Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
KAPSZTAD, ROK 2020 (PODCZAS PANDEMII)
Dziękuję.
Witajcie, kochani.
Moglibyście na całym świecie,
a przyszliście zobaczyć mnie!
Cicho tam! Mamy lockdown. O co wam chodzi?
Po prostu nie macie wyboru.
Spoko.
Dziękuję widzom oglądającym z boku.
Nie zapomnę o was.
Witam panią. Witam, drodzy VIP-owie.
Tak zginął Lincoln.
Na balkonie.
Nie myślcie, że jesteście tam bezpieczni.
Cała ta pandemia uniemożliwiła mi podróżowanie,
A jestem istnym wędrowcem.
Przed pandemią robiłem karierę na całym świecie.
Najcięższe jest w to, że ludzie nie rozumieją RPA.
Nie wiem, co sobie myślą, ale zadają strasznie dziwne pytania.
Raz ktoś zapytał mnie:
„Gdzie byłeś, gdy Nelson Mandela
wyszedł z więzienia?”.
Odparłem: „Wystarczy sprawdzić. Miałem wtedy sześć lat”.
To prawda.
I byłem wkurzony, bo wszystko było zamknięte.
Chciałem pograć w piłkę, ale zamknęli boisko.
Lodziarnię też zamknęli.
„Czemu?” „Mandela wychodzi”.
„Kurwa!”
Tak było.
Zachowywali się, jakbym był kuzynem Mandeli.
Powinienem być wtedy razem z nim.
Nie było tak.
Nie mówię, że dzieci nie wiedziały, co się dzieje.
Wiedziały.
Zachęcano nas do walki o wolność Nelsona Mandeli.
Jako czterolatek strasznie się tym martwiłem.
Mam cztery lata, ale muszę go uwolnić.
Naprawdę mnie to martwiło. Pewnego dnia w przedszkolu
postanowiłem zmobilizować inne dzieciaki
i spróbować uwolnić Nelsona Mandelę.
Powiedziałem: „Odmawiamy drzemki.
Nie tkniemy zabawek i lego, póki Mandela nie będzie wolny”.
Nauczyciele zaczęli panikować. A my na to: „Nic nie zjemy!
Póki Mandela nie będzie wolny!”.
A nie wiedzieliśmy, jak wygląda,
bo jego zdjęcia były zakazane od lat 60.
Dlatego nauczyciele przyprowadzili gościa z ulicy
i mówią: „To Nelson Mandela”. A my na to: „Było mówić od razu!
Niepotrzebnie się napociliśmy”.
„Co za gość!”
Nie dbaliśmy o to. Byliśmy dziećmi.
Rok 2020 jest naprawdę ciekawy.
Jeden pogląd, który musiałem zmienić,
to fakt, że Ameryka to najlepszy kraj na świecie.
Szkoda gadać.
Ledwo mieszczą się w TOP 50.
Gdzieś przy Bangladeszu i Sri Lance.
Malawi też z nimi konkuruje.
Mają już Bidena, ale wciąż pamiętamy o Trumpie.
To było naprawdę…
Trump był najbardziej szaloną rzeczą, jaką widziałem od dawna.
W 2016 roku,
gdy Donald Trump został wybrany na prezydenta, byłem w Nowym Jorku.
Na tydzień. Poznałem dziewczynę
i świetnie się dogadywaliśmy.
Podobaliśmy się sobie.
Znacie to uczucie.
Była naprawdę świetna. Iskrzyło.
Randka pierwsza super, druga też. Znacie to uczucie.
Na czwartej randce zabrała mnie na imprezę wyborczą.
Jeśli nie wiecie, traktują oni wybory bardzo serio.
Robią imprezę, podczas której oglądają doniesienia o wyborach.
W RPA tego nie robimy. Wiemy, kto wygra.
Mówimy: „Tak, ANC”.
Wygra Afrykański Kongres Narodowy.
Nie wiemy tylko, czy zdobędzie większość.
Bawimy się na tej imprezie.
Czwarta randka, naprawdę iskrzy.
Myślałem, że pójdziemy do niej.
Wszystko jest cudownie.
Znacie te randki. „Więcej wina?” „Oczywiście!”
Takie randki.
W pewnym momencie zobaczyli,
że Trump prowadzi. Cały nastrój zrobił się posępny.
Wszyscy posmutnieli.
Myślę sobie: „Cholera”.
W końcu ogłosili wygraną Trumpa.
Wszyscy zaczęli płakać.
I to na całego.
Moja randka też. A ja myślę sobie: „Rozumiem rozpacz,
ale my wciąż…”
„Idziemy do mnie?” Odparła: „Nie, odprowadź mnie”.
Pomyślałem sobie: „Pieprzony Trump!”.
Dlatego jestem na niego zły. Przez niego nie poruchałem.
Dlatego go nie lubię.
Mówi szalone rzeczy. Kiedyś powiedział, że nie chce,
by ludzie z gównianych krajów przyjeżdżali do USA.
Nie chce tych ludzi w Ameryce.
Chce Norwegów.
Pomyślałem sobie: „Facet nigdy nie był w Norwegii”.
Żaden Norweg nie chce wyjechać do Ameryki.
Byłem w Norwegii. Ci ludzie lubią swoje życie.
Spacerują ulicami i wdychają swoją białość.
„Wybornie. Śnieg i łosoś. Od razu to czuć”.
Śnieg i łosoś do białe niebo. Mówię wam.
Żaden biały Norweg nie chce wyjechać do USA.
Mam to w dupie.
Mam 37 lat.
Zrozumiałem, że w tym wieku muszę wyjaśnić pewne rzeczy.
Każdego to czeka.
To jak aktualizacja telefonu.
Pewnego wtorku widzisz wiadomość: „Czy chcesz zaktualizować system?”.
„Nie ma potrzeby. Mój telefon działa dobrze”.
A potem pobierasz nową aplikację
i wymaga ona aktualizacji.
Myślisz sobie: „Kurwa, jednak muszę”. Takie jest życie.
Musimy aktualizować swoje systemy.
Musimy, jasne?
Czasem nie wiem, co powiedzieć, gdy rozmawiam z ludźmi o aborcji,
a oni cytują Biblię. Odpowiadam: „Ta książka ma 2000 lat.
Nie mieli nawet kanapek i klimy”.
Nie można cytować Biblii w 2000 roku.
Wiecie, jak dawno ją napisano?
Zęby usuwali balwierze.
Gość wyrywał ci zęby.
To szaleństwo, cytować książkę z czasów,
gdy ludzi wieszano na krzyżu.
To szaleństwo.
„Tak, ale Mojżesz powiedział…” Gość żył w innych czasach.
W Biblii są też głupoty. „Miłuj sąsiada”.
Mieszkaliście kiedyś w bloku?
Miłować sąsiada?
Jebać go.
Gość nie potrafi być cicho.
Nie miłuję sąsiada. Bez jaj.
Oto, jak zrozumiałem, że muszę zmienić pewne nawyki.
To dość…
zawiła podróż. Skupcie się.
Oglądałem Ojca chrzestnego. Widzieliście?
Trwał lockdown.
I myślę sobie: „Co za świetny film”.
Marlon Brando gra w nim ojca chrzestnego, Vito Corleone.
Vito Corleone.
Film trwa trzy godziny.
Tak mówi szef mafii.
Trzy jebane godziny.
Ani razu nikt nie zapytał: „Mógłbyś powtórzyć?”.
„Trochę seplenisz, bracie.
Wiemy, że mamy zabić rodzinę, ale nie zrozumieliśmy adresu.
Podaj nam chociaż ulicę.
Co?
Odłóż kota i zapisz to”.
Sami wiecie.
Podobała mi się cała trylogia.
Gdy Francis Coppola planował ten film,
mafia próbowała go powstrzymać. Musiał z nimi negocjować.
Jednym z warunków mafii było to,
by w filmie nie padło słowo „mafia”.
W całej trylogii pada ono tylko dwa razy.
Film okazał się wielkim sukcesem.
Gdy mafia go obejrzała,
tak im się spodobał,
że zaczęli się na nim wzorować.
Zatkało mnie.
Pomyślałem: „Ile mojego życia tak wygląda?
Ile waszego? Jaką część życia
żyjemy tak, jak oczekują od nas inni?
Jak sobie nas wyobrażają.
Całe to doświadczenie sprawiło, że zacząłem wiele myśleć.
Na przykład mój znajomy zaręczył się i kupił bardzo drogi pierścionek.
Cieszyłem się, ale myślałem też: „Skąd wzięły się te pierścionki?
Skąd wzięła się ta tradycja?”.
Okazało się, że był to pomysł De Beers.
Ich kampania reklamowa.
Stwierdzili, że diamenty sprzedają się za słabo.
Jak przekonać ludzi?
Gdy Coca-Cola chce przyciągnąć ludzi,
wymyśla kampanię reklamową.
Oni chcieli sprzedać diamenty, a my kupujemy je 100 lat później.
Kobiety myślą sobie: „Oczywiście…
ale chcę swój pieprzony pierścionek”.
Rozumiem to.
Jestem w restauracji,
ludzie jedzą, a ja przeglądam menu.
Widzę homara.
To najdroższe danie w menu.
Zawsze.
Czemu?
Sprawdziłem to.
Homar był pokarmem niewolników.
Wiedzieliście?
W Ameryce jedli go niewolnicy i chłopi,
ale w końcu się zbuntowali.
Stwierdzili, że mają dość homarów.
Wszczęli protesty jak Black Lives Matter.
Ale postanowili walczyć,
bo mieli dość pieprzonych homarów!
To istna bomba! Serio.
Sami sprawdźcie to dzisiaj w Google.
Po tym wydarzeniu nikt nie chciał jeść homarów.
Wprowadzili je na rynek ponownie i dlatego są takie drogie.
Bez żadnego, pieprzonego powodu, rozumiecie?
Mój mózg eksploduje od tych informacji.
To dzieje się cały czas.
Znajoma dała mi znać, że spóźni się, bo się goliła.
Myślę: „Kiedy kobiety zaczęły się golić?”.
Zacząłem się nad tym zastanawiać.
Gillette.
Kobiety się nie goliły, a faceci i tak je bzykali.
Jeszcze sto lat mieliśmy to w dupie.
Mężczyźni walczyli na wojnie, więc Gillette zaczęło myśleć:
„Kto kupi nasze golarki?”.
I przekonali kobiety, by się goliły.
Faceci mają gdzieś, czy się golicie.
Podam wam przykład.
Mój znajomy miał wypadek i nie będzie mógł chodzić.
Nigdy.
Odwiedziliśmy go po dwóch tygodniach.
Leżał ledwo żywy na łóżku.
Spytaliśmy o niego lekarza i usłyszeliśmy, że nie będzie chodzić.
„Ale czy będzie w stanie…”
Lekarz odparł: „Tak”. A ja na to: „No to w czym problem?
O co chodzi?
Ubieraj się, stary. Idziemy stąd”.
Tacy są faceci. Mamy to gdzieś.
Tak. Pijesz wino?
Czerwone?
Znacie historię kieliszków do wina?
Czemu tak różnią się od zwykłych szklanek?
W XV wieku w Wenecji żył pewien szklarz.
Winiarze pędzili pełno wina,
a ludzie je żłopali.
Po prostu je pili.
Winiarze chcieli jednak, by ludzie je doceniali.
Szklarz stwierdził, że zrobi delikatny kielich,
by osoba musiała uważać, żeby go nie zbić.
Wtedy będzie pić wolniej
i posmakuje tego pysznego wina, nad którym tak się męczymy.
Tak postały kieliszki.
Niektórzy myślą sobie: „Trzymam swój ostrożnie”.
Teraz to żaden problem,
ale kiedy chcemy wypić wino szybciej, jest już ciężej.
„Jest piątek, mam problemy”.
Dawno nie podróżowałem, ale podczas wyjazdów
dowiaduję się wiele o sobie.
Czego się dowiedziałem?
Podczas podróży po Europie trafiłem do Litwy
i zrozumiałem, że nie zniosę więcej niż trzech biednych białych na raz.
Trzech.
Trzech…
Większa ilość to coś strasznego.
Pieprzyć takie wakacje.
Każdy myśli, że Europa to same bogate kraje. Nie.
Litwa jest biedna.
Nie mogłem się nadziwić.
Dorastałem w środowisku w RPA i z tego powodu
mój mózg utożsamia biedę i cierpienie z czarnymi.
To szaleństwo, którego też chcę się oduczyć.
W Litwie widziałem żebraków na ulicy.
I zamiast dać im trochę pieniędzy,
myślałem sobie: „Jesteś biały, ogarnij się.
Daj spokój.
Ogarnij się. Gdybym był tak biały,
świat byłby mój. No dawaj!”.
Rozumiecie?
Tak działa nasz mózg. Jest bardzo dziwny.
Łączy kropki, które czasem nie mają żadnego sensu.
Na przykład, spędzając czas z dziesięcioma gejami,
którzy piją jakiś napój gazowany,
wasz mózg stwierdzi: „Geje lubią gazowane”.
Tak działa.
I utkwi wam to. „Geje i napoje gazowane”.
Będziecie mieć 60 lat i wnuki spytają was: „Co to jest homoseksualizm?”.
Odpowiecie: „Geje uwielbiają gazowane.
Naprawdę uwielbiają”.
„Na pewno, dziadku?” „Oczywiście.
Dawno temu, w 2020 roku, pili je cały dzień”.
Jeszcze nim poznałem białych ludzi
zawsze kojarzyli mi się z tym, że nie kończą jeść śniadania.
Tylko z tym.
W każdym filmie tak było.
Córka wołała: „Mamo, uciekam”. A ja wołałem: „Dokończ jeść!”.
Tak właśnie działa mózg.
Kiedy poznałem białych w szkole, nie mogłem uwierzyć.
Wszystko, co wiedziałem… Miałem znajomego,
Setha Langleya, który jadał kanapkę z tuńczykiem.
Kanapkę z tuńczykiem.
Nie mogłem uwierzyć. U mnie tuńczyka jadano na Święta.
A ten gość…
jadł go na pierwszej przerwie.
Kurwa!
Na pełnym luzie.
Nie smakował go. Po prostu jadł.
Jadł sobie tuńczyka we wtorek rano. Nie mogłem uwierzyć.
Tak zgłupiałem, że zacząłem zadawać durne pytania.
Na przykład: „Zostawiłeś sobie…
Zostawiłeś sobie trochę tuńczyka z grudnia?”.
„Nie, mama zrobiła go rano”. „Dzisiaj rano?”
„Tak”. A ja na to: „Jezu Chryste”.
„Czyli w twoim domu jest teraz tuńczyk”.
„Tak”. „Wpraszam się”.
Byli dziani. Moje mieszkanie
miało 60 metrów, a ci goście
mieli boisko do kosza, kort tenisowy
i sześć podjazdów.
Byłem w szoku. Poszliśmy i poznałem jego rodziców.
Jego tata rzucił: „Nie mów do mnie »pan Langley«.
Nazywaj mnie po prostu David”.
Odparłem: „Nie, bracie. Pozostanę przy panu Langleyu.
Kiedyś nazwę cię imieniem przy matce,
a ona mnie zmierzy…”.
„Pozwolił mi!”
Ale nie uwierzy. „Nie mów tak do starszych”.
Jestem w domu Setha Langleya.
Nigdy nie wiedziałem tak wielkiego domu.
Był cudowny.
Gramy w PlayStation, jest super.
Nie, to było Sega Genesis.
A w nocy Seth rzucił: „Pobawmy się w chowanego”.
Nie wiedziałem, że to możliwe wewnątrz domu.
W środku!
Chowanego w środku!
Dorastałem w małym domu.
Jak to w środku? Przecież to niemożliwe.
„Widzę cię w kuchni. Co ty odpierdzielasz?
Oszalałeś?”
Byłem taki podekscytowany, że jestem w tym domu.
Cieszyłem się na zabawę w chowanego.
Pobiegłem, żeby się gdzieś schować.
Nie wiedziałem nawet dokąd.
Zgubiłem się.
Zacząłem się zastanawiać: „Co, u licha?
Nikt mnie nie znalazł od sześciu godzin”.
Siedziałem i ukrywałem się.
W końcu mnie znaleźli.
Kiedyś pamiętało się numery telefonów,
więc znalazłem telefon,
wybrałem numer, zadzwoniłem i powiedziałem: „Zgubiłem się.
Jestem, ale mnie nie ma”.
Zapytali: „Co widzisz?”.
„Widzę książki i posąg psa”.
„Jesteś w drugim gabinecie”.
„Tak, przyjdźcie po mnie.
Wyślijcie ekipę ratunkową”.
W szkole Seth Langley był moim najlepszym kumplem.
Zajebistym kumplem.
Wpadaliśmy w kłopoty, a mama krzyczała:
„Jak Seth Langley wskoczy do ognia, ty wskoczysz za nim?”.
Mówiłem: „Jasne. Miałbym zostawić kumpla w ogniu?
Płonąłby sam. Kurwa, jak?”.
Kiedyś Seth Langley powiedział:
„Wysadźmy jakieś gówno”.
Zwykle nie myśli się wtedy o prawdziwym gównie.
Seth myślał.
Stwierdziłem: „To posrane. Mów dalej”.
Odparł: „Od tygodnia sram do walizki”.
„Co?”
„Jem błonnik.
Istna sraka.
Wszystko mam w walizce”.
„Gdzie ta kupa jest teraz?”
„Na tyłach szkoły. Wszystko jest gotowe”.
„Jasne!”
„Jaka jest moja…
rola w tej akcji?”
„Posłuchaj, Loyiso. Weź walizkę pełną kupy,
wsadź do środka petardy
i odpal je na środku placu zabaw pełnego dzieci,
by spieprzyć każdemu dzień”.
Odparłem: „Dobra.
Cudowny pomysł. Zróbmy to”.
Nie wiedziałem tylko, jak daleko muszę odejść,
gdy ta kupa wybuchnie, by być poza strefą rażenia.
Pamiętajcie, że to był 1994 rok. Nie było jeszcze Pogromców mitów.
Gdyby ktoś nie wiedział, to program na Discovery,
w którym obalają lub potwierdzają mity.
Czasem to mity fizjologiczne,
czasami naukowe, a czasami zwykłe powiedzenie.
Na przykład: „Jak słoń w składzie porcelany”. Znacie je?
Zaprowadzili słonia do składu porcelany,
a on nic nie stłukł.
Stresował się, że pierwszy w rodzinie wystąpił w TV.
„Czemu zawstydzam swoich?
Czemu?
Zaczynamy zyskiwać szacunek.
A teraz chcą to spierdolić”.
Szaleństwo. Sprawdźcie to sobie w Google.
Pogromcy mitów. Słoń w składzie porcelany.
A więc…
wszystko pokryte w gównie. Mówię wam.
Wszyscy ociekają gównem.
Wszyscy. To było porąbane.
Po uszy.
Jeśli każdy w szkole jest pokryty gównem,
koniec zajęć.
Nie można iść na matmę.
Chór, rugby, odwołane!
Rodzice muszą odebrać swoje dzieci.
„Czemu?” „Jest całe w gównie.
Zresztą ja też. W tej chwili”.
Wywalili mnie i Setha Langleya ze szkoły.
Zbadali sprawę
i wywalili nas.
Trafiłem do szkoły w Athlone.
Seth Langley do szkoły prywatnej. Takiej dla krnąbrnych dzieci.
Kojarzycie je? Są drogie.
Mówią: „Znacie swoje dziecko. Chcemy więcej kasy”.
Niby prywatna szkoła, ale nie do końca.
Seth trafił do takiej szkoły.
Ja trafiłem do szkoły w Rylands,
W głównej mierze
mieszkają tam muzułmanie. Dla mnie to inny świat.
Wszystko jest tam strasznie serio.
Może nie jak w medresie.
Medresa to szkoła, w której uczą
nauk Islamu i Koranu.
Nie, to zwykła szkoła
w muzułmańskiej dzielnicy.
Dzieci uczą się w niej matmy i angielskiego.
Rozumiecie? To nie medresa.
Nie chodziłem do medresy.
Wciąż chcę kandydować na prezydenta USA.
Jako dziecko nie byłem tego świadomy,
ale miałem sporo możliwości do nauki
i myślę teraz, że sporo zyskałem na tym,
że musiałem dostosowywać się do wielu różnych sytuacji.
Do czarnej dzielnicy, szkoły z muzułmanami.
Zadawałem się też z białymi. Kulturowo byłem na bieżąco.
To dla mnie największa nauka. Wiele się tam dowiedziałem.
Słyszeliście o istinji? Kojarzycie ten termin?
Oni wiedzą, o czym mówię!
Na Bliskim Wschodzie mają w toaletach mały kranik.
Po podtarciu się obmywają się wodą.
To istinja.
To tam częsta praktyka. Jest o tym napisane w Koranie.
Czasami używają nawet butelki, by się wyczyścić.
I pierwszego dnia w szkole
spytałem nauczycielki, czy mogę iść do toalety.
Zgodziła się
i dała mi butelkę bez żadnego wyjaśnienia.
Po prostu mi ją dała, a ja wypiłem wszystko w toalecie.
Była nieco słona, ale nowa kultura, nowe smaki.
Ta szkoła była naprawdę szalona,
bo obok niej był meczet.
Codziennie odbywał się tam adhan. Wiecie, co to jest?
Straszne z was nasaras.
Wie, o czym mówię. Nasaras to poganie.
Muzułmanie uwielbiają ten dowcip.
Wołają: „Nasz gość!”.
W każdym razie obok szkoły był meczet z adhanem.
Wezwaniem do modlitwy.
Znam to na pamięć.
To wezwanie do modlitwy.
Gdy muzułmanin usłyszy adhan,
powinien przerwać swoje zajęcie
i wysłuchać wezwania.
Może być na egzaminie.
Wymiatać na klasówce.
Nawet z matmy.
Na adhan przerywasz.
Rozumiem to.
Raz wdałem się w bójkę z Walidem.
Prał mnie na kwaśne jabłko.
Nagle zaczął się adhan,
Walid przerwał.
Ależ go pokiereszowałem.
Strasznie mu wpierdoliłem.
Skopałem go w szyję.
Sprałem go na amen.
Czemu miałbym tego nie robić? Jego bóg dał mi tę szansę.
„Twoja kolej, spierz go”.
Nawet po zamachach z 11 września
wszyscy krzyczeli: „Muzułmanie chcą nas wybić!”.
Myślałem: „Muzułmanie? Ci? Przecież to tacy przyjaźni ludzie.
Fahid zrzuci bombę?
Fahid marzy tylko o skręcie.
Skręt, samosa i jest szczęśliwy.
Shahid miałby coś wysadzić? Nie”.
To było dziwne, bo inaczej kojarzyłem islam.
Nigdy się go nie bałem.
Uważałem, że to tylko przyjaźni ludzie.
Zaangażowałem się w ich kulturę.
Najlepsze jest to, że pogrzeb robią ci od razu.
U muzułmanów,
jeśli umierasz o 1.00 w nocy,
o 6.00 gryziesz piach.
Gdy muzułmanin trafia do szpitala,
a lekarz daje mu 24 godziny,
po 23 godzinach wpadają znajomi i każą mu wejść do trumny.
„Pora umierać, pakuj się”.
Ukończyłem szkołę i żyłem dalej.
Seth Langley też.
Trzy lata temu
zadzwonił powiedzieć, że się żeni
i chce, bym był jego drużbą.
Odpowiedziałem: „Spoko.
Cieszę się.
Zgadzam się, ale…
czy powiedziałeś swojej wybrance,
że na pewnym etapie życia
wysadziłeś gówno?”.
Odparł: „Nie, Layiso. Miłość zwycięża wszystko”.
A ja na to: „Nie kupę.
Musisz jej powiedzieć.
Niech podejmie tę decyzję, mając wszystkie informacje”.
Odparł: „Nie, to wszystko już za nami.
Jestem dziś inny. Wtedy byłem nastolatkiem”.
A ja na to: „Nie, bracie. Jeśli postanowiłeś wysadzić kupę,
to coś jest z tobą nie tak.
Musisz to zrozumieć,
by żyć dalej”.
Odparł: „Przesadzasz”.
„Wcale nie, ale w porządku. Przyjdę na twoje wesele”.
Najpierw miało być kawalerskie,
a potem wesele. W odstępie tygodnia.
W jeden weekend kawalerskie, a w kolejny wesele.
Przyleciałem z Johannesburga,
bo wesele i kawalerskie były w Kapsztadzie.
Świetnie.
Wylądowałem, zatrzymałem się u mamy.
Wszystko jest super. Dawno nie widziałem mamy.
Nadrabiamy zaległości, gotuje mi pyszności.
Wkładam koszulę, perfumuję się.
Idę bawić się na kawalerskim.
Docieram do domu Setha Langleya i widzę tylko prochy i tequilę.
O co chodzi białym z tequilą? Bez jaj!
Tequila.
Cały szereg prochów. Stwierdziłem: „Nie chcę.
Nie biorę narkotyków. Nie”.
„Nie bądź pizdą i spróbuj”.
Odparłem: „Dobra, spróbuję.
Ale tylko coś, czego nigdy nie próbowałem”.
Rzucił: „Mamy ecstasy”. „Próbowałem”.
„Mamy też…”
„Co to?”
„Kwas”. Odparłem: „Spróbuję”.
Wziąłem trochę i odleciałem!
Jeśli ktoś nie wie, kwas wywołuje halucynacje.
Mam wielką prośbę, jeśli jest tu dziś producent kwasów.
Jedną prośbę.
Możemy widzieć to samo?
Inni widzą pingwiny, a ja świnie.
Latają po pokoju. Pytają mnie: „Co jest?”.
„Świnia lata”. A oni: „Nie, to pingwin”.
Mówię: „Nie”.
I zaczynamy kłócić się bez sensu.
Rzucili: „Zamówimy UberVAN
i zabierzemy się nim wszyscy”.
Pojedziemy wielkim busem na wieczór kawalerski.
Odparłem: „Spoko”.
Gdy UberVAN podjechał, myślałem, że to łódź podwodna.
Myślę sobie: „Piękna. To będzie podróż ze stylem.
Znasz się na rzeczy, Seth. Cudowna sprawa”.
Wsiedliśmy do Ubera,
a ja zacząłem myśleć: „Czemu ja nie mogę zamówić łodzi podwodnej?
Biali znów coś przed nami ukrywają”.
Ludzie, było po mnie. Odleciałem na całego.
Świnie latają, dotarliśmy do stripklubu.
Nie przepadam za nimi. Dlaczego?
Czasem wyjeżdżacie z miasta,
np. Kapsztadu, i jedziecie do innego,
a między nimi widzicie piękną przyrodę.
Zachwycacie się: „Boże, natura.
Drzewa, góry, krowy, gazele i inne zwierzęta”.
Sceneria jest piękna, a podróż trwa pięć godzin.
Przez pierwsze 45 minut jesteście zachwyceni.
Po godzinie myślicie: „Pieprzyć przyrodę. Jadę do Durban.
Mam w dupie całą tę naturę”.
Tak czuję się w stripklubie.
„Widziałem cycki, zrób coś innego.
Może pożongluj.
Weź dwie piłki i żongluj.
Twoje cycki już mi nie imponują. Tak po prostu czuję”.
Ale jestem tak ogłupiony,
że każda kolejna striptizerka jest dla mnie świnią.
Myślę sobie: „Schabik numer jeden, schabik numer dwa…”.
A one tańczą.
W pewnym momencie doszło do scysji.
Jakiś gość obok nas, który siedział ze znajomymi,
zaczął besztać tancerkę.
Zacząłem ją bronić i rzuciłem:
„Odpuść tej świni”.
A ona: „Kogo nazywasz świnią?”.
Wkurzyła się.
Przyszła ochrona, wywalili mnie.
Wyjaśniam: „Jestem na haju.
Wyglądasz jak delfin”.
Wywalili mnie i tego drugiego gościa.
Wylądowaliśmy razem na zewnątrz.
Gość chciał się ze mną bić, ale ja nie chciałem,
bo mam 37 lat.
Jeśli strzeli mnie z łokcia, będę kurował się pół roku.
Tyle goi się podbite oko w tym wieku.
Wiecie, jakie to głupie? A gdy ktoś was skopie…
Przez pół roku. Nie chcę tego.
No i nie chcę być żadnym twardym gościem.
Bo kobiety, pieprzone kobiety…
Gdy pytam znajomych, co robią, mówią:
„Wypiję szampana i popłaczę”.
„Co?”
„Posiedzę w domu, wypiję szampana i popłaczę”.
„Też tak chcę.
Chcę pić szampana i płakać”.
Czemu tylko wy tak możecie?
Też tak chcę. Czemu nie mogę?
Zazdroszczę wam tego.
Potraficie po prostu usiąść i…
Faceci muszą być tacy twardzi.
Ja nie chcę być wciąż twardy. To wyczerpujące.
Ten gość chce się bić i pokazać mi, kto tu rządzi,
ale ja się w to nie mieszam.
Drwi ze mnie: „Twoja matka to dziwka!”.
„Moja matka ma 60 lat. Raczej nie jest dziwką.
Przerasta ją przeciąg z niedomkniętego okna.
Na pewno nie stoi w środku nocy
na rogu ulicy w miniówie, by handlować pusią.
Twoje obelgi mnie nie uraziły, bo są nieprawdziwe”.
Gość zaczął wariować: „Pierdol się!
Jebałem ci matkę!”. „Zostaw ją”.
„Jesteś przystojnym facetem. Stać cię na dużo więcej.
To moja matka wykorzystuje ciebie.
Wrócę do domu i dam jej piątkę”.
Obłęd.
Wciąż chciał się bić, a ja przekonuję go: „Odpuść”.
Wyszedł jego kumpel i zaczęli mnie okładać.
Leżę na ziemi.
Gdy wyszli moi znajomi, tamci uciekli.
Kumple zaczęli wołać: „Wezwijmy policję”.
Strasznie zazdrościłem białym ich relacji z policją.
Pomyślałem: „W mordę!”.
Dla czarnych policja to nie pierwszy wybór.
Może piąty lub szósty.
Pierwszy wybór to: „Czy mam kuzyna, który go zniszczy?
I byłby gotów wrócić dla mnie do więzienia.
Który kuzyn kocha mnie na tyle,
by zabić tego skurwiela i odsiedzieć kolejne 18 lat?”.
To wybór czarnych.
Stoję przed klubem, cały pokiereszowany.
Krwawi mi z nosa, podarli mi koszulę. Chcę wrócić do domu.
„Loyiso, noc jeszcze młoda. Nie bądź taką pizdą”.
Posłuchajcie, kobiety. Faceci to straszni durnie.
Gość, którego znałem od 12 do 18 roku życia,
przekona mnie do wszystkiego.
Widzieliście gości z kumplami z dzieciństwa?
„Mój ziomal!”
„To spotkanie zarządu”. „Ale to mój ziomal!”
Wiecie?
Przekonają cię do wszystkiego.
Zaczął mówić: „Loyiso, nie bądź taką pizdą”.
„Chuj, dobra. Dokąd?” „Za rogiem mieszka znajomy.
Ma zioło,
przebierzemy cię i ruszymy na inną imprezę”.
„Kurwa. Dobra, chodźmy”.
Nie powinienem tykać tego zioła.
Paliliście kiedyś…
Kojarzycie tych gości z długimi brodami?
Nie tykajcie zioła tych hipsterów.
Zmiecie was. To goście, którzy ubóstwiają kawę.
Nie tykajcie ich towaru.
Gość rzucił: „Miło cię poznać, Loyiso.
Byłem w Lalibeli w Etiopii, by poznać bliżej kawę”.
„Znajdź normalną robotę”.
Paliliście kiedyś taką trawkę?
Musiałem iść do kibla i spojrzeć sobie w twarz.
Trawka mnie do tego zmusiła.
A potem zacząłem myśleć: „Zachowuj się normalnie”.
Myślę sobie: „Wrócę i będę normalny”.
To zioło.
Wypaliłem je
i poczułem, że strasznie się zjarałem.
Ale poszliśmy na kolejną imprezę.
Dotarliśmy. Była na 17. piętrze.
Byliście w windzie, która ma drzwi z dwóch stron?
Byliśmy tak zjarani, że chcieliśmy wyjść z tej samej strony.
Czekamy, aż się otworzy, ale nic się nie dzieje.
Tu ludzie wchodzą i wychodzą.
Ale my chuja słyszymy.
W końcu ktoś pyta mnie: „Wszystko w porządku?”.
A ja na to: „Kurwa, kiedy wsiadłeś do…”.
Obaj jesteśmy zmieszani. Myślę sobie: „Rany”.
Winda dojeżdża na 17. piętro, drzwi się otwierają.
Świetna impreza.
I od razu orientuję się, że jestem jedynym czarnym.
Wiecie, co się wtedy dzieje?
Z Flavora Flava stają się Nelsonem Mandelą.
Od: „Siemacie!” przechodzą do: „Witam wszystkich”.
„To niebezpieczne środowisko.
Obwinią mnie, jeśli coś się stanie.
Stanę w rogu i będę grzeczny. Tak zrobię”.
Tak się zachowujesz. Zaginie kieliszek, wszyscy go szukają…
„Ja też się tu bawię, skurwysynu!”
Później Seth Langley stwierdził:
„Idę do baru po drinki.
Znajdź jakieś krzesła”.
Odparłem: „Żaden problem”.
Rozglądam się, ale żadnych nie widzę.
Wraca z drinkami i denerwuje się, gdzie są krzesła?
„Seth, nie udało mi się…
znaleźć żadnych krzeseł. Wybacz”.
Obok nas tańczyło osiem białych kobiet.
Zupełnie bez rytmu.
Całkowicie.
To dla mnie strasznie dziwny stereotyp.
Czasami nie mają one sensu.
Musimy się nad nimi zastanowić.
Panuje stereotyp, że biali nie potrafią tańczyć,
a czarni pływać.
To całkiem bez sensu. Genetyka tego nie warunkuje.
Gdy biali mówią mi, że taniec to dla nich czarna magia,
odpowiadam: „Nie szkodzi. Czarna magia ci się nie przyda”.
Ale gdy czarni mówią tak o pływaniu,
to odpowiadam: „Widzę tu problem.
To zagrożenie dla twojego życia.
Musisz coś z tym zrobić”.
Te stereotypy nie mają sensu.
Te osiem białych kobiet tańczy bez rytmu.
Nie będę nabijał się z białych,
że nie potrafią tańczyć bez wsparcia.
Tworzymy naród, więc pomogę.
Biali…
Każda piosenka
obejmuje wiele instrumentów, do których można tańczyć.
Wybierzcie jeden.
Wybierzcie jeden pieprzony instrument.
Jeśli od początku tańczycie do pianina,
wytrwajcie w tym do końca.
Nie możecie w środku uznać, że bas brzmi nieziemsko.
Pieprzyć bas. Skupcie się
na pianinie.
Takie zmiany wybijają was z rytmu.
Czasami tańczę z białymi i zastanawiam się: „To remix?
Słuchają własnej muzyki? Co jest, kurwa?”.
Tak czy inaczej, kobiety tańczą, a obok stoi osiem krzeseł.
Seth Langley podszedł,
a na krzesłach leżały torebki. Wziął je
i spytał: „To wasze?”.
„Tak”.
Spytał: „Mogę położyć je na dwóch krzesłach i wziąć resztę?”.
Zgodziły się.
Przeniósł te krzesła,
i spytał mnie: „Nie mogłeś tego zrobić?”.
A ja na to: „Czego?”.
Odparł: „Tego”.
A ja: „Chciałeś, bym, jako jedyny czarny,
podszedł do ośmiu białych kobiet i wziął ich torebki? Serio?
Nie myślisz o moim zdrowiu.
W życiu!”.
Odparł: „Czemu sprowadzasz to do rasy?”.
A ja na to: „Myślisz sobie, czemu nie widziałem tych krzeseł.
Mylisz się, widziałem je. Po prostu tego nie rozważałem”.
Nawet Barack Obama nie brałby tego pod uwagę.
Żaden czarny. Wiemy, co myślą o nas ludzie.
Myślimy sobie: „Nagle z dachu zjedzie SWAT”.
Ni chuja.
I próbuję mu wyjaśnić: „Nie mogłem tego zrobić”.
„Nie, Loyiso.
Zawsze mówisz o rasie”.
Odparłem: „Tak. Taki jest świat”.
To strasznie dziwne. Jak mógł tego nie rozumieć?
Czemu znajomy nie rozumie, że świat traktuje nas inaczej?
Ciężko wyjaśnić białym przywileje białych.
Lub całej sali ludzi. Nie każdy to rozumie.
Ale spróbuję to wyjaśnić.
Przywilej białych to możliwość założenia zespołu The Killers.
I wszyscy ich uwielbiają.
Występują podczas Grammy. Gdyby to był zespół czarnych,
to ni chuja nie wystąpiliby podczas Grammy.
Czarni muszą przemyśleć nazwę zespołu.
„Jak mamy się nazwać?” „Earth, Wind & Fire”.
„Jak to?” „Nie jesteśmy The Killers.
To ogranicza”.
Wciąż jestem zjarany, a gość wykłóca się o rasę.
Mówię mu: „Nie chcę się o to kłócić. Mogę wrócić do domu?
Widzimy się na weselu”. I poszedłem.
Poszedłem do McDonald’s.
Działają całą dobę, więc mogę tam posiedzieć,
póki haj opadnie, by nie wracać tak do domu.
To wszystko niszczy.
Wracałem już do domu na haju.
Zapomniałem kodu do alarmu,
włączył się.
I co zrobiłem, zamiast go wyłączyć?
Zacząłem tańczyć.
Matka budzi się i pyta: „Co ty robisz?”.
A ja: „Nie słyszysz?”.
Dlatego nie wracam na haju.
W końcu wracam do domu.
Zamawiam Ubera i myślę:
„Przyjechałem tu ze stylem.
Zamówię łódź podwodną”.
Sprawdzam, ale jest niedostępna.
Zamawiam zwykłego Ubera. „Niech będzie”.
W końcu gość podjeżdża, a ja mówię: „Hej!
Zauważyłem, że na mojej aplikacji…
nie ma opcji…
zamówienia łodzi podwodnej
do podwózki”.
Gość odparł…
Spojrzał na mnie spokojnie i rzucił: „Musisz zrobić aktualizację!”.
Odpowiedziałem: „Dobra.
Nie ma sprawy”.
Wracam do domu, a mama szykuje się od kościoła.
Budzi się i przygotowuje jedzenie, które dokończy po kościele.
Wstaje bardzo wcześnie, około 6.00.
Patrzy na mnie i mówi:
„Gdzie twoja koszula?”.
Myślę: „Cholera. Nic nie wymyśliłem”.
„Ubrudziłem się pizzą u Setha Langleya.
Musiałem się przebrać”.
„A co stało ci się w oko i nos? Leci ci krew”.
Odparłem: „Potknąłem się”.
Nie powiem jej: „Biłem się z kimś, kto twierdził, że cię bzykał.
To ja powinienem zadawać pytania.
Wytłumacz się”.
Muszę trzymać się swojej wersji.
„Miałem pizzę na całej klatce.
„Ubrudziłem się pizzą,
a potem potknąłem”.
A ona spogląda na mnie, krojąc marchewkę…
„Pewnie!
Mów dalej”. „Niosłem pizzę i wtedy…
Tak czarni słuchają białych, opowiadających historię.
„Pewnie, mów dalej.
Odkrywaliście tereny, pewnie.
Odkrywaliście.
Pewnie. Byliście cywilizowani. Pewnie.
My niecywilizowani? Pewnie!”
Szaleństwo.
Gdy przeniosłem się do Wielkiej Brytanii,
było to jakieś pięć lat temu,
zainstalowałem Bumble.
Poznawałem ludzi online
i połączyło mnie ze świetną Hiszpanką.
Pisaliśmy, a potem się spotkaliśmy.
Poszliśmy na randkę
i nie było źle ani dobrze. Po prostu byliśmy na randce.
Wiecie, jak to jest.
Każdy jest spięty i powoli się rozluźnia.
W pewnym momencie powiedziała, że jest z Granady.
Odparłem: „Znam trochę historię Granady.
To ostatnie miejsce, w którym Maurowie
walczyli o niepodległość Hiszpanii.
Dzięki temu ją wyzwolili”.
Spytała: „O czym ty mówisz?”.
Odparłem: „Przez 700 lat Hiszpanią panowali czarni”.
„Jak to?” Nie wiedziała o tym.
Słyszała o tym pierwszy raz. Jak niektórzy z was.
Wyjaśniam jej to. Spytała: „Kiedy to było?”.
Odparłem: „Od VII do XIV wieku. Hiszpania nazywała się Al-Andalus”.
Nie mogła uwierzyć. Myślała, że kłamię.
Myślałem sobie: „Co jest, kurwa? Po co miałbym kłamać?
Nie uczę pieprzonej historii”.
Gdybym wiedział, że nie porucham, trzymałbym język za zębami.
Mam to w dupie.
Zacząłem myśleć sobie: „Czemu wścieka ją fakt z historii?”.
Zrozumiałem, że biali całe życie słyszą,
że dali nam wszystko.
Takie jest bycie białym. „Głośniki? Nasza sprawka”.
„Lody? Nie musisz dziękować”.
„Świece? To też my, proszę”.
Mam znajomego Hindusa, Rabina.
Zadzwoniłem powiedzieć, że się spóźnię,
bo zajęcia z jogi się przedłużyły.
„Daj mi jeszcze chwilę”. Odparł: „Layiso, joga?
Zawsze robisz rzeczy białych”. Odparłem: „To twoje rzeczy!
Przecież to joga. Nie daj się oszukać białym.
To wasza rzecz!”.
A największych osiągnięć wcale nie zawdzięczamy białym.
Nie wynaleźli pisma.
Nie studiowali astrologii.
Nie zajmowali się matematyką.
Nawet technologia, która jest ich największym atutem
w ostatnich 500 latach,
proch czarny, to nie wynalazek białych.
Wynaleźli go Chińczycy. Chcieli go stosować
do fajerwerków i wysadzania kupy jak cywilizowani ludzie.
Myślę, że musimy…
Czarni muszą oduczyć się kompleksu niższości.
Często myślicie, że świat nic wam nie zawdzięcza.
Często…
Bo sądzicie, że cywilizacja nic wam nie zawdzięcza,
a to nieprawda. Każdy miał wkład w innym okresie.
Biali powinni oduczyć się kompleksu wyższości.
Mówię o tym, jakby to było takie proste,
ale wcale tak nie jest.
Wymaga to wiele pracy i zaangażowania.
Dla mnie największą inspiracją jest mama.
Urodziła się 1959 roku.
W środku apartheidu, najgorszych możliwych czasach.
Miała świetne oceny i została wychowana
przez dwoje rodziców, w tym mamę analfabetkę,
Spędzałem z nią dużo czasu, czytając jej listy.
Czytałem jej stare listy, by nawiązać z nią kontakt.
Zawsze mówiła…
„Zamknij uszy, byś nie słyszał, co jest w listach”.
I czytałem listy tak…
I na końcu każdego listu dodawałem coś od siebie.
„Robiąc kanapkę z masłem orzechowym i dżemem,
nakładaj dżem na końcu”.
Strasznie ją to mieszało. „Czemu urząd miasta
mówi mi, jak robić kanapki?”
Ludzie nie rozumieją, jak szalone to były czasy.
Teraz walczy się o równe szanse.
Wtedy nie było nawet takiej opcji.
Można było zaliczać kolejne klasy,
ale po co? Nie można było zostać astronautą.
Wyobraźcie sobie, że chodzicie do liceum,
ale jednocześnie wiecie,
że wasz wymarzony zawód jest wbrew prawu.
Był pewien mężczyzna, prezes ANC
w 1950 roku.
Był chirurgiem.
Jednym z nielicznych. Sprawdźcie, to był James Moroka.
Dyplomowany chirurg.
Ale nie mógł pracować.
Studiował w Wenecji i Edynburgu.
Był jednym z lepszych lekarzy w kraju.
Ale nie mógł pracować.
Tak mieli wtedy czarni. Nawet jeśli mieli wykształcenie,
prawo ich ograniczało.
Teraz ludzie studiują i zastanawiają się, kim zostać.
Wtedy mogli sobie chcieć, ale prawo im tego zabraniało.
Było naprawdę ciężko. Ukończyła liceum w 1978 roku.
A potem złożyła papiery na uniwersytet.
Nie wyszło. W 1983 roku urodziła mnie. Wiecie, jak jest.
Dzieci zjebią wszystko.
Jeśli dobrze się bawicie, dzieciaki to przerwą.
„Dobra, dość już!
Posrałem się.
Potrzebuję uwagi”.
Pieprzyć to. Nie chcę mieć dzieci tak bardzo,
że mam gumkę nawet teraz.
Tak bardzo nie chcę mieć dzieci.
Co? Nie.
Ludzie chcą cię nabrać: „To takie cudeńka”.
Widziałem was podczas odprawy na lotnisku.
Twoje cudeńko chciało wejść do samolotu bez karty pokładowej.
Twoje cudeńko gówno wie o życiu.
Mama urodziła mnie i mojego brata.
Wychowała nas.
Wynieśliśmy się.
Pracowała w banku przez 26 lat,
a potem wróciła na uniwersytet, jak zawsze chciała.
Trzy lata temu, mając 58 lat,
ukończyła studia.
Tak, obłęd.
Dlatego dedykuję ten występ jej. Zainspirowała mnie do oduczenia się.
Mam nadzieję, że was też zainspiruje do przemyśleń,
byście robili to, czego chcecie i potrafili stawiać sobie pytania.
To już wszystko, dziękuję. Byliście cudowni.
Niektórych to zainteresuje, niektórych nie,
ale Seth Langley się rozwodzi.
Oczywiście, że się rozwodzi.
Jeszcze się dziwicie?
Nie można wysadzić kupy i żyć długo oraz szczęśliwie.
Życie tak nie wygląda. Trzeba wyciągnąć wnioski.
Oduczajmy się, panie i panowie. Dzięki, byliście świetni.
Muszę już lecieć,
moja łódź podwodna czeka.
Dzięki.
Napisy: Krzysztof Zając