Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎(พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยไซซ์แห่งแอฟริกา)
‎(เคปทาวน์ 2020 ดีซี (ช่วงโควิด))
‎ขอบคุณครับ
‎สวัสดี ที่รักของผม
‎สวัสดีครับ คุณอาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้ในโลก
‎แต่คุณก็มาอยู่กับผมที่นี่ในเคปทาวน์ เยี่ยม!
‎หุบปากเลย เราโดนล็อกดาวน์อยู่ ‎หมายความว่าไง
‎ไปที่ไหนในโลกนี้ไม่ได้เลย คุณติดแหง็กอยู่ที่นี่
‎ก็เจ๋งดีนะ
‎ขอบคุณครับ คนที่ดูผมอยู่ด้านข้าง
‎ผมจะพยายามให้ความสนใจคุณด้วย
‎สวัสดีครับ มาดาม สวัสดีครับ แขกวีไอพี
‎ตรงนั้นแหละที่ลินคอล์นถูกยิง ใช่ครับ
‎บนระเบียง
‎อย่าคิดนะว่าคุณอยู่บนนั้นแล้วปลอดภัย ‎ใครๆ ก็ถูกยิงได้
‎ให้ตายสิ สิ่งที่บ้าบอก็คือ
‎สถานการณ์โควิดนี่ ‎ทำให้ผมเดินทางไปไหนไม่ได้ ซึ่งมัน…
‎เพราะผมเดินทางอยู่ตลอด และก็…
‎ผมไปทำงานทั่วโลกก่อนที่จะเกิดโรคระบาดนี้
‎และหนึ่งในหลายๆ สิ่งที่ยากมากสำหรับผม
‎ก็คือคนไม่มีบริบทของแอฟริกาใต้ ‎พวกเขาแค่คิดว่า…
‎ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไร ‎แต่คำถามที่พวกเขาถามผมมันแปลกๆ
‎อย่างผมไปสัมภาษณ์ ‎และก็จะมีคนพูดว่า "คุณอยู่ที่ไหน…"
‎"คุณอยู่ที่ไหนตอนที่เนลสัน แมนเดลา
‎ถูกปล่อยตัวออกจากคุก"
‎ผมพูดว่า "ถ้าคุณค้นหาข้อมูล ‎คุณคงรู้ว่าตอนนั้นผมอายุหกขวบ"
‎ผมอายุหกขวบ
‎ที่จริง ผมโกรธนะ เพราะทุกอย่างถูกปิดหมด
‎ผมพูดว่า "ผมพยายามจะไปเล่นฟุตบอล"
‎"ใช่ แต่สนามบอลถูกปิด"
‎"ร้านที่คุณซื้อไอศกรีมก็ถูกปิดเหมือนกัน"
‎"ทำไม" "เนลสัน แมนเดลาจะออกมาแล้ว" ‎"เวร!"
‎มันเป็นอย่างนั้น
‎พวกเขาถามผม ‎อย่างกับเนลสัน แมนเดลาเป็นญาติผม
‎เหมือนผมควรจะพูดว่า "เราอยู่ด้วยกัน"
‎เปล่า ผมไม่ได้อยู่ที่นั่น
‎ผมไม่ได้บอกว่าตอนเรายังเด็ก ‎เราไม่รู้จักการเมือง
‎เรารู้จักครับ เรารู้จัก
‎ผมจำได้ว่าตอนเรายังเด็ก
‎เรามักจะถูกสั่งให้ปล่อยตัวเนลสัน แมนเดลา
‎ผมจำได้ว่าตอนอายุสี่ขวบก็เครียดกับมันแล้ว
‎ผมอายุสี่ขวบ "แต่เราต้องปล่อยตัวเขา"
‎มันเป็นสิ่งที่กวนใจผมมากเลย ‎ฉะนั้น วันหนึ่งที่โรงเรียนอนุบาล
‎ผมตัดสินใจว่าผมจะระดมพลเด็กๆ
‎และเราก็จะพยายามปล่อยตัวเนลสัน แมนเดลา
‎ผมพูดว่า "เราจะไม่ยอมนอน"
‎"เราจะไม่เล่นของเล่นและเลโก้พวกนี้ ‎จนกว่าเนลสัน แมนเดลาจะเป็นอิสระ"
‎พวกครูตื่นตระหนก เราแบบว่า "เราจะไม่กิน
‎จนกว่าเนลสัน แมนเดลาจะเป็นอิสระ!"
‎เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง
‎เพราะคุณต้องจำได้แน่ว่าทางการสั่งห้าม ‎ไม่ให้มีรูปของเขาตั้งแต่ยุค 60
‎เราไม่รู้ว่าเขาหน้าตายังไง
‎ครูเลยพาผู้ชายคนหนึ่งมาจากข้างถนน
‎พูดว่า "นี่เนลสัน แมนเดลา" ‎เราแบบว่า "ทำไมคุณไม่บอกล่ะ"
‎"ดูสิ เราเสียพลังงานไปเปล่าๆ"
‎"หมอนี่นี่เอง"
‎เราไม่สน เราไม่รู้ เรายังเด็ก
‎ปี 2020 เป็นปีที่น่าสนใจมาก
‎สิ่งหนึ่งที่ผมต้องเรียนรู้ในปี 2020 ‎หรือโละทิ้งความรู้เก่าในปี 2020
‎ก็คือความคิดที่ว่าอเมริกา ‎เป็นประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
‎มันน่าเสียดายจริงๆ
‎ห้าสิบอันดับแรก
‎มีบังกลาเทศและศรีลังกาอยู่ในนั้นด้วย
‎มาลาวี พวกเขาแข่งขันกัน
‎ไม่ คือตอนนี้พวกเขามีไบเดน ‎แต่เราก็ไม่ลืมทรัมป์
‎มันมีเรื่องทรัมป์เต็มไปหมด…
‎ผมคิดแบบว่า "ทรัมป์เป็นสิ่งที่บ้าที่สุด ‎ที่ผมไม่เคยเห็นมานานแล้ว"
‎ครั้งหนึ่งในปี 2016
‎วันที่โดนัลด์ ทรัมป์ได้รับเลือก ‎เป็นประธานาธิบดี ผมอยู่ในนิวยอร์ก
‎ผมอยู่ในนิวยอร์กหนึ่งสัปดาห์ ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่ง
‎ผู้หญิงคนนี้เยี่ยมมาก มันเป็นความรู้สึกที่ดีเยี่ยม
‎เราชอบกัน มันเป็น…
‎คุณเข้าใจความรู้สึกพวกนั้นดี
‎เธอยอดเยี่ยมมาก ความรู้สึก
‎เดตครั้งแรกดี เดตครั้งที่สอง ‎คุณก็รู้ว่ามันรู้สึกยังไง มันเป็นช่วงเวลาที่ดี
‎ทีนี้ เดตครั้งที่สี่ ‎คนคนนี้พาผมไปงานเลี้ยงเลือกตั้ง
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเคยไปไหม ‎พวกเขาจริงจังกับการเลือกตั้งมาก
‎พวกเขามีงานเลี้ยง ‎ที่มีหน้าจอรายงานผลการเลือกตั้ง
‎ในแอฟริกาใต้ เราไม่ทำแบบนั้น ‎เรารู้ว่าใครจะชนะ
‎เราพูดว่า "ใช่ พรรคเอเอ็นซี"
‎พรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกาจะชนะการเลือกตั้ง
‎เป็นเสียงส่วนใหญ่หรือเปล่า เราไม่รู้
‎ฉะนั้น ใช่…
‎ผมอยู่ที่งานเลี้ยงเลือกตั้งนั้น เราเข้ากันได้ดี
‎และมันก็เป็นเดตครั้งที่สี่ เราชอบกันมาก
‎ผมคิดว่าผมจะค้างคืนที่บ้านเธอ
‎ตอนนี้เราอยู่ที่งานเลี้ยง ทุกอย่างยอดเยี่ยมมาก
‎ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ‎"เอาไวน์เพิ่มอีกไหมครับ" "ค่ะ"
‎เดตแบบนั้นแหละ คุณก็รู้
‎ยังไงก็เถอะ พอถึงจุดหนึ่งพวกเขาก็รู้ว่า
‎ทรัมป์มีคะแนนนำในการเลือกตั้ง ‎บรรยากาศในนิวยอร์กเศร้าหมอง
‎ทั้งห้อง เศร้าหมอง
‎ฉันพูดแบบว่า "เวร"
‎ณ จุดหนึ่ง ทรัมป์ชนะการเลือกตั้ง
‎ทุกคนในห้องเริ่มร้องไห้ แต่ไม่ได้ร้องแบบ…
‎ร้องโฮเลย
‎คู่เดตของผมก็ร้องไห้ ‎ผมพูดแบบว่า "ไม่เป็นไร ผมเข้าใจนะ
‎แต่เรายังคง…"
‎"เรายังจะไปที่บ้านผมกันอยู่ไหม" ‎เธอพูดว่า "ไม่ เดินไปส่งฉันที่บ้าน"
‎ผมคิดว่า "ไอ้เวรทรัมป์นี่ฆ่าฉันซะแล้ว!"
‎ผมถึงได้โกรธทรัมป์ เพราะเขาทำให้ผมชวดจิ๋ม"
‎ผมถึงได้ไม่ชอบทรัมป์
‎เขาพูดบ้าๆ… โอเค เขาพูดว่าเขาไม่อยากให้คน
‎จากประเทศเฮงซวยมาอเมริกา
‎เขาไม่อยากให้คนจากประเทศเฮงซวยมา
‎เขาอยากให้คนจากนอร์เวย์มาอเมริกา
‎ผมคิดในใจว่า "หมอนี่ไม่เคยไปนอร์เวย์"
‎ไม่มีใครในนอร์เวย์พูดว่า "ฉันอยากไปอเมริกา"
‎ผมเคยไปนอร์เวย์ ‎คนผิวขาวพวกนั้นชอบความขาวของตัวเอง
‎พวกเขาเดินบนถนน ‎พวกเขาลิ้มรสมันในอากาศได้
‎"อร่อยจัง หิมะและแซลมอน คุณไม่พลาดแน่"
‎หิมะกับแซลมอนคือสวรรค์ของคนผิวขาว ‎ผมจะบอกให้ฟรีๆ
‎ไม่มีคนผิวขาวคนไหนในนอร์เวย์คิดถึงอเมริกา
‎ผมไม่สนใจหรอก
‎ผมอายุ 37 ปี
‎และผมก็รู้ว่าตอนอายุ 37 ‎มีหลายอย่างที่ผมต้องปรับปรุงเกี่ยวกับชีวิต
‎ทุกคนต้องทำมัน ใช่ไหม
‎ก็เหมือนตอนที่คุณอัปเกรดโทรศัพท์มือถือ
‎พอคุณตื่นขึ้นมา
‎วันอังคารไหนสักวันหนึ่ง มันจะถามว่า ‎"คุณอยากอัปเกรดไอโอเอสไหม"
‎คุณพูดว่า ‎"ไม่ละ ไม่จำเป็น โทรศัพท์ฉันใช้ได้"
‎แล้วคุณก็ดาวน์โหลดแอปอื่น
‎แอปอะไรสักอย่าง ใช่ไหม
‎แอปบอกว่า "ฉันไม่ทำงานถ้าไม่มีการอัปเดต"
‎คุณพูดแบบว่า "เวรเอ๊ย!" คุณต้องอัปเดต ‎และผมก็แบบว่า "ชีวิตต้องเป็นแบบนั้น"
‎ชีวิตต้องเป็นแบบนั้น ‎คุณต้องอัปเกรดซอฟต์แวร์อยู่ตลอด
‎คุณต้องทำมัน ใช่ไหม
‎บางครั้งผมก็งงมากเวลาเถียงกับคนอื่น
‎เราคุยกันเรื่องการทำแท้ง ‎แล้วพวกเขาก็อ้างคำสอนในไบเบิล
‎ผมพูดว่า "นั่นเขียนไว้เมื่อ 2,000 ปีก่อน"
‎"พวกเขาไม่มีแซนด์วิชกับเครื่องปรับอากาศ"
‎ผมไม่คิดว่าคุณ ‎จะอ้างพระคัมภีร์ในปี 2020 ได้
‎คุณรู้ไหมว่ามันเขียนไว้นานแค่ไหนแล้ว
‎คนให้ช่างตัดผมถอนฟัน
‎หมอนั่นจะตัด…
‎หมอนั่นจะตัดฟันคุณ…
‎คุณก็รู้ว่ามันบ้าแค่ไหนที่อ้างอะไร…
‎เรื่องที่คุณยกมาพูด คนถูกตรึงบนไม้กางเขน
‎คุณเข้าใจไหมว่ามันบ้าแค่ไหน
‎แบบว่า "ใช่ แต่โมเสสพูดว่า…" ‎โมเสสมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่ต่างกันมาก
‎ไบเบิลพูดแต่อะไรที่โง่ๆ ‎"จงรักเพื่อนบ้านของท่าน"
‎คุณเคยอาศัยอยู่ในตึกอะพาร์ตเมนต์ไหม
‎รักเพื่อนบ้านของผมเหรอ
‎ช่างหัวเพื่อนบ้านปะไร
‎ผมรักบ้านของผม ‎ไอ้มืดนั่นชอบทำเสียงดัง ช่างหัวมัน
‎ผมไม่รักเพื่อนบ้านของผมหรอก เลิกพูดไปเลย
‎ฉะนั้น…
‎ที่จริงนี่ทำให้ผมคิดได้ว่าผมต้องโละทิ้งความรู้เก่า
‎มันเป็น…
‎การเดินทางที่ซับซ้อนมาก ไปกับผม
‎ผมกำลังดูก็อดฟาเธอร์อยู่ ‎พวกคุณเคยดูก็อดฟาเธอร์ไหม
‎ผมดูก็อดฟาเธอร์ในช่วงล็อกดาวน์
‎ผมกำลังดูมันอยู่ ผมแบบว่า ‎"พระเจ้าช่วย มันเยี่ยมมากเลย"
‎ถ้าคุณยังไม่ได้ดูมาร์ลอน แบรนโด ‎รับบทก็อดฟาเธอร์ วีโต คอร์เลโอเน
‎วีโต คอร์เลโอเน
‎หนังยาวสามชั่วโมง
‎เจ้าพ่อมาเฟียพูดแบบนั้น…
‎ตลอดสามชั่วโมง
‎ไม่มีเลยสักฉากที่มีคนพูดว่า ‎"ขอโทษนะ ผมฟังตอนท้ายไม่รู้เรื่อง"
‎"คุณพูดไม่ชัดเจน พี่ชาย"
‎"คุณเพิ่งสั่งเราให้ไปฆ่าล้างครอบครัว ‎เรายังไม่รู้ที่อยู่เลย"
‎"อย่างน้อยเราก็ต้องการที่อยู่ ‎เป็นถนนเล็ก หรือถนนใหญ่"
‎"อะไรกันแน่"
‎"วางแมวลงแล้วเขียนมัน"
‎เขาแบบว่า…
‎ผมชอบหนังเรื่องนี้มาก ผมดูมันทุกภาค
‎ตอนที่ฟรานซิส คอปโปลา ‎พยายามจะสร้างหนังเรื่องนี้
‎มาเฟียพยายามหยุดยั้งเขาหลายครั้ง ‎เขาต้องนั่งเจรจากับพวกเขา
‎เงื่อนไขอย่างหนึ่งที่มาเฟียพูดกับเขาคือ
‎ห้ามพูดคำว่า "มาเฟีย" ในหนัง
‎ถ้าคุณดูก็อดฟาเธอร์ทุกภาค พวกเขาพูดคำว่า ‎"มาเฟีย" แค่สองครั้งในหนังเรื่องนี้ทุกภาค
‎ในที่สุดหนังก็ออกมาและประสบความสำเร็จมากๆ
‎พอมาเฟียดูหนังเรื่องนี้
‎ใช่ พวกเขาชอบมันมาก
‎พวกเขาพูดว่า ‎"เราต้องทำตัวแบบนั้นให้มากกว่านี้"
‎ผมทึ่งมากเลย
‎ผมคิดแบบว่า ‎"ให้ตายสิ ชีวิตฉันเป็นแบบนั้นมากแค่ไหน"
‎ชีวิตคุณเป็นแบบนั้นมากแค่ไหน ชีวิตของคุณ
‎เป็นไปตามความคาดหวังของคนอื่นมากแค่ไหน
‎คุณใช้ชีวิตตามจินตนาการของคนอื่น
‎หลังจากประสบการณ์ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นในสมอง ‎ผมก็เริ่มตั้งคำถามสิ่งต่างๆ
‎อย่างเช่นเพื่อนผมหมั้น ‎และเขาก็ซื้อแหวนหมั้นแพงๆ
‎ผมตื่นเต้น แต่สมองผมคิดว่า ‎"แหวนหมั้นมาจากไหน"
‎"เรื่องทั้งหมดนี่มันมาจากไหน"
‎ปรากฏว่าแหวนหมั้นเป็นความคิดจากเดอเบียร์ส
‎มันเป็นแคมเปญโฆษณาของเดอเบียร์ส
‎พวกเขาบอกว่า "ยอดขายเพชรไม่ค่อยดี"
‎"เราจะทำให้คนพวกนี้…"
‎ก็เหมือนถ้าคุณพยายาม ‎ทำให้คนดื่มโคคาโคลามากขึ้น
‎คุณก็จะทำแคมเปญโฆษณา
‎พวกเขาพยายามจะขายเพชร ‎ตัดไปที่ 100 ปีต่อมา เราก็ยังคงซื้อมันอยู่
‎พวกผู้หญิงมองผมแล้วพูดว่า "เราเข้าใจคุณนะ…
‎แต่ฉันอยากได้แหวนของแม่ฉัน"
‎ผมเข้าใจนะ
‎ผมอยู่ในร้านอาหาร
‎คนกำลังกินอะไรก็ตาม ผมก็ดูเมนูไป
‎ผมเห็น "ล็อบสเตอร์"
‎ล็อบสเตอร์เป็นของที่แพงที่สุดในเมนู
‎ตลอดเลย
‎ทำไม
‎ก็เลยไปสืบดู
‎พบว่าล็อบสเตอร์เคยเป็นอาหารของทาส
‎คุณรู้หรือเปล่า
‎มันบ้าแค่ไหน ล็อบสเตอร์เคยเป็น ‎อาหารของทาสและชาวนาในอเมริกา
‎แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือพวกทาสและชาวนาก่อกบฏ
‎พวกคนงานพูดว่า "เราเบื่อที่จะกินล็อบสเตอร์"
‎พวกเขาเผาโน่นเผานี่ ‎คิดถึงการประท้วงของแบล็กไลฟส์แมตเทอร์สิ
‎แต่ถ้าถามว่า "คุณต่อสู้เพื่ออะไร"
‎พวกเขาตอบว่า ‎"เราเบื่อล็อบสเตอร์! ไอ้ล็อบสเตอร์บ้าบอนี่!"
‎มันระเบิดกระจุย จริงเหรอ จริง
‎คืนนี้พอคุณกลับถึงบ้าน ค้นดูในกูเกิล ‎"กบฏล็อบสเตอร์"
‎แล้วล็อบสเตอร์ ‎ก็กลายเป็นอาหารที่ไม่มีใครอยากกิน
‎แล้วพวกเขาก็ต้องทำตลาดล็อบสเตอร์ใหม่ ‎ล็อบสเตอร์มันถึงได้แพง
‎ไม่มีเหตุผลที่แท้จริงหรอก
‎คุณเข้าใจไหม
‎สมองผมกำลังจะระเบิดเพราะข้อมูลพวกนี้
‎ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตผม ใช่ไหม
‎ผมนัดเจอกับเพื่อน ‎"ฉันไปสายหน่อยนะ ต้องโกนขนน่ะ"
‎ผมแบบว่า "ผู้หญิงโกนขนตั้งแต่เมื่อไหร่"
‎เริ่มคิดว่าผู้หญิงเริ่มโกนขนเมื่อไหร่
‎ยิลเลตต์
‎ผู้หญิงไม่เคยสนใจเรื่องโกนขน และผู้ชายก็ไม่…
‎เราจะเอาก้นขนดกๆ ของคุณ
‎เราไม่สน…
‎เราไม่สนใจจนกระทั่งเมื่อ 100 ปีก่อน
‎ยิลเลตต์ตัดสินใจ ‎เพราะผู้ชายเคยออกไปต่อสู้สงคราม
‎ว่า "ใครจะซื้อใบมีดโกนของฉัน"
‎และพวกเขาโน้มน้าวให้ผู้หญิงโกนขน ‎ผู้หญิงไม่เคยสนใจมัน
‎และรู้ไหม ผู้ชายก็ไม่สนว่าคุณขนดกหรือเปล่า
‎ผมจะยกตัวอย่างให้ฟังว่าผู้ชายคิดยังไง
‎เพื่อนผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ‎เขาจะเดินไม่ได้อีกเลย
‎ไม่ได้เลย
‎สองสัปดาห์ต่อมา เราไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล
‎เขานอนอยู่ตรงนั้น
‎อยู่ตรงนั้น…
‎เราไปหาหมอ ถามว่า ‎"หมอ เป็นยังไงบ้าง เขาปลอดภัยหรือเปล่า"
‎หมอพูดว่า "เขาจะเดินไม่ได้อีกเลย"
‎เราถามว่า "แต่หมอ แล้วเขาจะ…"
‎หมอพูดว่า "เขาจะทำได้" ‎ผมแบบว่า "แล้วมีปัญหาอะไร"
‎"แล้วมีปัญหาอะไรล่ะ"
‎"เร็วเข้า เพื่อน แต่งตัวเลย ‎ไปกันเถอะ ช่างหัวมันปะไร"
‎ผู้ชายเป็นแบบนั้น เราไม่แคร์
‎ใช่แล้ว คุณดื่มไวน์อยู่เหรอครับ
‎ไวน์ ไวน์แดงเหรอ
‎รู้ไหมว่าแก้วไวน์มาจากไหน
‎คุณเคยคิดไหมว่าทำไมแก้วไวน์ ‎ถึงดูเป็นแบบนั้นต่างกับแก้วน้ำ
‎ในศตวรรษที่ 15 มีช่างทำแก้วชาวเวนิสคนหนึ่ง
‎ผู้ผลิตไวน์เคยผลิตไวน์พวกนี้
‎แล้วก็มีคนที่เคยดื่มไวน์แบบตะกละตะกลาม
‎พวกเขาเคยดื่ม…
‎เข้าใจไหม พวกขาดื่มอั้กๆ
‎ผู้ผลิตไวน์บอกว่า ‎"เราอยากให้คนเห็นคุณค่าไวน์นี้"
‎ช่างทำแก้วชาวเวนิสคนนี้พูดว่า ‎"ผมจะทำแก้วที่ประณีตบอบบาง
‎จนเวลาคนถือมัน มันอาจแตกได้ ‎พวกเขาต้องถือมันเบาๆ"
‎"พอถือเบาๆ พวกเขาก็จะดื่มแบบละเมียดละไม"
‎"พอพวกเขาดื่มแบบละเมียดละไม ‎ก็จะได้ลิ้มรสไวน์แสนอร่อย
‎ที่เราใช้เวลาผลิตมันนานมาก"
‎ถึงได้มีแก้วไวน์แบบนี้ขึ้นมา
‎พวกคุณบางคนมองผมและคิดว่า ‎"ฉันก็ถือมันเบาๆ นะ"
‎"ไม่ การถือมัน ไม่ใช่ปัญหา เบามากๆ"
‎แต่เมื่อถึงเวลาดื่มมัน ไม่ ไม่ได้ล้อเล่นเลย
‎เราดื่มมันอั้กๆ
‎"วันนี้วันศุกร์ ฉันมีปัญหาโน่นนี่นั่น"
‎ใช่ ผมไม่ได้เดินทางมาสักพักแล้ว ‎แต่ในการเดินทางของผม
‎ผมได้เรียนรู้หลายอย่างเกี่ยวกับตัวเองด้วย
‎ผมเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองน่ะเหรอ
‎ตอนที่ผมเดินทางทั่วยุโรป ‎แล้วไปลงเอยในลิทัวเนีย
‎ผมรู้ว่าผมรับมือกับ ‎คนผิวขาวที่ยากจนได้ครั้งละไม่เกินสามคน
‎สามคน
‎สามคน…
‎เกินสามคนจะทรมานมาก ผมแบบ "พระเจ้า!"
‎โคตรจะทรมานเลย ผมมักจะ…
‎ลิทัวเนีย… เมื่อเราคิดถึงยุโรป ‎เราจะนึกถึงประเทศที่ร่ำรวย ไม่
‎ในลิทัวเนีย พวกเขายากจน
‎และคุณก็แบบว่า พวกคุณ ไป…
‎เพราะผมเติบโตในแอฟริกาใต้ ‎ในแบบที่เฉพาะมาก
‎เพราะผมเติบโตในแอฟริกาใต้…
‎สมองของผมเรียนรู้ว่าความยากจนและ ‎ความทุกข์ยากมีความหมายเหมือนกับความดำ
‎ซึ่งเป็นอะไรที่บ้ามาก ที่ผมพยายามโละทิ้งเช่นกัน
‎แต่ตอนผมอยู่ในลิทัวเนีย ‎บางครั้งผมเห็นคนอดอยากตามถนน
‎แทนที่จะช่วย ให้เงินคนคนนั้น
‎สมองผมบอกว่า "คุณผิวขาว ทำชีวิตให้มันดีสิ"
‎"เถอะน่า เพื่อน"
‎"ทำชีวิตให้มันดี ‎ถ้าผมมีความขาวของคุณสักครึ่งเสี้ยว
‎ผมคงครองโลกไปแล้ว เถอะน่า!"
‎เข้าใจที่ผมพูดไหม
‎สมองทำงานแบบนั้น สมองเป็นสิ่งที่แปลกมาก
‎สมองก็แค่เชื่อมโยงจุดต่างๆ ‎ที่บางครั้งก็ไม่มีเหตุผล ใช่ไหม
‎อย่างเช่นถ้าคุณไปเที่ยวกับเกย์สิบคน
‎พุวกคุณสนุกสนานกัน ‎ทั้งวันพวกเขาดื่มแต่ครีมโซดา
‎สมองคุณบอกว่า "เกย์ชอบครีมโซดา"
‎สมองของคุณบอกอย่างนั้น
‎ตอนนี้มันติดอยู่ในสมองคุณแล้ว ‎"เกย์กับครีมโซดา"
‎พอคุณอายุ 60 แล้วหลานๆ คุณพูดว่า
‎"ปู่รู้อะไรเกี่ยวกับการรักร่วมเพศ"
‎"ครีมโซดา แบบนี้"
‎"พวกเขาชอบครีมโซดา!"
‎"คนพวกนั้นชอบครีมโซดา"
‎"แน่ใจเหรอ ปู่" "แน่ใจ ชอบมากเลยละ"
‎"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในปี 2020 ‎ปู่เห็นพวกเขาดื่มครีมโซดาทั้งวัน"
‎ผมจำได้ว่าก่อนที่ผมจะเจอคนผิวขาว
‎สิ่งแรกที่ผมคิดเกี่ยวกับคนผิวขาว ‎คือพวกเขากินอาหารเช้าไม่หมด
‎นั่นเป็นสิ่งเดียว…
‎เพราะทุกครั้งในทีวี ‎พวกเขาจะกินอาหารเช้าไม่หมด
‎พวกเขาจะบอกว่า "แม่ ผมต้องไปแล้ว" ‎ผมจะแบบว่า "กินให้หมดสิ เวร!"
‎ผมกำลังบอกคุณว่าสมองทำงานอย่างนั้น
‎ตอนแรกที่ผมไปโรงเรียนกับเด็กผิวขาว ‎คนผิวขาวทำให้ผมทึ่งมาก
‎ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
‎ทุกอย่างที่คนผิวขาว… ‎ผมจำได้ว่าผมมีเพื่อนคนหนึ่ง
‎เซ็ธ แลงลีย์ เขากำลังกินแซนด์วิชทูน่า
‎แซนด์วิชทูน่า ใช่ไหม
‎ผมไม่อยากเชื่อ ‎เพราะในชีวิตผมได้กินทูน่าแค่ตอนคริสต์มาส
‎หมอนี่…
‎หยุดพักครั้งแรก กินทูน่า
‎เวรเอ๊ย
‎สบายๆ ไม่มีแม้แต่…
‎ไม่มีความสุขเป็นพิเศษด้วยซ้ำ แค่กิน… สบายๆ
‎กินทูน่าแบบสบายๆ ในเช้าวันอังคาร ‎ผมไม่อยากจะเชื่อ
‎สมองผมทึ่งจนถึงจุดที่ผมถามคำถามโง่ๆ
‎คำถามแบบว่า "นายเก็บ…"
‎"นายเก็บแซนด์วิชนี่ไว้ตั้งแต่เดือนธันวาคมเหรอ"
‎"แม่ฉันทำให้เมื่อเช้านี้" "เมื่อเช้านี้เหรอ"
‎"ใช่" ผมแบบว่า "พระเจ้า"
‎"นายหมายถึงที่บ้านนายตอนนี้ มีทูน่า"
‎เขาตอบว่า "ใช่" ‎ผมก็พูดว่า "ฉันจะไปบ้านนาย"
‎คุณก็รู้ว่าคนพวกนี้… โย่ เพื่อน ผมอยู่ใน…
‎บ้าน 60 ตารางเมตร คนพวกนี้อาศัยอยู่ใน…
‎พวกเขามีสนามบาสเกตบอลและสนามเทนนิส
‎ถนนหน้าบ้านอีกหกถนน ไม่อยากจะเชื่อ
‎ผมทึ่งสุดๆ เราอยู่ที่นั่นกัน ‎พ่อแม่ของเซ็ธ แลงลีย์พูดแบบว่า
‎"ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณแลงลีย์ก็ได้" พ่อเขาพูด
‎"ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณแลงลีย์ก็ได้ ‎เรียกฉันว่าเดวิด"
‎ผมพูดว่า "ไม่ พี่ชาย ‎ผมจะเรียกคุณว่าคุณแลงลีย์"
‎"เพราะวันหนึ่ง ผมจะเรียกคุณว่าเดวิด ‎แม่ผมจะอยู่ที่นั่น
‎เธอจะมองผมแบบ…"
‎"เขาบอกว่าผมเรียกได้"
‎แม่คุณไม่ได้ยินอย่างนั้น
‎"อย่าพูดแบบนั้นกับคนแก่"
‎ผมอยู่ที่บ้านของเซ็ธ แลงลีย์
‎ผมไม่เคยเห็น ‎หรืออยู่ในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
‎บ้านหลังนี้สุดยอดมาก
‎เราเล่นเพลย์สเตชัน ทุกอย่างเยี่ยมมาก
‎ไม่ มันไม่ใช่เพลย์สเตชัน ‎ตอนนั้นมันเป็นเซกา เจเนซิส ผมจำได้
‎ตอนกลางคืนเซ็ธ แลงลีย์พูดว่า ‎"มาเล่นซ่อนหากันเถอะ"
‎โย่!
‎ผมไม่อยากเชื่อ ‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราเล่นซ่อนหาในบ้านได้
‎ในบ้าน!
‎เล่นซ่อนหาในบ้าน!
‎บ้านที่ผม… ผมเติบโตมาในบ้านหลังเล็กๆ
‎หมายความว่าไง เล่นในบ้าน ‎คุณเล่นซ่อนหาในบ้านไม่ได้
‎"ฉันเห็นนายในครัว ออกไปเลยไป"
‎"ไม่มี… บ้าไปแล้วเหรอ"
‎ผมอยู่ที่บ้านหลังนี้ ผมตื่นเต้นมากที่ได้อยู่บ้านหลังนี้
‎ผมตื่นเต้นมากที่ได้เล่นซ่อนหา
‎และผมก็วิ่งไปซ่อนตัว
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมวิ่งไปไหน บ้านหลังนี้ใหญ่โต
‎ผมหลงทางอยู่ในบ้าน
‎พอคุณหลงทางคุณก็แบบว่า "เกิดบ้าอะไรขึ้น"
‎"นานหกชั่วโมง ไม่มีใครหาผมเจอ"
‎คุณแค่ซ่อนตัว คุณแบบว่า…
‎ในที่สุดพวกเขาก็เจอผม ‎แต่วิธีที่พวกเขาหาผมเจอก็คือ
‎สมัยก่อน คุณจำเบอร์โทรของคนอื่นได้
‎ผมเจอโทรศัพท์อยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้าน
‎ผมก็โทร บอกว่า "นี่ ทุกคน ผมหลงทางนะ"
‎"ผมอยู่ที่นี่ แต่ไม่ได้อยู่ที่นี่"
‎พวกเขาถามว่า "มีอะไรอยู่รอบๆ"
‎"ผมเห็นหนังสือกับรูปปั้นหมา"
‎"นายอยู่ในห้องหนังสือ"
‎"ใช่ มาพาผมออกไปหน่อย"
‎"ส่งทีมค้นหามาเลยนะ"
‎ตอนผมยังเรียนอยู่
‎ผมมีเพื่อนชื่อเซ็ธ แลงลีย์ เขาเป็นเพื่อนผม
‎เขาเป็นเพื่อนรักของผม
‎เขาเป็นเพื่อนโคตรรักของผม
‎เวลาเราไปมีเรื่องมา แม่ผมจะพูดว่า
‎"ถ้าเซ็ธ แลงลีย์โดดเข้ากองไฟ ‎แกจะโดดตามเข้าไปไหม"
‎ผมตอบว่า "โดดสิ ผมจะทิ้งเพื่อนผม
‎ให้เหงาอยู่ในกองไฟทำไม"
‎"ตอนนี้เขาเลยโดนไฟเผาอยู่คนเดียว ‎อะไรกันวะ"
‎มีครั้งหนึ่ง เซ็ธ แลงลีย์พูดกับผมว่า
‎"โลยิโซ ระเบิดอะไรเล่นกันเถอะ"
‎เวลามีคนพูดว่าระเบิดอะไรเล่น ‎คุณจะไม่คิดว่าจะหมายถึงอึจริงๆ
‎ไม่ หมอนี่พูดถึงอึจริงๆ
‎ผมพูดว่า "เวร นี่มันบ้าสิ้นดี ‎โอเค บอกมาว่ามีแผนยังไง"
‎เขาพูดว่า ‎"ฉันอึใส่กระเป๋าเอกสารใบนี้มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว"
‎"อะไรนะ"
‎"ฉันกินใยอาหาร"
‎"มันอึออกไปแล้ว"
‎"ฉันมีอึอยู่ในกระเป๋าเอกสาร"
‎"ตอนนี้อีอยู่ไหน มันอยู่ไหน"
‎"มันอยู่หลังโรงเรียน ฉันเตรียมอึไว้แล้ว"
‎"โอเค"
‎"แล้วฉัน…"
‎"แล้วฉันมีเอี่ยวด้วยยังไง"
‎"ฟังนะ โลยิโซ ‎ฉันอยากให้นายเอากระเป๋าที่มีอึอยู่เต็มมา
‎แล้วเอาประทัดยัดใส่อึ
‎จุดชนวนกลางสนามเด็กเล่นที่เด็กๆ กำลังเล่นกัน
‎ให้มันระเบิดทำให้ทุกคนหมดสนุก"
‎ผมบอกว่า "ได้"
‎"เป็นความคิดที่เยี่ยมมาก ลงมือกันเถอะ"
‎สิ่งเดียวที่ผมกังวลคือ ‎ผมไม่รู้ว่าต้องอยู่ห่างมันแค่ไหน
‎ตอนที่อึกำลังระเบิด เพื่อให้พ้นจากอันตราย
‎เพราะนั่นคือปี 96 ‎พวกเขาไม่เคยทดลองทำมันในมิธบัสเตอร์ส
‎พวกคุณบางคนไม่รู้ว่ามิธบัสเตอร์สคืออะไร
‎มันคือรายการช่องดิสคัฟเวอรี
‎และจุดประสงค์ของรายการก็คือ ‎หักล้างหรือยืนยันตำนานหรือเรื่องเล่าขาน
‎อาจเป็นตำนานทางกายภาพ
‎อาจเป็นตำนานทางวิทยาศาสตร์ ‎หรืออาจเป็นแค่คำพูด
‎คุณก็รู้จักคำกล่าวที่ว่า ‎"ซุ่มซ่ามเหมือนวัวในร้านเครื่องเคลือบ"
‎คุณรู้จักคำกล่าวนั่นไหม
‎ในตอนหนึ่ง ‎พวกเขาเอาวัวไปไว้ในร้านเครื่องเคลือบ
‎และวัวก็ไม่ได้ทำอะไรแตกเลยสักอย่าง
‎วัวตัวนั้นคิดว่า ‎"ฉันเป็นวัวตัวแรกตระกูลที่ได้ออกทีวี"
‎"ฉันจะทำให้คนของฉันขายหน้าทำไม"
‎"ทำไม"
‎"เราเพิ่งได้อยู่บนหมวกของทีมชิคาโกบูลส์"
‎"ตอนนี้คุณอยากให้เราพังร้าน…"
‎มันบ้าสิ้นดี ถ้าคุณออนไลน์แล้วค้นดูในกูเกิล
‎มิธบัสเตอร์ส วัวในร้านเครื่องเคลือบ
‎แล้ว…
‎ที่นั่นทั้งหมดมีแต่อึเต็มไปหมด
‎ผมจะบอกให้
‎ทุกคนมีแต่อึเลอะเต็มตัว เลอะไปทั้งตัว
‎ทุกคนมีแต่อึเลอะเต็มตัว มันเป็นอะไรที่บ้ามาก
‎อึเลอะเต็มตัว
‎เรื่องคืออย่างนี้ ‎ถ้าทั้งโรงเรียนมีแต่อึเลอะเต็มไปหมด
‎ก็เรียนกันต่อไม่ได้
‎คุณไปเรียนคณิตศาสตร์แบบสบายๆ ไม่ได้
‎ร้องเพลงประสานเสียง รักบี้ก็ไม่ได้ มันจบแล้ว!
‎พ่อแม่รับโทรศัพท์ "มารับลูกคุณกลับบ้านด้วย"
‎"ทำไม" "ไม่ เขาอึเลอะเต็มตัวเลย"
‎"ที่จริงก็ทุกคนนั่นแหละ ‎อึเลอะเต็มตัวผมเหมือนกัน"
‎"ขณะที่ผมคุยอยู่นี่ อึก็เลอะเต็มตัวผมอยู่"
‎ผมกับเซ็ธ แลงลีย์โดนไล่ออกจากโรงเรียน
‎หลังจากการสืบสวน
‎พวกเขาไล่เราออกจากโรงเรียน
‎พวกเขาส่งผมเข้าโรงเรียนในแอธลอน
‎เซ็ธ แลงลีย์ไปเข้าโรงเรียนเอกชนอีกแห่ง
‎คุณรู้จักโรงเรียนเอกชนสำหรับเด็กเกเรไหม
‎คุณรู้จักโรงเรียนพวกนั้นไหม มันแพงมาก
‎โรงเรียนบอกว่า ‎"คุณก็รู้ว่าลูกคุณเป็นยังไง ต้องเพิ่มเงินให้เรา"
‎พวกเขาบอกว่า "ฉันอยู่โรงเรียนเอกชน" ‎"ใช่ แต่ก็ไม่เชิง"
‎เขาไปเข้าโรงเรียนพวกนั้น
‎ผมไปเข้าโรงเรียนในไรแลนด์
‎ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็น
‎ชุมชนมุสลิม ซึ่งเป็นอีกโลกหนึ่งสำหรับผม
‎เพราะมันจริงจังมาก มันแบบว่า ‎ไม่ มันเป็นมุสลิม
‎มันไม่ใช่มัดเราะซะฮ์ ผมไม่รู้ว่าพวกคุณ…
‎มัดเราะซะฮ์คือโรงเรียนที่พวกเขาสอน
‎ศาสนาอิสลามและคัมภีร์กุรอาน
‎ไม่ มันไม่ใช่โรงเรียนแบบนั้น มันเป็นโรงเรียน
‎ในย่านมุสลิม
‎ที่สอนวิชาปกติ อย่างคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ
‎เข้าใจไหมครับ มันเป็นอย่างนั้น ‎มันไม่ใช่มัดเราะซะฮ์
‎ผมไม่อยากให้คนอื่นพูดว่า ‎"นายเรียนที่มัดเราะซะฮ์"
‎เปล่า ผมไม่ได้เรียน…
‎ผมยังอยากลงสมัครเป็นประธานาธิบดีอเมริกา
‎ผมรู้ตัวตอนที่ผมยังเด็กมาก
‎ว่าผมเรียนรู้สิ่งต่างๆ เสมอ
‎และพอมองย้อนกลับไป ผมว่าผมเรียนรู้เยอะมาก
‎ด้วยความสามารถในการปรับตัว ‎ให้เข้ากับสถานการณ์ต่างๆ ที่ผมเคยอยู่
‎ในฐานะคนรุ่นเยาว์
‎ผมอาศัยอยู่ในชุมชนเล็กๆ เรียนกับชาวมุสลิม
‎ผมอยู่กับเด็กผิวขาว ผมเลยได้สัมผัส ‎กับสิ่งที่ทุกคนทำในทางวัฒนธรรม
‎สำหรับผมแล้ว นั่นเป็นการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎ผมเรียนรู้ที่โรงเรียนนั้นเยอะมาก
‎พวกคุณรู้เรื่องอิสตินญาอ์ไหม
‎เคยได้ยินเรื่องอิสตินญาอ์ไหม
‎เขารู้ พวกเขารู้ว่าผมพูดถึงอะไร
‎อิสตินญาอ์ ในตะวันออกกลาง ‎พวกเขามีก๊อกเล็กๆ อยู่ข้างๆ
‎หลังจากที่คุณเช็ดแล้ว คุณก็เอาน้ำล้าง
‎มันเรียกว่าอิสตินญาอ์
‎เป็นเรื่องธรรมดามากในตะวันออกกลาง
‎มันได้รับการสนับสนุนในคัมภีร์กุรอาน ‎มันเป็นเรื่องธรรมดามาก
‎นั่นคือสิ่งที่คุณทำ
‎บางครั้งคุณใช้ขวด ‎และทำความสะอาดลึกเข้าไปอีก
‎วันแรกที่ผมไปโรงเรียน
‎วันแรกที่ผมไปโรงเรียน ผม…
‎ผมถามครูว่า ‎"ครูครับ ผมขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหม"
‎เธอตอบว่า "ได้" และก็…
‎เธอให้ขวดผมใบหนึ่ง ‎ไม่มีคำแนะนำ ไม่มีคู่มือ ไม่มีอะไรเลย
‎เธอแค่ส่งขวดนี่ให้ผม ‎ผมอยู่ในห้องน้ำกับขวดใบนี้ ดื่มเพลินเลย
‎มันเค็มๆ นะ แต่ในทางวัฒนธรรมแล้ว ‎เราได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
‎ผมไม่ได้… ผมอยู่ที่โรงเรียน ‎แต่โรงเรียนนี้บ้าบอ เพราะ…
‎ข้างโรงเรียนมีสุเหร่า
‎และสุเหร่านั้น เสียงอาซานดังทุกวันไม่มีขาด
‎อาซานดังตลอด พวกคุณรู้ไหมว่าอาซานคืออะไร
‎พวกคุณเป็นพวกนาซารัส
‎เขารู้ว่าผมพูดถึงอะไร ‎นาซารัสหมายถึงพวกนอกรีต
‎ยังไงก็ตาม ในชุมชนมุสลิมคนชอบมุกนี้
‎พวกเขาพูดว่า "หมอนี่ฮาดี"
‎แต่…
‎ข้างๆ โรงเรียนมีสุเหร่าและเสียงอาซานก็ดังลั่น
‎มันคือการเรียกร้องให้ละหมาด
‎นั่น… ผมรู้จักมันดี
‎นั่นคือการเรียกร้องให้ละหมาด
‎ดังนั้นถ้าคุณเป็นมุสลิมนักปฏิบัติ ‎ถ้าเสียงอาซานดังขึ้น
‎คุณจะต้องหยุดทำอะไรก็ตามที่คุณทำอยู่
‎และปฏิบัติตามการเรียกร้องให้ละหมาด
‎คุณอาจจะสอบอยู่ กำลังเขียน
‎กำลังเขียนคำตอบได้ดี
‎คณิตศาสตร์ก็ด้วย ทำได้ดีมาก
‎เสียงอาซานดังขึ้น คุณต้องหยุด
‎ผมเข้าใจ
‎มีครั้งหนึ่ง ผมกำลังสู้กับคนชื่อวาลิด
‎วาลิดกำลังต่อยผมอย่างเมามัน
‎แล้วจู่ๆ เสียงอาซานก็ดังขึ้น
‎วาลิดหยุดต่อย
‎ผมอัดเขาซะอ่วมไหมน่ะเหรอ
‎ผมซ้อมเขาซะน่วม ต่อยเขา อัด…
‎เตะเขาที่คอ
‎ผมอัดวาลิดซะอ่วม
‎จะไม่ให้ผมอัดเขาได้ไง ‎ก็พระเจ้าของเขาบอกว่า "ถึงตาเจ้าแล้ว"
‎"เป็นโอกาสของเจ้าแล้ว ต่อยเขาสิ"
‎ผมจำได้ว่าในช่วงเหตุการณ์ 11 กันยา
‎พวกเขาพูดว่า ‎"มุสลิมพวกนี้จะมาก่อการร้ายเรา"
‎คุณก็พูดว่า "มุสลิมเหรอ พวกนี้เหรอ ‎ไม่หรอก คนพวกนี้เป็นมิตรที่สุด"
‎"ฟาฮิดจะมาระเบิดอะไร"
‎"ไม่หรอก ฟาฮิดแค่อยากสูบบุหรี่ผสมกัญชา"
‎"เขาแค่อยากสูบบุหรี่ผสมกัญชากับซาโมซ่า ‎เขาไม่มีพิษภัยอะไร"
‎"ไม่มีทางหรอก ซาฮิดจะระเบิด… ไม่"
‎มันแปลก ‎เพราะผมไม่ได้เชื่อมโยงกับชาวอิสลามแบบนั้น
‎ผมไม่ได้คิดว่าชาวอิสลามเลวร้าย
‎ผมพูดว่า "คนพวกนี้เป็นมิตร ‎พวกนี้คือคนที่เป็นมิตร"
‎รู้ไหม ผมเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของพวกเขา
‎สิ่งที่ผมชอบที่สุดเกี่ยวกับชาวอิสลาม ‎คือพวกเขาฝังคุณทันที
‎กับคนมุสลิม คุณ…
‎คุณตายวันนี้ตอนบ่ายโมง
‎หกโมงก็ฝังคุณแล้ว
‎ผมรู้สึกว่าถ้าคุณเป็นมุสลิมและคุณไปโรงพยาบาล
‎แล้วหมอบอกว่า "คุณอยู่ได้อีก 24 ชั่วโมง"
‎พอถึงชั่วโมงที่ 23 เพื่อนๆ คุณก็บอกว่า ‎"มูฮัมหมัด ลงไปนอนในโลงเลย เร็วเข้า"
‎"นายกำลังจะตาย เพื่อน เร็วเข้า ลงไปเลย"
‎ผมเรียนจบและใช้ชีวิตต่อไป
‎เซ็ธ แลงลีย์ก็ใช้ชีวิตของเขาเหมือนกัน
‎สามปีก่อน เมื่อเร็วๆ นี้
‎เขาโทรบอกผมว่า "ฉันจะแต่งงานแล้ว"
‎"ฉันอยากให้นายเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของฉัน"
‎ผมพูดว่า "โอเค ได้เลย"
‎"ฉันเห็นด้วยกับนาย"
‎"ฉันเห็นด้วย แต่…
‎คนคนนี้ที่นายจะแต่งงานด้วย
‎นายบอกพวกเขาหรือเปล่าว่า ‎กาลครั้งหนึ่งในชีวิตนาย
‎นายระเบิดอึ"
‎เขาพูดว่า "เปล่า โลยิโซ"
‎"ความรักเอาชนะได้ทุกอย่าง เพื่อน"
‎ผมพูดว่า "ไม่ ความรักเอาชนะอึไม่ได้ เพื่อน"
‎"นายต้องบอกคนคนนี้"
‎"คนคนนั้นต้องตัดสินใจด้วยข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่"
‎เขาพูดว่า "ไม่นะ โลยิโซ ทุกอย่างนั่น ‎เป็นอดีตไปแล้ว เรื่องนั้นจบไปแล้ว
‎ตอนนี้ฉันเป็นคนใหม่แล้ว ตอนนั้นฉันยังวัยรุ่น"
‎ผมพูดว่า "ไม่ เพื่อน ‎ถ้านายคิดว่าการระบิดอึมันยอมรับได้
‎มีบางอย่างที่มันผิดปกติแล้วละ"
‎"นายต้องแก้ไขสิ่งนั้น
‎เพื่อจะได้เดินหน้าต่อ"
‎เขาพูดว่า "นายคิดมากไปแล้ว"
‎ผมพูดว่า "ไม่หรอก ‎แต่ฉันจะไปงานแต่ง ไม่มีปัญหา "
‎แผนคือจัดงานปาร์ตี้สละโสด
‎แล้วก็จัดงานแต่ง ‎ทั้งสองงานนี้จัดห่างกันหนึ่งสัปดาห์
‎สุดสัปดาห์หนึ่งเป็นงานปาร์ตี้สละโสด ‎สุดสัปดาห์ถัดไปก็เป็นงานแต่ง
‎เยี่ยม ผมบินจากโจฮันเนสเบิร์ก
‎เพราะงานแต่งงาน ‎และงานปาร์ตี้สละโสดอยู่ในเคปทาวน์
‎เยี่ยม
‎ผมมาถึงก็พักที่บ้านแม่ผม
‎ทุกอย่างเยี่ยมมาก ผมไม่ได้เจอแม่มาสักพักแล้ว
‎เราคุยสารทุกข์สุกดิบกัน ทุกอย่างเยี่ยมมาก ‎เธอทำอาหารอร่อยๆ ให้กิน
‎ผมเปลี่ยนใส่เสื้อเชิ้ต ใส่โคโลญจน์
‎ผมจะไปงานปาร์ตี้สละโสด มันจะต้องสนุกแน่
‎ไปถึงบ้านของเซ็ธ แลงลีย์
‎ทั้งห้องมีแต่ยาเสพติด เตกีล่า
‎คนผิวขาวกับเตกีล่านี่มันอะไรกัน ขอร้องเถอะ
‎เตกีล่า
‎ยาเสพติดทุกชนิด ผมพูดว่า "ทุกคน ฉันไม่ชอบ…"
‎"ฉันไม่อยากเสพยา ไม่ละ เพื่อน "
‎"เลิกปอดแหกแล้วก็ลองเสพมันได้แล้ว"
‎ผมพูดว่า "โอเค ก็ได้ ฉันจะลองดู"
‎"ฉันจะลองแต่สิ่งที่ฉันไม่เคยลอง"
‎เขาพูดว่า "เรามียาอีนิดหน่อย" ‎ผมพูดว่า "ฉันเคยลองแล้ว"
‎"เรามี…"
‎"นั่นอะไร"
‎"นั่นแอซิด" ‎ผมพูดว่า "โอเค เจ๋ง ฉันจะลองมัน"
‎โย่ แอซิด ฉันโคตรเมาเลย!
‎ถ้าคุณไม่เคยลองแอซิดนะ ‎มันทำให้คุณเห็นภาพหลอน
‎คุณจะเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่ตรงนั้น
‎ผมมีเรื่องจะขอ ‎ถ้าวันนี้มีผู้ผลิตแอซิดอยู่ในห้องนี้นะ
‎ผมมีอะไรจะขออย่างหนึ่ง
‎เราทุกคนเห็นสิ่งเดียวกันได้ไหม
‎คนอื่นเห็นเพนกวิน ผมเห็นหมู
‎หมูบินไปทั่วห้อง แบบว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎"หมูเพิ่งบินไป" "ไม่ใช่ นั่นมันเพนกวิน"
‎ผมพูดว่า "ไม่ใช่"
‎ตอนนี้เราเถียงกันเรื่องโง่ๆ นี่มันบ้าสิ้นดี
‎พวกเขาบอกว่า "เราจะเรียกอูเบอร์แวน"
‎"เราทุกคนจะกระโดดขึ้นอูเบอร์แวน"
‎รถอูเบอร์คันใหญ่ ‎และเราจะไปงานปาร์ตี้สละโสด
‎ผมพูดว่า "เยี่ยม"
‎พอรถอูเบอร์แวนมาถึง ผมเมามาก ‎ในสมองผม นี่คือเรือดำน้ำ
‎ผมพูดว่า "เยี่ยมเลย"
‎"ช่างเป็นการเดินทางที่มีสไตล์จริงๆ"
‎"นายใส่ใจรายละเอียด เซ็ธ แลงลีย์ ‎ฉันชอบรายละเอียด ชอบมากเลย"
‎ตอนนี้ในอูเบอร์
‎สมองของผมคิดว่า ‎"ทำไมฉันไม่มีตัวเลือกเรือดำน้ำในแอปอูเบอร์"
‎"คนผิวขาวพวกนี้ ‎ปิดบังบางอย่างเราอีกแล้ว ทำไม"
‎ทุกคน ผมจบแล้ว
‎เวลาที่คุณพูดว่า "ฉันเมา"
‎หมูบินข้ามไป เราไปที่คลับระบำเปลื้องผ้า
‎ผมไม่ชอบคลับระบำเปลื้องผ้า เหตุผลก็คือ
‎เหตุผลเดียวกันกับ ‎เวลาคุณขับรถออกนอกเมืองใหญ่
‎อย่างเคปทาวน์และคุณจะไปเมืองอื่น
‎ระหว่างเมือง มีธรรมชาติที่สวยงาม
‎คุณออกจากเมือง ‎แล้วก็พูดว่า " พระเจ้า ธรรมชาติ
‎ต้นไม้ ภูเขา วัว ละมั่ง สัตว์ทุกชนิด"
‎มันสวยงาม เป็นทิวทัศน์ที่สวยมาก ‎และคุณก็ต้องเดินทางห้าชั่วโมง ใช่ไหม
‎ตลอด 45 นาทีแรก ‎คุณเพลิดเพลินกับมัน "โอ้โฮ ให้ตายสิ"
‎หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ‎คุณก็พูดว่า "ช่างหัวธรรมชาตินี่ปะไร"
‎ฉันต้องไปเดอร์บัง
‎คุณพูดว่า "ฉันไม่สนธรรมชาตินี่หรอก"
‎ผมรู้สึกแบบนั้นในคลับระบำเปลื้องผ้า
‎แบบว่า "ผมเห็นนมคุณแล้ว ทำอย่างอื่นบ้าง"
‎"โยนรับของ อะไรก็ได้"
‎"หยิบลูกบอลมาสองลูก หยิบขวดแล้วก็โยนรับมัน"
‎"นมคุณไม่น่าประทับใจแล้ว" ผมรู้สึกแบบนั้น
‎ยังไงก็ตาม ผมเมามาก
‎จนเวลาสาวเต้นระบำเปลื้องผ้าเดินไปมา ‎ในสมองผม ผมคิดว่า
‎พวกเธอดูเหมือนหมูเลย
‎ผมคิดว่า "พอร์คชอปเบอร์หนึ่ง ‎พอร์คชอปเบอร์สอง พอร์คชอป…"
‎พวกเธอเต้นกันใหญ่
‎พอถึงจุดหนึ่ง ความขัดแย้งก็เกิดขึ้น
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ผู้ชายอีกคนที่นั่งข้างๆ เรา เขามากับเพื่อนๆ
‎ตะโกนใส่สาวเต้นระบำเปลื้องผ้า
‎ผมก็ออกรับแทนสาวเต้นระบำเปลื้องผ้า ‎ผมพูดว่า "นี่ เพื่อน!"
‎"หยุดตะโกนใส่หมูตัวนี้สักที!"
‎เธอพูดว่า "คุณว่าใครเป็นหมู"
‎เธอฉุนขาด
‎"คุณว่าใครเป็นหมู" ‎แล้วก็เรียกคนคุมบาร์มา เขาไล่ผมออกจากบาร์
‎ผมพูดว่า "ไม่ ผมเมายา"
‎"คุณดูเหมือนโลมาเลย"
‎พวกเขาไล่ผมออกจากบาร์ ผมนั่งอยู่ข้างนอก ‎เขาไล่ผู้ชายคนนั้นออกมาด้วย
‎ผมกับผู้ชายคนนั้นยืนอยู่นอกบาร์
‎เขาอยากต่อยกับผม ผมไม่อยากต่อยกับเขา
‎เพราะผมอายุ 37 ปี
‎ถ้าเขาเอาศอกกระแทกตาผม ‎กว่ามันจะหายดีก็หกเดือน
‎เข้าใจไหม พอคุณแก่ พวกเขาต่อยคุณ ‎คุณจะตาเขียวไปอีกหกเดือน
‎รู้ไหมว่ามันแย่แค่ไหน หรือไม่พวกเขาก็เตะคุณ…
‎ตั้งหกเดือน ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น
‎และผมก็ไม่ชอบ ‎การเป็นคนแข็งแกร่งอยู่ตลอดเวลา
‎เพราะผู้หญิง… รู้อะไรไหม พวกผู้หญิง…
‎ผมโทรหาเพื่อนผู้หญิง ถามว่า "ไง ทำอะไรอยู่"
‎"ฉันจะดื่มแชมเปญแล้วก็ร้องไห้"
‎"อะไรนะ"
‎"ฉันจะนั่งอยู่ที่บ้าน ดื่มแชมเปญแล้วก็…"
‎ผมคิดว่า "ฉันก็อยากทำแบบนั้น"
‎"ฉันอยากดื่มแชมเปญแล้วก็ร้องไห้"
‎ทำไมพวกคุณถึงดื่มแชมเปญแล้วก็ร้องไห้ได้ล่ะ
‎ผมก็อยากดื่มแชมเปญแล้วร้องไห้เหมือนกัน ทำไม
‎ผมอิจฉาคุณในเรื่องนั้น นั่นมัน…
‎พวกคุณได้ทำแบบว่า "ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้แล้วก็…"
‎แต่ผู้ชาย เราจะต้องแกร่งอยู่ตลอดเวลา
‎ผมแบบว่า ‎"ไม่ ฉันไม่อยากแกร่งอยู่ตลอดเวลา มันเหนื่อย"
‎หมอนี่อยากต่อยกับผม ‎เขาอยากให้ผมแกร่งและยึดมั่นในจุดยืน
‎"ฉันไม่เอาด้วยหรอก จริงๆ นะ"
‎เขาพยายามยั่วโมโหผม "แม่แกเป็นนังโสเภณี"
‎ผมพูดว่า "แม่ผมอายุ 60 แล้ว ‎เธอไม่มีทางเป็นโสเภณีหรอก"
‎"แม่ผมทนลมหนาว ‎ที่โชยเข้ามาทางหน้าต่างแตกยังไม่ได้เลย"
‎"ไม่มีทางหรอกที่เธอจะออกไปยืนตอนกลางดึก
‎อยู่ตรงมุมถนน ใส่กระโปรงสั้นจู๋ขายจิ๋ม"
‎"ผมไม่โกรธหรอก ‎เพราะคำดูถูกของคุณมันไม่จริงเลย"
‎เขาเลยสติแตก แบบว่า "ไปตายซะ!"
‎"ฉันอึ๊บแม่แก" "อย่าไปยุ่งกับเธอเลย"
‎"ฟังนะ คุณเป็นคนที่ดูดีในวัย 30
‎คุณน่าจะทำได้ดีกว่าแม่ผม"
‎"เท่าที่รู้ แม่ผมได้ประโยชน์จากเรื่องนี้มากกว่า"
‎"ผมควรกลับบ้านไปยินดีกับเธอ"
‎มันบ้ามากเลย
‎เขายังพยายามจะต่อยผม ‎ผมพูดว่า "ช่างมันเถอะ"
‎เขาโดดเข้าใส่ผม ‎เพื่อนๆ เขา ออกมาแล้วก็รุมต่อยผม
‎ผมล้มลงไปกองอยู่กับพื้น นอนอยู่ตรงนั้น
‎แล้วพอพวกคนที่ผมไปเที่ยวด้วยออกมา ‎พวกเขาก็วิ่งหนีไป
‎แล้วเพื่อนผิวขาวของผมก็พูดว่า ‎"โทรแจ้งตำรวจเถอะ"
‎ผมอิจฉาคนผิวขาว ‎และความสัมพันธ์ของพวกเขากับตำรวจมาก
‎ผมแบบว่า "ให้ตายสิ"
‎คนผิวดำ ตำรวจไม่ใช่ทางเลือกที่หนึ่ง
‎เป็นทางเลือกที่ห้า ที่หก
‎ทางเลือกที่หนึ่งของคนผิวดำคือ
‎"ฉันมีญาติที่ฆ่าไอ้เวรนี่ได้หรือเปล่า"
‎"ฉันมีญาติที่ยอมกลับเข้าคุกแทนฉันไหม"
‎"ญาติของฉันคนไหนที่รักฉันมากพอ
‎ที่จะฆ่าไอ้เวรนี่ ‎และติดคุกอีก 18 ปีเพื่อฉัน เพื่อความรัก"
‎นั่นคือทางเลือกที่หนึ่งสำหรับคนผิวดำ
‎ผมยืนอยู่นอกคลับและโดนพวกเขาซ้อมจน…
‎เลือดออกจมูก เสื้อก็ขาด ‎ผมแบบ "ฉันต้องกลับบ้านแล้ว"
‎"โลยิโซ ไม่เอาน่า ‎ยังหัวค่ำอยู่เลย เลิกทำตัวขี้ขลาดได้แล้ว"
‎คุณก็รู้ว่าผู้ชายเป็นยังไง ผู้หญิงด้วย ผมจะบอกให้
‎ผู้ชายงี่เง่าปัญญาอ่อน
‎ผู้ชายที่คุณรู้จักตอนอายุ 12 ถึง 18
‎พวกเขาโน้มน้าวให้คุณทำทุกอย่าง
‎คุณเคยเห็นผู้ชายเวลาเจอเพื่อนวัยรุ่นไหม
‎มันแบบว่า "เพื่อนฉัน!"
‎"นี่เป็นการประชุมคณะกรรมการ" ‎"แต่นั่นเพื่อนฉันนะ!"
‎"แต่นั่นเพื่อนฉัน"
‎เข้าใจที่ผมพูดไหม
‎พวกเขาโน้มน้าวให้คุณทำทุกอย่าง คุณแบบว่า…
‎มันบ้าบอมาก เขาพูดว่า "โลยิโซ ‎เลิกทำตัวขี้ขลาดได้แล้ว ไปกันเถอะ"
‎"ก็ได้ โอเค เราจะไปไหนกัน" ‎"ฉันมีเพื่อนอยู่แถวนี้"
‎"เขามีกัญชา
‎จะเอาเสื้อผ้าให้นายใส่ แล้วไปอีกปาร์ตี้หนึ่ง"
‎"เวร โอเค ก็ได้ ไปกันเถอะ "
‎ผมได้… ผมไม่ควรแตะต้องกัญชานั่น
‎คุณเคยสูบ… นี่ ทุกคน
‎พวกคุณชาวเคปทาวน์ ‎รู้จักพวกคนเคปทาวน์ที่มีเครายาวๆ ไหม
‎รู้จักพวกฮิปสเตอร์ไหม ‎อย่าแตะต้องกัญชาของพวกเขา
‎มันจะทำให้คุณแย่ ‎คุณรู้จักคนที่จริงจังกับกาแฟมากไปไหม
‎อย่าแตะต้องของของพวกเขา
‎หมอนี่พูดว่า "โลยิโซ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เพื่อน"
‎"ฉันเคยอยู่ที่วัดลาลิเบลาในเอธิโอเปีย ‎ศึกษากาแฟ"
‎ผมพูดว่า "หางานจริงๆ ทำเถอะ"
‎คุณเคยสูบกัญชานั่นไหม
‎ที่คุณต้องไปเข้าห้องน้ำส่องกระจกดูหน้าคุณ
‎กัญชาพูดว่า "รีบไปส่องกระจกดูตัวเองสิ"
‎แล้วพอไปถึงหน้ากระจก ‎สมองของคุณบอกว่า "ทำตัวปกติ"
‎คุณก็แบบว่า ‎"โอเค พอฉันไปถึงที่นั่น ฉันจะทำตัวปกติ"
‎นั่นแหละกัญชา
‎ผมสูบกัญชานี่
‎ผมแบบว่า "ให้ตายสิ บ้าจริง ฉันโคตรเมาเลย"
‎แต่เราจะไปอีกปาร์ตี้หนึ่ง
‎โอเค เราไปถึงอีกปาร์ตี้หนึ่ง มันอยู่ที่ชั้น 17
‎คุณเคยขึ้นลิฟต์ที่คุณเข้าทางด้านหนึ่ง
‎แต่ต้องออกอีกด้านหนึ่งไหม
‎เราเมามาก เมามากซะจน
‎เราเข้าลิฟต์ทางด้านนี้ ก็อยากออกทางด้านนี้
‎เราทุกคนรอให้ประตูด้านนี้เปิด ‎มันก็ไม่เปิดสักที เราแบบว่า…
‎ด้านนี้ คนเข้ามาแล้วก็ออกไป
‎แต่เราไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่ได้ยินเลย
‎ในที่สุดก็มีคนตบไหล่ผม ‎พูดว่า "พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม"
‎ผมหันมาถามว่า "คุณเข้ามาตอนไหน"
‎เขาสับสน ผมก็สับสน ผมแบบว่า "ให้ตายสิ"
‎ลิฟต์มาถึงชั้น 17 ประตูเปิด
‎ปาร์ตี้เยี่ยมมาก
‎เป็นปาร์ตี้ที่เยี่ยมมาก
‎พอผมก้าวออกจากลิฟต์
‎ผมก็รู้ว่าผมเป็นคนผิวดำคนเดียวในงานปาร์ตี้
‎รู้ไหมเกิดอะไรขึ้นกับคนผิวดำ ‎เวลาเป็นคนผิวดำคนเดียวในปาร์ตี้
‎พวกเขาเปลี่ยนจากเฟลเวอร์ฟลาฟ ‎เป็นเนลสัน แมนเดลาแบบนี้เลย
‎พวกเขาเปลี่ยนจาก "เย่ เพื่อน!" ‎เป็น "สวัสดี ทุกคน"
‎"นี่เป็นสภาพแวดล้อมที่อันตรายมาก"
‎"อะไรก็เกิดขึ้นได้ พวกเขาจะโทษฉัน"
‎"ฉันจะยืนอยู่ตรงมุมห้อง ทำตัวให้ดีที่สุด"
‎"ทำตัวให้ดีที่สุด อยู่ที่มุมห้องตรงนั้น"
‎คุณทำตัวแบบนั้น คุณรู้ตัวเลย ‎พอแก้วหายไป ทุกคนก็มอง…
‎"เฮ้ย! ฉันก็มาสนุกเหมือนกันนะ ไอ้เวร"
‎แล้วเซ็ธ แลงลีย์ก็พูดว่า "นี่ โลยิโซ"
‎"ฉันจะไปทีบาร์ เอาอะไรมาดื่มกัน
‎นายไปหาเก้าอี้มานั่งกันนะ"
‎ผมพูดว่า ‎"โอเค ได้ ฉันจะไปหาเก้าอี้มานั่งกัน"
‎ผมมองไปรอบๆ ไม่เจอเก้าอี้สักตัว
‎เขาถือเครื่องดื่มเดินกลับมา
‎เขาอารมณ์เสีย พูดว่า "โลยิโซ ไหนล่ะเก้าอี้"
‎"เซ็ธ ฉันหาไม่…"
‎"ฉันหาเก้าอี้ไม่ได้ เพื่อน ฉันขอโทษ"
‎ข้างๆ เรามีผู้หญิงผิวขาวแปดคนกำลังเต้นอยู่
‎คร่อมจังหวะ คร่อมมากๆ
‎คร่อมหมด ไม่เข้าจังหวะเลย
‎ซึ่งเป็นการเหมารวมที่แปลกมากสำหรับผม
‎บางครั้งการเหมารวมก็แปลก มันไม่มีเหตุผล
‎เราต้องแก้ไขเรื่องการเหมารวมพวกนี้
‎อย่างเช่น การเหมารวมว่าคนผิวขาวเต้นไม่เป็น
‎การเหมารวมว่าคนผิวดำว่ายน้ำไม่เป็น
‎มันไม่สมเหตุสมผลเลย พวกเราไม่มีใคร ‎มีแนวโน้มที่จะทำสิ่งเหล่านี้ในทางพันธุกรรม
‎เวลาผมได้ยินคนผิวขาวพูดว่า ‎"ฉันเต้นเพื่อช่วยชีวิตตัวเองไว้ยังไม่ได้เลย"
‎ผมแบบว่า "คุณไม่เป็นไรหรอก"
‎เพราะคุณจะไม่มีวันต้องเต้นเพื่อช่วยชีวิตตัวเอง
‎แต่พอผมได้ยินคนผิวดำพูดว่า ‎"ฉันว่ายน้ำเพื่อช่วยชีวิตตัวเองไม่ได้"
‎ผมพูดว่า "นั่นเป็นปัญหานะ ‎นั่นเป็นเรื่องสุขภาพ…"
‎นั่นเป็น…
‎นั่นเป็นปัญหาเรื่องสุขภาพและความปลอดภัย
‎คุณต้องแก้ไขเรื่องนั้น
‎การเหมารวมพวกนั้นไม่สมเหตุสมผลเลย
‎สาวผิวขาวแปดคนพวกนี้เต้นคร่อมจังหวะ
‎ผมจะไม่ล้อเลียนคนผิวขาว
‎ที่เต้นไม่ได้ถ้าไม่มีใครช่วย
‎เราพยายามสร้างประเทศที่นี่ ฉะนั้นผมจะช่วย
‎คนผิวขาว…
‎แต่ละเพลง…
‎มีเครื่องดนตรีหลายชิ้นให้เราเต้นตาม
‎เลือกเอาสักอย่าง
‎เลือกเครื่องดนตรีชิ้นนั้น มุ่งมั่นกับมัน
‎ถ้าคุณพูดว่า "นี่ ฉันมุ่งมั่นกับเปียโนตั้งแต่ต้น
‎เลือกมันตั้งแต่ต้นจนจบ
‎พอถึงกลางเพลง ‎อย่าพูดว่า "เสียงเบสเพราะมากเลย"
‎ช่างหัวเบสปะไร มุ่งมั่น
‎กับเปียโน
‎นั่นแหละคุณถึงได้เต้นคร่อมจังหวะ ‎กลางเพลง คร่อมจังหวะ
‎ผมเต้นกับคนผิวขาวที่ผมพูดว่า ‎"นี่เพลงรีมิกซ์เหรอ"
‎"พวกเขาฟังเพลงของตัวเองเหรอ อะไรวะ"
‎ยังไงก็ตาม ผู้หญิงพวกนี้กำลังเต้นกัน
‎ข้างๆ พวกเธอมีเก้าอี้แปดตัว
‎เซ็ธ แลงลีย์เดินไปที่เก้าอี้
‎และก็มีกระเป๋าวางอยู่บนเก้าอี้พวกนั้น ‎เขาเดินไปหยิบกระเป๋า
‎พูดว่า "นี่กระเป๋าคุณเหรอ"
‎"ใช่"
‎เขาพูดว่า "ผมเอากระเป๋าพวกนี้
‎วางไว้บนเก้าอี้สองตัว ‎แล้วเอาเก้าอี้ที่เหลือไปได้ไหม"
‎พวกเธอพูดว่า "ได้"
‎ยกเก้าอี้มาหมดทุกตัว
‎มองผมแล้วก็พูดว่า "ทำไมนายทำแบบนั้นไม่ได้"
‎ผมก็พูดว่า "ทำอะไร"
‎เขาพูดว่า "นั่นไง"
‎ผมถามว่า ‎"นายจะให้ฉัน ที่เป็นคนผิวดำคนเดียวที่นี่
‎เดินไปหาผู้หญิงผิวขาวแปดคน ‎แล้วหยิบกระเป๋าของพวกเธอเหรอ นายบ้า…"
‎"นายไม่คิดถึงสุขภาพของฉันเลย"
‎"นั่น… ไม่"
‎เขาพูดว่า ‎"ทำไมนายเอาเชื้อชาติเข้ามาเกี่ยวอยู่ตลอด"
‎ผมพูดว่า ‎"ในใจนาย นายคิดว่าแกไม่เห็นเก้าอี้ได้ยังไง"
‎"ไม่ นายคิดผิด ฉันเห็นเก้าอี้ ‎แค่ไม่เห็นทางเลือกเท่านั้นเอง"
‎แม้แต่บารัค โอบามาก็คงไม่คิดถึงทางเลือกนั้น
‎ไม่มีคนผิวดำคนไหนเดิน… ‎เรารู้ว่าสังคมมองเรายังไง
‎สมองของเราบอกว่า ‎"หน่วยสวาทจะเปิดหลังคาโรยตัวลงมา"
‎อะไรวะ ไม่มีทาง
‎ไม่มีทาง… ผมพยายามอธิบายว่า ‎"ผมไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก"
‎"ไม่ โลยิโซ"
‎"พูดถึงเชื้อชาติตลอด"
‎ผมพูดว่า "ใช่ โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ"
‎มันเป็นเรื่องแปลก ผมคิดว่า ‎"เขาไม่เข้าใจเรื่องนี้ได้ยังไง"
‎"เพื่อนฉันไม่เข้าใจได้ยังไง ‎ว่าโลกนี้ปฏิบัติกับเราต่างกัน"
‎มันยากมากที่จะอธิบายเรื่องอภิสิทธิ์ของคนผิวขาว
‎โดยเฉพาะกับคนผิวขาว
‎หรือห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน ไม่ใช่ทุกคนที่เข้าใจมัน
‎นี่คือความพยายามของผม ‎ที่จะอธิบายเรื่องอภิสิทธิ์ของคนผิวขาว
‎อภิสิทธิ์ของคนผิวขาวตั้งวง ‎และเรียกมันว่าเดอะคิลเลอร์ส
‎และทุกคนก็พูดว่า "ใช่ นั่นเป็นวงที่เยี่ยมมาก"
‎แล้วงานรางวัลแกรมมี่ก็เชิญ… ‎ถ้ามีวงคนผิวดำชื่อเดอะคิลเลอร์ส
‎ไม่มีทางเลย ‎ที่คนพวกนั้นจะได้เล่นที่งานรางวัลแกรมมี่
‎วงคนผิวดำต้องคิดนอกกรอบ ‎เพื่อตั้งชื่อวงของพวกเขา
‎"เราจะเรียกตัวเองว่าอะไรดี" ‎"เอิร์ธ วินด์แอนด์ไฟร์"
‎"หมายความว่าไง" "เราไม่ใช่เดอะคิลเลอร์ส"
‎"เดอะคิลเลอร์สมันจำกัดมาก"
‎ตอนนี้ผมเมา
‎ผมยังเมาอยู่ หมอนี่มาเถียงเรื่องเชื้อชาติ ‎ผมแบบว่า
‎"ฉันไม่อยากเถียง นายทำให้ฉันหายเมา ‎ฉันกลับบ้านได้ไหม"
‎"แล้วเจอกันที่งานแต่งนะ" ผมออกจากที่นั่น
‎แต่ผมไปที่ร้านแมคโดนัลด์
‎เหตุผลที่ผมไปร้านแมคโดนัลด์ ‎คือมันเปิด 24 ชั่วโมง ผมจะได้นั่งอยู่ที่นั่นจนกว่า
‎ผมจะสร่างเมา เพราะผมไม่อยากเมากลับบ้าน
‎ไม่งั้นได้หายเมาแน่
‎เพราะผมเคยทำแบบนั้นมาก่อน ‎พอกลับถึงบ้าน เมายาสุดๆ
‎คุณลืมรหัสสัญญาณเตือนภัย
‎สัญญาณไฟไหม้ดัง
‎แทนที่จะพยายามปิดสัญญาณเตือนภัย คุณทำอะไร
‎เต้นตามเสียงสัญญาณเตือนภัย
‎แล้วแม่ก็ตื่นขึ้นมา "ทำอะไรน่ะ"
‎คุณพูดว่า "แม่ไม่ได้ยินเพลงนี้เหรอ"
‎เพราะงั้นผมถึงไม่เมายากลับบ้าน
‎ในที่สุด ผมก็กลับบ้าน
‎ผมเรียกอูเบอร์และก็…
‎แต่ผมคิดว่า "ฉันมาที่นี่อย่างมีสไตล์"
‎"ฉันเรียกเรือดำน้ำดีกว่า"
‎ผมเลยเช็กดู คิดว่า "มันไม่มีให้เรียก"
‎ผมเลยเรียกอูเบอร์ธรรมดา ‎"อูเบอร์ธรรมดาๆ ไม่เป็นไร"
‎"เอาแบบนี้ก็ได้"
‎แล้วผู้ชายคนนั้น อูเบอร์ธรรมดาก็มาถึง ‎ผมพูดว่า "นี่ เพื่อน
‎ผมสังเกตเห็นว่าพวกคุณ ในแอปของผมน่ะ"
‎"พวกคุณไม่มี…"
‎"ผมจะเรียกเรือดำน้ำ
‎มารับผมได้ยังไง"
‎เขาพูดว่า…
‎เขามองผมแล้วก็พูดว่า ‎"อัปเกรดซอฟต์แวร์ของคุณสิ"
‎ผมก็พูดว่า "โอเค ก็ได้"
‎ผมพูดว่า "โอเค ได้เลย"
‎ผมกลับถึงบ้าน พอผมกลับถึงบ้าน ‎แม่ผมกำลังเตรียมตัวไปโบสถ์
‎เธอตื่นมาและเตรียมอาหาร ‎ที่เธอจะทำหลังเลิกโบสถ์
‎เธอตื่นเช้ามาก ‎ผมกลับถึงบ้าน ตอนนั้นหกโมงเช้า
‎แม่ผมอยู่ตรงนั้น เธอมองผม พูดว่า
‎"เสื้อที่แกใส่ไปปาร์ตี้อยู่ไหนล่ะ"
‎ผมคิดว่า "เวรแล้ว ฉันไม่มีอะไรให้พูดแก้ตัว"
‎"ตอนอยู่ที่บ้านเซ็ธ แลงลีย์ ‎พิซซ่าหล่นใส่ผม เลอะเต็มตัวเลย"
‎"เลยต้องถอดเสื้อออก"
‎"แล้วตากับจมูกไปโดนอะไรมา ‎ทำไมถึงมีเลือดไหล"
‎ผมพูดว่า "ผมสะดุดล้มน่ะ"
‎ผมบอกความจริงเธอไม่ได้ว่า ‎"ผมต่อยกับคนที่พูดว่ามีเซ็กซ์กับแม่"
‎"ตอนนี้ผมต่างหากที่ควรจะถามแม่"
‎"แม่มีเรื่องต้องอธิบายหลายอย่าง"
‎แต่ผมบอกเธอไม่ได้ ผมต้องใช้ข้อแก้ตัวของผม
‎"พิซซ่า มีพิซซ่าเลอะเต็มหน้าอกผม"
‎"ผมทำพิซซ่าหล่น
‎แล้วก็สะดุดล้ม"
‎เธอมองผม มือก็หั่นแคร์รอตไปด้วย พูดว่า…
‎พูดแบบว่า "โอเค"
‎"เล่าให้ฟังอีกสิ" ‎ผมก็พูดว่า "ครับ เพราะตอนถือพิซซ่า"
‎คนผิวดำจะฟังคนผิวขาวพูดแบบนั้น ‎เวลาคุณเล่าเรื่องประวัติศาสตร์
‎เราพูดว่า "โอเค เล่าให้ฟังอีกสิ"
‎"โอเค สำรวจ"
‎"สำรวจ โอเค "
‎"โอเค เจริญแล้ว เราเจริญแล้ว โอเค"
‎"ยังไม่เจริญ โอเค "
‎มันบ้ามากเลย
‎ผม… ตอนผมย้ายไปอยู่ที่อังกฤษ
‎ตอนแรกที่ผมเริ่มไปอังกฤษเมื่อห้าปีก่อน
‎ผมใช้แอปที่ชื่อบัมเบิลและก็…
‎ผมได้รู้จักผู้คนออนไลน์ ซึ่งเยี่ยมมาก
‎และผมก็รู้จักกับสาวสเปนคนหนึ่ง ‎ผู้หญิงสเปนคนนี้ เธอเยี่ยมมาก
‎เราส่งข้อความหากัน แล้วในที่สุดเราก็ได้เจอกัน
‎เราเจอกันและตอนที่เราเจอกัน
‎เราก็สบายๆ ตอนเดต ‎มันก็ไม่ได้ดีหรือแย่ ก็แค่เดต
‎คุณรู้ว่าเดตเป็นยังไง คุณพยายามที่จะ…
‎ทุกคนเครียดๆ แล้วก็ค่อยๆ ผ่อนคลาย สบายๆ
‎พอถึงจุดหนึ่ง เธอบอกผมว่าเธอมาจากกรานาดา
‎ผมคิดว่า "ฉันรู้ประวัติศาสตร์ ‎เกี่ยวกับกรานาดานิดหน่อย"
‎ผมก็บอกเธอว่า ‎"กรานาดาเป็นที่สุดท้ายที่ชาวมัวร์
‎สู้กับชาวสเปนเป็นครั้งสุดท้าย ‎เพื่อที่ชาวสเปนจะได้รับเอกราช
‎สเปนถึงได้รับอิสรภาพ"
‎เธอพูดว่า "คุณพูดถึงเรื่องอะไร"
‎ผมพูดว่า ‎"พวกนิโกรเคยครอบครองสเปนมา 700 ปี"
‎"คุณหมายความว่าไง" เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้
‎เธอได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ‎เหมือนพวกคุณบางคน
‎มันบ้ามากเลย ผมอธิบายให้เธอฟัง ‎"มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่"
‎"ตั้งแต่ศตวรรษที่เจ็ดจนถึงศตวรรษที่ 14 ‎สเปนถูกเรียกว่าอัลอันดาลุส"
‎เธอไม่อยากจะเชื่อ เธอว่าผมโกหก
‎ผมคิดว่า "อะไรกันวะ"
‎นี่เป็นเรื่องแปลกที่จะมาโกหกเกี่ยวกับมัน
‎ผมไม่ใช่ครูสอนประวัติศาสตร์ ผมไม่สนหรอก
‎ถ้าผมรู้ว่ามันจะทำให้ผมชวดจิ๋ม ‎ผมคงไม่พูดถึงมันหรอก
‎ผมไม่ได้พยายาม… ผมไม่สนใจหรอก ผมไม่แคร์
‎แล้วผมก็คิดว่า "ทำไมเธอต้องโมโห ‎เกี่ยวกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์"
‎แล้วผมก็คิดออกว่ามีคนบอกคนผิวขาวมาทั้งชีวิต
‎ว่าพวกเขาให้คุณทุกอย่าง
‎นั่นคือความหมายของการเป็นคนผิวขาว
‎คุณเดินไปรอบๆ แล้วพูดว่า ‎"ลำโพง ใช่ ฉันทำเอง"
‎"ไอศกรีม นั่นเราก็ทำเอง ขอบคุณ"
‎"เทียน นั่นเราก็ทำเอง ขอบคุณ"
‎ผมมีเพื่อนชาวอินเดียชื่อราบิน
‎ราบินเพื่อนชาวอินเดียของผม ‎ผมโทรบอกราบินว่า "ฉันไปสายหน่อยนะ"
‎"วันนี้โยคะเลิกเกินเวลาไปนิดหน่อย"
‎"รอฉันแป๊บเดียว ฉันจะไปที่นั่น " ‎เขาพูดว่า "โลยิโซ โยคะเหรอ"
‎"นายทำเรื่องของคนผิวขาวตลอดเลย" ‎ผมพูดว่า "นายเป็นคนอินเดีย นั่นเรื่องของนาย"
‎"นั่น… โยคะเป็น… อย่าให้คนผิวขาวหลอกนายสิ"
‎"นั่นเป็นเรื่องของนาย"
‎ความจริงก็คือความก้าวหน้าที่ดีที่สุด ‎ของเราบางอย่างในฐานะมนุษย์
‎ไม่ได้มาจากคนผิวขาว
‎คนแรกที่เขียนไม่ใช่คนผิวขาว คนแรก…
‎คนแรกที่ศึกษาโหราศาสตร์ไม่ใช่คนผิวขาว
‎คนแรกที่ทำคณิตศาสตร์ไม่ใช่คนผิวขาว
‎แม้แต่เทคโนโลยีที่ทำให้คนผิวขาวได้เปรียบที่สุด
‎ในช่วง 500 ปีที่ผ่านมา
‎ซึ่งก็คือดินปืน คนผิวขาวก็ไม่ได้ประดิษฐ์มัน
‎ชาวจีนคือผู้ที่ประดิษฐ์ดินปืน ‎และตอนที่พวกเขาประดิษฐ์มัน
‎ก็เพื่อทำพลุและประทัดระเบิดอึ ‎เหมือนคนที่เจริญแล้ว
‎ผมคิดว่าเราต้อง…
‎ผมคิดว่าคนผิวดำต้องโละทิ้งปมด้อยของคุณ
‎เพราะคุณสามารถใช้ชีวิตของคุณได้ ‎โดยคิดว่าคุณไม่เคยมีส่วนร่วม
‎เพราะคุณสามารถ…
‎เพราะคุณสามารถใช้ชีวิตของคุณได้ ‎โดยเชื่อว่าคุณไม่เคยมีส่วนร่วม
‎ในอารยธรรมของมนุษย์ ซึ่งไม่จริงเลย
‎ทุกคนมีส่วนร่วมในช่วงเวลาที่ต่างกัน
‎คนผิวขาวคุณต้องโละทิ้งปมเด่นของคุณ
‎และผมก็พูดแบบสบายๆ ‎เหมือนมันเป็นเรื่องที่ทำได้ง่าย
‎มันไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ มันเหมือน…
‎มันต้องพยายามอย่างมาก ‎คุณต้องปรับตัวเอง ต้องอยากทำมันจริงๆ
‎แรงบันดาลใจที่สำคัญที่สุดของผม ‎สำหรับการโละทิ้งคือแม่ผม
‎แม่ผมเกิดในปี 1959
‎ในยุคที่แบ่งแยกสีผิว ‎เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมี
‎แม่ผมเป็นนักเรียนที่ได้เกรดเอตลอด ‎และก็ถูกเลี้ยงมาโดย
‎พ่อแม่สองคนและย่าผมก็ไม่รู้หนังสือ
‎เธออ่านไม่ออกเขียนไม่ได้
‎ช่วงเวลาที่เราผูกพันกันคือ ‎ผมอ่านจดหมายของเธอ
‎เธอเก็บจดหมายพวกนี้ไว้ ‎และผมก็อ่านมันให้เธอฟัง
‎เป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาที่เราผูกพันกัน
‎ประเด็นก็คือเธอ เธอมักจะพูดว่า…
‎เธอพูดว่า "เอามือปิดหูไว้ ‎แกจะได้ไม่ได้ยินว่าในจดหมายเขียนว่าอะไร"
‎ผมเลยอ่านจดหมายแบบนี้
‎ผมจะอ่านจดหมาย แต่ท้ายจดหมาย ‎ผมจะเติมข้อความของผมไว้ด้วย
‎แบบว่า "เวลาทำแซนด์วิชเนยถั่วกับแยม
‎เอาแยมใส่ไว้ข้างบนด้วยได้ไหม"
‎ซึ่งทำให้ย่าผมสับสนงุนงงมาก
‎เพราะเธอพูดว่า "ทำไมเทศบาล
‎ถึงมาบอกฉันว่าต้องทำแซนด์วิชยังไง"
‎ผมคิดว่าคนคงไม่เข้าใจว่า ‎การแบ่งแยกสีผิวมันวุ่นวายขนาดไหน
‎ผมรู้ว่าตอนนี้คนทะเลาะกันเพื่อโอกาสที่เท่าเทียม
‎คุณรู้ว่าเรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ
‎คุณอาจจะเรียนอยู่ ม.สี่ และกำลังเรียน…
‎คุณเรียนไปเพื่ออะไร ‎ตามกฎหมายแล้วคุณเป็นมันไม่ได้
‎คุณเป็นนักบินอวกาศไม่ได้
‎คุณเป็นไม่ได้ มันเหมือน… ‎นึกภาพตอนเรียนมัธยมปลายสิ
‎ตรงไหนสักที่ในสมองคุณ
‎มันบอกว่า "นายเป็นสิ่งนี้ไม่ได้ มันผิดกฎหมาย"
‎มีผู้ชายคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินชื่อเขาไหม ‎เขาเป็นประธานพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา
‎ในปี 1950
‎เขาเป็นศัลยแพทย์
‎เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่มีคุณวุฒิเหมาะสม ‎หาเขาในกูเกิล เขาชื่อเจมส์ โมโรกา
‎เขาเป็นศัลยแพทย์ที่มีคุณวุฒิเหมาะสม
‎แต่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ผ่าตัด
‎เขาเรียนในเวนิส เขาเรียนในเอดินเบอระ
‎เขาหมอคนหนึ่งที่มีคุณวุฒิเหมาะสมที่สุดในประเทศ
‎แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ผ่าตัด
‎นั่นคือความหมายของการเป็นคนผิวดำ ‎ต่อให้คุณมีคุณวุฒิเหมาะสม
‎ถึงคุณจะมี…
‎กฎหมายจำกัดคุณ
‎ต่อให้คุณเรียนหนังสือ คุณก็แบบว่า ‎"ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเป็นอะไร"
‎แล้วมันก็แบบว่า "คุณต้องการยังไงก็ได้ ‎ต้องการมันก็เรื่องหนึ่ง ตามกฎหมาย มันไม่ได้"
‎มันจึงเป็นเรื่องยาก ‎ในปี 1978 เธอเรียนจบมัธยมปลาย
‎แล้วเธอก็พยายาม
‎เข้ามหาวิทยาลัย
‎มันไม่ได้ผล ในปี 1983 เธอมีผม ‎คุณรู้ว่าเด็กๆ ทำอะไร
‎ทำชีวิตคุณแย่
‎เด็กๆ พวกเขาจะทำชีวิตคุณแย่
‎คุณอยู่ตรงนั้น กำลังสนุก เด็กๆ ก็แบบ "หยุดนะ"
‎"ทุกอย่างเลย หยุดเดี๋ยวนี้"
‎"ฉันอึแตกใส่ตัวเอง"
‎"ฉันต้องการความสนใจ"
‎ช่างหัวเด็กปะไร ‎รู้ไหมว่าผมไม่อยากมีลูกมากแค่ไหน
‎ตอนนี้ผมยังใส่ถุงยางอยู่เลย
‎ผมไม่อยากมีลูกมากขนาดนั้นเลย ‎ผมแบบว่า "ลืมมันได้เลย"
‎อะไรนะ ไม่
‎คนจะพยายามหลอกคุณ "พวกเขาน่ารักมากเลย"
‎ผมเห็นคุณที่สนามบิน ‎พยายามเช็กอินกับสิ่งที่น่ารักของคุณ
‎สิ่งที่น่ารักของคุณคิดว่าพวกเขา ‎ขึ้นเครื่องได้โดยไม่ต้องใช้บัตรผ่านขึ้นเครื่อง
‎สิ่งที่น่ารักของคุณทำให้ความคิดเกี่ยวกับชีวิตพัง
‎แม่ผมมีผม แม่ผมเลี้ยงผมกับพี่ชายผม
‎เลี้ยงเรามา
‎เราทั้งคู่ย้ายออกจากบ้าน
‎เธอทำงานที่ธนาคารนาน 26 ปี
‎แล้วก็กลับไปเรียนมหาวิทยาลัยอย่างที่ตั้งใจไว้
‎ตอนอายุ 58 ปี ซึ่งก็เมื่อสามปีที่แล้ว
‎เธอเรียนจบปริญญา
‎ใช่ เยี่ยมเลย
‎การแสดงนี้อุทิศให้เธอเพราะเธอเป็น ‎แรงบันดาลใจให้ผมโละทิ้งความรู้เก่า
‎และผมก็หวังว่าเธอจะเป็นแรงบันดาลใจ ‎ให้คุณโละทิ้งความรู้เก่าและแก้ไขตัวเอง
‎แล้วทำสิ่งต่างๆ ที่คุณอยากทำจริงๆ ‎และสามารถถามตัวเองได้
‎นี่คือการแสดงของผม ขอบคุณมากครับ ‎พวกคุณยอดเยี่ยมจริงๆ
‎สำหรับคนที่สนใจนะครับ ‎พวกคุณบางคนอาจไม่สนใจ
‎แต่เซ็ธ แลงลีย์กำลังจะหย่า
‎ก็แน่ละ เขากำลังจะหย่า
‎หมายความว่าไง เขากำลังจะหย่า
‎คุณจะระเบิดอึเล่นแล้วเดินลอยนวลออกไปไม่ได้
‎ชีวิตไม่ได้เป็นแบบนั้น ‎คุณต้องแก้ไขเรื่องนั้น เข้าใจไหม
‎เราโละทิ้งความรู้เก่ากันเถอะครับ ทุกคน ‎ขอบคุณครับ พวกคุณสุดยอดมากเลย
‎ผมต้องออกไปจากที่นี่แล้ว
‎เพราะเรือดำน้ำรอผมอยู่
‎ขอบคุณครับ
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง