Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Het idee van een dubbele identiteit werd me duidelijk...
...toen ik fulltime bij Marvel ging werken.
Het komt voort uit een gesprek dat ik had met Stan Lee.
Voor de grap stelde ik 'n vraag waarvan ik dacht dat er geen antwoord op was.
Ik vroeg: Stan, hoe bedenk je het perfecte Marvel-personage?
Hij zei: Dat zal ik vertellen.
Stel je voor dat Spider-Man op de rand van een hoog gebouw staat.
Hij overziet de stad.
Hij neemt alles in zich op...
...schiet zijn web af en springt.
Te gekke scène. Maar vertel me wie hij is...
...van wie hij houdt, wie van hem houdt, wat zijn problemen zijn.
Want als hij dan van dat gebouw vliegt...
...worden we bij de keel gegrepen, want wij zitten in dat pak.
Verder is het gewoon een rood-blauw pak dat van een gebouw springt.
Ik besefte dat het begrijpen van het alter ego...
...het belangrijkste deel is van de superheld.
Zolang er al verhalen verteld worden...
...is er altijd één geweest over een mens met andere krachten die ons iets leert.
Dat is de kracht van fantasie. Ik hoopte altijd dat een held mij zou komen redden.
In het dagelijks leven gebeurt dat zelden, maar in comics om de 30 dagen.
Comicbook-superhelden zijn ons moreel kompas.
Ze laten ons de wereld waarin we leven begrijpen.
Elke comicbook-generatie krijgt de comics die ze verdient.
Je kunt niet verwachten dat Spider-Man nog steeds dezelfde is van 20 jaar geleden.
Zaken veranderen.
Wie zet het masker op?
Dat is wat mij boeit aan superheldenverhalen.
Ze gaan eigenlijk over uitzoeken wie je bent.
Achter elk geweldig Marvel-verhaal, ongeacht het personage of het team...
...zit altijd een mooi verhaal over de persoon achter het masker.
MARVEL: ACHTER HET MASKER
In deze uitgave uit 1941 van Captain America...
...nam Captain het op tegen de nazi-schurk Red Skull.
De dialogen waren als volgt:
Dit land is gesticht door dissidenten, door mensen die iets beters wilden.
Ik denk dat superhelden altijd al deel uitmaakten van de Amerikaanse cultuur.
Zeker sinds ze werden geïntroduceerd eind jaren 30.
Superhelden hielpen ons door de Grote Depressie en WOII.
Door de jaren 50, 60, 70 en 80.
En elke keer bood de superheld ons...
...een taal om onze politieke, burgerlijke en persoonlijke identiteit te overdenken.
Comics zijn als medium heel erg symbolisch.
Omdat ze zo buitenproportioneel en allegorisch zijn.
Je krijgt de mogelijkheid om interessante sociale commentaren te geven.
Maar in essentie zijn het fundamentele vragen.
Over hoe we onze gemeenschap organiseren.
Speelt hij voor eigen rechter, werkt hij voor de politie?
Is het een man? Is het een vrouw? Is hij zwart? Is zij wit?
Dat zijn allemaal vragen die in wezen gaan over identiteit.
En het universum van Marvel bevindt zich midden in al die vragen.
Marvel was vanaf het begin al heel anders als comicbook-uitgeverij.
Er waren personages die de voorbode waren...
...van wat de klassieke Marvel-held in de jaren 60 werd.
Allereerst had je de oorspronkelijke Human Torch.
Niet te verwarren met de latere versie uit de Fantastic Four.
Ondanks zijn naam was de Human Torch geen mens.
Hij was een androïde, een kunstmatig gemaakt wezen...
...dat probeerde door te gaan voor mens, wat ook lukte.
En daar krijg je al het idee van wat later de Marvel-traditie werd.
De held als outsider.
Die vervreemd was van de rest van het menselijk ras...
...en desondanks erbij probeerde te horen.
Die een gemeenschap wil helpen die weleens bang voor hem was.
Wat Marvel heel goed doet, is spelen met geheime identiteiten...
...en met het concept van wat een identiteit is.
Wat dat betekent is dat het gaat over het dualisme dat voor ons allen geldt.
Op het werk zijn we anders dan wanneer we thuis zijn.
En binnen het Marvel-landschap...
...gaat het niet om jezelf verstoppen, maar om jezelf bekendmaken.
Personages gingen maskers dragen om een superheld te worden.
Het is de vermomming waarin zij hun hogere krachten kunnen tonen.
Het concept ontstond niet in comics.
Vóór de superhelden had je Zorro.
Een persoon die een andere identiteit aanneemt die men niet kent.
De wet bepaalt of een man sterft of niet.
Het is niet zomaar een vermomming.
Het masker en kostuum stellen iemand in staat...
...zichzelf te uiten als iemand die niet zichtbaar is in z'n dagelijkse identiteit.
Een van de redenen waarom 'n geheime of dubbele identiteit zo krachtig is...
...is omdat we allemaal meerdere ideeën over onszelf hebben.
En iemand als Spider-Man wordt een soort doorsneeman.
In ons alledaagse leven...
...zijn we ook in staat om iets groots te doen.
En heel veel Marvel-personages waren alledaagse mensen.
En dat dubbele bewustzijn...
...liet deze buitenproportionele figuren herkenbaar blijven...
...op een persoonlijk menselijk vlak.
We vragen de lezer om één ding te accepteren:
Dat iemand bovennatuurlijke krachten heeft.
Hij kan tegen een muur opklimmen of is zo sterk als tien man.
Maar daarnaast proberen we het zo realistisch mogelijk te schrijven.
Het enkele feit dat hij bovennatuurlijke krachten heeft...
...betekent niet dat hij geen acne heeft of problemen met zijn vriendin.
Dat hij geen neusholteontsteking krijgt tijdens een gevecht...
...of misschien geldzorgen heeft.
We maken ze niet alleen groot en sterk...
...en dat ze altijd winnen en alles prima is.
Kijk naar veel makers uit de jaren 30, 40 en 50:
Veel van hen waren Joodse immigranten, geboren in Amerika...
...als eerste generatie, of overgekomen uit Europa.
En als immigrant heb je in zekere zin een dubbele identiteit.
Het is geen toeval dat Stan Lee als Stanley Lieber is geboren...
...en Jack Kirby als Jacob Kutzberg.
Zij creëerden personages met een dubbele identiteit.
De ene identiteit voor thuis en de andere voor op het werk.
Mijn vader had een moeilijke jeugd.
Straatbendes waren toen... Je had een Joodse straatbende...
...een Ierse straatbende, een Italiaanse straatbende.
Afhankelijk van de buurt waar je in woonde.
Eind jaren 30 kwamen de eerste comics uit.
Hij zag dat als een manier om aan de Lower East Side te ontsnappen.
Eind jaren 30 was sprake van een heel antisemitische periode.
Joden werden geweerd van exclusieve scholen...
...uit country clubs, zelfs uit complete buurten.
Ik denk...
...dat hun creaties veel parallellen hadden met hun eigen levens...
...en wat er toen in de wereld gebeurde.
Die groepen die van de politieke mainstream waren buitengesloten...
...zagen die metaforen van je jas uitrukken en een held zijn.
Een masker opzetten en de nacht ingaan.
Die metaforen waren ongelooflijk krachtige denkwijzes...
...over wat jij kon bijdragen aan een land dat in rep en roer is.
Het is geen toeval dat je op de cover van Captain America #1 ziet...
...hoe Captain America Hitler op zijn bek slaat.
Wat een krachtig beeld.
Dat is een van de belangrijkste beelden uit de Amerikaanse popcultuurgeschiedenis.
En van wie kon dat beter komen dan van geassimileerde Joodse immigranten?
Veel mensen dachten: wacht eens even.
Hier slaat een Amerikaans personage een buitenlands staatshoofd op z'n bek.
We voerden nog geen oorlog.
Maar als mijn vader ergens een hekel aan had, dan was het aan pestkoppen.
En Steve Rogers werd daar het medium voor.
'Sla me zo vaak je wilt, maar ik blijf opstaan.'
Zo was mijn vader.
Eén natie, ondeelbaar...
...met vrijheid en gerechtigheid voor allen.
De superheld kan beschouwd worden als het schoolvoorbeeld van assimilatie.
Hij wil erbij horen.
Neem nou Captain America.
Zijn kostuum is in feite de Amerikaanse vlag.
Hij is Rockwell, hij is appeltaart.
Maar in feite is hij de vervulde wens van geassimileerde Joodse tekenaars...
...die als echte Amerikanen geaccepteerd wilden worden.
Het is interessant om te zien dat veel van die vroegere personages erbij horen.
Maar als je de personages bekijkt die hun mutatie niet konden verbergen...
...die bedacht werden na het gouden tijdperk van de comics...
Voor mij wordt daarmee een ander beeld van anders-zijn getoond.
Dan hebben we het over dat je geïsoleerd wordt vanwege je uiterlijk.
Toen ik opgroeide voelde ik me altijd anders dan anderen.
Iemand die er niet bij hoorde, hoe hard hij zijn best ook deed.
Die werd beoordeeld op zijn uiterlijk...
Om de kleren die ik droeg. Terwijl je gewoon jezelf wilde zijn.
Dwayne McDuffie en ik vroegen elkaar ooit...
...wie onze favoriete zwarte superheld was.
Mijn zwarte superheld is The Thing. En hij zei: Oké. Waarom?
Ik zei: Omdat hij altijd en overal opvalt. Waar hij ook is.
Hij zal altijd beoordeeld worden op zijn uiterlijk en niet om wie hij is.
En dat is voor mij heel herkenbaar als zwarte man.
Mijn vader was The Thing.
Ben Grimm gedroeg zich op dezelfde manier als mijn vader zou doen.
Of net andersom. Die twee waren inwisselbaar.
Ik denk dat mijn vader zichzelf zo op een bepaalde manier zag.
Dat mensachtige, stoere wezen dat mensen kon beschermen.
Er is het verhaal van de golem.
Een mythisch schepsel uit de modder dat de Oost-Europese Joden redde.
Schrijvers schrijven over zaken die ze kennen.
Veel thema's uit het superheldennarratief vinden hun oorsprong in de Bijbel.
Neem nou de Hulk. De Hulk was oorspronkelijk grijs.
Net als de golem, die feitelijk de blauwdruk was voor Frankenstein.
Net als zoveel personages in de popcultuur.
Het personage golem is niet echt een schurk.
Hij ziet er gewoon anders uit. En omdat hij er anders uitziet...
...wordt hij gevreesd en niet begrepen. Hij is de ontheemde zwerver.
Ik denk dat er een bijzondere Joodse wereldbeschouwing is.
Voor mij is Hulk 'n man van kleur, tot op zekere hoogte.
En als je interpretaties rond de Hulk en monstruositeit bekijkt...
...en hoe zwarten in een bepaald vakje worden gestopt...
...dan denk ik aan het citaat van James Baldwin:
'Zwart en bewust zijn in Amerika is in een constante staat van woede zijn.'
Bruce Banner is doodsbang voor de Hulk. Hij beschouwt hem als een monster.
Maar de Hulk is een deel van hem en Banner zelf is een held.
De essentie is dat woede jou verandert in een monster.
Maar stel dat dat deel het enige aanwezige deel van hem is...
...en dat wordt in 'n situatie gedwongen waarin zijn woede en kracht deugden zijn.
Dat stelt ons in staat naar de monster- lijke versie van onszelf te kijken...
...en in te zien dat datgene in onszelf dat wij 'n monster noemen, te redden valt.
Ik ben gek op dat element bij superhelden.
Als je zo'n simpele regel hebt, een eenvoudige instelling...
...dan kun je diep graven om meer diepte en emotie toe te voegen.
Oom Ben is dood en in feite heb ik hem gedood...
...omdat ik niet op tijd besefte...
Als je de Marvel-personages uit de jaren 60 en 70...
...vergelijkt met die van DC uit de jaren 40...
...dan is het grote verschil de introductie van psychologie.
Spider-Man is een superheld, maar ook een neuroot.
De Fantastic Four is een disfunctioneel gezin.
Je krijgt dus een nieuwe invalshoek...
...die je niet had bij de archetypes uit de jaren 40.
Wat Stan en Jack aanvankelijk introduceerden...
...was dat de personages minstens tweedimensionaal waren.
Ze waren dus meer gefocust op hen...
...de mensen in het kostuum met hun problemen...
...dan op de stijlfiguren van de superheldencomics.
De jonge Bruce Wayne loopt de bios uit en zijn ouders worden doodgeschoten.
Vanaf dat moment, letterlijk vanaf dat moment, is Bruce Wayne dood.
Batman wordt dan Batman.
En in het dagelijks leven gebruikt hij Bruce Wayne om Batman te faciliteren.
Bruce Wayne is het masker, Batman het personage.
Maar in de jaren 60 draaide Marvel het paradigma om.
Dan is Peter Parker belangrijk...
...en is het masker de façade.
Hij wordt helemaal iemand anders.
Hij is gevat. Hij is niet meer dat verlegen jongetje.
Hij kan allemaal dingen doen die hij in zijn normale wereld niet kan doen.
Door Spider-Man raakte je geïnteresseerd in Peter Parker.
Je was meer geïnteresseerd in zijn leven dan in dat van Spider-Man.
Wat gebeurt er met tante May? Hoe gaat hij zijn rekeningen betalen?
Hoe zou zijn romantische leven eruit gaan zien?
Flash Thompson is de fanatieke atleet van school.
Hij minacht Peter Parker en moet hem steeds hebben.
Maar Flash Thompson is een groot fan van Spider-Man. Dat was geweldig bedacht.
Dat was weer een andere manier van hoe Stan met geheime identiteiten speelde.
Welk eenzaam kind... En als je dat niet bent, hoef je geen comics te lezen.
Welk eenzaam kind denkt niet graag: als ze toch eens wisten wie ik was.
Peter Parker is een schoolvoorbeeld.
Het kind dat door iedereen gepest en onderschat wordt.
Als hij het masker opzet, is hij niet alleen 'n geweldige atleet en superheld...
...maar ook een wijsneus.
Peter Parker staat met zijn mond vol tanden...
...en Spider-Man strooit met oneliners.
Hij omcirkelt de schurk en maakt gekheid...
...over z'n denkvermogen, terwijl hij een grandioze monoloog probeert te houden.
Maar die kloof tussen de stamelende Peter Parker...
...en de bijdehante Spider-Man, drukt iets uit van hoe we onszelf zien.
Degene die we denken te zijn en degene die we willen zijn...
...komen allebei samen in hetzelfde personage.
Als ik een Marvel-comic pakte...
...zag ik dat je jezelf kon beschrijven met een bijvoeglijk naamwoord...
...en zo kon vertellen wie je was.
Bijvoorbeeld: de Verbazingwekkende Spider-Man...
...de Ongelooflijke Hulk, de Onoverwinnelijke Iron Man.
En die beschrijving van de personages bleef me altijd bij...
...tot op het punt waarop ik vanaf huis naar school liep...
...en dacht: vandaag ben ik de onoverwinnelijke Iron Man...
...en als die pestkoppen ruzie met me komen zoeken...
'Ik ben vandaag onopvallend. Net Spider-Man.'
Toen hiphop opkwam, dacht ik:
Kun je verhalen over jezelf vertellen aan de hand van muziek?
Mijn hele carrière deed ik gewoon alsof ik...
...de machtigste entiteit in het hiphopuniversum was.
En die fantasierijke schepping van een personage en identiteit...
...kwam allemaal door comics.
Als ik die microfoon heb, ben ik niet langer die keurige, katholieke scholier...
...met een bril, die comics leest en hoge cijfers haalt.
Ik verander in de geweldige...
DMC betekent niet langer Darryl McDaniels.
Nu betekent het: Destructieve Mic-Controlefreak, DMC.
een superheld als D als het oorlog wordt
ik kom binnen als de Hulk en de machtige Thor
de machtigste in het hiphopuniversum
Vanaf het allereerste begin...
...plaatsten Stan en Jack de Fantastic Four en daarna Spider-Man...
...en daarna de Hulk en Iron Man, enzovoorts in de echte wereld.
'Wat is daar zo bijzonder aan?'
Tot dan toe bestonden superhelden in een soort fantasiewerelden.
Superman woonde in Metropolis, dat was geen echte stad...
...maar een geïdealiseerde versie van New York.
Het was geen echte plek.
Ik werd gek toen Peter Parker echt in Queens bleek te wonen.
Stan Lee was een genie, want de superhelden waren echt in New York.
Voor mij was het dus geen fantasie. Het was echt.
Stan liep ver vooruit op de tijd.
Voor mij was dat de hoop die Marvel-comics uitstraalden.
Want als je opgroeit in de jaren 60, in die turbulente tijden...
...met de burgerrechtenbeweging, de vrouwenbeweging. Alles borrelde.
En Stan en Jack en iedereen die daar werkte...
...toonden een wereld waarin het gewoon zo was.
Overal gebeuren dingen. Het is op het nieuws.
En zowel Stan als Jack zijn zich daarvan bewust en reageren daarop.
Steve Ditko ging personages van kleur aanbrengen in menigtes.
Dan stond er een groepje kinderen bij Peter Parkers school...
...inclusief zwarte kinderen.
Hij tekende ze gewoon zo en daar waren ze dan.
En daar kwam geen commentaar op.
Niemand begon erover. Ze waren daar gewoon.
Er is een nummer van Spider-Man...
...waarin Spider-Man gevangen is door de Green Goblin en de Crime Master...
...en twee of drie agenten...
...komen hem helpen en een van hen is Afro-Amerikaans.
Is de comicbranche zwaar onder druk gezet door zwarten...
...om meer zwarten in comics te krijgen of staat dat er los van?
Nogmaals, ik kan niet voor de hele branche praten...
...maar wat ons betreft was er geen druk nodig.
Wij deden het al voor er sprake was van de Black Movement.
Tien jaar geleden hadden we Sgt Fury and His Howling Commandos.
Een oorlogstijdschrift voor mensen die oorlogstijdschriften haten.
We wilden niet zozeer de nadruk op zwarten leggen...
...maar het moest realistisch zijn.
En in Sgt Fury's peloton zat de Joodse jongen Izzy Cohen...
...de Italiaan Dino Manelli, de zwarte soldaat Gabe Jones.
Dat zijn we blijven doen. In al onze comics zitten zwarte mensen.
Allerlei soorten mensen. En niet als symboliek.
Onze wereld kent nu eenmaal allerlei soorten mensen.
En degene die alles veranderde...
...wat betreft personages van kleur in de superheldenwereld, is Black Panther.
Hij debuteerde in Fantastic Four en dat was in die tijd...
...Marvels best verkopende comic.
In dat eerste nummer wordt Panther behandeld zoals elk ander personage.
In zekere zin verrassend goed.
Het feit dat hij een Afrikaanse held is, is bijna ondergeschikt.
Hij verschijnt. Eerst is hij een mysterieus karakter.
Hij nodigt de Fantastic Four uit in zijn land.
Hij bespringt ze meteen en de volgende 20 pagina's slaat hij ze verrot.
Uiteindelijk blijkt hij geen schurk te zijn.
Hij is een goeie gast en hij doet dit om zichzelf te testen.
Het is best lullig dat hij dat doet bij de Fantastic Four...
...maar zij zijn superhelden. Het hoort erbij en aan het eind...
...zet hij zijn kap af bij de Fantastic Four...
...en zij zeggen: Het is de koning van Wakanda.
Niemand heeft het erover dat hij zwart is.
Als T'Challa zijn masker afzet...
...denken de lezers: mijn god, een zwarte superheld.
Maar de Fantastic Four zeggen dat niet.
Het mooie was dat het gewoon zo was.
Als je midden in deze onrust zit, midden in al deze veranderingen...
...dan lees je die comics en denk je: daar wil ik wonen, daar wil ik zijn.
De Black Panther, T'Challa is een koning.
Het was volgens mij een bewuste keus om hem zo indrukwekkend mogelijk te maken.
Daar gaat het eerste verhaal in feite om.
Het moet de lezers omverblazen, deze vent moet indruk maken.
Wat verrassend is aan veel van de vroege superhelden...
...is dat die vroege personages soms perfect waren.
Doorgaans is de eerste pannenkoek niet zo goed...
...maar Superman was perfect.
Batman, perfect.
Wonder Woman, perfect. Captain America, perfect.
Dus de eerste zwarte superheld, Black Panther, is perfect.
Hij is die coole, elegante, knappe vent die het voor elkaar heeft.
Geweldig. Deze vent heeft het allemaal.
En een voor een verslaat hij elk lid van de Fantastic Four.
Een paar nummers daarvoor, verslaan ze Galactus, die planeten eet.
Dus Black Panther verslaat degenen die Galactus hebben verslagen.
Oftewel: Black Panther is de gevaarlijkste in het Marvel Universe. Einde.
Tegen 1966 was het duidelijk...
...dat de aanpak van Marvel in comics een succes was.
Stan en Jack en Steve, iedereen besefte...
...dat er iets speelde. 'We verkopen heel goed...
...en verhoudingsgewijs veel beter dan alle anderen.'
Het zou nog tien jaar duren...
...voordat concurrenten permanent zwarte personages hadden.
Dit zijn personageschetsen waar ik John Romita aan liet werken.
Geweldig. Dit is zoals hij echt is.
Dit is het in 't echte leven en zo heeft Johnny het wat meer glamour willen geven.
De piloot bevalt me heel erg. Een zwarte vrouw. Dat is goed.
Een van de problemen met diversiteit in comics...
...is dat de bedenkers misschien diverse personages willen hebben...
...en diverse verhaallijnen...
...maar jarenlang waren de belangrijkste schrijvers en tekenaars...
...20-, 30- en 40-jarige witte mannen.
Ik ben de eerste Afro-Amerikaanse redacteur...
...en naar ik weet de eerste Afro-Amerikaanse schrijver...
...van wat wij zien als moderne superheldencomics.
Ik was 17 toen ik daar begon met werken.
Ik wist niet dat ik de eerste zwarte op kantoor was.
Op een ochtend kwam ik uit de metro...
...en ik huppelde op Madison Avenue.
Ik huppelde naar mijn werk, zo graag wilde ik erheen.
Toen besefte ik dat ik huppelde en ik dacht: zwarten huppelen niet.
Rich nam me mee naar DC Comics.
Hij introduceerde me daar om mijn werk te laten zien.
Hij bracht me eerst naar de art director bij DC.
Ik liet die man mijn werk zien. Het was een witte man. Iedereen was wit.
Hij knikte naar me, keek ernaar, legde het bij elkaar, gaf het terug...
...en zei: Dit is geweldig, knul...
...maar er werkt hier al een gekleurde tekenaar.
Kort daarna was ik bij Marvel en ik ontmoette de toenmalige redacteur.
Jim Shooter, denk ik. Hij noemde mij niet gekleurd.
Hij zei alleen: Ga naar de redactie, daar zullen ze kijken wat ze kunnen doen.
Mensen vragen altijd: Was er seksisme?
Eigenlijk het tegenovergestelde.
Hoewel er nog niet veel vrouwelijke fans waren...
...en er voornamelijk mannen op kantoor zaten...
...was iedereen een mentor.
Bij Marvel Comic stond de deur altijd open.
Iedereen kon binnen komen met z'n portfolio en ons lang genoeg vervelen...
...tot iemand zei:
Hier is een proefpagina. Probeer die maar te tekenen.
Naarmate de dag vorderde kwam de fles whisky uit de la...
...en dan gebeurde er van alles. Ideeën voor verhalen ontstonden.
Ik kan niet genoeg zeggen hoe leuk die mafketels die daar werkten, waren.
Iedereen bij Marvel was een mafketel.
Het was volledig onpolitiek correct.
Ja, er werden grappen gemaakt over zwarten...
...maar ook over Polen, over Italianen, over Joden.
Dus toen ik over zwarte personages ging schrijven...
...hoefde ik geen denkkader te veranderen of stelling te nemen.
Toen de jaren 70 aanvingen...
...kwam er meer belangstelling voor meer superhelden van kleur.
Ik weet niet of er heel hard werd nagedacht...
...over veel keuzes die werden gemaakt.
Veel schrijvers en tekenaars waren erg jong.
Dus zelfs de hoeveelheid levenservaring van een aantal van hen...
...kleurde vast de manier waarop ze dingen afbeeldden.
Zij absorbeerden de cultuur om hen heen als alle anderen...
...en dat sijpelde door in hun werk.
Er zijn zeker gevallen geweest...
...waarbij personages niet zo goed zijn gepresenteerd als had gekund.
Met name Luke Cage. Hij had een blaxploitation-personage moeten zijn.
Luke Cage werd bedacht naar aanleiding van Shaft.
Dat leidde tot die blaxploitation-periode.
Marvel ging door 'n blaxploitation-fase...
...met Brother VooDoo en Luke Cage met z'n 'vrolijk kerstmis'.
Ik voelde me erg aangetrokken tot personages van kleur.
Dat komt voort uit mijn jeugd in Cleveland...
...een heel gesegregeerde stad.
Mijn eerste zwarte vrienden waren comic-fans.
En ik vond het heel oneerlijk...
...dat er niet meer zwarte personages waren.
Als kind was Luke Cage een van mijn favoriete Marvel-comics.
Mijn neef en ik ontdekten samen Luke Cage...
...in een buurtwinkel, in de jaren 70.
We hebben die comic helemaal stukgelezen.
Omdat hij een van de eerste Afro-Amerikaanse superhelden was...
...gaven ze hem volgens mij geen masker.
Ze waren zo bezig met het juiste doen...
...eindelijk met helden van kleur, dat ze wilden dat mensen zagen...
...dat deze sterke, knappe, rechtschapen man een man van kleur was.
Als je de Luke Cage comics leest...
...is er niets aan Luke Cage wat van hem een zwart persoon maakt.
Hoe hij loopt, hoe hij doet...
...het is een vreemdsoortig idee over hoe 'zwart zijn' hoort te zijn.
Veel artiesten, als ze zwarte personages moeten maken...
...laten ze hen een soort slang praten. Maar het is geen slang.
Het is iets waarvan witte mensen denken dat slang is.
Heel vaak merk je op dat bij deze personages iets menselijks ontbreekt.
Zo ook wanneer je als volwassene naar je jeugdheld James Bond kijkt en denkt:
Wacht even, James Bond is nogal een probleemgeval.
Toen ik in de jaren 70 Luke Cage schreef...
...was ik nog niet zo woke als dat ik nu ben.
Ik probeerde goede verhalen te maken met respect voor het personage...
...en die hem niet als iets bijzonders behandelden, maar gewoon als held.
Dit was voor ons allemaal een gewenningsproces.
Je wordt niet opeens wakker in de wereld om je heen en denkt:
Zo zou het moeten zijn. Je werkt ernaar toe.
Ik vind het heel vreemd om een verhaal te bedenken als zwarte schrijver.
Ik zie mezelf namelijk niet als een zwarte schrijver.
Ik ben een schrijver. Ik schrijf overal over.
Ik heb heel lang aan Luke Cage gewerkt.
En uiteindelijk zei ik: Hoe zou deze persoon zich presenteren?
Hij sprak niet netjes, maar z'n spraak moest wel aangepast worden.
Het begint inderdaad als een blaxploitation-werk...
...maar door hertoe-eigening...
...zijn we in staat om dit ons eigen te maken.
Dit jive-talkin', staalharde personage...
...is eigenlijk een complexe vaderfiguur en leider...
...in wie veel mensen in dit land zich zullen herkennen.
Ik ben gek op Luke Cage.
Herkenning in comics is heel belangrijk.
Want als kind kijk je op tegen die mensen omdat ze het goede vertegenwoordigen.
Op papier zie je wie goed is en wie slecht.
Iedereen heeft het recht zichzelf te her- kennen in de media die ze tot zich nemen.
Het is krankzinnig om te denken dat mensen veel geld uitgeven aan iets...
...waarin ze niet hun lichaam, klasse, ras, seksualiteit of gender herkennen.
Het is bizar dat mensen alleen zijn vermaakt met producten...
...waar zij geen affiniteit mee hadden...
...of toch, maar dan heel homogeen, en dat jarenlang.
In comics worden stereotypen gebruikt om verhalen te vertellen.
Daarom zijn er zoveel problematische constructies rondom ras in comics...
...omdat ze van sociale normen lenen.
Zo zie je aan het eind van het gouden comictijdperk...
...van die vreselijke raciale stereotypes.
En veel propaganda over Aziaten ten tijde van WOII.
Ooit werden Aziaten in comics letterlijk geel ingekleurd.
Er werd echt geel gebruikt.
Larry Hama vertelt hierover.
Ik zei: Misschien moeten we stoppen met het geel inkleuren van Aziaten.
'Waarom doen we dat?' 'We doen het altijd zo.'
'Misschien wordt het tijd om daarmee op te houden.'
In het eerste nummer van Sgt. Fury and His Howling Commandos...
...is Gabe Jones een gekleurde blanke.
Hij is een gekleurde blanke omdat tot aan dat moment...
...er nog geen personage van kleur in de comics voorkwam.
Er waren geen zwarte mensen...
...behalve Amos 'n Andy...
...stereotype karikaturen met bolle ogen en dikke lippen.
De comic werd naar de drukker gestuurd...
...en de kleurbepaler moet gedacht hebben: dit is een vergissing.
En kleurde hem blank in.
Stan moest hem opbellen om het te laten corrigeren voor de komende nummers.
In die vroege nummers en in die vroege jaren...
...hadden ze niet eens de juiste huidkleur.
Gabe Jones ziet er eerder grijs uit en van steen in veel nummers...
...dan het echte diepe Afrikaans-Amerikaanse bruin...
...omdat ze de kleurencombinatie niet konden bepalen...
...uit rood, geel en blauw, om een huidkleur te maken die wel klopt.
Je kunt heel hard schreeuwen en protesteren.
Maar daarmee jaag je mensen alleen maar meer tegen je in het harnas.
Het betekent meer als je er deel van gaat uitmaken...
...en 't van binnenuit verandert.
Toen ik bij Marvel in dienst kwam...
...waren ze verhalen uit de jaren 50 aan het herdrukken...
...en een daarvan was Jungle Action.
En die comics bevatten echt heel racistische verhalen...
...van jungleblonde goden en godinnen die de inheemse bevolking kwamen redden.
Ik zei tegen de redactie:
Ik vind het ongelooflijk dat Marvel dit publiceert in 1973.
Zijn jullie gek of zo?
En ik moet iets gezegd hebben als:
Kan een Afrikaans personage niet op z'n minst de held zijn?
Ze zeiden: We gaan de Black Panther verwerken in Jungle Action.
Volgens mij had de redactie daar nog niet goed over nagedacht.
Omdat iedereen van de cast uit Wakanda kwam...
...zouden er alleen maar zwarte personages zijn.
Dit was nog niet eerder vertoond in een Amerikaanse comicreeks.
Don McGregor, zijn Black Panther was heel modern voor die tijd.
Hij creëerde die futuristische, superwetenschappelijke maatschappij.
Die wereld, de beschaving van Wakanda.
Wat Marvel vaak deed, wat fantastisch was...
...was dat ze graag met stijlfiguren speelden en die op z'n kop zetten.
De Black Panther zit dus in Afrika. In diep, donker Afrika.
Dit onontgonnen gebied. Stijlfiguurlijke stijlfiguur.
Maar Wakanda is een technologisch paradijs en het meest welvarende land ter wereld.
Wacht even. Dit is geen stijlfiguur meer.
Het meest interessante aan het Black Panther-verhaal...
...is het concept van een ongerept zwart gebied.
Een gebied vol macht en vieringen.
Toen ik deze open, technologisch geavanceerde, prachtige samenleving zag...
...moest ik bijna meteen huilen.
In die tijd was er een heropleving van de Ku Klux Klan...
...en zo ontstond de Panther versus de Klan.
T'Challa is met Monica Lynne, zijn geliefde van dat moment.
Ze hebben het over een oom van haar, tijdens de periode van wederopbouw...
...na de Burgeroorlog in de Verenigde Staten.
Als de moeder het verhaal vertelt...
...vertelt ze hoe het haar oom Caleb echt vergaan is.
Op andere pagina's bedenkt Monica hoe het zou zijn gegaan...
...als T'Challa bestaan had in het Amerika van 1868.
Dit is precies de kern...
...van waarom mensen van superhelden in comics houden.
Omdat T'Challa zorgt dat het goedkomt. En in het echt wordt Caleb opgehangen.
Naarmate er meer comics verschenen, werd het duidelijker...
...dat ze niet slechts zwarte personages wilden.
Ze wilden de Avengers erbij halen, om de Black Panther te helpen.
Ik zei: Nee, dat past niet.
Ik wil niet dat de witte gasten erbij komen...
...om de zwarte te helpen, omdat hij het niet kan.
T'Challa kan alles zelf. Hij heeft er niemand bij nodig.
Hij handelt de belangrijke zaken af.
De Black Panther is ooit de Black Leopard geworden...
...omdat Marvel bang was...
...dat hij aan de Black Panther-partij gelinkt zou worden.
T'Challa werd ooit docent in Amerika...
...en dat leek me niet juist voor een Afrikaanse koning.
Iedereen maakt fouten.
De vraag is wat je ermee doet. Leer je ervan?
Stil.
Met Stan aan het roer was er de neiging... Wat zijn kwaliteiten ook waren...
...sterke vrouwenrollen schrijven hoorde daar niet bij.
Hij behandelde alle vrouwelijke personages...
...als de wetenschapster in slechte horrorfilms uit de jaren 50.
Mooi, maar niet al te slim. Een vrouwelijk personage moest gered worden.
Wat echt interessant is aan de Marvel-geschiedenis...
...is dat toen ze met hun superheldenreeks begonnen begin jaren 60...
...hun andere uitgaves comics waren over jonge vrouwen.
Ze gaven Patsy Walker uit en Patsy and Hedy.
Net als Linda Carter, Student Nurse...
...de romcom-avonturen van een verpleegster in opleiding.
Op een bepaalde manier werden die geïntegreerd...
...in de superheldenverhalen.
De heldinnen hebben minder grote krachten.
De Wasp kon krimpen en mensen steken en rondvliegen.
Sue Storm was een soort huisvrouw bij de Fantastic Four.
Haar oorspronkelijke kracht was: verstoppen. Ze wordt onzichtbaar.
Mannelijke personages kregen de heel fysieke krachten...
...en vrouwelijke personages konden dan ergens naar wijzen en poseren.
Krachten dus waarbij je mooi staat te wezen en ergens naar wijst...
...en iets met je geesteskracht kan.
Zo'n kracht waarbij je er goed uitziet terwijl je degenen om je heen beïnvloedt.
Telkens als gender en seksualiteit naar voren komen in Marvel-comics...
...laat het goed zien hoe er in die tijd gedacht werd.
En elke volgende generatie heeft weer stappen gezet.
Wat willen we? -Vrouwenrechten.
Wanneer willen we die? -Nu.
Stan wilde dat ik een vrouwelijke superheld zou creëren...
...die de Marvel-naam zou dragen.
Ik haalde elementen uit reeds bestaande comics...
...zoals Carol Danvers.
Ik gaf haar 'n achtergrond die haar linkte aan de Captain Marvel-reeks...
...en probeerde een feministische superheldin te creëren.
Toen de strip begon in 1976 was het net zoals de meeste Marvel-dingen in 1976...
...een poging om wat er in die tijd ook leefde, aan te boren.
De vrouwenbeweging was toen heel groot. 'We creëren een superheldin.
Zij wordt Ms Marvel. Dat is actueel.'
Op het eerste nummer stond zoiets als: Deze vrouw vecht terug.
Het was mijn doel om een feministische superheld te schrijven.
In het eerste nummer zegt een meisje tegen haar moeder:
Zo wil ik ook zijn als ik groot ben.
Dat leek me belangrijk om te proberen te creëren:
Een wilskrachtig, sterk, vrouwelijk personage...
...dat onafhankelijk was en niet slechts als romantisch element werd opgevoerd.
De comic was heel feministisch.
Veel zwaarder op de hand dan wat ik ooit eerder had gedaan.
Met een bril zoals die van Gloria Steinem, en een scheiding in het haar.
En ze was de redacteur van Woman Magazine.
Maar de Marvel Universe-helden zijn gewone helden.
Het zijn mensen met problemen...
...en vaak lopen dingen voor hen niet zoals ze moeten.
Dat vind ik logisch, maar daardoor past Carol er niet goed bij...
...want Carol is een krachtige, prachtige blondine.
Daar klopt iets niet.
Bij onze personages gaat het vooral over wie zij zijn achter het masker.
Maar bij Carol Danvers denk je meteen aan het kostuum.
Dat is het eerste wat je ziet.
Het is in feite een badpak met lieslaarzen en 'n sjerp:
De meest ondoeltreffende manier om schurken in elkaar te slaan.
En heel koud als je op grote hoogtes vliegt.
Maar het was een andere tijd en de mannelijke blik stond voorop.
In een comic wordt 'n vrouw getekend met 'n supersmalle taille...
...en enorme borsten.
Het voelt als een andere versie van vrouwelijkheid...
...en van stoer zijn, want als vrouwen door mannen getekend worden...
...en ze willen laten zien dat ze stoer zijn...
...krijgen ze vaak mannelijke kenmerken van stoer zijn.
Een stoere vrouw zijn is soms anders dan dat...
...of genuanceerder dan dat.
We hebben geen vrouwelijke bikkels nodig.
Of dat vrouwen sterk moeten zijn op een sociaal aanvaardbare manier.
Maar als je vrouwen hebt die geen foutjes mogen hebben...
...of er alleen zo uit mogen zien en alleen die dingen kunnen...
...en geen slechte keuzes kunnen maken, dan is dat saai. Snap je?
Dat is niemands favoriete personage.
Toen mijn moeder studeerde, kwam ze bij de RAF terecht...
...omdat ze gevechtspiloot wilde worden.
Dat stonden ze niet toe...
...want vrouwen mogen niet vliegen in Spitfires.
Dus ging ze bij een radarpost werken, aan de Engelse zuidkust, in 1940.
Het was een heel avontuurlijke tijd om op die plek dat werk te doen.
Dus ik dacht: als ik mensen ken die dat echt doen...
...waarom kan ik hun equivalent dan niet op papier zetten?
Waarom zouden vrouwen in comics alleen 'de vriendin van' zijn.
Waarom zijn er geen 'vriendjes van'?
Waarom kun je geen eigenzinnige individuen creëren en die het leven zuur maken?
Niemand anders deed dat, dus dacht ik: kan mij het, ik probeer het gewoon.
Dat zijn de The All-New, All-Different X-Men van rond 1975.
De personages bestonden oorspronkelijk uit vijf witte Amerikaanse jongeren...
...en ze vervingen hen door een internationaal team.
In mijn tienertijd kwam de Uncanny X-Men uit.
Dat haalde ineens een heel ander niveau.
Misschien was het de tijd, of de burgerrechtenbeweging...
...maar die bruine huid...
...en niet alleen die bruine huid, die zwarte huid...
...en hun pogingen tot een Aziatische huidskleur, die nog steeds te geel was...
Dat was prachtig om te zien.
De X-Men van de jaren 70 is zo fascinerend...
...want het is zo'n agressieve poging tot representatieve diversiteit.
De X-Men van begin jaren 60...
...hoorden af te wijken van gewone mensen...
...omdat ze mutanten waren.
Maar in feite was het een groep tieners met een wit privilege.
Het maakte dus zijn eigen belofte niet waar.
De X-Men van 1970 blies de verzonnen categorie mutanten nieuw leven in...
...en zegt: Wat als er heel veel mutanten waren...
...maar ze wijken allemaal sterk van elkaar af?
Dus moesten ze een gezamenlijk doel krijgen.
Voor mij draait het er bij de X-Men om...
...dat ze outsiders zijn, samengevat in de zin:
'Ze dienen en beschermen de wereld die hen haat.'
Het idee was dat ze daar nooit aan konden ontsnappen.
De X-Men waren de eerste superhelden die altijd hetzelfde waren...
...of ze hun kostuums droegen of niet.
Het maakte niet uit of Wolverine zijn geruite hemd en cowboyhoed droeg...
...of het geel en blauwe superheldenkostuum.
Hij was dezelfde gast en hij reageerde op dezelfde manier op mensen.
Er was geen kunstgreep nodig dat je niet de persoon was die je was.
Het idee van maskers dragen klopte gewoon niet.
Als ik een normaal kind was en op m'n 13e verjaardag wakker werd...
...als Nightcrawler, dan zou ik pissig zijn.
Maar als ik zo geboren ben...
...als ik er zo uitzie als ik uit de doos kom...
...wat ben ik dan voor iemand?
Toen dacht ik: ik kan er maar beter het beste van maken...
...omdat ik aan muren kan hangen, kan teleporteren.
Ik heb een gelede staart.
Ik ben cool. Ik ben zo cool.
Als je zo ver van de norm afwijkt...
...is dat een voordeel of een last.
Waarom zou je willen dat het een last was? Koester het en kijk waar het je brengt.
Chris liep ver vooruit wat betreft diversiteit en emancipatie.
Dat was uniek.
Als je terugkijkt...
...hebben vrouwelijke personages de beste verhalen in de X-Men van Chris.
Hij deed ook de vroege versies, waarin mensen van sekse veranderen...
...zoals nu zo vaak gebeurt.
En ooit wilde hij dat iemand Professor Xavier zou hersenspoelen...
...waarna die een jurk met hakken zou dragen, en ik zei: Chris, dat gaat te ver.
Wat zo fascinerend is aan de X-men in die periode...
...is dat de comic erg betrokken is bij de vrouwen- en homobeweging...
...hoewel ze geen van die termen ooit in de comic zouden gebruiken.
Homobevrijding, die maatschappelijke beweging zegt:
Wij willen onze identiteiten kunnen uitdragen...
...door hoe we ons kleden, hoe we dansen, hoe we liefhebben...
...en die comic bekeek hoe ze die idealen konden transformeren...
...naar hoe mutanten eruitzien op papier.
De personages lijken allemaal als travestiet verkleed.
Hun kostuums zijn buitengewoon flamboyant.
En dan al die epische scènes waarin ze de ruimte ingaan...
...en eruitzien als een verzameling discodiva's.
Dat plezier sprak me echt aan.
'Je kunt genieten van datgene dat jou anders maakt.'
De vraag is: Wie ben ik? Wie ben ik in de wereld?
Ten opzichte van de mensen om me heen en ten opzichte van mezelf?
Natuurlijk waren de superkrachten leuk...
...want dat levert spektakel op en mensen die in de ruimte vliegen...
...en elkaar slaan.
Maar dat verhulde alleen de echt intieme ontdekking...
...van wie jij was en wie de mensen om jou heen waren.
Met de X-Men had je plotseling een gemeenschap vol mensen die jou kenden.
Ik groeide op in de Bronx en dat was een zware tijd.
Je kon je verschuilen achter comics...
...vooral als je dingen over jezelf moest verbergen.
Mijn homoseksuele kant was dol op afzondering...
...en de overeenkomsten tussen een jonge homo zijn en een X-Man.
We voelden ons voor het eerst onderdeel van het verhaal.
Dat was heel belangrijk, want daarvoor was er niets.
Ik keer me af van aids.
Er was een beweging rondom de aids-crisis.
Marvel liet de kans lopen om homoseksuele personages op te voeren.
Er zijn verschillende manieren om ervaringen van mensen te laten zien.
Comics zijn heel succesvol geweest...
...in het scheppen van uitgebreide fictieve metaforen.
Een mutant zijn komt dus overeen met een raciale minderheid zijn in de VS.
Of een mutant zijn lijkt op homoseksueel zijn.
Maar er komt een moment waarop echte mensen zeggen:
Ik moet mezelf hierin terugzien.
Ik kan geen fictieve metafoor blijven, want ik ben een mens van vlees en bloed.
Dus een andere manier om ervaringen van mensen te laten zien...
...is om gewoon mensen te laten zien.
ALPHA FLIGHTS NORTHSTAR IS HOMOSEKSUEEL
Ze hebben het geprobeerd. Ze hebben het echt geprobeerd.
Toen ze Northstar uitgaven.
Northstar was het eerste openlijk homoseksuele Marvel-personage.
Dat was heel belangrijk voor de homogemeenschap.
Maar de focus lag nooit op zijn privéleven of relaties.
Het was zoiets van 'ik ben homo' en daar bleef 't dan bij.
De schrijver ervan wilde dat hij een verhaallijn had waarbij hij aids kreeg.
Daar begon hij aan, maar Marvel werd zenuwachtig.
Dus veranderde het in de loop van het verhaal...
...en uiteindelijk werd het iets heel bizars...
...waarbij Northstar uiteindelijk voor de helft...
Ik zweer dat dit waar is. ...voor de helft fee was.
Dat was nooit de bedoeling, maar het is echt een slechte comic.
Als de enige personages die je ziet de stereotypen zijn...
...dan worden het stereotypen. Dat is bijna de definitie ervan.
Als dat het enige beeld is dat je ziet van een hele groep mensen...
...dan is dat nep.
Maar als je een personage meerdere dimensies geeft, dan heb je een persoon.
En dan vervangt hij niet een hele gemeenschap.
Uiteindelijk moeten makers gewoon beter naar de wereld kijken.
Ze moeten allerlei verschillende soorten personages introduceren...
...en er dan met hun creatieve inzicht mee aan de haal gaan.
Het uiteindelijke doel van de maker is om wat we al van de wereld weten...
...namelijk dat die divers is...
...en die aan ons op nieuwe en spannende manieren tonen.
Haal ze door de molen.
Haal ze door de molen waar we elk Marvel-personage doorheen halen...
...ongeacht wie ze zijn.
Word van een held een schurk.
Sterf, sta op uit de dood, raak ernstig gewond...
...herstel daarvan, voeg je bij de Avengers, word door ze weggestuurd.
Alles wat Spider-Man is overkomen...
...of Captain America of Iron Man, in al die jaren...
...moet dat personage overkomen.
Want dat betekent dan...
...dat schrijvers voor dat personage willen schrijven...
...dat tekenaars dat personage willen tekenen...
...en dat het personage nu verweven is met het Marvel Universe.
Veel mensen willen het diversiteit noemen. Ik wil het inclusiviteit noemen.
We zaten te lunchen, het was geen vergadering of zo.
We spraken over wat we anders zouden doen aan dingen die we hadden gedaan...
...en alles ging prima met Ultimate Spider-Man. Die liep goed.
De comic was al jaren een succes.
We hadden het erover dat als je de achtergrond van Spider-Man ontleedt...
...een jongen uit New York, die bij zijn tante woont, een nerd...
...dat er niets is waarom hij wit zou moeten zijn.
Er zijn genoeg dingen, zoals de locatie...
...en andere zaken, waardoor hij 'n jongen met 'n andere achtergrond zou kunnen zijn.
En als dat idee eenmaal in je hoofd zit, gaat het er nog maar moeilijk uit.
Als we dit nogmaals zouden doen, zouden we hem een kleur hebben gegeven...
...en een heel andere stem.
En we dachten: ja... En ik zei: Waarom doen we dat niet?
Peter Parker stierf op heldhaftige wijze.
Hij redde het leven van zijn tante, waar hij z'n oom eerder niet had kunnen redden.
Maar hij wist niet dat een andere jongeman...
...ook door een spin gebeten was. Zijn naam is Miles Morales.
Terwijl iedereen de schokkende dood van Spider-Man verwerkt...
...trekt Miles zijn masker af voor wat frisse lucht...
...en dan zien we wie hij is.
George Lucas zei dat een schrijver heel makkelijk een puppy kan doden.
Want dat vindt iedereen zielig.
Door Peter Parker te doden had ik de puppy gedood.
Dat verhaal was niet goed genoeg. Maar toen de dood van Peter Parker...
...Miles inspireerde, zoals oom Ben Peter had geïnspireerd...
...wist ik dat het verhaal boven dode puppy's was uitgestegen.
Miles verhield zich tot het thema...
'Bij veel macht hoort veel verantwoordelijkheid'...
...op een heel andere manier dan Peter Parker had gedaan.
Het idee dat die rollen door andere personages worden ingevuld...
...hebben we vaker gezien.
Het verschil in deze ronde is dat we zien...
...dat de cast een betere weerspiegeling is...
...van de wereld waarin we leven.
Dus bij Carol ga ik terug naar wat de essentie van haar identiteit is.
Waar komt haar pijn vandaan?
Hoe zorg ik dat ze niet alleen ambitieus is, maar ook herkenbaar.
Ze moet het verknallen. Ze moet vallen en weer opstaan.
Ze moet af en toe op haar flikker krijgen.
Dus ik ga terug en lees zoveel mogelijk over haar achtergrond...
...en ik ontdek dat haar vader, op wie ze dol is, twee zonen en een dochter heeft.
Hij kan niet voor allemaal een opleiding betalen en hij stuurt de jongens.
Carol gaat bij de luchtmacht om haar opleiding te bekostigen...
...en ze probeert de rest van haar leven haar vader te bewijzen...
...dat zij net zo goed is als de jongens.
En dat is menselijk en herkenbaar.
En hoewel ze beeldschoon is en heel krachtig...
...ervaart ze een heel menselijke pijn.
En zo creëer je een personage dat je wilt aanmoedigen.
Toen ik Black Panther ging schrijven...
...zei ik dat ik het comic-equivalent van een Public Enemy-album zou maken.
Als zij Bring the Noise maken...
...of Party for Your Right to Fight, It Takes a Nation of Millions...
...hebben ze zoiets van: Dit is voor ons...
...en onze vrienden, en we gaan onszelf een superplezier doen.
Na orkaan Katrina, deze ongelooflijke tragedie in een heel zwarte stad...
...dacht ik: dit is een situatie...
...waarbij we een idee dat ik heel graag wilde uitvoeren, konden testen:
Zwarte Avengers.
Laten we Black Panther, Luke Cage, Blade, Photon...
Laten we een zwart superteam bij elkaar zetten om dit probleem op te lossen.
Dat is de vervulling van een wens die ik al mijn hele leven heb...
...en dat is wat er gebeurde.
Ik besefte dat het Marvel Universe weinig Aziatisch-Amerikaanse personages had.
Met name weinig jonge Aziatisch-Amerikaanse mannen.
Ik dacht: die niche wil ik graag invullen.
En dus heeft de briljante knul Amadeus Cho een ontmoeting met de Hulk.
Hij zegt: Oké, Bruce, jij hebt genoeg tragedie gekend.
Ik genees je van de Hulk zijn.
Aangezien ik alles denk te weten, neem ik de krachten van de Hulk over.
Ik word de beste Hulk ooit. De helemaal te gekke Hulk.
Dat werd de comic: The Totally Awesome Hulk.
Ik zat in de onderbouw, ik was denk ik twaalf...
...toen ik besefte dat mensen een beeld hadden...
...van moslims dat vijandig of onbegrepen was.
Marvel heette me echt welkom...
...en moedigde me aan om een ander soort Marvel-verhaal te vertellen.
Kamala Khan, de gloednieuwe Ms Marvel, is een jonge, nieuw ontdekte inhuman.
Ze is Zuid-Aziatisch, een moslima uit Jersey City...
...en Captain Marvel, Carol Danvers, is haar meest favoriete superheldin ooit.
Ze is lang, ze is blond, ze heeft blauwe ogen.
Ze is alles wat Kamala Khan niet is.
Het eerste wat er gebeurt als ze haar krachten krijgt...
...is dat haar lichaam verandert en ze besluit onbewust...
...dat ze op Carol Danvers wil lijken.
Dus haar zoektocht terug naar zichzelf...
...en het evenwicht van haar krachten, is het begin van haar verhaallijn.
Puur thematisch gezien, is het idee van de gemaskerde superheld...
...de persoon die bang is om zichzelf te laten zien...
...niet meer zo krachtig als ooit.
We zien dat de acceptatie van onderlinge verschillen groter wordt.
Dat elk individu uniek is.
En dan heb je geen dubbele identiteit nodig.
Je kunt jezelf zijn. Je hoeft jezelf niet te verstoppen.
Als we Captain America zien, en Thor, die belangrijke personages...
We zien in hen de idealen die zij vertegenwoordigen.
Deze idealen kunnen door iedereen worden uitgedragen.
De metafoor van een masker op- en afzetten...
...en uitzoeken of je een superheld bent of slechts een gewoon iemand...
Je kunt allebei zijn. We zouden allebei moeten zijn.
We moeten in die ruimte daartussen leven.
Daar komt onze kracht vandaan.
En dat maakt het Marvel Universe nog interessanter.
Dit is Captain Marvel #6, legacy 140, met The War of Realms.
Wat er hierna komt, weet niemand.
Maar er volgt een heel opwindende mogelijkheid...
...terwijl we onze weg proberen te vinden in een demografische transitie...
...waarin Amerika aan het eind van het volgende decennium...
...vooral uit minderheidsculturen zal bestaan.
Hoe leven we in die wereld?
Hoe we samenleven wordt bepaald door de verhalen die we tot ons nemen.
Ik zeg altijd tegen fans van deze comics: Veel van jullie denken dat deze helden...
...en deze personages en deze schurken, voor jullie zijn gemaakt.
Dan zeg ik: Nee, ze bestaan omdat jij bestaat.
De echte wereld is ons schilderdoek.
Als we niet meer uit ons raam kijken en zien wat er echt gebeurt...
...dan mislukken onze comics, onze verhalen.
Ik denk niet dat comics verplicht een afspiegeling moeten zijn.
Ik denk alleen dat je gek bent...
...als je niet aan afspiegeling doet. Uit zakelijk oogpunt.
Uit het oogpunt van storytelling. Want daar is alle reden toe.
Het is in potentie geweldig...
...wat er gebeurde met Black Panther en Hollywoods bewustzijn van inclusiviteit...
...en wat diversiteit betekent.
Ik kijk er met verwondering en verbazing naar en denk:
Dit is geweldig.
De andere helft van me kijkt met een dichtgeknepen oog.
Want ik heb dit eerder meegemaakt.
En de deur ging bijna net zo snel weer dicht als hij open was gegaan.
Desondanks blijven we doen wat we doen.
We blijven met deze personages en deze verhalen komen...
...want het is te belangrijk om dat niet te doen.
Comics in het algemeen en superheldenverhalen in het bijzonder...
...tonen een ambitieus en geweldig beeld van de menselijke geest...
...en hoe die kan worden...
...en ze stimuleren ons naar onszelf te kijken en te ontdekken wat mooi is.
We graven door al die onzekerheid heen en ontdekken wat ons uniek maakt...
...wat ons sterk maakt, en dat halen we naar voren.
In veel superheldenverhalen is de held het ideaal.
Wat ik altijd mooi vond aan Marvel is dat de mens het ideaal was.
Dat vind ik nu echt opwindend, waar we nu staan.
Wie ben je? Wie wil je zijn?
Open bulletins, Stans zeepkist, februari 1980.
Heb even geduld, mensen. Het is weer filosofietijd.
De menselijke aard verandert niet, de omgeving wel.
Wat er gebeurt, is dat de wereld woest aan het veranderen is.
Als je met je ogen knippert, zijn er weer nieuwe regels.
We verschillen niet veel van elkaar.
In feite willen we allemaal hetzelfde in het leven.
Een zekere mate van veiligheid, wat lol, wat liefde, vriendschap...
...en respect van onze tijdgenoten.
Dat geldt voor Indiërs, Chinezen, Russen...
...Joden, Arabieren, katholieken, protestanten...
...zwarten, bruinen, witten en groene Hulken.
Dus waarom stoppen we er niet mee om de anderen te haten?
Kijk gewoon in de spiegel. Die ander, dat ben jij.
Excelsior. Stan.
Vertaling: Frank Bovelander