.
Το μπάτσελορ τη μία εβδομάδα κι ο γάμος την άλλη.
Ωραία. Φεύγω από το Γιοχάνεσμπουργκ.
Ο γάμος και το πάρτι ήταν στο Κέιπ Τάουν.
Μια χαρά.
Μένω στο σπίτι της μαμάς μου.
Όλα τέλεια. Έχω πολύ καιρό να τη δω.
Τα λέμε. Όλα μια χαρά. Μαγειρεύει και κάτι καλό.
Βάζω καλό πουκάμισο και κολόνια.
Πάω στο μπάτσελορ, θα περάσουμε τέλεια.
Φτάνω στο σπίτι του Σεθ.
Σε όλο το δωμάτιο, ναρκωτικά, τεκίλα.
Τι κόλλημα έχουν οι λευκοί με την τεκίλα; Έλεος.
Τεκίλα.
Ναρκωτικά όλων των ειδών. Λέω "Παιδιά, εγώ δεν…
Δεν θέλω ναρκωτικά. Όχι".
"Μην είσαι τόσο κότα, δοκίμασε".
Λέω "Εντάξει. Θα δοκιμάσω.
Θα δοκιμάσω κάτι που δεν έχω ξαναδοκιμάσει".
Λέει "Έχουμε έκσταση". Είχα δοκιμάσει ήδη.
"Έχουμε…"
"Τι είναι αυτό;"
"LSD." Λέω, λοιπόν "Τέλεια, θα δοκιμάσω".
LSD, λοιπόν. Και έχω φύγει για τα καλά!
Αν δεν έχετε δοκιμάσει, δημιουργεί παραισθήσεις,
φαντάζεσαι πράγματα.
Έχω ένα αίτημα. Αν κάποιος εδώ μέσα φτιάχνει LSD,
έχω ένα αίτημα.
Γίνετε να βλέπουμε όλοι το ίδιο;
Άλλοι έβλεπαν πιγκουίνους, εγώ, γουρούνια.
Πετούσαν στο δωμάτιο. Με ρωτούσαν τι σκατά γινόταν.
"Μόλις πέρασε γουρούνι". "Πιγκουίνος ήταν".
Δεν το δεχόμουν.
Μαλώναμε για μαλακίες. Τρελό.
Λένε "Ας καλέσουμε βανάκι Uber.
Θα μπούμε όλοι μέσα".
Ήταν ένα τεράστιο φορτηγό, θα πηγαίναμε όλοι στο μπάτσελορ.
Μια χαρά.
Φτάνει το βανάκι, και είμαι τόσο μαστουρωμένος, που βλέπω υποβρύχιο.
"Πανέμορφο.
Πολύ κομψός τρόπος να βγεις βόλτα.
Σεθ Λάνγκλι, είσαι άνθρωπος της λεπτομέρειας. Το λατρεύω".
Είμαστε στο Uber, λοιπόν,
κι εγώ σκέφτομαι "Εγώ γιατί δεν έχω την επιλογή του υποβρύχιου;
Πάλι μας κρύβουν πράγματα οι λευκοί. Γιατί;"
Είμαι πίτα.
Ξέρετε πώς είναι. Έχω ξεφύγει.
Παντού πετάνε γουρούνια. Φτάνουμε στο στριπτιτζάδικο.
Δεν μ' αρέσουν τα στριπτιτζάδικα για έναν λόγο.
Όταν οδηγείτε έξω από μια μεγάλη πόλη
όπως το Κέιπ Τάουν, και πάτε σε άλλη πόλη
δεν συναντάτε συνήθως όμορφη φύση στη διαδρομή;
Φεύγεις και λες "Θεέ μου, φύση,
δέντρα, βουνά, αγελάδες, ζώα όλων των ειδών".
Πανέμορφα τοπία. Κι έχεις πέντε ώρες ταξίδι.
Τα πρώτα 45 λεπτά, τα απολαμβάνεις όλα. "Θεέ μου".
Μία ώρα μετά "Γάμα την τη φύση.
Πρέπει να πάω στο Ντέρμπαν.
Χέστηκα για τη φύση".
Έτσι νιώθω σε στριπτιτζάδικο.
"Τα είδα τα βυζιά σου, κάνε και τίποτα άλλο.
Κανένα ζογκλερικό.
Βρες δύο μπάλες. Κάνε ζογκλερικά με τα μπουκάλια.
Δεν μου λένε κάτι τα βυζιά σου πλέον". Έτσι νιώθω.
Τέλος πάντων, είμαι τόσο μαστουρωμένος,
που οι στρίπερ που περνούν, στο μυαλό μου
είναι κανονικά γουρούνια.
Σκέφτομαι "Μπριζόλα ένα, μπριζόλα δύο…"
Εκείνες χορεύουν.
Σε κάποια φάση, κάποιοι μάλωναν.
Ένας τύπος που καθόταν δίπλα μας με έναν φίλο του
φωνάζει σε μια στρίπερ.
Πάω να την υπερασπιστώ. "Ρε φίλε, μη φωνάζεις στο γουρούνι".
"Ποια είπες γουρούνι, ρε;"
Τα χάνει.
"Ποια είπες γουρούνι;" Με πέταξαν έξω.
Λέω "Όχι, είμαι φτιαγμένος.
Μοιάζεις με δελφίνι".
Με πέταξαν έξω μαζί με τον άλλο τύπο.
Εγώ κι αυτός ο τύπος, λοιπόν, καθόμαστε έξω.
Και θέλει να παλέψουμε. Εγώ δεν θέλω,
γιατί είμαι 37 χρονών.
Αν μου δώσει αγκωνιά στο μάτι, θα πάρει έξι μήνες να κλείσει η πληγή.
Έτσι; Όταν γερνάς, αν σε χτυπήσουν, έχεις μελανιές για έξι μήνες.
Δεν είναι πολύ ηλίθιο; Ή αν σε κλοτσήσουν…
Για έξι μήνες. Δεν θέλω τέτοιες μαλακίες.
Και δεν μ' αρέσει η ιδέα του να είμαι σκληρός συνέχεια.
Οι γυναίκες. Οι γαμημένες οι γυναίκες…
Παίρνω τηλέφωνο γυναίκες φίλες.
"Σήμερα θα πιω σαμπάνια και θα κλάψω".
"Τι;"
"Θα μείνω σπίτι, θα πιω σαμπάνια και θα κλάψω".
"Κι εγώ θέλω να το κάνω αυτό.
Θέλω να πιω σαμπάνια και να κλάψω".
Γιατί μπορείτε μόνο εσείς να το κάνετε αυτό;
Κι εγώ θέλω να κλαίω με σαμπάνια. Γιατί;
Σας ζηλεύω για αυτό.
Μπορείτε να πείτε "Θα κάτσω εδώ και θα…"
Εμείς πρέπει να είμαστε πάντα σκληροί.
Εγώ δεν θέλω να είμαι πάντα σκληρός, είναι εξαντλητικό.
Ο τύπος θέλει να παλέψουμε, θέλει να είμαι σκληρός κι εγώ.
"Εγώ δεν μπλέκω".
Πάει να με προκαλέσει. "Η μάνα σου είναι πόρνη".
"Η μάνα μου είναι 60, δεν παίζει να είναι πόρνη.
Ούτε κρύο αεράκι από ανοιχτό παράθυρο δεν αντέχει.
Δεν παίζει να στέκεται μες στη νύχτα
σε μια γωνία με μίνι φούστα να πουλάει το κορμί της".
Δεν με προσβάλλεις, οι προσβολές σου είναι παράλογες".
Ο τύπος τα έχει πάρει. "Άντε γαμήσου!
Πήδηξα τη μάνα σου". "Άσ' την ήσυχη.
Είσαι ένας ωραίος τριαντάρης, μπορείς και πολύ καλύτερα από τη μάνα μου.
Για τη μάνα μου, μια χαρά πάντως.
Θα πάω σπίτι να τη συγχαρώ".
Είναι τρελό.
Ο τύπος θέλει ακόμη να παλέψουμε. "Φτάνει, ρε φίλε".
Τελικά μου όρμησε. Ήρθε κι ο φίλος του και με έδερναν μαζί.
Εγώ είμαι πεσμένος στο πάτωμα.
Βγαίνει η παρέα μου κι αυτοί το βάζουν στα πόδια.
Οι λευκοί φίλοι μου θέλουν να πάρουμε την αστυνομία.
Ζήλεψα πολύ τους λευκούς και τη σχέση τους με την αστυνομία.
Σκεφτόμουν "Σκατά, ρε φίλε".
Για τους μαύρους, αυτή δεν είναι η πρώτη επιλογή.
Είναι η επιλογή πέντε, έξι.
Η πρώτη για εμάς είναι
"Έχω ξάδερφό που μπορεί να τον δείρει τον καριόλη;
Έχω ξάδερφο πρόθυμο να ξαναμπεί φυλακή για μένα;
Ποιος ξάδερφός μου μ' αγαπάει αρκετά,
ώστε να σκοτώσει τον καριόλη και να φάει άλλα 18 χρόνια για μένα;"
Αυτή είναι η πρώτη μας επιλογή.
Είμαι έξω από το κλαμπ, λοιπόν. Με έχουν χτυπήσει αρκετά…
Αίμα στη μύτη, σκισμένο πουκάμισο. "Θέλω να πάω σπίτι".
"Έλα, ρε Λοΐσο, νωρίς είναι ακόμη. Μην είσαι τόσο κότα".
Γυναίκες, θα σας πω κάτι για τους άντρες.
Οι άντρες είναι ηλίθιοι.
Κάποιος που ήξερες από τα 12 ως τα 18 σου
μπορεί να σε πείσει να κάνεις οτιδήποτε.
Έχετε δει άντρες να συναντούν φίλους της εφηβείας;
"Έλα, ρε μεγάλε!"
"Είμαστε σε μίτινγκ". "Είναι ο κολλητός μου!
Ο κολλητός μου".
Με πιάνετε;
Μπορούν να σε πείσουν να κάνεις οτιδήποτε. Εσύ…
Είναι τρελό. Οπότε, λέει "Λοΐσο, μην είσαι τόσο κότα, πάμε".
"Καλά, πάμε. Πού πάμε;" "Έχω έναν φίλο εδώ στη γωνία.
Έχει χόρτο,
θα σου δώσει και ρούχα και φύγαμε για άλλο πάρτι".
"Γαμώτο. Καλά, εντάξει, πάμε".
Δεν έπρεπε να αγγίξω ποτέ εκείνο το χόρτο.
Έχετε καπνίσει ποτέ;
Εσείς από το Κέιπ Τάουν ξέρετε εκείνους με τα μακριά μούσια;
Τους χιπστεράδες. Μακριά από το χόρτο τους.
Σας γαμάει κανονικά. Είναι εκείνοι που παίρνουν τον καφέ στα σοβαρά.
Μην το αγγίζετε καν.
Μου λέει "Λοΐσο, χάρηκα, αδερφέ.
Ήμουν στην Αιθιοπία, στους ναούς Λαλιμπέλα και μελετούσα τον καφέ".
"Βρες αληθινή δουλειά, φίλε".
Έχετε καπνίσει τέτοιο χόρτο;
Αυτό που πρέπει να κοιτάξεις το πρόσωπό σου.
Το χόρτο λέει "Πήγαινε να κοιταχτείς στον καθρέφτη".
Κι όταν πας, το μυαλό σου λέει "Φέρσου φυσιολογικά".
Λέω "Θα πάω και θα είμαι φυσιολογικός".
Αυτό το χόρτο. Το κάπνισα, λοιπόν,
και λέω "Αυτό είναι τρελό, ρε φίλε. Είμαι τέρμα μαστουρωμένος".
Και πάμε στο επόμενο πάρτι.
Φτάνουμε. Είναι στον 17ο όροφο.
Ξέρετε τα ασανσέρ που μπαίνεις από τη μία πλευρά,
αλλά πρέπει να βγεις από την άλλη;
Ήμασταν τόσο μαστουρωμένοι,
που θέλαμε να βγούμε από την ίδια πλευρά.
Περιμένουμε να ανοίξει η πόρτα από εκείνη την πλευρά, τίποτα.
Από την άλλη μπαίνουν και βγαίνουν.
Εμείς δεν ακούμε τίποτα.
Κάποια στιγμή κάποιος με ρωτάει αν είμαστε εντάξει.
"Εσύ πότε μπήκες;"
Εντελώς μπερδεμένοι και οι δύο.
Το ασανσέρ φτάνει στον 17ο όροφο. Ανοίγουν οι πόρτες…
Υπέροχο το πάρτι.
Με το που βγαίνω, συνειδητοποιώ ότι είμαι ο μόνος μαύρος εκεί.
Ξέρετε τι παθαίνουμε όταν είμαστε οι μόνοι μαύροι κάπου;
Από ράπερ γινόμαστε Μαντέλα στο έτσι.
Από "Ναι, ρε φίλε" περνάμε στο "Καλησπέρα σε όλους.
Είναι πολύ επικίνδυνο περιβάλλον.
Αν γίνει κάτι, εμένα θα κατηγορήσουν.
Θα είμαι στη γωνία και θα φέρομαι παραδειγματικά.
Παραδειγματικά στη γωνία".
Έτσι κάνεις. Το ξέρουν όλοι. Αν λείπει ένα ποτήρι, κοιτούν όλοι…
"Κι εγώ για να περάσω καλά ήρθα, γαμώτο".
Ο Σεθ μού λέει "Λοΐσο,
πάω να φέρω ποτά, εσύ βρες μας καρέκλες".
Λέω "Εντάξει, πάω να βρω καρέκλες".
Κοιτάω τριγύρω, τίποτα.
Γυρίζει με τα ποτά.
Είναι εκνευρισμένος. "Πού είναι οι καρέκλες;"
"Σεθ, δεν μπόρεσα…
Δεν μπόρεσα να βρω καρέκλες, φίλε. Συγγνώμη".
Δίπλα μας χορεύουν οκτώ λευκές γυναίκες.
Εκτός ρυθμού. Τελείως.
Τελείως εκτός.
Πολύ περίεργο στερεότυπο για μένα.
Μερικά στερεότυπα δεν βγάζουν νόημα.
Πρέπει να αποβάλλουμε τα στερεότυπα,
όπως τα στερεότυπα ότι οι λευκοί δεν χορεύουν καλά,
ότι οι μαύροι δεν ξέρουν κολύμπι.
Δεν βγάζει νόημα. Κανείς μας δεν έχει προδιάθεση για τέτοια.
Ακούω λευκούς να λένε "Ούτε με σφαίρες δεν χορεύω καλά".
Εγώ λέω "Όλα καλά.
Δεν θα σε απειλήσει ποτέ κανείς με σφαίρες".
Μα αν ένας μαύρος πει "Ούτε με σφαίρες δεν θα κολυμπούσα…"
Εγώ λέω "Αυτό μπορεί να είναι πρόβλημα.
Είναι…
Είναι πρόβλημα υγείας κι ασφάλειας.
Πρέπει να το λύσεις".
Τα στερεότυπα δεν βγάζουν νόημα.
Οι οκτώ λευκές γυναίκες χορεύουν χάλια.
Δεν θα κάτσω να κορoϊδέψω λευκούς,
επειδή δεν μπορούν να χορέψουν μόνοι τους.
Χώρα προσπαθούμε να φτιάξουμε, θα βοηθήσω.
Λοιπόν, λευκοί…
όλα τα τραγούδια…
έχουν πολλά όργανα τα οποία μπορείτε να ακολουθήσετε.
Διαλέξτε ένα.
Διαλέξτε ένα γαμημένο όργανο και ακολουθήστε αυτό.
Αν διαλέξετε το πιάνο από την αρχή,
μείνετε σε αυτό μέχρι το τέλος.
Μην αποφασίσετε στη μέση του κομματιού ότι το μπάσο είναι τέλειο.
Γαμήστε το το μπάσο.
Μείνετε στο πιάνο.
Έτσι βγαίνετε εκτός ρυθμού. Στη μέση του τραγουδιού.
Έχω χορέψει με λευκούς και είπα "Ρεμίξ είναι αυτό;
Ακούνε δική τους μουσική; Τι σκατά;"
Τέλος πάντων, οι γυναίκες χορεύουν.
Δίπλα τους είναι οκτώ καρέκλες.
Ο Σεθ πάει εκεί.
Στις καρέκλες έχουν τσάντες. Πάει και παίρνει τις τσάντες.
"Δικές σας είναι οι τσάντες;"
"Ναι".
"Να βάλω τις τσάντες
σε δύο καρέκλες, για να πάρω τις άλλες καρέκλες;"
Δέχτηκαν.
Παίρνει τις καρέκλες, τις φέρνει,
και με ρωτάει "Εσύ δεν μπορούσες να το κάνεις;"
"Ποιο να κάνω;"
"Αυτό".
"Θέλεις εγώ, ο μόνος μαύρος εδώ,
να πάω σε οκτώ λευκές γυναίκες και να πάρω τις τσάντες τους; Είσαι…
Την υγεία μου δεν τη σκέφτεσαι καθόλου.
"Αυτό… Όχι!"
"Γιατί μιλάς πάντα για φυλές;"
Είπα "Εσύ αναρωτιέσαι γιατί δεν είδα τις καρέκλες.
Κάνεις λάθος. Τις είδα τις καρέκλες. Αλλά δεν ήταν επιλογή για μένα".
Ούτε ο Μπαράκ Ομπάμα δεν θα σκεφτόταν αυτήν την επιλογή.
Κανένας μαύρος δεν το κάνει. Ξέρουμε πώς μας βλέπει η κοινωνία.
Σκεφτόμαστε "Οι Ειδικές Δυνάμεις θα πέσουν από την οροφή".
Τι σκατά; Με τίποτα.
Προσπαθώ να του εξηγήσω. "Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω".
"Όχι, Λοΐσο.
Όλο για φυλές μιλάς".
"Ναι, γιατί έτσι είναι ο κόσμος".
Παράξενη κατάσταση. "Γιατί δεν το καταλαβαίνει;
Γιατί δεν καταλαβαίνει ο φίλος μου ότι ο κόσμος μάς φέρετε αλλιώς;"
Πολύ δύσκολα εξηγείς το προνόμιο των λευκών, ειδικά σε λευκούς.
Και σε ένα γεμάτο δωμάτιο, δεν το καταλαβαίνουν όλοι.
Αυτή είναι η προσπάθειά μου να το εξηγήσω.
Είναι σαν να φτιάχνεις μπάντα και να τη λες Δολοφόνοι.
Κι όλοι λένε "Φοβερή μπάντα".
Και μετά, τα Γκράμι καλούν… Μια μπάντα μαύρων με όνομα Δολοφόνοι
δεν υπάρχει περίπτωση να παίξει στα Γκράμι.
Οι μαύρες μπάντες πρέπει να σκέφτονται καλά το όνομά τους.
"Πώς θα πούμε την μπάντα;" "Earth, Wind & Fire".
"Τι εννοείς;" "Να μην την πούμε Δολοφόνοι.
Θα μας περιορίσει αρκετά".
Είμαι μαστουρωμένος, λοιπόν. Και διαφωνούμε για το θέμα της φυλής.
"Δεν θέλω να μαλώσουμε, μου χαλάς τη μαστούρα. Φεύγω.
Τα λέμε στον γάμο". Και φεύγω.
Πάω στα McDonald's.
Πάω στα McDonald's γιατί είναι πάντα ανοιχτά, κι απλώς κάθομαι
μέχρι να ηρεμήσω. Δεν πάω σπίτι μαστουρωμένος.
Θα χαλάσει η μαστούρα.
Το έχω κάνει παλιά. Γυρνάς σπίτι μαστουρωμένος όσο δεν πάει.
Ξεχνάς τον κωδικό του συναγερμού.
Χτυπάει συναγερμός.
Αντί να προσπαθείς να τον κλείσεις, τι κάνεις;
Χορεύεις στον ρυθμό του.
Ξυπνάει η μάνα σου. "Μα τι κάνεις;"
"Δεν το ακούς αυτό;"
Για αυτό δεν πάω σπίτι έτσι.
Τελικά, φτάνω σπίτι.
Παίρνω Uber, βασικά, και…
Σκέφτομαι "Ήρθα εδώ με στιλ.
Θα καλέσω υποβρύχιο".
Το ψάχνω. Δεν υπάρχει επιλογή.
Οπότε παίρνω απλό Uber. "Απλό Uber, μια χαρά.
Αρκεί".
Φτάνει, λοιπόν, το απλό Uber. Λέω στον οδηγό "Ρε φίλε,
πρόσεξα ότι στην εφαρμογή μου…
Δεν έχετε…
Πώς μπορώ να καλέσω υποβρύχιο
να έρθει να με πάρει;"
Ο τύπος λέει…
Με κοιτάει χαλαρά και λέει "Απλώς αναβάθμισε την εφαρμογή, φίλε".
Κι εγώ λέω "Εντάξει.
Εντάξει, τέλεια".
Πάω σπίτι, λοιπόν. Η μάνα μου ετοιμάζεται να πάει εκκλησία.
Ξυπνάει και ετοιμάζει το φαγητό που θα μαγειρέψει μετά την εκκλησία.
Ξυπνάει πολύ νωρίς. Φτάνω σπίτι στις 6 το πρωί.
Η μαμά μου είναι εκεί και με κοιτάει παράξενα.
"Πού είναι το πουκάμισό σου;"
Σκατά. Δεν είχα δικαιολογία.
"Στο σπίτι του Σεθ έπεσε πίτσα πάνω μου. Παντού.
Έπρεπε να αλλάξω πουκάμισο".
"Το μάτι και η μύτη σου τι έπαθαν; Γιατί τρέχει αίμα;"
"Σκόνταψα και έπεσα".
Δεν λέω την αλήθεια. "Μάλωσα με κάποιον που είπε ότι έκανε σεξ μαζί σου.
Εγώ θα έπρεπε να κάνω τις ερωτήσεις.
Έχεις πολλά να μου εξηγήσεις".
Δεν μπορώ να το πω. Μένω στα δικά μου.
"Πίτσα. Πίτσα παντού επάνω μου.
Έριξα πίτσα
και σκόνταψα κι έπεσα".
Με κοιτάει, ενώ κόβει ένα καρότο.
"Μάλιστα.
Πες μου κι άλλα". "Ναι, ξέρεις, κουβαλούσαμε την πίτσα".
Έτσι ακούν οι μαύροι τους λευκούς όταν μιλάνε για Ιστορία.
"Πες μου κι άλλα.
Εξερευνούσατε, λοιπόν, μάλιστα.
Εξερευνούσατε.
Πολιτισμός. Μάλιστα.
Έλλειψη πολιτισμού".
Είναι τρελό.
Όταν μετακόμισα στο Ηνωμένο Βασίλειο,
όταν άρχισα να πηγαίνω εκεί πριν από πέντε χρόνια,
μπήκα στην εφαρμογή Bumble και…
Γνώριζα ανθρώπους στο ίντερνετ, καλή φάση.
Γνώρισα μια Ισπανίδα. Πολύ καλή.
Μιλούσαμε με μηνύματα και τελικά βρεθήκαμε.
Κι όταν βρεθήκαμε…
Το ραντεβού δεν ήταν ούτε καλό ούτε κακό, ήταν ένα ραντεβού.
Ξέρετε πώς είναι τα ραντεβού.
Είναι και οι δύο λίγο νευρικοί, μέχρι που χαλαρώνουν τα πράγματα.
Κάποια στιγμή, μου λέει ότι είναι από τη Γρανάδα.
Λέω "Ξέρω λίγη από την ιστορία της".
Και της λέω "Η Γρανάδα είναι το τελευταίο μέρος όπου οι Μαυριτανοί
πολέμησαν με τους Ισπανούς. Οι Ισπανοί ήθελαν την ανεξαρτησία τους.
Κι έτσι ελευθερώθηκε η Ισπανία".
Μου λέει "Μα τι λες;"
Και λέω "Η Ισπανία ήταν υπό την κυριαρχία μαύρων για 700 χρόνια".
"Τι εννοείς;" Δεν το είχε ακούσει ποτέ.
Το άκουγε για πρώτη φορά. Όπως και κάποιοι από εσάς.
Τρελό. Της εξηγώ, λοιπόν. "Πότε έγινε;"
"Από τον 7ο έως τον 14ο αιώνα, η Ισπανία λεγόταν Αλ-Ανταλούς".
Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Με έλεγε ψεύτη.
Δεν την πίστευα.
Γιατί να λέω τέτοια περίεργα ψέματα;
Δεν είμαι καθηγητής Ιστορίας.
Αν ήξερα ότι αυτή η πληροφορία θα μου κόστιζε σεξ, δεν θα την έλεγα.
Δεν προσπαθώ να… Χέστηκα, δεν με νοιάζει.
Αναρωτιόμουν γιατί ένιωθε έτσι για ιστορικά γεγονότα.
Συνειδητοποίησα ότι οι λευκοί ακούν συνέχεια ότι σας έδωσαν τα πάντα.
Αυτό σημαίνει να είσαι λευκός. Περπατάς και λες "Ηχεία; Εγώ τα έφτιαξα.
Παγωτό; Εμείς. Ευχαριστούμε.
Κεριά! Κι αυτά εμείς, ευχαριστούμε".
Έχω έναν Ινδό φίλο, τον Ραμπίν.
Τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω "Ραμπίν, θα αργήσω λίγο.
Αργήσαμε στη γιόγκα.
Θα είμαι εκεί σε ένα λεπτό". Μου λέει "Λοΐσο, γιόγκα;
Όλο κάνεις πράγματα που κάνουν οι λευκοί". Του λέω "Ινδός είσαι, δική σου είναι!
Η γιόγκα είναι δική σου. Οι λευκοί σε κοροϊδεύουν.
Δική σου είναι!"
Η αλήθεια είναι ότι μέρος της προόδου μας ως άνθρωποι
δεν οφείλεται σε λευκούς.
Οι άνθρωποι που έγραψαν πρώτοι δεν ήταν λευκοί,
οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με την αστρολογία δεν ήταν λευκοί,
ούτε οι πρώτοι που έκαναν μαθηματικά.
Ακόμη και την τεχνολογία που δίνει στους λευκούς το πλεονέκτημα,
την πυρίτιδα, δεν την εφηύραν λευκοί.
Οι Κινέζοι εφηύραν την πυρίτιδα, κι όταν το έκαναν,
ήταν για πυροτεχνήματα και για να ανατινάζουν σκατά πολιτισμένα.
Νομίζω ότι οφείλουμε να…
Οι μαύροι πρέπει να ξεμάθουμε τα σύνδρομα κατωτερότητας.
Μπορείς να ζήσεις όλη σου τη ζωή νομίζοντας ότι δεν έχεις συνεισφέρει.
Μπορείς…
Μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου θεωρώντας ότι δεν έχεις συνεισφέρει
στον ανθρώπινο πολιτισμό. Δεν είναι έτσι.
Όλοι έχουμε συνεισφέρει κάποτε.
Λευκοί, πρέπει να ξεμάθετε το σύνδρομο ανωτερότητάς σας.
Το συζητάω πολύ χαλαρά, λες και είναι κάτι πολύ εύκολο.
Δεν είναι εύκολο, είναι…
Θέλει πολλή δουλειά. Πρέπει να το θέλεις πραγματικά.
Η μεγαλύτερη έμπνευσή μου σε αυτό είναι η μαμά μου.
Η μαμά μου γεννήθηκε το 1959,
κατά το αποκορύφωμα του απαρτχάιντ, φρικτές εποχές.
Ήταν άριστη μαθήτρια. Τη μεγάλωσαν
οι γονείς της. Η γιαγιά μου ήταν αγράμματη.
Θυμάμαι να δένομαι με τη γιαγιά μου διαβάζοντάς της γράμματα.
Κρατούσε πολλά γράμματα κι εγώ της τα διάβαζα.
Ερχόμασταν πιο κοντά.
Θυμάμαι ότι έλεγε πάντα…
"Κλείσε τα αυτιά σου να μην ακούς τι λένε τα γράμματα".
Της διάβαζα τα γράμματα έτσι.
Της διάβαζα τα γράμματα, αλλά στο τέλος έλεγα και κάτι δικό μου.
"Όταν φτιάχνεις σάντουιτς με φιστικοβούτυρο,
μπορείς να βάζεις και μαρμελάδα επάνω;"
Την μπέρδευα τρελά. "Γιατί μου λέει ο δήμος
πώς να φτιάχνω σάντουιτς;"
Δεν νομίζω ότι ο κόσμος καταλαβαίνει πόσο δύσκολο ήταν το απαρτχάιντ.
Ξέρω ότι ο κόσμος τώρα μιλάει για ίσες ευκαιρίες…
Τότε δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση.
Μπορεί να τέλειωνες το σχολείο και να διάβαζες…
Γιατί διαβάζεις; Ο νόμος δεν σε αφήνει… Δεν μπορείς να γίνεις αστροναύτης.
Δεν μπορείς. Φανταστείτε να πηγαίνετε λύκειο
και να ακούτε στο μυαλό σας
"Δεν επιτρέπεται να γίνεις αυτό που θέλεις. Είναι παράνομο".
Ήταν ένας τύπος, ο πρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου
το 1950.
Ήταν χειρούργος.
Ένας από τους λίγους πιστοποιημένους. Ο Τζέιμς Μορόκα.
Ήταν πιστοποιημένος.
Δεν του επέτρεπαν να κάνει εγχειρήσεις.
Σπούδασε στη Βενετία και το Εδιμβούργο.
Ήταν από τους πιο σπουδαγμένους γιατρούς.
Δεν του το επέτρεπαν.
Αυτό σήμαινε να είσαι μαύρος. Ακόμη κι αν είχες…
Ο νόμος σε περιόριζε.
Τώρα όταν σπουδάζεις μπορεί να λες "Δεν ξέρω τι θα γίνω".
Τότε ήταν αλλιώς. "Ό,τι κι αν θέλεις, ο νόμος γαμάει τα πάντα".
Ήταν δύσκολο. Το 1978 τελείωσε το λύκειο
και προσπάθησε
να μπει στο πανεπιστήμιο.
Δεν τα κατάφερε. Το 1983 έκανε εμένα. Τα ξέρετε τα παιδιά.
Τα γαμάνε όλα.
Παιδιά! Τα γαμάνε όλα.
Εκεί που περνάς μια χαρά, τα παιδιά λένε "Τέλος.
Σταμάτα ό,τι κάνεις τώρα.
Μόλις χέστηκα.
Θέλω την προσοχή σου τώρα".
Γάμα τα τα παιδιά. Ξέρετε πόσο δεν τα θέλω;
Φοράω προφυλακτικό αυτήν τη στιγμή.
Τόσο πολύ δεν τα θέλω. Λέω "Ξέχνα το".
Τι; Όχι;
Κάποιοι πάνε να σε ξεγελάσουν. "Τα παιδιά είναι ευλογία".
Σας έχω δει στο αεροδρόμιο με την ευλογία σας.
Η ευλογία σας θέλει να μπει στο αεροπλάνο χωρίς κάρτα επιβίβασης.
Η ευλογία σας έχει ηλίθιες ιδέες για τη ζωή.
Η μαμά μου μεγάλωσε εμένα και τον αδερφό μου.
Μας μεγάλωσε.
Μετακομίσαμε και οι δύο.
Δούλευε στην τράπεζα για 26 χρόνια
και μετά μπήκε στο πανεπιστήμιο, όπως ήθελε πάντα.
Στα 58 της, πριν από τρία χρόνια, πήρε το πτυχίο της.
Ναι. Είναι τρελό.
Αυτό το σόου είναι αφιερωμένο σε εκείνη, γιατί με ενέπνευσε να ξεμάθω.
Και ελπίζω να σας ενέπνευσε να ξεμάθετε και να αποβάλλετε πράγματα.
Να κάνετε όσα θέλετε πραγματικά να κάνετε, να μπορείτε να αμφισβητείτε πράγματα.
Αυτό ήταν το σόου μου. Σας ευχαριστώ, ήσασταν φοβεροί.
Για όσους ενδιαφέρεστε… Κάποιους μπορεί να μη σας νοιάζει,
αλλά ο Σεθ Λάνγκλι παίρνει διαζύγιο.
Φυσικά και παίρνει διαζύγιο.
Τι εννοείς; Χωρίζει.
Δεν ανατινάζεις σκατά και μετά χάνεσαι στο ηλιοβασίλεμα.
Δεν είναι έτσι η ζωή. Πρέπει να αποβάλλεις τέτοια πράγματα.
Ας ξεμάθουμε πράγματα, κυρίες και κύριοι. Σας ευχαριστώ, ήσασταν φοβεροί.
Πρέπει να φύγω,
με περιμένει το υποβρύχιό μου.
Σας ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης