Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Bianca!
Nie wygłupiaj się. Puść mnie.
Chodźcie, szybko!
Dobrze, już.
Ciccio, nie wygłupiaj się!
Czekaj.
- Bianca, chodź, już późno. - Ciccio!
Puść mnie!
Bianca, chodź!
- Jesteśmy! - Późno już.
Bianca.
Odwróć się.
Widzimy się wieczorem?
W domu przy cmentarzu.
Obok fontanny.
Chryste, co z tobą? Chodź wreszcie.
- Właśnie, co z tobą? - Chodźmy.
- Ani słowa. - Diable ty.
- Cześć. - Cześć.
Rocco, co ty robisz?
Ciągle jesz to świństwo!
Zmiataj!
- Pomożesz babci? - Tak.
- Dasz radę? - Tak.
Spójrz. O tak.
Najpierw wydłużamy, a potem zwężamy.
To niezdrowe.
Ile razy mam ci powtarzać? No ile?
Zostaw go. To jeszcze nikogo nie zabiło.
Oto, co powinieneś jeść.
Masz.
O której wrócił wczoraj Ciccio?
Nie, nie pójdę dziś z tobą do miasta.
Więc pójdę sama.
Bianca, igrasz z ogniem.
Ciccio ma żonę i dziecko. Rozumiesz?
Cosimo, potrzebujemy wody!
- Wszyscy wiedzą. - Daj oliwkę.
Naprawdę dobre.
Możecie przestać. Jest jedzenie.
Chodźcie zjeść!
Chodźcie, zjemy coś.
Potrzebują wody, Cosimo.
Tylko trochę sera.
- Jak kanapki? - Dobre.
Smacznego.
Dobra robota.
Cosimo.
Wszystko w porządku?
Za długo byłaś na słońcu.
Idź do stodoły.
Skończyłaś na dziś.
No idź.
- Nawet się nie przywitasz? - Linda.
Nie masz już dla mnie czasu. Tylko dla córki Schettino.
- Wszyscy wiedzą. - Zmykaj do domu.
Tato!
Rocchino!
- Widzisz, co tu mam? - Tak.
Podoba ci się? Jak ją nazwiemy?
Jest czarna.
Więc nazwijmy ją Czarnulka.
- Okej? - Tak.
Weź sznur. No weź.
Zostawmy ją tutaj.
Dobrze. Przywiążmy ją. Gdzie mama?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Hej, ty urwisie!
- Kochasz tatusia? - Tak.
Dobry chłopiec.
Miej ją na oku, dobrze?
Luci!
Lucia?
Zasnąłem…
Wziąłeś przykład z mojego ojca.
Gdy byłeś mały, brał cię i mówił:
„Ma niecałe dwa lata, a już jest wygadany. Będzie mógł robić w życiu, co zechce”.
Ale teraz…
Co ty masz w tej głowie? No co?
Przestań!
Mamo, nie chciałaś stąd nigdy wyjechać?
Zamieszkać gdzie indziej? Wśród ludzi mówiących innym językiem.
Nie.
Dobrze mi tu.
Z moimi dziećmi.
Antonio nie napisał do nas w tym miesiącu. Zapomniał o nas?
Antonio?
Antonio zawsze tam będzie. Pamięta o nas.
Chcę stąd wyjechać.
Masz takie piękne włosy.
Co tam masz pod spodem? Pokaż.
- Co masz pod bluzeczką? - Nie.
- Proszę, nie… - Pokaż.
Nie?
Odwróć się. Rozłóż nogi.
- Maria. - Hej, Ciccio.
Gdzie twój mąż?
W mieście z dziewczynkami.
Jest wciąż w mieście? Zrobiłaś kawę?
Dopiero co. Usiądź.
Dzięki.
Dobra. Lepsza niż w kawiarni Rodolfo.
Co nagadałeś mojemu mężowi? Burmistrzowi lepiej się nie sprzeciwiać.
- Boisz się? - Mam dwie córki. Rozumiesz?
- Chcesz, by żyły w tym gnoju? - Nie chcę chować ich sama!
Następny.
Nazwisko.
Domenico Stigliano.
- Ile masz oliwek? - Dwa tomole.
Dwa? Dobra robota!
Proszę.
Tylko tyle?
Nie wystarczy nawet na trzy miesiące.
Mam dwójkę dzieci. Pracowałem cały rok.
Myślisz, że to łatwe?
Nic podobnego.
Trzeba płacić rządowe podatki.
A kto je płaci? Ty?
Ty je płacisz?
Ja je płacę, wbij to sobie do łba!
Masz.
To wszystko.
Możesz odejść.
Następny.
- Nazwisko. - Ciccio Paradiso.
Co on wyprawia?
Kwintal oliwek jest warty 2000 lirów.
Ale kto je kupi?
Ja.
Ciccio, mam całe trzy tomole przy rzece.
Za tydzień będę miał jeszcze dwa.
Kupię je.
Koniec łatwiej forsy!
Dość tych przyjezdnych krwiopijców!
Od teraz nie ma nic za darmo.
Co macie takie ponure miny? Stawiam następną kolejkę!
Dzisiaj nie śpimy!
Tak!
Ciccio!
Orać pole!
Wznieśmy toast!
- Cześć. - Cześć.
Cześć, mamo.
Słyszeliście, co się stało?
Mario chciał się podpalić. Wiesz dlaczego?
Jego 13-letni syn zginął w trakcie pracy.
Karabinierzy mają to w nosie.
A my tu sobie siedzimy…
Nie chcę tu o tym słuchać.
Wiesz, ile te dranie nam płacą? Buccella, Cataldo, Schettino!
Czterysta lirów za dzień roboty!
Litr mleka to sto lirów.
Skup się na rodzinie, nie na tym gównie!
Hej! Proszę cię.
Maria, chleb.
Gdzie byłeś w nocy?
Lucia, proszę.
Odpowiedz żonie.
Nie lubisz już tego domu, co?
Jesteś jak twój dziadek.
- Komu się wczoraj dobrałeś do spódnicy? - Dobra.
Te kobiety mają miód między nogami?
Lucia, proszę.
No to idź.
Idź do swoich dziwek!
- Spójrz. - Co to?
Skąd to masz?
To….
Ciotka mi go zostawiła.
Pomogła choremu amerykańskiemu żołnierzowi.
A on dał jej to.
Co on śpiewa?
Kto wie. To po francusku.
Ale to piękne.
Wspaniałe.
Powinniśmy podróżować.
Poznawać nowych ludzi.
Nie możemy tu umrzeć.
Jedźmy do Paryża.
Możemy nauczyć się francuskiego.
By zrozumieć słowa tej pięknej piosenki.
Jesteś taka piękna.
Kiedy cię widzę…
czuję, jakby płonęła mi głowa. I niczego nie rozumiem.
Pocą mi się dłonie, nogi drżą.
Bianca.
Zważając na szacunek, jaki ci okazuję,
musisz pogadać z tym draniem.
Musisz!
Niech sra po gaciach, niech zrozumie, kto tu rządzi!
Masz 50 hektarów pszenicy i oliwek. Pięćdziesiąt!
Więc ty tu rządzisz, prawda?
Ty!
Nie on!
Płacę 2000 lirów za kwintal tylko tobie, nikomu innemu!
Musisz z nim pogadać.
Przyprowadź go tu, by mnie przeprosił.
Don Luigi, daję ci słowo, porozmawiam z Ciccio, ale…
Jeśli wdał się w ojca, będzie ciężko.
- Spróbuję i dam ci znać. - Dziękuję.
Mam dla ciebie gąsior dobrej oliwy.
Mój syn da ci go na dole.
- Jesteś taki dobry. Dziękuję. - Jestem twoim dłużnikiem.
Sprowadźcie tu rodzinę Gentile.
Oraz Varasano, Donadio, Morano, Pellittas i Pastore.
Wszyscy mają tu być.
Ja zajmę się Ciccio.
- Cześć, Vincenzo. - Do zobaczenia.
Cosimo Schettino jest w kościele?
To chyba cud. Złoży przysięgę?
Igrasz z ogniem.
Jeśli Schettino dowie się, że widujesz się z Biancą,
zmusi cię do małżeństwa.
A żonę to ty już chyba masz.
Odpuść.
Masz mnóstwo kobiet.
To nie jest zwykła kobieta.
Gdy Bianca śmieje się w nocy, wstaje słońce.
Nie zrozumiesz, nikt nie zrozumie.
Ciccio…
- Napijmy się piwa. - Ciccio…
- Ciccio! - Chodź.
Ale z ciebie matoł!
Puszczaj! Nic tylko byś dupczył.
Ciccio, czekaj.
Tonino.
Schettino chce z tobą rozmawiać. Mówi, że to ważne.
Spokojnie. Wejdziemy razem i pokażemy mu.
Spokojnie.
- Nie, wszyscy wejdziemy razem! - Mam to w dupie!
- Mam dość! - Wystarczy.
Spuścimy mu łomot!
- Przestańcie. - Ciccio!
Vincenzo, ja będę mówił. Wszystkim się zajmę.
Można?
Śmiało. Cosimo, daj mu krzesło.
Napijesz się wina?
Bianca, przynieś wino.
Znasz moją córkę Biancę?
Nie.
Na zdrowie.
Jak twoja rodzina?
Twoja żona to Lucia, tak?
Zaraz, a twój syn to…
- Rocchino. - Rocchino. Wszyscy zdrowi?
Tak, dziękuję.
Wiesz, od jak dawna znam twoją rodzinę?
Gdy byłeś mały, twój ojciec i ja byliśmy sobie bliscy jak bracia.
A nawet bardziej.
Twój dziadek był moim ojcem chrzestnym.
Aż poznał pewną dziewczynę i wyjechał do Ameryki.
Zostawił twoją babcię z trójką dzieci.
Ta dziewczyna miała 16 lat.
A twój dziadek 55!
Nie, dziękuję.
Więc…
o co chodzi z tymi oliwkami?
Pan wie lepiej niż ja.
Tak, ale don Luigi twierdzi, że wczoraj w tawernie Palladino…
Dobra, dobra.
Zbił fortunę, wyzyskując biedotę.
Nasze rodziny harują tu przez cały rok,
a ten bez kiwnięcia palcem zarabia trzy razy więcej.
Panie Schettino, jestem jak mój ojciec.
Nikt mnie nigdy nie złamał.
Jeśli ktoś chce wypowiedzieć mi wojnę, zrobi się nieprzyjemnie.
Proszę mu powiedzieć:
my orzemy pole, by dyktujemy ceny.
Masz rację. Dobrze powiedziane.
Masz jaja, dzieciaku, to widać.
Jak twój ojciec.
Nie ma rady.
Krew to krew.
W porządku.
Idź już. Mam dużo do roboty.
Cosimo, odprowadź go.
Dziękujemy za przyjście.
Jak poszło?
Dobry wieczór, don Luigi.
Podwiezie mnie pan do miasta?
Wielkie nieba, czego wy chcecie?
W niebie już wszyscy śpią.
Dobrze, chcecie pieniędzy?
Pomocy!
Ryje w ziemi jak świnia.
Zasraniec!
Piętnaście tysięcy lirów.
Zasraniec.
Domenico, wystarczy!
Chodź.
Kwiatuszku.
Hej.
Oszalałeś?
- Chodź. - Ciccio, co ty robisz?
- Chodźmy do stodoły. - Nie mogę.
Ciccio.
- Chodź. - Jak ojciec się dowie, będzie awantura.
W końcu się dowie.
Bianca.
Przy tobie czuję…
jakby zatrzymał się czas.
I słyszę muzykę.
Bianca.
Chcę być z tobą zawsze.
Nie kochasz Lucii?
Kocham.
Ale z tobą jest co innego.
Coś, co tu nie istnieje.
Dużo oliwek w tym roku.
Nie zdołają wszystkich zebrać.
Nie możemy marnować pieniędzy.
Spędziliśmy razem noc.
Całą noc.
W stodole? Oszalałaś.
Skończysz jako zakonnica.
Zobacz w mieście, czy ktoś chce dla nas pracować.
Kiedy wyszedł?
Nie wiem, z rana wyszłam pierwsza.
Pójdę po siano.
Jeden z koni kuleje.
Trzeba go znów podkuć.
Cosimo, pójdę z tobą.
- Słyszałaś to? - Nie.
Co to?
Pewnie lis.
Ale…
Nic nie słyszę.
- To pewnie jakieś zwierzę. - Maria!
Czekaj, Cosimo!
Lepiej…
Lepiej idź po siano, zanim tata się zezłości.
Pozbądź się go.
Zaraz będzie jedzenie.
Idę.
Ciccio?
Matko Boska!
Rób, co mówię.
- Poszedł? - Tak.
Szybko, uciekaj przez okno.
- Cześć, Maria. - Szybko.
Panie Schettino, szanuję pana,
ale don Luigi wyzyskuje nasze dzieci od lat.
Mówisz do mnie o szacunku?
Gdy zachorowała ci żona, kto wam pomógł?
Pan.
Do czyich drzwi pukasz w potrzebie?
Do pańskich.
To jest szacunek. Nie to, o czym mówisz ty.
Ale wojna tu nikomu nie pomoże.
Chcemy żyć w pokoju.
Lucia.
Rocchino, złaź stamtąd.
Co ty robisz?
Gdzie je znalazłeś?
Chodź tu.
Leć do domu!
Zmiataj.
Gdy się rano obudziłam, nie było go w łóżku.
Niemal padłam trupem.
Giustino go znalazł.
Ciebie szukał.
Chodźmy na zewnątrz. Jest tu ojciec Felice.
Nie przyszłam się spowiadać, nie muszę.
Nie zgrzeszyłam.
Przyszłam, by zrozumieć.
Nie ma tu nic do zrozumienia.
Kocham cię.
Ale chcesz czego innego niż ja.
Dla mnie to nie grzech.
Bianca, zaczekaj.
Czekaj.
Bianca?
Bianca, zaczekaj.
Bianca?
Nie wygłupiaj się.
Bianca.
To niebezpieczne.
Proszę, zejdź.
- Widziałeś, jak patrzył na nas mój tata? - Tak, ale zejdź już.
On chyba wie.
Możesz zejść?
Bianca.
To niebezpieczne. Złaź.
W porządku.
Kupię ci długą suknię, aż do stóp. Będziesz wyglądać jak królowa.
- Czerwoną. - Tak.
I chcę pierścionek.
Zamknij oczy.
Wyjeżdżamy za trzy dni.
Nie kłam.
Uważaj, czego sobie życzysz.
Przeczytaj to.
Rano dam to twojemu tacie.
Jedziemy do mego brata Antonio.
Więc?
Była z Ciccio.
Niech Maria da mi białą koszulę.
Maria, gdzie twoja siostra?
U ciotki Carmeli. Poszła po mąkę.
Mam taką dobrą córkę.
Poszła po mąkę do ciotki Carmeli.
Dobrze was wychowałem.
Bianca.
Chodź tu.
Co u ciotki Carmeli?
Mówi, że nigdy jej nie odwiedzasz.
Dziwka.
Wszystkiego tu pod dostatkiem.
I kłamstw…
i nierządu.
No co?
Nie podoba ci się?
Ale gdy każesz 15-latkom rozbierać się w stodole…
to już ci się podoba.
Chodźmy.
To dla pana.
Trzymam go od tygodnia.
Nie przeczytam go. Zajęłoby mi to cały dzień.
To ja panu przeczytam.
Pokażę ci coś. Chodź.
Od wojny nie mieliśmy takiego roku.
To urodzajna ziemia.
Potrzebuje tylko wody.
I dzięki Bogu…
mamy tu dość wody.
Mimo tych wszystkich upałów…
ziemia jest wilgotna.
Tak, wilgotna.
Ziemia jest wilgotna!
Wilgotna!
Ostrzegałem cię.
Nieraz.
Nie powiesz już ani słowa.
Ani słowa.
Nie!
Nie, Lucia!
- Nie patrz! - Nie!
Nie!
Błagam, nie!
Boże!
Nie jesteś już moim ojcem!
Jesteś nikim!
Myśl, że łączy nas krew, jest nie do zniesienia!
Ciccio!
Antonio, kierownik cię prosi.
- Proszę. - Dziękuję.
- Wejdź, Antonio. - Dzień dobry.
- Hej. - Hej, Antonio.
Tato zaprosił nas dziś na kolację.
Dobrze.
O co chodzi?
Antonio, co się stało?
Mój brat…
Mój brat nie żyje.
Zabili go.
Kto to?
Nie wiem.
Sekundę!
Karabinierzy, otwierać!
Karabinierzy? Czego chcą o tej porze?
- Idziemy! - O co chodzi?
Ja nic nie zrobiłem. Czego chcecie?
Antonio!
- Mamo. - Antonio.
Możesz uwierzyć?
Ciccio odszedł.
Nasz Ciccio odszedł.
Odszedł.
Antonio.
Hej!
To okropne.
Słyszałeś? Zabili naszego Ciccio jak zwierzę.
Antonio, nie chcę tu już być.
Nie będę ci się naprzykrzać.
Jeśli masz jakiegoś przyjaciela, wyjdę za niego.
Co ty mówisz?
- Lucia. - Antonio.
Dziękuję, Antonio.
Dziękuję, że jesteś.
Proszę.
Daj to ojcu Felice.
Powiedz, że trzeba odprawić mszę za naszego Ciccio.
- Rozumiesz? - Tak.
Lucia, chodźmy.
Pójdziemy po kwiaty i świece.
Niedługo wrócimy.
Na Boga, gdzie ty idziesz?
Zobaczyć Ciccio.
Bianca.
Zbliż się, a rozpruję ci brzuch.
Nie, Antonio.
My zaniesiemy Ciccio.
Linda, chodź tu.
Ty też.
Dalej.
Moje kondolencje.
Nie strzelisz gola!
Strzelaj, obronię.
- Nie! - Gol!
Strzeliłem gola.
Okropnie!
- Nieźle! - Czekaj!
Czekaj!
Pana brat był tu wieczór wcześniej
w sprawie napaści na don Luigiego.
Potem widziano, jak sam wraca do domu.
Na razie wiemy tylko to.
Na północy zabicie pająka przynosi pecha.
Nie jest pan stąd, co?
Pozwoli pan, że ja będę zadawał pytania.
Może lepiej zadawać je komuś innemu.
Wykonujemy swoją pracę.
Gdy tylko będziemy coś wiedzieć, powiadomimy pana rodzinę.
Miłego dnia.
- Antonio nie zawinił! - Ale jego brat tak.
Przez niego aresztowali mojego brata, Pasquale Morano.
Nie rozumiesz tego?
Trzydziestu skończyło tak jak on! Słyszysz?
Zrozumiał. Dość już!
- Zostaw mnie! - Wystarczy!
Paradiso to rodzina zasrańców!
Zjeżdżaj!
No już!
Kto to?
Jego żona, Rosina, pomagała nieść trumnę Ciccio.
Raz przyłapał ją z Ciccio w stodole.
Była awantura. Nawet nie wiesz.
Twój brat lubił sobie pociupciać na boku.
A Bianca?
Tyle razy mówiłem temu Ciccio.
„Zapomnij!”
I nic.
Stracił rozum.
Nie myślał trzeźwo.
Ciccio mówił mi:
„Bianca to nie kobieta,
to madonna”.
No dobrze. A jak poszło z brygadierem?
W porządku.
Dzięki, Vincenzo.
I co?
Zabili nam syna, a ty nic nie nie zrobisz?
Ciccio popełnił błąd.
Każdy płaci za swe błędy.
Nawet mój syn.
Ciccio stanowił problem.
Dawał ludziom nadzieję.
Nie ma nic gorszego niż dawać nadzieję desperatom.
To nikomu nie pomaga.
By toczyć wojnę z tymi kryminalistami, musisz być jak oni.
Ciccio nie był.
Wyjeżdżam wieczorem.
Autobusem.
Antonio.
Zapomnij o tym domu, o tych ludziach, o nas, o wszystkim.
Nigdy tu nie wracaj.
Nie dotykaj mnie!
- Nie dotykaj mnie! - Zamknij się!
- Chcę porozmawiać z twoim ojcem. - Śpi.
Co, przykro mu z powodu śmierci mojego brata?
Powiedziałem, że śpi.
Wasza rodzina nie jest tu mile widziana. Nie podoba nam się wasz zapach.
Wiesz dlaczego?
Śmierdzicie jak te brudasy, które nie znają swojego miejsca.
Twoje słowa dają mi do myślenia.
Myśl, co chcesz.
Nie boję się takich jak ty.
Całe miasto zna prawdę.
Ach tak, wszyscy znają prawdę?
I dobrze. Wszyscy powinni wiedzieć.
Twój brat wtykał nos w nie swoje sprawy.
Nikt nie będzie dobierać się do mojej córki.
Wychowałem ją, by nawet muchy przy niej nie bzyczały.
Żal mi twojego ojca.
Ale twój brat zasługiwał na taki los.
Pamiętaj, dzieciaku,
jeśli siejesz ciernie, nie możesz chodzić boso.
Wykorzystujesz ludzi, którzy pogodzili się z niedolą.
Pożera ich chciwość takich jak ty.
Powinieneś pragnąć szczęścia innych, nie cierpienia.
Ta ziemia mogłaby wykarmić wszystkich.
Ale ty tego nie rozumiesz.
Myślisz, że masz władzę,
ale mylisz się.
Oni ją mają.
Póki umierają ludzie tacy jak mój brat…
nie umiera wolność.
- Prawo powinno… - Prawo!
Prawo jest w moich rękach.
A teraz odejdź i pozdrów ojca.
Zanim straci dwóch synów zamiast jednego.
Cosimo, zamknij drzwi.
I wejdź do środka.
Bądź grzeczny, dobrze?
Antonio, weź go ze sobą. Z dala od tego miejsca.
Nim stanie się taki jak my.
Lucia…
Nie płacz.
Pa, mamo.
Dziękuję, Vincenzo.
KARABINIERZY
Maria!
Cosimo też zabili.
Dzień dobry.
Poproszę dziesięć kilo mąki.
Przykro mi, mąka się skończyła.
Przykro panu?
A to co?
To nie dla was.
Ostatnio też nie mieliście mąki. Nie chcecie naszych pieniędzy?
Nie macie mąki, nie macie cukru, nie macie soli.
Mamy umrzeć z głodu?
Chodźmy.
Bianca!
Co robisz?
Można?
Wejdź.
Zapraszam. Długo się nie widzieliśmy! Chodź. Usiądź.
Usiądź, skarbie. Proszę.
Już tyle razy chciałem was odwiedzić.
Ale od śmierci twojego ojca spędzam cały czas w Materze.
Mam tam teraz biuro i rzadko bywam w mieście.
Ma pan piękny dom.
Poświęcenia…
Lata poświęceń.
Ale powiedz, czemu zawdzięczam tę wizytę?
Potrzebujesz pomocy?
Tylko powiedz.
Jestem to winien twojemu zmarłemu ojcu.
Don Luigi, posiadamy ogromną ziemię.
Po tym, co zaszło, nikt nie chce dla nas pracować.
Caterina.
Dziękuję. Zostaw.
Proszę.
Spróbuj.
- Pycha. - Nie, dziękuję.
Nie martw się.
Wszystkim się zajmiemy.
Możecie być z siostrą spokojne, wyślę wam swoich ludzi.
Ale urosłaś.
Zrobiłaś się piękna.
Byłyście z siostrą takie malutkie.
Ile masz teraz lat?
Więc wyśle pan kogoś?
Bardzo dziękuję.
Spokojna głowa.
Tak sobie myślałem…
Jadę do Matery…
Może pojedziesz ze mną?
Bądź dla mnie miła, a już niczego ci w życiu nie zabraknie.
Chodź tu do mnie.
Caterina!
- Wszystko okej? - Możesz mi pomóc?
Czekaj, zrobię to z tobą. Dobrze. Teraz.
- Musi jechać do szpitala! - Szybko!
Powoli!
Boże, ale piecze!
Jak wyglądał ten wąż?
Był duży i czarny.
Vincenzo, duży i czarny.
No dobrze…
możemy już tylko czekać.
Czekać? Na co?
Babcia mówiła mi, że gdy ukąsi cię wąż,
masz dwa wyjścia.
Albo zalejesz ranę mlekiem kobiety…
Masz mleko?
Co? O czym on mówi?
Można też wyssać jad, a potem opluć ranę. Tak?
To obrzydliwe.
Wiem, ale…
No to wybieraj. Ja czy on.
Ty.
Vincenzo, potrzymaj to.
Możesz się odwrócić? Ty też, Vincenzo.
Nie ruszaj się.
Jak ci na imię?
Bianca.
Bianca, pozwól…
Zaczynamy.
Zamknij oczy.
- Dlaczego… - Inaczej się nie uda.
- Tutaj? - Tak.
Poczekaj, muszę znaleźć dobrą pozycję.
Ty łajdaku!
Nic ci nie będzie. Węże czteropasiaste nie są jadowite.
Ale i tak uratowałem ci życie.
Nie zapominaj.
Jesteś przy mnie każdego dnia.
Zawsze.
Antonio!
Hej.
Zobacz.
- Jak wyglądam? - Wspaniale.
Chodź, chcę ci coś pokazać.
Mieszkanie na drugim piętrze.
Jest świetne.
Tata mówi, że możemy wprowadzić się za niecały miesiąc.
Dobrze.
Chcieliśmy tego, prawda?
Tak.
Co się stało?
Nic.
Antonio, wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Tata mówi że nie byłeś na ostatnim spotkaniu w fabryce.
- Wiem. - Martwię się.
Po prostu…
- Po prostu co? - Nie mogłem przyjść.
Co się dzieje?
Nawet na mnie nie spojrzysz.
Co się dzieje? Powiedz.
Nic się nie dzieje.
Jestem zdenerwowany po śmierci brata.
To wszystko.
W trakcie tych lat stałeś się tu bardzo ważny.
Dla wszystkich.
Dziękuję.
Znamy się od ponad 20 lat.
Jeśli potrzebujesz wyjechać na jakiś czas…
Tylko powiedz.
Chętnie ci pomożemy.
Nic mi nie jest, proszę pana.
- To był tylko wypadek. - Nie przejmuj się.
Wszystkim się zajmiemy.
Martwię się o ciebie, Antonio.
Poważnie.
Mogę dalej pracować.
- Na pewno? - Tak.
W porządku.
- Zapewniam. - Dobrze.
Dziękuję.
Antonio.
Tak?
Mojej córce bardzo na tobie zależy.
Stałeś się częścią rodziny.
Pamiętaj o tym.
Dziękuję.
ANTONIO PARADISO VIA ENRICO TOTI – TRIEST
I widzisz, Lorenzo?
- Kto tam jest? - Ci co zwykle. Wchodzimy?
Chodźmy.
- Wystarczy. - I siedem!
Jak tam, Antonio?
- Jak tam? - Co słychać?
Wszystko dobrze.
- Piwo to, co zwykle? - Tak. Dziękuję, Michele.
Totò, grasz czy jak?
Nie, Lorenzo zajmie moje miejsce.
Dobrze, może w końcu coś wygram.
Ty wygrasz? No nie, już ja ci pokażę…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Poczęstujecie się? - Nie, dziękuję.
- Jedziecie do miasta? - Tak.
Weźmiemy bagaż. Śmiało.
Dziękuję.
Nie jesteście stąd, co?
Z innych stron?
Jadę z północy, ale tu się urodziłem.
To się wam nie poszczęściło.
Jak dobrze, że jesteś.
- Jak się masz? - Dobrze.
Dzień dobry.
Szukam Bianki.
Chodź ze mną.
Tędy.
Można?
Proszę.
Dziękuję.
Usiądź.
Skusisz się na ciastko?
Sama upiekłam.
Moja mama. Młodo umarła.
Była dobrą kobietą.
Nie, dziękuję.
Zawołam Biancę.
Z moją siostrą trzeba być cierpliwym.
Gdzie Antonio?
Wyszedł.
Ale dlaczego?
Widziałem zdjęcie żony Schettino.
To samo zdjęcia mama znalazła w twoim portfelu lata temu.
Dobrze to pamiętam.
Antonio…
siostra Bianki jest moją córką.
Wychowywałem się w rodzinie Schettino.
Byłem nawet drużbą na jego ślubie.
Gdy po roku urodziła się Bianca, oszalał, stał się bestią.
Chciał mieć syna.
Zaczął pić.
Bił żonę, biedną Cesarinę.
Wiesz, jak często musiała spędzać noc w naszym domu?
Dlatego…
nigdy nie miałem odwagi, by spojrzeć Marii w oczy.
Nigdy sobie tego nie wybaczyłem.
Mama wie?
Antonio.
Wiesz, jak zmarła Cesarina?
Zabiła się.
MUSZĘ CI POWIEDZIEĆ COŚ WAŻNEGO ANTONIO PARADISO
Paradiso.
Antonio!
Więc…
powiesz mi, co jest takie ważne?
Chcę się z tobą ożenić. Tu i teraz.
Zamknij oczy.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak