Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ผมเกิดหัวร้อนขึ้นมา
‪คุณคิดว่าลูกสาวคุณจะรู้สึกยังไง ‪ที่เห็นว่าคุณเป็นแบบนี้
‪ดิเอโก้ บางทีคุณน่าจะทบทวนตัวเอง
‪ว่ามันมีการตัดสินใจบางอย่างเกิดขึ้น
‪เพราะพฤติกรรมของคุณ ‪อาจส่งผลต่ออารมณ์ของลูกสาวคุณได้
‪ตั้งแต่หย่ามา ‪คุณดูจะเข้าๆ ออกๆ ที่แบบนี้บ่อยขึ้นนะ
‪แต่ถ้าหมอนั่นไม่เอาแป้งสาลีไปนะ ‪ซึ่งผมก็บอกเขาแล้ว
‪ว่าผมใช้มันอยู่
‪เขาก็ยังย้ายมันอยู่ได้
‪คือแบบ…
‪สมมติว่าคุณวางมือถือไว้ตรงนี้ ‪แล้วผมย้ายไปตรงนี้
‪แล้วคุณก็ย้ายมันกลับมา
‪และผมก็เอาไปวางตรงนี้อีก
‪คุณอยากวางไว้ตรงนี้ เพราะนี่คือที่ของมัน
‪ผมก็ย้ายกลับมาตรงนี้
‪แล้วนั่นมันก็น่าจะกวนใจคุณไม่ใช่เหรอ
‪งั้นคุณจะบอกว่าพฤติกรรมของคุณ
‪การที่คุณถูกไล่ออก
‪ทั้งหมดเป็นเพราะคนคนนี้ ‪ย้ายแป้งสาลีของคุณงั้นเหรอ
‪คุณรู้ตัวไหมว่าคุณได้สละอะไรไปมากแค่ไหน ‪กับการแสดงออกแบบนั้น
‪บางทีผมอาจจะกำลังอ่อนไหวมั้ง
‪ก็เมียเก่าผมชอบทำเหมือนผมเป็นไอ้โง่
‪เธอคิดว่าผมไม่ใช่พ่อที่ดี
‪เธอไม่ควรคิดว่าผมเป็นพ่อที่ไม่ดีสิ
‪แต่ฟังนะครับ
‪เราควบคุมไม่ได้หรอกว่า ‪ภรรยาเก่าคุณจะคิดยังไง
‪แต่มันจะมีประโยชน์กว่าแน่
‪ถ้าคุณเดินหน้าต่อไป ‪โดยที่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นแบบนั้นนะ ดิเอโก้
‪พวกคุณตั้งใจดูอยู่หรือเปล่า
‪ทั้งหมดนี้
‪ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้
‪อาจเคยเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
‪แต่ตอนนี้
‪ตอนนี้
‪มันเป็นไปได้
‪ไงจ๊ะ
‪ฉันจะบอกว่าเมื่อวานฉันไปปาร์ตี้มาน่ะ
‪แล้วพวกเขาก็ผลักฉันลงสระเปียกไปทั้งตัวเลย!
‪แล้วมือถือฉันน่ะเหรอ
‪กริ๊บมาก
‪ไม่เป็นอะไรเลย
‪มือถือซีหกรุ่นใหม่ล่าสุด
‪เรื่องน่าทึ่งเป็นเรื่องธรรมดา!
‪ไม่เอาน่า จริงจังหน่อยสิ
‪รู้ไหมว่าจริงจังคือยังไง ‪ถ้านายพูดอะไรแล้ว ก็ต้องทำให้ได้สิ
‪ก็คนส่งของมันไม่มา ‪แล้วจะให้ส่งขนมปังไปร้านได้ยังไง
‪ขนมปังมันต้องเสร็จพร้อมแล้วสิ ‪แต่นายยังไม่ได้ทำเลย
‪- ยังไงมันก็ไม่ได้ส่งไปร้านอยู่แล้วไง ‪- แต่ขนมปังก็ยังไม่เสร็จนะ
‪- ไปตายซะ! ‪- เธอไม่เข้าใจน่ะ
‪อะไร นี่เธอคิดว่า ‪ฉันตัดสินใจเองได้เหรอว่าจะทำหรือไม่ทำ
‪คิดว่าเราตัดสินใจได้เหรอ เรามันคือร่างแฝด
‪ไปตายซะ ไอ้เวร!
‪ซูซานน่าใจเย็นๆ
‪ว่าต่อเลย อาร์มานโด เราฟังอยู่
‪ถ้าไม่เชื่อก็ไปที่ปาปัวกินีสิ
‪ไปดูเองเลย พวกเขาน่ะมีอิสระ
‪ส่วนเราที่นี่เป็นแค่ร่างแฝด
‪ร่างจริงของเราอยู่ที่นั่น
‪แต่ไม่เป็นไร
‪สิ่งสำคัญคือการยอมรับมันให้ได้
‪อาร์มานโด งั้นคุณจะบอกเราว่า ‪คุณรู้สึกไม่เป็นอิสระสินะ
‪แต่เราไม่ได้บังคับให้คุณทำอะไรเลยนะ
‪แน่นอน
‪นี่มันห่างไกลจากการคุมขัง
‪ผมไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำหรือไม่ทำขนมปัง
‪คุณเองก็เป็นร่างแฝด
‪คุณคิดว่าคุณสามารถตัดสินใจได้เหรอ ‪ว่าจะเป็นจิตแพทย์หรือเปล่า
‪- เข้าใจที่ผมพูดไปไหม ‪- คลาร่า เราอยากให้คุณมาตรงเวลานะ
‪ไปตายซะ!
‪ใช่ แต่ฉันต้องพายายไปหาหมอ
‪นี่ ผมยังพูดไม่จบนะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ อาร์มานโด ขอโทษที
‪คลาร่า ผมว่าวันนี้คุณไม่ต้องทำงานนี่
‪ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
‪ที่จริงแล้วเขาชอบเรียกตัวเอานาทีสุดท้าย ‪เหมือนเราไม่มีธุระอื่นต้องทำน่ะ
‪คุณช่วยอย่ากินอะไร ‪ระหว่างกิจกรรมกลุ่มบำบัดได้ไหมครับ
‪หมดแล้ว
‪เรียบร้อย
‪ฉันไม่ได้กินมื้อเที่ยงเพราะกลัวจะมาสาย
‪- ไม่นะ แต่ผมยังพูดไม่จบเลย ‪- ไปตายซะ!
‪ทำไมถึงมองฉันแบบนั้นน่ะ ปารีส
‪พรุ่งนี้ฉันก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว
‪ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตของฉัน
‪และก็จะไปแสดงในโรงละครด้วย
‪ใช่ เพราะว่า…
‪หมอนี่ใครกันเหรอ
‪นายทำอะไรมา ชักว่าวในสวนมาเหรอ
‪วันนี้ที่ศูนย์บำบัดเป็นยังไงบ้างล่ะ
‪ก็ดีๆ
‪พวกเขามีเวลาให้แกได้หางานบ้าง
‪หรือว่าต้องไปอยู่ที่นั่นทั้งวันเลยน่ะ
‪ผมจะหางานน่า ไม่ต้องรีบหรอก
‪ให้ได้ตั้งตัวก่อน
‪ใช่ๆ ตั้งตัว
‪ดิเอโก้
‪แกรู้จักเพนกวินใช่ไหม
‪เพนกวินมันมีความสามารถที่จะขับอุจจาระออกไป
‪ด้วยพลังที่มากกว่ามนุษย์ถึงสิบเท่า
‪อย่างกับยืงปืน!
‪แต่พวกมันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น
‪ธรรมชาติเป็นผู้สรรค์สร้างทุกสิ่ง
‪เพื่อรักษาให้รังสะอาดเสมอ ‪พวกมันเลยต้องยิงมันไปไกลๆ เบ่งออกไป
‪จินตนาการแมวน้ำตัวเล็กๆ เดินผ่านไปสิ
‪อึได้ท่วมตัวมันแน่นอน
‪แล้วแมวน้ำก็จะเดือดจัด
‪แต่มันไม่ถูกต้องไง
‪มันไม่ถูกต้องที่จะโกรธ ‪เพราะเพนกวินมันเกิดมาเป็นแบบนั้น
‪เพนกวินมันจะไม่มีวันเปลี่ยน
‪ฉันเป็นเพนกวิน เพนกวินก็คือฉัน
‪- และฉันก็ไม่คิดจะเปลี่ยน ‪- แล้วยังไง คิดว่าผมชอบมันเหรอ
‪ฟังนะ นอกจากจะเป็นแฟนกันแล้ว ‪ผู้ชายสองคนเขาไม่อยู่ด้วยกันหรอก
‪มันเหมือนนักโทษร่วมห้องขัง
‪พรุ่งนี้แกต้องรีบไปหางานซะ
‪แล้วพยายามไม่ไปน็อตหลุดในที่ทำงานอีก
‪ก็ไอ้พวกนั้นมันเฮงซวย ‪เพราะพวกมันน่ะเอาแต่…
‪หาเรื่องไล่ผมออกอยู่แล้ว
‪เออๆ ดูเหมือนว่ามีแต่คนอื่นสินะที่เฮงซวย
‪แต่ที่จริงแล้วแกนั่นแหละที่เฮงซวย
‪แกมีลูกสาว แล้วก็ไปสติแตก โดนไล่ออก
‪แล้วทุกอย่างก็พังทลาย
‪สวัสดี
‪สวัสดี ลูกรัก
‪- รู้นะคะว่าคุณมีเวลาแค่ 30 นาที ‪- ผมรู้ครับ
‪ดีค่ะ
‪นั่งสิ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪สบายดีนะ
‪พ่อเอาอะไรมาด้วย
‪น้ำผลไม้สองกล่อง
‪แอปริคอตของโปรดลูก
‪ออร์แกนิกนะ
‪แม่ลูกจะได้ไม่ว่าอะไร
‪แล้วโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดีค่ะ
‪ดีแล้วล่ะ
‪พ่อคะ
‪พ่อผอมลงนะ
‪นิดหน่อยน่ะ
‪แต่พ่อ…
‪สงบดี สบายดี
‪ลูกจะค่อยๆ เห็นทีละนิด
‪พ่อจะทำให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪ทุกอย่าง
‪ศาลแห่งโรม
‪หลังจากนำคดีของนางสาวคลาร่า พากานี ‪มาพิจารณาอีกครั้ง
‪ยืนยันให้เข้ารักษาที่ศูนย์บำบัดเดิม ‪ที่ถูกส่งตัวไปก่อนหน้านี้
‪ต่อไปอีกเป็นเวลาหกเดือน
‪- พูดอะไรหน่อยสิ! ‪- ไม่
‪พูดอะไรหน่อยสิ!
‪นี่มันฝีมือไอ้เวรปารีสแน่นอน
‪นี่เป็นบทลงโทษทางเลือกจากการถูกจำคุก
‪ศาลขอเตือนว่าการเข้าบำบัดเป็นเรื่องจำเป็น
‪มิเช่นนั้นจำเลยจะถูกส่งตัวเข้าจำคุก
‪เราจะพิจารณาคดีนี้อีกครั้งในวันที่ 6 พฤษภาคม
‪แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!
‪- เงียบนะ ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไร
‪เงียบเถอะ
‪ไม่
‪- ศาลที่เคารพ ‪- คุณมีอะไร
‪ขอคุยเรื่องบทลงโทษหน่อยได้ไหมคะ
‪- มันควรจะถูกพิจารณาว่าเป็นอุบัติเหตุสิ ‪- เราติดต่อกันโดยตรงไม่ได้ค่ะ
‪- ฟังก่อนค่ะ ‪- ถอยไป
‪นี่มันชีวิตฉันนะ! แล้วฉันต้องไปคุยกับใคร
‪ทำไมคุณไม่ฟังเลยล่ะ ได้โปรดเถอะ ‪คุณเห็นด้วยกับเรื่องนี้งั้นเหรอ
‪เฮ้ย ปารีส!
‪ปารีส นี่แกกวนตีนฉันเหรอ
‪แกเขียนรายงานให้ฉันแย่ๆ ‪แล้วไม่ได้บอกฉันเมื่อวานนี้เหรอ
‪ฉันเป็นนักแสดง
‪จะไปขึ้นแสดงอาทิตย์หน้าแล้ว ‪มันเป็นทัวร์การแสดง!
‪แกจะไปคุยกับโปรดิวเซอร์ให้ไหม ‪นี่แกกำลังทำให้ฉันเป็นบ้านะ
‪- ใจเย็นก่อนครับ ‪- บ้าบอ!
‪คุณอยู่ที่นี่ เพราะผลจากการกระทำของคุณเอง
‪มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจุดไฟ
‪อุบัติเหตุ มันแค่จบไม่สวย
‪- โชคร้ายเฉยๆ ‪- คุณไม่ให้ความร่วมมือ
‪- ไม่ทำตามขั้นตอน ‪- หกเดือน
‪- ติดแหง็กอยู่นี่ ‪- ไม่ยอมเริ่มต้นบำบัด
‪- ไม่รับรู้ถึงปัญหา ‪- ฉันปกติดี! เข้าใจไหม ปกติดี!
‪ถือว่าตัวเองโชคดีเถอะครับ ‪ที่ผมส่งรายงานนั่นไป
‪ก่อนที่ "ความปกติ" ของคุณนี่ ‪จะทำให้คุณไปจู่โจมใส่ผู้พิพากษาในลานจอดรถน่ะ
‪ฉันไปจู่โจมผู้พิพากษาตอนไหน ‪นี่คุยกับคนอื่นก็ไม่ได้แล้วหรือไง
‪- คุยก็ไม่ได้สินะ ‪- คลาร่า นั่นจะไปไหนน่ะ
‪คุณมีปัญหา
‪เห็นด้วยไหมครับ
‪คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาความสนุก ‪มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‪ช่วยทำความเข้าใจทั้งหมดนั่นทีเถอะ
‪เตะเลย เตะแรงๆ
‪มันเจ็บน่ะ
‪- เธอบอกว่าเจ็บแน่ะ ‪- ได้เอาภาพเอ็กซเรย์มาไหมครับ
‪ไม่
‪จีอาโคโม่ ญาติเธอคงขโมยไปล่ะสิ
‪ฉันจะลองถามเขาดู ‪แล้วเราจะเอามาครั้งหน้านะ
‪- ได้ครับ ‪- ฉันจัดการเอง
‪ก็มีแต่แอนนาหลานฉันนี่แหละที่คอยดูแลฉัน
‪ที่เหลือฉันลืมไปหมดแล้ว
‪มาเร็วครับ ว่ายน้ำนะ
‪เตะแรงๆ
‪ช้าๆ
‪ไปตายซะ!
‪ขอโทษที
‪ฉันเข้าใจพวกเขานะ ก็เขาแค่ห้า…
‪ไปตายห่าซะไป ไอ้เวร!
‪หลานฉันแค่ห้าขวบ ‪และมันไม่ควรเป็นแบบนี้ แต่ว่า…
‪การไม่ได้เจอเขา…
‪ไปตายห่าซะไป ไอ้เวร!
‪ฉันคิดถึงเขามากค่ะ
‪ฉันเศร้ามากที่ไม่ได้เจอเขา
‪และนอกจากที่คุณเสียใจแล้ว ‪คุณรู้สึกอะไรอีกบ้างคะ
‪ฉันละอายใจ
‪มากๆ เลย
‪ซูซานน่า ถ้าคุณลองมองว่านี่เป็นอาการของโรค
‪และไม่ใช่สิ่งที่คุณตั้งใจทำ ‪นั่นน่าจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นไหมคะ
‪แต่เธอจะทำได้ยังไงล่ะ ‪พวกนั้นทำอย่างกับว่าเธอเป็นโรคเรื้อน
‪นี่ไม่ได้เจอหลานมานานแค่ไหนแล้ว
‪หลายเดือนเหรอ
‪หลายปีแล้ว!
‪- เรื่องนี้ทำให้คุณโมโหเหรอ คลาร่า ‪- แน่สิ ตั้งห้าปีนะ!
‪นี่คนป่วยเป็นโรคนะ ‪แทนที่จะช่วยกัน ดันมากลัวงั้นเหรอ
‪ไม่เลย มันไม่ใช่ความกลัว
‪บางทีพวกเขาอาจจะปกป้องเด็ก ‪ไม่ให้ได้ยินสิ่งที่เขาไม่เข้าใจมั้งคะ
‪ซูซานน่า เธอมีสิทธิ์บอกทุกคน ‪ว่าไปตายซะ ไปบอกเลย
‪ไม่นะคะ นี่ไม่ใช่ทางออกที่เหมาะสม ไม่เลย
‪ขอโทษที่รบกวนนะครับ
‪ผมว่าจะชวนผู้อาวุโส ‪จากชมรมโบว์ลิ่งมาทานมื้อเที่ยง
‪คุณช่วยทำเมนูพาสตาหน่อยได้ไหม
‪ดิเอโก้ คุณเป็นเชฟใช่ไหม
‪คิดว่าพอทำได้ไหมครับ พอไหวไหม
‪เราทำได้อยู่แล้ว ปารีส
‪เยี่ยมเลย! ผมจะโทรหาพวกเขานะ ‪พวกเรามีกันสิบคน
‪ผมว่าในครัวมีของสำหรับทำคาร์โบนาราอยู่แล้ว
‪น่าจะเยี่ยมไปเลยเนอะ ‪ไว้เจอกันนะครับ ขอบคุณมาก
‪โทษที ขอทีเถอะนะ ได้โปรด
‪ฉันทำงานแบบนี้ไม่ได้ ขอที่ว่างหน่อย
‪ฉันมีกฎเคร่งครัดมาก ทำงานแบบนี้ไม่ได้
‪ดูสิ ฉันบอกให้เขาหั่นเป็นเส้น ‪ดันหั่นเป็นลูกเต๋า ลูกเต๋า!
‪มันคือเส้นสั้นๆ ไม่ใช่ลูกเต๋า ‪เป็นเส้นสั้นๆ เหอะ!
‪ดูให้ดีๆ ก่อนบ่นได้ปะ
‪เทเลย! เร็วเข้า! ค่อยยังชั่ว
‪ไปตายซะ!
‪- ยืนยันแล้ว ‪- ให้เหลือน้ำไว้หน่อยนะ
‪ผู้สูงวัยสิบคนอายุระหว่าง 78 ถึง 86 ปี
‪โอเค
‪- ปิดไฟเลยนะ ‪- รอก่อน!
‪อย่าแตะต้องอะไรได้ไหม ‪นี่นายใส่เส้นไปเยอะแค่ไหน
‪แปดร้อยกรัม
‪ฉันบอกว่าอย่าให้เกิน 600 กรัมไง!
‪- มันเยอะเกินไป ‪- มันถูกแล้วนะ
‪แหม ฟังเชฟพูดเข้า!
‪มันเยอะไป ดูซิเนี่ย
‪อัดถั่วดำ!
‪โทษที ฉันบอกให้พวกเขาไปตายซะด้วย
‪ซูซานน่า พวกเขาก็แค่ตาแก่จากชมรมโบว์ลิ่ง ‪ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪- น่าขยะแขยง ‪- น่าขยะแขยงยังไงอะ
‪มันน่าขยะแขยง ‪เส้นเยอะแบบนั้นปรุงรสไม่ได้ ขยะแขยง
‪- ขยับไปซิ ‪- น่าขยะแขยง
‪ขออยู่คนเดียวหน่อยได้ไหม ‪ฉันทำงานแบบนี้ไม่ได้
‪อร่อยออก
‪น่าขยะแขยง!
‪- ไม่ มันอร่อยเลย ‪- น่าขยะแขยง
‪นายก็ชอบทำตัวแบบนั้น สติแตกไปก่อน
‪นายคิดว่าทำไม่ได้ ‪แต่นายทำคาร์โบนาราโคตรอร่อยออกมา
‪- ชิมสิ ชิป ‪- ฉันเพิ่งกินขนมไป
‪ร่างแฝด
‪จีน่ามาเร็ว
‪ใช่ปะ บอกเขาสิ
‪อร่อยจะตาย
‪มันอร่อยจริงๆ นะ
‪เราจะเสิร์ฟพาสตาจากถังขยะ
‪- เธอทำอะไรน่ะ ‪- เราต้องเสิร์ฟอาหารสิ
‪แต่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย
‪งั้นเสิร์ฟนี่ด้วยสิ
‪อะไรกันวะ ทำบ้าอะไร
‪อยากให้น้ำลวกฉันเหรอ
‪ประสาทกลับ
‪เปล่าเว้ย
‪- ชิป เก็บเป็นความลับสุดยอดนะ ‪- ได้เลย
‪มาเร็วจีน่า ช่วยทีสิ
‪สองจานเลย
‪รับไป สองจาน!
‪เอาจานนี้ไปด้วย ไปเลย
‪- ขอบคุณนะ ‪- อร่อยดี
‪คลาร่ามานี่หน่อย ดิเอโก้ด้วย
‪มาเร็ว
‪- นี่มันยอดมากเลย ‪- เหรอ
‪จากนี้ไปเราจะทำแบบนี้ทุกวัน
‪หมายความว่าไง
‪ผมหมายถึงว่าข้างนอกนั่น ‪ไม่มีใครยอมจ่ายเงินเพื่อทำความเข้าใจคุณ
‪ฟังคุณ เข้าใจความเจ็บปวด ว่าทำไมและยังไง
‪จากนี้ไปคนนอกจะเข้ามาที่นี่ ‪เพื่อให้คุณได้รับโอกาส
‪โชว์ให้เห็นว่า ‪คุณพร้อมจะรับมือกับโลกภายนอกแล้ว
‪เราจะเลื่อนการทำขนมปังออกไป ‪และเปิดร้านเป็นสาธารณะ
‪ร้านอาหารเหรอ
‪พวกเขาอยากให้เราเปิดร้านอาหาร
‪ใช่เลย อะไรง่ายๆ
‪เรามีเชฟอยู่แล้ว นอกจากคุณจะไม่อยากทำนะ
‪และก็คลาร่า ‪ไหนๆ คุณก็คิดว่าตัวเองไม่สมควรจะอยู่ที่นี่
‪คุณดูเหมาะจะเป็นคนดูแลร้านนะ
‪ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ
‪ฉันไม่อยากนำคนพวกนี้
‪โทษที แต่ฉันเหมาะจะทำอย่างอื่นมากกว่า
‪- ทำไมถึงไม่เข้าใจเนี่ย ‪- อยากออกไปข้างนอกเหรอ
‪โน้มน้าวผมสิ
‪ดิเอโก้ พรุ่งนี้ช่วยทำรีซอตโต้ให้ทีได้ไหม ‪หรือจะเป็นเมนูหลักอะไรก็ได้
‪ฉันทำอาหารแค่วันละอย่าง ‪โอเคนะ แค่อย่างเดียวพอ
‪ไม่ทำทั้งรีซอตโต้กับเมนูหลัก ‪อะไรกัน นี่จะให้ทำของหวานให้ด้วยเลยไหม
‪โอเค เข้าใจแล้ว
‪- และเธอต้องทำตามกฎฉันนะ ‪- เข้าใจละ
‪- ทำตามวิธีฉัน ‪- ได้สิ ทำไมต้องมาโมโหใส่กันด้วยล่ะ
‪เพราะฉันว่ามันดูบ้าบอมากเลยไง
‪- มันดูโง่เง่าน่ะ ‪- นายก็น่าจะปฏิเสธเขาไปสิ
‪- แต่นายดันตกลง ‪- ฉันก็ว่าจะปฏิเสธแล้ว
‪แต่จะให้ตอบว่าไง ว่าทำไม่ได้งั้นเหรอ
‪ไม่รู้เหมือนกัน แต่อย่ามาลงที่ฉัน
‪เลี้ยวตรงนี้ นั่นแหละ
‪- นี่เหรอ ‪- นี่แหละ
‪โอเค
‪บ้านหลังนั้นน่ะ
‪นายนี่เพ้อเจ้อนะ
‪กล้าพูด
‪กล้าพูดเนอะ เธอจุดไฟเผาบ้านวอดแท้ๆ
‪พวกเขาพูดแบบนั้นเหรอ
‪- อะไร ‪- ว่าฉันจุดไฟเผาบ้านน่ะ
‪โอเค แต่ฉันก็ทำโรงแรมพังเหมือนกัน
‪ถ้าจะมีคนพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่เคืองหรอก
‪ลงไป! ลงไปซะ กลับบ้านไป!
‪ไปซะ!
‪- ฉันจะปลดเข็มขัดก่อน ‪- ไป!
‪จะหยิบกระเป๋า
‪และไปแล้ว
‪สามีฉันไม่สบาย
‪เขาเป็นมะเร็ง
‪ฉันนั่งเฝ้าเขาทั้งวันทั้งคืน
‪ทั้งวันทั้งคืน
‪เผลอหลับไปครั้งหนึ่ง แค่ครั้งเดียว…
‪จุดบุหรี่คาไว้อยู่
‪แล้วผ้าม่านมันก็ติดไฟ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪มันเป็นอุบัติเหตุ แค่อุบัติเหตุเอง
‪ให้ตายสิ
‪แล้วสามีเธอล่ะ ตายไหม
‪ไม่ เขาสบายดี
‪แต่ทั้งที่ฉันทำเพื่อเขาขนาดนั้น
‪หลังจากทำคีโม
‪ไปโรงพยาบาล
‪หลังจากผ่านเรื่องยากลำบากพวกนั้น
‪เขาก็หายดี
‪แล้วก็ทิ้งฉันไป แค่นั้นแหละ
‪เข้าใจยัง
‪ฉันเครียดมาก
‪เสียใจ
‪และเขาก็ทิ้งฉันไป
‪และคนก็เอาไปพูดว่าฉันจุดไฟเผาบ้านเหรอ
‪คนไม่สนใจหรอก
‪และบางคนก็ต้องอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว
‪ฉันรู้ดี
‪เหมือนที่เธอพูดวันนี้ไง ‪เวลามีคนไม่สบาย คนอื่นจะกลัว
‪มันก็แบบนี้แหละ
‪ขอบคุณนะ
‪ที่ขับรถมาส่ง
‪ขอเข้าไปด้วยได้ไหม
‪ฉันปวดฉี่น่ะ
‪หมายความว่าไง
‪หมายความว่าขอเข้าบ้านหน่อยได้ไหม
‪อยากเข้าไปเหรอ
‪อยากจะ…
‪- อยากจะ… ‪- อะไร
‪นี่เธอคิดจะสอยผู้ชายคนแรกที่เจอเลยเหรอ
‪ไม่ ฉันปวดฉี่จริงๆ
‪จะไปไหนน่ะ เข้าไปไม่ได้นะ ‪นี่เธอจะไปไหน
‪จะทำอะไร
‪คิดว่าไงล่ะ
‪คนแถวนี้รู้จักฉันกันหมดนะ!
‪แต่เธอนี่บ้าจริงๆ
‪(ยินดีด้วย!)
‪(เรายินดีที่จะแจ้งให้ทราบว่า ‪คำร้องของคุณได้รับการยอมรับแล้ว)
‪(และร้านอาหารของคุณ ‪จะถูกบรรจุเข้าเว็บไซต์เรา)
‪นี่คือเส้นสุดเขตจินตนาการ
‪ที่ซึ่งความเพี้ยนมาบรรจบกับความอัจฉริยะ
‪ให้คุณได้สัมผัส ‪กับอาหารเลิศรสและแสนประหลาดใจ
‪เท่าที่ลิ้นคุณเคยได้ลิ้มลองมา
‪ฉันก็มีปัญหาของฉันเหมือนกัน!
‪มีเอเลี่ยนอยู่ และถ้าไม่ระวังให้ดี ‪มันจะเอาตัวแม่ฉันไป!
‪แต่ฉันไม่บอกนายหรอก!
‪ความเพี้ยนในเมนู ‪ซึ่งสรรค์สร้างโดยเชฟผู้สมควรได้รับดาวมิชลิน
‪ความเพี้ยนในการจัดจานอาหาร
‪ความเพี้ยนในคอนเสิร์ตแจ๊ส ‪ซึ่งจะบรรเลงยาวไปถึงดึกดื่นค่อนคืน
‪พร้อมด้วยเหล้าบัคคุสแสนหวานแก้วสุดท้าย
‪ตู้เย็นนี่มันเละตุ้มเป๊ะ!
‪นี่ ผักใบเขียวมันต้องไว้ล่างสุด ‪ผักกินหัวอยู่ตรงกลาง
‪ส่วนดอกกะหล่ำและของที่คล้ายกันไว้ด้านบน ‪ซึ่งมันก็มีเหตุผลชัดเจนอยู่แล้ว
‪ความเพี้ยนในการบริการ
‪กำลังจัดหาของเหลว เปลี่ยน
‪ซึ่งจะต้องทำให้คุณถึงกับพูดไม่ออก
‪เพชรเม็ดเล็กนี้ซ่อนอยู่ในสถานที่ลึกลับ
‪ซึ่งจะแจ้งให้ทราบเมื่อคุณจองที่นั่งแล้วเท่านั้น
‪เพื่อการันตีว่าลูกค้าของร้าน
‪จะได้รับความเป็นส่วนตัวอย่างที่สุด
‪นี่อะไรเนี่ย
‪ไม่ นี่คือ… คือมันช่วยให้ฉันสงบใจน่ะ
‪- เหรอ ‪- เพราะพวกเขาอยู่ข้างนอกนั้น เป็นอิสระ
‪- นี่ทำให้นายสงบใจได้เหรอ ‪- ใช่
‪เพราะว่านายมันบ้าไง!
‪- เปล่านะ ‪- เพราะนี่มันทำให้คนอื่นอึดอัด
‪- นี่คือความจริงนะ ความจริงของฉัน ‪- มันรบกวนจิตใจ!
‪- นี่คือวิธีแสดงความจริงของฉัน ‪- ความจริงอะไร ลบทิ้งเลยนะ!
‪ไม่นะ มันคือความจริงของฉัน!
‪- มันไม่มีความจริงอะไรหรอก ลบทิ้งซะ! ‪- อย่านะเว้ย!
‪ในตัวเธอมีส่วนหนึ่งของฉันอยู่!
‪- ฉันว่าไม่หรอก ‪- ในตัวเธอ…
‪- ร่างแฝด ลบมันทิ้งซะ! ‪- ฉันชื่ออาร์มานโด!
‪ไว้งั้นแหละ
‪เพราะคุณอาจจะมีวันที่เลวร้าย
‪คุณอาจเกลียดเพื่อนร่วมงาน
‪หรือรู้สึกเหมือนเป็นคนกระจอกบนโลกใบนี้
‪แต่เมื่อคุณก้าวเข้ามาในมอนโร
‪สถานที่แสนวิเศษนี้จะทำให้คุณมีหวังกับโลกอีกครั้ง
‪มันจะต้อนรับคุณด้วย
‪ความอบอุ่น ‪และเสน่ห์อันล้นเหลือของเจ้าของร้าน
‪ชอบไหม
‪ชอบมากค่ะ ขอบคุณ
‪พ่อจะใส่ให้นะ
‪ขอโทษนะคะ พ่อ
‪แม่น่ะค่ะ
‪นั่นมือถือใครน่ะ
‪ของหนูค่ะ หนูได้มาเป็นของขวัญ
‪ลูกรัก ลูกยังเด็กเกินกว่าจะมีมือถือนะ
‪ใครให้ลูกมาน่ะ แม่เหรอ
‪แม่ด้วย
‪พวกเขาช่วยกันเลือก
‪โทษทีนะ
‪โทษนะครับ ‪คุณคือเจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์ใช่ไหม
‪บอกผมทีสิว่า คุณว่ามันปกติไหม
‪ที่เด็กอายุสิบขวบจะมีมือถือแบบนี้น่ะ
‪ภรรยาคุณมีสิทธิ์เลี้ยงดูโดยสมบูรณ์ ‪และเธอก็เป็นคนตัดสินใจค่ะ
‪ไม่ๆ แต่เธอไม่ใช่คนซื้อไง มันของไอ้โง่นั่น
‪และนี่คือลูกผมนะ
‪มันไม่ควรมาตัดสินใจสิว่า ‪จะซื้อมือถือให้ลูกผมหรือเปล่า
‪- ใช่ไหมล่ะ ‪- ครับ แต่ใจเย็นๆ ก่อน
‪- ใจเย็นๆ ค่ะ ‪- ไม่ผม ก็อาจจะเป็นแม่เด็ก
‪- ใจเย็นก่อนครับ ‪- แต่ไม่เกี่ยวกับมัน!
‪- ใจเย็นค่ะ ‪- ไม่ใช่มัน มันไม่มีสิทธิ์!
‪มันไม่เกี่ยว!
‪ลูกรัก
‪พ่อขอโทษนะ ดูสิ
‪พ่อฟาดมัน พ่อไม่ได้ตั้งใจ
‪ผมฟาดของนะ
‪ดิเอโก้ ฉันไม่ไหวละนะ ฉันไม่ไหวแล้ว
‪ปารีสบอกว่าฉันมีหน้าที่สร้างบรรยากาศให้อบอุ่น
‪ฉันน่ะ นายว่าฉันจะสร้าง ‪บรรยากาศแบบนั้นได้เหรอ
‪- มีอะไร ‪- ดิเอโก้!
‪คุณสินะ คุณบุกเข้าไปในบ้าน ‪แล้วไปทำลายข้าวของสินะ
‪คุณบอกว่าไม่มีกุญแจบ้านเราแล้วไม่ใช่เหรอ!
‪- คุณอยู่นี่ไม่ได้นะ ‪- ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!
‪คุณจะไม่มีวันได้เจอเบียงก้าอีก! ‪นั่นมันคือการบุกรุกนะ!
‪- ผมไม่ได้ทำ ‪- คุณจะไม่ได้เจอลูกอีก!
‪คุณชอบล็อกประตูหมุนสามครั้ง!
‪ขนาดพยายามทำเป็นว่าคนอื่นบุกเข้ามา ‪แต่ฉันก็ดูออก!
‪คุณต้องหมุนล็อกมันสามครั้ง
‪มันควรจะทำแบบนั้นเสมอ
‪น่าแปลกดีที่มีแต่ของดาเมียโน่ที่ถูกทำลาย
‪นี่มันย้ายเข้ามาอยู่บ้านเราแล้วเหรอ
‪มันมาอยู่บ้านเรากับเบียงก้าด้วยเหรอ
‪- ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ‪- พูดมาสิ
‪ฉันจะพูดอีกครั้งนะ ห้ามเจอเบียงก้าอีก
‪- ต่อให้มีนักสังคมสงเคราะห์อยู่ด้วยก็ไม่ได้ ‪- อย่าพูดแบบนั้นนะ!
‪- คุณจะไม่ได้เจอเธอ ‪- อย่าพูดแบบนั้น! อย่านะ
‪- ฉันจะพูด ‪- อย่านะ
‪มีอะไรเหรอ
‪คลาร่าอย่าเพิ่ง
‪ไอ้เพี้ยนนี่บุกเข้าไป ‪ทำลายข้าวของในบ้านฉันเมื่อเช้านี้
‪- หยุดนะ! ‪- ตามนั้นแหละ
‪ฉันว่าไม่นะ เพราะเมื่อคืนดิเอโก้นอนบ้านฉัน
‪เขาตื่นมาตอน…
‪กี่โมงนะต้าวถั่ว สิบเอ็ดโมงเหรอ ‪เพราะงั้นไม่ใช่ฝีมือดิเอโก้หรอก
‪พระเจ้า หรือจะเป็นฝีมือโจร
‪พวกเขาไม่ได้ขโมยอะไรไปนะ
‪เขาบอกว่าเขาไม่มีกุญแจบ้านนั้นแล้วด้วย
‪และถ้ายังมีล่ะก็ ฉันโกรธจริงแน่
‪คุณนอนกับเธอเหรอ
‪นี่ไม่ได้บอกเธอเหรอ
‪โทษนะ คุณคือใคร
‪- คลาร่า ‪- คลาร่า
‪และคุณคงคือดิอาน่าสินะ เรียกแบบนั้นได้ไหม
‪เย็บกันเต็มข้อ!
‪- ซูซานน่า! ‪- ขอโทษที
‪ร่าน!
‪โทษทีนะ เธอเป็นทูเร็ตต์น่ะ
‪พวกเขาให้ฉันมาช่วยในการบำบัดนี้ด้วยน่ะ
‪ฉันเข้ามาที่นี่สัปดาห์ละครั้ง ‪เอาเป็นว่ามีความต่อเนื่อง…
‪ระหว่างชีวิตประจำวันกับชีวิตที่ศูนย์แล้วกันนะ
‪ใช่ไหม ที่รัก
‪งั้นฉันคงเป็นคนล็อกประตูเอง
‪ช่วงนี้มันเครียดๆ น่ะ
‪ฉันไปก่อนนะ
‪ดีใจที่คุณสบายดี
‪ฉันขอโทษ
‪- บาย ดิอาน่า ‪- บายค่ะ
‪นายบุกเข้าบ้านเธอเหรอ
‪- เธอนี่มันจอมปลิ้นปล้อนจริงๆ ‪- ห้ามพูดคำนั้นนะ
‪มันคือสิ่งที่ทำให้เธอเชื่อว่านายเปลี่ยนไปแล้ว
‪และกำลังคบกับสาวแสนดีสุดเจ๋ง
‪เธอไม่เคยพูดขอโทษฉันเลยสักครั้งตลอดสิบปี
‪ด้วยความยินดี
‪ทุกคนในนั้นน่าเบื่อ และก็แก่หง่อมด้วย
‪ฉันรู้ แต่ยายต้องมองในแง่ดีนะ
‪สิบเหรียญครับ
‪อะไรนะ แง่ดียังไง
‪แปลว่าวันนี้ยายกับฉัน
‪จะได้สนุกกันสุดเหวี่ยงไง
‪ก๊าบ!
‪- ก๊าบ! ‪- ก๊าบ!
‪ยายบังคับทุกอย่างด้วยแป้นนี้นะ ‪เหยียบแล้วมันจะเร่งความเร็ว ปล่อยก็จะเบรก
‪แต่ฉันกลัวนี่!
‪ไม่ต้องกลัวไปหรอก คิดซะว่าหมอนั่น ‪คือคนที่บ้านพักคนชราสิ เล็งเป้าแล้วชนเลย!
‪พุ่งเข้าใส่ไปเลย!
‪ตูม!
‪หวัดดี!
‪แอดิเลด ฉันจะไปแลกเหรียญเพิ่มนะ
‪เดี๋ยวกลับมา
‪เดี๋ยวฉันมา!
‪แอนนา
‪เธอไปไหนแล้วเนี่ย
‪แอนนา
‪ขออีกสิบเหรียญค่ะ
‪แอดิเลด
‪เวรละ!
‪แอดิเลด
‪หยุดนะ! แอดิเลด! นี่!
‪แอดิเลด เกิดอะไรขึ้น
‪ช่วยด้วย!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หมอบอกให้ใจเย็นๆ ก่อน
‪แค่ข้อมือร้าวเล็กน้อยนะ
‪คุณตรวจเธอดีหรือยัง
‪อรุณสวัสดิ์
‪- สวัสดีครับ ดี ปาสคาลลิส ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ผู้อำนวยการบ้านพักคนชราที่คุณยายคนนี้อยู่ครับ
‪- เกิดอะไรขึ้นน่ะ ‪- ไม่มีอะไร
‪อย่างที่เราบอกไปหลายครั้งแล้ว
‪ยายกับฉันนั่งกันบนม้านั่งดีๆ
‪แล้วจู่ๆ เธอก็ล้มลงไป
‪ฉันไม่รู้ว่าหัวเธอกระแทกไหม ‪ฉันอยากให้เราทำซีทีสแกนดูนะ
‪เธอจะได้ไม่ต้องกลับไปบ้านพักคนชรานั่น
‪แล้วเส้นเลือดในสมองระเบิดตู้ม
‪และเธอก็ตายไปเลย เพราะเรื่องบ้าบอนี่!
‪แอดิเลด
‪คุณตกลงมาจากม้านั่งเหรอ
‪มันเป็นวันที่ดีมากๆ
‪ฉันสนุกมาก
‪ตามผมมาเซ็นเอกสารส่งตัวกลับนะครับ
‪ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ให้คนสูงวัย ‪อยู่กับคนแบบนั้นได้นะ
‪- แถมยังเป็นคำสั่งผู้พิพากษาอีก ‪- คลาร่า
‪คุณชอบหาเรื่องใส่ตัว ‪ซึ่งดูจะแก้ตัวแทนได้ยากจริงๆ
‪ช่วยถอดกำไลนั่นออกทีเถอะ
‪หวัดดี
‪นี่ ซูซานน่าเที่ยวไปบอกทุกคนที่เจอว่า
‪"เย็บกันเต็มข้อ!"
‪ทุกคนคิดว่าฉันกับเธอคบกันแล้วนะ ทุกคนเลย
‪แล้วไง
‪ปารีสก็อาจจะได้ยินเรื่องนี้แล้วด้วยน่ะสิ
‪- ทำไมฉันต้องสนด้วยว่าปารีสจะได้ยินอะไร ‪- มีตบอลอีกสอง
‪เย็บกันเต็มข้อ! โทษที
‪เธอบอกให้คนแก่สี่คนไปตายซะด้วย!
‪- พูดอะไรหน่อยสิ! ‪- ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ
‪เธอไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็พูดอยู่ดี ‪เธอก็ไปตายซะไป
‪เธอเป็นแบบนี้ทั้งวันเลย
‪เธอเที่ยวไปพูดทั่วศูนย์บำบัด ‪ว่า "เย็บกันเต็มข้อ!"
‪ก็ไม่แปลกที่มันจะกวนใจฉันใช่ไหมล่ะ
‪ถ้าเกิดมีคนได้ยิน…
‪แล้วที่นายตีโพยตีพายแบบนี้มันปกติเหรอ
‪ฉันช่วยนายไว้แท้ๆ แต่นายดันกลัวคนอื่นจะรู้เหรอ
‪- นี่เธอเป็นบ้าเหรอ ‪- ว่าไงนะ
‪เธอเป็นบ้า…
‪- ใจเย็นก่อน ‪- บอกว่า "บ้า" เหรอ
‪ใช่
‪ฉันไม่ได้บ้า!
‪เข้าใจไหม
‪ฉันไม่ได้บ้า แค่เหนื่อย!
‪วันนี้มันเฮงซวย!
‪ฉันเหนื่อย!
‪แค่เจอวันที่มันเฮงซวยเฉยๆ ‪เออ ด่าว่ามันเป็นนังบ้าเลย!
‪ด่าเลยสิ!
‪วันนี้มันเหนื่อย
‪ไม่เอาน่า
‪ฉันไม่ได้คิดว่าเธอบ้า
‪ไม่ใช่บ้าแบบเป็นโรคจิตเวชน่ะนะ
‪อ๋อ มันขำมากสินะ
‪นิดนึง
‪ทั้งที่ตัวเองบุกรุกบ้านคนอื่นแท้ๆ
‪เปล่านะ
‪- ใช่สิ ‪- เปล่า
‪นั่นคือบ้านฉัน!
‪มันต่างหากที่มาอยู่บ้านฉัน!
‪และมานอนบนเตียงฉัน ใช้โต๊ะข้างเตียงฉัน
‪และตื่นมาเจอลูกสาวฉันทุกเช้าแทนที่ฉัน!
‪โอเค นายพูดถูก
‪- แต่ฉันดันเป็นคนบุกรุกงั้นเหรอ ‪- ใจเย็น นายพูดถูก
‪ฉันโมโหน่ะ
‪ฉันกลัวว่าเบียงก้า
‪จะลืมฉันไป
‪ตอนฉันอายุสี่ขวบ แม่ฉัน…
‪ทิ้งฉันไป
‪แม่หนีไปตอนกลางดึก ไม่กลับมาอีกเลย ไม่เลย!
‪และฉันก็จำหน้าแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ฉันมีรูปพ่อเป็นร้อยๆ รูป
‪แต่ให้ตายเหอะ ไม่มีรูปแม่สักรูป
‪ฉันจำได้เรื่องนึง
‪จำได้ว่าแม่จะชอบร้องเพลง
‪มาริลิน
‪- มาริลินเหรอ ‪- มาริลิน มอนโร
‪เพลงนั้นน่ะ
‪เข้าใจไหม ‪ฉันไม่อยากให้เบียงก้าเจอเรื่องแบบนั้น
‪ไม่อยากให้เธอลืมหน้าตาฉันไป
‪- ฉิบ ฝนตกแล้ว ‪- ใช่
‪ไปทางนั้นกัน
‪ให้ตายสิ!
‪เธอเปียกโชกเลย
‪ฝนตกหนักมากเลย
‪มือถือเธอดังแน่ะ
‪ใช่
‪ฮัลโหล
‪สวัสดีค่ะ
‪ค่ะ
‪ไม่ค่ะ ขอโทษที ‪คิวมันเต็มยาวไปอีกหกอาทิตย์เลย
‪ค่ะ
‪ไม่ค่ะ
‪แน่นอนค่ะ! ติดต่อมาใหม่นะคะ
‪เราจะรอค่ะ โชคดีนะคะ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪คิวอะไรเหรอที่เต็มยาวไปอีกหกอาทิตย์น่ะ
‪ไม่มีอะไร
‪นี่โกหกกันเหรอ ผมก็ยืนอยู่นี่ ได้ยินเต็มสองหู
‪ไม่มีอะไร ฉันไปเขียนรีวิวไว้ใน…
‪- ในไหน ‪- ฉันสร้างเพจขึ้นมา
‪เป็นโปรไฟล์ร้านอาหาร ‪ที่ไม่มีจริงไว้ในอินเทอร์เน็ต
‪แต่ถ้ามีจริง มันก็คือร้านเรา
‪คือเธอไปโม้เรื่องโปรเจกต์ทำอาหารไว้เหรอ
‪พอพูดแบบนั้นแล้ว ก็ฟังดูไม่ค่อยดีเนอะ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪นี่ อ่านดูสิ
‪"มอนโรให้ความรู้สึกเหมือนหมู่บ้านในนิวยอร์ก
‪แต่ตั้งอยู่สะดวกสบายใกล้บ้าน ‪ชั้นสูงและมีระดับ"
‪- ใครเขียนเนี่ย ‪- ฉันเปล่าเขียนนะ
‪มีคนที่ไม่เคยไปที่นั่นไปเขียนไว้ ‪หลังจากอ่านรีวิวฉันน่ะ
‪เข้าใจปะ
‪ไม่
‪คือว่าคนไปเขียนรีวิวพวกนี้
‪ทั้งที่ยังไม่เคยไปที่ร้าน
‪แล้วก็มีคนแห่กันโทรมาจองโต๊ะ
‪แต่ฉันจะตอบว่าเต็มตลอด
‪- แต่เธอทำแบบนี้ได้เหรอ ‪- ได้สิ
‪- ไม่หรอก ‪- ได้สิ
‪- ไม่นะ เธอทำแบบนี้ไม่ได้ ‪- ทำได้อยู่แล้ว
‪เขาบอกให้เราเปิดร้านอาหาร ‪แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามเราจินตนาการซะหน่อย
‪แถมมันยังทำให้ฉันรู้สึกดีด้วย
‪เข้ามาเลย ไม่ได้ล็อก
‪ขออนุญาตนะ
‪เข้ามาเลย
‪อืม
‪- เข้ามาสิ ‪- ไง
‪มานั่งก่อนสิ
‪เราได้รับอีเมลเป็นพันฉบับเลย
‪อีเมลอะไร
‪ร้านอาหารไง มอนโรน่ะ
‪งั้นอย่าพูดว่าเราได้ไหม
‪โอเค
‪ยังไงก็เหอะ เราเลื่อนขั้นจากอันดับสุดท้าย ‪มาเป็นอันดับที่ 1,500 ภายในสามวัน
‪ว้าว!
‪ทำไมต้องชื่อมอนโรล่ะ
‪ขอตัวไปหยิบของแป๊บนะ
‪คือว่าที่จริงฉันมีป้าเป็นคนรัสเซียน่ะ
‪แล้วป้าแกก็เปิดร้านอาหารในรัสเซีย
‪ไอเดียแจ่ม คือป้าไปแสดงที่นั่นตลอดน่ะ
‪แล้วป้าก็หน้าเหมือนมาริลินเป๊ะ
‪แล้วไม่รู้ว่ายีนส์มันส่งทอดมาอีท่าไหนนะ ‪แต่ฉันหน้าเหมือนป้าเป๊ะเลย
‪ตอนไปออดิชั่น พวกเขาบอกว่า ‪"คุณคือแฝดของมาริลิน"
‪ฉันเลยคิดว่า "ตั้งชื่อว่ามอนโรแล้วกัน"
‪ที่จริงแล้วมาริลินผมบลอนด์และตาฟ้านะ
‪ไม่จ้ะ นางผมสีน้ำตาลแล้วไปย้อมบลอนด์
‪ไปทำจมูกและปลูกผมมา
‪- ผมบลอนด์และตาฟ้า ‪- ไม่ ลองคิดดูก่อน
‪ดูจากรูปมันดูไม่ออกหรอก นางตาสีดำนะ
‪แล้วพวกเขาก็จุดไฝไว้ เป็นจุดเด่น
‪- ในหนังมันเห็นเลยว่า… ‪- พวกเขาสร้างเรื่องขึ้นมา ของปลอมหมด
‪ไปดูหนังสิ
‪เธอจะโกนหนวดหรือไง
‪เปล่า ฉันจะถ่ายภาพเมนูอาหาร
‪- ด้วยโฟมโกนหนวดเนี่ยนะ ‪- ใช่
‪จริงๆ เหรอ
‪นี่ของปลอมเหรอ
‪ถามจริง
‪นี่มันบ้าชะมัด
‪ฉันเคยเห็น
‪เพื่อนที่เป็นศิลปินทำแบบนี้
‪ฉันไม่ใส่เบอร์รี่พวกนั้นหรอกนะ
‪สวยมาก
‪จานนี้ไม่เลิศเท่าจานนี้นะ
‪- จานไหน ‪- นี่น่ะ
‪เพราะตรงนี้มันโล่งไปหน่อย
‪- ขาวเกินเนอะ ‪- ต้องเติมอะไรที่มัน…
‪- ใช้อะไรดีนะ ‪- นี่อะไรน่ะ
‪ไม่ มันเป็นน้ำมันขัดเงาน่ะ
‪ไม่ เราต้องมีมูสแซลมอนใช่ไหม
‪มูสแซลมอน ทำไงดีล่ะ
‪ใช้เท้าสิ
‪- ไม่เอา ‪- เอาสิ
‪- ฉันไม่ใช่เท้าแน่ ‪- ใช้สิ
‪- เราจะวางไข่ลงบนเท้า ‪- ไม่มีทาง
‪- เอาเท้าเธอมา ‪- ใช้เท้าตัวเองสิ!
‪- ไม่เอา เท้าฉันมันขนยุ่บ ‪- ไม่!
‪วางเท้าเธอบนจานที
‪ให้วางเท้ายังไง
‪เอนไปหาแสงนะ นั่นแหละ อยู่นิ่งๆ
‪- แบบนี้เหรอ ‪- ใช่
‪- อี๋ชะมัด ‪- อยู่นิ่งๆ
‪- อี๋อะ ‪- อยู่นิ่งๆ
‪โอเค
‪- ถ่ายรูปเลย ‪- อย่าขยับนะ
‪- รีบถ่ายเร็วเข้า ‪- อยู่นิ่งๆ นะ
‪- แบบนี้เหรอ ‪- อือ อย่าขยับ
‪- นั่นไง ‪- ไหนดูซิ
‪ว้าว!
‪บ้ามากเลยเนอะ
‪- ใช่ ‪- บ้ามากเลย
‪ใช้ภาพนี้กันเถอะ
‪และก็ภาพนี้ด้วย
‪นายมองฉันเป็นยังไงเหรอ
‪คือไม่ได้หมายถึงตัวนายนะ
‪แต่เป็นผู้ชายโดยรวมๆ น่ะ
‪มองฉันในฐานะผู้หญิงยังไงบ้างเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪คือว่ามัน…
‪คือเธอดูเหมือนจะผอม ‪แต่ที่จริงพอดูใกล้ๆ แล้ว…
‪คือก้นเธอใหญ่ใช่ไหมล่ะ
‪แต่นี่เธอทำอะไรเนี่ย
‪(รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม)
‪ก็ทำหมดน่ะ
‪โฆษณา หนัง ละคร
‪แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอเลย
‪ฉันจะเอางานล่าสุดให้ดูนะ มานี่สิ
‪เดี๋ยวนะ
‪พวกคุณตั้งใจดูอยู่หรือเปล่า
‪ทั้งหมดนี้
‪ใช่แล้ว
‪ทั้งหมดนี้อาจเคยเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
‪แต่ตอนนี้
‪ตอนนี้
‪มันเป็นไปได้
‪ฉันถ่ายกับผู้กำกับเกาหลี
‪ในสตูดิโอสร้างใหม่ในเยอรมนี
‪แถวเบอร์ลินตะวันออก
‪ยอดเลย!
‪อันนี้ฉันก็ไม่เคยเห็น
‪ก็ไม่แปลก
‪เพราะมันทำขายตลาดเอเชียไง ‪นายไม่เคยเห็นหรอก
‪- ช่วยเปิดอีกทีได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ไม่นะ ลูกรัก
‪- นะคะ ‪- ไม่
‪ฟังสิคะ
‪มันบอกว่าร้านนี้หรูมาก บริกรแต่งชุดดำล้วน
‪ชื่อร้านมอนโรใช่ไหมคะ
‪ใช่ พ่อทำงานที่นั่นแหละ
‪ดูสิ มันมีรูปพ่อด้วยนะ
‪เห็นไหม
‪"เชฟที่หาได้ยากยิ่งในวงการอาหารโรมัน
‪เป็นการผสมผสานทั้งความเลิศหรูและชั้นสูง"
‪เชฟคือใครคะ
‪พ่อนี่แหละ พ่อคือเชฟ
‪เจ๋งมากเลย! ทำไมพ่อไม่พาหนูไปบ้างล่ะ
‪คือ
‪มัน…
‪เบียงก้าบอกว่าอยากมาที่นี่ มาดูที่ทำงานฉัน
‪ฉันจะทำยังไง ให้พาเธอมานี่เหรอ
‪ไม่
‪นายห้ามพาเธอมานี่เด็ดขาด
‪โกหกเธอไปสิ ฉันจะโฟโต้ช็อปรูปให้ ‪แล้วค่อยเอาให้เธอดู
‪- ดูสิว่ามันเลิศแค่ไหน ‪- ฉันทำไม่ได้
‪ฉันไม่เหมือนเธอ
‪ฉันโกหกลูกตาใสไม่ได้หรอก
‪ฉันรู้สึกแย่มากๆ มันรู้สึกแบบนั้นน่ะ
‪ก็ได้
‪งั้นก็เชิญตามสบาย ฉันช่วยไม่ได้แล้ว
‪บางทีคนเราก็ต้องทำอะไรที่ไม่อยากทำ ‪เพื่อแก้ปัญหาไงล่ะ
‪แล้วถ้าเราเปิดร้านขึ้นมาจริงๆ ล่ะ
‪อะไร
‪มอนโรไง
‪นายหมายความว่าไง
‪เราลงที่อยู่แล้วเปิดร้านซะ
‪เปิดร้านมอนโร ให้เบียงก้ามาได้
‪- ไม่ไหวหรอก ‪- ไหวสิ
‪ไม่ไหวหรอก มอนโรไม่มีอยู่จริง
‪ถ้าเราลงที่อยู่ไปปั๊บ มันก็มีจริง
‪ไม่ใช่แค่ไม่มีจริง ‪แต่มอนโรเป็นร้านฉัน ของฉัน
‪เบียงก้าจะได้ภูมิใจกับงานฉัน เธอเข้าใจไหม
‪จะภูมิใจอะไรน่ะ ที่นี่มันห่วยแตก
‪มอนโรไม่มีจริง ไม่เปิดร้าน เลิกคุยได้เลย!
‪ฉันไม่น่าบอกนายเรื่องเว็บเลย
‪แน่สิ เพราะเธอมันดีแต่พูด ‪พอต้องลงมือทำอะไรจริงๆ จังๆ
‪ก็ตาขาวไง
‪เธอมันดีแต่สร้างเรื่องตอแหล!
‪เพราะเธอมันขี้โกหก
‪- ขี้โกหก! ‪- จะเอาไงวะ
‪- จะเอาไง ‪- แล้วนายล่ะ
‪นายมันก็ตาขาวเหมือนกัน ‪เมียเลยจะแย่งลูกไปอยู่แล้ว!
‪- นายนั่นแหละ ไม่ใช่ฉัน! ‪- ไปตายไป!
‪ไปตายไป!
‪หยิบเมนูขึ้นมาเลยนะ
‪นายทำบ้าอะไร
‪เก่งมาก
‪ทำได้ดี
‪ใจเย็นและสงบเสงี่ยมเหมือนทุกที
‪- ใช้ผ้าขี้ริ้วนั่นทำไม มันไม่เวิร์กหรอก ‪- อย่างน้อยฉันก็ลงมือทำปะ
‪มันมีคีมอยู่ใช่ไหมนะ
‪อือ อยู่ในลิ้นชักมั้ง
‪ถ้าปารีสรู้เข้า เราตายแน่
‪นายมันเฮงซวย!
‪- ให้ฉันซ่อมนะ ‪- จ้ะ พ่อช่างประปา
‪- เร็วสิ! ‪- เป็นที่วาล์วน่ะ
‪ภาพจิตรกรรมมันถูกทำลายแล้ว!
‪- มันแค่จางไปนิดหน่อยเอง ‪- อาร์มานโด…
‪- ไปตายซะ! ‪- พวกเขามาแล้ว
‪- มีน้ำสูง 20 ซม.สาดไปทั่ว! ‪- โอเค
‪ไปตายซะ!
‪- เรามาพยายาม… ‪- ไปตายซะ!
‪- ฉันรู้ว่าเธอดีใจ ‪- ฉันไม่ได้ดีใจนะ
‪- เอาล่ะ! เรามาสงบสติกันก่อนนะ! ‪- ฉันไม่ได้ดีใจเลย
‪นี่ก็คือชีวิต นี่คือความอึดอัดใจที่เราต้องเผชิญ
‪จีน่าช่วยหยุดทีได้ไหมเนี่ย
‪เอาล่ะ มาลองเงียบกันก่อนนะ
‪และลองฟังว่าเรารู้สึกยังไงกันบ้าง
‪ชิป เชิญเลยค่ะ
‪ผมตกงาน
‪และนี่ทำให้ผมวิตกอย่างมาก
‪คุณคิดว่ามันตลกเหรอ คลาร่า
‪คือ "ฉันก็ตกงาน" อยู่สี่วัน ‪ระหว่างที่รอน้ำแห้งเนี่ย
‪เราได้พัก และฉันว่ามันน่าโล่งอกดีออก
‪เข้าใจละ!
‪เธออยู่นี่มาสามปีแล้ว
‪แต่ยังเข้ากิจกรรมบำบัดให้ดีๆ ไม่ได้เลย
‪แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน
‪- มันเกี่ยวกันตรงไหนเหรอ ‪- มันเกี่ยวสิ!
‪เย็บกันเต็มข้อ!
‪ดิเอโก้ คุณดูจะตึงเครียดและโมโหนะ
‪อย่าพูดเรื่องนั้นเลยดีกว่า
‪แต่ว่าถ้าเราเลิกคุยเรื่องนี้ไปเฉยๆ
‪เราคงไม่ได้รู้ว่าทุกคนที่นี่ ‪ก็มีเรื่องต้องเสียสละเหมือนกัน
‪ไม่ครับ
‪บางคนก็ไม่มีอะไรให้เสีย
‪เพราะพวกเขาไม่มีอะไรเลย
‪ไม่มีเลย
‪แต่ไม่จริงหรอก ทุกคนในที่นี้ ‪มีบางสิ่งที่สำคัญกันทั้งนั้น
‪เช่นอะไร
‪อย่างเช่นตัวพวกเขาเอง
‪โอกาสที่จะได้ทำอะไรอย่างอื่น ‪เรื่องส่วนตัว เรื่องส่วนรวม
‪ทุกอย่างนั่นแหละ
‪ขอดูช่อง 15 หรือ 19 แทนได้ไหม
‪ไม่เอาช่อง 17 นี่มัน…
‪ขอบคุณ
‪ใครเนี่ย
‪ไม่รู้ ฉันไม่ไปเปิดนะ
‪ใครน่ะ
‪ใคร
‪คลาร่า
‪มีอะไร
‪- เปิดหน่อย ‪- ทำไม
‪เปิดแล้วๆ
‪รอเดี๋ยว
‪ไม่ อย่าเข้าไป รอก่อน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪อยู่กับพ่อเหรอ
‪แค่ชั่วคราวน่ะ
‪พวกเขาโทรมาหาฉันไม่หยุดเลย ‪มีคนนึงโทรมาวันเดียวสามรอบ
‪ฉันบอกว่าโต๊ะเราเต็มจนถึงคริสต์มาส ‪และเขาก็ยังขอจองวันคริสต์มาสอีก
‪เชื่อไหมล่ะ
‪แล้วยังไง
‪งั้น…
‪แปลว่าตกลงเหรอ
‪เราจะเปิดร้านเหรอ
‪เรากำลังทำพลาดครั้งใหญ่เลย
‪- นี่ เธอเชื่อใจฉันไหม ‪- ไม่
‪- ก็ได้ แล้วเธอเชื่อใจตัวเองไหม ‪- ถามบ้าอะไรเนี่ย
‪- ไม่ ฉันไม่เชื่อใจตัวเอง ‪- แย่เลย แย่มากๆ เธอควรเชื่อตัวเองนะ
‪ฉันคิดมาหลายตลบแล้ว เรามีปัญหาสามอย่าง
‪- หนึ่ง เราจะออกเสียงยังไงนะ ‪- มอนโร
‪มอนโรแบบนี้
‪โอเค ข้อสองคือฉันทำวันละเมนูเท่านั้น
‪ไม่มีสอง เมนูเดียวพอ
‪ข้อสาม เราจะทำยังไงกับคนอื่นๆ ดี ‪คนที่แบบว่า…
‪ไม่ทำอะไร เราจะไม่บอกอะไรพวกเขาเลย
‪- พวกเขาไม่จำเป็นต้องรู้ ‪- แต่คนเรามันเฮงซวยนะ
‪ต้องทำตัวแย่ๆ ใส่พวกเขาแน่
‪ใช่
‪เราจะเริ่มจากเมนูคาร์โบนารา
‪คุณเคยรู้สึกว่าจับต้นชนปลายไม่ถูก ‪เพราะการสื่อสารล้มเหลวไหม
‪ใช่ การสื่อสารล้มเหลว
‪สิ่งเลวร้ายนั้นที่กัดกินเรา ‪และทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวน่ะ
‪สิ่งที่ทำให้เราหวาดกลัว ‪ความทรมานของคนอื่นน่ะ
‪ใช่ เพราะนี่คือเรื่องจริง
‪ความทรมานของคนอื่นมันน่ากลัว ‪และเราก็ไม่รู้ว่าทำไม
‪บางทีถ้าเมินมันไปซะ ‪เราก็คิดว่ามันจะไม่กระทบมาถึงเราเหรอ
‪เปิดดูดีไหม
‪ว้าว!
‪เจ๋งดีเนอะ
‪ชิป นี่นายจ้องอะไรน่ะ
‪แค่เปลี่ยนแปลงอะไรนิดหน่อย
‪พบพฤติกรรมน่าสงสัยในร้านอาหาร ขอย้ำ…
‪ไม่รู้ทำไมนะ แต่ฉันว่ามันสวยดี
‪คือมันดูมีสไตล์น่ะ ดูมีความหมายลึกซึ้ง
‪- ไปตายซะ ไอ้เวร! ‪- อาร์มานโด!
‪ขอบคุณนะ
‪ทำไมนายไม่ทาสีตรงนี้ใหม่ล่ะ
‪นายจะได้โชว์ฝีมือไง
‪แต่ครั้งนี้ใช้สีสันหน่อยนะ
‪ไปตายซะ!
‪ด้วยแนวคิดนี้ ‪ทำให้เกิดเป็นประสบการณ์ร่วมแนวใหม่
‪ที่ร้านมอนโร
‪ซึ่งจะมีการแสดงศิลปะร่วมสมัยเชิงทำลาย
‪ควบคู่ไปกับอาหารเลิศรส ‪ที่สรรค์สร้างโดยเชฟของเรา
‪แต่ละคืนจะมีจานพิเศษหนึ่งอย่างเท่านั้น
‪ศิลปะของจีน่าจะเน้นไปที่การสื่อสารล้มเหลว
‪อันนับเป็นความโดดเดี่ยวอันลึกซึ้งที่สุด ‪ซึ่งส่งผลต่อมนุษย์
‪ฉันกำลังจัดของน่ะ
‪และจะลืมงานศิลปะรูปลักษณ์ ‪อย่างภาพฝาผนังของร่างแฝดไปไม่ได้
‪ซึ่งเป็นภาพตัวเราเองเคลือบแคลง ‪สงสัยว่ามีตัวเราที่แท้จริงอยู่ในที่แห่งหนอื่น
‪อย่างเป็นอิสระและมีความสุข
‪บทสนทนาอันเป็นที่ต้องการและไม่ต้องการ
‪จะเกิดขึ้นทุกค่ำคืนด้วยฝีมือของศิลปินชิป
‪และหากคุณโชคดี ‪ได้รับการเสิร์ฟอาหารจากซูซานน่า
‪การแสดงศิลปะของเธอจะทำให้คุณได้ทบทวน ‪เกี่ยวกับความรุนแรงของสังคมในปัจจุบัน
‪นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าเราเผยแพร่ที่อยู่ไป ‪คนจะแห่กันมาจริงๆ น่ะ
‪นั่นคือเหตุผลที่เราทำแบบนี้กันไง
‪โอเค
‪นายกดสิ
‪ดังนั้นแทนที่คุณจะหวาดกลัว
‪ก็ขอให้คุณได้ปล่อยให้คนอื่น คนแปลกหน้า คนบ้า
‪ทำให้คุณได้สัมผัสกับประสบการณ์อันพิศดาร ‪และจะไม่เกิดขึ้นซ้ำสองนี้
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪เพราะบางทีคนบ้านั้น
‪อาจจะใกล้เคียงกับตัวคุณมากกว่าที่คิดไว้ก็ได้
‪- ภารกิจสำเร็จ ‪- เอาล่ะ ฉันจะปิดไฟเลยนะ
‪อัดตูดมันเลย!
‪ช่วยเปิดไฟด้วย เปลี่ยน ได้ยินหรือไม่
‪ขอบคุณ
‪สถานการณ์เกินการควบคุม ‪ขอย้ำ สถานการณ์เกินการควบคุม
‪ฉันจะแฝงตัวต่อไป แต่ขอกำลังเสริมด้วย
‪นี่
‪คืนนี้มันมีอะไรเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันว่าฉันทำไม่ได้หรอก
‪วันนี้ฉันขออยู่ในครัวได้ไหม
‪ไม่ได้
‪มันน่าอายมากจริงๆ นะ
‪ซูซานน่า
‪ซูซานน่า เชิดหน้าเข้าไว้ มั่นใจหน่อย ‪เธอต้องนิ่งๆ ไว้นะ
‪ฉันการันตีเลยว่าคืนนี้ไม่มีใครค้านแน่
‪แค่มีความสุขกับมัน
‪มาเร็ว ไปลุยเลย
‪ผมขอคาร์โบนาราแล้วกันครับ
‪เราต้องพูดอะไรเหรอ
‪พวกคุณควรสั่งเครื่องดื่มด้วยนะคะ
‪อ๋อ จริงสิ
‪ครับ
‪- เบียร์ห้าแก้วครับ ‪- ไปตายซะไป ไอ้เวร! ไปตายซะ!
‪ขอโทษค่ะ
‪เบียร์ห้าแก้ว
‪พวกเขาสุดยอดไปเลย!
‪นายหลอกพวกเรา!
‪ใครจะไปรู้ว่านายปิดบังเราอีกกี่เรื่อง!
‪- นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงค่ะ ‪- กี่เรื่องกัน!
‪ฉันรู้ว่ามันมีเรื่องไม่ชอบมาพากล ‪ที่นายไม่ยอมบอกเรา
‪- เกิดอะไรขึ้นน่ะ ‪- ฉันเห็นหมดแล้ว!
‪พูดเรื่องอะไร บ้าไปแล้วเหรอ
‪- ใจเย็นก่อน ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เขาไม่ได้ใส่เกลือในน้ำ แล้วดิเอโกก็ปรี๊ดแตก
‪แต่เขาไม่ได้ใส่ มันเป็นแผน
‪นายมีเรื่องปิดบังเรา และฉันจะไปบอกปารีส!
‪ห้ามไปฟ้องปารีสเด็ดขาดนะ เข้าใจไหม
‪ใจเย็นก่อน
‪ไม่นะ ใจเย็นๆ
‪- หยุดนะ! ‪- แม่จ๋า!
‪ฉันเห็นหมดแล้ว อ่านหมดแล้วด้วย!
‪มันมีเว็บในเน็ต
‪- พวกแกหลอกเรา! ‪- แม่จ๋า
‪แม่จ๋า! อยากไปหาแม่จ๋า! ‪อย่าฆ่าฉันนะ! จะไปหาแม่จ๋า!
‪- ใจเย็นก่อน ส่งมานี่ ‪- มองฉันสิ
‪- ฉันอยากเจอแม่จ๋า ‪- มองฉันนะ
‪- ใจเย็น ‪- มองฉัน
‪- ขอบคุณมาก
‪นายนี่มันประสาทแดก!
‪- เขาขู่ฉัน! ‪- ไม่จริงซะหน่อย!
‪- เขาขู่ฉัน! ‪- เปล่าเว้ย!
‪ฉันเปล่าสติแตกนะ มันเป็นแผน
‪ฉันมีสติดี
‪- มีสติเหรอ นายถือมีดอยู่นะ ‪- ปารีสมา!
‪- เวรละ ‪- เขาได้ยินเสียงร้อง!
‪เรียกปารีสมาเร็ว เขาใช้มีดขู่ฉัน ‪ทุกคนเป็นพยานได้
‪- ฉันก็เป็นพยาน ‪- ไม่จริงซะหน่อย
‪ซูซานน่า อย่าขยับนะ!
‪หยุดเลย!
‪- มันเป็นแผน ‪- ใช่
‪มันไม่มีแผนบ้าบออะไรทั้งนั้น
‪เราแค่โฆษณาไปนิดหน่อย
‪- โอเคไหม ‪- ใช่
‪ใช่แล้ว แค่โฆษณานิดหน่อยเอง
‪เพื่อที่จะ…
‪หาเงินเพิ่ม
‪เพื่อไปที่ปาปัวกินี
‪และได้เป็นอิสระ
‪นั่นแหละ
‪- เป็นอิสระเหรอ ‪- เป็นอิสระไง
‪ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- นั่นแหละ
‪- แน่ใจนะ ‪- ใช่
‪แค่นั้นเลย ดิเอโก้พูดจริงนะ
‪เพราะงั้นพอได้แล้วนะ
‪ทีนี้คนบ้ากลุ่มนี้จะไปต่อกรกับทุกคน
‪ด้วยการรวมพลังกัน
‪โอเคนะ เราคือทีมเดียวกัน
‪ตอนนี้ข้างนอกนั่นมีคนเป็นโขยง ‪และคืนนี้เราต้องทำงานให้สมบูรณ์แบบ
‪นั่นคือสิ่งที่ปารีสจะได้เห็น
‪พวกเราต้องทำงานให้ดี แค่นั้นพอ
‪ทีนี้…
‪พาสตายังไม่ได้ปรุงเกลือและก็เย็นชืด
‪โอเค แค่โรยเกลือใช่ไหม ไม่ก็ทำใหม่ ‪พวกเขารอแค่สิบนาทีได้แหละ
‪- ไม่ได้หรอก ‪- ทำไม
‪เส้นพาสตาหมดแล้ว เกลี้ยงตู้
‪- เราไม่คิดว่าคนจะมาเยอะแบบนี้ ‪- ยังมีค้างอีก 20 ออร์เดอร์นะ
‪- ไปซื้อสิ ‪- ฉันเหรอ
‪- ใช่ ไปเลย ‪- ตอนนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- โดยไม่ปลอมตัวน่ะนะ
‪ใช่
‪อาร์มานโด ช่วยหั่นเต๋าสตรอว์เบอร์รีให้ที
‪- หั่นอะไรนะ ‪- หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ
‪เวลาฉันลืมใส่เกลือก็ทำแบบนั้นแหละ ‪โรยตามทีหลัง
‪นี่ไม่ใช่เกลือ นี่คือน้ำตาล
‪พวกเขาจะเริ่มกินจากท้ายสุด ‪จะเริ่มกินของหวานก่อน
‪โอเค จีน่าไปที่ห้องอาหาร ‪มันไม่มีคนประจำที่นั่น ไปคอยจัดการซะ
‪ไปเลย ไม่ต้องห่วง
‪- โอเค ‪- แล้วไงต่อ
‪เอาขั้วออก
‪นั่นแหละ เพอร์เฟกต์
‪ครีม!
‪กาแฟ
‪ครีม
‪เขากำลังร่ายมนตร์
‪นี่สตรอว์เบอร์รีและ… บิสกิต
‪เรียบร้อย!
‪ใครจะชิมดี
‪เอาไปเสิร์ฟเลย ไม่มีเวลาละ
‪ซูซานน่า พอออกไปให้เธอบอกว่านี่คือคืนพิเศษ
‪และเราจะนำเสนอมื้อค่ำนี้แบบ "มองมุมกลับ"
‪อย่าทำหน้าแบบนั้น ทำหน้านิ่งไว้
‪เพราะถ้าเธอเชื่อในสิ่งที่พูด ‪พวกเขาก็จะเชื่อตาม โอเคนะ
‪มองมุมกลับ
‪มาเร็ว!
‪เร็วเข้า เราทำได้!
‪เราทำได้แน่!
‪- นี่ ‪- อะไร
‪เก่งมาก
‪ช่วยอธิบายทีสิว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
‪การตลาด
‪คนนอกเข้ามา
‪และเราก็จัดการไง
‪มื้อค่ำแบบมองมุมกลับ
‪ขอบอกอะไรหน่อยได้ไหมครับ
‪- ครับ ‪- มันน่าทึ่งมากครับ ยกนิ้วให้เลย
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณ
‪โชคดีครับ
‪พวกเขาชมฉันทั้งคืนเลย ทุกคนเลยนะ
‪ฉันด้วย ทำไมอะ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪นี่
‪เป็นไง
‪นี่
‪นายนึกออกไหมว่าเราทำได้อะ
‪เราทำได้!
‪เราจะไปไหนเหรอ
‪เงียบๆ สิ
‪นี่
‪- นี่ ‪- เธอแน่ใจเหรอ
‪ขอทำแนวถนัดหน่อย
‪เอาขาเข้ามาก่อน เร็วสิ!
‪ฉันว่า
‪นี่มันผิดกฎหมายนะ
‪ก็ผิดน่ะสิ
‪- มันต้องผิดอยู่แล้ว ‪- ไม่เอาน่า
‪ฉันทำมาเป็นพันๆ หน ไม่เคยโดนจับได้เลย
‪ว้าว
‪ว้าว!
‪นี่มันมหึมาเลยนะ
‪ว้าว!
‪สิบแปด สิบเก้า
‪ยี่สิบ!
‪จะไปหาแล้วนะ!
‪ไม่!
‪ไม่นะ!
‪ไม่!
‪ฉันอย่างเก่งอะ!
‪หยุดเลย
‪ฉันหมดแรงแล้ว
‪จะว่าไปนะ
‪เธอนี่อัจฉริยะจริงๆ
‪ยังไง
‪ก็เธอเป็นคนคิดไอเดียบ้าๆ นี่ขึ้นมา
‪และดูสิว่าเธอทำอะไร
‪และดูสิว่าเธอให้ฉันทำอะไร
‪เธอรู้ไหมล่ะ
‪แต่…
‪มันไม่ใช่ไอเดียฉันนะ
‪ฉันอ่านเจอในนิตยสาร ‪ว่ามีคนทำแบบนี้ในลอนดอน
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪แต่เธอ…
‪เธอก็ทำออกมาได้ดีมาก
‪และเรื่องสามีฉันที่เคยเล่าไป ‪มันก็ไม่ใช่ทำนองนั้นซะทีเดียวหรอก
‪ไม่เหรอ
‪ไม่ คือเขาทำงานด้านการเงิน
‪และก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน
‪และไม่สนใจฉันน่ะ
‪และฉันก็…
‪ฉันโกหกหลายๆ เรื่อง ‪เช่นการออดิชั่นที่ฉันไม่ได้ไป
‪หรือทัวร์ละครที่ไม่เคยมีน่ะ
‪แต่ฉันเห็นโปสเตอร์ที่บ้านเธอนะ
‪ของปลอมทั้งนั้น
‪เธอทำเองเหรอ
‪- ทุกอย่างน่ะนะ ปลอมหมดเหรอ ‪- ทุกอย่างเลย
‪แล้ววันนึงเขาก็ไปหาฉันที่โรงละคร
‪ซึ่งฉันก็ไม่ได้อยู่นั่นอยู่แล้ว
‪พอเขากลับมาบ้าน ฉันก็สร้างเรื่องใหญ่โต
‪บอกว่าเขามีชู้กับเพื่อนร่วมงาน
‪แต่ฉันรู้ว่ามันไม่จริงหรอก
‪ฉันรู้ แต่ว่า…
‪ฉันแค่อยากให้เขามองฉันบ้าง สักแวบนึง
‪- มันรู้สึกแย่นะ เวลาที่คนไม่มองเราน่ะ ‪- แย่มาก
‪แล้วเขาก็บอกว่าเขาจะเลิกกับฉัน
‪และฉันก็บอกว่า…
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันคิดได้ยังไงนะ แต่ฉันบอกว่า
‪"ถ้านายเลิกกับฉัน ‪ฉันจะเผาผ้าม่านนี่ให้หมดเลย นับถึงสามนะ"
‪"หนึ่ง สอง สาม"
‪และเขาก็มองฉัน ‪ด้วยสีหน้าแบบ "เอาสิ เผาเลย"
‪เป็นนายจะทำยังไง
‪เพราะถ้านายไม่ทำจริงๆ ‪ก็ไม่มีความน่าเชื่อถือแล้ว
‪- ฉันเลยเผาผ้าม่านซะเลย ‪- ใช่
‪- เข้าใจไหมล่ะ ‪- ใช่
‪แต่แล้ว…
‪มันก็ไม่ได้ไหม้แค่ม่าน ‪แต่ไฟมันลามไปทั่วทั้งบ้าน
‪และบ้านข้างๆ ด้วย
‪เพื่อนบ้านฉันไม่อยู่ แต่พวกเขามีหมา
‪และมันก็ตาย ตายในกองไฟ
‪ว้าว!
‪นี่แหละฉันล่ะ
‪ฉันมันห่วย!
‪ห่วยแตก
‪ไม่หรอก
‪และตอนนี้มนตร์ก็คลายแล้ว
‪นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียว
‪พวกเขาคิดว่าตัวเองถูกต้อง ‪แค่เพราะพวกเขามีจำนวนมากกว่า
‪ใครเหรอ
‪คน "ปกติ" ไง
‪มาทำแบบนี้กัน
‪เธอกับฉัน รู้ไหมว่าเราจะทำอะไรกัน
‪เป็นตัวเราที่ดีที่สุด
‪เธอจะต้องหยุด
‪สร้างเรื่องโกหก
‪ใช่ ฟังนะ
‪ฉันจะหยุดน็อตหลุด
‪รู้กันแค่เราสองคนนะ
‪มาเป็นตัวเราที่ดีที่สุดกัน
‪ลองดูนะ
‪และอีกอย่างเราก็รู้
‪ว่าเราทำอะไรเนอะ
‪เธออยากไปหาคอร์นเนตโตกินกันไหม
‪- คอร์นเนตโตเหรอ ‪- ว่าไง
‪ฮัลโหลค่ะ
‪แปดที่เหรอ
‪ชื่ออะไรคะ
‪เยี่ยมค่ะ ขอบคุณมาก
‪ฮัลโหล
‪วันเกิดเหรอคะ กี่ที่คะ
‪อย่างน้อยสองชั่วโมงค่ะ
‪ขอโทษจริงๆ ไปตายไป ไอ้โสโครก!
‪เราจะรอครับ
‪- เดี๋ยวลงคิวให้นะคะ ชื่ออะไรคะ ‪- เอ็มมานูเอลครับ
‪จีน่า! ร่างแฝด!
‪นายคิดจะทำอะไร ‪นี่มาอวดฉันเหรอว่าตัวเองมีความสุขน่ะ
‪- มานี่เลย! ‪- ลุกขึ้นมานะ!
‪เขาคือร่างจริงของฉัน!
‪- เป็นการแสดงน่ะค่ะ ‪- เขาบ้า
‪- เขาคือร่างจริงของฉัน! ‪- เป็นการแสดงค่ะ สุดยอดเลย
‪ร่างแฝด! สุดยอดเลย!
‪- เขา… ‪- สุดยอดเลย!
‪เยี่ยมมาก! ชิป! ทุกคนดูเหมือนนายหมดแหละ!
‪ตอนนี้ผมกลัวมากเลย ‪มีคนเต็มไปหมด ผมกลัวน่ะ
‪ไม่เป็นไร มันปกติน่า
‪ก็ดีนะครับ มันคือการสัมผัส ‪โลกภายนอกครั้งแรกของคุณ
‪ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก ‪ไม่มีอะไรเป็นภัยกับคุณทั้งนั้น
‪มันคือโอกาสนะครับ ชิป โอกาส
‪- พระเจ้า! ‪- สปอนเซอร์
‪พวกเขาส่งของมาให้เต็มเลย
‪เยี่ยมมาก บอส
‪ฉันชอบให้เรียกว่า "บอส" นะ ‪ที่เหลืออยู่ข้างนอก ไปยกมาสิ
‪เราติดท็อปร้อยร้านอาหารของเมืองด้วยนะ ‪จาก 13,500 ร้านน่ะ
‪เป๊ะๆ ต้องจาก 13,501 ร้านต่างหาก
‪เชื่อไหมล่ะ
‪คนในท้องที่รายงานเข้ามาน่ะครับ
‪พวกตาแก่จากชมรมโบว์ลิ่งสินะ
‪คุณผู้หญิงครับ คุณทราบใช่ไหม ‪ว่าคุณไม่มีใบอนุญาตเล่นดนตรีที่นี่
‪ทำไมเราถึงจะเล่นดนตรีไม่ได้ล่ะ
‪คุณมีใบอนุญาตไหมครับ
‪นี่
‪ดูสิ
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าจะจัดการเอง ‪นี่ไงเรียบร้อยแล้ว
‪เบียงก้าจะมาวันนี้
‪เราจะอุ่นเครื่องกันด้วยดนตรีสวิงนะครับ
‪ก็ดีนี่นา
‪ว้าว ดูร่าเริงจังนะพ่อคุณ
‪วันนี้มีเมนูอะไร
‪พาสตาซอส
‪พาสตาซอสเหรอ
‪น่าอร่อยจัง
‪ดีค่ะ
‪พ่อทำเมนูโปรดลูกไว้ด้วยนะ
‪- ที่นี่ดูดีจัง ‪- ขอบคุณนะ นั่งสิ
‪เดี๋ยวพ่อมานะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪อร่อยมากเลย!
‪ทานให้อร่อยนะครับทุกคน เดี๋ยวเรากลับมา
‪สวัสดีค่ะทุกท่าน
‪คืนนี้เราจะร้องเพลงที่ฉันขอมอบให้กับเพื่อนฉัน
‪เพราะว่า…
‪เขารู้เหตุผลดีค่ะ
‪พวกเขาจะเอาตัวเธอไป จริงๆ นะ ‪นั่นคือสัญญาณ
‪เธอทำอะไรน่ะ หยุดทำไม
‪- ฉันเกิดตื่นตระหนกขึ้นมาน่ะ ‪- แต่ว่า…
‪ฟังนะ เธอกำลังทำได้ดีมากเลย ร้องต่อสิ
‪- ไม่เอา ‪- ถ้าเธอไม่ร้อง ฉันจะร้องเองนะ
‪และมันต้องหลอนหูมากแน่ๆ ขอเตือนเลย
‪- มาเร็ว ร้องสิ ‪- ไม่เอา ฉันไม่อยากคิดเรื่องนี้แล้ว
‪- อย่าเทกันสิ ‪- ไม่ร้องหรอก
‪- มาเร็ว มันร้องยังไงต่อนะ ‪- ไม่เอาแล้ว
‪"ฉันไม่ปรารถนา"
‪- ฉัน… ‪- ไม่ปรารถนา
‪บอกแล้วไง!
‪เป็นมุกตลกน่ะครับ ขอตัวก่อน
‪ไปตายซะ!
‪นายร้องเพลงอย่างห่วยเลย
‪กล้าพูดนะเธอ
‪แล้วเธอใส่อะไรเนี่ย
‪ดูวิกนั่นสิ
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันทุ่มเทมากนะ
‪ฉันร้องเพลงนาย
‪- ไม่ ฉันต่างหากร้อง ‪- ฉันก็ร้องด้วย
‪ถ้าฉันไม่ได้ขึ้นไป…
‪- ฉันร้องเยอะกว่า ‪- แต่ฉันก็ร้องนะ
‪- พระเจ้า โทษที นึกว่า… ‪- ไม่
‪ไม่ต้องคิดมาก
‪มันแค่แบบว่า…
‪มันไม่…
‪มันดูจะไม่เหมาะน่ะ
‪ถูกแล้ว ที่จริงมันก็ไม่…
‪โทษนะ แต่ทำไมมันถึงไม่เหมาะเหรอ ‪ฉันว่ามันก็เหมาะนะ
‪คือกับปัญหาทั้งหมดของฉันตอนนี้เนี่ย
‪ถ้าเพิ่มเรื่องเธอไปอีก
‪งั้นฉันคือตัวปัญหาสินะ
‪ไม่ใช่ ถ้าฉัน…
‪คบกับคนแบบเธอ
‪พวกเขาจะเอาตัวเบียงก้าไป ‪และฉันจะไม่ได้เจอลูกอีก
‪มันคือความเห็นของผู้พิพากษาน่ะ
‪ฉิบหาย!
‪แม่งเอ๊ย!
‪ให้ตายสิ
‪แม่ง!
‪ขอคุยกับผู้จัดการหน่อยได้ไหมครับ
‪ฉันหรี่ไฟแล้วทุกคนก็เริ่มเต้นกัน
‪เรามีปัญหาน่ะ
‪นั่นด้วย
‪นั่นอีก
‪สามเลย
‪สวัสดีค่ะ มีอะไรเหรอคะ
‪สวัสดีครับ ผมว่าคุณอาจจะยังไม่ทราบ
‪แต่ถ้าจะเล่นดนตรีในร้านอาหาร ‪คุณต้องมีใบอนุญาตครับ
‪ขอดูหน่อยได้ไหมครับ
‪ฉันเข้าใจค่ะ คุณคิดว่าเราเล่นดนตรี ‪โดยที่ไม่มีใบอนุญาตสินะ
‪คงมีใบอนุญาตสินะครับ ขอดูหน่อยได้ไหม
‪ต้องมีแน่อยู่แล้วค่ะ ฉันบอกแล้วว่าเรามี
‪ผมต้องขอเช็กหน่อยครับ ‪ช่วยไปเอาใบอนุญาตมาที
‪โทษนะครับ เรามีใบอนุญาตนะ ‪เอาให้เขาดูสิ
‪แต่มันหงุดหงิดไง เวลาที่คนไม่เชื่อฉันน่ะ
‪เพราะฉันเป็นมืออาชีพและมีใบอยู่นี่!
‪- นี่ ‪- คุณทำอะไรมาน่ะครับ
‪เปิดประตูกระแทกจมูกตัวเองเข้าน่ะครับ
‪นี่ไงครับ
‪นี่คุณจะหลอกเราเหรอครับ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะนี่มันคือเอกสารปลอม ‪คุณไปเอามาจากไหนน่ะ
‪มันจะปลอมได้ยังไง
‪มันปลอมครับ
‪คุณเล่นดนตรีในนี้ไม่ได้
‪นี่ หยุดทุกอย่างให้หมดเลย ขอดูบัตรด้วย
‪นายสองคนไปขอดูบัตรแขกฝั่งนี้ ‪แล้วนายไปฝั่งนั้นนะ
‪เดี๋ยวเราจะเช็กดู
‪อย่าเอาบัตรให้พวกเขานะ
‪ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดี ‪และเอาบัตรคุณให้ผมดูก่อนเลยครับ
‪- อย่าเอาบัตรให้พวกเขา ‪- ส่งบัตรประชาชนมาครับ!
‪ไฟไหม้!
‪ทุกคนหนีไป!
‪ไปหยุดพวกเขาที่ทางออกเร็ว!
‪- เธอพูดแล้ว! ‪- ไฟไหม้!
‪ออกไป! ทุกคนออกไป!
‪- ไปตายซะ ไอ้ห่า! ‪- กล้าดียังไง
‪- ผมเป็นเจ้าหน้าที่นะครับ ‪- ก็ช่างหัวแกสิ ไอ้เจ้าหน้าที่!
‪เราเป็นอิสระแล้ว!
‪- เบียงก้า! ‪- อิสระ!
‪- เบียงก้า ‪- เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‪- พ่อคะ พ่อไปโดนอะไรมาน่ะ ‪- แค่ข่วนตัวเองนิดหน่อยน่ะ
‪มาเร็ว มาทางนี้นะ
‪- ไปทางนี้กัน ‪- อิสระ!
‪พ่อคะ หนูไม่รู้เลยว่าพ่อร้องเพลงด้วย ‪มันเจ๋งมากเลย!
‪มาเร็วลูก ไปกัน
‪อิสระ! เราเป็นอิสระแล้ว!
‪ค่าปรับเท่าไรเหรอ
‪คุณสนใจแล้วเหรอ
‪- 19,000 ยูโร ‪- โห
‪สงสัยจะไปร้องโดนเพลงแพงหูฉี่เข้า
‪คุณปลอมแปลงเอกสาร
‪ดูถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‪ที่จริงคุณทำร้ายร่างกายพวกเขาด้วย
‪มีเด็กหนุ่มอายุ 19 คนนึง
‪เสพเฮโรอีน ส่วนมากก็สูบบุหรี่
‪แต่เขาหมกมุ่นกับยา สารเคมี
‪สโนว์บอล อีวา
‪และก็แอลเอสดี
‪กรดไลเซอร์จิกทำให้การรับรู้ตื่นตัวเป็นพิเศษ
‪แต่มันก็มีผลข้างเคียงร้ายแรง
‪มีการเห็นภาพหลอนน่ากลัว
‪วันหนึ่งเพื่อนที่เขาเรียกมาหา
‪ไปเจอเขา และน้องชาย
‪ของเพื่อนเขาก็เพิ่งซื้อมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามา
‪พร้อมหมวกสวยๆ ด้วย
‪แบบที่ครอบทั้งหัวมีหลายๆ สีน่ะ แพงมากเลยล่ะ
‪เขาขอยืมหมวกนั้น
‪เพื่อนก็ไม่ให้ยืม เขาหวงน่ะ ของมันใหม่
‪แล้วจู่ๆ เล่นเกมกันไปมา
‪เขาก็มัดเพื่อนกับน้องชายหลังชนหลังกัน
‪แล้วพอพวกเขาขยับตัวไม่ได้
‪เขาก็หยิบหมวก กระเป๋าตังค์ แล้วก็ออกไป
‪เขาขายหมวก
‪เอาไปซื้อยามาเยอะแยะ ‪แล้วก็เสพเหมือนไม่สนสี่สนแปดแล้ว
‪เขาอยากตอบรับ ‪คนหามเปลที่แบกเขาขึ้นรถพยาบาล
‪แต่เขาพูดไม่ออก
‪เขามีสติแต่พูดไม่ได้
‪และเขาก็กลัว
‪รู้ไหมว่าตอนนั้นผมคิดอะไรขึ้นมา
‪ผมคิดว่าต่อให้ผมโมโห ไม่เข้าใจว่าโมโหใคร
‪และอยากจะทำลายทุกอย่าง ‪แต่ผมต่างหากคือคนที่จะพังเอง
‪ผมรู้ตัวว่าถ้าผมใช้พลังนี้ ‪แค่สักเสี้ยวนึงไปใช้ทำอย่างอื่น
‪บางทีผมอาจจะได้ทำอะไรที่มีประโยชน์ก็ได้
‪นับจากวินาทีนั้นผมเลยตัดสินใจทำแบบนี้
‪ติดท็อปร้อยร้านอาหาร ‪เธอรู้ตัวไหมว่าได้ทำอะไรไปน่ะ
‪มันยอดมากนะ เธอทำให้ทุกคนทำงานได้
‪และพวกเขาก็ไม่อาย ที่จริงภูมิใจเลยด้วยซ้ำ
‪แล้วเธอก็ทำมันพังหมด
‪ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไร
‪เธออยากจะเป็นตัวเองที่เลวร้ายที่สุดเสมอ
‪นี่
‪- อะไรเหรอ ‪- ใบส่งตัวไปศูนย์พักพิง
‪คืออะไร
‪เธอถูกส่งตัวไปแล้ว
‪ที่ว่า "พักพิง" นี่คือยังไง ฉันต้องนอนที่นั่นเหรอ
‪- ใช่ ‪- ไม่นะ
‪- ฉันไม่อยากไป ไม่นะ ‪- ฉันเสียใจ แต่มันจบแล้ว
‪- น่าเศร้าที่ฉันไม่ใช่คนตัดสินใจ ‪- ไม่นะ
‪- ดิเอโก้จะไปด้วยไหม ‪- ไม่ เขาจะอยู่ที่นี่
‪เราจะจัดการลงโทษ แต่เขาจะบำบัดที่นี่ต่อ
‪รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชอบเธอ
‪เพราะเด็กผู้ชายคนนั้น
‪ยังไม่จากไปไหน
‪ฉันสู้กับเขาทุกวัน
‪โชคดีนะ คลาร่า
‪โทษทีค่ะ
‪สวัสดี
‪แอนนา
‪ฉันไม่ได้หลับนะ
‪ค่ะ
‪เจอแบบนี้ฉันก็คงหลับเหมือนกัน
‪แต่ว่า…
‪ฉันแวะมาสุขสันต์วันคริสต์มาส
‪ขอให้มีความสุขนะ
‪พรุ่งนี้จะมาอีกไหม
‪พรุ่งนี้คงไม่
‪ช่วงสองสามอาทิตย์หน้า ฉันคงแวะมาน้อยลง
‪เธอดูเศร้าๆ นะ มีอะไรเหรอ
‪เธอดูแย่มากเลย
‪ก็…
‪ฉันไม่ได้แค่ดูแย่นะ
‪ที่จริงแล้ว ฉันมัน…
‪แย่ไปหมด
‪ฉันทำแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
‪โกหกแบบไม่มีต้นสายปลายเหตุเป็นนิสัย
‪ฉันเบื่อตัวเองแล้ว
‪นั่นแหละค่ะ
‪บางทีเธออาจจะพูดถูก
‪แต่เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันได้เจอเลย
‪ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ฉันจะทำมีตบอลไว้ให้
‪เจ้าของตกลงกับวันละหนึ่งเมนูของคุณนะคะ
‪เขาชอบความพิเศษ
‪ตามมาทางนี้สิคะ ฉันจะพาคุณไปดูครัว
‪สัมภาษณ์เป็นไงบ้าง ว่าไง
‪ผมว่าดีนะ
‪เขาให้เงินเท่าไร
‪ทอร์เทลลินีเหรอ
‪พ่อทำเหรอเนี่ย
‪พวกเขาให้เดือนละ 5,000 ยูโร
‪โทษทีเถอะ
‪ได้เดือนละตั้ง 5,000 ยูโร ‪แต่แกดันทำหน้าซังกะตายแบบนั้นเหรอ
‪ฉันน่าจะเตะแข้งแกตอนเด็กๆ
‪ให้ขาแกแดงแจ๋แบบนี้ซะ
‪เอาสิ เตะไอ้เด็กไม่มีแม่สักสองสามป้าบเนอะ
‪ไหนๆ แล้วก็ตบแถมไปด้วยเลยเป็นไง
‪ฟังนะ ดิเอโก้
‪ขีดเส้นแบ่งซะ
‪และโฟกัสกับสิ่งที่แกมีตอนนี้
‪อย่าไปคิดถึงคนที่ไม่ต้องการแก
‪เพราะตอนนี้มันมีคนที่ต้องการแกอยู่
‪คนที่ต้องการแกมาก
‪จนเขายอมทนกับ
‪แกตอนเป็นวัยรุ่นมา
‪ซึ่งเชื่อฉันเถอะ
‪มันอย่างกับสงครามเวียดนาม
‪และคนคนนี้ ซึ่งคือฉันนี่แหละ
‪รักแกอย่างไม่มีข้อแม้
‪กับตัวตนที่แท้จริงของแก
‪และมันช่างเฮงซวย
‪อย่างแสนสาหัส
‪และใช่เลย แกมันบ้าดีเดือด ‪แต่เราก็มาไกลกันตั้งขนาดนี้แล้ว
‪ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็ทำได้นะ
‪เชื่อฉันเถอะ
‪ผมแค่รู้สึกว่าผมสมควรได้รับงานนี้แค่คนเดียวน่ะ
‪งั้นก็ขีดอีกเส้นขึ้นมา
‪ยัยหนูคนนี้อาจทำเรื่องผิดพลาด
‪แต่เธอก็ทนแกได้
‪เพราะงั้น
‪คว้าเธอไว้ให้แน่นๆ นะ
‪คว้าเธอไว้ให้แน่นๆ
‪ห้องน้ำรวมอยู่ติดบันได
‪กินข้าวเย็นตอนทุ่มนึง
‪แล้วก็หกโมงเช้า
‪รถจะมารับเธอไปห้องเก็บเอกสาร ‪และกลับมาส่งตอนบ่ายสาม
‪นี่ห้องเธอ และนี่เตียง
‪คนอื่นๆ จะรอเธอข้างล่างในอีกชั่วโมงนะ
‪ยินดีต้อนรับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪การเดินทางไปยังใจกลางโลก
‪เมื่อรองเท้าแตะพระอาทิตย์
‪ผมจะอ่านให้เร็วขึ้น
‪เยี่ยมเลย เจ้าอารมณ์หน่อย
‪เพราะพวกเขาเปลี่ยนเลนไปมา ตีลังกา…
‪ยินดีต้อนรับ
‪- สวัสดีค่ะคุณ ‪- เชิญนั่งสิ
‪พวกแกร่าเริงดี ‪แต่โชคร้ายที่ลูกสาวฉันเอามาให้ฉันเลี้ยง
‪แล้วจะให้ฉันทำยังไง โยนลงสระเหรอ ‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪- ใช่เลยค่ะ ‪- ครับ
‪เธอหายไป
‪ต้องการอะไร
‪นี่!
‪เธอจะหายไปแบบนั้นเฉยๆ ไม่ได้นะ
‪ใครให้นายเข้ามาน่ะ นายต้องการอะไร
‪นายบอกว่าฉันไม่ดีพอสำหรับนายนี่
‪จะให้ฉันทำอะไร ‪เป็นนางพยาบาลให้เหรอ ต้องการอะไร
‪ฟังก่อนสิ นี่!
‪ฟังก่อนๆ
‪มันมีชิ้นส่วนที่หายไป
‪โอเคนะ ฉันตามหามันมาตลอด
‪และตอนนี้ก็เจอแล้ว
‪เธอรู้ดี
‪และฉันก็รู้ดี
‪และฉันมีความสุขเพราะฉันรู้ว่า ‪ตอนนี้ฉันจะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้แล้วน่ะ
‪เพราะงั้นเธอจะมาหายไปแบบนั้นไม่ได้
‪นายพูดเอง
‪นายพูดเองว่าฉันคือตัวปัญหา
‪นายบอกว่าเราทั้งคู่เป็นตัวปัญหา
‪และตัวปัญหามาเจอกัน มันจะเป็นไงรู้ไหม
‪ฉิบหายไง
‪- ไม่ ‪- ฉิบหายกันหมด
‪ไม่ ตัวปัญหาสองคน
‪พวกเขาจะกลายเป็นคนสองคนที่เข้าใจกันและกัน
‪แบบที่คนอื่นไม่เข้าใจ
‪ฉันไม่สนว่าฉันจะติดอ่างไหม เพราะฉันรู้ว่าเธอ
‪ไม่ว่าฉันจะติดอ่างหรือเปล่า เธอก็ไม่สน ‪มันไม่ต่างกันเลย
‪ฉันไม่สนอยู่แล้ว
‪และเธอด้วย
‪ฉันไม่สนว่าเธอจะพูดเรื่องบ้าบออะไรบ้าง
‪สำหรับฉันมันไม่ต่างกันเลย ‪เพราะแบบนี้เธอก็ดีอยู่แล้ว
‪เป็นแบบที่เธอเป็นเนี่ย
‪ก็ยังเป็นตัวปัญหาสองคนอยู่ดี
‪ไม่
‪เราเป็นเหมือน…
‪พิซซ่าหน้ามะเดื่อ
‪เหมือนกับ… น้ำส้มบัลซามิกกับช็อกโกแลต
‪ซึ่งดูจะเป็นอะไรที่เธอร้องว่า "ไม่เห็นเข้ากัน"
‪แต่มันกลับเข้า และเธอก็ไม่รู้ว่าทำไม
‪เรายังมีอะไรให้แก้อีกเยอะเนอะ
‪ฉันอยากจะเป็นช็อกโกแลตนะ
‪เธอช่วย
‪คายหมากฝรั่งทิ้งทีได้ไหม
‪แต่ถ้าเธอว่ายังงั้นล่ะก็…
‪นายไม่คิดว่าก้นฉันใหญ่จริงๆ หรอกใช่ไหม
‪มันใหญ่นะ
‪- แต่ฉันชอบ ‪- ไม่
‪เพราะเธอตัวนุ่มนิ่มดี
‪ใช่
‪ตอนนั้นเธอเรียกฉันว่าอะไรนะ
‪- ตอนไหน ‪- ต้าวถั่วเหรอ
‪- เมื่อไหร่กัน ‪- ตอนที่ดิอาน่ามาไง
‪คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร