Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W OPARCIU O FAKTY
ZE ZMYŚLONEGO ŻYCIA FERNANDE GRUDET ALIAS MADAME CLAUDE, URODZONEJ 6.07.1923.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jest mi wygodnie, a moje dziewczyny pracują w Paryżu.
Interes idzie dobrze.
Biorę 30%.
Stawka: 500 franków za dwie godziny.
Wychodzi ładna sumka.
Przy dobrym zarządzaniu ustawię się na całe życie.
Mężczyźni traktują nas jak dziwki.
Postanowiłam zostać królową dziwek.
Zamienić nasze ciała w broń i zbroję.
Nigdy nie być ofiarą.
Jak się masz?
- Dziękuję. - Bardzo dobrze.
- Cześć. Jak się masz? - Cześć.
Dobrze.
Sto lat, sto lat
Dziękuję.
Sto lat, droga Nadège
Sto lat niech żyje nam
Nazywam się Sidonie.
Dorastałam w Lyonie.
Prywatne liceum.
Niania.
Lubię dziewczyny,
chłopców w moim wieku,
szybkość.
luksus i wyzwania.
Rozumiem. Skup swoją energię.
Powodzenia.
- Słucham? - Ze skupieniem.
Chciałabym.
Śmiało. Idź.
Zdejmij bluzkę.
Zawsze chciałam być kimś.
Najpierw wybrałam imię.
Pasujące do moich ambicji.
Miałam wielkie ambicje.
Tak, mówi Claude.
Chwileczkę.
Zatrudniam cię na próbę. Idź na przyjęcie. Dołączę do ciebie.
No i?
Świetna.
Bardzo dobra.
Jak tornado.
- Naprawdę? - Tak. Wyjątkowa.
Inteligentna, elegancka, kulturalna.
Nie dla facetów, którzy lubią być lepsi,
ale dla mnie jest świetna.
A wtorkowa, Geneviève?
Dobra.
Rozmowa?
Przyjemna. Ma niezły apetyt.
W łóżku?
Przy stole. Dużo je.
Ma grube uda, prawda?
Moją mocną stroną jest dyskrecja.
Niektórzy wątpią, że istnieję.
Do zobaczenia.
Albo mają mnie za mężczyznę.
Chciałabym.
Jacques Chabeau, tajemnica otacza
zabójstwo Stefana Markovića z Jugosławii,
byłego asystenta i ochroniarza Alaina Delona.
Pierwsza Brygada spędza kolejną bezsenną noc nad tą zagadką…
Miałam kiepski start, urodziłam się w złym miejscu.
W wieku 17 lat znalazłam miłość… Cóż, mężczyznę.
Zaszłam w ciążę. Problem.
To był koniec.
Nie chciałam tak żyć.
Zostawiłam córkę z mamą i pojechałam do Paryża.
Śliczna jesteś.
Podoba ci się? Będzie twój, kiedy dorośniesz.
Szafki, dużo miejsca. Będziesz zadowolona.
Łazienka.
Piękny marmur.
- Podoba ci się? Fajnie, co? - No wiesz…
Zawsze mieszkałam na wsi. Będzie dziwnie.
Witajcie w Paryżu!
Jak obiecałam.
- Nie rób takiej miny! - Nie, cieszę się.
Dla malutkiej.
Tak. No tak…
Proszę. To dla ciebie.
Bierz.
Dalej.
Cieszysz się? Podoba ci się?
Halo. Tak, mówi Claude.
Dla kogo?
Charlesa. Tak, to przyjaciel.
Tak, oczywiście.
Moje dziewczyny zawsze są grzeczne.
W przyszły wtorek. Idealnie.
Miło było cię usłyszeć.
- Jak masz na imię? - Clarence.
Od teraz Virginie. Clarence jest niepraktyczne.
- Ubrać się? - Jeszcze nie.
Ważna sprawa: higiena.
Pokaż, jak się podmywasz.
Chodź za mną.
Chodź. Weź rękawicę.
Nie tak. Mama cię nie nauczyła?
Po pierwsze, użyj bidetu. Nie jest dla psów.
Dalej. Zaczekaj. Daj.
Proszę.
Widzisz? To proste.
Z tyłu.
Bardzo dobrze.
Już jesteś. Przyszłaś wcześniej. Przyjdę za chwilę.
Jest dużo do poprawy, ale wierzę w ciebie.
To koniec. Nie było tak źle.
- Nie. - Chodź.
Do widzenia.
Dobrze poszło?
Klient narzekał?
- Nie „klient”. „Przyjaciel”. - Przepraszam.
Był tobą zachwycony.
Mam dar.
Powiedz, Sidonie.
Czemu mam cię przyjąć?
Mam 200 wyjątkowych dziewczyn. O wiele ładniejszych.
Bo jestem lojalna.
Mam już klientów.
Pochodzę z ich świata.
Nie musisz mnie przyuczać. Znam ich.
Oszczędzisz czas.
Miałaś genialny pomysł.
Brać pieniądze ze źródła.
Udawać, że dziewczyny są takie jak oni.
Przejąć władzę i rozwalić ich od środka.
Pasuje mi rozwalanie ich od środka.
Zapewniam, że mama nauczyła mnie podmywania.
Ale nie pukania do drzwi.
Jestem zajęta. Chodź. Pomówimy po drodze.
Nieco spuść z tonu i wiele osiągniemy.
- Pójdziemy to opić? - Nie piję.
Za dużo pracujesz. Nigdy nie wychodzisz.
- Skąd wiesz? - Często wychodzę.
Do Castle, prawda? Nie znoszę go.
Chodźmy tam, gdzie lubisz.
Inaczej wyobrażałam dobie Paryż.
Od razu znalazłam przyjaciół i wylądowałam pod latarnią.
Przestań!
Bijesz dziewczyny?
- Cześć. Jak się masz? - Dobrze.
- Wszystko gra? - Tak.
- Jesteś poobijany. - Tak.
Jak leci, Nicole?
Przedstawiam Sidonie.
Wrócę za pięć minut.
Trzej sędziowie. Rozstrzygają nasze konflikty.
Bracia Panzani z baru Le Lutetia.
Mistrzowie wyłudzeń.
Obok nich Marcantoni, Korsykanin z Les Trois Canards.
I Jo Attia.
To teraz nieważne.
Chyba makaroniarze.
Przyszło trzech.
Grozili nam. Widziałeś twarz Filou?
Teraz mnie ścigają.
Są nienasyceni.
Zdesperowani. Bez szacunku.
Niech gliny się tym zajmą. Ktoś jest mi winien przysługę.
- Czyli? - Nie brudźmy sobie rąk.
Pracujemy z glinami?
Musimy być dyskretni, zwłaszcza ty.
O co chodzi z tym frajerem, Markovićem?
Ponoć wypływają zdjęcia.
Przyjaźniliście się. Szkodził ci?
Masz złe informacje. Na zdjęciu jest twoja dziewczyna.
Nie, zwolniłam ją dawno temu.
To ty masz złe informacje.
Nie zapominaj.
Im mniej wiesz, tym lepiej.
Jeśli ktoś zapyta,
nic nie wiesz.
Szampan dla Fernande.
Przedstawiam Sidonie.
Jo to pani przyjaciel?
W tym biznesie trzeba mieć przyjaciół.
Kiedy zarabiasz,
przyciągasz sępy.
Przejdziemy na ty?
Z przyjemnością.
Masz chłopaka?
Nie mam czasu.
Spójrz na niego.
Niezły. Znasz go?
Nie.
Taki sobie.
Trochę słaby.
Przyprowadzę go. Wciąż patrzy.
Nie mam czasu na miłość.
Dobry wieczór.
Kupić ci drinka?
Czemu nie?
Jeszcze raz to samo.
Miło mi. André.
Lubisz tańczyć?
Miłość to choroba.
Nie da się z nią żyć.
W wieku 25 lat zakochałam się i chciałam umrzeć.
Wzięłam tabletki.
I nie umarłam.
Obudziłam się.
Wyleczyłam się.
Nieźle.
Obróć się.
Nieźle. Podoba ci się?
- Bardzo elegancko. - I jak?
Ale laleczka!
Wspaniale. Jackie Kennedy.
- Tak? - Ale ładniejsza.
Anne.
- Nie podziękujesz? - Dziękuję.
Tak mi dziękujesz?
- Ja miałam gorzej. - Mam to gdzieś.
Jazda do domu.
Nie chcesz torby?
Nie będę taka jak ty.
Nie lubię być na komendzie.
Ale to gra. Coś za coś.
Gliny przymykają oko. Skarbówka też.
A ja mam obserwować.
Spóźniłaś się.
Byle szybko. Mam ważne spotkanie.
- Ważne spotkanie. - Tak.
Słucham.
Akta dwóch nowych przyjaciół.
O rety…
Co za drań!
Wielki mi bojownik z korupcją.
Duża władza to małe wymagania w łóżku.
Przyganiał kocioł garnkowi, prawda?
- Złośnica. - Chcę coś omówić.
Jakieś dupki plądrują Pigalle.
Włosi.
Niedługo wezmą się za mnie.
Zajmę się tym. Obiecuję.
Masz informacje na temat Markovića?
Podobno urządzał w Paryżu orgie, robił zdjęcia i szantażował idiotów,
w tym idiotów wysoko w rządzie.
Orgie to twoja działka.
Sprawdzę, ale go nie znam.
Nie?
Twój kumpel Marcantoni zna Delona?
- Tak słyszałam. - Tak?
Dobrze, idę.
- Dobra. Ciao. - Ciao, piękna.
Daniel!
Usiądź. Spójrz na to. To nie dla dzieci.
Lubi sodomię.
Lubi być w sikach.
„W moczu”.
Brawo, panie ministrze.
Bardzo dobrze.
Idealne.
Dobra robota. Cieszę się.
Idź.
Masz złą postawę.
Twoim atutem jest pupa.
Ładna sukienka.
Mówi Claude.
Gdzie jesteś? Ty idiotko!
Niewiarygodne!
Zły klient! Idiotka!
Jak to możliwe? Jak?
Jaki Włoch? Hiszpański czy włoski akcent?
Było coś dziwnego?
Pamiętaj o zapłacie.
Sidonie. Mówi Claude.
Później pośpisz.
Sophia poszła do złego klienta.
Tak, zły klient.
Idź do Royala i to napraw.
Gdzie jest wilk? Gdzie?
Nie powiem twojemu ojcu.
Nowe doświadczenie.
Dziękuję.
Szybko zareagowałaś. To dobrze. Uratowałaś mnie.
„Oto kilka pytań, które pozwolą ustalić,
który z partnerów powinien się bardziej postarać.
Dla kobiet: cieszysz się, kiedy twój mąż wraca?
Przebrałabyś się dla niego?
Często mówisz mu, że go kochasz?
Czy to prawda?
Posłałabyś dzieci wcześniej do łóżka,
żeby spokojnie porozmawiać z mężem?”
Myślicie, że Claude lubi seks?
Pewnie wydaje w łóżku rozkazy.
Na pewno.
Robiła wam wykład o lodach?
Mnie nie.
Tak, ale jesteś wyjątkowa. Jesteś jak przełożona.
Jesteś jej ulubienicą.
Nie potrzebujesz.
Może ukrywa swoją orientację.
O tak.
- Chyba nie. - Ma przyjaciół?
- Jest zbyt oschła. - Do czego?
Cicho. Jest tutaj.
Posprzątajcie ten bałagan. Marlon Brando przyjeżdża za 15 minut.
Jazda!
Kawa, kubki, papierosy.
Dalej, dziewczyny.
Nie rozpraszajcie się. Przyjaciele was utrzymują.
Proszę. Stójcie tu.
Miło cię poznać.
W dekadę stałam się burżuazją.
Paryska elita mnie szanowała.
Miałam pieniądze,
mężczyznę.
Wymazałam swoją biedę.
Wymazałam Fernande.
Chodźcie!
Byłam niepowstrzymana.
Nietykalna.
Przyszła twoja mama.
Nie ma mnie.
- Nie ma jej. - Nie?
Coś załatwia.
Przekazać coś?
Tak dalej nie można. Nie umie zająć się córką.
To niezdrowe.
Nie chcę, żeby była dziwką jak jej mama.
Daj jej te klucze. Zrozumie.
Do widzenia.
Słyszałaś?
- Halo? - Halo, to ja.
To ty.
Złapaliśmy twoich Włochów. Załatwione.
Nie zapomnij o Markoviću.
Robi się poważnie. Widziałaś wiadomości?
Jeszcze nie.
Powinnaś.
Na razie.
Już jesteś?
To nie w twoim stylu.
Uwielbiam sztuki.
Ta jest najlepsza w Paryżu.
- Cygaro, André? - Jasne.
Dzięki.
Zostawię was. Mam robotę.
Miłej zabawy.
„Enjoy”, jak to mówią.
Fernande.
O co chodzi z Markovićem?
Ponoć mają zdjęcia nagiej pani Pompidou.
De Gaulle jest wkurzony.
Były minister jest w to zamieszany.
Zaprosił ich na kolację, żeby się ratować.
Nie bój się. To nie twoja sprawa.
Jeśli pójdziesz na dno, będą kłopoty.
Nie pójdę na dno.
Zostaw nas, Fernande. Musimy porozmawiać.
To wszystko szkodzi interesom.
Nic nie mają.
Chodź tu.
Nie wiem, co wiesz, ale trzymaj gębę na kłódkę.
Twoi nowi przyjaciele, gliny, ludzie u władzy…
Siedź cicho, a wszystko będzie dobrze.
Nie na moim terenie.
I nie z Fernande.
Zrozumiano?
Nigdy nie mówisz o sobie.
Opowiedz mi coś.
To nudne.
Nie gadam. Działam.
Nie musisz kłamać.
Jestem po twojej stronie.
Wracaj do domu.
Muszę wcześnie wstać.
Teraz?
- Halo? - Mówi Virginie.
Czy adres to Villa Hortensia 22?
Dzwonię z budki telefonicznej.
Nie reagują na dzwonek do drzwi.
Dzwoń jeszcze raz. Nie bądź idiotką.
Suzanne!
Suzanne, wezwij Josie. Złamałam paznokieć.
Oczywiście.
Chciałam pani powiedzieć,
że chyba wychodzę za mąż.
- Naprawdę? - Tak.
Dostałam wiadomość od Frédérica de Grimberta.
Napisał: „Josie, zorganizuję ci…
zorganizuję nam wielkie przyjęcie powitalne”.
Zabrał mnie do zamku.
Poznałam jego kuzynów.
Rozmawiał ze mną o małżeństwie.
- Zezłości się pani, kiedy odejdę? - Nie. Będę zachwycona.
Brudna dziwko!
- Przyjdzie pani na ślub? - Tak.
To ja, Virginie.
Mój Boże. Wejdź.
Co się stało?
Oni ci to zrobili?
No już. Gadaj.
Tak, to oni.
Napadli na mnie.
Gonili mnie po ogrodzie jak królika.
Zapłacili ci?
200 000.
Dobrze, chodź.
Uspokój się. Nie gorączkuj się. Będzie dobrze. Naprawdę.
O rety.
Tu, tam. Nie, ale…
Masz białą skórę. Łatwo się siniaczy, ale to zniknie za dwa dni.
To nic takiego.
Weź prysznic, wyśpij się i to wszystko.
Chodź tu, króliczku.
- Halo? - Halo, to ja.
Aresztowali Marcantoniego.
Analizowali narzutę, na której znaleźli ciało.
Idiota kupił taką samą.
Będzie ekstradowany.
Nie jesteś zaskoczona?
Ostrzegam, że będą konsekwencje.
Dziękuję, Georges.
Od początku wiedziałam, że Sidonie daleko zajdzie.
Wkrótce stała się moją prawą ręką,
chociaż mam zastrzeżenia.
André i ja znaleźliśmy równowagę.
Każdy dla siebie i szczęście dla wszystkich.
Wolałam Georgesa. Jego nie znosiłam. Był pretensjonalny.
Założę się, że dał mi poniżający kryptonim.
- Witaj, Violette. - Serge.
- Cześć. - Cześć.
Widzisz ulicę po prawej?
Bar jest 100 metrów stąd. Nie przegapisz, jest tylko jeden.
Często tu bywa…
Wybrano Pompidou. Awansowałam.
Utknęłam w służbie dla wywiadu.
Ochroni cię.
Musisz go znaleźć.
Nie gwarantuję bezpieczeństwa przed wejściem do sypialni.
W sypialni jest nasz.
- Dobrze? - Tak. Dobrze.
Poczekam, aż do mnie podejdzie, a potem…
Bardzo dobrze. Powodzenia.
Świetny wybór.
Mam coś dla ciebie.
Dziękuję.
Dyplomata. Przyjeżdża jutro.
Dodajemy 20 000 franków, bo ma szczególne wymagania.
Jest problem. Nie jest jednym z moich przyjaciół.
Będzie nim.
Potrzebujemy zaufanej dziewczyny. Jest trochę… skrzywiony.
Skrzywiony?
Mocno skrzywiony.
Ta niekończąca się sprawa z Markovićem
wszystko popsuła.
A twój przyjaciel,
Marcantoni…
Nie przyjaźnimy się.
Od teraz służysz Francji.
Twój los jest powiązany z losem kraju.
Bycie burdelmamą Francji było niebezpieczne.
Stałam się instytucją.
Rozwinęłam biznes.
Poza hotelem wynajęłam posiadłość przy Boulainvilliers,
żebyśmy byli razem jak jedna wielka rodzina.
- Jak się masz? - Dobrze.
Baw się dobrze.
- Jak się masz? - Świetnie.
- Mój drogi Paul. - Jak leci?
Strasznie się pocę!
Zwierzęta się pocą.
Kobietom jest gorąco.
To dopiero dobra edukacja.
Wprost ze szkoły Wizytek.
Chodziłaś do takiej?
Co to za idiota?
Jestem z prowincji.
Mój ojciec był burmistrzem Angers. Dużo zyskałam dzięki edukacji u Wizytek.
Zaczęłam kłamać w szkole.
Wymyśliłam sobie duży dom, nowych rodziców.
Ciężko musi być zarządzać tym wszystkim samotnie.
Kobieta musi mieć wsparcie.
Wierzą w największą blagę.
Dość o mnie. Zanudzam cię.
Podobno nikomu się nie nudzisz.
Pochlebstwo na niewiele się zda.
To nie pochlebstwo.
Musiałem poznać pracodawczynię córki.
Chyba się mylisz.
Nie.
Sidonie.
Jestem za stary, żeby się mylić.
Uwierz mi.
Ja też.
Oto Geneviève.
W porządku?
Tak. Na koszt firmy.
Zostawię was.
Usiądziesz?
Tak, dziękuję.
Napijesz się czegoś?
Poproszę kolejną whiskey. Dziękuję.
Chodź tu.
Ten koleś.
Jeśli będzie rozrabiał, wywal go. Bez cackania!
W centrum Paryża
w dzielnicy robotniczej między Les Halles i Le Marissem
w 1975 roku powstanie Centrum sztuki współczesnej.
Ogromna metalowo-szklana konstrukcja…
…chodzi o połączenie zamożnych dzielnic z robotniczymi.
W konkursie wzięło udział 700 architektów z całego świata.
Jurorzy wybrali projekt włoskiej firmy.
Składa się z ogromnego szklanego pudła…
Słucham?
Spałeś?
Zostawiłam u ciebie okulary.
Spałeś?
Tak, spałem.
Kurwa mać.
- O co chodzi? - Kurwa.
- Ubierz się. - Co mówiła?
Idzie tutaj. Jestem tego pewien.
Konstrukcja ma ogromną skalę
jak w czasach starożytnych,
kiedy katedry pojawiały się…
Gdzie ona jest?
O czym ty mówisz?
Wszędzie wtykasz fiuta!
Pieprzyliście się?
Jasne. Dobrze.
Jesteś ze mną dla pieniędzy.
Jesteś dziwką.
Mogłeś powiedzieć.
Nie pracuję dla ciebie. Nie jestem.
Tak, jesteś dziwką.
Dziewczyny są szczere, że pieprzą się dla kasy.
Bądź szczery.
Bądź szczery!
Chcesz moich pieniędzy.
Claude, przestań.
Nie dotykaj mnie.
Już wiem, dlaczego twoja matka i córka odeszły.
- Co powiedziałeś? - Nic.
Co powiedziałeś?
Kotku.
Uspokój się.
Przestań.
Siadaj.
Siadaj, Claude.
Kocham cię.
To nie tak, jak myślisz.
Kocham cię.
Naprawdę cię kocham.
Kocham cię.
Oziębła i zmysłowa.
Oczywiście.
Zapisałam. Czwartek o 19.
Do usłyszenia, Louisie.
Do widzenia.
Miałaś odbierać telefony, a nie zająć moje miejsce.
Nie jesteś dość martwa, żeby mnie zastąpić.
Martwa?
Tak, w środku.
Nadal kochasz życie.
Proszę.
Kate wróciła z Czadu.
Zrobiłam coś nie tak?
Claude?
Chodzi o André. Jest bezużyteczny.
Robię się miękka.
To któraś z was.
Odkryję to.
To nie ja. Jest za stary.
A Jo nie jest za stary.
- Mylę się? - O czym ty mówisz?
Twój tata jest w Paryżu.
- Skąd wiesz? - Poznaliśmy się wczoraj.
Przyszedł mnie zastraszać.
Prawdziwy drań.
Ogarnij swój bajzel.
Chwileczkę, proszę!
Czym się zajmuje?
Sprawami zagranicznymi.
Tak?
Przedstawiam ci Lolę. Chciała cię poznać.
Przyjdź później. Masz specjalne zadanie.
Specjalne?
Dyplomata.
Twój świat.
To cię naprostuje.
W porządku?
Już idę.
Claude cię ochrzaniła?
Zrobiłaś coś nie tak?
Nie o to chodzi.
W porządku?
Nie martw się. Za trzy godziny obudzi go ból głowy.
Nic nie będzie pamiętał.
Będę szczery. Tyłek też będzie go bolał.
- Kochasz mnie? - Tak, kocham cię.
Przynieś coś do jedzenia.
Tak jest, kapitanie.
…UFO. Przypominamy, to znaczy…
Wziąć to co zwykle?
…zwane latającymi spodkami,
oferują wyjaśnienie,
które jest w 98% racjonalne.
Co się stało?
Po zamknięciu
wszedł jakiś wariat i zastrzelił Filou.
Z bliska.
Potem porwał Nicole.
Podobno wyciągnął ją za włosy.
Wkurzyło nie to.
Policja znalazła ją później,
nagą, w lesie Saint-Germain.
Żyje.
Dzięki Bogu.
Odetniemy mu jaja.
Wierz mi, już nie żyje.
Co tu robisz?
Jeśli mogę pomóc…
Specjalna misja.
Sidonie ma dar.
Najlepiej zarabia.
Cudowna cipka.
Gdybyś wiedział…
Pójdę do Nicole.
Spokojnie. Znajdziesz go.
Zło zawsze jest ukarane.
Co roku zabieram dziewczyny na wakacje.
Moje ulubienice.
To jakby seminarium. Wzmacnia naszą więź.
Chodź!
Przestań!
Virginie?
- Wszystko gra? - Tak.
Słuchaj…
zdjęcia dyplomaty są idealne.
Zdolniacha.
Mam zdolne dziewczyny.
Swoją drogą, wariat, który siał zamęt u Jo, jest w więzieniu.
Aresztowano go rano. Nie tego chciał Jo.
Gliny były tam pierwsze.
Najpierw Marcantoni. Teraz Jo.
Nikt nie jest nietykalny.
Miłych wakacji.
…za tydzień.
- Co? - Nie umiesz pływać?
Nie umiem.
Miło, prawda?
To raj.
Tak, wiem.
A znam piekło.
W dzieciństwie byłam sama.
Przyjaźniłam się z kozą.
Mądrzejszą i bardziej szczerą niż większość ludzi.
Ludzi trzymałam na dystans.
Zostawałam z kozą.
Ładnie pachniała.
Mogłam jej ufać.
Ambasada USA nalegała, żeby prezydent nie wiedział, że to od nas.
„Przedstaw ją jako córkę lub siostrzenicę ambasadora”.
Powiedziałam, że mam uroczą Angielkę.
- Pomyślałam o Kate. - Tak.
Kennedy był prawdziwym dżentelmenem.
Przystojny, uroczy, uprzejmy.
Nie ciesz się. Jesteś nieudaną sobowtórką Jackie.
Ale bardziej zdzirowatą.
Nikt nie może wam powiedzieć prawdy. Mówiłem ci, kiedy przytyłaś.
- To najpotężniejszy człowiek świata. - Już nie.
Kochał mnie.
Tak, kochał cię. „Kochał mnie”.
Powiedział: „I love you”?
Naprawdę się w tobie zakochał.
- To prawda. - Tak.
Wierzysz mi?
Najlepiej płaci,
nawet jeśli jest brzydki, nieważne,
szach z Iranu.
Weekend luksusów i orgii.
Cały dzień na łodzi,
potem w pałacu.
Oszczędzę wam szczegółów.
Miałem Salvadora Dali.
Ale miała minę, kiedy wróciła.
Pokrytą spermą!
Alban!
Nie, to prawda! Sama tak powiedziałaś!
Byłam zmęczona.
Miałem…
Nie jedzeniem!
Kto to zrobił?
Nie. Zamknij się.
Przeproś albo chcę bilet na samolot.
Claude!
Przestań!
Przestań być taki wkurzający!
Wszystko dobrze.
Nawet za dobrze.
Dobrze mi tu z rodziną.
Prawdziwą rodziną.
Wszystko świetnie.
Pieniądze to gwarantują. Korzystamy z tego.
Tu jesteś. Zniknęłaś.
Byłam niedaleko.
Dziękuję.
Kocham cię.
Jestem pijana, nienawidzisz uczuć, ale co tam. Kocham cię.
No i?
Fajnie?
Villa Hortensia. Potrafią się bawić.
Lubisz się bawić, Nadège?
Fajna zabawa w zakładnika?
Pokaż.
Nie poszło tak źle.
Mało cię pobili.
Cwana jesteś.
Chcesz więcej? Masz dosyć?
Dosyć, czy więcej?
Gadaj, dziwko!
Spokojnie. Twój ukochany już jedzie. Wezwałam go.
Kochamy się.
- Co powiedziałaś? - Kochamy się, Claude.
Co robisz?
Uderzysz mamę?
Spójrz na mnie!
Spójrz na mnie! Opuść ręce!
Jest twój ukochany.
Jesteś.
Wiedziałam, że to Nadège. Wybrałeś najbrudniejszą.
Zgadza się. Zjeżdżaj! Ty dziwko!
Ty gnoju!
Słuchaj, Claude.
Zamknij się!
Kochamy się.
Nie zrozumiesz.
Nikogo nie kochałaś.
Wynocha!
Podjęłam ważną decyzję.
Nigdy więcej mężczyzn i romansów.
To trochę smutne.
Nie poddaję się. To nie gorycz. To wybór.
Trzeba wiedzieć, kiedy przestać.
Co kto woli.
Liczy się szczęście w życiu.
Już od nikogo nie zależę.
Chroni mnie forsa,
władza.
Przestań!
Żadnej słabości.
Żadnej pięty achillesowej.
Co ona robi?
Nie wiem.
Powinnaś pójść do ojca,
zamiast marnować życie.
To dobry człowiek.
Znasz mojego ojca?
- Cześć, dziewczyny. - Cześć.
Jak się masz?
Bardzo dobrze.
W porządku. Możesz wyjść.
- Musimy pomówić. - Później.
Marcantoni wyszedł z więzienia.
Kaucja to 60 tysięcy.
Będą go ścigać.
Uważaj, to dopiero początek.
Od kiedy jesteśmy na ty?
Czasy się zmieniają.
Ciesz się, że jeszcze tu jesteś.
Czasy się zmieniają.
Ale na razie tu rządzę.
Twoi znajomi to moi klienci.
Zabiłbyś kogoś, gdybym poprosiła?
Zależy kogo.
Jesteś naprawdę dziwna.
To nie jest gra.
To wredny staruch.
Tak?
Co ci zrobił?
Coś, czego nie robi się siedmiolatce.
Pójdę już.
Nie chcesz iść?
Nie mam ochoty.
Co bym robiła w Castel?
Nie jestem napalona.
Napytasz sobie biedy.
Wyglądasz okropnie.
Dobrze, idę.
Chodź, kochana.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Mam nadzieję.
Na pewno.
Jestem idiotką.
Nigdy nie byłam tak daleko.
Wiem, ale trzy dni to niedługo.
Leć.
Piana jest bezużyteczna. Nie czyści.
Comet, nowy uniwersalny proszek do prania.
Po Comet ubrania są czystsze i bielsze.
Bez wrzątku i piany.
Comet. I jak pięknie pachnie!
Virginie się nie odzywa.
Musi być jakiś sposób.
Robimy, co możemy.
Gówno prawda.
Uspokój się. To nie Pigalle.
Straszysz kaczki.
Mówimy o sprawach państwowych. Rozumiesz?
Denerwowanie się nic ci nie da.
Jestem spokojna.
I bez ciebie służę krajowi. Kiedy byłam w ruchu oporu…
Daruj sobie. Nie kupuję tych kłamstw.
Znajdziemy ją.
Sytuacja w Afryce jest napięta.
Kate nie może już jeździć do Czadu.
Lepiej, żeby się nie wychylała.
Tak jak wszyscy inni.
Virginie nigdy nie wróciła.
Ona też zniknęła.
Była w nieodpowiednim miejscu i czasie.
Była dobrą dziewczyną.
I tak skończyła…
Wiele moich dziewczyn dobrze kończy.
Jako aktorki, śpiewaczki.
Niektóre zostały księżniczkami.
Nic nie jesz?
Nie jestem głodna.
Zawsze byłaś niejadkiem, pamiętasz?
Mówiłem Serge, że robiłaś, co chciałaś.
Twoja szefowa
jest wyjątkowa.
Myśli, że jest ponad prawem, ale nikt nie jest.
Ani ponad śmiercią.
Zapłacisz mi za wszystko.
- Za co? - Dobrze wiesz.
Wariujesz przez prochy albo ze wstydu bycia lesbijką.
Albo każę cię zabić… albo oskarżę.
Dużo gadasz,
ale jesteś słaba.
Brak ci odwagi.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt.
Proszę.
Dziękuję.
DLA ANNE WESOŁYCH ŚWIĄT, MOJA CÓRKO
- Co tu robisz? - Możemy porozmawiać?
- Oczywiście. - To ważne.
- Coś nie tak? - Nie.
- Jesteś blada. - Nic mi nie jest.
Ktoś chciał mnie zabić. Nie wiem kto.
Nie mogę ci pomóc. Nic mam na to wpływu.
Przyjaciele cię opuszczają.
Nie idź na policję.
Wiem.
Masz za wielkie ambicje.
Od teraz radź sobie sama.
Jesteś chory.
Policja zrobiła tu przeszukanie.
Dostali zgłoszenie, że jest tu trup.
Obserwuj okno, proszę.
- Czego się boisz? - Wszystkiego.
Zadzwoń do dziewczyn.
Dziś nie pracujemy.
Włącz wiadomości.
Problem w tym, że Jo wypadł z gry.
Marcantoni jest spalony.
Wyda się, że jestem słaba, i zastraszą mnie albo zabiją.
Jo jest chory, wiesz?
Nie chciał ci mówić.
Chciał to ukryć?
Ale nie byłoby tak źle…
Proszę, przycisz.
Przycisz!
- Tak? - Słyszałeś?
Nic nie słyszałem.
Nie wiesz, kto zapłacił mojej chinolce, żeby mnie zabiła?
Wiem tylko, że to koniec epoki.
Gówno, a nie koniec epoki! To żaden koniec!
Pomówmy o zamachu stanu w Czadzie!
Komu masz podziękować za gang Bokassy?
Marcantoni wychodzi z pudła?
Narobiłaś sobie wrogów. Masz szczęście, że żyjesz.
Rozłączył się, skurwysyn!
Skurwysyn!
Claude.
- Serge zna mojego tatę. - Co?
Serge zna mojego tatę.
Wiedziałam, że nie można ci wierzyć. Wiedziałam!
Jesteśmy inne!
Zawsze ci sami ludzie są wykiwani! Nie widzisz tego?
Powinnam była wiedzieć!
- Myślisz, że to mój tata? - Kogo to obchodzi? To nie byle kto!
Nie patrz tak na mnie!
Wszystko zniszczyłam.
Wszystko na nic.
Wszystko, co przeszłam, wszystko, co zbudowałam, na nic.
Wszystko zniszczyłam.
Zostaw mnie samą.
Dziewczyna załatwiona.
Poprawimy się.
Zamknęliśmy Boulainvilliers za złamanie pokoju.
Jest przyparta do muru. Upadnie.
Agencja się tym zajmuje.
Dobrze. Dziękuję.
- Chcesz drinka? - Poproszę.
Przepraszam.
Spójrz na jej kozę.
Jest brzydka jak ty.
Pojechałam na wieś, żeby to przeczekać.
Moje dziewczyny zaczęły pracować w domu.
Większość już tak robiła, więc nam to nie zaszkodziło.
Nasze dobre czasy się skończyły.
To nie mogło trwać.
Szczęście nie trwa długo.
- Jak leci? - Dobrze.
Myślałam o tym.
Oskarżę mojego ojca.
Nie obchodzi ich, że twój ojciec cię przeleciał.
Mają to w dupie.
Nie ciebie jedną.
Mnie mój wujek. Nic nie mówiłam.
Czasy się zmieniają.
Nic się nie zmienia.
Zupełnie nic.
To mężczyźni decydują. Mają władzę.
Zawsze.
Znajdź trochę czasu dla siebie.
Masz pieniądze.
Starzejesz się.
Nie wtrącaj się.
Spójrz na siebie.
Jesteś na haju. Nie szanujesz siebie.
I ty mówisz o szacunku?
Słuchaj, jeśli chcesz mnie wkurzyć, daruj sobie.
W domu czeka na mnie 300 dziewczyn.
Nie są z bogatych domów.
Nie robią tego dla zabawy.
Więc zabierz kochasia i spadaj.
Spadaj!
Do widzenia pani.
Jest skończona.
Wiedźma idzie w odstawkę.
Nie bądź wredny.
Nie jestem. To prawda.
Słyszałaś o rewolucji seksualnej? O Woodstocku?
W dzisiejszych czasach nikt nie płaci za seks.
Co ty tym wiesz?
Chcę wnieść oskarżenie.
Za gwałt.
Przeciwko ojcu.
Temu, który wstąpił do rządu?
Cholera.
- Na pewno? - Tak.
To zły pomysł.
- Co się stanie po oskarżeniu? - Nic.
- Nic? - Nic.
Słowo przeciw słowu. Nie uwierzą ci.
Jesteś dziwką.
To nic osobistego.
Radzę ci zostawić to bagno.
Claude ma problemy. Źle skończy.
Jesteś wykształcona i z dobrej rodziny.
Zacznij od nowa.
Brak szacunku zabił Jo. Umarł od tego.
Będę tęsknić.
Ja też.
Miałaś rację.
Nie wniosę oskarżenia.
To nic nie da.
A nie mówiłam?
Teraz musisz to znieść.
Nic już nie było takie samo.
„Pompidou nie żyje”.
Tymi trzema słowami
agencja APF
poinformowała o godzinie 21.45
o śmierci prezydenta.
Wiadomość zaskoczyła wszystkich.
Na przykład zaskoczyła członków…
Wybrano Giscarda.
Z nim nadejdzie nowa era.
Moja zła sława była problemem.
Policja sądowa! Otwierać!
- Tak? - Dzień dobry.
- Spokojnie. - Mamy nakaz.
Rząd nałożył mi karę 10 miesięcy w zawieszeniu
i 11 milionów grzywny. Byłam osaczona.
Dobry wieczór, Claude.
Nie dziw się na mój widok.
Jestem twoim aniołem stróżem.
Nic mnie już nie dziwi. Dużo widziałam.
Dlatego tu jestem.
Nie mów o tym, co widziałaś.
Wywiad to zły pomysł.
Naprawdę?
Wywiady są modne.
Idę z duchem czasów.
Radzę milczeć.
Wkurza cię, że tyle zarabiam.
Trzeba mieć do tego jaja.
Powiedz swoim kumplom, że wiem, co robię.
Nie jesteś z ich świata.
Nigdy nie będziesz.
Spadaj, sługusie.
Mówię to, bo cię lubię.
Wchodzimy.
Zaprosiłem cię,
bo właśnie opublikowałaś wspomnienia
w książce o tytule Allô Oui.
Ponoć telefon był twoim głównym narzędziem.
Tak. Zawsze tak było.
Choć przyznam,
że obraz ludzkiego cierpienia, które opisujesz,
jest zaskakujący.
Z książki wynosimy wrażenie,
że od 15 lat zajmujesz się pomocą humanitarną.
Praktycznie tak.
Panowie czasem są samotni i smutni.
Próbowałam wypełnić te smutne chwile
paroma chwilami radości.
Co za bzdury!
Gdyby wiedzieli…
Nie ujawni wszystkiego teraz.
Pamiętacie, jak ci dwaj dziennikarze napisali książkę
i walczyła, żeby ich powstrzymać?
Rozmowy telefoniczne, groźby…
Jest co opowiadać.
O Virginie.
Tajna sprawa.
Co tak patrzysz? Pisała o mnie, o tobie, o nas wszystkich.
…niektórzy nazwą twoją pracę „stręczeniem”.
Anne?
Co tu robisz?
Widziałam cię w telewizji.
Wsiadaj.
Jest ci ciężko?
Trochę.
W końcu mnie dopadną.
Wiem o tym.
Skarbówka… Nie żebym zabiła własne dziecko.
- Dobrze wyglądasz. - Tak.
A to co?
To obrączka ślubna?
Jestem mężatką.
Znam go?
Nie.
Jestem w ciąży.
Nie jesteś za młoda?
Nie.
No to będę babcią.
Mogłaś powiedzieć.
Jak? Zmieniłaś adres.
Nie komplikujmy.
Mam dość problemów.
Przyszłam ci powiedzieć.
Chciałam, żebyś wiedziała.
Co chcesz mieć?
Nie wiem.
Obyś miała chłopca.
Wychodzisz już?
Jestem zmęczona.
Myślałam o twoim ojcu.
Całe życie mówiono mi,
że mi się nie uda.
W końcu mi się udało.
Zaskoczyłam ich.
Chcieli mnie dorwać za podatki, jak Ala Capone.
Wyjechałam do Stanów.
Nie złapali mnie.
W tym samym roku zamknęli sprawę Markovića.
Fernande Grudet, już pora.
Ameryka. Byłam tam kilka lat.
To nie dla mnie.
Imigracja zajęła się moją sprawą. Deportowano mnie.
Do Francji.
Próbowałam się przyczaić i wróciłem do tego, co umiałam najlepiej.
No cóż… Nie cacka się.
Bez kitu.
Aresztowała mnie Monteil, pierwsza kobieta komisarz.
Przegięcie.
Zadziera nosa.
Odsiedziałam swoje.
Pół roku aresztu.
Na procesie byłam wolna.
WRZESIEŃ 1992
Tak, to ona.
Żywa legenda luksusowej prostytucji.
Madame Claude, 69 lat, a właściwie Fernande Grudet,
jest nieco zirytowana medialnym sukcesem.
Jak mówi: „Nie ma się czym ekscytować!”.
Czy pani Claude odbudowała sieć 20 dziewcząt?
„Mała sieć z pięcioma stałymi klientami”.
Rekrutacja?
„Nie brakowało mi kandydatek”.
Stawki?
„Po południu 5000 za wizytę. Wieczorem 10 000 franków”.
Halo, tu Claude. Zostaw wiadomość.
Halo?
Chciałam…
ci tylko powiedzieć, że…
jesteś jedną z najważniejszych osób w moim życiu.
To dzięki tobie wniosłam oskarżenie.
Został skazany.
Dostał krótki wyrok, ale dostał.
Według władz dziewczęta były wykorzystywane.
Fernande Grudet zarobiła w życiu dużo,
a teraz twierdzi, że jest bankrutką.
Chciałam ci powiedzieć, że…
kochałam cię jak nikogo innego.
Odeszłam, żebyś…
nie skrzywdziła mnie tak,
jak krzywdzisz innych i siebie…
Pomyśl o kozie.
Obrońca, pan Szpiner, poprosił o złagodzenie kary
dla tej niegodnej staruszki.
Madame Claude opuściła sąd zszokowana surowym wyrokiem.
Trzy lata więzienia. Pół roku odsiedziała już w areszcie tymczasowym.
Milion franków grzywny.
Może ukradnę milion franków.
Nie mam pieniędzy.
To okrutny dylemat.
Zobaczymy jutro.
Nie narzekam. Żyję dobrze.
Samotność?
Nie boję się jej.
Śmierć? Zobaczymy jutro.
MADAME CLAUDE ZMARŁA W NICEI 15 GRUDNIA 2015 ROKU.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz