Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TO NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Θόλωσα απλώς.
Πώς πιστεύετε ότι νιώθει η κόρη σας, βλέποντάς σας έτσι;
Ίσως, Ντιέγκο, θα πρέπει να σκεφτείτε
ότι κάποιες αποφάσεις πάρθηκαν
γιατί η συμπεριφορά σας έχει συναισθηματικό αντίκτυπο στην κόρη σας.
Απ' το διαζύγιο μπαινοβγαίνετε σε τέτοια μέρη.
Μα αν δεν είχε πάρει το αλεύρι… Και του το είπα…
Του είπα ότι δούλευα. Και συνέχισε να το μετακινεί.
Δηλαδή,
σαν να βάλατε το τηλέφωνό σας εδώ κι εγώ το πήγα εδώ.
Και το ξαναβάζετε πίσω.
Κι εγώ το ξαναπαίρνω.
Το θέλετε εδώ επειδή εκεί πρέπει να είναι.
Και το ξαναβάζω εδώ.
Ε, λοιπόν, μπορεί να σας κούρδιζε κι εσάς αυτό, σωστά;
Μου λέτε, δηλαδή, ότι η συμπεριφορά σας,
το ότι χάσατε τη δουλειά σας,
οφείλεται σε αυτό το άτομο που μετακινούσε το αλεύρι;
Αντιλαμβάνεστε πόση δύναμη πάει στράφι αντιδρώντας έτσι;
Ίσως ήμουν ήδη λίγο τσιτωμένος.
Η πρώην σύζυγος όλο μου συμπεριφέρεται λες κι είμαι βλάκας.
Πιστεύει ότι δεν είμαι καλός πατέρας.
Δεν θα έπρεπε να μη με θεωρεί καλό πατέρα.
Ακούστε.
Έχετε ελάχιστο έλεγχο στο τι πιστεύει η πρώην σύζυγος.
Θα ήταν σίγουρα χρήσιμο
να δουλέψετε, Ντιέγκο, να μη σκέφτεστε αυτά για τον εαυτό σας.
Παρακολουθείτε προσεκτικά;
Τίποτα απ' αυτά…
Ναι, τίποτα απ' αυτά
δεν θα ήταν πριν δυνατό.
Μα τώρα…
Τώρα
είναι.
Ναι, παρακαλώ;
Σου έλεγα ότι ήμουν σε αυτό το πάρτι χτες το βράδυ.
Και με έριξαν στην πισίνα με όλα μου τα ρούχα!
Και το κινητό;
Άθικτο.
Λειτουργεί ακόμα.
Το νέο Ζ6.
Φοβερό δεν είναι τίποτα.
Ελάτε, ας το πάρουμε σοβαρά.
Ξέρετε τι σημαίνει "σοβαρός"; Αν πεις κάτι, πρέπει να το κάνεις.
Δεν ήρθε ο ντελιβεράς. Τότε, πώς να φτάσει το ψωμί στον φούρνο;
Το ψωμί έπρεπε να είναι έτοιμο. Δεν το έφτιαξες.
Ούτως ή άλλως δεν θα έφτανε.
Μα το ψωμί δεν ήταν έτοιμο.
-Άντε γαμήσου! -Δεν καταλαβαίνει.
Εγώ αποφασίζω αν θα φτιαχτεί ή όχι;
Εμείς αποφασίζουμε; Εμείς είμαστε οι σωσίες.
Άντε γαμήσου, ρε!
Σουζάνα, ηρέμησε. Ηρέμησε.
Παρακαλώ, Αρμάντο. Σε ακούμε.
Πήγαινε στην Παπούα Γουινέα αν δεν με πιστεύεις.
Πήγαινε και δες. Είναι ελεύθεροι εκεί.
Εδώ είμαστε απλώς οι σωσίες τους.
Οι πραγματικοί μας εαυτοί είναι όλοι εκεί. Αλλά δεν πειράζει.
Το σημαντικό είναι να το αποδεχτούμε.
Αρμάντο, μας λέτε ότι δεν νιώθετε ελεύθερος.
Εμείς δεν σας αναγκάζουμε να κάνετε κάτι.
Ασφαλώς και όχι.
Αυτός είναι ένας πιο ύπουλος τρόπος αιχμαλωσίας.
Δεν αποφασίζω εγώ αν θα κάνω ή όχι το ψωμί.
Κι εσύ σωσίας είσαι.
Θαρρείς ότι αποφασίζεις εσύ αν θα είσαι ή όχι ψυχίατρος;
-Είναι σαφή όσα λέω; -Κλάρα, προσπάθησε να είσαι συνεπής.
Άντε γαμήσου!
Ναι, έπρεπε να πάω τη γιαγιούλα στον γιατρό.
Μα δεν τελείωσα.
Ένα λεπτό, Αρμάντο. Συγγνώμη.
Κλάρα, δεν νομίζω ότι είχατε βάρδια σήμερα.
Κι εγώ έτσι νόμιζα.
Σε παίρνουν τελευταία στιγμή, λες και δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις.
Μπορείτε να μην τρώτε κατά την ομαδική ψυχοθεραπεία;
Τελείωσα.
Εντάξει.
Δεν έφαγα για να μην αργήσω.
-Μα δεν είχα τελειώσει. -Άντε γαμήσου!
Πάρις, γιατί με κοιτάς έτσι;
Ξέρεις ότι τελειώνω αύριο εδώ.
Επιστρέφω στη ζωή μου.
Ξεκινάω και θεατρική παράσταση.
Ναι. Επίσης επειδή…
Μα ποιος είναι αυτός;
Τι κάνεις εσύ;
Μαλακίζεσαι;
Πώς πήγε στο κέντρο φροντίδας;
Καλά.
Σου αφήνουν χρόνο να ψάχνεις για δουλειά
ή πρέπει να είσαι εκεί όλη μέρα;
Θα βρω δουλειά.
Δεν βιάζομαι. Άσε με να βολευτώ.
Βολέψου.
Ντιέγκο.
Τους ξέρεις τους πιγκουίνους, έτσι;
Οι πιγκουίνοι έχουν την ικανότητα
να αποβάλλουν τα κακά τους
με δεκαπλάσια δύναμη από αυτήν του ανθρώπου.
Σαν πυροβολισμό.
Αλλά δεν το κάνουν επίτηδες.
Η φύση μερίμνησε για όλα.
Για να κρατήσουν τις φωλιές τους καθαρές, τα εκτοξεύουν μακριά. Τα εκσφενδονίζουν.
Φαντάσου να περνούσε από πίσω καμιά μικρή φώκια.
Θα γέμιζε σκατά.
Η μικρή φώκια θα τσαντιζόταν.
Αλλά αυτό θα ήταν λάθος.
Θα ήταν λάθος να τσαντιστεί,
γιατί έτσι είναι φτιαγμένος ο πιγκουίνος.
Ο πιγκουίνος δεν θα αλλάξει ποτέ.
Εγώ είμαι ο πιγκουίνος.
Ο πιγκουίνος είμαι εγώ.
-Και δεν σκοπεύω να αλλάξω. -Και τι; Νομίζεις ότι το διασκεδάζω;
Άκου, αν δεν είναι ζευγάρι, δυο άντρες δεν μπορούν να ζήσουν μαζί.
Είναι σαν δυο φυλακισμένοι.
Αύριο, πήγαινε και ψάξε για δουλειά
και βάλε τα δυνατά σου μη χάσεις την ψυχραιμία σου στη δουλειά.
Αυτοί ήταν εντελώς κόπανοι.
Το μόνο που ήθελαν
ήταν να με απολύσουν.
Ναι, σίγουρα! Πώς τυχαίνει, πάντα κόπανοι είναι οι άλλοι.
Όμως εσύ είσαι ο πραγματικός κόπανος.
Έχεις μια κόρη
και θολώνεις, χάνεις τις δουλειές σου
και όλα διαλύονται.
Χαίρετε.
Γεια σου, μωρό μου.
-Το ξέρετε ότι έχετε 30 λεπτά. -Ναι, το ξέρω.
Γεια.
Κάθισε εδώ.
Πώς είσαι;
Καλά;
Έφερα κάτι.
Δύο χυμούς.
Βερίκοκο για σένα, το αγαπημένο σου.
Είναι βιολογικός.
Να είναι ικανοποιημένη κι η μαμά σου.
Και το σχολείο; Πώς πάει;
Καλά.
Μπράβο.
Μπαμπά, έχεις
αδυνατίσει λιγάκι.
Λιγάκι, ναι, αλλά…
Αλλά είμαι
ήρεμος, είμαι καλά.
Θα το δεις τώρα, σιγά σιγά.
Θα τα ξανακάνω όλα φυσιολογικά.
Όλα.
Το δικαστήριο της Ρώμης,
αφού επανεξέτασε την υπόθεση της κυρίας Κλάρα Παγκάνι,
ανανεώνει την παρακολούθηση για άλλους έξι μήνες στο κέντρο φροντίδας
που είχε σταλεί προηγουμένως.
-Πες κάτι. -Όχι.
Πες κάτι!
Αυτός ο μαλάκας ο Πάρις.
Καθώς πρόκειται για εναλλακτική πρόταση φυλάκισης,
σας θυμίζω ότι η παρουσία είναι υποχρεωτική,
αλλιώς θα τιμωρηθεί με φυλάκιση.
Η 6η Μαΐου έχει οριστεί κι ως ημερομηνία επανεξέτασης της υπόθεσης.
Μα δεν έκανα τίποτα!
-Πάψε. -Δεν έκανα τίποτα.
Πάψε.
Όχι.
-Κυρία πρόεδρε; -Παρακαλώ;
Να σας μιλήσω για την ποινή;
-Πρέπει να θεωρηθεί ατύχημα. -Απαγορεύεται να έχουμε επαφές.
-Ακούστε. -Στην άκρη.
Είναι η ζωή μου, σε ποιον να μιλήσω;
Γιατί δεν με ακούτε; Σας παρακαλώ. Είστε όλοι συνεννοημένοι;
Πάρις.
Πάρις, με κοροϊδεύεις;
Με έθαψες στην έκθεση και δεν το ανέφερες χτες;
Είμαι ηθοποιός.
Ξεκινάω σε παράσταση την άλλη βδομάδα. Θα κάνει περιοδεία.
Θα μιλήσεις στον παραγωγό;
Με οδηγείτε στην τρέλα.
-Ηρεμήστε. -Θα τρελαθώ.
Είστε εδώ επειδή κάνατε πράγματα που είχαν συνέπειες.
Ήταν ατύχημα. Δεν σκόπευα να βάλω φωτιά.
Ατύχημα. Με άσχημο τέλος.
-Γκαντεμιά. -Δεν συνεργάζεστε.
-Δεν ακολουθείτε το πρόγραμμα. -Έξι μήνες.
-Κολλημένη εδώ. -Δεν προοδεύετε.
-Δεν αναγνωρίζετε το πρόβλημα. -Είμαι φυσιολογική! Εντάξει;
Είστε τυχερή που έστειλα την έκθεση
πριν τη "φυσιολογική" ενέδρα που στήσατε στη δικαστή στο πάρκινγκ.
Πότε έστησα ενέδρα; Δεν μπορείς να μιλήσεις σε κανέναν;
-Ούτε να μιλήσεις δεν μπορείς; -Κλάρα, πού διάολο πας;
Λοιπόν, έχετε ένα πρόβλημα.
Σύμφωνοι;
Δεν είστε για πλάκα εδώ. Δεν είναι σύμπτωση.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας.
Σπρώξε τώρα, σπρώξε καλά.
Πονάει αυτό.
-Είπε ότι πονάει. -Φέρατε την ακτινογραφία;
Όχι.
Πρέπει να την έκλεψε ο ξάδελφός σου ο Τζιάκομο.
Θα τον ρωτήσω, για να τη φέρουμε την άλλη φορά.
-Καλώς. -Θα το σημειώσω.
Η Άννα είναι η μόνη καλή εγγονή που έχω.
Τις άλλες ξέχασέ τες.
Ελάτε. Κολυμπήστε.
Τινάξτε δυνατά.
Αργά.
Άντε γαμήσου!
Συγγνώμη.
Τους καταλαβαίνω, γιατί ήταν πέντε ετών…
Βάλ' το στον κώλο σου, κόπανε!
Ο εγγονός μου ήταν πέντε ετών και δεν θα έπρεπε να 'ναι έτσι.
Να μην τον βλέπω πια.
Βάλ' το στον κώλο σου!
Μου λείπει.
Στενοχωριέμαι που δεν τον βλέπω.
Κι εκτός του ότι σε πειράζει,
τι άλλα συναισθήματα νιώθεις;
Ντρέπομαι.
Πολύ.
Σουζάνα, αν εστιάσεις στο ότι φταίει η πάθησή σου,
και ότι δεν το κάνεις σκόπιμα, δεν βοηθάει να νιώσεις καλύτερα;
Μα πώς να το κάνει; Της φέρονται λες κι έχει λέπρα.
Από πότε έχεις να δεις τον εγγονό σου;
Μήνες;
Χρόνια!
-Σε κάνει έξαλλη αυτό, Κλάρα; -Ασφαλώς. Πέντε χρόνια.
Κάποιος έχει κάτι κι αντί να βοηθάνε, φοβούνται;
Ίσως δεν είναι φόβος.
Ίσως ήθελαν να προστατέψουν το παιδί από κάτι που ίσως δεν θα καταλάβαινε.
Σουζάνα, καλά λες σε όλους να πάνε να γαμηθούν. Συνέχισε.
Όχι, δεν είναι σωστή λύση. Επ' ουδενί.
Συγγνώμη που εισβάλω.
Έλεγα να καλέσω για φαγητό τους γέροντες απ' το πετάνκ.
Θα μας κάνετε μια μακαρονάδα;
Ντιέγκο, σεφ δεν είσαι;
Πιστεύεις ότι είναι εφικτό; Μπορείτε να το κάνετε;
Ασφαλώς και μπορούμε.
Τέλεια, να τους τηλεφωνήσω. Είμαστε δέκα.
Πιστεύω πως υπάρχει ό,τι χρειάζεται μια καρμπονάρα.
Θα ήταν μια χαρά. Εντάξει; Τα λέμε μετά, ευχαριστώ.
Με συγχωρείς. Πας παραπέρα; Σε παρακαλώ;
Δεν μπορώ να δουλέψω έτσι. Χρειάζομαι λίγο χώρο.
Έχω αυστηρούς κανόνες. Δεν μπορώ να δουλέψω έτσι.
Δες, του είπα λωρίδες και κάνει κυβάκια. Κυβάκια.
Είναι μικρές λωρίδες, όχι κυβάκια. Είναι μικρές λωρίδες.
Κοίτα καλά πριν παραπονεθείς.
Ρίξε. Κι άλλο. Καλύτερα έτσι.
Άντε γαμήσου!
-Επιβεβαιώνω. -Άσε μέσα λίγο νερό, παρακαλώ.
Δέκα πολίτες μεταξύ 78 και 86.
Εντάξει.
-Ας το κλείσουμε τώρα. -Περίμενε.
Μπορείς να μην ακουμπάς τίποτα;
Πόσα ζυμαρικά έβαλες;
Οκτακόσια.
Σου είπα όχι πάνω από 600 γραμμάρια.
-Είναι πάρα πολλά. -Όχι, είναι σωστά.
Δείτε τον σεφ.
Είναι πάρα πολλά. Δείτε.
Μαλάκα!
Με συγχωρείτε. Ήδη είπα σε δύο να πάνε να γαμηθούν.
Σουζάνα, είναι δυο γερόντια απ' το πετάνκ. Χαλάρωσε.
-Είναι αηδία. -Πώς γίνεται;
Είναι αηδία. Δεν είναι αρκετά καρυκεύματα για όλα τα ζυμαρικά.
-Κάνε πιο εκεί. -Αηδία.
Να με αφήσετε ήσυχο. Δεν μπορώ να δουλέψω έτσι.
Είναι μούρλια.
Είναι αηδία!
-Όχι, είναι πεντανόστιμο. -Είναι αηδία.
Να τι παθαίνεις, τρελαίνεσαι.
Νομίζεις ότι δεν μπορείς, αλλά έφτιαξες τρομερή καρμπονάρα.
-Δοκίμασε, Τσιπ. -Έφαγα ένα κράκερ νωρίτερα.
Σωσία;
Τζίνα, έλα.
Έτσι δεν είναι; Πες του.
Είναι μούρλια.
Είναι πολύ καλό.
Θα σερβίρουμε καρμπονάρα απ' τον κάδο.
-Τι κάνεις; -Κάτι πρέπει να σερβίρουμε.
Μα τι κάνεις;
Ωραία, σέρβιρε αυτό.
Τι διάολο; Τι κάνεις;
Θες να με κάψεις;
Είσαι άρρωστος.
Όχι, δεν είμαι!
-Τσιπ, κρατικό μυστικό. -Ναι.
Τζίνα, έλα. Βοήθησέ με.
Πάρε δύο.
Πάρε αυτό.
Δύο.
Πάρε κι αυτό. Πήγαινε.
-Ευχαριστώ. -Συγχαρητήρια.
Κλάρα, έλα. Κι ο Ντιέγκο.
Ελάτε.
-Πολύ ωραίο. -Ναι;
Θα το κάνουμε κάθε μέρα.
Δηλαδή;
Κανείς εκεί έξω δεν πληρώνεται για να σας καταλαβαίνει,
να σας ακούει, να καταλαβαίνει τα τραύματα, τα γιατί, τα πώς.
Τώρα το έξω έρχεται εδώ μέσα για να έχετε την ευκαιρία
να δείξετε ότι μπορείτε να αλληλεπιδράσετε.
Αναστολή στην παρασκευή ψωμιού,
ανοιγόμαστε στο κοινό.
Εστιατόριο;
Θέλουν να ανοίξουμε εστιατόριο.
Κάτι πολύ απλό.
Έχουμε ήδη τον σεφ, εκτός αν θεωρείς ότι δεν μπορείς.
Κλάρα, μια και υποστηρίζεις ότι κακώς είσαι εδώ,
είσαι η καταλληλότερη να κάνει κουμάντο.
Γιατί εγώ;
Δεν θέλω να κάνω κουμάντο.
Συγγνώμη. Είμαι φτιαγμένη για κάτι άλλο.
-Γιατί δεν το βλέπεις; -Θες να φύγεις από δω;
Πείσε με.
Ντιέγκο, αύριο μπορείς να φτιάξεις ένα ριζότο, ένα κυρίως.
Ένα πιάτο τη μέρα. Εντάξει; Μόνο ένα.
Όχι και ριζότο και κυρίως. Τι; Μήπως να φτιάξω κι επιδόρπιο;
Εντάξει, κατάλαβα.
-Και θα ακολουθείς τους κανόνες μου. -Κατάλαβα.
-Θα κάνουμε ό,τι λέω. -Καλώς. Γιατί ξεσπάς πάνω μου;
Γιατί μου φαίνεται τρελό, ειλικρινά.
-Μου φαίνεται χαζό. -Ας του έλεγες όχι.
-Είπες ναι, όμως. -Έλεγα όχι.
Τι να έλεγα; Ότι δεν είμαι ικανός;
Δεν ξέρω. Αλλά μην ξεσπάς πάνω μου.
Εδώ στρίψε.
Εδώ είναι.
-Εδώ; -Εδώ.
Εντάξει.
Αυτό είναι.
Δεν πας καλά.
Ποια μιλάει!
Αυτή που βάζει φωτιές σε σπίτια!
Έτσι λένε;
-Τι πράγμα; -Ότι βάζω φωτιές σε σπίτια;
Εντάξει, εγώ κατέστρεψα ένα ξενοδοχείο.
Δεν προσβάλλομαι αν λένε έτσι.
Βγες έξω.
Πήγαινε σπίτι.
Πήγαινε!
-Να βγάλω τη ζώνη μου. -Πήγαινε.
Να πάρω την τσάντα μου
και θα φύγω.
Ο άντρας μου ήταν άρρωστος.
Είχε όγκο.
Καθόμουν μαζί του μέρα νύχτα.
Μέρα νύχτα.
Μία φορά με πήρε ο ύπνος. Μία.
Είχα ανάψει ένα τσιγάρο
και πήραν φωτιά οι κουρτίνες.
Δεν το ήθελα.
Ήταν ένα ατύχημα. Ατύχημα, γαμώτο.
Να πάρει.
Κι ο άντρας σου;
Πέθανε;
Όχι, ο άντρας μου δεν έπαθε τίποτα.
Αλλά μετά απ' όσα είχα κάνει για εκείνον,
τη χημειοθεραπεία,
τα νοσοκομεία,
μετά από όλα τα βάσανα,
καλυτέρεψε.
Και με παράτησε. Έτσι απλά.
Καταλαβαίνεις;
Ήμουν στρεσαρισμένη.
Δεν ένιωθα καλά.
Και με παράτησε.
Κι ο κόσμος λέει ότι βάζω φωτιές σε σπίτια.
Δεν καίγεται καρφάκι στους άλλους.
Και κάποιος καταλήγει μόνος. Εντελώς μόνος.
Ξέρω.
Όπως είπες σήμερα, αν κάποιος
αρρωστήσει, ο κόσμος φοβάται.
Έτσι είναι.
Ευχαριστώ
που με έφερες.
Μπορώ να έρθω μέσα;
Θέλω τουαλέτα.
Τι εννοείς;
Αν μπορώ να έρθω μέσα.
Θέλεις να έρθεις μέσα;
Θέλεις…
-Θέλεις… -Τι;
Μα θα πας με τον πρώτο τυχόντα;
Όχι. Πρέπει να πάω τουαλέτα.
Πού πας; Δεν μπορείς να έρθεις μέσα.
Τι κάνεις;
Εσύ τι λες;
Με γνωρίζουν όλοι εδώ.
Μα είσαι τρελή!
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!
ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ.
ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ.
Είναι στα όρια της φαντασίας.
Η τρέλα συναντά τη διάνοια
και βιώνεις τα πιο αναπάντεχα και νόστιμα πράγματα
που γεύτηκε ποτέ ο ουρανίσκος σου.
Έχω δικά μου προβλήματα.
Έχω εξωγήινους. Κι αν δεν προσέχω, θα πάρουν τη μαμά μου.
Αλλά δεν σου λέω αυτό.
Τρέλα στο τολμηρό μενού που προτείνει ένας σεφ που αξίζει αστέρι.
Τρέλα στην παρουσίαση των πιάτων.
Τρέλα στις τζαζ βραδιές, που μέχρι αργά τη νύχτα
θα συνοδεύουν το τελευταίο ποτήρι απ' το γλυκό ελιξίριο.
Το ψυγείο είναι ένα χάος.
Τα πράσινα λαχανικά κάτω,
τα ριζώδη στη μέση
και τα κουνουπίδια με τα συναφή πάνω για προφανείς λόγους.
Η τρέλα στο σέρβις…
Διαχειρίζομαι τον εφοδιασμό των υγρών. Όβερ.
…θα σε αφήσει κυριολεκτικά άφωνο.
Αυτό το διαμάντι βρίσκεται σε ένα απόμερο και μυστικό μέρος
που η διεύθυνσή του αποκαλύπτεται μόνο με κράτηση,
ώστε να εγγυάται στους πελάτες
η απόλυτη εχεμύθεια και αποκλειστικότητα.
Τι είναι αυτό;
-Όχι, αυτό… Ηρεμεί το μυαλό μου απλώς. -Ναι;
Είναι οι πραγματικοί, ελεύθεροι εαυτοί μας.
-Σε ηρεμεί; -Ναι.
Επειδή είσαι τρελός.
-Όχι. -Γιατί ταράζουν τον κόσμο.
-Είναι η αλήθεια. Η αλήθεια μου. -Είναι αηδίες.
-Εκφράζω την αλήθεια. -Ποια αλήθεια; Βγάλε αυτές τις μπούρδες.
Είναι η αλήθεια μου!
-Καμία αλήθεια δεν είναι. Βγάλ' τα. -Μην τολμήσεις.
Μέσα σου υπάρχει ένα κομμάτι μου.
-Δεν νομίζω. -Μέσα σου…
-Σωσία, βγάλε αυτές τις αηδίες! -Αρμάντο με λένε!
Άσ' το εκεί.
Μπορεί να είχες φρικτή μέρα,
να μισείς τους συναδέλφους σου
ή να νιώθεις ο λιγότερο σημαντικός άνθρωπος στη Γη.
Μόλις όμως πατήσεις το πόδι σου στο Μονρό,
αυτό το μαγικό μέρος θα αποκαταστήσει την πίστη στον κόσμο,
εκπλήσσοντάς σε με το καλωσόρισμά του,
τη ζεστασιά του
και την αφοπλιστική γοητεία της ιδιοκτήτριάς του.
Σ' αρέσει;
Πολύ. Σ' ευχαριστώ.
Να σ' το φορέσω.
Συγγνώμη, μπαμπά.
Η μαμά είναι.
Τίνος είναι το κινητό;
Δικό μου. Ήταν δώρο.
Γλυκιά μου, είσαι πολύ μικρή για να έχεις κινητό.
Ποιος σ' το έδωσε; Η μαμά;
Κι εκείνη.
Μαζί το διάλεξαν.
Με συγχωρείτε.
Κοινωνικός λειτουργός δεν είσαι;
Πες μου, θεωρείς φυσιολογικό κοινωνικά
ένα δεκάχρονο κορίτσι να έχει ένα κινητό σαν αυτό;
Η γυναίκα σας έχει πλήρη επιμέλεια. Εκείνη αποφασίζει.
Όχι, μα δεν το αγόρασε εκείνη. Ο βλάκας το πήρε.
Κι αυτή είναι η κόρη μου.
Δεν θα έπρεπε να αποφασίζει εκείνος αν θα της πάρει ή όχι κινητό.
-Σωστά; -Ναι, αλλά ηρεμήστε.
-Ηρεμήστε. -Εγώ αποφασίζω. Και η μητέρα.
-Ηρεμήστε. -Όχι εκείνος!
-Ηρεμήστε. -Όχι εκείνος. Δεν είναι κανένας!
Δεν είναι κανένας!
Αγάπη μου…
Συγγνώμη, μωρό μου. Κοίτα…
Έπεσε το χέρι. Δεν το έκανα επίτηδες.
Έπεσε το χέρι.
Ντιέγκο, δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω.
Ο Πάρις λέει ότι δημιουργώ εχθρική ατμόσφαιρα.
Πιστεύεις ότι δημιουργώ εχθρική ατμόσφαιρα;
-Τι τρέχει; -Ντιέγκο.
Εσύ μπούκαρες στο σπίτι και τα διέλυσες όλα.
Είπες ότι δεν είχες κλειδί για το σπίτι.
-Δεν μπορείς να είσαι εδώ. -Άσε με. Θα σε καταγγείλω.
Δεν θα ξαναδείς την Μπιάνκα. Είναι καταπάτηση.
-Δεν ήμουν εγώ. -Δεν θα την ξαναδείς.
Τριπλοκλείδωσες την πόρτα.
Πήγες να σκηνοθετήσεις διάρρηξη, μα σε τσάκωσα.
Εσύ θα την έκλεισες γυρνώντας τρεις φορές το κλειδί.
Που έτσι θα έπρεπε.
Και καταστράφηκαν τα πράγματα του Νταμιάνο μόνο.
Έχει μετακομίσει μόνιμα σπίτι μας;
Μένει σπίτι μας με την Μπιάνκα;
-Δεν σε αφορά. -Πες το.
Δεν θα ξαναδείς την Μπιάνκα.
-Ούτε καν με κοινωνικούς λειτουργούς. -Μην το λες αυτό.
-Δεν θα την ξαναδείς. -Μην το λες αυτό.
-Το λέω. -Μην το λες.
Τι συμβαίνει;
Κλάρα, σε παρακαλώ, όχι τώρα.
Αυτός ο μουρλός μπούκαρε σπίτι μου και τα διέλυσε όλα.
-Πάψε. -Αυτό έγινε.
Δεν νομίζω. Κοιμήθηκε σπίτι μου χτες.
Ξυπνήσαμε στις…
Τι ώρα ήταν, ζουζούνι; Έντεκα;
Όχι, δεν μπορεί να ήταν ο Ντιέγκο.
Μήπως ήταν κλέφτες;
Σίγουρα δεν πήραν τίποτα;
Μου είπε ότι δεν έχει πια κλειδιά.
Θα με πείραζε πολύ αν τα είχες.
Πλάγιασες μαζί της;
Δεν της το είπες;
Συγγνώμη, ποια είστε;
-Η Κλάρα. -Η Κλάρα.
Κι εσύ θα είσαι η Ντιάνα. Να σε λέω έτσι;
Γαμιούνται άγρια!
-Σουζάνα! -Με συγχωρείτε.
Τσούλα!
Συγχώρεσέ την. Έχει Τουρέτ.
Με ενέπλεξαν στη διαδικασία επανένταξης.
Έρχομαι μια φορά τη βδομάδα για να δημιουργήσω μια συνέχεια
μεταξύ καθημερινής ζωής κι αυτής του κέντρου.
Ε, αγάπη μου;
Μάλλον εγώ πρέπει να έκλεισα την πόρτα.
Είναι πιεσμένη περίοδος.
Φεύγω.
Χαίρομαι που είσαι καλά.
Με συγχωρείς.
-Γεια σου, Ντιάνα. -Γεια.
Μπούκαρες σπίτι της;
-Είσαι επαγγελματίας ψεύτρα. -Όχι. Μη λες αυτήν τη λέξη.
Δεν είναι αυτό. Τώρα θεωρεί
ότι έχεις αλλάξει κι ότι είσαι συμπαθητικός τύπος.
Δέκα χρόνια δεν μου έχει ζητήσει ποτέ συγγνώμη.
Στις υπηρεσίες σου.
Όλοι εκεί πέρα είναι βαρετοί. Και γέροι.
Το ξέρω, αλλά πρέπει να βλέπεις τη θετική πλευρά.
Ορίστε οι δέκα μάρκες.
Τι; Τη θετική πλευρά;
Εννοώ ότι σήμερα, εγώ κι εσύ,
θα διασκεδάσουμε.
Κουάκ!
-Κουάκ. -Κουάκ.
Ρυθμίζεις τα πάντα με το πετάλι. Για γκάζι το πατάς, για φρένο το αφήνεις.
Μα φοβάμαι.
Δεν υπάρχει λόγος. Σκέψου εκείνον στο γηροκομείο, στόχευε εκείνον.
Πήγαινε κατά πάνω του!
Μπαμ!
Γεια!
Αντελάιντε, πάω να πάρω κι άλλες μάρκες απ' το ταμείο.
Επιστρέφω αμέσως.
Άννα;
Πού πήγε;
Άννα;
Δέκα μάρκες ακόμα, παρακαλώ.
Αντελάιντε!
Γαμώτο!
Αντελάιντε!
Σταματήστε. Αντελάιντε!
Αντελάιντε, τι έγινε;
Βοήθεια!
Τι έγινε;
Οι γιατροί λένε να είσαι ήρεμη.
Ένα μικρό κάταγμα στον καρπό είναι.
Της κάνατε πλήρες τσεκάπ;
Καλημέρα.
-Γεια σας. Ντε Πασκάλις. -Καλημέρα.
Διευθυντής του γηροκομείου που ζει η κυρία.
-Τι έγινε; -Τίποτα.
Όπως είπα κάμποσες φορές,
καθόμασταν με την κυρία ήσυχα σε ένα παγκάκι
όταν, εντελώς ξαφνικά, έπεσε.
Δεν ξέρω αν χτύπησε στο κεφάλι, γι' αυτό θα έκανα αξονική,
για να είμαστε σίγουροι ότι γυρνώντας στο γηροκομείο
δεν θα εκραγεί κάποια φλέβα στο κεφάλι και θα πεθάνει για μια ανοησία.
Αντελάιντε,
έπεσες όταν σηκώθηκες από παγκάκι;
Ήταν μια πολύ ωραία μέρα.
Το διασκέδασα πάρα πολύ.
Ελάτε να υπογράψετε το εξιτήριο.
Δεν καταλαβαίνω πώς εμπιστεύονται μεγάλη γυναίκα με ένα τέτοιο άτομο.
-Και ήταν δικαστής. -Κλάρα.
Κλάρα, συνεχίζετε να μπλέκετε σε δύσκολες καταστάσεις.
Και βγάλτε, παρακαλώ, το βραχιόλι.
Γεια.
Το ξέρεις ότι η Σουζάνα πάει και λέει σε όποιον συναντά
"Πηδιούνται άγρια";
Όλοι νομίζουν ότι είμαστε μαζί. Κατάλαβες; Όλοι.
Και;
Ως κι ο Πάρις το έχει ακούσει.
-Τι με νοιάζει τι πιστεύει ο Πάρις; -Δύο ακόμα κεφτέδες.
Πηδιούνται άγρια. Συγγνώμη.
Είπε σε τέσσερις να γαμηθούν.
-Πείτε κάτι. -Δεν το έκανα επίτηδες.
Δεν το είπες επίτηδες, αλλά το είπες. Άντε γαμήσου κι εσύ.
Έτσι είναι όλη μέρα.
Λέει σε όλο το κέντρο "Πηδιούνται άγρια".
Θέλω να πω, είναι φυσιολογικό να με ενοχλεί, σωστά;
Αν το ακούσει…
Είναι φυσιολογικό να κάνεις χαμό,
να σε σώζω και να μη θες να το μάθουν;
-Είσαι τρελή; -Τι είπες;
Είσαι τρε…
-Ηρέμησε. -Είπες "τρελή"; Ναι.
Δεν είμαι τρελή!
Κατάλαβες;
Δεν είμαι τρελή. Κουρασμένη είμαι.
Είχα δύσκολη μέρα.
Είμαι κουρασμένη!
Κάποια είχε μια δύσκολη μέρα.
Όχι, θα την πούμε τρελή!
Ας την πούμε τρελή!
Είχα δύσκολη μέρα.
Έλα.
Δεν θεωρώ ότι είσαι τρελή.
Όχι με την κλινική έννοια, τέλος πάντων.
Σε κάνει να γελάς.
Λίγο.
Είπε αυτός που έκανε καταπάτηση.
Όχι.
-Ναι. -Όχι.
Είναι το σπίτι μου.
Αυτός είναι στο σπίτι μου.
Κοιμάται στο κρεβάτι μου, χρησιμοποιεί το κομοδίνο μου
και ξυπνάει κάθε μέρα με την κόρη μου αντί για εμένα!
Έχεις δίκιο.
-Κι εγώ καταπατώ; -Ηρέμησε. Έχεις δίκιο.
Με τσαντίζει.
Φοβάμαι ότι η Μπιάνκα
θα με ξεχάσει.
Η μητέρα μου,
όταν ήμουν τεσσάρων,
με παράτησε.
Απλώς έφυγε μια μέρα, δεν την ξαναείδα.
Ποτέ.
Και δεν θυμάμαι καν το πρόσωπο της μητέρας μου.
Έχω 300 φωτογραφίες του μπαμπά μου,
αλλά γαμώτο, ούτε μία της μητέρας μου.
Ένα πράγμα θυμάμαι.
Ότι πάντα τραγουδούσε…
Μέριλιν.
-Μέριλιν; -Μέριλιν Μονρό.
Αυτή.
Καταλαβαίνεις; Δεν θέλω να συμβεί το ίδιο στην Μπιάνκα.
Να ξεχάσει πώς είμαι.
-Γαμώτο, βρέχει. -Ναι.
Πάμε εκεί.
Μη χειρότερα!
Στάζεις.
Ρίχνει καρέκλες.
Χτυπάει το τηλέφωνό σου.
Ναι.
Παρακαλώ;
Καλησπέρα.
Ναι.
Όχι, λυπάμαι. Είμαστε γεμάτοι τις επόμενες έξι βδομάδες.
Ναι.
Όχι.
Ασφαλώς.
Ξαναπάρτε.
Θα περιμένουμε, καλό βράδυ.
Τίποτα.
Τι είναι γεμάτο τις επόμενες έξι βδομάδες;
Τίποτα.
Με κοροϊδεύεις; Εδώ ήμουν, σε άκουσα.
Τίποτα. Έγραψα μερικές κριτικές για…
-Για; -Έφτιαξα μια σελίδα.
Ένα προφίλ στο ίντερνετ για ένα εστιατόριο που δεν υπάρχει,
αλλά θα ήταν σαν το δικό μας.
Επινοείς ψέματα για το εργαστήριο μαγειρικής;
Ακούγεται άσχημο, αν το θέτεις έτσι.
Στάσου.
Ορίστε. Διάβασέ το.
"Στο Μονρό νιώθεις σαν στο Βίλατζ της Νέας Υόρκης,
αλλά είναι τόσο κοντά σου.
Κλασάτο και υψηλού επιπέδου".
-Εσύ το έγραψες; -Δεν το έγραψα εγώ.
Κάποιος που δεν έχει έρθει, αλλά αφού διάβασε κριτικές μου.
Κατάλαβες;
Όχι.
Ουσιαστικά γράφουν αυτές τις κριτικές χωρίς να έχουν έρθει ποτέ στο εστιατόριο.
Και μετά με βομβαρδίζουν με κλήσεις για κρατήσεις,
αλλά λέω ότι είμαστε γεμάτοι.
-Μπορείς να το κάνεις αυτό; -Ασφαλώς.
-Όχι. -Ναι.
-Όχι, δεν μπορείς. -Ασφαλώς και μπορείς.
Μας είπε να διευθύνουμε εστιατόριο. Δεν μας είπε να μη φανταζόμαστε.
Επιπλέον, με κάνει να νιώθω ωραία.
Περάστε, ανοιχτά είναι.
Μπορώ;
Έρχομαι.
Ναι.
-Έλα. -Γεια.
Έλα, κάθισε.
Έχουμε λάβει πάνω από 1.000 μέιλ.
Τι μέιλ;
Για το εστιατόριο. Το Μονρό.
Τότε, μη λες "έχουμε".
Εντάξει.
Πάντως, ανεβήκαμε απ' την τελευταία θέση στο 1.500. Σε τρεις μέρες.
Γιατί Μονρό;
Πρέπει να το φέρω αυτό.
Βασικά, είχα μια Ρωσίδα θεία.
Κάποια στιγμή άνοιξε ένα εστιατόριο στη Ρωσία
όπου εμφανιζόταν πάντα.
Ήταν ίδια με τη Μέριλιν.
Από κάποιον τρελό συνδυασμό γονιδίων, είμαι ίδια με τη θεία μου.
Στις οντισιόν μού λένε "Είσαι φτυστή η Μέριλιν".
Κι είπα να το βγάλω Μονρό.
Βασικά, η Μέριλιν ήταν ξανθιά με μπλε μάτια.
Όχι. Ήταν καστανή που έγινε ξανθιά,
έκανε ρινοπλαστική, μεγάλωσε το μέτωπο.
-Ήταν ξανθιά με μπλε μάτια. -Όχι, σκέψου το.
Δεν φαίνεται απ' τις φωτογραφίες. Είχε μαύρα μάτια.
Μετά ζωγράφιζαν την ελιά.
-Στις ταινίες… -Έπλασαν έναν μύθο. Ψεύτικο.
Δες τις ταινίες.
Πρέπει να ξυριστείς;
Όχι, ετοιμάζω τα πιάτα για φωτογράφιση.
-Με αφρό ξυρίσματος; -Ναι.
Αλήθεια;
Είναι ψεύτικα, εννοείς;
Σοβαρά τώρα;
Είναι κουφό.
Το είδα να το κάνει
μια καλλιτέχνιδα φίλη.
Εγώ δεν θα πρόσθετα αυτά τα μούρα.
Πανέμορφο.
Αυτό δεν είναι εξίσου ωραίο με το άλλο.
-Ποιο; -Εκείνο.
Είναι λίγο άδειο εδώ.
Είναι αρκετά λευκό.
Χρειάζεται κάτι σαν…
-Τι να βάλουμε; -Τι είναι αυτό;
Όχι, είναι σαν βερνίκι.
Όχι, χρειαζόμαστε μους σολομού.
Πώς θα τη φτιάξουμε;
Με το πόδι σου.
-Όχι. -Ναι.
Όχι, δεν το βάζω.
-Θα βάλουμε πάνω το αβγό. -Με τίποτα.
-Βάλε το δικό σου. -Όχι.
-Εμένα είναι τριχωτό. -Όχι.
Βάλε το πόδι σου στο πιάτο.
Πώς να βάλω το πόδι;
Με κλίση προς το φως. Έτσι.
Ακίνητη.
-Έτσι; -Ναι.
-Τι αηδία. -Ακίνητη.
-Αηδία. -Ακίνητη.
Εντάξει.
-Βγάλε τη φωτογραφία. -Ακίνητη.
-Έλα, γρήγορα. -Ακίνητη.
-Έτσι; -Ναι, μην κουνιέσαι.
-Εντάξει. -Για να δω.
Είναι κουφό, ε;
-Ναι. -Είναι κουφό.
Ας βάλουμε αυτήν.
Και μετά αυτήν.
Πώς με βλέπεις;
Όχι εσύ, δηλαδή.
Ένας άντρας, γενικώς,
όταν βλέπει μια γυναίκα σαν εμένα τι σκέφτεται;
Δεν ξέρω.
Θέλω να πω,
από μακριά φαίνεσαι αδύνατη,
αλλά αν κάποιος σε κοιτάξει καλά,
έχεις μεγάλο πισινό, έτσι δεν είναι;
Μα με τι ασχολείσαι ακριβώς;
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Λίγο απ' όλα.
Διαφημίσεις, σινεμά, τηλεόραση.
Μα δεν σε έχω δει ποτέ.
Θα σου δείξω την τελευταία μου δουλειά. Έλα.
Περίμενε.
Παρακολουθείτε προσεκτικά;
Τίποτα απ' αυτά…
Ναι.
Τίποτα απ' αυτά
δεν θα ήταν πριν δυνατό.
Μα τώρα…
Τώρα…
Τώρα είναι.
Το γύρισα με έναν Κορεάτη σκηνοθέτη,
σε ένα ανακαινισμένο στούντιο στη Γερμανία.
-Στο ανατολικό Βερολίνο. -Είναι φοβερό.
Ούτε αυτό το έχω δει ποτέ.
Λογικό.
Είναι για την ασιατική αγορά. Δεν θα μπορούσες να το έχεις δει.
-Το ξαναβάζεις, παρακαλώ; -Ασφαλώς.
Όχι, αγάπη μου.
-Ναι! -Όχι.
Κοίτα.
Λέει ότι είναι ένα κυριλέ μέρος, με σερβιτόρους στα μαύρα.
Λέγεται Μονρό.
Ναι, εκεί δουλεύω. Ασφαλώς.
Κοίτα. Έχει και φωτογραφία σου.
Βλέπεις;
"Ο σεφ είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις της ρωμαϊκής σκηνής
που συνδυάζουν φινέτσα και ποιότητα".
Ποιος είναι ο σεφ;
Εγώ. Εγώ είμαι ο σεφ.
Τέλειο!
Πήγαινέ με μια φορά.
Ναι,
είναι…
Η Μπιάνκα είπε ότι θέλει να έρθει εδώ, να δει πού δουλεύω.
Τι κάνω; Τη φέρνω εδώ;
Όχι.
Δεν μπορείς να τη φέρεις εδώ.
Πες της καμιά βλακεία.
Μετά θα σε κάνω φωτομοντάζ.
-Δες τι ωραία αυτή. -Δεν μπορώ.
Δεν είμαι σαν εσένα.
Δεν μπορώ να της λέω βλακείες και να την κοιτάω στα μάτια.
Νιώθω σκατά, έτσι νιώθω.
Καλά.
Κάνε ό,τι θες. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω.
Καμιά φορά όλοι κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε για να λύνουμε καταστάσεις.
Αν ανοίγαμε στ' αλήθεια;
Τι;
Το Μονρό.
Τι λες;
Να βάλουμε διεύθυνση στο πλάι και να ανοίξουμε το Μονρό.
Να έρθει η Μπιάνκα.
-Δεν μπορούμε. -Μπορούμε.
Όχι. Το Μονρό δεν υπάρχει.
Αν βάλουμε διεύθυνση, υπάρχει.
Όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά το Μονρό είναι δικό μου. Δικό μου.
Η Μπιάνκα θα μπορούσε να με καμαρώσει. Καταλαβαίνεις;
Για τι πράγμα; Το μέρος είναι αίσχος.
Δεν υπάρχει το Μονρό. Δεν έχει ανοίξει. Τέλος.
Ανάθεμά με που σου είπα για το σάιτ.
Ασφαλώς. Όλο μιλάς, αλλά όταν έρχεται η ώρα να κάνεις κάτι,
τα κάνεις πάνω σου.
Μπορείς μόνο να επινοείς πράγματα.
Επειδή είσαι μια ψεύτρα.
-Μια ψεύτρα. -Τι θέλεις;
-Εσύ τι θέλεις; -Εσύ;
Εσύ τα κάνεις πάνω σου που θα σου πάρει την κόρη σου. Εσύ!
-Όχι εγώ. -Άντε γαμήσου.
Άντε γαμήσου!
Μάζεψε τα μενού.
Τι διάολο κάνεις;
Μπράβο.
Συγχαρητήρια.
Πάντα λογικός και συγκροτημένος.
-Δεν κάνει τίποτα η σφουγγαρίστρα. -Τουλάχιστον κάνω κάτι.
Μα δεν υπάρχει καμιά πένσα;
Ναι, στο συρτάρι, νομίζω.
Αν το μάθει ο Πάρις, τη βάψαμε.
Είσαι ένας κόπανος.
-Άσ' το σ' εμένα. -Ναι, κύριε Υδραυλικέ.
-Έλα. -Η βαλβίδα είναι.
Πάει η τοιχογραφία!
-Απλώς ξεθώριασε λίγο. -Αρμάντο…
-Άντε γαμήσου! -Έρχονται.
-Είκοσι εκατοστά νερού και το πιτσίλισμα. -Εντάξει.
Άντε γαμήσου!
-Ας δοκιμάσουμε… -Άντε γαμήσου.
Το ξέρω ότι χαίρεσαι.
Όχι, δεν χαίρομαι.
-Ας παραμείνουμε ήρεμοι! -Δεν χαίρομαι γι' αυτό.
Είναι κι αυτό η ζωή.
Υπάρχουν ματαιώσεις που πρέπει να διαχειριστούμε.
Τζίνα, το σταματάς;
Λοιπόν.
Ας προσπαθήσουμε να είμαστε ήρεμοι.
Κι ας ακούσουμε πώς νιώθουμε μέσα μας.
Τσιπ, παρακαλώ. Πες.
Έχασα τη δουλειά μου.
Κι αυτό μου προκαλεί μεγάλο άγχος.
Κλάρα, το βρίσκεις αστείο;
Έχασε τη δουλειά του; Τέσσερις μέρες, να στεγνώσουν όλα.
Ξεκουραζόμαστε, ανακούφιση είναι.
Αν είναι δυνατόν.
Είστε τρία χρόνια εδώ.
Δεν μπορείτε καν να καθίσετε σε κύκλο.
Τι σχέση έχει αυτό;
-Τι σημασία έχει; -Έχει.
Γαμιούνται άγρια!
Ντιέγκο, φαίνεστε θυμωμένος.
Ας μην πάμε εκεί.
Μα, ξέρετε,
αν το αφήσουμε,
δεν θα συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι εδώ έχουν κάτι να χάσουν.
Όχι.
Κάποιοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν
επειδή δεν έχουν τίποτα.
Τίποτα.
Κάνει λάθος.
Όλοι στο εργαστήριο έχουν κάτι σημαντικό.
Όπως;
Τον εαυτό τους, ας πούμε.
Τη δυνατότητα να κάνουν κάτι διαφορετικό, προσωπικό, κοινό.
Όλα, βασικά.
Μπορείς να το βάλεις στο 15 ή στο 19, παρακαλώ;
Αντί για το 17.
Ευχαριστώ.
Ποιος είναι;
Δεν ξέρω. Εγώ δεν πάω.
Ποιος είναι;
Η Κλάρα.
Τι θέλεις;
Άνοιξε.
Γιατί;
Ανοίγω.
Περίμενε.
Όχι εκεί. Περίμενε μια στιγμή.
-Χαίρετε. -Χαίρετε.
Ζεις με τον πατέρα σου;
Είναι προσωρινή κατάσταση.
Συνεχίζουν οι κλήσεις. Ένας πήρε τρεις φορές σε μια μέρα.
Είπα ότι είμαστε γεμάτοι μέχρι Χριστούγεννα.
Ζήτησε κράτηση τα Χριστούγεννα.
Το πιστεύεις;
Και;
Δηλαδή…
Δηλαδή, μου λες ναι;
Ανοίγουμε;
Κάνουμε μεγάλο λάθος.
-Με εμπιστεύεσαι; -Όχι.
-Τον εαυτό σου τον εμπιστεύεσαι; -Τι ρωτάς;
-Όχι, δεν με εμπιστεύομαι. -Πολύ κακώς. Θα έπρεπε.
Έχουμε μόνο τρία προβλήματα.
-Πρώτον, πώς θα το προφέρουμε; -Μονρό.
Μονρό λέγεται.
Εντάξει. Δεύτερον, θα φτιάχνω μόνο ένα πιάτο τη μέρα.
Όχι δύο. Ένα.
Τρίτον, τι κάνουμε με τους άλλους; Είναι λίγο…
Τίποτα. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα.
-Δεν χρειάζεται να ξέρουν. -Οι άνθρωποι είναι μαλάκες.
Θα τους φέρονται απαίσια.
Σωστά.
Θέλω να ξεκινήσω με την καρμπονάρα.
Έχετε νιώσει ποτέ να σας νικάει η ασυνεννοησία;
Ναι, η ασυνεννοησία.
Αυτό το απαίσιο πράγμα που μας αρπάζει και μας κάνει να νιώθουμε απίστευτα μόνοι;
Που κάνει τον πόνο των άλλων να μας τρομάζει;
Ναι, αυτή είναι η αλήθεια.
Ο πόνος των άλλων τρομάζει πολύ και δεν έχουμε ιδέα γιατί.
Απωθώντας το, πιστεύουμε ότι δεν μας επηρεάζει;
Να δοκιμάσουμε να το ανάψουμε;
ΜΟΝΡΟ
Φοβερό;
Τσιπ; Τι κοιτάς έτσι;
Για μια αλλαγή είναι μόνο.
Ύποπτη συμπεριφορά στο εστιατόριο. Επαναλαμβάνω…
Δεν ξέρω γιατί, αλλά το βρίσκω όμορφο.
Έχει κάτι, σου λέει κάτι βαθύ.
-Άντε γαμήσου, μαλάκα! -Αρμάντο.
Ευχαριστώ.
Γιατί δεν το ξαναβάφεις;
Να δείξεις και το ταλέντο σου.
Με χρώμα αυτήν τη φορά.
Άντε γαμήσου!
Από αυτήν τη σκέψη προκύπτει η νέα συλλογική εμπειρία
που προσφέρει το Μονρό,
στο οποίο οι πιο αντισυμβατικές εκδηλώσεις σύγχρονης τέχνης
συνοδεύονται από τις ραφινάτες γεύσεις που προτείνει ο σεφ μας.
Κάθε βράδυ, ένα εντελώς μοναδικό πιάτο.
Η τέχνη της Τζίνα εστιάζει στην ασυνεννοησία
και στην πιο βαθιά μοναξιά ενός ανθρώπου.
Τακτοποιώ.
Επιπλέον, η παραστατική τέχνη των τοιχογραφιών του Σωσία,
που ενσταλάζουν την αμφιβολία ότι ίσως οι εαυτοί μας είναι αλλού.
Ελεύθεροι και πιο ευτυχισμένοι.
Ένας διάλογος που λαχταράμε και αρνούμαστε
σκηνοθετείται κάθε βράδυ από τον καλλιτέχνη Τσιπ.
Κι αν είστε τυχεροί να σας σερβίρει η Σουζάνα,
θα σας κάνει να σκεφτείτε για τη βία της σημερινής κοινωνίας.
Το ξέρεις ότι αν δημοσιεύσουμε τη διεύθυνση,
θα έρθει όντως κόσμος, έτσι;
Γι' αυτό ακριβώς το κάνουμε.
Εντάξει.
Εσύ κάν' το.
Αντί να τρομάζετε,
για μια φορά, αφήστε τους άλλους, τον ξένο, τον τρελό,
να σας δώσουν μια μοναδική κι ανεπανάληπτη εμπειρία.
Μην ανησυχείς.
-Γιατί ίσως ο τρελός… -Μην ανησυχείς.
…είναι πολύ πιο κοντά σου απ' όσο φαντάζεσαι.
-Αποστολή εξετελέσθη. -Εντάξει. Κλείνω το φως.
Γάμησέ τον!
Ανάψτε πάλι το φως. Με λαμβάνετε;
Ευχαριστώ.
Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Επαναλαμβάνω, εκτός ελέγχου.
Συνεχίζω ως μυστικός, αλλά χρειάζομαι ενισχύσεις.
Να σου πω.
Τι έγινε απόψε;
Δεν ξέρω.
Δεν νομίζω ότι μπορώ.
Να μείνω στην κουζίνα σήμερα;
Όχι.
Είναι πολύ εξευτελιστικό.
Σουζάνα.
Σουζάνα, ψηλά το κεφάλι, με περηφάνια. Πρέπει να είσαι ήρεμη.
Σου εγγυώμαι ότι απόψε δεν θα παραπονεθεί κανείς.
Διασκέδασέ το.
Έλα, πήγαινε.
Καρμπονάρα για όλους.
Τι πρέπει να πούμε;
Πρέπει να παραγγείλετε ποτά.
Σωστά.
Όντως.
-Πέντε μπίρες. -Άντε γαμήσου, μπάσταρδε!
Με συγχωρείτε.
Πέντε μπίρες.
Είναι απίστευτοι.
Μας κοροϊδεύετε.
Ποιος ξέρει πόσα δεν μας λέτε!
-Είναι μέρος του περφόρμανς. -Πόσα πράγματα!
Το ξέρω ότι κάτι συμβαίνει που δεν μας έχετε πει.
-Τι συμβαίνει; -Τα είδα όλα!
Μα τι λες; Είσαι τρελός.
Ηρέμησε.
Τι συμβαίνει;
Δεν έβαλε αλάτι στο νερό. Ο Ντιέγκο νευρίασε.
Αλλά υπάρχει σκευωρία.
Κάτι δεν μας λέτε. Και θα το πω στον Πάρις.
Μην τολμήσεις να πλησιάσεις τον Πάρις. Κατάλαβες;
Ηρέμησε.
Όχι, ηρέμησε!
-Σταμάτα! -Θέλω τη μαμά μου.
Τα έχω δει όλα. Τα έχω διαβάσει όλα.
Υπάρχει σελίδα στο ίντερνετ.
-Είστε σκευωροί! -Μαμά!
Μαμά! Θέλω τη μαμά μου!
Μη με σκοτώσετε.
-Ηρέμησε. Δώσ' το μου αυτό. -Κοίτα με.
-Θέλω τη μαμά μου. -Κοίτα με.
-Ήρεμα. -Κοίτα με.
-Ευχαριστώ.
Έχεις τρελαθεί!
-Με απειλεί. -Δεν είναι αλήθεια.
-Με απειλεί. -Δεν σε απειλώ.
Δεν έχω τρελαθεί. Υπάρχει σκευωρία.
Έχω διαύγεια.
Διαύγεια; Κρατούσες μαχαίρι!
Ήρθε ο Πάρις!
-Σκατά. -Άκουσε τις φωνές.
Φέρε τον Πάρις. Με απείλησε με μαχαίρι. Είμαστε όλοι μάρτυρες.
-Είμαι μάρτυρας. -Δεν είναι αλήθεια.
Σουζάνα, μην κουνηθείς! Σταμάτα!
Σταμάτα.
-Υπάρχει σκευωρία. -Ναι.
Δεν υπάρχει σκευωρία.
Απλώς κάναμε λίγη διαφήμιση.
-Εντάξει; -Ναι.
Ωραία. Λίγη διαφήμιση.
Για…
να βγάλουμε λίγα λεφτά
να πάμε στην Παπούα Γουινέα.
Και να ελευθερωθούμε.
Αυτό είναι.
-Να ελευθερωθούμε; -Να ελευθερωθούμε, ναι.
Σωστά;
-Ναι. -Ορίστε.
-Είστε σίγουροι; -Ναι.
Έτσι είναι. Αλήθεια λέει ο Ντιέγκο.
Αρκετά, λοιπόν.
Τώρα, αυτή η ομάδα τρελών θα πολεμήσει τους πάντες
ενωμένη.
Εντάξει; Είμαστε ομάδα;
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι έξω και πρέπει να δώσουμε καλή παράσταση.
Αυτό πρέπει να δει ο Πάρις.
Εμάς να δίνουμε μια ωραία παράσταση. Αυτό.
Οπότε, τώρα…
Τα ζυμαρικά. Είναι ανάλατα και κρύα.
Ρίξε λίγο αλάτι από πάνω. Ή κάνε άλλα. Θα περιμένουν δέκα λεπτά.
-Δεν γίνεται. -Γιατί;
Τελείωσαν τα ζυμαρικά.
Δεν περιμέναμε τόσο κόσμο.
Έχω άλλες 20 παραγγελίες.
-Αγόρασε. -Εγώ;
-Ναι. Πήγαινε. -Τώρα;
-Ναι. -Χωρίς κάλυψη;
Ναι.
Αρμάντο, φτιάξε μου ένα μιρεπουά με φράουλα.
-Ένα τι; -Μικρά κομματάκια.
Αυτό κάνω όταν ξεχνάω το αλάτι. Ρίχνω από πάνω.
Δεν είναι αλάτι. Είναι ζάχαρη.
Θα ξεκινήσουν απ' το τέλος. Θα ξεκινήσουν με επιδόρπιο.
Εντάξει. Τζίνα, πήγαινε στη σάλα και διαχειρίσου την κατάσταση.
Πήγαινε. Μην ανησυχείς.
-Εντάξει. -Και μετά;
Βγάλτε τα φύλλα από μερικές.
Τέλεια.
Κρέμα!
Καφές.
Κρέμα.
Κάνει τα δικά του.
Βάζουμε και μια φράουλα
κι ένα μπισκότο. Και ορίστε.
Ποιος θα δοκιμάσει;
Το πάμε. Δεν έχουμε χρόνο.
Σουζάνα. Θα πας έξω και θα πεις ότι είναι αποκλειστική βραδιά,
καθώς παρουσιάζουμε το δείπνο "Αντιθέτως".
Όχι με αυτήν τη φάτσα. Σίγουρη, ήρεμη.
Αν το πιστέψεις, θα το πιστέψουν κι εκείνοι. Ναι;
"Αντιθέτως".
Ελάτε!
Ελάτε, μπορούμε.
Θα τα καταφέρουμε, ναι.
-Να σου πω. -Τι είναι;
Μπράβο.
Μου εξηγείς τι συμβαίνει εδώ;
Μάρκετινγκ.
Το έξω έρχεται μέσα
και το διαχειριζόμαστε.
Δείπνο "Αντιθέτως".
Να σας πω κάτι;
-Ναι. -Ήταν απίστευτα. Συγχαρητήρια.
Ευχαριστώ.
Γεια σας.
Μου δίνουν συγχαρητήρια όλο το βράδυ. Οι πάντες.
Κι εμένα. Αλλά γιατί;
Δεν ξέρω.
Να σου πω.
Τι έχεις;
Συνειδητοποιείς ότι τα καταφέραμε;
Τα καταφέραμε!
Πού πάμε;
Μίλα πιο σιγά.
Εδώ.
-Εδώ. -Είσαι σίγουρη;
Κάνε ό,τι κάνω.
Πρώτα το πόδι. Έλα.
Πιστεύω
ότι είναι παράνομο.
Ασφαλώς και είναι.
-Ασφαλώς και είναι, λέει. -Έλα.
Το έχω κάνει χιλιάδες φορές, με έχουν πιάσει μία.
Α, ωραία!
Είναι γιγάντιο!
Πω!
Δεκαοκτώ, δεκαεννιά,
είκοσι!
Θα σε πιάσω.
Όχι!
Όχι.
Είμαι πολύ καλός!
Σταμάτα.
Είμαι εξαντλημένη.
Πάντως…
είσαι διάνοια.
Γιατί;
Γιατί σκέφτηκες αυτήν την τρελή ιδέα
και δες τι κατάφερες.
Και δες τι κατάφερες κι εμένα να κάνω.
Κατάλαβες;
Μα…
Δεν ήταν δική μου ιδέα. Ήταν…
Το διάβασα σε περιοδικό για έναν που το έκανε στο Λονδίνο.
Αλήθεια;
Εσύ, πάντως,
το πραγματοποίησες άριστα.
Επίσης, με τον άντρα μου δεν πήγε ακριβώς όπως σου είπα.
Όχι;
Όχι, γιατί ασχολιόταν με τα οικονομικά
και έλειπε συνεχώς.
Με είχε γραμμένη.
Οπότε εγώ…
επινοούσα διάφορα πράγματα.
Όπως οντισιόν που δεν πέρασα ποτέ,
θεατρικές περιοδείες που δεν έγιναν ποτέ.
Μα είδα τις αφίσες σπίτι σου.
Ψεύτικες όλες.
Εσύ τις έφτιαξες;
-Όλα; Όλα ψεύτικα; -Όλα.
Και μια μέρα
ήρθε να με δει στο θέατρο.
Προφανώς δεν ήμουν εκεί.
Όταν γύρισε σπίτι, έκανα μια τεράστια σκηνή
λέγοντας ότι είχε σχέση με συνάδελφό του,
αλλά ήξερα ότι δεν ίσχυε.
Το ήξερα, αλλά…
Ήθελα να δει εμένα για μια στιγμή. Μια στιγμή.
Είναι άσχημο όταν δεν σε βλέπουν οι άλλοι.
Φρικτό.
Οπότε μετά μου είπε ότι με εγκαταλείπει.
Κι εγώ του είπα…
Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, αλλά του είπα
"Αν με αφήσεις, θα βάλω φωτιά στις κουρτίνες. Θα μετρήσω ως το τρία.
Ένα, δύο, τρία".
Με κοίταξε με ένα ύφος σαν να μου έλεγε "Έλα, κάν' το".
Και τι κάνεις μετά;
Γιατί αν δεν το κάνεις, δεν είσαι πια αξιόπιστος.
-Έπρεπε να βάλω φωτιά στις κουρτίνες. -Ασφαλώς.
-Καταλαβαίνεις; -Βεβαίως.
Αλλά μετά,
δεν πήραν φωτιά μόνο οι κουρτίνες, αλλά ολόκληρο το σπίτι,
το σπίτι του γείτονα.
Ο γείτονας δεν ήταν σπίτι, ήταν όμως ο σκύλος του.
Και πέθανε. Κάηκε.
Τι λες!
Αυτή είμαι.
Για τα μπάζα.
Όχι, δεν είσαι.
Και τώρα τέλος η μαγεία.
Θα φύγεις και θα με αφήσεις μόνη.
Πιστεύουν ότι έχουν δίκιο απλώς επειδή είναι περισσότεροι.
Ποιοι;
Οι "φυσιολογικοί" άνθρωποι.
Ας κάνουμε κάτι.
Εσύ κι εγώ, ξέρεις τι θα κάνουμε τώρα;
Θα βάλουμε τα δυνατά μας.
Εσύ θα σταματήσεις
να σκαρφίζεσαι ανοησίες.
Ναι, άκου.
Εγώ θα σταματήσω να θολώνω.
Μεταξύ μας μόνο.
Ας βάλουμε τα δυνατά μας.
Ας προσπαθήσουμε, ναι;
Εξάλλου, ξέρουμε
τι είμαστε, έτσι;
Τι θα έλεγες να πηγαίναμε για γλυκό;
-Γλυκό; -Θέλεις;
Ναι;
Για οκτώ;
Όνομα;
Τέλεια. Σας ευχαριστώ. Γεια σας.
Ναι;
Γενέθλια; Ναι. Πόσα άτομα;
Τουλάχιστον δύο ώρες.
Λυπάμαι πολύ. Άντε γαμήσου, ρε μπάσταρδε!
Ναι, θα περιμένουμε.
-Να σας γράψω στη λίστα. Όνομα; -Εμάνουελ.
Τζίνα. Σωσία!
Τι σκεφτόσουν; Ήρθες εδώ να μου δείξεις την ευτυχία σου;
-Ήρθες εδώ; -Σήκω.
Είναι εγώ!
Μέρος του περφόρμανς.
-Είναι ο πραγματικός εαυτός μου. -Είναι μέρος του περφόρμανς.
Σωσία! Εξαιρετικό.
-Είναι… -Εξαιρετικό.
Μπράβο! Τσιπ!
Καθόλου δεν μοιάζατε!
Τώρα φοβάμαι. Είναι πάρα πολύς κόσμος. Φοβάμαι.
Είναι φυσιολογικό.
Είναι η πρώτη σου επαφή με τον εξωτερικό κόσμο.
Δεν έχεις να φοβάσαι κάτι. Δεν απειλείσαι.
Είναι ευκαιρία, Τσιπ.
-Θεέ μου! -Χορηγός.
Μας έστειλαν ένα σωρό πράγματα, το συνειδητοποιείτε;
Τέλεια, αφεντικό.
Μ' αρέσει το "αφεντικό". Έλα, πήγαινε να τα φέρεις.
Είμαστε στα 100 κορυφαία εστιατόρια της πόλης, απ' τα 13.500.
Απ' τα 13.501, για την ακρίβεια.
Το πιστεύεις;
Είναι καταγγελία από ανθρώπους της περιοχής.
Είναι εκείνοι οι γέροι απ' το πετάνκ.
Δεσποινίς, αντιλαμβάνεστε ότι απαγορεύεται να παίζετε μουσική;
Γιατί δεν μπορούμε;
Έχετε άδεια;
Γεια.
Κοίτα.
Σου είπα ότι θα το ρύθμιζα; Ορίστε, το ρύθμισα.
Θα έρθει η Μπιάνκα σήμερα.
Θα ζεστάνουμε την ατμόσφαιρα με λίγο σουίνγκ.
Καλό αυτό, έτσι;
Τι ενθουσιασμός είναι αυτός!
Το σημερινό μενού;
Ζυμαρικά με σάλτσα.
Ζυμαρικά με σάλτσα;
Θα είναι πεντανόστιμα.
Γεια.
Έφτιαξα το αγαπημένο σου.
-Είναι πολύ όμορφα. -Ευχαριστώ. Το τραπέζι σας.
Επιστρέφω αμέσως.
Ευχαριστώ.
Τέλειο!
Καλή σας απόλαυση. Επιστρέφουμε σύντομα.
Καλησπέρα σε όλους.
Απόψε θα πω ένα τραγούδι αφιερωμένο σε έναν φίλο μου.
Γιατί…
Εκείνος ξέρει.
Θα την πάρουν στ' αλήθεια. Είναι σήμα.
Τι κάνεις; Γιατί σταμάτησες;
-Παθαίνω κρίση πανικού. -Μα…
Ήταν πολύ ωραίο αυτό που έκανες. Συνέχισε.
-Όχι. -Αν όχι, θα συνεχίσω εγώ.
Είναι πολύ χειρότερο, σ' το λέω.
-Έλα να τραγουδήσεις. -Όχι, ούτε να το σκέφτομαι.
-Μη μ' αφήνεις. -Δεν τραγουδάω.
-Έλα, πώς πάει τώρα; -Σε παρακαλώ.
"I don't aspire".
-Πώς; -"I don't aspire".
Σ' το είπα!
Ήταν μια πλάκα. Με συγχωρείτε.
Άντε γαμηθείτε!
Τραγουδάς χάλια!
Ποια μιλάει!
Και τι είναι αυτά που φοράς;
Κι αυτή η περούκα;
Γιατί;
Έκανα μεγάλη προσπάθεια.
Είπα το τραγούδι σου.
-Όχι, εγώ το είπα. -Κι εγώ το τραγούδησα.
Καλά, αν δεν ανέβαινα…
-Τραγούδησα περισσότερο. -Κι εγώ τραγούδησα.
-Θεέ μου, με συγχωρείς, νόμιζα… -Όχι.
Μην ανησυχείς.
Όχι, απλώς…
Δεν είναι…
Δεν μου φαίνεται σωστό.
Όχι, σωστά. Βασικά, δεν…
Συγγνώμη, γιατί δεν φαίνεται σωστό; Εγώ πιστεύω ότι είναι.
Να, με τόσα προβλήματα που έχω,
αν προσθέσω κι εσένα…
Θα ήμουν πρόβλημα;
Θέλω να πω,
αν μπλέξω
με κάποια σαν εσένα,
θα μου πάρουν την Μπιάνκα και δεν θα την ξαναδώ ποτέ.
Με δικαστική απόφαση.
Γαμώτο!
Γαμώτο.
Να μιλήσω με τη διεύθυνση;
Χαμήλωσα τα φώτα κι ο κόσμος άρχισε να χορεύει.
Έχουμε πρόβλημα.
Κι εκεί.
Τρεις.
Χαίρετε. Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε,
αλλά χρειάζεστε άδεια για να παίζετε μουσική.
Να τη δω;
Πιστεύετε ότι παίζουμε μουσική χωρίς άδεια;
Σίγουρα έχετε. Να τη δω;
Ασφαλώς έχουμε άδεια. Σας το λέω.
Πρέπει να την ελέγξω, τη φέρνετε;
Με συγχωρείτε. Έχουμε άδεια. Να τους τη δείξουμε.
Έχουμε.
Με ενοχλεί όταν δεν με εμπιστεύονται.
Γιατί είμαι επαγγελματίας. Εδώ την έχω.
-Ορίστε. -Πώς το πάθατε;
Χτύπησα τη μύτη μου όπως άνοιγα την πόρτα.
Ορίστε.
Μας κοροϊδεύετε;
Γιατί;
Το έγγραφο είναι πλαστό. Πού το βρήκατε;
Πλαστό;
Είναι πλαστό.
Δεν έχετε άδεια.
Παιδιά, να σταματήσει. Να δούμε ταυτότητες.
Εσείς τις ταυτότητες από αυτήν τη μεριά. Εσύ τις άλλες.
Θα δούμε τώρα.
Μη δώσετε ταυτότητες.
Δώστε το καλό παράδειγμα και δείξτε πρώτη ταυτότητα.
-Μη δώσετε ταυτότητα! -Την ταυτότητά σας.
Έχει πιάσει φωτιά!
Φωτιά!
Όλοι έξω!
Σταματήστε τους.
-Μίλησε! -Έχει πιάσει φωτιά!
Έξω! Όλοι έξω!
-Άντε γαμήσου, μαλάκα! -Πώς τολμάτε; Είμαι αστυνομικός.
Βάλ' το στον κώλο σου!
Είμαστε ελεύθεροι!
-Μπιάνκα! -Ελεύθεροι!
-Μπιάνκα! -Τι συμβαίνει;
-Μπαμπά, τι έκανες; -Τίποτα, γρατζουνίστηκα.
Ελάτε από δω.
-Ελάτε. -Ελεύθεροι!
Μπαμπά, δεν ήξερα ότι τραγουδάς. Ήταν φοβερό.
Έλα, πάμε.
Ελεύθεροι! Είμαστε όλοι ελεύθεροι!
Πόσο είναι το πρόστιμο;
Τώρα σ' ενδιαφέρει;
-Είναι 19.000 ευρώ. -Μάλιστα.
Είναι υπερβολικό για ένα τραγούδι.
Πλαστογράφησες άδεια.
Προσέβαλες την αστυνομία. Τους χτύπησες, για την ακρίβεια.
Ήταν ένας νεαρός, 17 ετών.
Έκανε ηρωίνη. Φούμαρε κυρίως.
Μα το πάθος του ήταν τα χάπια. Τα χημικά.
Τα Snowball, τα Eva.
Και το μαστούρωμα με LSD.
Το λυσεργικό οξύ δίνει ξεχωριστές, φανταστικές εικόνες,
αλλά έχει μεγάλο τίμημα.
Έχεις τρομακτικά οράματα, τρόμο.
Μια μέρα, τηλεφώνησε ένας φίλος του.
Πήγε να τον δει και ο μικρός αδερφός του φίλου του
είχε μόλις αγοράσει καινούριο σκουτεράκι.
Με ωραίο, καινούριο κράνος.
Αυτά που πιάνουν όλο το πρόσωπο, πολύχρωμο, ακριβό.
Ζήτησε να δανειστεί το κράνος.
Ο φίλος είπε όχι. Ήταν καινούριο.
Μετά, κάπως μέσω ενός παιχνιδιού,
καταφέρνει να δέσει τον φίλο και τον αδερφό του πλάτη πλάτη.
Μόλις τους ακινητοποιεί, παίρνει το κράνος και το πορτοφόλι του φίλου και φεύγει.
Πουλάει το κράνος,
αγοράζει μια τρελή ποσότητα ναρκωτικών και τα παίρνει σαν να μην υπάρχει αύριο.
Θέλει να απαντήσει σε αυτούς που τον βάζουν στο ασθενοφόρο,
αλλά δεν βρίσκει τις λέξεις.
Έχει τις αισθήσεις, μα δεν μπορεί να μιλήσει.
Και τρομάζει.
Ξέρεις τι συνειδητοποίησα τότε;
Ότι αν και τσαντισμένος, δεν καταλάβαινα με ποιον,
κι ενώ ήθελα να τα καταστρέψω όλα, στον εαυτό μου έκανα τη ζημιά.
Συνειδητοποίησα ότι αν είχα χρησιμοποιήσει την ενέργειά μου για κάτι διαφορετικό,
ίσως είχα κάνει κάτι χρήσιμο στη ζωή μου.
Κι εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να κάνω.
Στα 100 κορυφαία εστιατόρια. Αντιλαμβάνεσαι τι έχεις κάνει;
Είναι απίστευτο. Και τους έστρωσες όλους στη δουλειά.
Και δεν ντρέπονταν. Ήταν περήφανοι, βασικά.
Και μετά τα κατέστρεψες όλα.
Δεν μπορώ να χωνέψω γιατί.
Θες πάντα να είσαι ο χειρότερος εαυτός σου.
Ορίστε.
-Τι είναι; -Μεταφορά σε ίδρυμα.
Δηλαδή;
Μεταφέρεσαι.
Τι σημαίνει "ίδρυμα"; Πρέπει να κοιμάμαι εκεί;
-Ναι. -Όχι.
-Δεν θέλω να πάω. -Λυπάμαι. Τελείωσες εδώ.
-Δεν εξαρτάται από εμένα. -Όχι.
-Θα έρθει κι ο Ντιέγκο; -Όχι, θα μείνει εδώ.
Θα λάβουμε κάποια μέτρα, αλλά συνεχίζει εδώ.
Ξέρεις γιατί σε συμπαθώ;
Επειδή εκείνος ο πιτσιρικάς
είναι ακόμα εδώ.
Τον πολεμάω κάθε μέρα.
Καλή τύχη, Κλάρα.
Με συγχωρείτε.
Χαίρετε.
Άννα;
Ξύπνια ήμουν.
Σίγουρα.
Κι εμένα θα με έπαιρνε ο ύπνος.
Τέλος πάντων.
Πέρασα για να σου ευχηθώ καλά Χριστούγεννα.
Να περάσεις ωραία.
Θα σε δω αύριο;
Αύριο, όχι.
Θα έρχομαι λιγότερο τις επόμενες εβδομάδες.
Είσαι λυπημένη. Τι έγινε;
Τα χάλια σου έχεις.
Να,
δεν έχω απλώς τα χάλια μου.
Βασικά,
είμαι ένα χάλι.
Κάνω πράγματα που δεν βγάζουν νόημα.
Λέω άπειρα ψέματα χωρίς λόγο.
Με βαρέθηκα.
Ορίστε.
Ίσως έχεις δίκιο,
αλλά είσαι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί.
Τα λέμε αύριο. Θα σου φτιάξω κεφτέδες με σάλτσα.
Ο ιδιοκτήτης θέλει να συνεχίσετε το μενού του ενός πιάτου.
Μας αρέσει η αποκλειστικότητα.
Ακολουθήστε με. Θα σας δείξω την κουζίνα.
Πώς πήγε η συνέντευξη; Πώς πήγε;
Καλά, νομίζω.
Πόσα θα σε πληρώνουν;
Τορτελίνια;
Εσύ τα έφτιαξες;
Μου δίνουν 5.000 τον μήνα.
Με συγχωρείς,
5.000 ευρώ τον μήνα και έχεις αυτά τα μούτρα;
Έπρεπε να σε είχα κλοτσήσει στα καλάμια όταν ήσουν μικρός.
Να σου κάνω τα πόδια κόκκινα.
Να δώσουμε μερικές κλοτσιές στο παιδί χωρίς μαμά, ε;
Ίσως και μερικές σφαλιάρες μαζί, ε;
Άκου, Ντιέγκο.
Τράβα μια γραμμή τώρα
και εστίασε σε αυτά που έχεις πραγματικά.
Μη σκέφτεσαι όσους δεν σε ήθελαν.
Γιατί, στο μεταξύ, υπάρχει κάποιος που σε ήθελε.
Κάποιος που σε ήθελε τόσο,
που σε ανέχτηκε σε όλη σου την
εφηβεία,
που, πίστεψέ με,
ήταν σαν το Βιετνάμ.
Κι αυτός ο κάποιος, που είμαι εγώ,
σε αγάπησε άνευ όρων,
γι' αυτό που είσαι.
Και εννοώ,
ένας τεράστιος,
ατελείωτος
μπελάς.
Εντάξει,
είσαι λίγο ασταθής,
αλλά τα καταφέραμε ως τώρα.
Και δεν συμβαίνει με όλους.
Άκου που σου λέω.
Απλώς δεν θέλω να δεχτώ τη δουλειά μόνος μου.
Τότε, τράβα κι άλλη γραμμή.
Αυτή η κοπέλα
μπορεί να έχει τα ψεγάδια της,
αλλά σε ανέχεται.
Οπότε,
έχε την από κοντά.
Έχε την από κοντά.
Το κοινό μπάνιο είναι κοντά στις σκάλες.
Το βραδινό είναι στις επτά.
Στις έξι το πρωί,
το λεωφορείο σάς πηγαίνει στο αρχείο και σας γυρίζει στις τρεις.
Το δωμάτιό σας. Και το κρεβάτι σας.
Η ομάδα σάς περιμένει κάτω σε μία ώρα.
Καλώς ήρθατε.
Ευχαριστώ.
Ένα ταξίδι στο κέντρο της Γης…
…με παπούτσια στον ήλιο.
Θα ήθελα να διαβάζω πιο γρήγορα.
Λίγο κυκλοθυμικοί,
γιατί πηδάνε από λωρίδα σε λωρίδα κάνοντας ρόδες…
Καλώς ήρθατε.
-Γεια σας, δεσποινίς. -Καθίστε.
Είναι δραστήριοι,
αλλά δυστυχώς αυτούς μου είχε δώσει η κόρη μου.
Τι να έκανα; Να τους πετάξω στην πισίνα; Δεν μπορούσα.
-Ναι, πάρα πολύ. -Ωραία.
Εξαφανίστηκες.
Τι θέλεις;
Δεν μπορείς να εξαφανίζεσαι έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ποιος σου άνοιξε; Τι θέλεις;
Είπες ότι δεν σου κάνω καλό.
Τι να κάνω τώρα; Τη νοσοκόμα σου; Τι θέλεις;
Άκου.
Μου έλειπε ένα κομμάτι.
Εντάξει;
Πάντα μου έλειπε.
Και τώρα το βρήκα.
Το ξέρεις
και το ξέρω.
Και είμαι χαρούμενος γιατί ξέρω ότι τώρα μπορώ να ζήσω καλύτερα. Κατάλαβες;
Οπότε, δεν μπορείς να εξαφανίζεσαι έτσι.
Το είπες.
Είπες ότι είμαι πρόβλημα.
Είπες ότι είμαστε δυο προβλήματα.
Και ξέρεις τι κάνουν δυο προβλήματα μαζί;
Ένα χάλι.
-Όχι. -Ένα μεγάλο χάλι.
Όχι, κάνουν δύο…
Κάνουν δύο ανθρώπους
που καταλαβαίνουν ο ένας τα στραβά του άλλου, όσο κανένας.
Δεν με νοιάζει πια αν τραυλίζω,
γιατί ξέρω ότι εσύ
δεν δίνεις δεκάρα αν τραυλίζω ή όχι.
Σου κάνει το ίδιο.
Ασφαλώς.
Κι εσύ,
δεν καταλαβαίνω
γιατί λες όλες αυτές τις ανοησίες που λες,
αλλά μου κάνει το ίδιο,
γιατί είσαι μια χαρά όπως είσαι.
Ακριβώς όπως είσαι, αλήθεια.
Παραμένουμε δύο προβλήματα.
Όχι.
Είμαστε σαν…
πίτσα με σύκα.
Περισσότερο σαν βαλσάμικο ξίδι με σοκολάτα.
Ακούγεται σαν κάτι που θα έλεγες ότι δεν πάει,
αλλά, αντ' αυτού, και δεν ξέρεις γιατί…
Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά μπροστά μας.
Θέλω να είμαι η σοκολάτα, πάντως.
Μπορείς
να πετάξεις την τσίχλα, σε παρακαλώ;
Αν είναι να το παίρνεις έτσι…
Δεν πιστεύεις στ' αλήθεια ότι έχω μεγάλο πισινό, έτσι;
Βασικά, ναι.
-Ναι, αλλά μ' αρέσει. -Όχι…
Γιατί είσαι μαλακή.
Ναι.
Πώς με είχες πει;
-Πότε; -"Ζουζούνι";
-Πότε; -Όταν είχε έρθει η Ντιάνα.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Αγάλου