Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Tepem atıverdi.
Kızınız sizi böyle görünce nasıl hissediyordur?
Diego, belki de davranışlarınızın, kızınızı
duygusal olarak etkileyebileceği için
belirli kararlar verildiğini iyice düşünmelisinizdir.
Boşandıktan beri böyle yerlerden kurtulamamışsınız.
Ama o adam unu almasaydı, ona demiştim…
Çalışıyordum.
Unun yerini değiştirip durdu.
Yani…
Mesela telefonunuzu buraya koyuyorsunuz, ben de alıp buraya koyuyorum.
Sonra buraya koyuyorsunuz.
Ben de buraya koyuyorum.
Burada dursun istiyorsunuz çünkü olması gereken yer orası.
Geri buraya koyuyorum.
Evet, belki bu sizi de rahatsız ederdi, değil mi?
Yani bu tutumunuzun
ve işinizi kaybetmenizin nedeni,
sırf o kişinin ununuzun yerini değiştirmesi miydi?
Bu tepkiyle velayet hakkınızı azalttığınızın farkında mısınız?
Belki de zaten biraz dokunsan patlayacak kıvamdaydım.
Yani eski karım bana hep aptal muamelesi yapıyor.
İyi bir baba olmadığımı düşünüyor.
Yani iyi bir baba olmadığımı düşünmemeli.
Ama dinleyin,
eski karınızın düşüncelerini biz pek kontrol edemeyiz.
Diego, kendi hakkınızda
böyle şeyler düşünmemeniz kesinlikle faydalı olurdu.
Dikkatlice izliyor musunuz?
Bunların hiçbiri…
Evet, bunların hiçbiri
önceden mümkün olamazdı.
Ama artık…
Artık
mümkün.
Evet, alo?
Dün akşam bir partiye gittim, demiştim ya?
Üstümde kıyafetlerimle beni havuza attılar!
Peki ya telefonum?
Sapasağlam.
Hâlâ çalışıyor!
Yeni Z6.
İnanılmaz olmak çocuk oyuncağıdır!
Hadi ama. Bunu ciddiye alalım.
Ciddi ne demek, bilir misin? Bir şey dediysen onu yapacaksın.
Kurye gelmedi. O gelmezse ekmek fırına nasıl gidecek?
Ekmeğin hazır olması gerekmiyordu. Ekmeği yapmadın.
-Kurye olmadan zaten gidemezdi. -Ama bir kere ekmek hazır değildi ki.
-Siktir git! -Anlamıyor.
Yapıp yapmamaya ben mi karar veriyorum?
Biz mi karar veriyoruz? Biz lanet olası çiftleriz.
Siktir git pislik!
Susanna, sakin ol.
Lütfen Armando. Dinliyoruz.
İnanmıyorsanız Papua Gine'ye gidin.
Gidin de görün. Orada özgürler.
Biz burada onların çiftleriyiz.
Gerçek hâllerimiz orada.
Ama sorun değil.
Önemli olan bunu kabul etmek.
Yani Armando, bize özgür hissetmediğinizi söylüyorsunuz.
Ama size zorla bir şey yaptırmıyoruz.
Elbette öyle.
Bu öyle kolayca fark edilen bir esaret değil.
Ekmeği yapıp yapmamaya ben karar vermiyorum.
Siz de çiftsiniz.
Psikiyatr olmaya kendiniz mi karar verdiniz sanıyorsunuz?
-Net anlatabildim mi? -Clara, vaktinde gelirsen memnun oluruz.
Siktir git!
Yaşlı kadını doktora götürmem lazımdı.
Hayır, sözlerim bitmedi.
Bir saniye Armando. Kusura bakma.
Clara, sanırım bugün mesainiz yoktu.
Ben de öyle sanıyordum.
Hatta bir işim yokmuş gibi son dakikada haber verdiler.
Grup terapisi esnasında yemek yemeseniz olur mu?
Bitirdim.
Tamam.
Geç kalmayayım diye yemek yemedim.
-Hayır ama sözlerim bitmemişti. -Siktir git!
Neden bana öyle bakıyorsun?
Biliyorsun, yarın burada işim bitecek.
Hayatıma geri döneceğim.
Bir de tiyatro gösterisine başlayacağım.
Evet. Ayrıca çünkü…
Bu adam kim ya?
Ne yaptın? Parkta otuz bir mi çektin?
Geçmişten birinin sözleriyle…
…bu görüntü paha biçilemez.
Üçüncü yarıda altıya beş…
Rehabilitasyon merkezi nasıldı?
İyiydi.
Size iş arayacak kadar vakit veriyorlar mı
yoksa tüm gün orada olmak mecburi mi?
İş bulurum. Acelesi yok.
Önce bir yerleşeyim de.
Peki, yerleş.
Diego.
Penguenleri biliyorsun, değil mi?
Penguenler, dışkılarını insanlardan
10 kat daha fazla kuvvetle atabiliyorlar.
Ateş eder gibi!
Ama bunu kasten yapmıyorlar.
Tabiat her şeyi ayarlamış.
Yuvalarını temiz tutmak için uzaklara atıyorlar. Tak diye atıyorlar.
Arkasından küçük bir fokun geçtiğini düşün.
Her tarafı bokla kaplanırdı.
Küçük fok öfkeden kudururdu.
Ama bu yanlış olur.
Öfkeden kudurması yanlış olurdu çünkü penguenin yaradılışı öyle.
Penguen asla değişmeyecek.
Ben penguenim. Penguen benim.
-Değişmeye hiç niyetim yok. -Bu benim hoşuma mı gidiyor sanıyorsun?
Dinle, çift olmadıkları sürece iki adam birbiriyle geçinemezler.
İki mahkûm gibilerdir.
Yarın hemen iş bulmaya gidiyorsun
ve işte zıvanadan çıkmamak için elinden geleni yapıyorsun.
Adamlar hıyarlık ettiler çünkü tek istedikleri
beni işten atmaktı.
Evet, tabii! Nasıl oluyorsa hıyarlık yapanlar hep başkaları oluyor.
Ama asıl hıyar sensin.
Bir kızın var ve öyle zıvanadan çıkar, işlerini kaybedersen…
…her şey altüst olur.
Merhaba.
Merhaba canım.
-30 dakikanız olduğunu biliyor musunuz? -Evet, biliyorum.
Merhaba.
Böyle otur.
Nasılsın?
İyi misin?
Bize bir şeyler aldım.
İki meyve suyu.
Kayısılı sana, en sevdiğindir.
Organik olduğu için
annen de memnun kalacaktır.
Peki okul nasıl gidiyor?
İyi.
Güzel.
Baba, sen…
Biraz kilo vermişsin.
Biraz, evet ama…
Ama ben…
…sakinim. İyiyim.
Artık göreceksin, yavaş yavaş
her şeyi eski hâline getireceğim.
Her şeyi.
Roma Mahkemesi,
Bayan Clara Pagani'nin dosyasını tekrar inceledikten sonra,
önceden gönderildiği rehabilitasyon merkezine altı ay daha
devam etmesi kararını almıştır.
-Bir şey de. -Hayır.
Bir şey desene!
Paris şerefsizi yüzünden oldu.
Bu, hapse atılmaya alternatif bir hüküm olduğundan dolayı
katılımın mecburi olduğunu hatırlatırım.
Katılmazsanız hapse girersiniz.
Yeniden inceleme tarihi de 6 Mayıs olarak belirlendi.
Ama ben hiçbir şey yapmadım!
-Sus. -Bir şey yapmadım.
Sus.
Hayır.
-Sayın Hâkim? -Ne?
Hükmünüz hakkında konuşabilir miyim?
-Bu bir kazaydı, bunu dikkate almalısınız. -Sizinle görüşmemiz yasak.
-Dinleyin. -Gidelim.
Bu benim hayatım! Kiminle konuşmalıyım?
Neden beni dinlemiyorsunuz? Lütfen. Hepinizin bana kastı mı var?
Paris!
Paris, benimle kafa mı buluyorsun?
Hakkımda kötü bir rapor yazdın ve dün bana bahsetmedin mi?
Ben bir aktrisim.
Önümüzdeki hafta gösteriye başlayacağım. Turneye çıkacağız!
Yapımcıyla sen mi konuşacaksın? Beni burada çıldırtıyorsunuz!
-Sakin olun. -Çıldırdım!
Buraya geldiyseniz bu, yaptıklarınızın bir sonucudur.
Kazara oldu. İsteyerek yakmadım.
Kazaydı. Sonu kötü oldu.
-Şanssızlık! -Yardımcı olmuyorsunuz.
-Programa uymuyorsunuz. -Altı ay.
-Tıkıldım. -İlk adımı atmıyorsunuz.
-Sorunu kabul etmiyorsunuz. -Normalim! Tamam mı? Normal!
O raporu, bu "normalliğiniz"den dolayı
hâkime pusu kurmanızdan önce gönderdiğim için kendinizi şanslı sayın.
Hâkime ne zaman pusu kurmuşum? Artık konuşmak da mı yasak?
-Konuşmak da yasak. -Clara, nereye gidiyorsunuz yahu?
Yani bir sorununuz var.
Değil mi?
Buraya keyfinizden gelmediniz. Bu tesadüf değil.
Bunu iyice kafanıza sokun.
Şimdi it. İyice it.
Canım yandı.
-Canım yandı, dedi. -Röntgeni getirdiniz mi?
Hayır.
Onu kuzenin Giacomo çalmıştır.
Ondan isterim, bir dahaki sefere getiririz.
-Peki. -Bunu unutmam.
Tek hayırlı torunum Anna.
Gerisini boş ver.
Hadi. Yüzelim.
İyice it.
Yavaşça.
Siktir git!
Pardon.
Onları anlıyorum çünkü o beş yaşındaydı…
Onu götüne sok pislik!
Torunum beş yaşındaydı ve durum böyle olmamalı…
…ama artık onu görmemek…
Onu götüne sok pislik!
Onu özlüyorum.
Onu göremediğim için çok üzülüyorum.
Üzülmenin yanı sıra sana başka neler hissettiriyor?
Utanıyorum.
Çok fazla.
Susanna, bunu bir rahatsızlık olarak, kasten yapmadığın bir şey olarak
görmeye odaklanınca daha iyi hissetmiyor musun?
Bunu nasıl yapacak? Ona cüzzamlı muamelesi yapıyorlar.
Torununu en son ne zaman gördün?
Beş ay mı?
Yıl!
-Bu hikâye seni sinirlendirdi mi Clara? -Elbette. Beş yıl!
Bir rahatsızlığı var ve yardım edeceklerine ondan korkuyorlar.
Ama belki korkudan değildir.
Belki çocuğu, anlamayacağı bir şeyden korumak istemişlerdir.
Susanna, herkese siktir çekmekte haklısın. Öyle de.
Hayır, bu uygun bir çözüm değil. Katiyen.
Pardon, bölüyorum.
Çim topu kulübündeki yaşlı adamları yemeğe davet edecektim.
Bize makarna yapar mısınız?
Diego, şefsiniz, değil mi?
Sizce bu mümkün müdür? Yapabilir misiniz?
Elbette yapabiliriz Paris.
Harika! Onları arayacağım. 10 kişiyiz.
Sanırım carbonara için gereken malzemeler mutfakta mevcut.
Bu harika olur, değil mi? Görüşürüz. Sağ olun.
Pardon, müsaade eder misin? Lütfen.
Hayır, böyle çalışamam. Biraz başımdan çekil.
Benim katı kurallarım vardır. Böyle çalışamam.
Şerit hâlinde kes dedim, o küp hâlinde kesiyor. Küp!
Kısa şerit, küp değil. Bunlar kısa şerit oldu!
Söylenmeden önce bir iyi bak!
Dök! Hadi! Böylesi daha iyi.
Siktir git!
-Anlaşıldı. -İçinde biraz su kalsın lütfen.
78 ila 86 yaşlarında 10 tane yaşlı vatandaş var.
Tamam.
-Şimdi kapatalım. -Bekle!
Lütfen sen bir karışmasan olur mu? Ne kadar makarna koydun?
800 gram.
600 gramı geçmesin, dedim!
-Biraz fazla kaçtığı belli. -Hayır, tam oldu.
Başıma şef kesildi!
Çok fazla olmuş. Bak.
Götü sikli!
Pardon. Şimdiden iki kişiye siktir çektim.
Susanna, onlar çimen topu kulübünden iki yaşlı adam. Rahat ol.
-İğrenç. -Nasıl iğrenç?
İğrenç. O kadar makarnaya yetecek baharat yok. İğrenç.
-Çekilsene. -İğrenç.
Tek başıma çalışmalıyım, tamam mı? Böyle çalışamam!
Leziz.
İğrenç!
-Hayır, leziz. -İğrenç.
Sen böyle sapıtıyorsun.
Yapamayacağını sanıyorsun ama taş gibi carbonara yapmışsın.
-Denesene Chip. -Az önce kraker yemiştim.
Çift?
Gina, hadi.
Değil mi? Ona söylesene.
Leziz.
Bayağı iyi.
Çöpten çıkardığımız makarnayı veriyoruz.
-Ne yapıyorsun? -Bir şey vermeliyiz.
Ama ne yapıyorsun?
Al, bunu ver.
Ne oluyor lan? Ne yapıyorsun?
Beni mi yakacaksın?
Sen manyaksın.
Hayır, değilim!
-Chip, kimseye tek laf etme. -Tabii.
Hadi Gina, yardım etsene.
İki tane al.
Al bunu. İki tane!
Bunu da al. Hadi.
-Teşekkürler. -Şef döktürmüş!
Clara, gelsene. Diego, hadi.
Gelin.
-Harika olmuş. -Öyle mi?
Bunu artık her gün yapalım.
Nasıl yani?
Dışarıda kimseye sizi anlaması, dinlemesi,
travmalarınızın niye ve nasıl olduğunu bilmesi için para verilmiyor.
Artık dışarısı buraya geliyor, yani onlarla etkileşime girebileceğinizi
gösterme imkânınız var.
Ekmek yapımını askıya alıyor ve halka açılıyoruz.
Bir restoran mı?
Restoran açmak istiyorlar.
Aynen. Çok basit bir şey.
Şefimiz zaten var, tabii bunu istemiyorsanız o başka.
Ve Clara, siz de burada olmamanız gerektiğini iddia ettiğiniz için
bu işi yönetecek en uygun kişisiniz.
Neden ben?
Grubu yönetmek istemiyorum.
Pardon, bu işe uygun olmadığım bariz.
-Niye göremiyorsun? -Buradan çıkmak mı istiyorsunuz?
Beni ikna edin.
Diego, belki yarın güzel bir risotto veya bir ana yemek yapabilir misiniz?
Günde bir yemek yaparım ama. Tamam mı? Bir tane.
Bir risotto ve ana yemek olmaz… Oldu olacak bir de tatlı mı yapayım?
Peki. Anladım.
-Benim kurallarıma uyacaksın. -Tamam.
-Benim dediğim olacak. -Peki. Niye sinirini benden çıkarıyorsun?
Çünkü doğrusu bu bana delilik gibi geliyor.
-Aptalca görünüyor. -Ona hayır diyebilirdin.
-Ama evet dedin. -Hayır diyordum.
Ne diyecektim, beceremem mi?
Ben bilmem. Ama sinirini benden çıkarma.
Buradan dön. Burası.
-Bura mı? -Bura.
Tamam.
Bu ev.
Kendi âleminde yaşıyorsun.
Diyene bak!
Bunu diyen de evleri yakıyor!
Öyle mi diyorlar?
-Ne? -Evleri mi yakıyormuşum?
Tamam ama ben de bir oteli mahvettim.
İnsanlar bunu söyleyince kızmıyorum.
İn! Hadi. Evine git!
Hadi!
-Emniyet kemerini çıkarayım. -Git!
Çantamı alacağım…
…ve gideceğim.
Kocam hastaydı.
Tümörü vardı.
Gece gündüz yanından ayrılmadım.
Gece gündüz.
Bir kez uyuyakaldım, tek bir kez…
…ve sigaram yanıyordu…
…sonra da perdeler tutuştu.
Kasten yapmadım.
Bir kazaydı. Sadece lanet olası bir kaza.
Siktir be.
Peki ya kocana ne oldu? O öldü mü?
Hayır, kocam iyiydi.
Ama onun için yaptıklarımdan sonra,
kemoterapiden,
hastanelerden,
onca cefadan sonra
iyileşti.
Ve öylece beni terk etti.
Anladın mı?
Çok stresliydim.
Üzgündüm.
O da çekip gitti.
Bir de evleri yakıyormuş mu diyorlar?
İnsanlar hiç umursamıyorlar.
Sonunda da biri yalnız kalıyor. Yapayalnız kalıyor.
Ben bilirim.
Bugün dediğin gibi, biri hastaysa insanlar korkuyorlar.
Öyle oluyor.
Teşekkürler.
Beni bıraktın ya.
Sana gelebilir miyim?
Tuvaletim geldi.
Nasıl yani?
Sana gelebilir miyim diyorum.
Bana mı geleceksin?
Sen…
-Sen… -Ne?
Karşına çıkan ilk adamla hemen gidecek misin?
Hayır, cidden tuvaletim var.
Nereye gidiyorsun? Gelemezsin. Nereye gidiyorsun?
Ne yapıyorsun?
Sence?
Burada herkes beni tanır!
Ama sen delisin!
TEBRİKLER!
TALEBİNİN KABUL EDİLDİĞİNİ MEMNUNYETLE BİLDİRİRİZ
ARTIK RESTORANIN SİTEMİZDE GÖRÜNTÜLENEBİLİR.
Deliliğin dehayla bir araya geldiği yer,
hayal gücünün sınırlarıdır.
En şaşırtıcı ve leziz şeyleri
burada tadabilirsiniz.
Kendi sorunlarım var!
Uzaylılar var. Dikkat etmezsem annemi götürecekler!
Ama onu söylemem!
Yıldız hak eden bir şefin önerdiği cüretkâr menüdeki delilik.
Yemeklerin sunumundaki delilik.
Gece geç saatlere kadar Baküs'ün son bir kadeh
tatlı iksirine eşlik eden caz konserlerindeki delilik.
Buzdolabı karman çorman!
Yeşil sebzeler aşağıda, kök sebzeler ortada,
ve karnabahar gibi sebzeler de elbette yukarıda olacak.
Servisteki delilik…
Sıvıları ben tedarik ederim. Tamam.
…cidden nutkunuzun tutulmasına neden olacak.
Bu bilinmeyen cevher, izbe ve gizli bir yerde bulunuyor.
Adresini ancak rezervasyondan sonra öğrenirsiniz.
Sebebi, müşterilerine en yüksek gizlilik ve ayrıcalığı garanti edebilmektir.
Bu ne?
Hayır, bu… Beni rahatlatıyor da.
-Öyle mi? -Çünkü onlar bizim gerçek hâllerimiz.
-Sana huzur mu veriyor? -Evet.
Delisin de ondan!
-Hayır. -Çünkü insanların huzurunu kaçırıyor.
-Hakikat bu. Benim hakikatim. -Rahatsız ediciler!
-Hakikatimi böyle ifade ediyorum. -Ne hakikati? Kaldır şu saçmalığı!
Bu benim hakikatim!
-Hakikat falan değil. Kaldır şunu! -Sakın diyeyim!
Senin içinde benden bir parça var!
-Hiç sanmıyorum. -İçinde…
-Çift, kaldır şu saçmalığı! -Benim adım Armando!
Orada kalsın.
Kötü bir gün geçirdiğiniz için
iş arkadaşlarınızdan nefret edebilir
veya Dünya'daki en değersiz insan gibi hissedebilirsiniz
ama Monroe'ya adım atar atmaz
bu büyülü mekân, dünyaya olan inancınızı tazeleyecek.
Sizi davetkârlığıyla,
sıcaklığıyla ve sahibinin nefes kesen cazibesiyle şaşırtacak.
Beğendin mi?
Çok beğendim. Sağ ol.
Ben takayım.
Pardon baba.
Annemmiş.
O telefon kimin?
Benim. Birinin hediyesi.
Bir tanem, cep telefonu için yaşın çok küçük.
Bunu kim aldı? Annen mi?
Onun da payı var.
Birlikte seçmişler.
Pardon.
Pardon, sosyal hizmet uzmanısın, değil mi?
Söyler misin, 10 yaşındaki bir kızın
böyle bir telefonunun olması sosyal açıdan normal mi?
Çocuğunuzun velayeti tamamen karınızda. Kararları o veriyor.
Hayır ama onu o almamış. O aptal almış.
Hem bu benim kızım.
Ona telefon verip verilmeyeceğine o karar vermemeli.
-Değil mi? -Evet ama sakin.
-Sakin olun. -Bana kalmış, belki bir de annesine.
-Sakin olun. -Ama ona düşmez!
-Sakin. -Ona düşmez. O dış kapının mandalı!
Dış kapının mandalı!
Bir tanem…
Üzgünüm canım. Bak…
Elim çarptı. İsteyerek yapmadım.
Elim çarptı.
Diego, artık dayanamıyorum Dayanamıyorum.
Paris, düşmanca bir ortam yarattığımı söylüyor.
Bana diyor. Sence düşmanca bir ortam yaratıyor muyum?
-Ne oldu? -Diego!
Bunu sen yaptın. Eve girip her şeyi dağıttın.
Evin anahtarı bende yok, demiştin!
-Burada duramazsın. -Bırak beni. Seni ihbar ederim!
Bianca'yı bir daha göremezsin! Haneye tecavüz ettin!
-Ben yapmadım. -Onu göremezsin!
Hep yaptığın gibi kapıyı üç kere kilitlemişsin!
Hırsız girmiş gibi yapmaya çalıştıysan da bunu fark ettim!
Anahtarı üç kere çevirip sen öyle kapatmışsındır.
Zaten kapı öyle kilitlenir.
Ne hikmetse sadece Damiano'nun eşyaları kırılmış!
Yani temelli evimize mi taşındı?
Evimizde Bianca'yla mı yaşıyor?
-Seni ilgilendirmez. -Söyle.
Yine söyleyeyim. Bianca'yı göremezsin.
-Sosyal hizmetçilerle de olmaz! -Öyle deme!
-Onu göremezsin. -Öyle deme! Deme.
-Diyorum. -Deme.
Neler oluyor?
Clara, lütfen. Şimdi olmaz.
Bu üşütük, bu sabah evime girip her şeyi yok etmiş.
-Sus! -Olan bu.
Sanmıyorum. Diego, dün gece bende yattı.
Uyandığımızda saat…
Saat kaçtı Minnoş'um? 11 miydi? Yani hayır, Diego yapmış olamaz.
Tanrım, yoksa hırsız mı girmiş?
Bir şey almadıklarına emin misiniz?
Artık anahtarının olmadığını söyledi
ve eğer anahtarın varsa çok üzülürüm.
Onunla mı yattın?
Ona söylemedin mi?
Pardon. Kimsiniz?
-Clara. -Clara.
Sen Diana olmalısın. Sen diyebilir miyim?
Çatır çutur sikişiyorlar!
-Susanna! -Özür dilerim.
Orospu!
Kusuruna bakma. Tourette'li.
Bu rehabilitasyon merkezine gönderildim.
Buraya haftada bir geliyorum. Nasıl desem, gündelik hayatım
ve bura arasında bir süreklilik oluşturmak için.
Değil mi canım?
Belki de kapıyı ben kilitlemişimdir.
Stresli bir dönem yaşıyorum.
Ben gideyim.
İyi olmana sevindim.
Özür dilerim.
-Güle güle Diana. -Hoşça kal.
Onun evine mi girdin?
-Profesyonel yalancısın. -Hayır, o kelimeyi kullanma.
Olay o değil. Artık değiştiğini ve güzel, hoş bir kızla çıktığını sanıyor.
10 yıldır benden bir kez özür dilememişti.
Emrine amadeyim.
Ama oradaki herkes sıkıcı. Ve yaşlı.
Biliyorum ama işe iyi tarafından bakmalısın.
İşte 10 jetonunuz.
Ne? İyi tarafı mı?
Yani bugün sen ve ben
biraz eğleneceğiz.
Vak vak!
-Vak vak! -Vak vak!
Her şeyi bu pedalla kontrol ediyorsun. Basınca gider, ayağını çekersen durur.
Ama korkuyorum!
Korkmana gerek yok. Huzurevindeki o adamı düşün. Ona hedef al. Güm!
Dümdüz onun üstüne sür!
Güm!
Merhaba!
Adelaide, birkaç jeton daha alacağım, tamam mı?
Hemen dönerim.
Hemen dönerim!
Anna?
Nereye gitti o?
Anna?
10 jeton daha alabilir miyim lütfen?
Adelaide?
Siktir!
Adelaide?
Durun! Adelaide! Hey!
Adelaide, ne oldu?
Yardım edin!
Ne oldu?
Doktorlar fazla yorulmasın, diyorlar.
Biraz bileğin çatlamış. Tamam mı?
Ona genel sağlık kontrolü yaptınız mı?
Günaydın.
-Merhaba. De Pascalis. -Günaydın.
Hanımefendinin yaşadığı huzurevinin müdürüyüm.
-Ne oldu? -Hiçbir şey!
Birçok kez dediğim gibi,
hanımefendiyle bankta sessizce oturuyorduk,
sonra birden düşüverdi.
Şimdi kafasını çarptı mı bilmiyorum. O yüzden bir tomografi çekip,
huzurevine döndüğünde beynindeki bir damarın patlayıp
böyle bir saçmalıktan ötürü
pat diye ölmeyeceğinden emin olalım!
Adelaide,
banktan kalkarken mi düştün?
Çok iyi bir gündü.
Çok eğlendim.
Benimle gelip taburcu belgesini imzalayın.
Yaşlı birinin, öyle birine nasıl emanet edildiğini anlayamıyorum.
-Bir de hâkim kararı. -Clara.
Kendinizi, savunması güç durumlara sokup duruyorsunuz.
Lütfen o şeyi, o bilekliği de çıkarın.
Merhaba.
Susanna etrafta dolanıp her gördüğüne "Çatır çutur sikişiyorlar!" deyip duruyor.
Herkes birlikte olduğumuzu sanıyor. Anladın mı? Herkes!
Ne olmuş yani?
Bunu Paris bile duymuş.
-Paris duyduysa bana ne? -İki köfte daha atalım.
Çatır çutur sikişiyorlar! Pardon.
Dört tane yaşlıya siktir çekti!
-Bir şey deyin! -Kasten demiyorum.
Kasten demiyorsun ama diyorsun. Sen de siktir git.
Tüm gün böyle.
Bütün binada "Çatır çutur sikişiyorlar!" deyip duruyor.
Bundan rahatsız olmam normal bir şey, değil mi?
Bunu şey duyarsa…
Ortalığı altüst ediyorsun, seni kurtarıyorum
ve millet bilmesin istiyorsun. Bu normal mi?
-Sen manyak mısın? -Ne dedin sen?
Sen man…
-Sakin ol. -"Manyak" mı dedin?
Evet.
Ben manyak değilim!
Anladın mı?
Manyak değilim. Yoruldum artık!
Zor bir gün geçirdim!
Yoruldum!
Biri zor bir gün mü geçirdi, tamam! Ona manyak deyin!
Hiç durmayın!
Zor bir gün geçirdim.
Yapma böyle.
Bence manyak değilsin.
Tıbbi açıdan değilsin yani.
Demek bu komikmiş.
Birazcık.
Bunu diyen adam da haneye tecavüz ediyor.
Hayır.
-Evet. -Hayır.
Orası benim evim!
O adam benim evimde oturuyor!
Benim yatağımda uyuyor, benim komodinimi kullanıyor
ve her sabah benim yerime kızımla o uyanıyor!
Tamam, haklısın.
-Haneye tecavüz mü etmişim? -Sakin ol. Haklısın.
Buna ayar oluyorum.
Bianca'nın beni unutacağından
korkuyorum.
Annem, beni dört yaşındayken
terk etti.
Bir gece çekip gitti ve onu bir daha gören olmadı. Asla!
Annemin suratını dahi hatırlamıyorum.
Babamın 300 tane lanet olası fotosu var
ama tabii abi, annemin bir tane bile olmasın.
Hatırladığım bir şey var.
Her zaman şarkı söylüyordu…
Marilyn.
-Marilyn mi? -Marilyn Monroe.
O işte.
Anladın mı? Aynısı, Bianca'nın başına gelsin istemiyorum,
benim suratımı unutsun istemiyorum.
-Siktir, yağmur başladı. -Evet.
Şuraya gidelim.
Oha be!
Sırılsıklam oldun.
Çok şiddetli yağıyor!
Telefonun çalıyor.
Evet.
Alo.
İyi akşamlar.
Evet.
Hayır, kusura bakmayın. Önümüzdeki altı hafta boyunca doluyuz.
Evet.
Hayır.
Elbette! Size dönerim.
Bekliyor olacağız. İyi akşamlar.
Yok bir şey.
Altı hafta boyunca dolu olan ne?
Bir şey değil.
Beni mi yiyorsun? Yanındaydım. Seni duydum.
Önemsiz bir şey. Şeye birkaç yorum yazdım…
-Nereye? -Bir sayfa açtım.
Var olmayan bir restoran için internette bir profil açtım
ama var olsaydı bizimki gibi olurdu.
Yani aşçılık kursu hakkında yalan mı uyduruyorsun?
Öyle deyince kötü durdu.
Bekle.
İşte, okusana.
"Monroe, New York, Village'daymışım gibi hissettiriyor
ama evime yakın olması çok uygun. Çok klas ve üst düzey bir yer."
-Bunu sen mi yazdın? -Yok, ben yazmadım.
Asla gelmemiş biri yazmış ama önce yorumlarımı okumuş.
Anladın mı?
Hayır.
Yani insanlar restorana hiç gelmeden
bu yorumları yazıyorlar.
Sonra da rezervasyon yapmam için durmadan beni arıyorlar
ama hep doluyuz, diyorum.
-Ama böyle olur mu? -Tabii.
-Hayır. -Evet.
-Hayır, yapamazsın. -Bal gibi yaparım.
Bize restoran yönetmemizi söyledi. Hülyalara dalamayız diye bir şey yok.
Ayrıca bu beni mutlu ediyor.
Gel, kapı açık.
Müsait misin?
İçeri gel.
Tamam.
-Gelsene. -Merhaba.
Gel, otur.
1.000'den fazla e-posta aldık.
Ne e-postası?
Restoran, Monroe için.
O zaman "aldık" deme lütfen.
Peki.
Neyse, sonunculuktan 1500.'cülüğe geldik. Üç günde.
Vay canına!
Neden Monroe?
Sana onu anlatayım.
Rus bir yengem vardı, tamam mı?
Bir gün Rusya'da restoran açtı,
enfes bir fikirdi, hep orada şarkı söylerdi.
Marilyn'e çok benzerdi.
Artık nasıl bir gen kombinasyonu olduysa ben de yengeme çok benzerim.
Seçmelerde, Marilyn hık demiş burnunda düşmüşsün, derler.
Ben de "Adı Monroe olsun." dedim.
Aslında Marilyn, sarışın ve mavi gözlüdür.
Hayır, esmerdi ve sarışın oldu, burnunu yaptırdı, saç çizgisini yükseltti.
-Sarışın ve mavi gözlüydü. -Hayır, bir düşün.
Fotolardan tam anlayamazsın. Gözleri siyahtı.
Sonra da o kusuru, benini çizdiler.
-Filmlerde anlaşılıyor… -Bir efsane yarattılar. Külliyen sahte.
Filmerini izle.
Tıraş mı olacaksın?
Hayır, yemeklerin fotoğrafını çekeceğim.
-Tıraş köpüğüyle mi? -Evet.
Gerçekten mi?
Yani o sahte mi?
Cidden mi?
Bu akılalmaz.
Bir sanatçı arkadaşımı
yaparken görmüştüm.
Yerinde olsam o meyveleri eklemezdim.
Çok güzel.
Bu, şunun kadar iyi olmadı.
-Hangisi? -Bu.
Çünkü burası biraz boş kalmış.
-Fazla beyaz duruyor. -Şöyle bir şey lazım…
-Ne kullanacağız? -Bu ne?
Vernik gibi bir şey.
Hayır, somon fümeli kanepe lazım, değil mi?
Somon fümeli kanepeyi nasıl yapacağız?
Ayağını kullan.
-Hayır. -Evet.
-Hayır, olmaz. -Kullan.
-Üstüne yumurta koyarız. -Olmaz.
-Ayağını getir. -Kendininkine koy!
-Hayır, benimki kıllı. -Olmaz!
Lütfen ayağını tabağın üstüne koy.
Nasıl koyayım?
Işığa doğru uzat. İşte böyle. Sabit tut.
-Böyle mi? -Evet.
-Çok iğrenç. -Sabit tut.
-İğrenç. -Kıpırdama.
Tamam.
-Resmi çek. -Kıpırdama.
-Hadi, çabuk ol. -Sabit dur.
-Böyle mi? -Evet, kıpırdama.
-Oldu. -Bir bakayım.
Vay be!
Akılalmaz değil mi?
-Evet. -Bu akılalmaz.
Bunu kullanalım.
Sonra da bunu.
Peki sen beni nasıl buluyorsun?
Yani kendin olarak değil.
Soyut, genel anlamda, bir erkek gözünden
bana bir kadın olarak bakınca aklından ne geçiyor?
Bilmem.
Yani şey…
…ince bedenli birisin ama aslında yakından bakınca
kocaman bir kıçın var, değil mi?
Ama tam olarak ne iş yapıyorsun?
EN İYİ BAŞAKTRİS
Her işten azar azar.
Reklam, sinema, televizyon.
Ama ben seni hiç görmedim.
Sana son işimi göstereyim. Buraya gel.
Bekle.
Dikkatlice izliyor musunuz?
Bunların hiçbiri…
Evet.
Bunların hiçbiri önceden mümkün olamazdı.
Ama artık…
Artık…
Artık mümkün.
Bunu Doğu Berlin, Almanya'da
komple yeniden inşa edilmiş bir stüdyoda, Koreli bir yönetmenle çektik.
Bu harika!
Bunu da hiç görmemiştim ama.
Gayet doğal.
Çünkü Asya pazarı için çekildi. Görmüş olamazsın.
-Bir daha oynatır mısın lütfen? -Tabii.
Hayır canım.
-Evet! -Hayır.
Bak.
Garsonların simsiyah giyindiği cafcaflı bir yermiş.
Adı Monroe, değil mi?
Evet, orada çalışıyorum, tabii.
Bak, senin bir fotoğrafın bile var.
Gördün mü?
"Şef, Roma camiasında nadir rastlanan bir kişi.
Klas ve sofistike bir karaktere sahip."
Kim bu şef?
Benim. Şef Benim.
Çok havalıymışsın! Beni bir ara götürsene?
Şey,
bu…
Bianca buraya gelip çalıştığım yeri görmek istediğini söyledi.
Ne yapayım? Onu buraya mı getireyim?
Hayır.
Onu buraya getiremezsin tabii.
Ona bir yalan at. Sana Photoshop yaparım. Ona gösterirsin.
-Bu ne güzel duruyor, baksana. -Yapamam.
Ben senin gibi değilim.
Onun gözlerinin içine bakarken öyle yalan atamam.
Bok gibi hissediyorum. Bok gibi.
Peki.
Öyleyse istediğini yap. Sana yardım edemem.
Bazı işleri çözmek için hepimiz istemediğimiz bir şeyler yaparız.
Ya restoranı hakikaten açsaydık?
Ne?
Monroe.
Nasıl yani?
Adresi siteye koyup açarız.
Monroe'yu açarız ve Bianca buraya gelir.
-Olmaz. -Evet, olur.
Hayır, olmaz. Monroe diye bir yer yok.
Adresi girersek var olur.
Var olmaması bir yana, Monroe benim. Benim.
Bianca yaptığım bir şeyle gurur duyabilir. Anlıyor musun?
Neyle duyacak? Burası iğrenç.
Monroe diye bir yer yok. Açık değil. Olay kapanmıştır!
Sana siteyi söylediğime lanet olsun.
Tabii, iş lafa gelince her şey güzel ama bir şey yapacağımız zaman
ödün patlıyor.
Elinden tek gelen anca bu palavrayı uydurmak!
Çünkü sen bir palavracısın.
-Palavracısın! -Ne istiyorsun?
-Sen ne istiyorsun? -Sen?
Kızını elinden alacak diye ödü patlayan sensin!
-Sensin. Ben değil! -Siktir git!
Siktir git!
Menüleri topla.
Sen ne halt yapıyorsun?
Çok iyi oldu.
Aferin.
Hep sakin ve aklıselimsin.
-Bezle ne yapıyorsun? Bir işe yaramaz. -En azından bir şey yapıyorum.
Ama bir pense falan yok mu?
Evet, o çekmecede vardı sanırım.
Paris bunu öğrenirse hapı yutarız.
Pisliğin tekisin!
-Ben yapayım. -Tabii tesisat ustası.
-Hadi! -Vanadan oluyor.
Duvar resmi mahvolmuş!
-Hayır, sadece biraz silindi. -Armando…
-Siktir git! -Geliyorlar.
-Su 20 santim taşmış ve her yere sıçramış! -Pekâlâ.
Siktir git!
-Hadi… -Siktir git!
-Buna sevindiğini biliyorum. -Hayır, sevinmedim.
-Pekâlâ. Sakin olmaya çalışalım! -Bu hiç hoşuma gitmedi.
Bu da hayatın parçası. Hüsrana uğradığınız durumlarla başa çıkmalısınız.
Gina, lütfen şunu keser misin?
Pekâlâ. Sessiz olmaya çalışalım.
Ve içimizdeki hisleri dinleyelim.
Lütfen Chip, buyurun.
İşimi kaybettim.
Ve bu yüzden bir hayli endişeleniyorum.
Bu sizce komik mi Clara?
Her yer kuruyana kadar dört günlüğüne "İşimi kaybettim."
Dinleniyoruz. Bence rahatladık.
Şuna bak hele!
Üç yıldır buradaymışsın.
Çember yapıp oturmayı bile beceremiyorsun.
Konuyla ne alakası var?
-Ne alakası var? -Var işte!
Çatır çutur sikişiyorlar!
Diego, gergin ve sinirli duruyorsunuz.
Oraya hiç gitmeyelim.
Ama şimdi bunu bırakırsak
buradaki herkesin kaybedecek bir şeyi olduğunun farkına varmamış oluruz.
Hayır.
Bazılarının kaybedecek bir şeyi yok
çünkü hiçbir şeyleri yok.
Hiçbir şey.
Ama yanılıyor. Bu kurstaki herkesin kaybedecek bir şeyi var.
Mesela ne var?
Mesela kendileri var,
farklı, kişisel, ortak bir şey yapma fırsatı var.
Her şey aslında.
Sesi 17'den 15'e veya 19'a getirir misin lütfen,
bu…
Sağ ol.
Kim bu?
Bilmem. Ben açmam.
Kim o?
Clara.
Ne istiyorsun?
-Açsana. -Niye?
Açıyorum!
Bekle.
Hayır, oraya gitme! Bir saniye.
-Merhaba. -Merhaba.
Babanla mı yaşıyorsun?
Geçici bir durum.
Beni durmadan arayıp içimi yakıyorlar. Bir keresinde bir adam üç kez aradı.
Noel'e kadar doluyuz deyince Noel için rezervasyon yaptırmak istedi.
İnanabiliyor musun?
Peki ne olmuş?
Yani…
Yani evet mi diyorsun?
Açıyor muyuz?
Büyük bir hata yapıyoruz.
-Hey. Bana güveniyor musun? -Hayır.
-Peki. Kendine güveniyor musun? -Ne soruyorsun?
-Kendime güvenmiyorum. -Kötü. Çok kötü. Güvenmelisin.
Bunu çok düşündüm. Üç sorunumuz var.
-Bir: Bunun telaffuzu nasıl? -Monroe.
Monroe diye.
Tamam. İki: Günde sadece bir yemek yaparım.
İki olmaz. Bir.
Üç: Diğerlerini ne yapacağız, onlar biraz…
Hiçbir şey. Onlara bir şey söylememiz gerekmiyor.
-Bilmeleri gerekmiyor. -Ama insanlar pisliktir.
Onlara kötü davranırlar.
Doğru.
Carbonara ile başlamak istiyorum…
Anlatılamazlıktan dolayı hiç bunaldığınız oldu mu?
Evet, anlatılamazlık.
Her yerimizi sarıp yapayalnız hissettiren o fena his var ya?
SU BASTIĞI İÇİN KAPALI
Başkaları acı çeker diye bizi korkutan o his var ya?
Evet çünkü gerçek bu.
Başkalarının acı çekmesinden korkarız ve nedenini bilmeyiz.
Bunu düşünmeyerek etkilenmediğimizi sandığımızdan mı?
Açmayı deneyelim mi?
Vay be!
Güzel, değil mi?
Chip? Hey, ne bakıyorsun?
Ufak bir değişiklik.
Restoranda şüpheli davranışlar var. Tekrar ediyorum…
Neden bilmiyorum ama bence bu güzel.
Yani özel bir tarzı var. Derin hisler uyandırıyor.
-Siktir git yavşak! -Armando!
Teşekkürler.
Bunu tekrar yapsana.
Böylece yeteneğini göstermiş olursun.
Ama bu kez biraz renk kullan.
Siktir git!
Monroe'nun sunduğu yeni ortak deneyim, bu düşünce sayesinde ortaya çıkıyor.
Burada, şefimizin her zaman sunduğu seçkin tatlara
en ezber bozan sanat eserleri eşlik etmektedir.
Her akşam tamamen eşsiz bir yemek olur.
Gina'nın sanatı, anlatılamazlığa
ve insanın yaşayabileceği en derin yalnızlığa odaklanır.
Burayı düzenliyorum.
Çift'in duvar resimlerindeki soyut sanatı unutmayın.
Onlara bakınca gerçek hâllerimizin başka bir yerde özgür ve mutlu oldukları
şüphesine kapılıyoruz.
Arzulandığı kadar inkâr edilen bir diyaloğu
her akşam sanatçımız Chip sahneler.
Garsonunuz Susanna olacak kadar şanslı olursanız
onun sunumları, günümüz toplumundaki şiddeti düşünmenizi sağlayacaktır.
Adresi yayımlarsak insanlar gerçekten buraya gelecekler, biliyorsun, değil mi?
İşte bunu tam da o yüzden yapıyoruz.
Peki.
Sen yap.
Yani kendinizi korkutmaktansa
bir kere olsun bırakın size başkaları, yabancılar, deliler
eşsiz ve tekrarlanamaz bir deneyim yaşatsınlar.
Merak etme.
Çünkü belki de deliler,
size sandığınızdan çok daha yakınlardır.
-Görev tamamlandı. -Pekâlâ. Işıkları söndüreceğim.
Onun götünü sikeyim!
Işıkları geri açın, tamam. Duyuyor musunuz?
Teşekkürler.
Durum kontrol dışında. Tekrar ediyorum, durum kontrol dışında.
Gizli devam edeceğim ama desteğe ihtiyacım var.
Hey.
Bu akşam ne oldu?
Bilmem.
Bunu yapamayacağım galiba.
Bugün mutfakta durabilir miyim?
Hayır.
Bu çok küçük düşürücü.
Susanna.
Susanna, başını dik tut, mağrur ol. Sakin kalmalısın.
Bu akşam kimse sana karşı çıkmayacak, söz.
Keyfine bak işte.
Hadi. Başla.
Hepimiz carbonara alalım.
Ne dememiz gerekiyor?
İçki söylemeniz gerekiyor.
Doğru ya.
Evet.
-Beş bira. -Siktir git şerefsiz! Siktir git!
Özür dilerim.
Beş bira.
İnanılmazlar!
Bizi kandırıyorsunuz!
Kim bilir bize anlatmadığınız neler var!
-Performansın bir parçası. -Neler neler vardır!
Bize anlatmadığınız bir şeyler çeviriyorsunuz.
-Neler oluyor? -Hepsini gördüm!
Ne diyorsun sen? Delirmişsin.
-Sakin ol. -Ne oluyor?
Suya tuz atmadı. Diego sinirlendi.
Bir şeyler çevirdiği için atmadı.
Bizden sakladığınız bir şey var, Paris'e söyleyeceğim!
Paris'e tek kelime edeyim deme. Anladın mı?
Sakin ol.
Hayır, sakin!
-Kes şunu! -Annemi istiyorum!
Hepsini gördüm. Hepsini okudum!
Bir internet sitesi var.
-İş çeviriyorsunuz! -Anne!
Anneciğim! Annemi istiyorum! Beni öldürme! Annemi istiyorum!
-Sakin ol. Onu bana ver. -Bana bak.
-Annemi isterim! -Bana bak.
-Sakin ol. -Bana bak.
-Teşekkürler.
Sen kafayı yemişsin!
-Beni tehdit ediyor! -Bu doğru değil!
-Beni tehdit ediyor! -Etmiyorum!
Kafayı yemedim. Bir iş çeviriyorsunuz.
Aklım yerinde.
-Yerinde mi? Adama bıçak çektin! -Paris geldi!
-Siktir! -Bağırtıları duymuş!
Paris'i çağır. Beni bıçakla tehdit etti. Hepiniz şahitsiniz.
-Ben şahit değilim! -Bu doğru değil!
Susanna, gitme!
Dur!
-Bir iş çeviriyorlar. -Evet.
Bir iş çevirmiyoruz!
Sadece biraz reklam yaptık.
-Tamam mı? -Evet.
Evet. Biraz reklam.
Şey…
Amaç, biraz para kazanıp,
Papua Gine'ye gidip…
…özgür olmak.
Bu kadar.
-Özgür olmak mı? -Özgür olmak, evet.
Değil mi?
-Evet. -Şimdi öğrendin.
-Emin misiniz? -Evet.
Bu kadar. Diego doğru söylüyor.
Yani bu kadar yeter artık.
Artık bu küçük deliler grubu, birlik olup
âleme kafa tutacak.
Tamam mı? Biz bir takımız.
Dışarıda bir sürü insan var. Onlara bu akşam güzel bir şov yapacağız.
Paris'in görmesi gereken bu.
Güzel bir şov yapmamız. Bu kadar.
Peki, şimdi…
Makarna. Tuzu yok ve soğuk.
Tamam, tuzu şimdi katsak olmaz mı? Ya da tekrar yap. 10 dakika beklerler.
-Olmaz. -Neden?
Başka makarna kalmadı. Bitti.
-Bu kadar insan beklemiyorduk. -20 siparişim daha var.
-Git de biraz al. -Ben mi?
-Evet, hadi. -Şimdi mi?
-Evet. -Gizlenmeden mi?
Evet.
Armando, çilekleri mirpua hâlinde doğra.
-Ne yapayım? -Küçük parçalar hâlinde doğra.
Ben öyle yaparım, tuzu unutursam sonradan katarım.
O tuz değil. Şeker.
Sondan başlıyorlar. Tatlıyla başlıyorlar.
Peki. Gina, kafeteryaya git, orada kimse yok. Durumu idare et.
Hadi. Merak etme.
-Peki. -Ya sonra?
Birkaçının yapraklarını kopar.
İşte, mükemmel.
Krema!
Kahve.
Krema.
Ustalığını gösteriyor.
İşte, çilek ve… Bisküvi.
İşte oldu!
Kim tadacak?
Hemen götürelim. Vakit yok.
Susanna, şimdi oraya gidip bu akşam özel bir akşam, diyeceksin
çünkü yemekleri "tersten" sunuyoruz.
O suratla olmaz. Emin ve sakin ol.
Çünkü buna sen inanırsan onlar da inanırlar. Tamam mı?
Tersten.
Hadi!
Hadi. Bunu yapabiliriz!
Bunu yapabiliriz, evet!
-Baksana. -Ne?
Tebrikler.
Burada neler döndüğünü açıklar mısınız?
Pazarlama.
Dışarısı buraya geliyor
ve biz de idare ediyoruz.
Yemekler tersten verilecek.
Bir şey diyebilir miyim?
-Evet. -Çok inanılmazdı. Şapka çıkarırım.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Güle güle.
Bütün akşam bana iltifat edip durdular. Hepsi.
Bana da. Niye ettiler?
Bilmiyorum.
Baksana.
N'oldu?
Hey.
Bunu başardığımızın farkında mısın?
Başardık!
Nereye gidiyoruz?
Sessizce konuş.
Burası.
-Burası. -Emin misin?
Benim gibi yap.
Önce bacağını at. Hadi!
Bence
bu yasa dışı bir şey.
Herhâlde öyle.
-Herhâlde öyleymiş. -Hadi ama!
Bunu binlerce kez yapıp sadece bir kez yakalandım.
Bak sen!
Vay be!
Burası kocamanmış!
Vay be!
18, 19,
20!
Seni sobeleyeceğim!
Hayır!
Ben çok iyiyim!
Dur.
Yoruldum.
Bu arada…
…sen bir dâhisin.
Neden?
Çünkü çılgınca bir fikir buldun
ve başardıklarına bir bak.
Bir de bana yaptırdıklarına bak!
Yani anlatabildim mi?
Ama…
Benim fikrim değildi. Ben…
Londra'da biri yapmış, bir dergide okumuştum.
-Gerçekten mi? -Evet.
Ama sen…
…bunu çok iyi yaptın.
Ayrıca kocamla yaşadıklarım tam olarak öyle olmadı.
Öyle mi?
Hayır, finans sektöründe çalıştığı için
eve hiç uğramaz
ve benimle ilgilenmezdi.
Ve ben de…
Ben de çok şey uydururdum. Hiç katılmadığım seçmeler,
asla gerçekleşmemiş tiyatro turneleri gibi.
Ama evinde posterler görmüştüm.
Hepsi sahte.
Sen mi yaptın?
-Hepsi mi? Hepsi mi sahte? -Hepsi.
Sonra bir gün tiyatroda beni izlemeye gitmiş.
Tabii ki beni görememiş.
Eve döndüğünde fena çıngar çıkardım…
…beni iş arkadaşıyla aldattığını söyledim
ama doğru olmadığını biliyordum.
Biliyordum ama…
Bir anlığına da olsa beni görmesini istedim. Bir an.
-İnsanların seni görmemesi berbat bir şey. -Korkunç.
Ondan sonra beni terk ettiğini söyledi.
Ben de ona şey dedim…
Bu nereden aklıma geldi bilmiyorum ama şöyle dedim:
"Beni terk edersen perdeleri yakarım. Üçe kadar sayacağım."
"Bir, iki, üç."
Bana attığı bakışla sanki "Hadi öyleyse. Yak." diyordu.
Ne yapabilirdim ki?
Çünkü bunu artık yapmazsan inandırıcılığın kalmaz.
-Yani perdeleri yakmaya mecburdum. -Elbette.
-Anlatabildim mi? -Tabii.
Ama sonradan
sadece perdelerle kalmadı, komple bizim evle birlikte
komşunun evi de yandı.
Komşumuz evinde yoktu ama köpekleri vardı.
Köpek öldü. Yanarak öldü.
Oha ya!
Ben böyle biriyim.
İğrenç biriyim!
İğrenç biriyim.
Hayır, değilsin.
Ve artık büyü sona erdi.
Beni terk edip yalnız bırakacaksın.
Onlar daha çok oldukları için kendilerini haklı görüyorlar.
Kim?
"Normal" insanlar.
Bir şey yapalım.
Sen ve ben şimdi ne yapacağız, biliyor musun?
En iyi hâlimiz olalım.
Palavra atmayı
bırakacaksın.
Evet, dinle.
Ben de öyle zıvanadan çıkmayacağım.
Bu ikimizin arasında.
En iyi hâlimiz olalım.
Deneyelim, olur mu?
Ayrıca nasıl görüldüğümüzü
biliyoruz, değil mi?
Gidip bir ay çöreği yemeye ne dersin?
-Ay çöreği mi? -Olur mu?
Alo?
Sekiz kişi mi?
İsim?
Mükemmel. Sağ olun. Güle güle.
Alo?
Doğum günü mü? Evet. Kaç kişi olacak?
En az iki saat.
Çok özür dilerim. Siktir git şerefsiz!
Peki, bekleriz.
-Sizi listeye ekleyeyim. İsim? -Emanuel.
Gina! Çift!
Ne olacaktı sandın? Buraya gelip bana mutluluğunu gösterdin!
-Buraya geldin! -Kalk!
O gerçek hâlim!
-Gösterinin parçası. -Manyak.
-Benim gerçek hâlim! -Gösterinin parçası. İnanılmaz.
Çift! İnanılmaz!
-O… -İnanılmaz!
Çok iyi! Chip! Sana uzaktan yakından benzemiyor!
Artık korkuyorum. Çok insan geliyor. Korkuyorum.
Sorun değil. Bu normal.
Bu doğal. Dışarısıyla ilk kez etkileşime geçiyorsun.
Korkacak bir şey yok. Senin için bir tehdit yok.
Bu bir şans Chip. Bir fırsat.
-Tanrım! -Sponsor.
Bir sürü şeyler gönderdiler, farkında mısınız?
Harika patron!
"Patron" hoşuma gitti. Hadi. Hepsi dışarı. Git de getir.
13.500 restoran arasından şehirdeki ilk 100 restoran arasındayız.
Tam olarak 13.501.
İnanabiliyor musun?
Çevredekilerden ihbar geldi.
Çim topu kulübündeki yaşlılar şikâyet etmiştir.
Hanımefendi, müzik çalma izniniz dahi olmadığının farkında mısınız?
Niye çalamıyormuşuz?
Ruhsatınız var mı?
Selam.
Baksana.
Sana hallederim demedim mi? İşte. Hallettim.
Bugün Bianca gelecek.
Ortamı biraz swing müzikle ısıtacağız.
Bu güzel, değil mi?
Vay be, amma da heveslisin.
Menüde ne var?
Soslu makarna.
Soslu makarna mı?
Enfes olacak.
Merhaba.
En sevdiğin yemekten yaptım.
-Burası çok hoş. -Sağ ol. Böyle oturun.
Hemen dönerim.
Teşekkürler.
Çok güzel!
Afiyet olsun arkadaşlar. Hemen döneceğiz.
Herkese iyi akşamlar.
Bu akşam bir arkadaşıma adadığım bir şarkıyı söyleyeceğim
çünkü…
O, sebebini biliyor.
Onu götürecekler. Gerçekten götürecekler. Bu bir işaret.
Ne yapıyorsun? Neden durdun?
-Panik atak geçiriyorum. -Ama…
Bak, çok hoş bir şey yapıyordun. Devam et.
-Hayır. -Sen etmezsen ben ederim.
Bu çok daha kötü olur, diyeyim.
-Hadi. Söylesene. -Hayır. Hiçbir şekilde söylemem.
-Beni yalnız bırakma. -Söylemem.
-Hadi. Devamı nasıl? -Hayır, lütfen.
"Arzulamıyorum."
-Arzu… -…lamıyorum.
Sana demiştim!
Bu bir şakaydı. Affedersiniz.
Siktir git!
Çok kötü söylüyorsun!
Diyene bakın hele!
Üstündeki de ne böyle?
Bir de peruğu var!
Ne oldu ki?
Bayağı özenmiştim.
Senin şarkını söyledim.
-Hayır, ben söyledim! -Ben de söyledim.
Ben gelmeseydim…
-Ben daha çok söyledim. -Ama ben de söyledim.
-Tanrım, pardon. Sandım ki… -Hayır.
Dert etme.
Yok, şey işte…
Yani…
Bana uygun gelmedi.
Yok, doğru. Hakikaten değil…
Pardon, niye uygun gelmedi? Bence gayet uygun.
Yani kendi sorunlarımın üstüne
bir de seni eklersem…
Yani sana sorun mu çıkarırım?
Yani senin gibi birisiyle…
…birlikte olursam
Bianca'yı elimden alırlar ve onu bir daha asla göremem.
Anca mahkemede görürüm.
Siktir!
Siktir.
Siktir!
Müdürle konuşabilir miyim?
Işıkları kararttım, millet dans etmeye başladı.
Bir sorunumuz var.
Orada da var.
Orada da.
Üç tane.
Merhaba. Neler oluyor?
İyi akşamlar, haberiniz var mı bilmiyorum
ama restoranlarda müzik çalmak için ruhsat gerekir.
Görebilir miyim?
Anlıyorum. Ruhsatsız mı çalıyoruz sandın?
Olduğuna eminim. Görmem lazım.
Elbette ruhsatımız var. Var diyorum işte.
Kontrol etmeliyim, lütfen gidip getirin.
Pardon. Ruhsat var. Onlara gösterelim. Bizde var.
Hayır ama biri bana güvenmeyince gıcık oluyorum.
Çünkü ben bir profesyonelim ve ruhsatım burada!
-Burada. -Size ne oldu?
Burnuma kapı çarptı.
İşte burada.
Bizi mi yiyorsunuz?
Niye ki?
Çünkü bu evrak sahte. Bunu nereden aldınız?
Nasıl sahte?
Sahteymiş.
Burada müzik çalamazsınız.
Beyler, müziği durdurun. Kimlik görelim.
İkiniz, buradakilerin kimliklerini alın. Siz de oradakilerin.
Şimdi göreceğiz.
Kimlik göstermeyin.
Örnek olun ve ilk siz gösterin.
-Kimlik vermeyin! -Hemen kimliğinizi verin!
Yangın çıktı!
Yangın!
Herkes dışarı çıksın!
Çıkışları kapatın!
-O konuştu! -Yangın var!
Çıkın! Herkes çıksın!
-Siktir git lavuk! -Bu ne cüret?
-Ben bir devlet memuruyum! -Götüne girsin devlet memuru!
Hepimiz özgürüz!
-Bianca! -Hepimiz özgürüz!
-Bianca! -Neler oluyor?
-Baba, sana ne oldu? -Hiç. Çizik sadece.
Hadi. Böyle gelin.
-Böyle gidelim. -Özgürüz!
Baba, şarkı söylediğini bilmiyordum. Çok güzeldi!
Hadi. Gidelim.
Özgürüz! Hepimiz özgürüz!
Para cezası ne kadar?
Şimdi alakadar mı oldunuz?
-19.000 avro. -Pekâlâ.
Doğrusu bir şarkı için bu fazlaymış.
Ruhsatınız sahteymiş.
Polise hakaret etmiş, hatta onları dövmüşsünüz.
Genç bir çocuk vardı, 17 yaşındaydı.
Eroin kullanıyordu. Daha çok içiyordu.
Ama esas hapları, kimyasalları seviyordu.
Hız topu, Eva kullanıyordu.
LSD ile uçuyordu.
Liserjik asit özel, rüya gibi hisler yaşatır
ama çok büyük bedelleri vardır.
Korkunç görüntüler, dehşete düşme.
Bir gün az sayıdaki arkadaşlarından biri aradı.
Onu görmeye gitti ve arkadaşının küçük kardeşi
yeni bir mopet almıştı.
Hoş, yeni bir kaskı da vardı.
Yüzü tam örtüyordu, çok renkliydi. Çok pahalıydı.
Kaskı ödünç almak istedi.
Arkadaşı olmaz dedi. Bunu önemsiyordu. Yeniydi.
Sonra bir şekilde, bir oyun ederek
arkadaşıyla kardeşini birbirlerine bağladı.
Onları bağlar bağlamaz
kaskı ve arkadaşının cüzdanını alıp gitti.
Kaskı sattı,
inanılmaz miktarda uyuşturucu alıp onları fütursuzca kullandı.
Onu hızla ambulansa götüren sedyecilere cevap vermek istiyor
ama sözleri dile getiremiyordu.
Bilinci açıktı ama konuşamıyordu.
Sonra bir korktu.
O an ne fark ettim, biliyor musunuz?
Kime kızdığımı anlamadığım hâlde, kızmış olsam
ve her şeyi yok etmek istemiş olsam da esas kazığı kendime atıyordum.
Fark ettim ki farklı bir şey yapmak için birazcık da olsa çabalamış olsaydım
belki de hayatta faydalı bir şey yapmış olurdum.
O an buna karar verdim ve yaptım.
İlk 100 restorana girdiniz. Burada ne kurduğunu anlıyor musun?
Bu inanılmaz. Hepsini de işe dâhil ettin!
Ve bundan utanmıyorlardı. Aksine gurur duyuyorlardı.
Sonra da hepsini yok ettin.
Sebebini bir türlü idrak edemiyorum.
Hep en kötü yönlerini ortaya çıkarıyorsun.
İşte.
-Bu ne? -Yatılı kliniğe naklediliyorsun.
Nasıl yani?
Nakledildin.
Ne demek "yatılı?" Orada mı uyuyacağım?
-Evet. -Hayır.
-Gitmek istemiyorum. Hayır. -Kusura bakma. Burada işin bitti.
-Maalesef o karar bana ait değil. -Hayır.
-Diego da geliyor mu? -Yok, o burada kalacak.
Bir tedbir alacağız ama rehabilitasyona devam edecek.
Seni niye seviyorum, biliyor musun?
Çünkü o genç çocuk
hâlâ içimde.
Onunla her gün savaşırım.
Bol şans Clara.
Pardon.
Merhaba.
Anna?
Uyanıktım.
Tabii.
Böyle bir yerde ben de uyuyakalırdım.
Neyse…
Sana mutlu Noeller demek için uğramıştım.
İyi eğlenceler.
Seni yarın görecek miyim?
Hayır, yarın değil.
Bu birkaç hafta biraz daha az uğrayacağım.
Üzgünsün. Bir şey mi oldu?
Berbat görünüyorsun.
Şey…
…sadece berbat görünmüyorum.
Aslında benim…
…hayatım yanlış.
Saçma sapan şeyler yapıyorum.
Durduk yere bir ton yalan atıyorum.
Kendimden bıktım.
İşte böyle.
Belki haklısındır…
…ama sen hayatta karşıma çıkan en güzel şeysin.
Yarın görüşürüz. Sana soslu köfte yapacağım.
Patron, tek yemek menüye devam etmenizi istiyor.
Seçkin olmayı severiz.
Lütfen beni takip edin. Mutfağı göstereyim.
Mülakat nasıldı? Nasıl geçti?
İyiydi sanırım.
Ne kadar maaş veriyorlar?
Tortellini mi?
Sen mi yaptın?
Aylık 5.000 avro veriyorlar.
Pardon
ama aylık 5.000 avroya böyle surat mı yapıyorsun?
Çocukken bacaklarına tekmeyi basıp
böyle kıpkırmızı yapacaktım!
Tabii, annesiz çocuğa bir de sen tekme at, değil mi?
Hatta hazır bir tekme atmışken iki de tokat at, değil mi?
Dinle Diego.
Şimdi kendine bir sınır çiz
ve elindekilere odaklan.
Seni istemeyenleri kafandan çıkar.
Çünkü aynı zamanda seni çok isteyen birisi vardı.
Seni o kadar çok istiyordu ki…
…bütün ergenliğin boyunca
sana tahammül etti.
Ve inan bana
ergenliğin Vietnam gibiydi.
Ve bu kişi, bu birisi, ki o benim,
seni olduğun gibi kabul edip
karşılıksız sevdi.
Yani acayip büyük bir
baş belasıydın.
Tamam, biraz dengesizsin ama seninle bu kadar yol katettik.
Bunu herkes yapamaz.
İnan bana.
Hani bu işi tek başıma kabul edesim gelmiyor.
O zaman bir sınır daha çiz.
Bu kızın kusurları olabilir
ama sana tahammül ediyor.
Bu yüzden
ona sımsıkı sarıl.
Ona sımsıkı sarıl.
Umumi tuvalet merdivenlerin yanında.
Yemek saati 19.00.
Sonra sabah 6.00'da,
otobüs seni arşivlere götürüp 15.00'te geri getirecek.
Burası odan, bu da yatağın.
Grup, seni bir saat sonra aşağıda bekliyor olacak.
Hoş geldin.
Teşekkürler.
Dünya'nın merkezine bir yolculuk…
…ve güneşte ayakkabılarla,
herkesle, çok daha hızlı okumak isterim.
Güzel, biraz maymun iştahlı
çünkü şeritler arasında çember yaparak geçiyorlar…
Hoş geldiniz.
-Merhaba hanımefendi. -Oturun.
Çok hareketliler ama maalesef kızım onları bana verdi.
Ne yapabilirdim ki? Onları havuza mı atsaydım? Atamazdım.
-Evet, çok fazla. -Pekâlâ.
Ortadan kayboldun.
Ne istiyorsun?
Hey!
Bir anda öyle ortadan kaybolup gidemezsin.
Seni kim içeri aldı? Ne istiyorsun?
Sana hayrım dokunmuyormuş ya.
Şimdi ne yapacağım? Bakıcın mı olayım? Ne istiyorsun?
Dinle. Baksana!
Dinle.
İçimde hep bir eksiklik vardı.
Tamam mı? Hep bir eksiklik vardı.
Ve şimdi o eksiklik gitti.
Sen de biliyorsun,
ben de biliyorum.
Daha iyi bir hayat yaşayabileceğimi bildiğim için mutluyum. Anlıyor musun?
O yüzden öyle ortadan kaybolamazsın.
Kendin dedin.
Benim bir sorun olduğumu söyledin.
İkimiz de koca birer sorunuz, dedin.
Ve iki sorun bir araya gelirse ne olur?
Keşmekeş olur.
-Hayır. -Keşmekeş.
Hayır, birbirlerinin…
Birbirlerinin dertlerini başka kimsenin anlamadığı
iki insan olurlar.
Artık kekelersem kekeleyeyim, umurumda değil çünkü biliyorum ki
kekelesem de kekelemesem de senin umurunda değil. Bir şey değişmiyor.
Değil tabii.
Ve senin için de öyle…
Bütün salladığın şeyleri niye salladığını bilmiyorum
ama benim için bir şey değişmiyor çünkü sen bu hâlinle gayet iyisin.
Tam olduğun hâlinle yani.
Yine iki sorunuz.
Hayır.
Biz şey gibiyiz…
…incirli pizza gibiyiz.
Daha çok şey gibiyiz… Balzamik sirkeli çikolata gibiyiz.
Bunlar birlikte iyi gitmez sanırsın
ama aksine, nedenini bilmeden…
Daha yapacağımız çok şey var, değil mi?
Ben çikolata olmak istiyorum ama.
Bir de sakızı
ağzından çıkarır mısın lütfen?
Ama sen böyle tepki veriyorsan…
Sence cidden kıçım kocaman mı?
Şey, evet.
-Evet ama beğeniyorum. -Hayır…
Çünkü tenin yumuşak.
Evet.
Bana o zaman ne demiştin?
-Ne zaman? -Minnoş muydu?
-Ne zaman demiştim? -Diana yanımızdayken.
Alt yazı çevirmeni: Hasan Yelok