Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เบียงก้า!
‪อย่าเล่นแบบนี้สิ ปล่อยฉันลง
‪มาเร็ว! ให้ไวเลย
‪โอเค ทางนี้
‪ไม่เอาสิ! ซิชชีโอ อย่าเล่นแบบนี้!
‪เดี๋ยวๆ
‪- เบียงก้าไปกันเถอะ สายแล้ว ‪- ซิชชีโอ
‪ปล่อยให้ลงเดี๋ยวนี้นะ!
‪เบียงก้า ไม่เอาน่า
‪- ถึงแล้ว ‪- มาเถอะ สายแล้วนะ
‪เบียงก้า
‪หันไปซิ
‪คืนนี้เราจะได้เจอกันไหม
‪ที่บ้านใกล้ๆ สุสาน
‪ถัดจากน้ำพุ
‪ให้ตายเถอะ ‪เป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย มาเถอะ
‪- ใช่ อะไรของเธอ ‪- มาเถอะ ไปได้แล้ว
‪- ไม่ต้องพูดอะไร ‪- เธอมันนังมารร้าย
‪- ไว้เจอกัน ‪- บาย
‪ไว้เจอกัน
‪รอคโค่ ทำอะไรน่ะ
‪กินแต่ขยะนี่ตลอด!
‪ไปเลย!
‪- อยากช่วยย่าไหม ‪- ครับ
‪- ทำได้ไหม ‪- ครับ
‪ดูนะ แบบนี้
‪นวดให้ยาวก่อน แล้วค่อยรีดให้บาง ลองดูสิ
‪ของพวกนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพ
‪แม่ต้องบอกแกอีกกี่ครั้ง จะฟังอีกกี่ครั้ง
‪ปล่อยเขาเถอะ ไม่เห็นจะมีใครกินแล้วตายเลย
‪แกควรจะกินอะไรแบบนี้ เข้าใจไหม
‪เอาไป
‪เมื่อคืนซิชชีโอกลับมากี่โมง
‪นี่ ฉันบอกว่าไม่ไง ‪วันนี้ฉันไม่เข้าเมืองกับเธอนะ
‪งั้นฉันไปคนเดียวก็ได้
‪เบียงก้า เธอกำลังเล่นกับไฟนะ
‪ซิชชีโอแต่งงานแล้ว มีลูกแล้ว ‪เข้าใจบ้างไหม
‪โคซีโม เราต้องการน้ำตรงนี้
‪- ใครๆ ก็รู้ ‪- ขอมะกอกหน่อย
‪อย่างแจ่ม
‪หยุดได้แล้ว ข้าวมาแล้ว หยุดก่อน!
‪มากินข้าว
‪มาเถอะ มากินแซนด์วิชกัน
‪พวกเขาต้องการน้ำ โคซีโม
‪ขอชีสหน่อย
‪- แซนด์วิชเป็นไงบ้าง ‪- อร่อย
‪กินซะ
‪เก่งมาก
‪โคซีโม
‪ไหวไหม
‪เธอคงตากแดดมานานเกินไป
‪เข้าไปในยุ้งฉางเถอะ
‪ถือว่าเลิกงานแล้วก็แล้วกัน
‪ไปเถอะ
‪- จะไม่หยุดทักทายกันหน่อยเหรอ ‪- ลินดา
‪คุณไม่มีเวลาให้ฉัน ‪แต่คุณมีเวลาให้ลูกสาวของสเก็ตตีโน่
‪- รู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว ‪- ไม่งอแงแล้วกลับบ้านไปเถอะ
‪พ่อ!
‪รอคคิโน่
‪- เห็นไหมว่าพ่อเอาอะไรมา ‪- เห็น
‪ชอบไหม ตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะ
‪ขนดำด้วยนะ
‪มันขนดำ เรียกว่าไอ้ดำเถอะ
‪- เนอะ ‪- ได้ฮะ
‪เอาเชือกไปสิ ถือไว้
‪ผูกมันไว้ตรงนี้กัน
‪นั่นแหละ ผูกไว้ตรงนั้นเลย ‪แม่อยู่ไหนเหรอ
‪- ไม่รู้สิ ‪- ไม่รู้นี่คือยังไง
‪นี่! เจ้าตัวแสบ!
‪- แกรักพ่อไหม ‪- ครับ
‪เด็กดี
‪เฝ้าไว้นะ โอเคนะ
‪ลูซี่!
‪ลูเชีย
‪ผมเผลอหลับ
‪แกเหมือนคุณตาไม่มีผิดเลย รู้ตัวไหม
‪ตอนแกยังเด็ก ‪ตาเขาเคยอุ้มแกไว้แล้วบอกว่า "นีเน่
‪เขายังอายุไม่ถึงสองขวบเลยนะ ฟังที่เขาพูดสิ!
‪เขาจะใช้ชีวิตได้ตามที่ใจต้องการเลย"
‪แต่ตอนนี้…
‪หัวแกเนี่ยเป็นอะไรไปแล้ว เป็นอะไร!
‪หยุดเลย
‪แม่เคยคิดจะไปจากที่นี่ไหม
‪ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อื่น
‪กับผู้คนแปลกหน้าที่ใช้ภาษาต่างจากเรา
‪ไม่เคย
‪อยู่ที่นี่ฉันมีความสุขดี
‪กับลูกๆ
‪เดือนนี้อันโตนีโอไม่ส่งจดหมายมาเลย
‪เขาลืมเราไปแล้วเหรอ
‪อันโตนีโอเหรอ
‪อันโตนีโออยู่ที่นั่นเสมอ ‪เขาจะคิดถึงเราทุกเดือนนั่นแหละ
‪ผมอยากไปจากที่นี่
‪ผมเธอสวยมากเลย
‪แล้วข้างใต้ใส่อะไรอยู่ ขอดูหน่อยสิ
‪- ขอดูข้างในเสื้อเธอหน่อย ‪- อย่าค่ะ
‪- ขอเถอะค่ะ ไม่เอา ‪- ขอดูหน่อย
‪ไม่เอาเหรอ
‪เอาสิ หันไปซะ อ้าขาออก
‪- มาเรีย ‪- ไงซิชชีโอ
‪สามีคุณล่ะ
‪ยังอยู่ในเมืองกับสาวๆ
‪ยังอยู่ในเมืองเหรอ ‪คุณชงกาแฟไว้เหรอ
‪เพิ่งชงเอง นั่งลงก่อนสิ
‪ขอบใจ
‪อร่อยดี
‪- ดีกว่าร้านโรดอลโฟคาเฟ่ ‪- คุณพูดอะไรใส่สามีฉัน
‪คุณก็รู้ดีว่าจะเกิดอะไร ‪กับคนที่ต่อต้านนายกเทศมนตรี
‪- ไม่กลัวหน่อยเหรอ ‪- ฉันมีลูกสาวสองคน เข้าใจไหม
‪- อยากให้เด็กๆ โตมาเจออะไรแบบนี้เหรอ ‪- ฉันไม่อยากเลี้ยงลูกตัวคนเดียว
‪คนต่อไป
‪ชื่อ
‪โดเมนิโก้ สติกลิอาโน่
‪- คุณมีมะกอกเท่าไร ‪- ร้อยสิบเอ็ดกิโล
‪ร้อยสิบเอ็ดเหรอ เยี่ยม
‪เอาไป
‪แค่นี้เหรอครับ
‪เงินก้อนนี้อยู่ได้ไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ
‪ผมมีลูกสองคนครับ ‪ผมทำสวนมาตลอดทั้งปี
‪คุณคิดว่ามันง่ายเหรอ
‪ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‪มีภาษีที่ต้องจ่ายให้รัฐบาล
‪แล้วใครจ่ายภาษี คุณเหรอ
‪คุณจ่ายภาษีเหรอ
‪ผมเป็นคนจ่าย จำใส่กะโหลกเอาไว้
‪เอาไป
‪แค่นั้นแหละ
‪ไปได้แล้ว
‪คนต่อไป
‪- ชื่อ ‪- ซิชชีโอ พาราดิสโซ
‪แม่งทำบ้าอะไรวะ
‪ปีนี้มะกอกราคาสองพันลีร์ต่อหนึ่งร้อยกิโลกรัม
‪แล้วใครจะซื้อล่ะ
‪ผมเอง
‪ซิชชีโอ
‪ฉันมีอยู่ร้อยห้าสิบกิโลสวยๆ ใกล้กับแม่น้ำ
‪เดี๋ยวจะเตรียมให้อีกร้อยกิโล ‪ภายในหนึ่งสัปดาห์
‪เดี๋ยวผมซื้อเอง
‪ไม่มีเงินได้ง่ายๆ อีกแล้ว
‪เลิกให้พวกนอกเมืองมารีดเลือดเราได้แล้ว
‪ปีนี้เราจะต้องได้ค่าน้ำมัน ‪จะไม่มีการให้ไปฟรีๆ
‪เอ้า! ทำไมหน้าเสียกันแบบนั้น ‪รอบหน้าผมจ่ายเอง!
‪คืนนี้ไม่นอน!
‪เย่!
‪ซิชชีโอ!
‪ขุดดิน!
‪มาฉลองกันเถอะ!
‪- ไง ‪- ว่าไง
‪ไงแม่
‪ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นหรือยัง
‪มาริโออยากจุดไฟเผาตัวเอง พ่อรู้ไหมว่าทำไม
‪ลูกชายอายุ 13 ปี พินุกชิโอ ‪ตายไปตอนที่เขากำลังทำงาน
‪แล้วตำรวจก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪ส่วนเราก็นั่งกินข้าว…
‪ฉันไม่อยากฟังเรื่องนี้ในบ้านของฉัน
‪รู้ไหมว่าพวกห่านั่น พวกบัคเคลลา คาตัลโด ‪สเก็ตตีโน่ จ่ายค่าจ้างวันละเท่าไหร่
‪สี่ร้อยลีร์โง่ๆ สี่ร้อยลีร์นะพ่อ!
‪นมหนึ่งลิตรมีค่าร้อยลีร์!
‪สนเรื่องครอบครัวตัวเองเถอะ ‪ไม่ใช่เรื่องของชาวบ้าน!
‪นี่ ขอร้องล่ะ
‪มาเรีย เอาขนมปังมา
‪เมื่อคืนไปไหนมา
‪ลูเซีย ขอเถอะ
‪ทำไมไม่ตอบเมียแกล่ะ
‪ดูท่าแกจะไม่ชอบบ้านหลังนี้แล้วสิ
‪เหมือนปู่มันไม่มีผิด
‪- เมื่อคืนคุณไปจ่อหว่างขาใคร ‪- โอเค
‪ผู้หญิงพวกนั้น ‪มีน้ำผึ้งอยู่ตรงหว่างขาหรือไง
‪ลูเซีย ขอเถอะ
‪งั้นก็เอาเลย
‪ไปหาอีตัวของแกเลย! ไปเลย!
‪- ดูสิ ‪- มีอะไรเหรอ
‪ไปเอามาจากไหน
‪นี่คือ…
‪ย่อๆ ก็คือป้าผม
‪ช่วยทหารอเมริกัน
‪ที่ป่วยเอาไว้
‪แล้วเขาก็ยกเจ้านี่ให้ป้า
‪เขาพูดอะไรน่ะ
‪ใครจะรู้ล่ะ ภาษาฝรั่งเศสนี่
‪แต่ก็เพราะดีนะ
‪วิเศษเลย
‪เราควรออกเดินทางนะ
‪ไปเจอคนใหม่ๆ
‪เราจะมาตายที่นี่ไม่ได้
‪ไปปารีสกันเถอะ
‪เราอาจจะเรียนภาษาฝรั่งเศสได้ด้วยนะ
‪จะได้เข้าใจว่าเพลงเพราะๆ นี้แปลว่าอะไร
‪คุณสวยมากเลย
‪ทุกครั้งที่ฉันเห็นคุณ
‪ฉันรู้สึกเหมือนข้างในร้อนรุ่มเป็นไฟ ‪ฉันไม่เข้าใจอะไรแล้ว
‪มือฉันเหงื่อแตก ขาฉันสั่น
‪เบียงก้า
‪ด้วยความเคารพเลยนะเพื่อน
‪นายต้องคุยกับไอ้ห่านี่
‪นายต้องทำ!
‪ต้องทำให้แม่งขี้ราด ‪ให้แม่งเข้าใจว่าใครใหญ่!
‪นายเป็นเจ้าของไร่ข้าวสาลี ‪และมะกอกห้าสิบเฮกเตอร์ ห้าสิบ!
‪นายเป็นนายใหญ่ใช่ไหมล่ะ
‪ใช่ไง!
‪ไม่ใช่มัน!
‪ฉันจ่ายสองพันลีร์ต่อร้อยกิโลกรัม ‪ให้นายเท่านั้น ไม่ให้คนอื่น!
‪นายถึงต้องไปคุยกับมัน
‪ต้องพามันมาที่นี่ ‪แล้วให้มันมาขอโทษฉัน
‪ดอน ลุยจิ ฉันสัญญาว่า
‪จะคุยกับซิชชีโอ แต่ว่า
‪ถ้าเขาไม่ต่างจากพ่อเขา เรื่องนี้ก็คงยาก
‪- ขอลองก่อน แล้วจะบอกอีกที ‪- ขอบใจ
‪ฉันมีน้ำมันดีๆ มาให้
‪ลูกชายฉันเตรียมไว้ข้างล่างแล้ว
‪นายใจดีเสมอเลย ขอบใจนะ
‪- ฉันติดหนี้บุญคุณนาย ดอน ลุยจิ ‪- ขอบใจ
‪คืนนี้ ฉันอยากให้ครอบครัวเจนติเลมานี่
‪วาราซาโน่ โดนาดิโอ โมราโน่ ‪เพลลิตต้า ปัสโตเร่
‪ให้ทุกคนมาที่นี่ในคืนนี้
‪ฉันจะดูแลซิชชีโอเอง
‪- ไง วินเชนโซ ‪- เดี๋ยวไว้เจอกัน
‪โคซีโม สเก็ตตีโน่อยู่ในโบสถ์เหรอ
‪ปาฏิหาริย์ชัดๆ เขาจะสาบานตนไหม
‪นายกำลังเล่นกับไฟว่ะ
‪ถ้าสเก็ตตีโน่รู้ว่านายคบกับเบียงก้า ‪นายจะมีแค่สองทางเลือก
‪ก็คือแต่งกับแต่ง
‪และฉันรู้ว่านายแต่งงานแล้ว
‪หยุดเถอะ
‪นายมีผู้หญิงเยอะแยะ
‪วินซ์ เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงทั่วไป
‪ถ้าเบียงก้าหัวเราะตอนกลางคืน ‪ดวงอาทิตย์จะโผล่ออกมา
‪แต่นายไม่เข้าใจหรอก ไม่มีใครเข้าใจ
‪ซิชชีโอ
‪- ไปดื่มเบียร์กัน ‪- ซี
‪- ไปกันเถอะ
‪นายนี่โง่ชะมัดเลย
‪ปล่อยเว้ย เอาแต่ทำอะไรไม่เข้าเรื่อง
‪ซิชชีโอ เดี๋ยว
‪โทนิโน
‪สเก็ตตีโน่อยากคุยกับนาย ‪เขาบอกว่าเป็นเรื่องสำคัญ
‪ใจเย็นก่อน เราจะเข้าไปด้วยกัน ‪แล้วเราจะทำให้มันเห็น
‪ช่วยใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม
‪- ไม่สิ เราจะเข้าไปพร้อมกัน ‪- กูไม่สนโว้ย!
‪- แม่งเกินจะทนแล้ว! ‪- หยุดก่อน
‪เราจะเอาแม่งให้เละ!
‪- หยุด ไปให้พ้น! ‪- พอแล้ว ซิชชีโอ
‪ฟังนะวินเชนโซ ‪ให้ฉันพูดเอง ฉันจะจัดการเอง
‪ขออนุญาตครับ
‪เข้ามาสิ โคซีโมเอาเก้าอี้ให้เขาหน่อย
‪ไวน์ดีๆ สักแก้วหน่อยไหม
‪เบียงก้า เอาไวน์มาหน่อย
‪รู้จักลูกสาวฉันไหม เบียงก้าน่ะ
‪ไม่ค่ะ
‪ดื่ม
‪ครอบครัวเป็นไงบ้าง
‪เมียแกชื่อลูเซียใช่ไหม
‪เดี๋ยวนะ งั้นลูกชายแกก็คือ
‪- รอคคิโน่ ‪- รอคคิโน่ สบายดีกันไหม
‪สบายดี ขอบคุณ
‪รู้ไหมว่าฉันรู้จักครอบครัวแกมานานแค่ไหน
‪ตอนเรายังเด็ก ‪พ่อแกกับฉันสนิทราวกับเป็นพี่น้องกัน
‪มากกว่านั้นอีก
‪ปู่แกเป็นพ่อทูนหัวของฉัน รู้ไหม
‪แล้วเขาก็เจอผู้หญิงคนหนึ่ง ‪จากนั้นก็ไปอเมริกา
‪เขาทิ้งย่าของนายไว้กับลูกสามคน
‪รู้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นอายุเท่าไร แค่ 16
‪ปู่แกอายุ 55
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪แล้ว
‪เรื่องมะกอกล่ะ
‪คุณรู้ดีกว่าผม
‪ใช่ แต่ดอน ลุยจิบอกฉัน
‪ว่าคืนก่อนที่ร้านเหล้าของปัลลาดิโน่
‪ครับ ใช่
‪เขากอบโกยรายได้จากคนยากจน
‪หลายครัวเรือนที่ดิ้นรนทำสวนมาตลอดทั้งปี
‪แต่เขาก็แค่โผล่มาชุบมือเปิบ ‪กอบโกยเงินได้มากกว่าสามเท่า
‪คุณสเก็ตตีโน่
‪ผมก็เหมือนพ่อผม
‪ไม่มีใครบังคับผมได้
‪และถ้ามีใครอยากทำสงครามกับผม
‪ก็คงจบไม่สวยครับ
‪ไปบอกเพื่อนคุณนะ
‪เราขุดดิน
‪เรากำหนดราคา
‪ก็ถูกแหละ
‪พูดได้ดี
‪ใจกล้าดีนี่ไอ้หนู เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว
‪แกนี่ได้พ่อมาจริงๆ
‪จะทำไงได้
‪สายเลือดก็คือสายเลือด
‪ก็ได้
‪กลับไปเถอะ ฉันมีธุระต้องทำ
‪โคซีโม ไปส่งเขาหน่อย
‪ขอบคุณที่มานะคะ
‪ได้เรื่องว่าไงบ้าง
‪สวัสดีครับ ดอน ลุยจิ
‪ช่วยไปส่งผมในเมืองหน่อยได้ไหม
‪มึงจะเอาอะไร ‪แม่งเอ๊ย มึงอยากได้อะไร
‪ทุกคนหลับใหลอยู่บนสวรรค์กันหมดแล้ว
‪เข้าใจแล้ว เอาเงินไหมล่ะ
‪ช่วยด้วย
‪แม่งคลานว่ะ คลานอย่างกับหมู
‪ไอ้เศษสวะ
‪หนึ่งหมื่นห้าพันลีร์
‪ไอ้เฮงซวย
‪พอได้แล้วโดเมนิโก้ พอได้แล้ว!
‪ไปกันเถอะ
‪ดอกไม้ของผม
‪ไง
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪- ไปกัน ‪- ซิชชีโอ ทำอะไรของคุณ
‪- ไปที่ยุ้งฉางกัน ‪- ไม่ได้
‪ซิชชีโอ
‪มานี่มา
‪ถ้าพ่อฉันรู้นี่เป็นเรื่องแน่ๆ
‪ยังไงเขาก็จะรู้อยู่ดี
‪เบียงก้า
‪เวลาผมอยู่กับคุณ มันเหมือนกับ
‪เหมือนเวลาหยุดไป
‪แล้วก็ได้ยินเสียงเพลง
‪เบียงก้า
‪ผมอยากอยู่กับคุณตลอดไป
‪แล้วคุณไม่รักลูเซียเหรอ
‪รักสิ
‪แต่คุณไม่เหมือนกัน
‪คุณเป็นเหมือนภาพฝัน
‪ปีนี้มีมะกอกเยอะมาก
‪ไม่มีทางที่จะเก็บกันหมดอยู่แล้ว
‪เราจะทิ้งเงินไปเฉยๆ ไม่ได้
‪เราอยู่ด้วยกัน
‪ทั้งคืนเลย
‪ในยุ้งฉางเหรอ แกมันบ้าไปแล้ว
‪แกจะต้องแก่ตายตามลำพังแน่
‪เข้าไปในเมือง ‪ดูว่ามีใครอยากทำงานให้เราไหม
‪เขากลับไปตอนไหน
‪ไม่รู้สิ ‪ตอนนั้นเช้าแล้ว ฉันเองก็กลับมาก่อน
‪ผมไปเอาฟางก่อนนะ
‪มีม้าเดินกะเผลกอยู่หนึ่งตัว
‪ต้องใส่เกือกใหม่อีกรอบ
‪โคซีโม ฉันไปด้วย
‪- ได้ยินไหม ‪- ไม่นะ
‪มีอะไรเหรอ
‪น่าจะเป็นจิ้งจอก
‪แต่ฉันว่า
‪โคซีโม ฉันไม่เห็น…
‪- คงเป็นสัตว์สักตัว ‪- มาเรีย!
‪เดี๋ยวก่อนโคซีโม
‪นาย…
‪นายเอาฟางไปให้พ่อเถอะ ‪เดี๋ยวเขาโกรธนะ
‪กำจัดมันซะ
‪อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว
‪งั้นเข้าบ้านก่อนนะ
‪ซิชชีโอ
‪ซี
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪ฟังฉันนะ
‪- ไปแล้วเหรอ ‪- เขาไปแล้ว
‪นี่ รีบออกไปทางหน้าต่าง ให้ไวเลย
‪- แล้วเจอกันมาเรีย ‪- รีบไป!
‪คุณสเก็ตตีโน่ ผมนับถือคุณนะ
‪แต่ดอน ลุยจิขูดรีดเด็กๆ มาตลอด
‪นายกำลังพูดเรื่องนับถือกับฉันเหรอ
‪ตอนเมียนายป่วย ใครช่วยนายไว้
‪ท่านครับ
‪เวลานายต้องการอะไร ‪นายไปเคาะประตูบ้านใคร
‪บ้านท่าน
‪นี่คือความนับถือ
‪ไม่ใช่เรื่องที่นายพูด
‪การประกาศสงครามไม่ได้ช่วยอะไรใคร
‪เราก็แค่อยากอยู่อย่างสงบ
‪ลูเชีย
‪รอคคิโน่ ลงมา
‪มัวทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ไปเอามาจากไหน
‪มานี่เลย
‪กลับบ้านไปเลย
‪กลับบ้านซะ ไป
‪ตอนฉันตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า
‪ลูกไม่ได้อยู่ที่เตียง
‪ฉันนึกว่าตัวเองจะตายซะแล้ว
‪จีอุสติโน่เจอลูก
‪ตอนนั้นเขาตามหาคุณอยู่
‪ออกไปข้างนอกกัน คุณพ่อเฟลิซมาแล้ว
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสารภาพบาป ‪ฉันไม่จำเป็นต้องทำ
‪ฉันไม่ได้ทำบาป
‪ฉันมาที่นี่เพื่อทำความเข้าใจ
‪ไม่มีอะไรให้ทำความเข้าใจหรอก ลูเซีย
‪ผมรักคุณ
‪แต่เราต้องการกันคนละอย่าง
‪คุณมองว่าเป็นบาป แต่ผมไม่ได้มองแบบนั้น
‪เบียงก้า รอก่อน
‪รอก่อนสิ
‪เบียงก้า
‪เบียงก้า รอด้วย
‪เบียงก้า
‪อย่าเล่นแผลงๆ สิเบียงก้า
‪เบียงก้า
‪อันตรายนะ ลงมาเถอะ
‪ไม่เอาสิ ลงมาเถอะนะ
‪เห็นไหมว่าพ่อฉันมองเรายังไง
‪เห็นสิ แต่ลงมาได้แล้ว
‪ฉันว่าพ่อรู้
‪ลงมาได้ไหม
‪เบียงก้า
‪อันตรายนะ ลงมาเถอะ
‪ก็ได้
‪ฉันจะซื้อชุดยาวจรดเท้าให้เธอ
‪เธอจะได้ดูงดงามราวกับราชินี
‪- สีแดง ‪- ได้ สีแดง
‪ขอแหวนด้วยนะ
‪หลับตาสิ
‪เราจะไปจากที่นี่ในอีกสามวัน
‪อย่าโกหกเลย
‪แล้วก็ระวังสิ่งที่หวังเอาไว้ด้วย
‪อ่านนี่สิ
‪ตอนเช้า ผมจะเอาไปให้พ่อคุณ
‪เราจะไปหาพี่อันโตนีโอ
‪ว่าไง
‪เธออยู่กับซิชชีโอ
‪บอกมาเรียให้เอาเสื้อเชิ้ตขาวมาให้ฉัน
‪มาเรีย พี่เธอไปไหนซะล่ะ
‪ไปบ้านป้าคาร์เมล่าค่ะ ไปเอาแป้ง
‪ช่างเป็นลูกสาวที่ดีจริงๆ
‪ไปเอาแป้งที่บ้านป้าคาร์เมล่า
‪พ่อเลี้ยงแกมาดีจริงๆ
‪เบียงก้า
‪มานี่
‪ป้าคาร์เมล่าเป็นไงบ้าง
‪ป้าบอกว่าพ่อไม่เคยแวะไปเลย
‪นังร่าน
‪บ้านหลังนี้มีพร้อมเลยสินะ
‪ทั้งนังตอแหล
‪กับนังร่าน
‪ทำไมทำหน้าแบบนั้น
‪ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ
‪แต่เวลาที่พ่อให้เด็กสาวอายุ 15 ‪ถอดเสื้อผ้าในยุ้งฉาง
‪พ่อก็ชอบนี่
‪เฮ้ย
‪ไปกัน
‪ผมเอานี่มาให้
‪ผมเก็บไว้เป็นสัปดาห์แล้ว
‪แต่ฉันอ่านไม่ออกน่ะสิ
‪กว่าจะจบคงใช้เวลาทั้งวัน
‪งั้นผมอ่านให้ฟัง
‪ฉันอยากให้นายเห็นอะไรหน่อย ไปกัน
‪เราไม่ได้มีปีแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนสงคราม
‪เป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์
‪แค่มีน้ำก็พอ
‪ขอบคุณพระองค์
‪ที่เรามีน้ำอยู่เหลือเฟือ
‪ถึงอากาศจะร้อนมาก…
‪แต่ดินก็ยังชื้นอยู่
‪ครับ มันชื้น
‪ข้างใต้ยังชื้นอยู่
‪มันชื้น!
‪ก็เตือนแล้วไง
‪ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
‪นายคงไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว
‪ไม่แม้แต่คำเดียว
‪ไม่นะ!
‪อย่านะ ลูเซีย
‪- อย่าไปมอง! ‪- ไม่จริง!
‪ไม่จริง!
‪ไม่จริง ได้โปรดเถอะ ไม่!
‪พระเจ้า!
‪แกไม่ใช่พ่อฉัน!
‪แกเป็นใครก็ไม่รู้!
‪แค่คิดว่ามีสายเลือดเดียวกัน ‪ก็อยากจะอ้วกแล้ว!
‪ซิชชีโอ!
‪อันโตนีโอ ผู้จัดการอยากคุยกับคุณ
‪- เชิญครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪- เข้ามาเลย ‪- สวัสดีครับ
‪สวัสดี
‪- ไง ‪- ไงคะ อันโตนีโอ
‪พ่อชวนเราไปกินมื้อค่ำคืนนี้
‪ดีเลย
‪มีอะไรเหรอ
‪อันโตนีโอ มีอะไร
‪น้องผม…
‪น้องผมตายแล้ว
‪โดนฆ่าตาย
‪ใครเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪รอเดี๋ยว!
‪นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ เปิดประตู
‪ตำรวจเหรอ คราวนี้จะเอาอะไรอีก
‪- มา มาด้วยกัน ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ผมไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ คุณต้องการอะไร
‪อันโตนีโอ!
‪- แม่ ‪- อันโตนีโอ
‪แม่ไม่อยากเชื่อเลย
‪ซิชชีโอไม่อยู่แล้ว
‪ซิชชีโอของเราไม่อยู่แล้ว
‪เขาจากไปแล้ว
‪อันโตนีโอ
‪ไง
‪มันแย่มาก
‪รู้หรือยัง มันฆ่าซิชชีโอของเราเหมือนสัตว์
‪อันโตนีโอ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
‪ให้ทำอะไรก็ยอมหมดเลย ‪ฉันจะไม่รบกวนนาย
‪ถ้ามีเพื่อนหรือใครก็ตาม ขอแค่บอก ‪ฉันจะแต่งงานกับเขา
‪พูดอะไรน่ะ
‪- ลูเชีย ‪- อันโตนีโอ
‪ขอบคุณนะอันโตนีโอ
‪ขอบคุณที่มานะ
‪เอ้านี่
‪เอาไปให้คุณพ่อเฟลิซ
‪บอกท่านว่าต้องจัดงานให้ซิชชีโอของเรา
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ
‪ลูเซีย ไปกันเถอะ
‪เราจะไปเอาดอกไม้กับเทียน
‪เดี๋ยวกลับมานะ
‪ให้ตายเถอะ เธอจะไปไหน
‪ไปหาซิชชีโอ
‪เบียงก้า
‪ถ้าเข้ามาใกล้กว่านี้ ‪ฉันจะฉีกท้องนายให้ขาด
‪ไม่เป็นไร อันโตนีโอ
‪เราจะแบกซิชชีโอเอง
‪ลินดา มานี่
‪เธอด้วย
‪มานี่
‪เสียใจด้วยนะ
‪ยิงไม่เห็นเข้าเลย!
‪เตะเลย เดี๋ยวฉันกันเอง
‪- ไม่ได้นะ! ‪- เข้าแล้ว!
‪ฉันเตะเข้าแล้ว
‪แย่ว่ะ!
‪- เยี่ยม! ‪- เดี๋ยวก่อน!
‪เดี๋ยวดิ!
‪คืนก่อนหน้านั้น น้องของคุณมาที่สถานีนี้
‪ข้อหาทำร้ายดอน ลุยจิ
‪หลังจากนั้น ‪พวกเขาก็เห็นน้องคุณกลับบ้านคนเดียว
‪ตอนนี้เรารู้แค่นั้นครับ
‪ที่ทางเหนือ ‪การฆ่าแมงมุมจะพาโชคร้ายมาให้
‪คุณไม่ใช่คนที่นี่ใช่ไหม
‪ฟังนะครับ ผมจะขอถามหน่อยถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‪งั้นคุณก็น่าจะถามคนอื่นนะว่าไหม
‪เราทำตามหน้าที่ของเรา
‪ทันทีที่เราได้ข่าวคราว
‪เราก็จะแจ้งครอบครัวคุณแน่นอน ‪ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪โชคดีนะครับ
‪- อันโตนีโอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวอะไร ‪- เขาเป็นพี่ชายนะ
‪พี่กู ปาสเกล่า โมราโน่ ‪ติดคุกเพราะไอ้ซิชชีโอ!
‪- เข้าใจไหม ‪- พอได้แล้ว!
‪สามสิบ! มีผู้ชายสามสิบคน ‪ลงเอยแบบเขา ได้ยินกูไหม!
‪เขารู้แล้ว พอได้แล้ว
‪- ปล่อยกู! ‪- เขาเข้าใจแล้ว พอซะที ไปซะ!
‪ตระกูล "พาราดิสโซ" เหรอ ตระกูลเฮงซวย!
‪ไปให้พ้น!
‪ไป!
‪ใครน่ะ
‪กลุ่มผู้หญิงที่แบกโลงศพซิชชีโอ ‪มีเมียเขาอยู่ด้วย โรซิน่า
‪เขาเคยเจอเมียตัวเองอยู่กับซิชชีโอในยุ้งฉาง
‪ทะเลาะกันใหญ่โต นายไม่รู้อะไรหรอก
‪อันโตนีโอ น้องนายฟันสาวไปทั่ว
‪แล้วเบียงก้าล่ะ
‪รู้ไหมว่าฉันบอกซิชชีโอไปกี่รอบ
‪"พอได้แล้ว"
‪เขาไม่ฟังเลย
‪แม่งบ้าไปแล้ว
‪เขาไม่ได้คิดให้รอบคอบ
‪ก็อย่างที่เขาเคยพูด
‪"เบียงก้าไม่ใช่ผู้หญิงทั่วไป
‪เธอเป็นเทพธิดา"
‪ก็นั่นแหละ ที่ไปหาจ่าได้ความว่ายังไงบ้าง
‪ก็ดี ก็ไปได้ดี
‪ขอบใจนะ วินเชนโซ
‪แล้วไง
‪พวกมันฆ่าลูกชายคุณ ‪แต่คุณไม่พูดหรือทำอะไรเลย
‪ซิชชีโอทำพลาด
‪เวลาเราทำพลาด เราก็ต้องชดใช้
‪ถึงจะเป็นลูกก็เถอะ
‪ซิชชีโอก่อความวุ่นวาย
‪เขาให้ความหวังไปทั่ว
‪ไม่มีอะไรแย่ไปกว่า ‪การให้ความหวังกับคนที่ไม่มีอะไรเลย
‪มีแต่ผลเสีย
‪ถ้าจะเปิดศึกกับพวกอาชญากร
‪เราต้องเป็นพวกเดียวกันกับมัน
‪ซิชชีโอไม่ใช่แบบนั้น
‪ผมจะกลับคืนนี้
‪ด้วยรถโค้ช
‪อันโตนีโอ
‪ลืมเรื่องบ้านหลังนี้ ‪คนพวกนี้ ครอบครัวเรา ลืมทุกอย่างซะ
‪อย่ากลับมาที่นี่อีก
‪อย่ามาโดนตัวฉัน!
‪- อย่ามาจับนะ! ‪- หุบปาก
‪- ผมอยากคุยกับพ่อคุณ ‪- พ่อหลับอยู่
‪ทำไมล่ะ เขาเสียใจไหม ‪กับเรื่องที่เกิดขึ้นกับน้องผม
‪ก็บอกว่าพ่อหลับอยู่ไง
‪แล้วบ้านหลังนี้ ‪ก็ไม่ต้อนรับครอบครัวพาราดิสโซ
‪เราไม่ชอบกลิ่นพวกแก
‪รู้ไหมว่าเพราะอะไร
‪เพราะพวกแกเหม็นสาบ
‪โชยหึ่งเหมือนพวกโสโครกที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง
‪ได้ยินแบบนั้นแล้วก็ได้แต่สงสัยนะ
‪อยากจะคิดอะไรก็เชิญ
‪อย่าคิดนะว่าผมกลัวคนอย่างคุณ
‪คนทั้งเมืองรู้ความจริงกันหมด ก้อนหินยังรู้
‪อ๋อเหรอ คนทั้งเมืองรู้แล้วเหรอ
‪แบบนั้นก็ดีแล้ว
‪ทุกคนควรจะได้รู้
‪น้องแกแส่ในเรื่องที่ไม่เข้าท่า
‪ไม่มีใครโผล่หัวมายุ่งกับลูกสาวที่บ้านฉันได้
‪ฉันเลี้ยงลูกมาแบบไม่ให้แมลงวันตอมด้วยซ้ำ
‪เสียใจแทนพ่อแกด้วยนะ
‪แต่นี่เป็นจุดจบที่น้องแกสมควรจะได้เจอ
‪จำไว้นะไอ้หนู
‪ถ้าเลือกปลูกหนาม
‪นายก็ห้ามเดินเท้าเปล่า
‪คุณลงโทษคนพวกนี้ ‪ที่ยอมรับความทุกข์ยากมาตลอด
‪คนที่เลือกเดินออกมาจากการโดนกดขี่ ‪โดยพวกที่โดนความโลภครอบงำแบบคุณ
‪คุณควรเรียนรู้วิธีเพลิดเพลิน ‪ไปกับความสุขของคนอื่น
‪ไม่ใช่ความทุกข์ยาก
‪ที่ดินผืนนี้อุดมสมบูรณ์พอที่จะเลี้ยงทุกคน
‪แต่น่าเสียดายที่คุณไม่เข้าใจเรื่องนี้
‪คุณคิดว่าตัวเองมีอำนาจ
‪แต่ไม่เลย
‪พวกเขาต่างหาก
‪และตราบใดที่คนอย่างน้องผมตาย…
‪อิสรภาพจะไม่มีวันสูญหาย
‪- กฎหมายควร… ‪- กฎหมาย!
‪ฉันถือกฎหมายอยู่เนี่ย ในมือนี้
‪ไปซะ ไปทักทายคุณพ่อด้วย
‪ก่อนที่เขาจะเสียลูกชายทั้งสองคน
‪ไม่ใช่แค่คนเดียว
‪โคซีโม ปิดประตู
‪แล้วก็เข้ามา
‪เป็นเด็กดีนะ
‪อันโตนีโอ พาเขาไปด้วยสิ
‪ไปจากที่นี่
‪ก่อนที่เขาจะเป็นเหมือนเรา
‪ลูเซีย
‪อย่าร้องไห้เลย
‪ไว้เจอกันนะแม่
‪ขอบคุณวินเชนโซ
‪(ตำรวจ)
‪มาเรีย!
‪มันฆ่าโคซีโมด้วย
‪สวัสดีค่ะ
‪มีแป้งสักสิบกิโลไหม
‪ขอโทษที ‪แต่ว่าไม่เหลือแล้ว แป้งเราหมดแล้ว
‪ขอโทษเหรอ
‪แล้วนี่อะไร
‪นั่นไม่ใช่ของคุณ
‪คราวก่อนก็ไม่มีแป้งเหมือนกัน ‪มันทำไมงั้นเหรอ เงินเราไม่ดีงั้นเหรอ
‪แป้งหมดแล้ว ‪น้ำตาลหมดแล้ว เกลือหมดแล้ว
‪อยากให้เราอดตายหรือไง
‪ช่างเถอะ ไปกัน
‪เบียงก้า
‪ทำอะไรน่ะ
‪ขออนุญาตค่ะ
‪เข้ามาสิ
‪เชิญเลย! ไม่ได้เจอตั้งนาน ‪มานี่มา มานั่งก่อน
‪นั่งเลยๆ มานี่สิลูก มาๆ
‪รู้ไหมว่าฉันอยากมาบ้านไร่ตั้งกี่ครั้งกี่หน
‪แต่พอพ่อเธอไม่อยู่แล้ว ‪ฉันก็ได้แต่อยู่ที่มาเตรา
‪ออฟฟิศฉันอยู่ที่นั่นแล้ว ‪แล้วก็ไม่ค่อยได้เข้ามาในเมืองเท่าไร
‪บ้านคุณสวยดีนะคะ
‪ต้องแลกหลายอย่าง
‪เป็นปีๆ เลย
‪แต่ว่านะ เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า
‪อยากให้ช่วยอะไรไหม
‪บอกมาได้เลย
‪ฉันติดค้างพ่อที่เสียไปแล้วของเธอ
‪ดอน ลุยจิคะ ที่ดินของเราใหญ่มาก
‪หลังจากเรื่องนั้น
‪ก็ไม่มีใครอยากทำงานให้เราแล้ว
‪ไง คาเตรีน่า
‪ขอบใจ วางไว้นี่แหละ
‪มาแล้ว
‪ชิมหน่อยไหม
‪- อร่อยมากเลย ‪- ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪ทางเราจะจัดการทุกอย่างเอง
‪เธอกับน้องไม่ต้องเป็นห่วงเลย ‪เดี๋ยวฉันส่งทีมที่มีไปให้
‪โตขึ้นเยอะเลยนะ
‪เดี๋ยวนี้งามสะพรั่งเชียว
‪ตอนนั้นเธอกับน้องยังตัวเล็กๆ อยู่เลย
‪อายุเท่าไรแล้ว
‪คุณจะส่งคนมาใช่ไหมคะ
‪ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
‪ไม่มีปัญหาแน่นอน
‪ฉันกำลังคิดว่า
‪ฉันจะไปมาเตรา
‪ทำไมเธอไม่ไปด้วยกันล่ะ
‪ถ้าเธอเป็นเด็กดี
‪เธอจะได้อยู่สบายไปตลอดชีวิตนะ มามะ
‪คาเตรีน่า!
‪- ไหวไหม ‪- ช่วยผมหน่อยได้ไหม
‪มา เดี๋ยวผมช่วย เอาเลยนะ ขยับเลย
‪- เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล! ‪- มานี่สิ! เร็วๆ เลย!
‪ค่อยๆ
‪โอ๊ย มันแสบมากเลย
‪จำลักษณะงูได้ไหม ทันเห็นหรือเปล่า
‪ตัวมันใหญ่ สีดำ
‪วินเชนโซ ตัวใหญ่ สีดำ
‪งั้นก็
‪ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ
‪รอเหรอ จะให้รออะไร
‪ย่าผมเคยบอกว่าเวลาที่งูกัด
‪มีสองทางเลือก แค่สองทาง…
‪ถ้าไม่ราดน้ำนมจากสตรีลงบนแผลก็…
‪เธอมีนมไหม
‪ฉันน่ะเหรอ เขาพูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪หรือจะดูดพิษออกมาแล้วพ่นลงไปก็ได้
‪สกปรกจะตาย
‪ผมรู้แหละ แต่ว่า
‪ตัดสินใจได้แล้วครับ ผมหรือเขา
‪คุณ
‪วินเชนโซ ถือไว้หน่อย
‪ช่วยมองไปทางอื่นได้ไหม ‪วินเชนโซด้วย หันไป
‪รอก่อน อย่าขยับนะ
‪คุณชื่ออะไร
‪เบียงก้า
‪เบียงก้า รอก่อนนะ ขอผม…
‪เอาเลยนะ
‪หลับตาก่อน
‪- ทำไมต้องหลับตา ‪- ไม่งั้นมันจะไม่ได้ผล
‪- ตรงนี้ใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪เดี๋ยวนะ ขอผมจัดท่าให้สบายๆ ก่อน
‪ไอ้คนผีทะเล!
‪คุณไม่เป็นไรหรอก นั่นมันงูกระด้าง ไม่มีพิษ
‪อ๋อ แต่ผมช่วยชีวิตคุณไว้ใช่ไหมล่ะ
‪อย่าลืมนะครับ
‪คุณจะอยู่กับฉันในทุกๆ วัน
‪ตลอดไป
‪อันโตนีโอ!
‪ไง
‪ดูสิ
‪- เป็นไงบ้างคะ ‪- คุณสวยมากเลย
‪มาค่ะ ฉันอยากให้คุณได้เห็นอะไรบางอย่าง
‪อพาร์ตเมนต์อยู่ชั้นสองค่ะ
‪เยี่ยมมากๆ เลย
‪พ่อบอกว่าถ้าเราชอบ ‪เราก็ย้ายเข้ามาได้ภายในไม่ถึงเดือน
‪ดีเลย
‪เราอยากทำแบบนั้นใช่ไหม
‪ใช่
‪มีอะไรเหรอ
‪เปล่านี่
‪อันโตนีโอ ทุกอย่างโอเคไหม
‪ใช่ ทุกอย่างโอเค
‪พ่อบอกว่าคุณไม่ได้ไปประชุมโรงงานครั้งก่อน
‪- ผมรู้ ‪- ไม่สมกับเป็นคุณเลย
‪ผมรู้ ก็แค่…
‪- ก็แค่อะไร ‪- ผมไปไม่ได้น่ะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪คุณไม่มองฉัน ไม่คุยกับฉัน
‪เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมา
‪ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น
‪ผมแค่อ่อนไหวนิดหน่อย ‪ผมเสียน้องชายไป แล้วผมก็
‪แค่นั้นแหละ
‪อันโตนีโอ หลายปีที่ผ่านมา ‪คุณกลายเป็นบุคคลสำคัญที่นี่
‪ต่อทุกคน
‪ขอบคุณครับ
‪เรารู้จักกันมายี่สิบกว่าปี
‪ถ้าต้องการอะไร ‪อยากจะขอพักงานชั่วคราว
‪ก็แค่บอก
‪เรายินดีช่วยคุณ
‪ท่านครับ ผมสบายดี
‪- นั่นมันแค่อุบัติเหตุ ‪- ไอ้เรื่องนั้นน่ะไม่ต้องห่วง
‪เราจะจัดการเรื่องนั้นเอง
‪ผมเป็นห่วงคุณ อันโตนีโอ
‪ผมพูดจริงๆ
‪ผมทำงานต่อได้ ผมสบายดี
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ครับ
‪ก็ได้
‪- มั่นใจได้เลยครับ ‪- โอเค
‪ขอบคุณครับ
‪อันโตนีโอ
‪ครับ
‪ลูกสาวผมเป็นห่วงคุณจริงๆ
‪ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
‪ทำตัวดีๆ กับเธอหน่อย
‪ขอบคุณครับ
‪(อันโตนีโอ พาราดิสโซ ‪ผ่านเอ็นริโก้ โทติ เมืองทรีเอสต์)
‪เข้าใจยัง ลอเรนโซ
‪- มีใครบ้าง ‪- ก็เหมือนเดิม เข้าไปเลยไหม
‪เข้าไปกันเถอะ
‪- พอแล้ว ‪- เจ็ด!
‪อ้าว ว่าไงอันโตนีโอ
‪- ว่าไง ‪- เป็นไงบ้าง
‪ก็ดีครับ
‪- เบียร์แบบเดิมนะ ‪- ครับ ขอบคุณครับไมเคิล
‪โตโต้ จะเล่นไหม
‪ไม่เล่นหรอก ลอเรนโซจะมาแทนฉัน
‪ดีสิ คืนนี้ฉันอาจจะชนะก็ได้
‪คืนนี้ใครจะชนะนะ ‪ไม่เอาน่า ไหนดูหน่อยว่าจะชนะยังไง
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีครับ
‪เอาหน่อยไหม
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪- คุณจะเข้าเมืองเหรอ ‪- ครับ
‪วางกระเป๋าไว้ตรงนั้นแหละ มาสิ
‪ขอบคุณครับ
‪คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม
‪มาจากนอกเมืองเหรอ
‪ผมมาจากทางเหนือ แต่ผมเกิดที่นี่
‪จะออกจากท้องไหนก็ต้องพึ่งโชคแหละนะ
‪ดีจังที่นายมา
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- สบายดีครับ
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪ผมมาหาเบียงก้า
‪ตามมาค่ะ
‪ทางนี้
‪รบกวนด้วยนะครับ
‪เชิญเลยค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪นั่งก่อนสิคะ
‪เดี๋ยวฉันเอาขนมปังกรอบมาให้นะ
‪ฉันทำเองค่ะ
‪นั่นแม่ฉันค่ะ ท่านจากไปตั้งแต่ยังสาวๆ
‪ท่านเป็นผู้หญิงที่ดี
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันจะไปตามเบียงก้านะคะ
‪ต้องอดทนกับยัยนี่หน่อย
‪อันโตนีโอไปไหนล่ะ
‪เขาไปแล้ว
‪ไหงงั้นล่ะ
‪ผมเคยเห็นรูปภรรยาของสเก็ตตีโน่
‪มันเหมือนรูปที่แม่ ‪เจอในกระเป๋าเงินพ่อเมื่อหลายปีก่อน
‪ผมยังจำได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
‪อันโตนีโอ
‪น้องสาวของเบียงก้าเป็นลูกสาวฉัน
‪ฉันโตมาในครอบครัวสเก็ตตีโน่
‪ตอนเขาแต่งงาน ‪ฉันเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ด้วยซ้ำ
‪พอผ่านมาหนึ่งปี ก็มีเบียงก้า
‪แล้วเขาก็เสียสติ กลายเป็นสัตว์เดรัจฉาน
‪เขาอยากได้ลูกชาย
‪เขาเริ่มดื่มเหล้า
‪ทำร้ายร่างกายเมีย เชซารีน่า
‪รู้ไหมว่าเธอแวะมาค้างบ้านเรากี่รอบ
‪แล้ว…
‪ฉันก็ไม่เคยกล้าสบตามาเรียเลย
‪ฉันไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่
‪แม่รู้หรือเปล่า
‪อันโตนีโอ
‪รู้ไหมว่าเชซารีน่าตายยังไง
‪เธอฆ่าตัวตาย
‪(ผมมีเรื่องสำคัญที่จะบอกคุณ ‪อันโตนีโอ พาราดิสโซ)
‪พาราดิสโซ
‪อันโตนีโอ!
‪แล้ว
‪คุณจะไม่บอกเรื่องสำคัญนั่นกับฉันเหรอ
‪ผมอยากแต่งงานกับคุณ ตอนนี้เลย
‪หลับตาสิ
‪คำบรรยายโดย ญาณิศา จักรกลม