Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Straciłem nad sobą panowanie.
Co może czuć pańska córka, widząc takie zachowanie?
Proszę się zastanowić.
Podjęto pewne decyzje,
bo pańskie zachowanie wpływało na pana córkę.
Od rozwodu wciąż wraca pan do takich miejsc jak to.
Ale gdyby tamten facet nie zabrał mąki, jak prosiłem…
Pracowałem, a on wciąż ją przekładał.
No wie pan…
Jakby pan położył telefon tutaj, a ja przełożyłbym go tu.
Pan odkłada go z powrotem,
a ja znowu.
Woli pan, żeby był tutaj, to jego miejsce.
A ja kładę go tutaj.
Może pana też by to wkurzyło?
Czyli twierdzi pan, że pańskie zachowanie
i to, że stracił pan pracę,
to wyłącznie wina człowieka, który przekładał gdzieś mąkę?
Takie reakcje są oznaką słabości.
Może i tak byłem już zdenerwowany?
Moja była traktuje mnie jak idiotę.
Twierdzi, że jestem kiepskim ojcem.
Nie powinna tak myśleć.
Proszę posłuchać.
Nie mamy wpływu na to, co myśli pańska była żona.
Byłoby lepiej,
gdyby starał się pan tak o sobie nie myśleć.
Patrzycie uważnie?
Nic…
Absolutnie nic z tego
nie byłoby kiedyś możliwe.
Ale teraz…
Teraz
już jest.
Halo?
Mówiłam ci o wczorajszej imprezie, tak?
Wrzucili mnie do basenu, w ubraniu!
A mój telefon?
Jest cały.
Nadal działa!
Nowy Z6.
Amazing is nothing!
Dobra, potraktujmy to poważnie.
Wiecie, co to znaczy? Jeśli coś się mówi, trzeba to zrobić.
Dostawca nie dotarł, więc co z chlebem?
Chleb miał być gotowy. Nie upiekłeś go.
Dostawca i tak nie dojechał.
Tak czy siak, chleb nie był gotowy.
- Pierdol się! - Ona nie łapie.
Co? Myślisz, że to ja decyduję?
Że o czymkolwiek decydujemy? Jesteśmy sobowtórami.
Pierdol się, dupku!
Uspokój się, Susanno.
Mów, Armando. Słuchamy.
Jedźcie do Papui Gwinei.
Wtedy zobaczycie. Tam wszyscy są wolni.
My jesteśmy tylko ich sobowtórami.
Prawdziwi my są tam.
Ale to nic.
Ważne, żeby się z tym pogodzić.
Czyli nie czuje się pan wolny?
Do niczego tu pana nie zmuszamy.
Jasne.
To subtelniejsza forma zniewolenia.
To nie ja decyduję, czy upiec chleb.
Z panem tak samo.
Myśli pan, że sam postanowił zostać psychiatrą?
- Rozumiecie? - Claro, cenimy tu punktualność.
Pierdol się!
Musiałam zabrać staruszkę do lekarza.
Nie skończyłem.
Chwileczkę, Armando. Przepraszamy.
Chyba nie miałaś dzisiaj dyżuru.
Też tak myślałam.
Dzwonią na ostatnią chwilę, jakbym nie miała innych zajęć.
Mogłabyś nie jeść podczas terapii grupowej?
Już zjadłam.
Dobra.
Nie miałam czasu na obiad.
- Naprawdę nie skończyłem! - Pierdol się!
Czemu tak na mnie patrzysz?
Wiesz, że jutro z tym kończę.
Wrócę do swojego życia.
Będę grała w spektaklu.
A do tego…
Co to za jeden?
Co robisz? Walisz konia w parku?
Jak było na terapii?
W porządku.
Dają ci czas na szukanie pracy
czy musisz tam siedzieć cały dzień?
Spokojnie, znajdę pracę.
Daj mi się zadomowić.
Zadomowić?
Diego.
Pomyśl o pingwinach.
Pingwiny potrafią wydalać odchody
z dziesięciokrotnie większą siłą niż ludzie.
Strzelają jak z armaty!
Ale nie robią tego specjalnie.
Natura zadbała o wszystko.
Pingwiny strzelają odchodami, żeby utrzymać swoje gniazda w czystości.
Tryskają.
Wyobraź sobie, że obok przechodzi akurat foczka.
Byłaby cała w gównie.
Foczka by się wkurzyła.
To niesprawiedliwe.
A wiesz czemu?
Bo taka już natura pingwina.
Pingwin nigdy się nie zmieni.
To ja jestem tym pingwinem.
- Nie mam zamiaru się zmieniać. - Myślisz, że mnie to bawi?
Słuchaj.
Dwaj faceci nie powinni mieszkać razem, jeśli nie są parą.
Wtedy są jak więźniowie.
Jutro pójdziesz szukać pracy,
a potem będziesz się starał nad sobą panować.
Tamci goście byli dupkami.
Zależało im tylko na tym,
żeby mnie zwolnić.
Jasne! Tak się składa, że to inni są zawsze dupkami.
Ale to ty jesteś prawdziwym dupkiem.
Masz córkę.
Wkurzasz się, tracisz kolejną pracę…
i wszystko się sypie.
Dzień dobry.
Cześć, skarbie.
- Ma pan 30 minut. - Tak, wiem.
Cześć.
Usiądź.
Jak się masz?
Dobrze?
Mam tu coś.
Dwa soczki.
Dla ciebie morelowy, twój ulubiony.
Naturalny,
więc mama będzie zadowolona.
Jak tam w szkole?
Dobrze.
To świetnie.
Tato…
Schudłeś.
Tak, odrobinę.
Ale jestem…
spokojny. Wszystko gra.
Zobaczysz, że z czasem
wszystko wróci do normy.
Wszystko.
Sąd w Rzymie,
po ponownym rozpatrzeniu sprawy pani Clary Pagani,
wyznacza dodatkowe sześć miesięcy w centrum pomocy społecznej,
do którego dotąd uczęszczała.
- Powiedz coś! - Nie.
Odezwij się!
To ten dupek, Paris.
Niniejszą karę wyznaczono w miejsce więzienia.
Przypominam, że obecność jest obowiązkowa.
Inaczej trafi pani do zakładu karnego.
Wyznaczam datę kolejnej rozprawy na 6 maja.
Ale ja nic nie zrobiłam!
- Cicho. - Nic nie zrobiłam.
Nie.
- Pani sędzio? - Tak?
Możemy porozmawiać o wyroku?
- To był wypadek. - Nie wolno nam rozmawiać.
Proszę posłuchać!
Chodzi o moje życie! Do kogo mam pójść?
Czemu mnie pani nie słucha? Proszę! Wszyscy jesteście w zmowie?
Paris!
To jakieś jaja?
Obsmarowałeś mnie w raporcie i nic nie powiedziałeś?
Jestem aktorką.
Od przyszłego tygodnia gram w spektaklu. Mam jechać w trasę!
Poinformujesz organizatora? Oszaleję przez was!
Proszę się uspokoić.
Musi pani ponieść konsekwencje.
To był wypadek. Nie chciałam wywołać pożaru.
Wypadek! Źle wyszło.
- Pech! - Nie współpracuje pani.
Nie trzyma się programu.
Zero inicjatywy!
- Nie widzi pani problemu. - Jestem normalna!
Dobrze, że wysłałem ten raport,
zanim napadła pani na parkingu na sędzię, jak każda normalna osoba.
Napadłam? Nie można już do nikogo zagadać?
- Nawet tego już nie wolno. - Gdzie ty, kurwa, idziesz?
Masz problem.
Zgoda?
Nie jesteś tu dla zabawy. To nie przypadek.
Wbij to sobie do głowy.
A teraz mocniej.
Boli.
- Mówi, że ją boli. - Przyniosła pani zdjęcie?
Nie.
Twój kuzyn Giacomo musiał je ukraść.
Poproszę go o nie i przyniosę następnym razem.
- Dobrze. - Będę pamiętać.
Anna to moja jedyna porządna wnuczka.
O innych szkoda gadać.
Płyniemy dalej.
Mocno.
Powoli.
Pierdol się!
Przepraszam.
Rozumiem ich. Miał pięć…
Chuj ci w dupę, gnoju!
Mój wnuk miał tylko pięć lat, tak nie może być, ale…
Nie mogę go widywać.
Chuj ci w dupę, gnoju!
Tęsknię za nim.
Smucę się, bo nie mogę go widywać.
A poza smutkiem?
Co jeszcze czujesz?
Wstydzę się.
Bardzo.
Może jeśli skupisz się na tym, że taką masz przypadłość
i nie robisz tego celowo, to poczujesz się lepiej?
Niby jak? Traktują ją jak trędowatą.
Jak długo nie widziałaś wnuka?
Miesięcy?
Lat!
- Złości cię to, Claro? - No jasne. Pięć lat!
Ona jest chora.
A oni się jej boją, zamiast pomóc.
To niesprawiedliwe.
Może chcieli chronić dziecko przed czymś, czego nie rozumie?
Susanno, masz rację. Każ się wszystkim pierdolić.
Nie, to na pewno nie jest właściwe rozwiązanie.
Przepraszam.
Chciałbym zaprosić seniorów z klubu gry w bule.
Ugotujecie nam coś z makaronem?
Pan Diego jest kucharzem, tak?
Co pan myśli? Dacie radę?
Oczywiście, że tak, Paris.
Świetnie, dam im znać. To dziesięć osób.
W kuchni są wszystkie składniki carbonary.
Byłoby super. Do zobaczenia, dzięki.
Przepraszam. Musisz?
Proszę.
Nie mogę tak pracować.
Potrzebuję miejsca.
Mam sztywne zasady. Nie mogę tak pracować.
Miał pokroić w paski, a pokroił w kostkę!
To nie kostka, tylko krótkie paski.
Spójrz, zanim zaczniesz narzekać.
Wlej. Tak lepiej.
Pierdol się!
- Potwierdzam. - Zostaw trochę wody.
Grupa seniorów w wieku 78-86 lat.
Dobra.
- Wyłączmy to. - Czekaj!
Możesz niczego nie dotykać? Ile dałeś makaronu?
Osiemset gramów.
Miało być nie więcej niż 600.
To o wiele za dużo.
Nie, w sam raz.
Szef kuchni się odezwał.
Za dużo. I co?
W dupę!
Przepraszam. Kazałam się pierdolić dwóm panom.
To tylko staruszkowie z klubu, wyluzuj.
- Ohyda. - Jak to?
Ohyda. Za mało sosu na tyle makaronu. Okropne.
- Z drogi. - Ohyda.
Zostawcie mnie.
Nie mogę tak pracować.
Jest pyszna.
Ohydna!
- Przepyszna. - Ohydna.
I po co te nerwy?
Myślisz, że nie dasz rady, a potem robisz świetną carbonarę.
- Spróbuj, Chip. - Zjadłem już krakersa.
Sobowtór?
Gina, masz.
Co nie? Powiedz mu.
Pyszna.
Naprawdę dobra.
Podajemy makaron z kubła.
- Co robisz? - Musimy im coś podać.
Co ty wyprawiasz?
Podaj im to.
Co, do cholery? Co ty wyprawiasz?
Chcesz mnie poparzyć?
Chory jesteś.
Nie!
- Chip, to tajemnica państwowa. - Jasne.
Pomóż mi, Gino.
Weź dwa.
Trzymaj. Jeszcze drugi!
Bierz i idź.
- Dziękuję. - Pyszne!
Claro, chodźcie tu z Diegiem.
Chodźcie.
- Pyszne. - Tak?
Będziemy to robić codziennie.
To znaczy?
Ludziom nie płaci się za to, żeby was zrozumieli,
wysłuchali, poznawali wasze traumy, odkrywali przyczyny.
Od teraz inni będą przychodzili do was,
żebyście mogli im pokazać, że możecie żyć w społeczeństwie.
Zawieszamy warsztaty pieczenia chleba i otwieramy się na ludzi.
Restauracja?
Mamy otworzyć restaurację.
Tak, coś prostego.
Szefa kuchni już mamy.
Chyba że nie czuje się pan na siłach.
A skoro pani uważa, że nie powinno tu pani być,
to będzie pani najlepszą szefową.
Czemu ja?
Nie chcę prowadzić grupy.
Jestem stworzona do czego innego.
- Nie widzisz? - Chce pani stąd wyjść?
Proszę mnie przekonać.
Diego, może jutro przyrządzicie risotto albo coś mięsnego?
Robię tylko jedno danie dziennie.
Jasne? Tylko jedno.
Risotto i danie mięsne odpadają. Może mam im jeszcze zrobić deser?
Dobra, rozumiem.
- Ja ustalam zasady. - Dobra.
Będzie po mojemu.
Dobra. Nie wyżywaj się na mnie.
Szczerze? To jakieś szaleństwo.
- Idiotyzm. - Trzeba było powiedzieć jemu.
- Zgodziłeś się. - Odmawiałem.
Miałem mu powiedzieć, że nie podołam?
Nie wiem.
Tylko się na mnie nie wyżywaj.
Skręć, to tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Dobra.
To ten.
Niezły z ciebie wariat.
I kto to mówi?
To ty podpalasz cudze domy.
To ci powiedzieli?
- Co? - Że podpalam domy?
Ja zdemolowałem hotel.
Nie obrażam się, gdy ktoś mi o tym przypomina.
Wysiadaj! Idź do domu.
Idź!
- Odpinam pas… - Idź!
Biorę torbę…
i idę.
Mój mąż był chory.
Miał raka.
Siedziałam przy nim w dzień i w nocy.
W dzień i w nocy.
Zasnęłam tylko raz.
Z zapalonym papierosem.
Zasłony się zajęły.
Nie chciałam.
To był cholerny wypadek.
Kurwa.
Co z twoim mężem?
Zginął?
Nie, nic mu się nie stało.
Ale po wszystkim, co dla niego zrobiłam,
po chemii,
szpitalach
i całym tym cierpieniu,
wyzdrowiał.
A potem mnie zostawił.
Rozumiesz?
Stresowałam się.
Smuciłam.
A on mnie zostawił.
Teraz wszyscy mówią, że podpalam domy.
Ludzie mają to gdzieś.
A człowiek zostaje sam.
Zupełnie sam.
Wiem coś o tym.
Miałaś dziś rację.
Gdy człowiek choruje,
ludzie się go boją.
Tak to już jest.
Dziękuję
za podwózkę.
Mogę wejść?
Muszę siku.
Słucham?
Pytam, czy mogę wejść.
Chcesz wejść?
Chcesz…
- Chcesz… - No co?
Pójdziesz z pierwszym, który się napatoczył?
Nie, chce mi się siku.
A ty dokąd? Nie możesz wejść.
Co robisz?
A jak myślisz?
Wszyscy mnie tu znają!
Wariatka.
GRATULACJE!
TWOJE ZGŁOSZENIE ZOSTAŁO PRZYJĘTE
RESTAURACJA JEST JUŻ WIDOCZNA NA NASZEJ STRONIE
Na granicach wyobraźni
szaleństwo spotyka się z geniuszem.
Doświadczysz tam najwspanialszych smaków,
jakie przyszło ci skosztować.
Mam własne problemy!
Choćby kosmitów.
Muszę uważać, żeby nie porwali mamy.
Ale o tym ani słowa!
To szaleństwo brawurowego menu genialnego szefa kuchni.
Szaleństwo w sposobie podania dań.
Szaleństwo koncertów jazzowych, przy których, późną nocą,
będziesz sączyć ostatni kieliszek wina.
Co to za bałagan?
Zielone warzywa mają być na dole,
korzeniowe – w środku,
a kalafior i podobne na górze, z oczywistych względów.
Szaleństwo obsługi…
Zajmę się zaopatrzeniem w płyny. Odbiór.
…która dosłownie odbierze ci mowę.
Ten mały kulinarny cud kryje się w odosobnionym miejscu,
którego adres poznasz dopiero w chwili rezerwacji.
Dzięki temu goście mogą liczyć
na całkowitą dyskrecję i ekskluzywność.
Co to jest?
To tylko… To mnie uspokaja.
- Tak? - To nasze prawdziwe, wolne jaźnie.
- To cię uspokaja? - Tak.
Bo jesteś świrem!
- Nie. - Dla innych to niepokojące.
- To prawda. Moja prawda. - To niepokojące!
- W ten sposób wyrażam prawdę. - Jaką prawdę? Zmyj to!
Nie, to moja prawda!
- Nieprawda. Usuń to! - Ani mi się waż!
Część mnie jest w tobie!
- Nie sądzę. - W tobie…
- Sobowtór, masz usunąć to gówno! - Mam na imię Armando!
Zostaw.
Możesz mieć za sobą okropny dzień,
nienawidzić kolegów z pracy
albo czuć się, jakbyś nic już nie znaczył,
ale gdy tylko wejdziesz do Monroe,
jej magiczna atmosfera przywróci ci sens życia,
zaskakując cię ciepłym przyjęciem
i zapierającym dech urokiem właścicielki.
Podoba ci się?
Bardzo. Dziękuję.
Założyć ci go?
Przepraszam, tato.
To mama.
Czyj to telefon?
Mój. Dostałam w prezencie.
Kochanie, jesteś za mała na własną komórkę.
Kto ci ją dał? Mama?
Też.
Wybrali ją razem.
Przepraszam.
Pracuje pani w opiece społecznej, tak?
Uważa pani za właściwe to,
że dziesięciolatka ma taki telefon?
To pańska żona podejmuje wszelkie decyzje.
Nie, to nie ona kupiła ten telefon, tylko ten idiota.
To moja córka.
To nie on powinien decydować o tym, czy mała może mieć telefon.
- Prawda? - Spokojnie.
- Tylko ja i jej matka.
- Spokojnie. - Nie on!
- Spokojnie. - On jest nikim!
Nikim!
Skarbie…
Przepraszam.
Uderzyłem to przypadkiem. Nie chciałem.
Nawinęło się.
Diego, już nie mogę.
Nie wytrzymam.
Paris mówi, że tworzę wrogą atmosferę.
Ja! Myślisz, że emanuję wrogością?
- Co jest? - Diego!
To ty się włamałeś i wszystko poniszczyłeś.
Mówiłeś, że nie masz już klucza.
- Wyjdź. - Puszczaj. Doniosę na ciebie!
Nie zobaczysz już Bianki! Włamałeś się!
- Nie. - Nie zobaczysz jej!
Przekręciłeś klucz trzy razy.
Chciałeś upozorować włamanie,
ale zauważyłam.
Pewnie sama tak zamknęłaś,
bo to właściwy sposób.
O dziwo, tylko rzeczy Damiana zostały uszkodzone.
Wprowadził się do nas na dobre?
Mieszka w naszym domu z Biancą?
- Nie twoja sprawa. - Mów.
Koniec spotkań z Biancą.
- Wszelkich. - Nie mów tak!
- Już jej nie zobaczysz. - Nie mów tak!
- Mówię. - Nie!
Co się stało?
Claro, proszę, nie teraz.
Ten świr się do mnie włamał i wszystko poniszczył.
To się stało!
To niemożliwe, Diego spał wczoraj u mnie.
Obudziliśmy się…
Która to była, orzeszku? 11.00?
To nie mógł być Diego.
Boże, może to byli złodzieje?
Na pewno nic nie zniknęło?
Powiedział mi, że nie ma już kluczy.
Oby to była prawda.
Spałeś z nią?
Nie powiedziałeś jej?
Kim pani jest?
- Clara. - Clara.
Diana, tak? Mogę ci mówić po imieniu?
Pierdolą się!
- Susanno! - Przepraszam.
Dziwka!
Ma zespół Tourette’a.
Włączono mnie w proces jego rehabilitacji.
Przychodzę raz w tygodniu, żeby zapewnić ciągłość
pomiędzy codziennym życiem i terapią.
Prawda, skarbie?
Sama musiałam zamknąć drzwi.
Ostatnio żyję w stresie.
Pójdę już.
Cieszę się, że już ci lepiej.
Przepraszam.
- Pa, Diano. - Pa.
Włamałeś się?
- Jesteś zawodową kłamczuchą. - Nie mów tak.
Teraz ona myśli, że się zmieniłeś
i jesteś z fajną, miłą dziewczyną.
Przez dziesięć lat ani razu mnie nie przeprosiła.
Nie ma za co.
Tam są sami nudziarze. W dodatku starzy.
Tak, ale myśl pozytywnie.
Proszę, dziesięć żetonów.
Co? Pozytywnie?
Dzisiaj ty i ja
trochę się zabawimy.
Kwa, kwa!
Sterujesz tym pedałem.
Wciskasz, żeby przyspieszyć. Puszczasz – hamujesz.
Boję się!
Nie ma czego. Wyobraź sobie, że polujesz na faceta z domu opieki.
Ścigaj go!
Bum!
Cześć!
Przyniosę więcej żetonów, dobra?
Zaraz wracam.
Zaraz wracam!
Anno!
Dokąd ona poszła?
Anno?
Poproszę więcej żetonów.
Adelaide?
Kurwa!
Adelaide?
Stać! Adelaide!
Adelaide, co się stało?
Pomocy!
Co ci jest?
Lekarze każą ci odpoczywać.
To tylko drobne złamanie nadgarstka.
Wykonaliście wszystkie badania?
Dzień dobry.
- Witam. De Pascalis. - Dzień dobry.
Dyrektor domu opieki, w którym mieszka ta pani.
- Co się stało? - Nic.
Mówiłam już kilka razy:
siedziałyśmy sobie spokojnie na ławce,
a ona nagle upadła.
Nie wiem, czy uderzyła się w głowę.
Lepiej zróbcie tomografię,
bo jeszcze po powrocie do domu opieki
pęknie jej żyła w głowie
i biedaczka umrze przez jakąś głupotę.
Adelaide,
przewróciłaś się, wstając z ławki?
To był cudowny dzień.
Świetnie się bawiłam.
Proszę ze mną, podpisze pan papiery.
Nie wiem, jak można powierzyć opiekę nad starszą osobą komuś takiemu.
- Co ten sędzia myślał? - Claro.
Pakuje się pani w sytuacje, które coraz trudniej wybronić.
Proszę zdjąć tę opaskę.
Cześć.
Wiesz, co Susanna mówi każdej napotkanej osobie?
„Pierdolą się!”
Wszyscy myślą, że jesteśmy razem.
Co z tego?
Nawet Paris już o tym słyszał.
- A co mnie to obchodzi? - Jeszcze dwa klopsy.
Pierdolą się! Przepraszam.
Powiedziała tak czterem staruszkom!
- Powiedzcie coś! - Nie specjalnie!
Specjalnie czy nie, powiedziałaś to. Sama się pierdol!
Robi tak cały dzień.
Wszystkim obwieszcza, że się pierdolimy.
To chyba normalne, że mi to przeszkadza?
Jeśli ktoś to…
A czy to normalne, że demolujesz dom, a ja muszę cię bronić?
- Odbiło ci? - Coś ty powiedział?
Wariatka!
- Uspokój się. - Wariatka?
Tak.
Nie jestem wariatką!
Jasne?
Nie jestem wariatką! Po prostu mam dość!
Miałam ciężki dzień!
Jestem zmęczona!
Ktoś miał ciężki dzień? Nie!
Nazwijmy ją wariatką!
Pokażmy jej!
Miałam ciężki dzień.
Daj spokój.
Nie jesteś wariatką.
Nie w sensie klinicznym.
Śmieszy cię to?
Troszkę.
Odezwał się włamywacz.
Nie.
- Tak. - Nie.
To mój dom!
To tamten facet jest w moim domu.
Śpi w moim łóżku,
korzysta z mojej szafki.
To on budzi się codziennie przy mojej córce, nie ja!
Masz rację.
- I to ja się włamuję? - Uspokój się.
Masz rację.
Wkurza mnie to.
Boję się, że Bianca
o mnie zapomni.
Matka zostawiła mnie,
gdy miałem cztery lata.
Zniknęła z dnia na dzień i już jej nie zobaczyłem.
Nie pamiętam nawet jej twarzy.
Mam 300 zdjęć ojca
i ani jednego zdjęcia matki.
Pamiętam tylko jedno.
Zawsze śpiewała…
Marilyn.
- Marilyn? - Marilyn Monroe.
Rozumiesz? Nie chcę, żeby to samo spotkało Biancę.
Żeby zapomniała, jak wyglądam.
Cholera, pada.
Chodźmy tam.
Jasna cholera!
Przemokłaś.
Leje jak z cebra!
Twój telefon.
Racja.
Halo?
Dobry wieczór.
Tak.
Przykro mi. Mamy rezerwacje na najbliższe sześć tygodni.
Tak.
Nie.
Jasne, oddzwonię.
Czekamy. Dobranoc.
To nic.
Jakie rezerwacje na najbliższych sześć tygodni?
Nieważne.
Nie wciskaj mi kitu, wszystko słyszałem.
To nic takiego. Napisałam trochę recenzji…
- Co? - Założyłam stronę,
internetowy profil nieistniejącej restauracji.
Gdyby istniała, byłaby jak nasza.
Nazmyślałaś kłamstw o naszych warsztatach kulinarnych?
Okropnie to zabrzmiało.
Chwila.
Zobacz.
„W Monroe czujesz się jak w nowojorskiej Village,
choć jesteś blisko domu.
Z klasą i na najwyższym poziomie”.
- Ty to napisałaś? - Nie.
Ktoś, kto nigdy u nas nie był, po przeczytaniu moich recenzji.
Łapiesz?
Nie.
Ludzie piszą recenzje, choć nigdy u nas nie byli.
Potem do mnie wydzwaniają, żeby zarezerwować stolik,
a ja im mówię, że nic z tego.
- To tak można? - Jasne.
- Nie. - Tak.
- Tak nie wolno. - Jasne, że tak.
Paris kazał nam poprowadzić knajpę. Fantazjować nie zabraniał.
To naprawdę mnie cieszy.
Proszę, otwarte.
Mogę?
Wejdź.
- Wejdź. - Cześć.
Usiądź.
Dostaliśmy ponad 1000 maili.
Jakich maili?
Do restauracji, Monroe.
Nie używaj słowa „my”.
Dobra.
Z ostatniego miejsca wskoczyliśmy na 1500. W trzy dni.
Rety!
Dlaczego Monroe?
Chwila, przyniosę coś.
Miałam daleką ciotkę z Rosji.
Postanowiła otworzyć tam restaurację.
Genialny pomysł. Występowała w niej.
Wyglądała jak Marilyn.
Nie wiem jakim cudem, ale ja wyglądam zupełnie jak ciotka.
Wciąż słyszę, że wykapana ze mnie Marilyn.
Stąd Monroe.
Marilyn była blondynką z niebieskimi oczami.
Nie. Przefarbowała się na blond, zrobiła sobie nos i zmieniła fryzurę.
- Była blondynką z niebieskimi oczami. - Nie, pomyśl.
Na zdjęciach tego nie widać, ale miała czarne oczy.
Dorysowali jej pieprzyk.
- W filmach widać… - Stworzyli mit. Ściemę.
Obejrzyj filmy.
Chcesz się ogolić?
Nie, muszę porobić zdjęcia dań.
- Z pianką do golenia? - Tak.
Serio?
Pokażesz ściemę?
Poważnie?
Niesamowite.
To patent
znajomej artystki.
Lepiej będzie bez jagód.
Pięknie.
Tamto nie wygląda najlepiej.
- Które? - To.
Trochę tu pusto.
- Za dużo bieli. - Trzeba dodać coś…
- Co? - Co to jest?
Coś w rodzaju lakieru.
Potrzebujemy musu z łososia.
Dobra, z czego go zrobimy?
Z twojej stopy.
- Nie. - Tak.
- Nie ma mowy. - Dawaj.
- Położymy na niej jajko. - Nie.
- Chyba na twojej. - Nie.
Moja jest włochata.
Połóż stopę na talerzu.
Niby jak?
W stronę światła.
Dobrze. Nie ruszaj się.
W ten sposób?
- Ohyda. - Nie ruszaj się.
- Fuj. - Nie ruszaj się.
Dobra.
- Pstrykaj. - Czekaj.
- Szybko. - Ani drgnij.
- Dobrze? - Tak, nie ruszaj się.
- Już. - Pokaż.
Rety!
Niesamowite, co?
- Tak. - Niesamowite.
Wykorzystajmy to.
I jeszcze to.
Jak mnie postrzegasz?
Nie osobiście.
Jako mężczyzna, ogólnie.
Co myślisz, patrząc na mnie jak na kobietę?
Nie wiem.
No wiesz…
Wyglądasz na szczupłą,
ale jeśli się lepiej przyjrzeć…
Cóż, masz wielki tyłek.
Czym się dokładnie zajmujesz?
NAJLEPSZA AKTORKA
Wszystkim po trochu.
Gram w reklamach, w filmach, w telewizji.
W niczym cię nie widziałem.
Pokażę ci moją ostatnią rolę. Chodź tutaj.
Chwileczkę.
Patrzycie uważnie?
Nic…
Absolutnie nic z tego
nie byłoby kiedyś możliwe.
Ale teraz…
Teraz…
już jest.
Nagrałam to z koreańskim reżyserem,
w odbudowanym studiu w Niemczech,
we wschodnim Berlinie.
Super.
Tego też nigdy nie widziałem.
Nic dziwnego.
To na rynek azjatycki. Nie mogłeś tego widzieć.
- Puścisz jeszcze raz? - Jasne.
Nie, skarbie.
- Tak! - Nie.
Zobacz.
Piszą, że to luksusowa knajpa, z kelnerami w czerni.
Monroe, tak?
Tak, pracuję tam, jasne.
Jest nawet twoje zdjęcie.
Widzisz?
„Rzadko spotyka się w Rzymie takich szefów kuchni,
łączących umiejętności z wyrafinowaniem”.
O kim to?
O mnie.
Jestem szefem kuchni.
Ekstra!
Zaprosisz mnie kiedyś?
Cóż…
To…
Bianca chce mnie tu odwiedzić.
Zobaczyć, gdzie pracuję.
Co mam zrobić? Przyprowadzić ją tu?
Nie.
Nie może tu przyjść.
Wciśnij jej jakiś kit.
Spreparuję fotkę, pokażesz jej.
- Ta jest fajna. - Nie mogę.
Nie jestem taki jak ty.
Nie nakłamię jej, patrząc jej w oczy.
Gównianie się z tym czuję.
Dobra.
Rób, co chcesz. Ja ci nie pomogę.
Czasem wszyscy musimy robić rzeczy, których nie chcemy.
A gdybyśmy naprawdę otworzyli?
Co?
Monroe.
Jak to?
Podamy adres na stronie i otworzymy.
Otworzymy Monroe, żeby Bianca mogła tu przyjść.
- Nie możemy. - Możemy.
Nie. Monroe nie istnieje.
Chyba że zamieścimy adres.
Monroe nie istnieje. Mało tego – to moja fantazja. Moja!
Bianca mogłaby być ze mnie dumna. Nie rozumiesz?
Dumna? Z czego? Przecież to nora.
Monroe nie istnieje. Nie działa i koniec.
Po jaką cholerę ci o niej mówiłam?
Jasne. Potrafisz tylko gadać, a gdy przyjdzie co do czego,
to srasz ze strachu.
Potrafisz tylko wymyślać takie bzdury.
Bo jesteś kłamczuchą.
- Kłamczucha! - Czego chcesz?
- Czego? - A ty?
To ty srasz ze strachu, że była zabierze ci córkę.
- Ty, nie ja! - Wal się!
Wal się!
Pozbieraj to.
Co ty wyprawiasz?
Brawo.
Gratulacje.
Opanowany jak zwykle.
- To nic nie da. - Ja przynajmniej coś robię.
Nie mamy tu kombinerek?
Chyba są w szufladzie.
Jak Paris się dowie, to po nas.
Dupek!
- Odsuń się. - Proszę, panie hydrauliku.
- Dalej! - To zawór.
Zniszczyli mural!
- Tylko trochę zblakł. - Armando…
- Pierdol się! - Nadchodzą.
- To 20 centymetrów wody. Zachlapali go! - Wystarczy.
Pierdol się!
- Spróbujmy. - Pierdol się!
- Pewnie jesteś zadowolona. - Nie, nie jestem.
- Uspokójmy się wszyscy! - Wcale się z tego nie cieszę.
Takie jest życie.
Musicie sobie radzić z frustracją.
Gino, możesz przestać?
No dobrze.
Postarajmy się zachować spokój.
Wsłuchajmy się w nasze wnętrza.
Chip, słuchamy.
Straciłem pracę.
Bardzo mnie to stresuje.
Śmieszy cię to, Claro?
Stracił ją na cztery dni, aż wszystko wyschnie.
Odpoczniemy trochę. To nawet lepiej.
Nie wierzę.
Ślęczysz tu od trzech lat,
a nie potrafisz nawet usiąść w kółku.
A co to ma do rzeczy?
- Niby co? - Sporo!
Pierdolą się!
Wygląda pan na rozzłoszczonego.
Nie mówmy o tym.
Jeśli odpuścimy,
nie zrozumiemy, że każdy tutaj ma coś do stracenia.
Nie.
Niektórzy nie mają nic do stracenia,
bo nic im już nie zostało.
Nic.
To nieprawda.
Każdy tutaj ma coś ważnego.
Niby co?
Samego siebie.
Szansę dokonania czegoś nowego, osobistego, wspólnego.
To wszystko, co mamy.
Ustaw głośność na 15 albo 19,
byle nie na 17, bo…
Dziękuję.
A to kto?
Nie wiem. Ja nie wstaję.
Kto tam?
Clara.
Czego chcesz?
Otwieraj.
Po co?
Dobra, już otwieram!
Zaczekaj.
Nie tutaj! Zaczekaj.
- Cześć. - Cześć.
Mieszkasz z ojcem?
Tylko tymczasowo.
Zadręczają mnie telefonami. Jeden facet dzwonił trzy razy.
Powiedziałam mu, że nie mamy miejsc do świąt, a on na to, że może być.
Dasz wiarę?
Co z tego?
Czyli…
się zgadzasz?
Otworzymy?
Popełniamy wielki błąd.
- Ufasz mi? - Nie.
- No dobra. A sobie? - No co ty?
- Jasne, że nie. - To źle, bo powinnaś.
Mamy tylko trzy problemy.
- Pierwszy: jak wymawiamy nazwę? - Monroe.
Mówi się „Monroe”.
Dobra. Po drugie: robię jedno danie dziennie.
Nie dwa, jedno.
Po trzecie: co z pozostałymi? Są trochę…
Nic. Nie musimy im nic mówić.
- Nie muszą wiedzieć. - Ludzie bywają wredni.
Będą ich źle traktować.
No tak.
Zacznę od carbonary…
Czy czujecie czasem, że nie jesteście w stanie się porozumieć?
Absolutnie z nikim.
To wrażenie ogarnia nas i sprawia, że czujemy się niezwykle samotni.
Boimy się cierpienia innych ludzi.
Taka jest prawda.
Cierpienie innych nas przeraża.
Nie wiemy dlaczego.
Może odpychamy je, żeby się nam nie udzieliło?
Spróbujemy włączyć?
Rety!
Ekstra, co?
Chip? Na co się gapisz?
To tylko drobna zmiana.
Podejrzane działania w restauracji. Powtarzam…
Nie potrafię tego wyjaśnić, ale to piękne.
Coś w tym jest. Coś głębokiego.
- Pierdol się! - Armando!
Dziękuję.
Mógłbyś to pomalować?
Wykorzystaj swój talent.
Tym razem użyj odrobiny koloru.
Pierdol się!
Z owej myśli zrodziła się najnowsza propozycja Monroe:
połączenie niepokojącego performansu
i wyrafinowanej kuchni, do której przyzwyczaił nas już szef kuchni.
Codziennie serwujemy jedno wyjątkowe danie.
Performans Giny wyraża to milczenie,
najgłębszą samotność, jaka dotyka człowieka.
Robię porządek.
Wspomnijmy też o artyzmie murali Sobowtóra,
które każą nam pytać, czy nasze prawdziwe jaźnie nie są gdzie indziej,
wolne i szczęśliwe.
Chip pokaże wam człowieka,
który bezskutecznie poszukuje dialogu.
A jeśli będziecie mieli szczęście trafić na Susannę,
ujrzycie obraz brutalności dzisiejszego społeczeństwa.
Wiesz, że jeśli podamy adres,
to ludzie zaczną przychodzić?
Właśnie dlatego to robimy.
Dobra.
Ty to zrób.
Zamiast odczuwać strach,
choć raz pozwólmy innym,
nieznajomym i szaleńcom, zaangażować nas w wyjątkowe doświadczenie.
Spokojnie.
Może szaleniec
jest ci o wiele bliższy, niż sądziłeś?
- Misja wykonana. - Dobra, zgaszę światło.
Chuj mu w dupę!
Włączcie światła. Słyszycie?
Dziękuję.
Sytuacja wymyka się spod kontroli. Powtarzam…
Zostanę na stanowisku, ale potrzebuję wsparcia.
Co tu się dzisiaj dzieje?
Nie wiem.
Chyba nie dam rady.
Mogę dzisiaj zostać w kuchni?
Nie.
To takie upokarzające.
Susanno.
Głowa do góry, krocz z dumą. Zachowaj spokój.
Dzisiaj nikomu nie będzie to przeszkadzało.
Baw się tym.
Dalej, śmiało.
Carbonara dla wszystkich.
Co mamy powiedzieć?
Macie zamówić coś do picia.
No tak.
Racja.
- Pięć piw. - Pierdol się, dupku!
Przepraszam.
Pięć piw.
Niesamowite!
Oszukujesz nas!
Kto wie, o czym nam nie mówisz?
- To część przedstawienia. - Kto wie?
Wiem, że o czymś nam nie mówisz.
- Co jest? - Wszystko widziałem!
Że co? Odbiło ci.
- Uspokój się. - Co się dzieje?
Nie posolił wody i Diego się wściekł.
Nie, to spisek!
Nie mówisz nam o czymś! Powiem Parisowi!
Ani mi się waż, jasne?
Wyluzuj.
Uspokój się!
- Przestań! - Chcę do mamy!
Widziałem to! Przeczytałem!
Mamy stronę w Internecie!
- Spiskujecie! - Mamo!
Chcę do mamusi! Nie zabijaj mnie!
- Wyluzuj. Oddaj nóż. - Spójrz na mnie.
Chcę do mamy!
- Uspokój się. - Spójrz na mnie.
- Dziękuję.
Kompletnie ci odbiło!
- On mi grozi! - Wcale nie!
- Grozi mi! - Nie!
Nie oszalałem, to spisek!
Myślę jasno.
- Co? Wymachiwałeś nożem! - Paris przyszedł!
- Szlag! - Usłyszał krzyki!
Zawołajcie go! On groził mi nożem, mam świadków!
- Jestem świadkiem! - To nieprawda!
Susanno, stój!
Dość tego!
- To spisek. - Tak.
Nie ma żadnego spisku!
Zamieściliśmy tylko małą reklamę.
- Jasne? - Tak.
To tylko drobna reklama.
Chcemy…
zarobić trochę pieniędzy
na wyjazd do Papui Gwinei.
Będziemy wolni.
To wszystko.
- Będziemy wolni? - Tak.
Prawda?
- Tak. - Widzicie?
- Na pewno? - Tak.
Tak. Diego powiedział wam prawdę.
Dość tego.
Teraz nasza drużyna wariatów stanie do walki z całym światem,
łącząc siły.
Jasne? Jesteśmy drużyną.
Przyszło mnóstwo ludzi, więc musimy dać dzisiaj popis.
Właśnie to pokażemy Parisowi.
Jak dajemy popis. Właśnie tak.
A zatem…
Makaron – nieposolony i zimny.
Posól go teraz albo zrób nowy. Ludzie chwilę poczekają.
- Nie da rady. - Co?
Makaron się skończył.
Nie spodziewaliśmy się tłumów.
Mam jeszcze 20 zamówień.
- Idź kupić makaron. - Ja?
- Tak, leć. - Teraz?
Bez przykrywki?
Tak.
Armando, mirepoix z truskawek.
- Co? - Pokrój na małe kawałki.
Też tak robię, gdy zapomnę o soli. Dodaję później.
To nie sól, tylko cukier.
Zaczną od końca, od deseru.
Dobra. Gino, nikt nie obstawia sali. Zapanuj nad sytuacją.
Idź, nie bój się.
- Dobra. - Co teraz?
Oderwij trochę liści.
Świetnie.
Śmietana!
Kawa.
Śmietana.
Zna się na rzeczy.
Truskawka… i ciasteczko.
I gotowe.
Kto spróbuje?
Nikt, nie ma czasu.
Susanno, idź tam i powiedz, że to wyjątkowy wieczór:
podajemy kolację au contraire.
Nie rób takiej miny. Spokojnie.
Jeśli ty w to uwierzysz, to oni też. Jasne?
Au contraire.
Dalej!
No już, damy radę.
Tak, damy radę!
- Hej. - Co?
Dobra robota.
Wyjaśnisz mi, co się tu dzieje?
Zwykły marketing.
Świat zewnętrzny przychodzi do nas,
a my sobie radzimy.
Kolacja au contraire.
Mogę panu coś powiedzieć?
- Tak. - To było niesamowite. Brawo.
- Dziękuję. - To my dziękujemy.
Do widzenia.
Przez cały wieczór słyszałam same pochwały.
Ja też. Ale dlaczego?
Nie wiem.
Co jest?
Udało nam się, rozumiesz?
Udało się!
Dokąd idziemy?
Mów ciszej.
Tutaj.
- Tutaj. - Jesteś pewna?
Rób to, co ja.
Najpierw noga. Jazda!
To chyba…
nielegalne.
No jasne.
- „No jasne”. - Chodź!
Robiłam to tysiące razy. Złapali mnie raz.
Rety!
Olbrzymie!
Osiemnaście, dziewiętnaście,
dwadzieścia!
Złapię cię!
Nie!
Jestem najlepszy!
Wystarczy.
Padam z nóg.
Wiesz co?
Jesteś genialna.
Dlaczego?
Wpadłaś na ten szalony pomysł
i zobacz, czego dokonałaś.
I do czego zmusiłaś mnie!
Rozumiesz?
Ale…
To nie był mój pomysł.
Wyczytałam o tym w magazynie, ktoś zrobił tak w Londynie.
- Serio? - Tak.
Ale tobie…
wyszło wyjątkowo dobrze.
Z moim mężem też nie było do końca tak, jak ci mówiłam.
Nie?
Pracował w finansach
i prawie nie bywał w domu.
Nie zwracał na mnie uwagi.
Dlatego…
zmyślałam mnóstwo rzeczy.
Przesłuchania, na których nigdy nie byłam,
i spektakle, w których nigdy nie zagrałam.
Widziałem plakaty w twoim mieszkaniu.
Same fałszywki.
Sama je zrobiłaś?
- Wszystkie są fałszywe? - Tak.
Pewnego dnia poszedł zobaczyć mnie w teatrze.
Oczywiście mnie tam nie było.
Gdy wrócił do domu, zrobiłam mu wielką awanturę.
Oskarżyłam go o romans z koleżanką, choć wiedziałam, że to nieprawda.
Chciałam, żeby mnie dostrzegł, choć na chwilę.
To okropne, gdy ludzie cię nie dostrzegają.
Straszne.
Wtedy mi powiedział, że odchodzi.
A ja na to…
Nie wiem dlaczego, ale powiedziałam mu:
„Jeśli mnie zostawisz, podpalę zasłony. Liczę do trzech.
Raz, dwa, trzy”.
Spojrzał na mnie jakby mówił: „Dobra, śmiało”.
I co miałam zrobić?
Gdybym tego nie zrobiła, straciłabym wiarygodność.
- Musiałam podpalić tamte zasłony. - No tak.
- Rozumiesz? - Jasne.
Ale…
od zasłon zajął się cały dom
i dom sąsiadów.
Sąsiadów nie było, ale zostawili w domu psa.
Nie przeżył, spalił się.
Rety!
Taka już jestem.
Do niczego.
Jestem do niczego.
Wcale nie.
No i czar prysł.
Lepiej idź, zostaw mnie tu samą.
Myślą, że mogą nas osądzać, bo jest ich więcej.
Kogo?
Tych „normalnych”.
Zróbmy coś.
Wiesz, co będziemy od teraz robić?
Starać się.
Ty przestaniesz
wymyślać niestworzone historie.
Tak, posłuchaj.
A ja przestanę się wściekać.
Tak się umówmy.
Bądźmy jak najlepsi.
Spróbujmy, dobrze?
W końcu wiemy już,
czego się spodziewać.
Pójdziemy na rogaliki?
- Na rogaliki? - Co ty na to?
Tak?
Na ile osób?
Imię?
Świetnie. Dziękuję i do widzenia.
Halo?
Urodziny? Tak. Na ile osób?
Za dwie godziny.
Bardzo mi przykro. Pierdol się, gnoju!
Tak, zaczekamy.
- Wpiszę państwa. Imię? - Emanuel.
Gina! Sobowtór!
Co to ma znaczyć? Przyszedłeś tu epatować szczęściem?
- Jak śmiesz? - Wstawaj!
To prawdziwy ja!
- To występ. - Wariat!
- To prawdziwy ja! - To część występu!
Wspaniały, prawda?
- On… - Niesamowite!
Brawo. Chip! Wcale nie wyglądał jak ty.
Boję się. Przychodzi zbyt wielu ludzi.
W porządku, to normalne.
To pana pierwszy kontakt ze światem zewnętrznym.
Nie ma się czego bać. Nic panu nie grozi.
To szansa.
- Boże! - Sponsor.
Przysłali nam mnóstwo rzeczy.
Świetnie, szefowo.
„Szefowa”? To mi się podoba. Idź po resztę.
Jesteśmy w pierwszej setce najlepszych restauracji, na 13 500.
Właściwie to na 13 501.
Dasz wiarę?
Dostaliśmy zgłoszenie od okolicznych mieszkańców.
Pewnie od staruszków z klubu gry w bule.
Zdaje sobie pani sprawę z tego, że nie wolno wam grać muzyki?
Niby dlaczego?
A mają państwo pozwolenie?
Zobacz.
Mówiłam, że to załatwię? Spójrz, załatwiłam.
Dziś przyjdzie Bianca.
Podgrzejemy atmosferę odrobiną swingu.
To chyba dobrze?
Okaż trochę entuzjazmu.
Co mamy w menu?
Makaron z sosem.
Makaron z sosem?
Będzie przepyszny.
Cześć.
Podam twoje ulubione danie.
- Uroczo tutaj. - Dziękuję. To wasz stolik.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
Pyszne!
Smacznego wszystkim! Zaraz wracamy.
Dobry wieczór wszystkim.
Zaśpiewam teraz piosenkę dla mojego przyjaciela,
bo…
On sam już wie dlaczego.
Zabierają ją. To sygnał.
Co jest? Czemu przerwałaś?
- Mam atak paniki. - Ale…
Pięknie śpiewasz. Nie przerywaj.
- Nie. - W takim razie ja zaśpiewam.
Zobaczysz, będzie dużo gorzej.
- Chodź, śpiewaj. - Nie ma mowy.
- Nie zostawiaj mnie. - Nie.
- Chodź. Jak to leci dalej? - Nie, proszę.
„I don’t aspire”.
A nie mówiłem?
Mały żarcik. Przepraszamy.
Pierdol się!
Gównianie śpiewasz.
I kto to mówi?
Co ty w ogóle masz na sobie?
Ta peruka…
Jak to?
Naprawdę się postarałam.
Zaśpiewałam twoją piosenkę.
- To ja ją zaśpiewałem! - Ja też, troszkę.
Gdybym nie wszedł na scenę…
- Zaśpiewałem więcej. - Ale ja też.
- Boże, przepraszam. Myślałam… - Nie.
Nie przejmuj się.
Po prostu…
To nie…
To chyba nie na miejscu.
Jasne, to nie…
Wybacz, ale czemu nie? Bo ja się nie zgadzam.
Gdybym do wszystkich swoich problemów
dodał jeszcze ciebie…
Byłabym problemem?
No wiesz, jeśli zwiążę się
z kimś takim jak ty,
odbiorą mi Biancę i już jej nie zobaczę.
Chyba że na rozprawie.
Kurwa mać!
Kurwa!
Ja pierdolę.
Kurwa!
Mogę rozmawiać z menedżerem?
Przyciemniłem światła i ludzie zaczęli tańczyć.
Mamy problem.
Tam też.
I tam.
Witam. O co chodzi?
Dobry wieczór.
Do grania muzyki w restauracji potrzebne jest pozwolenie.
Mogę je zobaczyć?
Myśli pan, że gramy muzykę bez pozwolenia?
Muszę je zobaczyć.
Przecież mówię panu, że je mamy.
Muszę to sprawdzić, proszę je przynieść.
Przepraszam, mamy pozwolenie. Pokaż im, przecież je mamy.
Wkurzam się, gdy ktoś mi nie wierzy.
Jestem profesjonalistką i mam pozwolenie!
- Mam i kropka! - Co się panu stało?
Uderzyłem się drzwiami.
Proszę.
Próbuje nas pani nabrać?
Słucham?
To fałszywka. Skąd to pani ma?
Jaka fałszywka?
To fałszywka.
Nie możecie grać muzyki. Każcie im przestać. Sprawdźcie dokumenty.
Wy sprawdzajcie tam, a wy tam.
Zaraz zobaczymy.
Nie pokazujcie dokumentów!
Proszę dać gościom dobry przykład.
- Nie słuchajcie ich! - Poproszę dokumenty!
Pali się!
Pożar!
Wszyscy na zewnątrz!
Zatrzymajcie ich!
- Odezwała się! - Pożar!
Wszyscy na zewnątrz!
- Pierdol się! - Jak pani śmie?
- Jestem funkcjonariuszem publicznym. - Chuj ci w dupę!
Wszyscy jesteśmy wolni!
- Bianca! - Wolni!
- Bianca! - Co jest?
- Tato, co ci jest? - To tylko zadrapanie.
Chodźcie tędy.
- Chodźmy. - Wolni!
Nie wiedziałam, że potrafisz śpiewać. Było ekstra.
Chodźmy.
Wszyscy jesteśmy wolni!
Ile musimy zapłacić?
Nagle to panią interesuje?
- 19 000 euro. - Świetnie.
Za jedną piosenkę? Przesada.
Podrobiła pani pozwolenie.
Obrażała pani policjantów. A wręcz ich pobiła.
Był sobie kiedyś 17-letni chłopak.
Brał heroinę. Głównie ją palił.
Ale najbardziej lubił pigułki.
Snowball, Eva…
A do tego LSD.
Kwas lizergowy wywołuje wyjątkowe, fantastyczne wizje,
ale ich cena jest wysoka.
Przerażające zwidy, strach.
Pewnego dnia zadzwonił do niego kolega.
Poszedł się z nim spotkać, a młodszy brat kolegi
właśnie kupił nowy motorower.
I ładny, nowiutki kask.
Taki z przyłbicą, kolorowy i drogi.
Chłopak chciał go pożyczyć,
ale kolega się nie zgodził.
Ale potem, w wyniku jakiejś zabawy,
chłopak związał kolegę i jego brata, plecami do siebie.
Gdy już ich unieruchomił,
zabrał kask i portfel kolegi, i zwiał.
Sprzedał kask,
kupił sobie górę narkotyków i brał je bez opamiętania.
Gdy sanitariusze wnosili go do karetki, próbował im odpowiadać,
ale brakowało mu słów.
Był przytomny, ale nie mógł mówić.
Zaczął się bać.
Wie pani, co wtedy zrozumiałem?
Chociaż byłem wściekły sam nie wiem na kogo
i chciałem wszystko niszczyć, to szkodziłem wyłącznie sobie.
Zrozumiałem, że gdybym poświęcił choć odrobinę energii na coś innego,
mógłbym zrobić coś pożytecznego.
Tak postanowiłem i to zrobiłem.
Pierwsza setka restauracji.
Wiesz, co stworzyłaś?
Niesamowite. Zaangażowałaś ich wszystkich.
Nie wstydzili się. Byli z siebie dumni.
I wtedy wszystko zniszczyłaś.
Nie potrafię tego zrozumieć.
Chcesz dawać z siebie to, co najgorsze.
Proszę.
- Co to jest? - Trafisz do ośrodka zamkniętego.
Jak to?
Przenoszą cię.
To znaczy, że będę tam nocować?
- Tak. - Nie.
- Nie chcę. - Przykro mi. Nie możesz tu zostać.
- To nie ja o tym decyduję. - Nie.
- Diego też pojedzie? - Nie, zostanie tutaj.
Poniesie konsekwencje, ale będzie kontynuował terapię.
Wiesz, dlaczego cię lubię?
Bo tamten chłopak
wciąż we mnie jest.
Codziennie z nim walczę.
Powodzenia, Claro.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Anna?
Nie spałam.
Jasne.
Na twoim miejscu też bym tu przysypiała.
Ale nieważne.
Wpadłam życzyć ci wesołych świąt.
Przyjemności.
Zobaczymy się jutro?
Nie.
W najbliższych tygodniach będę przychodzić rzadziej.
Jesteś smutna. Co się stało?
Okropnie wyglądasz.
Cóż…
Nie tylko wyglądam.
Wszystko…
jest ze mną nie tak.
Robię bezsensowne rzeczy.
Kłamię bez powodu.
Mam już siebie dość.
I tyle.
Może i masz rację.
Ale jesteś najlepszą rzeczą, jaka mnie spotkała.
Widzimy się jutro. Zrobię ci klopsiki w sosie.
Właściciel chce pozostać przy jednodaniowym menu.
Podoba nam się jego ekskluzywność.
Proszę za mną. Pokażę panu kuchnię.
Jak poszło na rozmowie?
Chyba dobrze.
Ile będą ci płacić?
Tortellini?
Sam zrobiłeś?
Dostanę 5000 euro miesięcznie.
Chwileczkę.
Zarobisz 5000 euro miesięcznie, a robisz taką minę?
Trzeba było częściej cię lać, gdy byłeś mały.
Do czerwoności!
Jasne. Dzieciaka zostawiła mama, dokopmy mu jeszcze.
A potem poprawmy jeszcze z liścia.
Posłuchaj, Diego.
Zapomnij o przeszłości
i skup się na tym, co masz.
Nie myśl o tych, którzy cię nie chcieli.
Skup się na tych, którzy bardzo cię chcieli.
Na kimś, kto chciał cię tak bardzo,
że znosił cię przez cały
okres dojrzewania.
Uwierz,
to był Wietnam.
Ta osoba…
Ten ktoś, czyli ja,
kochał cię bezwarunkowo
za to, kim jesteś.
Czyli wielkim, ogromnym
wrzodem na tyłku.
Jasne,
masz lekkiego hysia,
ale z tobą wytrzymałem.
Nie każdy by zdołał.
Uwierz mi.
Po prostu nie mam ochoty pracować tam sam.
Więc pomyśl o czymś jeszcze.
Ta dziewczyna ma swoje wady,
ale z tobą wytrzymuje.
Dlatego…
nie wypuszczaj jej z rąk.
Nie wypuszczaj jej z rąk.
Wspólna łazienka jest przy schodach.
Kolacja o 19.00.
O szóstej rano
pojedziesz autobusem do archiwum, skąd wrócisz o 15.00.
To twój pokój i twoje łóżko.
Za godzinę zejdź na dół, do grupy.
Witamy.
Dziękuję.
Podróż do wnętrza ziemi i…
Na słońcu,
ze wszystkimi. Chciałbym też szybciej czytać.
Są nieco kapryśne.
Skaczą ze ścieżki na ścieżkę, robią gwiazdy….
Witaj.
- Dzień dobry. - Proszę usiąść.
Są bardzo żywe.
Córka kazała mi się nimi zająć.
Co miałam zrobić? Wrzucić je do basenu?
Zniknęłaś.
Czego chcesz?
Nie wolno ci tak nagle znikać.
Kto cię tu wpuścił?
Czego chcesz?
Ponoć nie jestem dość dobra.
Mam robić za twoją pielęgniarkę?
Posłuchaj.
Czegoś mi brakowało.
Jasne?
Od zawsze.
Wreszcie znalazłem to coś.
Oboje doskonale to wiemy.
Cieszę się, bo już wiem, że można żyć lepiej. Rozumiesz?
Dlatego nie wolno ci tak znikać.
To twoje słowa.
Nazwałeś mnie problemem.
Powiedziałeś, że oboje jesteśmy problemami.
A co powstanie z dwóch problemów?
Wielki bałagan.
- Nie. - Ogromny.
Nie, to dwoje…
To dwoje ludzi, którzy rozumieją siebie nawzajem.
Nikt inny ich nie zrozumie.
Przestało obchodzić mnie to, że się jąkam,
bo wiem, że ty masz to gdzieś.
Oczywiście.
A ty…
Nie rozumiem,
czemu wygadujesz takie bzdury,
ale wszystko mi jedno,
bo lubię cię taką, jaka jesteś.
Nic bym w tobie nie zmienił.
To wciąż dwa problemy.
Nie.
Jesteśmy jak…
pizza z figami.
Jak ocet balsamiczny z czekoladą.
Wydaje się, że to bezsensowne połączenie,
ale w jakiś sposób…
Wciąż jest wiele do zrobienia.
Ale ja będę czekoladą.
Możesz…
wyrzucić tę gumę?
Skoro tak reagujesz…
Naprawdę sądzisz, że mam wielki tyłek?
Tak.
Ale taki mi się podoba.
Jesteś mięciutka.
Jak mnie wtedy nazwałaś?
- Kiedy? - Orzeszkiem?
- Kiedy? - Gdy przyszła Diana.