Downloaded from YTS.MX
‪(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ฉันยังจำได้ว่าฉันนอนอยู่บนเตียง
‪เปิดโคมไฟหัวเตียง
‪และร้องไห้เพราะเรื่องนี้
‪เรื่องนี้มันกินใจฉัน
‪มิชา ดีฟอนเซกามีคุณสมบัติของหญิงสาว
‪ที่พวกเรา รายการเอ็กเซปชันแนล วีแมน ‪อยากสัมภาษณ์ครบถ้วนทุกประการ
‪หยุดแป๊บหนึ่งแล้วก็หมุน เข้าใจแล้ว โอเค
‪เตรียมตัว
‪เรื่องราวของเธอเกิดขึ้นในเบลเยียม
‪แต่เธออาศัยอยู่ในมิลลิส แมสซาชูเซตส์
‪ห่างจากสถานีวิทยุไป 20 ไมล์
‪จะนับถอยหลังให้ฉันไหม
‪สาม สอง หนึ่ง…
‪(ออกอากาศ)
‪(เมจิค 106,7…)
‪บางครั้งเรื่องเล่ามันก็น่าทึ่งจนเหลือเชื่อ
‪บางครั้งความเศร้าที่คนคนหนึ่งรู้สึกมันก็มหาศาล
‪และทรงพลัง
‪และบางครั้งความกล้ามันก็ยิ่งใหญ่
‪จนทำให้คุณสยบยอม
‪ในช่วงปลายยุค 80 ‪เราอาศัยอยู่ในมิลลิสมาได้ 37 ปีแล้ว
‪ทุกคนรู้จักกันหมด
‪แล้วเราก็มีเพื่อนบ้านใหม่
‪คู่รักจากเบลเยียม มอริซและมิชา
‪ในมิลลิสมีคำกล่าวที่ว่า
‪"เมืองเล็ก ครอบครัวใหญ่"
‪มันเป็นชุมชนเล็กๆ และเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน
‪อยากโดนจูบไหมจ๊ะ
‪มิชาเป็นคนดีมาก เธอเป็นมิตรและใส่ใจ
‪ฉันไม่เคยเจอใครที่ผูกสัมพันธ์กับสัตว์ ‪เหมือนที่มิชาทำ
‪เธอมีแมวหลายตัว
‪นิสัยเธอแปลก แน่นอน
‪วันหนึ่งฉันไปดื่มชาที่นั่น
‪แล้วเธอก็เล่าชีวิตในช่วงสงคราม ‪กับเรื่องอื่นๆ ให้ฉันฟัง
‪เธอลงรายละเอียด
‪ฉันจะพาคุณไปรู้จักชีวิตของเด็กผู้หญิงชื่อมิชา
‪วันหนึ่งเธอรอพ่อมารับอยู่ที่โรงเรียน
‪แต่พ่อของเธอไม่มา
‪ฉันอ้าปากค้างไปเลย
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งแตะไหล่เธอ ‪แล้วบอกว่า "มากับฉันสิ"
‪เด็กผู้หญิงถูกพาไปยัง ‪บ้านของครอบครัวที่เธอไม่รู้จัก
‪เธอได้ชื่อใหม่และชุดใหม่
‪ตอนที่เธออายุแค่เจ็ดขวบ
‪หลายปีที่เธอเดินเท้าตามลำพัง
‪ผ่านหลายประเทศที่ตกอยู่ใต้การยึดครองของนาซี ‪เป็นระยะทางหลายพันไมล์
‪เพื่อตามหาพ่อแม่ที่ถูกเนรเทศ
‪ปัจจุบันมิชาคือหญิงชาวยิววัยกลางคน
‪อาศัยอยู่ในเขตบอสตัน
‪เธอคือผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪และเธอก็มาที่นี่เพื่อบอกเล่าเรื่องราวอันน่าทึ่ง
‪เกี่ยวกับความกล้าและการเอาตัวรอด
‪ฉันคิดถึงพ่อแม่ของฉันทุกวัน
‪แม่ของฉันชื่อเกอรูชา
‪ส่วนพ่อชื่อโรเบิร์ต
‪หรือรูเวนในภาษาฮีบรู
‪แต่นามสกุลของเรา
‪ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเคยรู้
‪ฉันไม่ได้รู้อีกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่
‪ว่าพวกเขาไปไหนหรือตายยังไง
‪จวบถึงวันนี้ ฉันก็ยังไม่รู้
‪เงียบนะทุกคน
‪เอาละ มิชา ช่วยพูดถึงครั้งแรก
‪ที่คุณเล่าประสบการณ์ของคุณให้ฟังหน่อย
‪วันหนึ่ง…
‪ที่โบสถ์…
‪มันคือวันยม ฮะโชอาห์ ‪วันรำลึกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์…
‪ฉันถูกขอให้เล่าเรื่องราวของฉัน
‪(วิหารเบธ โทราห์)
‪สามีโน้มน้าวให้ฉันเล่า
‪เขาบอกว่ามันจะปลดปล่อยฉัน
‪พอฉันขึ้นไปบนแท่นอ่านคัมภีร์
‪จู่ๆ ฉันก็ตระหนักว่าฉันกำลังจะได้พูดเป็นครั้งแรก
‪แล้วฉันก็ร้องไห้โฮ
‪และอย่างช้าๆ ฉันก็โพล่งเรื่องราวออกไป
‪ฉันหนาวและฉันต้องไปต่อ
‪เดินไปทีละก้าว
‪นั่นคือการเอาตัวรอด
‪คุณต้องเดินไปข้างหน้า
‪ทีละก้าวๆ
‪ฉันเหมือนถูกสะกดจิต
‪(เพื่อน)
‪ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือผู้รอดชีวิต ‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪ฉันน้ำตาไหล
‪เธอหิว เธอหนาว เธอโดดเดี่ยว ‪เธอต้องการพ่อแม่
‪คนคนนี้รอดมาได้ยังไง
‪ฉันบอกกับตัวเอง
‪"พวกท่านเชื่อว่าฉันยังอยู่"
‪"ถ้าพวกท่านเชื่อว่าฉันยังอยู่ ‪ฉันจะทำให้พวกท่านผิดหวังไม่ได้"
‪ฉะนั้นฉันจะต้องไปต่อ
‪มันเงียบเสียจนเสียงเข็มตกยังได้ยิน
‪ทุกคนถูกเรื่องเล่าของเธอดึงดูด
‪ฉันไม่นึกว่าจะได้ยินอะไรอย่างนั้น
‪ตอนมิชาอายุเจ็ดขวบ พ่อแม่เธอถูกนาซีจับไป
‪และเธอก็ได้ข่าวว่าพวกท่านถูกเนรเทศ
‪เธอถูกส่งไปอยู่ในความดูแล ‪ของครอบครัวคาทอลิก
‪นามสกุลเดอ วอล
‪มันเป็นที่ปลอดภัยสำหรับเธอ
‪พวกเขามอบตัวตนใหม่ให้เธอ โมนิค เดอ วอล
‪เรื่องลวงช่วยชีวิตเธอไว้
‪แต่ที่นั่น เธอรู้สึกแปลกแยกอย่างมาก
‪ฉันต้องไปอยู่กับครอบครัวที่ไม่ได้รักฉัน
‪นั่นฉันพูดเบาแล้วนะ
‪พวกเขาเกลียดฉัน บอกว่าฉัน "เหลือขอ"
‪คุณปู่ในครอบครัวอุปถัมภ์ครอบครัวนั้น
‪ใจดีกับเธอ
‪ท่านบอกว่าพ่อแม่ฉันอยู่ที่เยอรมนี
‪เขาใช้เข็มทิศบอกฉันว่าที่นั่นอยู่ทางตะวันออก
‪เยอรมนีดูเหมือนจะไม่ไกลเท่าไร
‪ณ ตอนนั้นมิชาจึงตัดสินใจครั้งใหญ่
‪มันทำให้ชีวิตเธอพลิกผัน
‪เมื่ออายุเจ็ดขวบ เธอได้ตัดสินใจ
‪เธอจะเดินไปตามหาพ่อแม่ที่เยอรมนี
‪เธอพกเข็มทิศติดตัวพร้อมเสบียงส่วนหนึ่ง
‪แล้วเริ่มมุ่งหน้าไปทางตะวันออก
‪ฉันรู้ดีว่าอะไรบ้างที่จำเป็น
‪ฉันต้องมีปัจจัยพื้นฐาน
‪ฉันต้องมีอาหาร น้ำดื่ม
‪ต้องมีมีดเอาไว้ป้องกันตัว
‪คืนแรก ฉันนอนใต้สะพาน
‪มันไม่ไกลจากบ้าน
‪พอมาย้อนนึกดูแล้ว ฉันช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
‪ในแผนที่ เบลเยียมดูเล็กมาก ‪และเยอรมนีก็อยู่ใกล้มาก
‪แต่ถ้าฉันกลับไป ฉันจะเจออะไร
‪ไม่มีอะไรรอฉันอยู่ถ้าฉันกลับไป
‪ฉันคิดที่จะตามหาพ่อแม่แล้ว
‪ฉะนั้นฉันต้องไปให้สุด
‪ทุกครั้งที่ถึงหมู่บ้าน ฉันจะเจอแต่ความพังพินาศ
‪สิ่งที่เธอประสบตอนเป็นเด็ก
‪การต้องซ่อนตัวจากพวกนาซี
‪ต้องอยู่คนเดียวในป่า
‪ต้องขโมยอาหาร
‪และสภาพอากาศที่หนาวยะเยือก…
‪วัยเด็กของเธอคือฝันร้าย
‪เรื่องนี้ทำให้เธอมีแผลใจ
‪การสังหาร…
‪ฉันได้เห็นการสังหาร
‪คนตาย
‪มันสิ้นหวังอย่างมาก
‪ฉันฝันว่าจะได้เจอพ่อแม่
‪ฉันจึงเข้าไปอยู่ในป่าลึก ห่างไกลจากสงคราม
‪ตอนที่เธออยู่ในป่า เธออยู่ห่างไกลจากผู้คน
‪ที่ถูกส่งไปยังค่ายกักกัน
‪ห่างไกลจากเรื่องสยดสยอง
‪ซึ่งเกิดขึ้นในเมืองต่างๆ
‪เธออยู่กับนกและดอกไม้
‪เธอบอกว่ามันช่วยเธอเอาไว้
‪ฉันสมาทานชีวิตสัตว์ป่าเต็มตัว
‪ฉันได้เจอโลกแสนวิเศษที่มีเหล่าสัตว์…
‪อยู่อย่างสงบ
‪ใช้ชีวิตเรียบง่าย
‪กินแค่เท่าที่จำเป็น
‪ไม่ฆ่าเกินกว่าที่จำเป็น
‪สมดุลของมัน…
‪พอดี
‪กับพวกสัตว์ ฉันไม่ต้องใช้คำพูด
‪เราอยู่ใกล้ๆ กัน
‪อย่างเงียบๆ
‪และเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก
‪ฉันคิดในใจว่า ‪"ถ้าพิมพ์เป็นหนังสือ มันต้องวิเศษแน่"
‪(สำนักพิมพ์)
‪ตอนนั้นเป็นช่วงต้นยุค 90
‪ฉันมีสำนักพิมพ์เล็กๆ อยู่
‪เล็กของฉันหมายถึงเล็กจิ๋ว
‪และฉันก็กำลังมองหาโครงการใหม่
‪ฉันเป็นเจ้าแรกที่เข้ามาและพูดว่า
‪"เราเผยแพร่เรื่องนี้ออกไปได้ไหม ‪เราทำให้มันเป็นที่รู้จักมากขึ้นได้ไหม"
‪"ฉันอาจปั้นเรื่องนี้ให้ดังได้"
‪"เรื่องแบบนี้มีตลาดของมันอยู่"
‪เพราะมันมีจุดพลิกผันที่ยอดมาก
‪ฉันจำได้ ฉันถูกชาวนาคนหนึ่งจับได้ว่า
‪ฉันขโมยอาหารจากไร่ของเขา
‪ฉันเลยวิ่งหนีด้วยความกลัว
‪และเขาก็วิ่งตามฉันมา
‪เวลาคุณวิ่งหนีเอาชีวิตรอด คุณจะวิ่งสุดฝีเท้า
‪แล้วทันใด
‪ฉันก็รู้สึกขึ้นมาว่ามีใครบางคนมองดูฉันอยู่
‪ฉันหันไป และ…
‪และฉันก็เห็นสัตว์แสนงดงามตัวนี้
‪สำหรับฉัน มันเหมือนหมาตัวใหญ่
‪หมาป่าดูโดดเดี่ยวและฉันก็ต้องการเพื่อนร่วมทาง
‪มันเป็นหมาป่าตัวเมียแสนสวย
‪ฉันควานหาของกินในกระเป๋า
‪แล้วก็เอาให้หมาป่าไปชิ้นหนึ่ง
‪แต่มันไม่ยอมกิน
‪ถึงจะต้องใช้เวลานาน
‪แต่พอผ่านไปสักพัก เราก็เริ่มเดินขนานกันไป
‪ฉันได้เห็นความเอื้ออาทรของมัน…
‪ได้ชื่นชมพละกำลังของมัน
‪ได้ใช้ชีวิตอยู่กับมัน
‪ฉันเห็นมันเป็นเหมือนแม่
‪หลังจากนั้นฉันก็อยู่กับหมาป่าทั้งฝูง
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่กับพวกมันนานแค่ไหน
‪พวกมันยอมรับฉันและปกป้องฉัน
‪เรื่องของเธอมีจุดพลิกผันที่น่าทึ่ง ‪ฉันคิดในใจว่า "เรื่องแบบนี้ใครมันจะเคยได้ยิน"
‪"ว้าว เรื่องนี้ไม่ธรรมดาเลยเนอะ"
‪(ผู้เชี่ยวชาญเรื่องหมาป่า)
‪(วูล์ฟฮอลโลว์ อิปสวิช แมสซาชูเซตส์)
‪มิชาแตกต่างจากคนส่วนใหญ่ที่ฉันเคยเจอ
‪ความประทับใจแรกของฉันคือ
‪"เธออาจจะควรเป็นสัตว์นะ
‪ไม่ก็เธอมีวิญญาณของสัตว์"
‪เธอบอกว่าเธอได้รับการยอมรับจากฝูง ‪พวกมันทำเหมือนเธอเป็นสมาชิกระดับล่าง
‪และเธอต้องแสดงพฤติกรรมอ่อนน้อมและต่ำต้อย
‪เพื่อที่จะ…
‪อยู่กับพวกมันได้
‪มิชาบอกว่าปกติจ่าฝูงตัวผู้จะกินก่อน
‪ส่วนตัวอื่นจะหมอบอยู่รอบซากเพื่อรอคิวของมัน
‪หลังจากพวกมันกินเสร็จ
‪พวกมันจะทิ้งเศษอาหาร ‪เอาไว้ใกล้ๆ กับจุดที่เธออยู่
‪หมาป่ากินอาหารสิบกิโลกรัมในหนึ่งมื้อ
‪แค่เศษอาหารก็เพียงพอสำหรับฉัน
‪ไปเอาสิ
‪ไปเอามื้อเย็นของแก ตรงนั้นน่ะ
‪เรากลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
‪อย่างนั้นแหละ เด็กดี
‪เธอมาที่นี่หลายครั้ง
‪เธอจะป้อนเนื้อให้พวกมันกับมือ
‪ฉันว่าพวกมันสัมผัสได้
‪ว่ามิชาเป็นมิตร ไม่ใช่ศัตรู
‪เธอมีความกลมกลืนไปกับพวกมัน
‪เหมือนที่นั่นคือที่ของเธอ
‪ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องหยุดเดิน
‪มันคือสิ่งที่ฉันทำทุกวัน
‪วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า
‪ฉันมีหวังว่าจะเจอพ่อแม่เสมอ
‪เพราะฉันคิดว่า "ฉันเองยังรอดมาจนถึงตอนนี้
‪ถ้าเด็กอย่างฉันยังรอดมาได้ ‪พ่อแม่ของฉันก็จะต้องรอด"
‪และความเชื่อนี้ทำให้ฉันไปต่อ
‪ฉันมองเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าเชิงศีลธรรม
‪การต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว ‪เด็กบริสุทธิ์กับนาซีที่ชั่วร้าย
‪และเด็กก็รอดชีวิต
‪มันมีคุณสมบัติเหนือธรรมชาติอยู่
‪และมันอาจทำให้สำนักพิมพ์ของฉัน ‪เมาท์ ไอวี เพรส
‪ขยับจากการเป็นสำนักพิมพ์ท้องถิ่น ‪ไปเป็นปรากฏการณ์ระดับโลก
‪ฉันเลยถามมิชาว่าเธอสนใจจะตีพิมพ์ ‪เรื่องราวของเธอหรือไม่
‪ฉันพูดมันขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
‪กับสิ่งต่างๆ ที่ฉันผ่านมา
‪มันสอนให้ฉันไม่ไว้คน
‪ฉันคิดว่าเธอคงไม่ประทับใจฉันเลย
‪และเธอก็ไม่มีเหตุผลให้รู้สึกแบบนั้นด้วย
‪หนังสือประเภทที่ฉันตีพิมพ์ก่อนหน้านั้น ‪คือตำรากฎหมายการเงิน
‪มันคนละแนวกับเรื่องของเธอ
‪ฉันปฏิเสธเป็นเวลานานกว่าสองปี
‪แต่ชุมชนและเพื่อนๆ ของฉันบอกฉันว่า ‪"มิชา ทำสิ"
‪"ทำเพื่อคนรุ่นหลัง"
‪(บทนำ เมื่อมองย้อนกลับไป…)
‪ฉันต้องตกนรกอีกครั้ง
‪มันเป็นกระบวนการที่เจ็บปวด
‪แต่เธอเหมือนถูกกระตุ้นให้ต้องเล่าเรื่องของเธอ
‪มันเหมือนเป็นการระเบิดอารมณ์
‪ทุกคนพากันเข้ามา
‪สำนักพิมพ์ต่างประเทศทุกสำนัก ทีละเจ้าๆ
‪เราขายสิทธิ์ในการแปลไปทั่วโลก
‪ตัวแทนของฉันกลับมาจากแคลิฟอร์เนียและบอกว่า ‪"ดิสนีย์ต้องการมัน"
‪จบแค่นั้น "พวกเขาต้องการมัน"
‪(ฮอลลีวูด)
‪สินค้าของเรามาแรง
‪(โอปราห์)
‪ตอนที่หนังสือตีพิมพ์ในเดือนเมษายน ปี 1997
‪ฉันพูดว่า "ไหนดูซิ ‪เราจะให้โอปราห์ทำให้ได้ไหม"
‪นี่คือหนึ่งในช่วงเวลาสุดโปรดของฉัน ‪บนจอโทรทัศน์…
‪ตอนนั้นโอปราห์มีคลับหนังสือ ‪ถ้าคุณได้เป็นหนึ่งในหนังสือของโอปราห์
‪รับรองว่าคุณจะขายมันได้เป็นล้านเล่ม ‪มันเหมือนส้มหล่น
‪เราจะมาเจอกันที่นี่ในอีกหนึ่งเดือน…
‪พวกเขาบอกว่า "เราสนใจ"
‪ฉันชอบจัง
‪เรื่องนี้ถือว่าใหญ่มาก
‪และเราก็เริ่มพูดว่า
‪"เรากำลังจะเป็นหนังสือขายดี ‪ระดับมโหฬารแล้ว"
‪(วูล์ฟฮอลโลว์)
‪เจน แดเนียลบอกฉันว่า ‪โอปราห์อาจจะทำเรื่องของมิชา
‪ถ้าพวกเขาส่งทีมงานมาถ่ายภาพมิชา ‪กับหมาป่าที่นี่ได้ไหม
‪และฉันก็บอกว่า "ได้อยู่แล้ว"
‪(รายการโอปราห์ วินฟรีย์ ‪ถ่ายบางช่วงที่วูล์ฟฮอลโลว์)
‪ฉันบอกมิชาก่อนที่เราจะเข้าไปในคอก
‪หมาป่าตัวนี้โตแล้ว เด็กคนนี้โตมากแล้ว
‪มันชื่อเปโตร
‪คนที่เข้าไปมีแค่มิชา
‪คนบันทึกเสียงยื่นไมค์บูมข้ามรั้ว ‪เขาไม่เข้าไปด้วย
‪มิชานั่งยองๆ แล้วป้อนชีสให้หมาป่าตัวนี้
‪และหมาป่าก็เป็นมิตรมาก
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪แล้วหมาป่าก็วางอุ้งเท้าของมันบนบ่าเธอ
‪เปโตรกระโจนขึ้นบ่าของเธอ
‪และมันก็สูงกว่าเธอมาก
‪ทันใดนั้น มันเร็วมาก หมาป่าอ้าปาก…
‪จากนั้นก็งับหัวของเธอ
‪อย่างนุ่มนวล
‪เขี้ยวอยู่ที่ขมับทั้งสองข้าง
‪ฉันไม่รู้สึกกลัว
‪ไม่มีใครพูดเรื่องหมาป่าตัวร้ายกับฉัน
‪หมาป่างับหัวเธอเอาไว้เป็นนาที ‪พวกเราหยุดหายใจไปเลย
‪โปรดิวเซอร์ของโอปราห์ทำตาแบบนี้
‪แต่จากนั้นมันก็จบลงอย่างรวดเร็ว
‪เหมือนตอนที่มันเกิด
‪ตอนนั้นมิชาได้ชูคอขึ้น แล้วเธอก็หอนออกมาดังลั่น
‪เล่าแล้วฉันก็ขนลุก
‪และด้านหลัง ลึกเข้าไปในคอก
‪เราได้ยิน…
‪เสียงหอนตอบกลับมา
‪พอเธอหอน พวกมันก็หอนตอบทันที
‪นั่นไงล่ะ คุณก็คงเห็น
‪มนุษย์กับหมาป่ามีความเชื่อมโยงกัน
‪ฉันเห็นมัน มันสุดยอด ทุกคนตกตะลึงไปเลย
‪พวกเขาเลยได้วิดีโอหมาป่าที่น่าสนใจไปเยอะ
‪และฉันก็คิดว่า "รายการต้องออกมาเยี่ยมแน่ๆ"
‪ขั้นต่อมาคือเธอต้องไปชิคาโก ‪เพื่อถ่ายทำส่วนในสตูดิโอ
‪ทุกอย่างไปได้สวย
‪แล้วฉันก็เริ่มเห็นความตึงเครียด
‪ระหว่างมิชากับเจน
‪พอเวลาผ่านไป อะไรๆ ก็ชักไม่ราบรื่น
‪หนังสือขายได้ไม่ดีนัก
‪มิชากับมอริซ สามีของเธอ ‪จึงประสบปัญหาการเงิน
‪(เพื่อนบ้าน)
‪แล้วเธอก็เริ่มขายของในบ้านของเธอ
‪และ…
‪ฉันรู้สึกแย่ที่พวกเขาสูญเสียทุกอย่าง
‪เธอเอาแต่พูดว่า "ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่เหลืออะไร
‪เจน แดเนียลไม่ได้เรื่อง"
‪ฉันรู้สึกเศร้า
‪แต่จากนั้นคืนหนึ่งตอนที่มิชานั่งอยู่ในบ้านฉัน ‪เธอก็บอกฉันว่า
‪เธอไม่อยากไปออกรายการโอปราห์ วินฟรีย์
‪ฉันตอบไป "ตายแล้ว มิชา ฉันไม่เข้าใจ"
‪จู่ๆ มิชาก็ไม่ให้ความร่วมมือ
‪เธอไม่โทรกลับ เธอมีเหตุผลมาคัดค้านอยู่เรื่อย
‪เธอไม่อยากไป มันไม่สะดวก
‪เธอต้องการใครสักคนมาดูแลสัตว์ให้ที่บ้าน
‪เจนทำให้ฉันโกรธและไม่ปลอดภัย
‪สามีฉันพูดกับเธอหลายหนว่า
‪"กับผู้รอดชีวิต คุณจะแสดงกิริยาแบบนั้นไม่ได้"
‪ไม่เอาน่า นั่นโอปราห์นะ
‪แค่คนดูแลหมาหรือดูแลสัตว์ คุณหาที่ไหนก็ได้
‪แค่ทำตัวเองให้ว่าง
‪"ไม่"
‪ความทรงจำ ความทรงจำแย่ๆ มันกลับมา
‪ฉันฝันร้าย ฉันกังวลมาก
‪เราลองทุกอย่างเลย
‪ฉันเขียนโน้ตถึงเธอ บอกว่า ‪"มันจะขายได้เป็นล้าน"
‪"ไม่ ไม่ ไม่"
‪และฉันก็คิด "นี่มันบ้าไปแล้ว
‪"นักเขียนคนอื่นๆ คงพยายามแทบตาย ‪เพื่อให้ได้โอกาสนี้"
‪มันไม่เกิดขึ้น
‪หนึ่งปีหลังจากหนังสือวางแผง
‪มีคนมาเคาะประตูบ้านฉันและยื่นพัสดุห่อใหญ่ให้
‪มิชาฟ้องร้องฉัน
‪และฉันก็แบบว่า "พระเจ้าช่วย"
‪ทุกอย่างหยุดนิ่งหมด ‪ไม่มีประเทศไหนอยากทำธุรกิจกับเราอีก
‪โครงการนี้ของเรามีคดีความพ่วงอยู่
‪ครั้งแรกที่ฉันเจอมิชา
‪ข้อเท็จจริงของคดีกระตุ้นความสนใจของฉัน
‪(ทนาย)
‪มันเห็นได้ชัดว่า
‪มีการกระทำหลายอย่างที่เข้าข่ายไม่เหมาะสม ‪ผิดกฎหมาย และฉ้อโกง
‪มิชาต้องการให้ลิขสิทธิ์กลับมาเป็นของเธอ
‪รวมถึงค่าลิขสิทธิ์ที่เธอควรได้จากยอดขาย
‪เจน แดเนียลเห็นชีวิตฉันเป็นบ่อเงินบ่อทอง
‪และเธอใช้ประโยชน์จากมัน
‪คู่ความทั้งสองฝ่าย ‪โกรธแค้นขมขื่นต่อกันมากแล้ว
‪ตอนที่ฉันเข้ามาทำคดี
‪โอกาสที่จะเจรจากันมีไม่มาก
‪และมันชัดเจนว่าเรื่องนี้จะไปถึงชั้นศาล ‪เราไกล่เกลี่ยกันนอกศาลไม่ได้
‪(ศาลสูงมิดเดิลเซ็กส์ แมสซาชูเซตส์ ‪สิงหาคม 2001)
‪ในห้องพิจารณาคดีเต็มไปด้วยความดราม่า
‪บรรยากาศตึงเครียดไม่เบาเลย
‪แน่นอน มีเรื่องเงินผุดขึ้นมา
‪เราพบว่าเจน แดเนียลได้ตั้งบริษัทขึ้น ‪ในหมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส
‪ฉะนั้นค่าส่วนแบ่งที่มาจากต่างประเทศ
‪เลยตรงเข้าบัญชีเธอ ‪และเธอไม่เคยจ่ายมันให้พวกเขา
‪เรามีเอกสาร
‪เรามีรายงานการจ่ายค่าลิขสิทธิ์ ‪ที่ยืนยันว่าเธอได้รับเงิน
‪เรามีเช็คจ่ายแล้วที่ยืนยันว่าเธอได้รับเงิน
‪เพราะงั้นทุกอย่างที่เธอพูด เรามีเอกสารหักล้าง
‪แต่เธอไม่อาจพูดโกหกได้
‪คุณนึกออกไหม "เงินอยู่ไหนล่ะ" ‪ฉันว่าลูกขุนเอนเอียงมาก
‪เธอตรึงคณะลูกขุนไว้
‪ตรงหน้าคุณคือเด็กที่รอดจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪และเขียนบันทึกความทรงจำเรื่องนั้น
‪เรื่องนั้นดึงดูดพวกเขาและสะกดพวกเขาเอาไว้
‪มิชาเป็นพยานที่ดี
‪ทุกอย่างที่ฉันเคยผ่านมาอยู่ในต้นฉบับ
‪เพราะมันคือชีวิตของฉัน
‪มันทำให้ฉันดูเหมือนปีศาจ
‪และฉันก็คิดว่า "ท่าไม่ดีแล้วสิ"
‪เจนน่ะสู้เสมอ ถ้าอยากได้ เธอจะเอาให้ได้
‪การไต่สวนกินเวลาสิบวัน มันเหนื่อยมาก
‪ผู้พิพากษาถามลูกขุนว่า ‪"พวกคุณคิดยังไงกับข้อกล่าวหานี้"
‪ลูกขุนมีมติเอกฉันท์ให้มิชาชนะทุกข้อกล่าวหา
‪ท้ายที่สุด พวกเขาก็เข้ามา ‪พร้อมคำตัดสินที่ร้ายแรงสำหรับฉัน
‪พอได้ยินตัวเลข เราตะลึงไปเลย
‪เงิน 22,5 ล้าน
‪มันเป็นบทลงโทษที่หนักมาก
‪ฉันเป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่ตอนนั้นฉันหน้าชา
‪ฉันอึ้งไปเลย
‪ฉันพูดออกมาว่า "ล้อเล่นใช่ไหม"
‪ค่าปรับที่เจน แดเนียลต้องจ่าย
‪มันสูงเพราะคำให้การของเจน แดเนียลเอง
‪มันเคยจะต้องไปออกโอปราห์ ‪มันเคยมีสัญญาที่ทำกับดิสนีย์
‪มีหลายอย่างในคำให้การของเจน แดเนียล
‪ที่ทำให้ตัวเลขค่าเสียหายสูงขึ้น
‪จนเกินกว่าตัวเลขที่เหมาะสมสำหรับหนังสือแบบนี้
‪ทุกคนหันมาให้ความสนใจ
‪ใครๆ ก็ชอบบทลงโทษหนักๆ
‪สัญญากับดิสนีย์ตกไป สัญญากับโอปราห์ตกไป
‪เงินเป็นล้านๆ ดอลลาร์ไม่มีอยู่
‪ฉันตกที่นั่งที่ไม่น่าพิสมัย
‪คนโหดเหี้ยมที่เอาเปรียบ ‪ผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪ณ จุดนั้นมันเหมือนโลกได้แตกสลาย
‪หลังการพิจารณาคดี
‪คือจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตของฉัน
‪ฉันต้องเข้ารับการบำบัด ‪เพราะโรคเครียดหลังเหตุการณ์ร้ายแรง
‪ฉันนอนไม่หลับเลย
‪ฉันแทบเอาตัวไม่รอด
‪สำนักพิมพ์ของฉันเจ๊ง ลิขสิทธิ์ถูกพรากไปจากฉัน
‪ณ จุดนั้นฉันพังพินาศ
‪สุดท้ายฉันก็มาทบทวนสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น
‪ดูหลักฐานไปทีละชิ้นๆ
‪ฉันอยู่ในออฟฟิศของทนาย ‪ดูบันทึกเก่าๆ และเอกสาร
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเจออะไร
‪ฉันเปิดแฟ้มดู แล้วก็เจอสมุดบัญชีของมิชา
‪ลายมือเป็นของมิชา ‪มันคือบัตรตัวอย่างลายเซ็นของเธอ
‪และในนั้นได้ระบุ…
‪วันเกิดและสถานที่เกิด ซึ่งมิชาเป็นคนเขียนเอง
‪รวมทั้งนามสกุลแม่
‪(ชื่อสกุล: ดอนวิลล์)
‪ทันใด ความคิดก็วาบขึ้นในหัวฉัน
‪เธอรู้ว่าตัวเองเป็นใคร เธอรู้ว่าเธอเกิดที่ไหน
‪เธอรู้ว่าแม่ของเธอเป็นใคร
‪เธอไม่ควรจะรู้เรื่องนี้ ‪ก็เธอสูญเสียตัวตนไปในสงคราม
‪มันไม่สมเหตุสมผล
‪เห็นได้ชัดว่าเธอรู้เรื่องตัวเอง ‪มากกว่าที่เธอบอกฉัน
‪แล้วอะไรอีกล่ะที่ไม่จริง
‪ฉันเสียทุกอย่างให้กับศาลและทนาย
‪ชีวิตฉันกลับตาลปัตร ฉันอยากได้ชีวิตฉันคืน
‪ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่า ‪เธอไม่ใช่คนที่เธอบอกว่าเธอเป็น
‪ฉันก็พลิกคำตัดสินได้
‪ตอนนั้นเป็นช่วงกลางฤดูหนาว กลางวันมันสั้น
‪ฉันยืนอยู่ในครัว
‪และคิดว่า "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง"
‪ฉันเริ่มใคร่ครวญเรื่องทั้งหมดที่เกิด
‪ฉันเจอเธอได้ยังไง ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ‪ตอนนี้เกิดอะไร…
‪การฟ้องร้องเกิดขึ้นได้ยังไง
‪แล้วฉันก็คิดว่า
‪"ฉันจะเขียนเกี่ยวกับคดีนี้ ‪ฉันจะเขียนมันลงในบล็อก "
‪ฉันเขียนบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับบันทึกของเธอ
‪และบางทีก็อาจจะมีคนอ่านมัน
‪นี่คือเดิมพันความเสี่ยงสูง
‪และวันต่อมา พอฉันตื่น
‪ฉันเปิดคอมพิวเตอร์แล้วก็เจออีเมล
‪ในอีเมลบอกว่า…
‪"ฉันคิดว่าฉันอาจช่วยค้นหาความจริงได้"
‪(นักพันธุศาสตร์)
‪ฉันทำเส้นเวลาชีวิตของมิชา ‪โดยใช้รูปถ่ายที่หลากหลาย
‪เริ่มจากในหนังสือ
‪ต่อมาก็จากรูปถ่ายอื่นๆ ในอินเทอร์เน็ต
‪เพื่อที่ฉันจะได้เข้าใจชีวิตเธอ
‪ฉันอยากจะรู้ว่าเธอเป็นใคร
‪คนที่ทำลายชีวิตของฉันคนนี้เป็นใคร
‪ฉันพยายามวิเคราะห์รูปถ่ายแต่ละรูป
‪และดูว่าฉันจะรีดข้อมูลแบบไหนออกมาได้
‪เบาะแสแรกคือมิชาได้อ้างว่า
‪เธอไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ตอนเจ็ดขวบ
‪ในหนังสือฉบับอเมริกา มันมีชุดภาพ
‪ของ "ภาพโพลีโฟโต" อยู่
‪ภาพโพลีโฟโตเหล่านี้ถูกถ่ายในเวลานั้น
‪ฉันดูรูปภาพ และฉันก็คิดว่า
‪"ไม่ นี่ดูไม่เหมือนเด็กเจ็ดขวบเลย"
‪"นี่เหมือนเด็กวัยหัดเดินอายุสามสี่ขวบ"
‪ทั้งโบว์ใหญ่ๆ บนหัว ชุดจีบขอบ แก้มป่องๆ
‪บางอย่างไม่ถูกต้อง
‪(เออร์เนสต์และมาร์ธ)
‪รูปต่อไปที่ฉันดู
‪คือรูปของคนที่มิชาบอกว่า ‪เป็นปู่และย่าบุญธรรมของเธอ
‪ตามที่เธอเล่า เขาเป็นชาวไร่บ้านนอก
‪ฉันลองขยายภาพมือของปู่เธอซึ่งทำเล็บมาอย่างดี
‪มันไม่เหมือนมือของชาวไร่
‪แถมที่นิ้วหนึ่ง เขายังสวมแหวนเอาไว้
‪มันไม่ใช่อะไรที่ชาวนาจะสวมกัน
‪จากนั้นก็หมาน้อยบนตักคุณย่า
‪มันดูเหมือนหมาบ้าน ไม่ใช่หมาในไร่
‪ฉันเลยคิดว่า "แปลกๆ นะ"
‪ตอนนั้นแหละที่ฉันเริ่มเปรียบเทียบ ‪หนังสือฉบับฝรั่งเศสกับอเมริกา
‪ฉันลองดูชื่อ สถานที่และเวลา
‪แล้วก็เจอจุดบ่งชี้ใหญ่เบ้อเริ่ม
‪เธอโทรมาหาฉันและบอกว่า
‪"คุณสังเกตไหมว่าชื่อที่มิชาใช้ ‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศส
‪มันต่างจากในฉบับอเมริกา"
‪ในฉบับอเมริกา ชื่อที่เธอได้รับ
‪จากครอบครัวอุปถัมภ์ ‪ที่รับเลี้ยงเธอคือ "เดอ วอล"
‪แต่สิ่งที่ชารอนสังเกตเห็นทันที ‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศส
‪คือนามสกุลของครอบครัวอุปถัมภ์ ‪เขียนว่า "วาลล์" วี เอ แอล แอล อี
‪(ชื่อใหม่ของฉัน)
‪ทำไมเธอถึงมีหลายชื่อ
‪สิ่งที่ไม่ตรงกันมีเยอะเกินไป
‪ทั้งชื่อที่ถูกเปลี่ยน รูปภาพ และอื่นๆ
‪น่าสงสัย
‪มันดูน่าสงสัยสุดๆ
‪ถ้าอยากดื่มก็ดื่มเลยครับ จะได้ผ่อนคลาย ‪ผมรู้ว่ามันทำให้เครียด
‪(มิชา ช่วงสัมภาษณ์)
‪ถ้าเรื่องของเธอเป็นความจริง และฉันไม่เชื่อ
‪มันก็ออกจะเป็นอะไรที่…
‪โหดร้าย…
‪ที่ฉันนึกสงสัยคนที่พูดความจริง
‪เกี่ยวกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตนเอง
‪และฉันก็คงอำมหิตมากที่พูดออกมาว่า ‪"ฉันไม่เชื่อคุณ"
‪มันจะทำให้เจ็บปวดขนาดไหน
‪นั่นคือสิ่งที่อยู่ในหัวฉัน
‪แต่ในขณะเดียวกัน อีกสิ่งที่อยู่ในหัวฉัน ‪ก็คือ "มันคลาดเคลื่อนเกินไป"
‪คุณจะพูดเรื่องที่ไม่จริงไปทำไม…
‪ถ้าเกิดคุณไม่ได้บ้า
‪บางทีเธออาจจะบาดเจ็บทางใจ ‪จนเธอแยกแยะความเป็นจริงไม่ออก
‪แบบนั้นฟังขึ้นไหม ฉันไม่รู้
‪ณ ตอนนั้น ฉันต้องการคำตอบหลายๆ เรื่อง
‪เราต้องการใครสักคนที่อยู่ที่เบลเยียม
‪(บรัสเซลส์ เบลเยียม)
‪ชารอนรู้จักนักพันธุศาสตร์ชาวเบลเยียมคนหนึ่ง
‪ซึ่งตัวเธอเองก็รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪และกลายเป็นว่า เธอเติบโตมา ‪ในละแวกเดียวกับที่มิชาอ้างว่าเคยอยู่อาศัย
‪ในช่วงสงคราม ฉันเองก็เป็นเด็กที่ต้องซ่อนตัว
‪(ผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์)
‪ฉันเรียนที่โรงเรียนคาทอลิก
‪และฉันก็เป็นเด็กหญิงคาทอลิกชาวเบลเยียมที่ดี
‪ฉันจำไม่ได้ว่ามีใครเคยบอกฉัน
‪ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของฉัน
‪ฉันจำอะไรไม่ได้เลย
‪ตอนฉันอายุ 40 ฉันมีอาการเจ็บป่วยทางจิตใจ…
‪มันนำฉันไปสู่การค้นหา ‪ว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน
‪กับพ่อแม่ และครอบครัวของฉัน
‪ฉันเริ่มทำการค้นคว้า
‪ฉันพบว่าพ่อของฉันถูกเนรเทศ ‪ไปเอาช์วิทซ์ในเดือนกันยายน ปี 1942
‪แม่ฉันถูกจับในเดือนตุลาคมที่บรัสเซลส์
‪แล้วก็ถูกเนรเทศไปเอาช์วิทซ์
‪มีคนบอกฉันว่าพวกท่านไม่ได้กลับออกมา
‪ฉันเลยขับรถไปที่เอาช์วิทซ์
‪ฉันเห็นค่าย…
‪ที่นั่นไม่มีคนอยู่สักคน
‪ห้องรมแก๊สถูกระเบิด
‪ฉันเจอเทียนจุดรำลึก เทียนยาห์เสท
‪ที่ยังลุกไหม้อยู่บนกองซากของห้องรมแก๊ส
‪ก่อนที่ฉันจะกลับ
‪ฉันมีดาวเดวิดที่ทำจากดอกไม้แห้งอยู่
‪แต่ฉันไม่รู้ว่า…
‪ฉันจะวางมันไว้ตรงไหน
‪จะเอาไปวางไว้ที่อนุสรณ์ก็ไม่ได้
‪ในที่สุด ฉันก็เลยเลือก…
‪บ่อน้ำเล็กๆ
‪มันลอยอยู่ในนั้น
‪ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้สึกว่า…
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอโทษ
‪ว่าฉันได้ส่งพ่อแม่ไปสู่สุคติแล้ว
‪พ่อแม่ฉัน ปู่ย่าฉัน ญาติๆ ฉัน
‪เอเวอลีนก็เป็นผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪เรื่องราวของเธอคล้ายกับมิชามาก
‪เธอจึงเหมาะจะเป็นผู้หาคำตอบ ‪ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศส ‪นามสกุลครอบครัวอุปถัมภ์คือ "วาลล์"
‪ส่วนในฉบับอเมริกา ‪นามสกุลครอบครัวอุปถัมภ์คือ "เดอ วอล"
‪(หอสมุดแห่งชาติเบลเยียม)
‪เพื่อทำความเข้าใจเรื่องชื่อไม่ตรงกัน
‪เอเวอลีนจึงสืบค้นเอกสารรัฐการ
‪ช่วงทศวรรษที่ 30 และ 40
‪ฉันค้นหาชื่อเดอ วอลและวาลล์ ‪อย่างน้อยๆ ก็สามวัน
‪ไม่มีชื่อวาลล์ในสมุดโทรศัพท์
‪ครอบครัววาลล์ไม่มีอยู่
‪แต่เดอ วอลมี
‪คนนามสกุลเดอ วอลมีเยอะมาก
‪ถึงตอนนี้คุณคงเริ่มคิดแล้ว
‪หนังสือฉบับฝรั่งเศสวางจำหน่ายในเบลเยียม
‪และถ้าเรื่องของมิชามีส่วนที่ไม่จริง
‪เธอก็จะใส่ชื่อจริงลงไป ‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศสไม่ได้เด็ดขาด
‪มันอาจมีใครบางคนพูดขึ้นมาว่า ‪"ฉันรู้จักครอบครัวเดอ วอล"
‪"ฉันรู้ว่าระหว่างช่วงสงคราม ‪เธออยู่ที่นี่หรือหายตัวไป"
‪ข้อเท็จจริงที่ว่าเธอเปลี่ยนชื่อ ‪ในฉบับฝรั่งเศสและเบลเยียม
‪จากเดอ วอลเป็นวาลล์
‪ทำให้ฉันคิดว่าเธอตั้งใจปกปิดบางอย่าง
‪ชารอนกับฉันมองดูเรื่องนี้แล้วก็คิดว่า
‪"เรื่องนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้อง"
‪ตอนนั้นหนังสือตกเป็นของสำนักพิมพ์ฝรั่งเศส
‪พวกเขาตีพิมพ์มันออกมา 20 ภาษา
‪มันกลายเป็นหนังสือขายดีไปทั่วยุโรป
‪เธอไปบรรยายให้เด็กนักเรียน ‪ในประเทศที่พูดฝรั่งเศสทั่วโลกฟัง
‪ในปี 2005
‪ฉันมีแผนที่จะทำโครงการ
‪ในฐานะศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา
‪เกี่ยวกับเรื่องราวของเด็กคนนี้
‪ซึ่งได้เผชิญกับการผจญภัยทั้งหลาย
‪(อาจารย์)
‪มันกลายเป็นโครงการใหญ่
‪เป็นนิทรรศการที่งดงามมากๆ
‪จากนั้นเราก็มีความคิดที่จะพาเธอมาเบลเยียม
‪(มารี แคลร์ มอมเมอร์)
‪เรามองดูเธอก้าวลงจากรถไฟ
‪มันเป็นภาพที่สวยงามมาก
‪เธอแต่งชุดสีน้ำเงิน
‪เหมือนนกคีรีบูนที่สดใส
‪ด้วยสีสัน…
‪พร้อมกระเป๋าสอง…
‪ไม่สิ กระเป๋าใบใหญ่สามใบ
‪เธอเดินตรงมาหาฉัน ‪พร้อมรอยยิ้มเฉิดฉายและเปล่งประกาย
‪เธอแสดงให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวาในทันที
‪เธอเป็นมิตรและมีน้ำใจมาก
‪ตอนที่มิชาเข้ามาในนิทรรศการ
‪เธอล้มลง
‪ไม่มีใครเตือนฉันก่อน ‪เพราะงั้นตอนที่ฉันไปชมนิทรรศการ
‪ฉันเลยน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งเป็นอย่างมาก
‪เธอดีใจมากที่ได้ไปที่นั่น
‪แต่ในทางกลับกัน
‪เราก็เห็นความเศร้าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ
‪และน้ำตา
‪มันสะเทือนอารมณ์มาก
‪เรื่องของเธอทำให้เราทุกคนเจ็บปวด
‪และเราก็อยากมอบความสุขให้กับผู้หญิงคนนี้
‪ด้วยการแสดงความสร้างสรรค์
‪และความกล้าหาญ
‪ที่จะแสดงความรู้สึกของเราด้วย
‪ในหนังสือ มิชาบอกว่าพ่อแม่เธอถูกจับพร้อมกัน
‪นาซีจับพวกเขาและเนรเทศ
‪ถึงเธอจะไม่รู้นามสกุลพวกเขา ‪แต่ชื่อของพวกเขาคือรูเวนและเกอรูชา
‪เพราะงั้นขั้นต่อไป ชารอนบอกว่า
‪"ฉันเข้าถึงเอกสารบันทึก ‪การเนรเทศของนาซีได้
‪ฉันจะลองเอาชื่อ
‪ไปค้นหาดูว่ามีคนสองคนที่ชื่อแบบนั้น
‪ที่ถูกเนรเทศไล่เลี่ยกันบ้างไหม"
‪ตอนที่เราตรวจสอบรายชื่อผู้ถูกเนรเทศ
‪เราไม่เจอสามีภรรยาชื่อนั้น
‪ฉันคิดถึงพ่อแม่ใจจะขาด
‪ใบหน้าฉันเปื้อนโคลน
‪บางคืนฉันกรีดร้องเพราะความหนาว
‪หลังจากนั้น
‪ฉันก็ได้รับโอกาสที่สอง
‪ฉันรอดมาได้เพราะฉันไม่ไว้ใจใคร
‪เพราะฉันหลีกเลี่ยง
‪ที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์
‪(หอจดหมายเหตุผู้ประสบภัยสงคราม ‪กรุงบรัสเซลส์)
‪ในช่วงสงคราม คณะกรรมการป้องกันชาวยิว
‪ได้ทำรายชื่อเด็กๆ ชาวยิวที่ซ่อนตัว
‪พร้อมรายชื่อผู้ช่วยเหลือและรายชื่อพ่อแม่
‪ปัจจุบันรายชื่อเหล่านี้อยู่ในจดหมายเหตุ ‪ที่ศูนย์บริการผู้ประสบภัยสงคราม
‪มันอันตรายมาก
‪เพราะรายชื่ออาจตกไปอยู่ในมือของนาซีได้
‪เด็กๆ จะถูกตามล่า
‪และสังหาร
‪แต่พวกเขาก็ฉลาดมาก
‪จุลสารมีสี่ฉบับ
‪คุณต้องใช้ทั้งสี่ฉบับเพื่อตามหาเด็กหนึ่งคน
‪แต่ทั้งสี่ฉบับอยู่คนละที่กัน
‪ถ้านาซีเจอจุลสารฉบับเดียว
‪พวกมันจะตามรอยเด็กไม่ได้
‪แต่เมื่อสงครามสิ้นสุด
‪ด้วยจุลสารทั้งสี่ฉบับ
‪เราจะมีวิธีหาว่าเด็กคนไหนเป็นลูกใคร
‪ฉันเลยค้นหาครอบครัวของมิชา
‪ไม่เจอทั้งสองครอบครัว
‪ฉันรู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
‪และในรายชื่อของเด็กที่ซ่อนตัว
‪มันไม่มีทั้งชื่อ "มิชา" และไม่มีทั้ง "เดอ วอล"
‪ฉันแน่ใจ
‪ไม่มีการพูดถึงเธอในนั้น
‪เรื่องของมิชายิ่งนานวันก็ยิ่งลุกลาม
‪หนังสือถูกขายไปหลายล้านเล่ม
‪และหลังจากนั้นเราก็ต้อง ‪เตรียมงานสัมมนาและพาเธอไปที่นั่น
‪เราอยู่ด้วยกันตลอด
‪ตอนนั้นเธอมักจะกลับมาที่บ้านของเรา
‪มากินอาหารกับเรา เหมือนเป็นคนในบ้านเรา
‪เราต้องออกงานราวๆ สิบงาน
‪แน่นอน เราพาเธอไปทุกงาน
‪ผู้จัดงานต้อนรับเธออย่างดีเสมอ
‪เธอเป็นมิตรและมีน้ำใจเสมอ
‪ตอนที่ออกจากงานสัมมนา
‪ทุกคนต่างเคลิบเคลิ้มไปกับคนคนนี้
‪ฉันเจอทางตัน
‪ไม่เจออะไรสักอย่าง ไม่เจอหลักฐาน
‪ไม่เจอหลักฐาน
‪ตอนนั้นฉันเลยคิดว่า ‪เธออาจไม่ได้ถูกขึ้นทะเบียนไว้
‪มีเด็กบางคนที่ไปหลบซ่อนตัว ‪โดยไม่ได้ผ่านทางองค์กร
‪ถึงเรื่องของเธอจะมหัศจรรย์สักแค่ไหน
‪แต่ฉันก็ต้องระลึกไว้เสมอ
‪ว่าเธออาจเป็นเด็กชาวยิวที่หลบซ่อนตัว
‪เราจะมาคุยกันถึงเรื่องราวที่แปลก ‪และมหัศจรรย์เรื่องนี้
‪มิชา ดีฟอนเซกาอยู่กับเรา สวัสดีครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪ขอบคุณที่มาคุยเรื่องนี้กับเรานะครับ
‪ตอนนี้เดิมพันมันสูงขึ้น ฉันเริ่มกังวล
‪ฉันคงรู้สึกผิดที่ไปขุดคุ้ยอดีตของเธอ
‪ถ้าเกิดเรื่องนี้เป็นความจริง
‪แต่ถ้ามันเป็นความจริงล่ะ
‪มิชา ดีฟอนเซกาคือพยานของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪สวัสดีค่ะ
‪มันไม่ยุติธรรมที่จะสร้างปัญหาให้เธอ
‪และถึงมันจะจริงแค่ส่วนใหญ่ ไม่ได้จริงทั้งหมด
‪การไม่เคารพสิ่งที่เธอได้ผ่านมามันก็ไม่ยุติธรรม
‪คุณต้องผ่านโศกนาฏกรรมและความน่าสะพรึง
‪ทั้งหลายเหล่านั้น
‪มันเจ็บปวดมาก
‪ฉันรู้สึกเหมือนต้องรับบทในละคร ‪ที่ฉันไม่ได้ไปคัดตัว
‪ฉันไม่ได้อยากได้บท ไม่ได้อยากมีส่วนร่วมด้วย
‪ฉันได้รู้จักความเกลียดชัง
‪และได้รู้จักความโกรธที่ทำให้ลงมือฆ่า
‪เพราะไม่ฉันก็เขาจะต้องตาย
‪มันกัดกินฉัน
‪ส่วนตัวแล้ว…
‪ฉันต้องอยู่กับมันทุกวัน
‪เรื่องนี้มันครอบงำชีวิตฉัน
‪ฉันคิดถึงพ่อแม่ทุกวัน และสำหรับฉัน
‪การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เกิดขึ้นทุกวัน
‪ความทรงจำจะอยู่กับคุณ
‪แต่คำตัดสินมันรบกวนจิตใจฉันมาพักใหญ่
‪ฉันอุทธรณ์ไม่ผ่าน
‪มันมีความเป็นไปได้ที่ฉันจะต้องสูญเงินหมดตัว
‪เพราะงั้นถึงจะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
‪แต่ฉันก็ต้องหาความจริงให้ได้
‪เมื่อเราไม่มีเอกสารชาวยิว ‪ที่สนับสนุนเรื่องเล่าของเธอ
‪ดังนั้นคำถามก็คือ ‪"บางทีเธออาจไม่ใช่ชาวยิวด้วยซ้ำ"
‪ถ้าเธอไม่ใช่ชาวยิว
‪งั้นเธอก็น่าจะเป็นคาทอลิก
‪และถ้าเธอเป็นคาทอลิก ‪บางทีเธอก็อาจได้รับศีลจุ่ม
‪สมุดบัญชีของมิชา ดีฟอนเซกาจากบันทึกของศาล
‪บอกว่าเธอเกิดในปี 1937
‪นามสกุลฝั่งแม่คือดอนวิลล์ ‪และเธอเกิดที่เอทเทอร์บีก
‪เอทเทอร์บีก ชานเมืองบรัสเซลส์
‪ที่เอทเทอร์บีก ฉันลองหาตามโบสถ์หลายแห่ง
‪เอเวอลีนไปที่โบสถ์แห่งแรก ไม่เจอบันทึกที่นั่น
‪ฉันไปอีกที่…
‪แต่ในบันทึกการทำพิธีศีลจุ่ม ‪ก็ไม่เจอข้อมูลที่ตรงกับของมิชา
‪พอไปยังโบสถ์ที่สามในละแวก…
‪กลายเป็นว่าโบสถ์ถูกเผาจนราบไปแล้ว
‪ตอนที่เรารู้เรื่องนั้น ฉันคิดว่า…
‪"เราคงจบเห่แล้ว บันทึกมันอาจถูกเผาไปแล้ว"
‪แต่สำนักงานสงฆ์ เพรสบีแตร์
‪ตั้งอยู่บนถนนที่ติดกัน
‪บันทึกถูกเก็บเอาไว้
‪เอเวอลีนเลยหาไล่ไปทีละวันๆ ‪หาเด็กทุกคนที่เกิดในเขตนั้น
‪ฉันรู้อยู่สองอย่าง
‪วันเกิดของเธอคือ 12 พฤษภาคม ปี 1937
‪และแม่ของเธอชื่อดอนวิลล์
‪และในหนังสือเล่มนั้น ฉันเจอเธอ
‪"โมนิกา เออร์เนสตินา โจเซฟิน เดอ วอล…
‪ลูกสาวของโรแบร์ติ เอนริชี ‪เออร์เนสติ เดอ วอล…
‪และโจเซฟิเน เจอร์แมเน บาร์บาเร ดอนวิลล์"
‪สิ่งที่เราค้นพบคือพ่อของมิชาชื่อเดอ วอล
‪ณ จุดนั้น ดูเหมือนว่าโมนิค เดอ วอล ‪จะเป็นชื่อจริงของเธอ
‪มันไม่ใช่ชื่อที่ครอบครัวอุปถัมภ์ตั้งให้ ‪เพื่อซ่อนเธอจากพวกนาซี
‪ดูเหมือนเธอจะเกิดมาชื่อโมนิค เดอ วอล
‪เธอเป็นคาทอลิก เป็นคาทอลิกที่ได้รับศีลจุ่ม
‪พ่อของเธอชื่อเดอ วอล
‪อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่หลักฐานชัดแจ้ง
‪เพราะในสมัยนั้น ‪พวกเขามักเอาชื่อของเด็กที่ตายไปแล้ว
‪มาตั้งให้กับเด็กชาวยิวเพื่อซ่อนเด็กๆ เอาไว้
‪มีความเป็นไปได้ที่พวกเดอ วอล ‪จะรับเด็กมาซ่อนตัว
‪ส่วนลูกตัวเองตายไปแล้ว
‪ฉันต้องการหลักฐานเพิ่มเติม
‪แล้วคุณทำยังไงต่อ
‪อย่าพูดไปล่ะ แต่นี่เป็นคำถามที่ดี
‪ฉันทำยังไงต่อ
‪เอเวอลีนคิดว่า ‪"เอาละ ฉันจะไปหาหลักฐานจากที่ไหนได้อีก"
‪เธออาจจะเข้าโรงเรียน
‪ฉันพยายามตามหาโรงเรียนที่ติดทางรถราง ‪ซึ่งเธอพูดถึงในหนังสือ
‪แล้วพอฉันเดินผ่านไป ฉันก็เจอโรงเรียน
‪ประตูเปิดอยู่
‪ฉันเดินเข้าไปแล้วถามว่า
‪พวกเขาพอมีบันทึก ‪ของคนที่ชื่อโมนิค เดอ วอลไหม
‪เรากัดเล็บรอลุ้น
‪จนกระทั่งเล็บเราเป็นแผล เรารอข้อมูลนี้
‪รอว่าเราจะเจอบันทึกหรือไม่
‪และในทะเบียนก็มีชื่อเธอ
‪"เดอ วอล โมนิค"
‪พูดได้ว่านั่นแหละหลักฐานสุดท้าย
‪ทั้งใบรับรองการรับศีลจุ่ม
‪และประวัติการเข้าเรียนในบรัสเซลส์
‪มีโทรศัพท์มา ฉันรับสาย คนที่โทรมาคือชารอน
‪ชารอนแทบเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
‪เธอตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า "เราเจอบันทึกแล้ว"
‪มันคือหลักฐานเอาผิด
‪ตอนนี้ฉันจับโกหกเธอได้แล้ว
‪ชีวิตฉันนั้นแปดเปื้อน…
‪จบรายการ
‪ด้วยคำโกหกที่แสนยุ่งเหยิง
‪พัก 15 นาทีนะทุกคน
‪และเรื่องนี้คือเรื่องลวงโลก
‪ขอน้ำให้ฉันสักขวดได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪ฉันคิดว่า "เรื่องทั้งหมดที่เธอเล่าในหนังสือ ‪ไม่มีน้ำหนักอีกแล้ว"
‪ณ ตอนนั้นฉันรู้ว่า ‪เธอไม่ใช่คนที่เธอบอกว่าเธอเป็น
‪นอกจากเธอจะไม่ใช่เด็กชาวยิว ‪ที่หลบซ่อนพวกนาซีอยู่ในป่าแล้ว
‪เธอยังเป็นเด็กคาทอลิก ‪ที่ได้เข้าโรงเรียนอย่างปลอดภัย
‪เธอไม่เคยอยู่ใกล้หมาป่า
‪เธอแสดงละครให้ผู้ชมดู ‪เธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไร
‪เราตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่คำโกหกที่ไม่มีพิษภัย
‪มันคือการสมคบคิดครั้งใหญ่เพื่อเผยแพร่
‪เรื่องราวที่ไม่จริงแม้แต่น้อย ‪เป็นเวลานานกว่า 20 ปี
‪นี่ไม่ใช่มิชาตัวจริง
‪ฉันมีหลากหลายความรู้สึก
‪ฉันรู้สึกโกรธ ฉันรู้สึกขยะแขยง
‪ฉันได้เห็นประวัติศาสตร์ปลอม ตัวตนปลอม
‪ลู่ทางหาเงินจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪มีคนขโมยส่วนที่เจ็บปวดในชีวิตของฉันไป
‪ตัวฉันเองรู้สึกอย่างนั้น ฉันรู้สึก…
‪แทนเด็กๆ ที่ต้องซ่อนตัว
‪และเด็กๆ ที่เสียชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪แทนพ่อแม่ทั้งหลาย แทนพ่อแม่ฉัน
‪อันที่จริงคือแทนชุมชนชาวยิวทั้งหมด
‪(เซอร์ไววิง วิธ วูฟส์ ปี 2007 ‪ผกก. เวรา เบลมอนต์)
‪ตอนที่เราได้บันทึกมา
‪หนังสือเล่มนั้นขายดีไปทั่วยุโรป
‪และหนังก็เพิ่งออกฉาย
‪หนังเรื่องนั้นชื่อว่าเซอร์ไววอล วิธ วูฟส์
‪นี่แหละครับ ‪ตัวอย่างหนังใหม่ของเวรา เบลมอนต์
‪ประทับใจจังที่ได้เจอพวกคุณพร้อมกัน ‪ทั้งตัวจริงและหนูน้อยมาธิลเด
‪ดูเหมือนคุณจะสะเทือนใจนะ
‪พอเห็นภาพพวกนี้แล้ว ‪มันเหมือนอดีตได้ย้อนกลับมาหรือเปล่า
‪ค่ะ ใช่เลย มันทรมานใจ
‪แล้วคุณมองเห็นตัวเอง ‪ในการแสดงของมาธิลเดไหม
‪เห็นสิคะ เธอแสดงได้ดีมาก
‪เธอแสดงได้งดงาม
‪เธอสื่ออารมณ์ได้เยี่ยมมาก
‪ความคิดถึงแม่ทำให้ฉันไปต่อ
‪มีฉากหนึ่งในหนังที่พิเศษสำหรับฉัน
‪ฉากที่เธอตกจากรถไฟ…
‪(ด้วยภาพยนตร์ที่งดงาม ‪ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากเรื่องจริง)
‪หนูยอดมาก
‪หนูเป็นนักแสดงที่ยอดมาก
‪เรื่องนี้ซึ้งสุดๆ
‪มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อแต่ก็เป็นเรื่องจริง
‪คัต วิเศษมาก
‪มันฉายรอบปฐมทัศน์ที่ปารีส
‪"สร้างจากเรื่องจริง"
‪แต่ในมือเรามีเอกสารพวกนี้อยู่
‪เราเลยคิดว่า "เริ่มจากตรงนี้แล้วกัน ‪เอามันลงบล็อกของฉัน
‪แล้วส่งเมลหาใครบางคนที่อยู่ที่เบลเยียม"
‪เช้าวันต่อมา พอเราตื่นมา
‪มันก็กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ
‪หนังสือซึ่งควรจะเป็นอัตชีวประวัติ ‪ซึ่งถูกสร้างเป็นภาพยนตร์
‪กลับกลายเป็นเรื่องโกหก
‪เรื่องราวอันน่าทึ่งของหนูน้อยผู้รอดชีวิต ‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪เราโยนความจริงออกไป และมันเข้าเป้า
‪เซอร์ไววิง วิธ วูฟส์ หนังสือขายดี ‪ที่กลายเป็นหนังออกฉายเมื่อเดือนก่อน…
‪เรื่องลวงโลกทั้งหมดถูกเปิดโปง
‪ไม่ใช่เรื่องจริง
‪ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก
‪มันคือการต้มตุ๋นครั้งใหญ่
‪ไฟในบ้าน
‪ฉันกลับมาบ้าน ตรงไปที่คอมพิวเตอร์
‪พิมพ์ชื่อเธอ แล้วก็เห็นข่าว
‪แต่เรื่องราวที่งดงามเป็นเรื่องหลอกลวง
‪ที่เบลเยียม ประเทศบ้านเกิดของเธอ
‪นักประวัติศาสตร์พบว่ามิชา ดีฟอนเซกา ‪แท้ที่จริงคือโมนิค เดอ วอล
‪ฉันรู้สึกเหมือนเลือดถูกสูบออกจากร่างกาย
‪มัน…
‪มันเป็นไปได้ยังไง
‪ฉันโกรธ
‪ฉันเศร้า
‪ฉันเจ็บปวด
‪ฉันรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง
‪เหมือนถูกหลอกใช้
‪เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน
‪และเราถึงขั้นตั้งชื่อ ‪ลูกหมาเกิดใหม่ตัวหนึ่งว่า "มิชา"
‪ฉันใจสลายไปเลย
‪ใจสลายไม่มีชิ้นดี
‪นี่ แม่หนูน้อย
‪เราถูกหลอก
‪เหมือนกับพวกคุณทุกคน
‪ความจริงที่ว่าเธอโกหกเรื่องที่เธอรอดชีวิต ‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪ทำให้ฉันร้องไห้
‪มิชา ดีฟอนเซกาเล่นกับความเห็นใจ
‪เธอเลยเป็นนักเล่าเรื่องที่ยอดเยี่ยมได้
‪ความเห็นใจ
‪มิชา ดีฟอนเซกาหลอกผู้คนได้ก็เพราะมัน
‪ความเห็นใจ
‪ฉันน้ำตาทะลัก
‪ฉันรู้สึกเหมือนถูกใช้ประโยชน์ ถูกหลอกและ…
‪ทั้งคำลวงและความขมขื่น ทุกอย่างมันออกมาหมด
‪เพื่อนบ้านของฉันบางคนให้เงินเธอก้อนใหญ่
‪เงิน 25,000 ถึง 30,000 ดอลลาร์ ‪ที่ช่วยให้เธอเก็บบ้านเอาไว้ได้
‪เธออาจไปหาแรบไบและขอเงินบริจาคจากโบสถ์
‪ทั้งชุมชน…
‪ทุกคนที่รู้จักเธอ เพื่อนบ้านของฉัน ‪ไม่มีใครคุยกับเธออีกเลย
‪ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง
‪ค่ะ
‪ในตัวฉันมีความโกรธพวยพุ่ง
‪และมันไม่เคยหายไป
‪นักเรียนที่มีส่วนร่วมในโครงการ
‪ในวันที่ฉันเข้าสอน
‪พวกเขาก่อจลาจล
‪นึกภาพคนเป็นฝูงก่อจลาจลดูสิคะ
‪ทั้งโวยวาย ร้องไห้ ตะโกน
‪พวกเขาขึ้นมายืนบนเก้าอี้
‪ฉันคุมอะไรไม่ได้เลย
‪ทั้งที่ปกติฉันคุมนักเรียนได้ดี
‪ฉันติดต่อมิชาทันที
‪ฉันอยากจะซื่อตรงและเปิดเผยกับเธอ
‪แต่เธอบอกว่า "ไม่ต้องห่วง ‪พวกเขาทำแบบนี้กับฉันประจำ"
‪"ต้องเป็นฝีมือสำนักพิมพ์ที่อเมริกาแน่"
‪แล้วจากนั้นก็มีเรื่องหักมุมอีกครั้ง
‪มันประหลาดไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
‪ฉันบอกกับตัวเองว่า ‪"ฉันคงไม่มีทางสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมา"
‪เพราะถ้าฉันทำ คงมีคนบอกว่า
‪"โม้ชัดๆ มันไม่น่าจะเกิดขึ้นจริง"
‪นักข่าวทุกคนฝันถึงข่าวเด็ด
‪(นักข่าว)
‪คำถามที่ผมถามก็คือ ‪ถ้าเกิดเรื่องของเธอมันไม่จริง…
‪(มาร์ก เมตดีเพนนิงเกน)
‪แล้วเรื่องจริงของเธอเป็นยังไง
‪สิ่งที่ผมทำมันก็ง่ายๆ
‪ผมเปิดสมุดโทรศัพท์บรัสเซลส์
‪ในนั้นมีเดอ วอลอยู่ราวๆ 400 รายการ
‪แล้วผมก็เริ่มโทรหาพวกเขาไล่ไปทีละคน
‪ชื่อที่ 44 หรือ 43 นี่แหละ
‪ผมบังเอิญเจอผู้หญิงชื่อเอ็มม่า เดอ วอล
‪การไปพบกับเอ็มม่า ป้าของมิชา
‪มันไม่ธรรมดาเลย
‪เธอไม่ได้เดินทางข้ามยุโรป ‪เพื่อตามหาพ่อแม่เหรอ
‪พระเจ้า ไม่
‪(เอ็มม่า เดอ วอล)
‪เธออยู่กับปู่ย่า
‪เอ็มม่าบอกผมว่า
‪หลานสาวของเธอมีอาการเห็นภาพหลอนมาตลอด
‪และเธอคงสร้างโลกในจินตนาการขึ้นมา
‪ฉันไปรับเธอประจำ
‪ฉันนั่งรถรางสาย 56 ไปอันเดอร์เลชต์
‪และพาเธอมาที่ชคาเบค
‪พอตอนเย็นฉันก็จะพาเธอไปส่งให้ลุงเออร์เนสต์
‪เอ็มม่า เดอ วอลบอกผมว่า
‪จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นในช่วงสงคราม
‪เกิดอะไรขึ้นกับโรเบิร์ต เดอ วอล ‪พ่อของมิชา ดีฟอนเซกา
‪โรเบิร์ต เดอ วอลเคยทำงาน ‪ที่ศาลากลางชคาเบค
‪(นักประวัติศาสตร์กองทัพ)
‪เขารักชาติมากและเขาก็ทุ่มเท ‪ให้กับหน้าที่กำลังสำรอง
‪(ฌอง ฟิลิปป์ ทอนเดอร์)
‪ผมเจอฌอง ฟิลิปป์ ทอนเดอร์โดยบังเอิญ
‪แต่เขามีเอกสารหลายฉบับ
‪ของพ่อของมิชา ดีฟอนเซกา
‪ผมเลยไปดูแฟ้มของโรเบิร์ต เดอ วอล
‪วันที่ 10 พฤษภาคม ปี 1940 ‪เยอรมันบุกเบลเยียม
‪พวกเขาถล่มกองทัพเบลเยียมได้ ‪ในการโจมตี 18 วัน
‪กษัตริย์ยอมจำนน
‪และเบลเยียมก็ถูกยึดครอง
‪โรเบิร์ต เดอ วอลเข้าร่วมหน่วยต่อต้าน
‪และเริ่มหากำลังคนให้กับหน่วย
‪ในฐานะนักรบของฝ่ายต่อต้าน
‪โรเบิร์ต เดอ วอล
‪มีบทบาทในการรวบรวมอาวุธ…
‪จัดตั้งเครือข่ายข่าวกรอง
‪และส่งข้อมูลไปให้รัฐบาลเบลเยียม
‪ซึ่งพลัดถิ่นไปอยู่ลอนดอน
‪โชคร้ายที่โรเบิร์ต เดอ วอลไม่รอบคอบ
‪เกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำให้ฝ่ายต่อต้าน
‪(ชคาเบค ที่อยู่ครอบครัวหรือ)
‪เขาปากพล่อย
‪เขาภูมิใจในสิ่งที่เขาทำ
‪เพราะฉันรู้ว่าเขามีเอกสารลับ
‪เขาเอามันมาให้พวกเราที่บ้านดูด้วยซ้ำ
‪พ่อฉันบอกให้เขาระวังตัว
‪"แกเริ่มประมาทแล้วนะ"
‪เขาทำตัวเสี่ยงที่จะถูกจับ
‪เขาถูกผู้ร่วมมือกับนาซีกล่าวหา
‪และถูกจับอย่างรวดเร็ว
‪โรเบิร์ต เดอ วอล ภรรยาเขา ‪และนักรบฝ่ายต่อต้านที่ถูกจับอีก 41 ราย
‪ถูกเนรเทศไปเยอรมนี…
‪และถูกส่งไปที่คุกบราวไวเลอร์ในโคโลญ
‪คุกโคโลญปกครองอย่างทารุณโหดร้าย
‪เขาถูกเกสตาโปสอบสวน
‪เขาเริ่มกรีดร้อง
‪โรเบิร์ต เดอ วอลพังทลาย
‪โรเบิร์ต เดอ วอลทำสัญญากับคุกโคโลญ
‪เขาตกลงว่าจะบอกชื่อ
‪เพื่อนนักสู้ฝ่ายต่อต้าน
‪เพื่อแลกกับการที่ภรรยาจะได้รับความคุ้มครอง
‪และได้กลับไปพบลูกสาว มิชา ดีฟอนเซกาอีกครั้ง
‪ในเดือนสิงหาคม ปี 1942 ‪หลังจากหักหลังพรรคพวก
‪ตามข้อเรียกร้องของพวกเยอรมัน
‪โรเบิร์ต เดอ วอลมีโอกาส ‪ได้เห็นลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย
‪และนั่นก็น่าจะเป็น
‪จุดจบ
‪ของโรเบิร์ต เดอ วอลที่ถูกเนรเทศในภายหลัง
‪โรเบิร์ตและภรรยาของเขา เจอร์เมน ‪ตายในค่ายของเยอรมันทั้งคู่
‪เราเรียกเธอว่า "ลูกสาวคนทรยศ"
‪เพราะว่ากันว่าพ่อของเธอ
‪ไปเข้ากับพวกเยอรมัน
‪เทศบาลเมืองชคาเบคได้แกะสลัก
‪รายชื่อนักสู้ฝ่ายต่อต้าน ‪ที่เสียชีวิตในช่วงสงครามลงบนป้าย
‪ชื่อโรเบิร์ต เดอ วอลซึ่งถูกสลักเป็นชื่อสุดท้าย…
‪ถูกลบทิ้งในภายหลัง
‪วันที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี 2008 ‪เมื่อทุกอย่างชัดเจนแล้ว
‪เราตีพิมพ์เรื่องราวทั้งหมด ‪ของโรเบิร์ต เดอ วอล
‪การทรยศของเขา
‪และคำโกหกในเรื่องเล่าของมิชา ดีฟอนเซกา
‪ภายหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง
‪มันก็มีแถลงการณ์ออกมา
‪นี่คือแถลงการณ์ของมิชา ดีฟอนเซกา
‪"พวกเขาเรียกฉันว่า 'ลูกสาวคนทรยศ'
‪เพราะสงสัยว่าพ่อของฉันเผยความลับ ‪หลังถูกทรมาน"
‪"หนังสือเล่มนี้ เรื่องราวนี้ เป็นเรื่องของฉัน"
‪"มันไม่ใช่ความจริง…
‪แต่มันคือความจริงของฉัน"
‪"วิธีเอาตัวรอดของฉัน"
‪"ให้อภัยฉันด้วย"
‪"ฉันเพียงต้องการจะขับไล่ความเจ็บปวดออกไป"
‪ฉันรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธ
‪แต่ฉันอธิบายกับตัวเองไม่ถูก
‪ฉันอธิบายกับคุณปู่คุณย่าไม่ถูก
‪ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ฉันคิดว่าเป็น
‪แต่ก็มีหลายครั้ง…
‪ที่ฉันยังลังเล
‪ฉันถามตัวเอง "มันเกิดขึ้นกับฉันหรือไม่"
‪ฉันต้องคิด
‪โดยเฉพาะกับเรื่องสัตว์
‪ฉันยังมองเห็นตัวเอง
‪เกลือกกลิ้งอยู่กับหมาป่าอยู่เลย
‪เห็นหมาป่าที่น่ารักของฉันไหม
‪พวกมันจะเป็นหมาป่าของฉัน
‪ตลอดไป
‪ฉันจะอยู่เคียงข้างพวกมันเสมอ
‪ถึงแม้ฉันจะรู้ความจริงแล้ว
‪ฉันอยู่เคียงข้างพวกมัน
‪ฉันติดอยู่ในฟองอากาศ ในโลกของฉันเอง
‪และโลกใบนี้ของฉันก็เต็มไปด้วยสัตว์
‪สัตว์ที่ปกป้องฉัน
‪จากพวกมนุษย์
‪พอกลับมาฟังบทสัมภาษณ์นี้
‪ประโยคแรกในช่วงเปิดรายการคือ…
‪"บางครั้งเรื่องเล่ามันก็น่าทึ่งจนเหลือเชื่อ"
‪มันน่าทึ่ง นั่นแหละประโยคแรก
‪แต่กลายเป็นว่ามันไม่จริง
‪(ผู้จัดรายการวิทยุ)
‪ฉันเชื่อเธอ
‪ฉันไม่เห็นอะไรในดวงตาคู่นั้น
‪ที่ทำให้คิดว่าเธอไม่ได้พูดความจริงเลย
‪ความกลัวสำหรับฉันในตอนนี้คือพวกเยอรมัน
‪มันช่าง…
‪สิ่งเดียวที่ฉันทำคือค้นหาความจริงเพิ่ม
‪เพื่อยืนยันเรื่องที่ฉันเชื่ออยู่แล้ว
‪พอนึกย้อนดูแล้ว ฉันก็ขนลุก
‪แต่สำหรับฉันในเวลานั้น
‪ฉันให้ความเคารพประสบการณ์ของคนคนหนึ่ง
‪ในเหตุการณ์ที่ฉันคิดว่าพวกเราชาวโลก
‪ตระหนักดีว่าเป็นช่วงเวลา ‪ที่ดำมืดที่สุดในประวัติศาสตร์
‪ฉันจึงไม่นึกตั้งคำถาม
‪การสงสัยผู้ที่อ้างว่ารอดชีวิต ‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪เป็นเรื่องยากมาก
‪มันจะทำให้เกิดความไม่มั่นใจ ‪ในคำกล่าวอ้างของตน
‪แต่อันตรายของการเชื่อทุกอย่าง
‪คือมันทำให้ประวัติศาสตร์
‪และความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์
‪ของผู้รอดชีวิตตัวจริงมีความเสี่ยง
‪(นักประวัติศาสตร์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์)
‪ในเดือนธันวาคม ปี 1996
‪ฉันได้รับจดหมายและต้นฉบับจากเจน แดเนียล
‪มันคือต้นฉบับบันทึกความทรงจำของมิชา
‪เด็กผู้หญิงที่อยู่ในเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪ฉันโทรหาเจน แดเนียล
‪เพื่ออธิบายว่าทำไมเรื่องเล่านี้มันถึงใช้ไม่ได้
‪ฉันบอกกับเธอว่า
‪"ฉันจะไม่ตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้"
‪หลายปีมานี้ฉันคิดไม่ตกเลย
‪ว่าทำไมเจน แดเนียลถึงตัดสินใจ ‪เดินหน้าตีพิมพ์มัน
‪เห็นได้ชัดว่าเธอหวัง
‪ให้ต้นฉบับเป็นเรื่องจริง
‪แต่เธอเองก็กังวลว่ามันจะไม่จริง
‪ฉันคิดว่าความโลภนั่นแหละ
‪ที่ขับเคลื่อนเรื่องเล่านี้
‪ทั้งกับมิชาและแดเนียล
‪จากนั้นเมื่อตัวเลขยอดขายเพิ่มขึ้น
‪ก็มีคนมากขึ้นๆ
‪ที่ยอมรับบันทึกเล่มนี้ในฐานะเรื่องจริง
‪ฉันยอมรับ
‪ฉันเป็นคนสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมา
‪เธอคือสัตว์ประหลาดของฉัน
‪ฉันได้สร้างคนคนนี้ขึ้นมาในฐานะตัวละคร ‪เพราะความเห็นอกเห็นใจ
‪คนที่ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส
‪คนที่ควรได้รับความเคารพ ‪ทั้งยังน่าสะพรึงกลัว
‪ไม่มีใครอยากยอมรับว่าพวกเขาถูกหลอก
‪และฉันยอมรับ ฉันถูกเธอหลอก ฉันเชื่อเธอ
‪ทุกคนถูกล่อลวง
‪ระบบกฎหมายของอเมริกา ‪ทั้งผู้พิพากษาและลูกขุน
‪ต่างถูกล่อลวงด้วยเรื่องนี้
‪การเชื่อเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
‪แต่ความน่าเชื่อถือเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
‪ความต้องการตั้งคำถามว่าอะไรที่ไม่จริง
‪จะช่วยให้คุณแยกแยะเรื่องจริง ‪จากเรื่องไม่จริงได้
‪คุณใช้มีดฆ่าคนเหรอ
‪เพราะฉันเห็นเด็กผู้หญิงถูกข่มขืน
‪ฉันมีระยะห่างกับมิชามากพอ
‪ที่จะมองบุคลิกเธอด้วยสายตาวิเคราะห์
‪พอเห็นอย่างนั้น ฉันก็กระโดด ‪เพราะเขาหันมาและตรงมาหาฉัน
‪ในตอนนั้น ฉันคิดแค่เรื่องเดียว
‪ฉันต้องรอด
‪เพราะฉันอยากมีชีวิตอยู่
‪มิชาสร้างโลกให้ตัวเอง
‪โลกตามความเชื่อของเธอ
‪พอเขาเข้ามาใกล้ ฉันแทงท้องเขา
‪ฉันฟันมั่วเลย
‪ทั้งคอ ทั้งหน้า
‪ร่างฉันท่วมไปด้วยเลือด
‪มันน่ากลัวมาก
‪การเขียนหนังสือเล่มนี้
‪ทำให้ฉันต้องรำลึก
‪ถึงฝันร้ายของฉัน
‪มิชาโกหกตัวเองเพื่อหนีจากความจริง
‪แล้วพอเวลาผ่านไป
‪เธอก็ค่อยๆ กลายเป็น
‪ตัวละครในเรื่องเล่าของตัวเอง
‪ทุกครั้งที่ฉันแทง
‪ฉันแทงเพื่อเด็กผู้หญิงคนนี้ ฉันแทงเพื่อเด็กๆ
‪ฉันแทงเพื่อพ่อกับแม่ของฉัน
‪ฉันคิดว่าพวกเราอยากจะเชื่อ
‪เรื่องที่มิชา ดีฟอนเซกาเชื่อ
‪ว่าเธอรอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จริงๆ
‪ฉันคิดว่าเราอยากจะเชื่อ
‪ว่าเราไม่ได้ไร้เดียงสาจริงๆ
‪ว่าเราเชื่อเธอเพราะเธอเชื่อมัน
‪และเราก็อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ
‪ว่าเรื่องเล่านี้ เธอเล่าเพื่อไถ่บาป
‪เพราะมันแก้ไข ‪วัยเด็กที่ผิดพลาดของเธอให้ถูกต้อง
‪ฉันคิดว่ามันไร้สาระ
‪ไม่มีการไถ่บาปอะไรทั้งนั้น
‪พวกเราใสซื่อ
‪ทั้งหมดเป็นเรื่องที่กุขึ้นมา
‪ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอในตอนนี้…
‪มัน…
‪มันผสมปนเปกัน
‪ฉันคิดว่าเธอเป็นตัวเอกของเรื่องนี้ ‪แต่มันไม่ใช่แค่เธอคนเดียว
‪ยังมีคนอื่นๆ ที่ช่วยให้
‪ชีวประวัติเล่มนี้กลายเป็นหนังสือขายดี
‪การมาพูดถึงเธอในตอนนี้ และการค้นหา
‪และช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านไป…
‪ฉันสงสาร
‪และสะอิดสะเอียน
‪อาจฟังดูแรงไป แต่…
‪ฉันรู้สึกว่าฉันเข้าใจ
‪สำหรับเด็กคนหนึ่ง
‪ช่วงหลังสงคราม เธอต้องลำบากมากแน่ๆ
‪ความจริงที่ว่าพ่อของเธอเป็นคนทรยศ
‪เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
‪เธอเป็นทั้งเหยื่อและวายร้าย
‪เป็นทั้งคู่
‪ในเรื่องนี้ เธอเป็นทั้งคู่
‪(มิชา ดีฟอนเซกาตัวจริงยังอาศัยอยู่ ‪ในแมสซาชูเซตส์กับสามีและสัตว์มากมาย)
‪(เธอขอไม่ให้สัมภาษณ์ในภาพยนตร์เรื่องนี้)
‪(หลังมีการเปิดเผยว่า ‪บันทึกของเธอไม่ใช่เรื่องจริง)
‪(ศาลได้กลับคำตัดสิน ‪โทษปรับบางส่วนของเจน แดเนียล)
‪(คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์)