Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie,
w powietrzu czuć ekscytację.
Houston, Teksas, zaczynamy!
Zaczynajmy to przedstawienie.
Tu Dwayne Johnson,
znany jako The Rock,
w Hiszpanii znany także jako La Roca,
znany również jako najseksowniejszy skurczybyk na ziemi.
Ale nie to jest teraz ważne. Ważne jest to,
że przyszliście zobaczyć jednego człowieka.
Człowieka, który pochodzi z miejsca, które wielu z was zna.
Z Alief. Tak.
Mówimy na nie „SWAT”.
Ze SWAT wywodzi się wielu niesamowitych ludzi.
Lizzo, Beyoncé, Travis Scott.
Nie wiecie o jednej osobie,
która pochodzi ze SWAT.
jedyny i niepowtarzalny mistrz, The Rock!
Cóż, pochodzę ze SWAT tylko dzisiaj wieczorem.
Jutro to będzie pewnie inne miejsce.
Zapewne Hawaje. Słuchajcie,
teraz ważne jest to,
że mam zaszczyt przedstawić
faceta, dla którego tu przyszliście.
Panie i panowie z Houston, gorąco powitajcie w rodzinnym Houston
tego człowieka.
Mistrza dla niektórych. Mój człowiek. Wasz człowiek.
Mo Amer.
Co tam, Houston?
Dobra, dobra…
Siadajcie.
Udało się!
Udało nam się.
Naprawdę, to niesamowite.
Jesteśmy tu razem. Po ostatnich 19 miesiącach,
które przeżyliśmy, jesteśmy tutaj. Jesteśmy razem.
Jako performer, szczerze mówiąc,
myślałem, że to już koniec.
A jednak jesteśmy tutaj. To był drugi raz,
gdy pomyślałem, że moja kariera może się skończyć.
Pierwszy raz…
Był zaraz po 11 września.
Jako ktoś, kto ma na imię Mohammed, myślałem: „Nie wygląda to za dobrze”.
Moja własna rodzina odwróciła się ode mnie.
Brat spojrzał mi prosto w oczy i powiedział: „To koniec twojej kariery”.
Jak mogłeś powiedzieć mi coś takiego?
Wiedziałeś, że zawsze chciałem być komikiem.
A on: „Zobacz, co mówią o nas w wiadomościach.
Nikt nie chce widzieć na scenie Mohammeda opowiadającego dowcipy.
To koniec twojej kariery”.
Powiedziałem: „Omar… ty jesteś pilotem”.
Gram w filmie z The Rock.
Takiego wała, pajacu. Wiecie, o co mi chodzi?
Cóż…
Czy to na pewno koniec?
Pandemia się skończyła?
To było prawdziwe?
Ale co, czy to już koniec?
Nie, na serio, pytam. Ale czy to prawda?
Zawsze się śmieję i jednocześnie jestem bliski płaczu.
Czy to było prawdziwe? Czy jest?
Wiecie, co jest prawdziwe? Rozwody są prawdziwe. Rozwody…
Rozwody są prawdziwe jak cholera.
Rozwody są bardzo prawdziwe.
Rozwiodłem się w czasie pandemii.
To się zdarza, wiecie. Co zrobisz?
Oboje… Jedna osoba jest szczęśliwa.
To nie jest jedna z tych historii komików:
„Pieprzyć tę sukę”. Nie.
Po prostu nie wyszło. Rozumiecie?
No i trudno.
Kiedy długo jesteś w małżeństwie, przyzwyczajasz się do pewnych rzeczy.
Pewnej nocy spałem jak kłoda
i puściłem bardzo głośnego bąka.
Był tak głośny, że obudziłem się ze wstydem.
O tak właśnie.
Spojrzałem w lewo i przeprosiłem.
A tam nikogo nie było.
Przewróciłem się na bok i rozpłakałem.
Od razu to zapisałem. „To jest przezabawne”.
Czy to jest prawdziwe? A było?
Czy to jest prawdziwe?
Nie wiem.
Cholera.
Tak właśnie się czuję…
cały czas.
Pandemia… wiecie…
To, co media nam zrobiły,
szczerze mówiąc, to było niewybaczalne.
Naprawdę.
„Panika!”
„Nadchodzi!”, „Co nadchodzi?” „Nie wiem, nadchodzi”.
„Trzy osoby to mają”. „Co?”
„Nadchodzi!”, „Co nadchodzi?”
„Coś z jakimś nietoperzem. Nie wiem”.
„Nietoperze nadchodzą?” „Nie! To się wzięło z niego”.
„Nie możesz zobaczyć tego gołym okiem”.
„Ale to nadchodzi”.
„Wszyscy umrzecie”.
„Ale nie bójcie się”.
„Nie…”, „Co masz na myśli?”, „Co?”, „Boję się”.
„Martwię się”. „Nie martw się, kup Clorox”.
„Wszystko będzie dobrze”.
„Kup jak najwięcej Cloroxu”.
„Ale nie używaj Cloroxu,
zanim nie przemyjesz Cloroxu Cloroxem.
„Wtedy możesz użyć Cloroxu, dobra”.
„Jak przyjdą paczki,
wykąp się, kurwa, z tymi paczkami”.
Zamienili nas w bandę wariatów.
„Amazon przyjechał”.
„Jest dobrze, wachluj. Jest dobrze”.
„Załóż maskę”. „Ile masek?”
To się ciągle zmieniało.
„Załóż maskę. Jedną maskę”. Fauci mówił:
„Jedna maska daje 33% ochrony.
Dwie maski to 66% ochrony.
Trzy maski to 97% ochrony”.
A plastikowa torebka – 100%.
Sam się zabij. Po prostu… uduś się.
„O nie, straciliśmy kolejnego przez Covida!”
„Nie, brachu,
przez kolejną torebkę, brachu. Zabił się”.
„Zostań w domu. Rozgryźliśmy to”.
„Zostań w domu”. „Jak długo?” „Nie wiem”.
„Miesiącami, jak sądzę”.
„Ile to »miesiącami«?” „Po prostu »miesiącami«, stary, nie wiem”.
„Miesiącami i tyle”.
„Iloma »miesiącami«?” „Nie wiemy”.
„Powinniście wiedzieć”. „Wiemy”.
„Ale nie wiemy”.
„Miesiącami. Zostańcie w domach”. „Cóż,
muszę iść do pracy”. Mówili: „Pieprz swoją pracę”.
„Pieprz swoją pracę”.
„Jak to, pieprzyć swoją pracę?
Nie muszę płacić czynszu?” „Spokojnie, spokojnie.
Kapitalizm. Spokojnie”.
„Nadal musisz płacić czynsz”.
„W takim razie muszę iść do… to przyślijcie mi pieniądze. Wiecie co,
po prostu wyślijcie mi kasę”. „Nie, co ty, jesteś ćpunem, brachu?
Nie możemy wysłać ci pieniędzy, jeśli…
O czym ty mówisz? Nie możemy.
Wysłać ci…” „Czemu się tak jąkasz?
Wyślijcie mi te pieniądze”. „Nie mamy żadnych pieniędzy, jasne?
Nie mamy żadnych…” „Co wy?”
„Wysyłamy ci pieniądze, oto, jak to działa.
Wysyłamy ci pieniądze, a ty przeznaczasz je
na różne cele, tak? Masz ubezpieczenie społeczne,
służba medyczna dla wszystkich. Mnóstwo różnych celów.
Na pewno masz parasol finansowy.
Brachu, musisz mieć parasol finansowy.
Na zewnątrz leje.
Pieprzony sezon huraganów.
Siedem huraganów uderza w tym samym czasie”.
„Wyślijcie mi te pieprzone pieniądze”.
„Muszę ci się przyznać, jesteśmy spłukani”.
„Jak to jesteście spłukani? Jesteście rządem”.
„Wiem, wiem.
Wiem. Mamy długi.
Jesteśmy zadłużeni, jasne, to znaczy…
mamy mnóstwo długów”.
„Ile macie długu?” „Jesteśmy po prostu na minusie.
Jesteśmy po prostu…” „Wiem, co znaczy dług, stary,
ile jest na minusie?” „Mamy dużo minusów.
Tak wiele minusów. Dużo minusów”.
„Po prostu powiedz to. Ile?”
„20 bilionów dolarów”.
„20 bilionów dolarów?
Kto obsługuje tę książeczkę czekową?
MC Hammer? Kto zarządza tą całą sytuacją?
Jak doszliście do 20 bilionów dolarów długu?”
„Zabijanie brązowych ludzi jest drogie.
Och…
jest drogie.
Tak bardzo drogie.
Więc widzisz, nie możemy wysłać ci pieniędzy.
Jesteśmy na minusie. Opłaty za przekroczenie salda piętrzą się.
Nie możemy przesłać ci minusów”.
„Co, Kyle?
Giełda upadnie?
Jasna cholera, Kyle. Włączaj drukarkę.
Włączaj tę pieprzoną drukarkę.
Spraw, by pojawiły się trzy biliony dolarów.
I wrzućmy je w schemat Ponziego, czyli na giełdę”.
Ponieważ giełda jest bezpośrednim odzwierciedleniem
serc Amerykanów na całym świecie.
Jeśli strzałka idzie w dół,
to znaczy, że serca i dusze Amerykanów również idą w dół.
„Patrz, to działa, idzie w górę!”
„Amerykanie znów są szczęśliwi”.
„Idzie w górę, to jest niebotyczny wzrost!”
„Czekaj. Jak to, kurwa, jest niebotycznie wysoko?”
„Jesteśmy w domu. Myślałem, że…”
„Jak to możliwe…”
„Jak…”
„Jak to się dzieje?”
„Myślałem, że to jest oparte na przychodach
i kwartalnych zyskach. A nikt nie pracuje”.
„Przecież jest Amazon”.
„Wszyscy w domu coś zamawiają, to jest gwałtowny wzrost”.
„Pieprzyć Jeffa Bezosa.
Dzięki, Jeffie Bezosie. Jednocześnie”.
„Jak to możliwe, że wciąż idzie w górę?
Myślałem, że to opiera się na wpływach. Wszyscy są w domu”.
„Człowieku, zamknij się, kurwa!
Patrz na strzałkę. Boże, możesz zamknąć gębę
i cieszyć się, że strzałka idzie w górę?”
„Nie mogę, brachu. Potrzebujemy pieniędzy”.
„Masz tu 1200 dolarów. Łapóweczka.
Zamknij się, kurwa”.
„Dziękuję. To mi wystarczy na tydzień. Doceniam to”.
„Przestań mnie rozpraszać.
Poważnie, jak to możliwe, że ona idzie w górę?
Bezdomność jest na wysokim poziomie”.
„Kosmici istnieją. Pomyśl o tym przez chwilę”.
„Co?”
„Rozmawiasz z nimi?” „Tak, brachu, cały czas, szaleństwo”.
„Po prostu patrz na strzałkę”. „Chwila, jak wielu bezrobotnych.
50 milionów ludzi bez pracy. Jak do kurwy nędzy
strzałka idzie w górę, brachu?” „Słuchaj,
Jada zdradzała Willa Smitha. Pomyśl o tym”.
„Co?”
„Dlaczego, Jada, dlaczego?”
„Co się stało?”
„To ma jakiś związek z jakimś »uwikłaniem«. Szaleństwo”.
„Patrz na strzałkę”.
„Patrz na tę strzałkę”.
„Nie rozpraszaj mnie. Jak to jest, że ona
wciąż idzie w górę? Proszę się wytłumaczyć”.
„Słuchaj, mam dla ciebie dobrą radę.
Kryptowaluta”.
„Co to, kurwa, jest kryptowaluta?”
„To ci mali ludzie wewnątrz komputera,
oni tam po prostu kopią. Po prostu kopią
cyfrowe monety”.
„Przemieniasz prawdziwe fałszywe pieniądze
na bardziej…
prawdziwe fałszywe pieniądze”.
„Po prostu przenosisz…
kiedy masz więcej prawdziwych fałszywych pieniędzy, przenosisz je
i tak w kółko”.
„Jestem zdezorientowany”.
„Hej, stary, mam dla ciebie kolejną radę. NFT”.
„Co to, kurwa, jest NFT?”
„To rodzaj tokena kryptograficznego”.
„Wiesz, założę na głowę plastikową torebkę.
Pieprzyć to”.
Czy to jest prawdziwe?
Covid jest prawdziwy.
Miałem go. Dave Chappelle zaraził mnie Covidem.
Co prawda to był drugi raz.
Pierwszy raz złapał mnie na samym początku pandemii.
„Powiedz, Mo, co robisz?”
Ja na to: „Nie wiem, czy oglądałeś wiadomości.
Jestem w domu, to właśnie robię.
Ty też. Wszyscy jesteśmy w domu. Nie wiem, czy widziałeś”.
A on na to: „Tak, nie mogą nas złamać”.
A ja: „Jesteśmy złamani.
Cały kraj jest rozbity”.
„Dlatego do ciebie dzwonię.
Chcę zrobić te występy na tym polu kukurydzy w Ohio”.
„Nie wiem, stary, to nie brzmi dobrze, nie jestem pewien,
wiesz”. A on: „Nie, nie”.
„Będziemy testować wszystkich co trzy dni.
Zrobimy, co w naszej mocy.
Nie gwarantujemy niczego.
Zrobimy, co w naszej mocy…”
A ja: „Macie maszyny testujące?
To początek pandemii.
Jak zdobyłeś maszyny testujące?” Odbiło mu zupełnie.
„Słuchaj, jestem Dave Chappelle. Oczywiście, że mam te…”
A ja: „Słuszna uwaga”.
Naprawdę słuszna uwaga.
Więc pojechaliśmy… Pojechałem do Ohio.
Program był niesamowity,
prawie cztery miesiące występów.
Prawie się udało, ale
mieliśmy ogniska i musieliśmy to przerwać.
I zrobił z tego film dokumentalny.
To niesamowity film dokumentalny.
Widziałem go w Radio City Music Hall.
Widziałem go po raz pierwszy.
Obejrzałem i pomyślałem: „Chwila,
koniec filmu sugeruje,
że to ja popsułem całą zabawę”.
Zaraziłem się Covidem i wszystko trzeba było zamknąć.
Ponieważ ja byłem dupkiem.
Pomyślałem: „Moment, chwila”.
Podszedłem do Dave'a. „Dave,
zrobiłeś to tak, że wygląda jakby
to Mohammed był czarnym charakterem w tej sytuacji”.
„To nieprawda. Ja nic nie zrobiłem”.
I dodał:, „Stary, nikt tak nie pomyśli”.
A zaraz po tym, jak odszedł,
podszedł Bradley Cooper.
„Stary, to popieprzone, jak
popsułeś imprezę w Ohio”.
A ja: „To nie byłem ja”.
„Wielokrotnie nagradzany twórca filmowy mówi, że tak było”.
„O nie!” To nie była moja wina.
Była tam taka mała dziewczyna. Naprawdę mała.
I kleiła się. Naprawdę.
Cały czas mnie dotykała. „Cześć, Mo”.
„Cześć”. Robiła to cały czas.
„Hej, przestań mnie dotykać.
Po pierwsze, mamy pandemię. Poza tym się nie znamy.
Przestań mnie dotykać”.
A potem zakasłała mi w twarz dla żartu.
W ten sposób.
A ja na to: „Lubię czarny humor, ale to…
to nie jest śmieszne!
To nie jest śmieszne, zdziro”.
No i miała pozytywny wynik
trzy dni później.
„Wiedziałem, że ona jest Izraelką. Wiedziałem”.
Wiedziałem.
W Hollywood mieli spotkanie.
„Ten Palestyńczyk staje się zbyt silny.
Naślijcie na niego tego niepozornego małego gremlina,
żeby spróbował zabić go Covidem”.
„Przeżyłem, zdziro!”
Tak złapałem Covida po raz pierwszy.
Za drugim razem
Dave Chappelle znowu do mnie dzwoni
i mówi: „Stary, co robisz?”.
„Dochodzę do siebie po Covidzie”.
On mówi: „Będę miał występy
w Austin. Będzie Joe Rogan.
Będzie zajebiście.
Powinieneś dołączyć”. A ja: „Dave, nie wiem, trochę jakby nie wyszło
poprzednim razem”.
„Stary, teraz będzie inaczej.
Będziemy testować codziennie.
Poprzednio testowaliśmy co trzy dni. Teraz będziemy codziennie.
Złapiemy tę dziwkę
i wsadzimy do szafy.
Będziesz czysty”. A ja: „Pieprzyć to, zróbmy to”.
Jesteśmy po dziesięciu dniach występów.
Dave podchodzi do mnie: „Stary,
mam tego jointa od Jay-Z”.
Ja na to: „Co?” A on: „Tak, mam tego jointa od Jay-Z”.
„Jay-Z jest tutaj?”
„Nie, stary, Jay-Z ma fabrykę trawki,
wysłał mi te skręty.
Chcesz? Chodźmy do twojego samochodu i zapalmy razem”.
„Cholera, Dave Chappelle ma jointa od Jay-Z,
pyta Mo Amera, czy chce zapalić to gówno”.
„Chyba wiadomo, że zapalę tego jointa”.
Więc jeździmy sobie i wtedy on zapala jointa.
Powinienem był pomyśleć!
Wziął bucha i zrobił tak.
„Wszystko gra, Dave?”
„Tak, w porządku”.
„Nic mi nie jest. To zioło Jay-Z sprawia, że stajesz się jak Jay-Z…”
„Djeah!”
Wziąłem jointa. Wziąłem kilka buców.
„…djeah-hova!”
Trzeba było to zapalić.
Śmialiśmy się. To była wspaniała podróż.
I wtedy podrzuciłam Dave'a, bo miał jakieś 30 minut do show.
I zacząłem do niego pisać: „Powiedz, bracie,
chcesz, by cię podwieźć?”
„Będą specjalni goście? Mam być później?”
A on zamilkł. Pomyślałem: „To jest dziwne”.
„Dave, właśnie cię podrzuciliśmy. To jest dziwne”.
A potem przyjaciele
zaczęli pisać. Nie mieli wieści od niego.
„Hej, czy z Dave'em wszystko dobrze?”
„Dave ma się dobrze”.
„Nie znacie go, to mój człowiek”.
„O czym wy mówicie?”
„Widzieliśmy się”.
I wtedy wysłali mi link.
A ja: „Co to za link?”.
Kliknąłem, link się otworzył.
Pierwsza strona wiadomości TMZ.
„Dave Chappelle z pozytywnym wynikiem na Covid”.
„To nie może być prawda!”
I wtedy pomyślałem: „Cholera,
TMZ, oni zawsze mają rację, te skurwysyny”.
„Skąd oni wiedzieli, zanim ja się dowiedziałem?
Właśnie podrzuciłem Dave'a.
Zadzwonił do nich, zanim zadzwonił do mnie”.
„Kurwa. To jest zjebane, bracie”.
A potem próbował zaprzeczać.
Idę do niego i mówię:
„Dave, dałeś dupy, przez ciebie mam Covid drugi raz”.
A on mówi: „Nie ma sposobu, żeby to udowodnić, Mo”.
„Brachu, pierwszego dnia, kiedy dostałeś wynik pozytywny, paliłem z tobą jointa.
Kilka minut zanim miałeś test”.
I wtedy zamilkł i powiedział:
„Przepraszam, że zaraziłem cię Covidem.
Odpuść trochę, przynajmniej to nie jest AIDS”.
I zaczął chodzić w kółko.
Czy to już koniec?
Na pewno?
Ja skończyłem. Miałem to gówno dwa razy. Dobra.
Fauci: „Tylko siedem osób na świecie
miało wirusa dwa…”.
Bzdury!
Jestem wyjątkowy, ale nie aż tak cholernie wyjątkowy, Fauci.
Ja skończyłem. Miałem to dwa razy.
I jestem zaszczepiony. Skończyłem.
Skończyłem. Zaszczepiłem się Pfizerem.
Tego chcę.
Każdy miał swoich faworytów, ale ja wybrałem Pfizera. Chcę…
Chcę, żeby mój towar produkował niemiecki naukowiec.
Chcę takiego kolesia: „Ja, wie heiße Pfizer? Ja!”
„Wiedzieliśmy, że Covid pochodzi z Wuhan,
jesteśmy dużo przed czasem”.
„Mamy szczepionkę! Pfizer!”
To jest ta, której chcę. To jest…
Co?
„Ja!”
„Ja, dobrze, ja, mamy Pfizera”.
„Masz Pfizera? Mam Pfizera”.
Nie biorę Johnson & Johnson. Nie biorę tego.
Nie stosuję nawet ich zwykłych produktów.
I robią ich jak dla mnie za dużo, stary.
Chcecie, żebym zapytał: „Co jest w Johnson & Johnson?”.
„Nie wiem, stary, my tylko
zaczęliśmy od odrobiny jadu węża,
a potem dodaliśmy trochę pudru dla dzieci Johnson & Johnson, żeby to zagęścić.
Trochę olejku dla dzieci Johnson & Johnson,
żeby to trochę rozrzedzić.
Potem wsadziliśmy tam dziecko.
Całe cholerne dziecko.
A na koniec dodaliśmy odrobinę dzikiego indyka, żeby uzyskać ten efekt”.
„Wiecie, o co chodzi?”
„Ile dawek mam wziąć?”
„Żadnych dawek. Podajemy ją z ust do ust”.
„Po prostu przychodzisz i…”
To jest tak absurdalne.
Szczepionki też mają akcenty.
Jak brzmi Moderna?
„Masz Modernę, brachu?”
„Po jednej dawce będziesz robił Crip Walk.
Wiesz, o co chodzi. Stary, zróbmy to”.
Ach, Moderna.
Kurwa!
Tak właśnie czuję się w środku.
Tak. Tak się czuję w środku. Przez cały czas. Kurwa.
Przez cały czas.
Kurwa.
A „kurwa”, szczerze mówiąc, nie jest wystarczająco mocnym słowem.
Nie jest mocne.
Jeśli poznajesz inny język,
uświadamiasz sobie,
uświadamiasz sobie, że język angielski
jest jak noworodek.
Tak jest. To jest nowy język.
Mówię po arabsku. Arabski to starożytny język.
Angielski jest jak dziecko. Chce dorosnąć
i zostać pewnego dnia arabskim.
Chodzi o to…
Nie, w porządku.
To tylko dziecko.
Brakuje mu głębi.
Nie jest zbyt mocny. Jak „kurwa”,
to nie słowo. To znak wykrzyknienia.
Nawet pozdrowienia w języku arabskim
są długie.
Pozdrowienia w stylu: „Pokój z tobą”.
„Niech pokój będzie z tobą”.
„I miłosierdzie boskie niech będzie z tobą”.
„I niech miłosierdzie boskie będzie z tobą”.
„I niech boskie światło będzie z tobą”.
„Niech będzie także na tobie”.
„Niech ma w opiece ciebie i cały ród…”
„Hej, mogę dostać tę paczkę papierosów i iść wreszcie stąd?”
To sporo.
To sporo. Po angielsku to: „Cześć”.
I już. To wszystko.
To wszystko.
„Co tam? Niebo?”
To wszystko, nic więcej.
Nic więcej.
Więc kiedy ktoś wyklina cię po angielsku,
szczerze mówiąc, możesz prawdopodobnie odejść
w 99,9% przypadków,
jeśli nie jesteś pod wpływem emocji.
Poważnie. To stare, ale jare.
„Hej, pieprz się!”
„Nie chcę cię pieprzyć”.
I możesz po prostu odejść.
„Hej, idź się pierdolić!”
„Wiesz co, stary? Ostatnio byłem naprawdę spięty…
i może tego właśnie teraz potrzebuję”.
„Jesteś matkojebcą”.
„Mojej matki nie, ale…”
„Moja była żona miała dziecko z poprzedniego małżeństwa,
więc chyba jestem matkojebcą”.
„A przy okazji, twój ojciec to największy matkojebca ze wszystkich”.
„Hej, jesteś dupkiem!”
„Wiesz co, oko nie widzi samo siebie.
I nie widzę, że jestem dupkiem,
dziękuję, jestem teraz lepszą osobą”.
I można po prostu odejść.
„Hej! Jesteś cipą!” „Tak, zgadzam się z tym”.
Nie wiem, czemu cipka zawsze sugeruje słabość.
Cipka jest bardzo silna – dosłownie i w przenośni.
Jest taka silna!
To prawda.
Absolutna prawda.
Jest taka silna. Może urodzić dziecko.
Ludzkie życie.
Kilogramy ludzkiego mięsa
mogą wyjść z tej malutkiej dziurki. Hop!
Mogą wyjść dwa na raz. Hop! Hop!
Mogą wyjść trzy. Hop, hop, hop!
A potem się regeneruje… O tak.
I jest prawie taka sama, jak była. Prawie.
Prawie taka sama.
Jeśli się zaśmiejesz albo kaszlniesz, możesz siknąć, ale poza tym…
Ale poza tym ciągle jest.
Ponownie gotowa na ciebie.
Mój przyjaciel, Chris,
wydalił kamień nerkowy przez dziurkę w penisie.
Prawie umarł.
Robił tak: „O Boże, co się ze mną dzieje?”
„Niech mnie ktoś zastrzeli!”
Ziarnko piasku chciało wydostać się przez jego dziurkę w penisie.
Kobieta: „Hop! Hop!”. I po sprawie.
Małe ziarenko piasku…
Ty bądź kutasem, ja będę cipką każdego dnia.
Arabskie przekleństwa.
Są bardzo obrazowe.
Są tak obrazowe, że nawet ich nie używam. Szczerze, ja…
Zaczniemy tu i będziemy je rozbudowywać.
Kes Emak, co oznacza,
„Zerżnij cipkę swojej matki!”
Bardzo szczegółowe.
Wejdźmy na kolejny poziom.
Kes Emak Eli Nafadek, co oznacza…
Tych dwoje: „Tak, wiem, co to oznacza”.
Wszyscy mają się na baczności. „Co to oznacza?”
Kes Emak Eli Nafadek, oznacza:
„Zerżnij cipkę, z której się wyślizgnąłeś!”
Łał!
Astaghfirullah, wiem, to szaleństwo.
Każdy zobaczył, jak dziecko wypadło.
To obrazowe przekleństwo.
To jedno z moich ulubionych.
Yelan Tarekhek, co oznacza,
co oznacza: „Niech będzie przeklęta cała twoja historia”.
„Moja prababcia?” „Nie, zdziro,
od zarania dziejów”.
„Do dnia dzisiejszego i wszystko pomiędzy i w przyszłości,
pieprzyć twoje DNA”.
Astaghfirullah, nie potrzebuję tego.
Sporo tego.
Nawet zachodnie gesty rękami
to nic takiego. „Pierdol się, stary”.
W Anglii to odwrócony znak pokoju. Bardzo mylące.
„Spierdalaj”.
A oni udają: „Nie, to z czasów wojny”.
A ja: „Zamknij się”.
„To nie takie fajne”.
Arabowie – wchodzimy na inny poziom.
Idziemy bokiem. Mamy BeTizik w taki sposób.
BeTizik, w taki.
BeTizik, w taki sposób.
Małe cmoknięcie…
BeTizik, w taki sposób.
Trochę pomachaj. BeTizik, w taki sposób.
BeTizik, o tak…
To znaczy: „W dupę cię…”. To właśnie to oznacza.
Jeśli jest jakieś nieporozumienie, przykładasz drugą rękę o tak
i jedziesz: BeTizik, w ten sposób.
I machasz.
I machasz nim, w dupie, tak jest!
Myślę, że wiele osób będzie wychodzić stąd:
„Hej, Kyle”. „Tak?”
„BeTizik, stary!”
Kurwa!
…brachu.
Meksykanie, bracie. Kocham Meksykanów.
Pozwólcie, że powiem, że dorastając w Alief, nie możesz…
my nie możemy. Nie możesz…
dorastasz w otoczeniu Meksykanów.
Zawsze brzmią, jakby cierpieli.
„Chodź, bracie, zabawmy się”.
„Wszystko w porządku?” „Tak, mam się dobrze, bracie”.
„Na pewno?”
Uwielbiam Meksykanów. Są to odporni, ciężko pracujący ludzie.
I to jest pojebane, że w ogóle zaczęli rozmowę o postawieniu muru.
To się nie powinno zdarzyć w ludzkiej historii.
Wciąż powtarza się te same bzdury.
Po pierwsze, to Meksykanie.
Najbardziej kreatywni ludzie, jakich znam.
Tak kreatywni, że Palestyńczycy robili notatki,
kiedy El Chapo wymknął się z tunelu na motocyklu,
mówili: „Hej, Abdallah, chodź popatrzeć, bracie”.
„Wsadził motocykl do tunelu?”
„Musimy to zrobić u siebie, Ya Habibi Ya Allah”.
Nie zatrzymasz Meksykanów, brachu. To się nie uda.
Postawcie mur, a oni po prostu zjadą po linie do kraju.
Oni na to: „Gotowy, José, jestem gotowy.
Pchnij mnie, skurwysynu. No dalej, idź pieprzyć swoją matkę”.
A ty: „Udało mu się?”.
„Nie wiem, brachu”.
„Chyba nie trafił w trampolinę”.
„Zjeżdżanie po linie jest zdradliwe”.
„Liczy się wyczucie czasu”.
Gdybym był Meksykaninem mieszkającym w Meksyku,
odwróciłbym całą sytuację.
Zrobiłbym to.
Powiedziałbym: „Wiesz co?”.
„Budujemy mur, w porządku”.
„Budujemy mur. Nie przyjedziesz już puto do Cancún! Co ty na to?”
Co ty na to?
No właśnie.
Białe dziewczyny…
Białe dziewczyny będą płakać w całej Ameryce.
Powiedzą: „O mój Boże.
Chciałam jechać do Cancún na ferie wiosenne.
Dlaczego są takimi rasistami? Nie rozumiem.
Teraz muszę jechać do Puerto Vallarta”.
To też jest w Meksyku. „O mój Boże!”
Kocham Meksykanów. Kocham udawać akcenty. To świetna zabawa.
Kiedy możesz zrobić: „Chodź, wyjdźmy gdzieś”.
Zabawne. Jak niemiecki.
„Ja, bardzo tutaj miło”.
Mogę z nich żartować, ile chcę.
Ale z Rosjanami nie zadzieram.
Nie zadzieram z nikim, kto mówi: „Co do mnie powiedziałeś?”.
„Pieprzysz mnie, moją rodzinę? Co powiedziałeś?”
„W porządku, stary. Nie ufam ci”.
Rusek w dresie Adidasa. W porządku.
„Co powiedziałeś? Wpieprzasz się?”
„Co powiedziałeś?” „W porządku, stary”.
„W porządku”.
Nie zadzieram z nikim z rosyjskim akcentem
i z nikim, kto ma kalafiorowate uszy.
Nie zadzieram z nimi.
I jeśli mówisz w ten sposób i masz kalafiorowate uszy jak w MMA,
z tobą też nie zadzieram, stary.
Dlatego wiedziałem, że Nurmagomedov,
zostanie najlepszym zawodnikiem MMA wszech czasów.
Wszech czasów.
Mówił w ten sposób i miał te uszy.
Chrzanić to, nie zadzieram z tobą, stary.
Jesteś wyjątkowy. Sposób, w jaki mówi, jest przerażający.
„Myślisz, że jesteś kimś? Że wychowałeś się na ulicy?
Ja dorastałem w górach”.
„Co to znaczy, stary?”
„Co to znaczy?”
„Co znaczy, że tam dorastałeś?”
„Co tam robiłeś?”
Mówi jakieś dzikie rzeczy: „Chcesz się bić?
Zmasakruję mu twarz”.
„Czy z niego jest Pan Bulwa? Nie możesz tego zrobić”.
Nie zadziera się z nim. Ten facet walczył z niedźwiedziami jako ośmiolatek.
Możecie to sprawdzić. Walczył z niedźwiedziami
jako ośmiolatek.
Tylko Dagestańczycy mogli na to wpaść.
Są różne poziomy bycia Rosjaninem. Są zwykli Rosjanie,
są Czeczeni i są Dagestańczycy!
Zupełnie inny poziom i najwyraźniej walczą z niedźwiedziami.
I to od dzieciństwa. O czym tu, kurwa, mówić?
Jego ojciec, pokój jego duszy, był jednym z największych
trenerów wszech czasów.
Jak mogła wyglądać ich rozmowa?
Podszedł do ojca i powiedział: „Tatusiu.
Naprawdę chcę być wielkim mistrzem.
Tato, proszę, trenuj mnie”.
„Nie, synu, nie jesteś gotowy”.
„Jestem gotowy. Proszę, proszę.
Trenuj mnie, tato”. „Dobrze”.
„Idę po niedźwiedzia. Zobaczymy”.
Przywlekł niedźwiedzia do domu. Co powiedziała mama?
„Kochanie, co robisz z misiem?”
„Wiem, wiem.
Spokojnie, misiu, spokojnie.
Przyprowadziłem niedźwiedzia.
Niedźwiedź będzie walczył z Khabibem.
Khabib będzie kiedyś wielkim mistrzem.
Pokona rasistowskiego krasnoludka w przyszłości.
Uratuje Islam. Alhamdulillah. Chodź”.
Nie zadziera się z Rosjanami.
Codziennie udaję Niemców.
„Ja, to jest cudowne”.
Ten akcent zrobiłem na pierwszy występ
i wiele osób pisało do mnie: „Hej, stary,
brzmisz jak gąsienica z Dawno temu w trawie”.
A ja: „To nieprawda”. I wtedy obejrzałem film.
„Cholera, faktycznie, brzmię jak ta gruba…”
„Ja, spójrz na moje skrzydła. Jestem pięknym motylem”.
Nieważne.
Cudownie być tu z wami. Coś wam powiem.
Szczerze mówiąc,
jestem wściekły na to, co nam zrobili. Naprawdę.
Strach, który wywołali.
I podział, który stworzyli.
To jest cholernie wkurzające.
„Na kogo głosujesz? Czerwonych czy niebieskich?”
Co ja jestem, Bloods czy Crips? To właśnie słyszałem.
Jesteście gangsterami.
A ja jestem z ludźmi.
Zawsze będę z ludźmi. Tylko o to mi chodzi.
Kiedy przeszedł huragan,
mój sąsiad, Scott, burak Scott,
gość jest najlepszy. Zawsze jest przygotowany.
Ja nigdy nie jestem przygotowany, bo wiem, że on jest.
On zawsze mówi: „Tak, mam generatory. Do diabła, tak, mam generatory”.
„Kurwa, Mohammed, pomogę ci, kochanie”. No wiesz.
Kiedy poprosiłem, pomógł mi.
Podłączyłem się do jego domu, przeciągnąłem przedłużacz
przez całą tę uliczkę i podłączyłem swoje graty.
I o to właśnie chodzi. Próbują nas rozdzielić, ale faktem jest,
że Mohammedowie w Teksasie
dogadują się ze Scottami każdego dnia.
O czym wy, kurwa, mówicie?
To jest szczera prawda.
Ludzie próbują tylko forsować swój program.
A ja wierzę w nas.
Wierzę w nas i potem
zaczynam podróżować, jadę na lotnisko
i uświadamiam sobie, jak bardzo jesteśmy podzieleni.
Jesteśmy do bani jako rasa ludzka.
Jesteśmy do bani.
Żyjemy w swoich własnych bańkach.
Nikt nie zwraca uwagi na siebie nawzajem.
Wszyscy po prostu… Widać to na lotnisku.
Idziesz i nagle osoba przed tobą zatrzymuje się
i patrzy w górę.
„Co jest tam w górze?” „Powiem ci, co jest za tobą.
Tysiące ludzi
próbujących dotrzeć do celu.
To się, kurwa, tam dzieje.
Co jest z tobą nie tak?
Spieprzaj z drogi, jasne?”
Jeśli podróżujesz
z walizką bez kółek,
jesteś idiotą.
Niesiesz wszystko na plecach. Wyglądasz strasznie.
Zsuwa się. „Och, przepraszam”.
Kółka istnieją. Co z tobą nie tak?
Jeśli masz walizkę z tylko dwoma kółkami,
tak właśnie wyglądasz. „Cześć”.
Spójrz, ile metrów kwadratowych zabierasz za sobą.
Dlaczego to robisz, do cholery? „Cześć”.
Co ty do cholery robisz? Możesz mieć cztery kółka.
Gdy masz cztery kółka,
wyglądasz jak mądra, inteligentna istota ludzka.
Możesz jechać do przodu i do tyłu na tym wynalazku.
Możesz wykiwać skurwiela i po prostu jechać dalej.
Jeśli masz dziecko, sadzasz je na górze i jedziesz dalej.
Jeśli masz walizkę z czterema kółkami, a używasz tylko dwóch kółek,
to prawdopodobnie jesteś największym idiotą ze wszystkich.
Nie potrafimy nawet odczytywać liczb.
Podchodzimy do bramki,
a oni: „Wejście na pokład…”
„Grupa pierwsza”.
„Jestem w siódmej, mogę wejść?”
„Co on…?” „Jestem w ósemce, skoro siódemka idzie”.
„Zejdźcie, kurwa, z drogi. Co robicie?”
Potem wsiadasz do samolotu
i oto nadchodzą ludzie bez kółek w swoich walizkach.
Szturchając wszystkich dookoła.
Nie mają pojęcia, po prostu…
I oto nadchodzą dupki z dwoma kółkami.
Ciągnąc walizkę za sobą.
I grzęzną! Co drugi fotel.
„Przepraszam”.
Odwróć się i patrz, gdzie leziesz.
Użyj swoich oczu.
Manewruj.
Doprowadza mnie to do szału.
Obsługa lotu, z całym szacunkiem…
Cóż, ja bym poczekał, aż skończę ten kawałek, kolego.
Nie będzie dobrze.
Nie ratujecie niczyjego życia.
Traktujecie swoją pracę zbyt poważnie.
Gdy ktoś ma problem idziecie i:
„Czy jest tu jakiś lekarz? Ponieważ
nie wiem, co robię. Proszę, pomocy”.
Masz malutką torbę, dużo miejsca na nogi,
położysz torbę na podłodze. Cholera.
„Musimy umieścić tę torbę
tutaj”. Bez cackania się. „Musimy umieścić to
na górze. Tylko na czas startu. Oddadzą ją panu
natychmiast po starcie”.
„Jeśli oddacie ją po starcie,
natychmiast po starcie,
to czemu trzeba ją w ogóle przekładać?”
„W razie konieczności
użycia wyjścia ewakuacyjnego”. „Mamy wychodzić z samolotu?”
Przy 150 milach na godzinę?
O czym ty, kurwa, mówisz?”
„Nie, musimy przełożyć torbę.
Zgodnie z…”
Koniec.
Do jasnej cholery, koniec.
Boże, te instrukcje bezpieczeństwa.
„Zapnijcie pasy”.
„Bo to uratuje wam życie”.
„Oto pasy,
które przy upadku z wysokości 35 000 stóp,
upadku nie do przeżycia,
na krążącą w kosmosie skałę…
To właśnie cię uratuje: pasy”. Nie.
Chcą, żebyś siedział na miejscu,
gdy samolot się rozbije.
Nie chcą zatrudniać firmy, by cię później szukała.
To wszystko.
Nie chcą.
Chcą przyjechać po wypadku:
„Adams 3F. Tam jest, tak.
Cóż, to, co z niego zostało”.
Tego właśnie chcą.
Gdyby naprawdę sądzili, że pasy ratują życie,
sprawdzaliby je u każdej osoby,
jak przed jazdą na kolejce górskiej.
Robiliby tak: „W porządku. W porządku. W porządku.
W po.. Prawie umarłeś, Ralph!
Prawie umarłeś”.
Nie robią tego.
Po prostu sobie przechodzą. „W porządku. Dobrze”.
Jeden steward zaczął się ze mną kłócić: „Nie, Mo,
jeśli będziemy awaryjnie lądować
i będą silne turbulencje,
możesz wylecieć i skręcić sobie kark.
„Tego właśnie chcę. Chcę skręcić sobie kark.
Chcę być tym skurczybykiem, gdy wszyscy
skamlają o swoje życie. Tego właśnie chcę”.
I gdy wszyscy krzyczą: „Mój Boże, wszyscy umrzemy!”.
Ja już jestem martwy. Mogę iść.
Trącam wszystkich skurczybyków bez kółek w walizkach.
Tego właśnie chcę.
Tak, pamiętam,
jeśli stracimy ciśnienie w kabinie,
ja pierwszy. Pieprzyć dzieci.
Wypada mały woreczek z tlenem. Ja pierwszy. Pieprzyć dzieci.
Wasze zasady, nie moje.
Przyleciałem z Nowego Jorku do Houston.
Mieszkam tutaj, ale przylecieliśmy z Nowego Jorku do Houston,
a tam nie ma żadnego zbiornika wodnego w zasięgu wzroku.
Ale musimy się martwić o te kamizelki ratunkowe.
Zakładasz to na siebie i
zapinasz z przodu.
A potem pociągasz za sznurek… w ten sposób.
I samo się nadmucha.
Jeśli jednak nie uda się jej nadmuchać, nie panikuj!
Tu jest rurka.
Wymaga tylko jednego oddechu.
Jednego magicznego oddechu.
Wydaje się, że to jest takie łatwe. Po prostu…
„Nic wam nie jest”.
Zdziro, czy próbowałaś nadmuchać
cokolwiek kiedykolwiek w życiu?
Zrobiłem imprezę na basenie dla kuzyna.
Prawie umarłem, dmuchając mu rękawki.
Twierdzisz, że po lądowaniu awaryjnym, będziemy…
Martwi.
Nie martwcie się, są kolejne poziomy ochrony.
Jest małe migoczące światełko.
To nawet nie jest światło. To odblask.
Wielkości dziesięciocentówki.
Wielkości dziesięciocentówki. I gwizdek.
Na rozległych, głuchych, odbijających światło oceanach,
znajdziemy w ten sposób twoje dupsko.
„Jestem tutaj.
Jestem tutaj.
Nie znaleźliście samolotu z Malezji.
Całego jumbo jeta.
A znajdziecie moje swobodnie dryfujące dupsko.
Jestem tutaj.
Jestem tutaj”.
Właśnie podałeś swoje położenie wszystkim morskim drapieżnikom.
Jesteś martwy. BeTizik – tyle mam do powiedzenia.
Kurwa!
Po raz pierwszy w życiu tak się czułem.
Jestem uchodźcą, który przybył do Ameryki. Mam już obywatelstwo.
Ale wiecie, po raz pierwszy
wszyscy nabijali się z Teksasu w Kalifornii
w samym środku pandemii.
„Musimy jechać do Teksasu”. Tak?
„Musicie przyjechać?” Pierwszy raz tak się poczułem.
„Wracajcie tam, skąd pochodzicie, sukinsyny”.
„Rozpierdalacie nasze nieruchomości”.
„Wracajcie do domu”. Tak właśnie się czuję.
Myślałem: „Rozumiem, dlaczego to robią. To było fajne uczucie”.
Jestem Araboamerykaninem. Oto, kim jestem.
Tak wyszło.
Palestyńczyk, Arab, Amerykanin.
Słuchajcie.
Dziękuję.
W porządku, zacznijmy tę imprezę. Zróbmy to.
Rzecz w tym, że nie robię tego dla poklasku.
Mówię po to, żebyście wiedzieli, jak się identyfikować.
Jestem Araboamerykaninem. Tak to działa w Ameryce.
Jeśli nie jesteś biały,
masz w sobie coś przedamerykańskiego.
Chyba, że kupuję broń. To był jeden jedyny raz.
Kiedy kupujesz broń w Teksasie, pierwsze pytanie to:
„Jesteś Latynosem?”
Superrasistowskie. „Nie”.
Następnie: „Czy jesteś Afroamerykaninem?”. „Nie”.
Nie pytają czy jesteś Araboamerykaninem.
Pomyślałem: „Pieprzyć to. Jestem dzisiaj biały jak cholera”.
„Daj mi tę dwulufową, strzelbę, kaliber 12 mm, skarbie”.
Ale w pozostałych przypadkach,
w pozostałych przypadkach, jestem Araboamerykaninem.
Jeśli nie jesteś biały, masz w sobie coś przedamerykańskiego.
Tak to właśnie działa.
Tak to już jest.
Chyba, że jesteś biały. Jesteś po prostu biały.
Wszyscy inni są przedamerykańscy.
Nawet rdzenni. Rdzenni są rdzenni.
Rdzenni Amerykanie. Musieliśmy zidentyfikować
rdzennych Amerykanów.
Afroamerykanie. Moi czarni przyjaciele nigdy nie byli w Afryce.
Niemniej jednak i tak są Afroamerykanami.
Meksykańscy Amerykanie, azjatyccy Amerykanie i tak dalej.
O ile nie jesteś biały.
Jeśli jesteś biały, to właśnie wykiełkowałeś na polach kukurydzy w Ohio.
I rozprzestrzeniłeś się na tym terenie.
Chyba że to dzień Świętego Patryka.
„Cholera, pradziadek był w jednej czwartej Irlandczykiem”.
Tym właśnie jestem, Araboamerykaninem. I muszę powiedzieć,
jako Araboamerykanin,
uważam, że fascynujące jest obserwowanie, jak nasza kultura
rozprzestrzenia się na Zachodzie.
To naprawdę fascynujące.
To jest cholernie fajne.
Jeśli nie wiesz, czym jest szisza,
jesteś kulturowym ignorantem.
Jeśli nie wiesz, czym jest szisza:
„Nie wiesz, czym jest szisza, Denise? Gdzieś ty się podziewała?
To trochę jak bongo. To…
takie ozdobne i ma
różne smaki tytoniu. A potem…
taka rurka wychodzi na zewnątrz. A ty po prostu…
Dmuchasz. Możemy dostać dwie rurki
i wtedy możemy brrr razem. O mój Boże”.
Zobaczyli to biali. To było niesamowite.
Trzeba było z tym skończyć. Zmienili to w baterię, na którą dajesz
taki wkład
z jakimś tajemniczym płynem, o który nikt nie pyta.
Wszyscy chodzą o tak…
„To zupełnie zdrowe”.
„Bracie, nigdy nie widziałem tyle dymu wydobywającego się z sziszy”.
„To takie małe urządzenie”.
„Regularnie zmieniasz warunki pogodowe”.
„Co się, kurwa, dzieje?”
„Nie, to jest zdrowe”.
„To nie może być, bracie. To jakaś bateria
podłączona do metalu. Masz przejebane”.
„Proszę, przestań”.
To jest pierwszy komunikat publiczny.
Drugi komunikat publiczny,
coś, co Redd Foxx próbowało rozpowszechnić w Ameryce
na początku lat siedemdziesiątych.
Większość muzułmanów żyjących na Zachodzie
zastanawia się, dlaczego
nikt nie myje tyłków. Po prostu to powiem.
To naprawdę dziwne.
Proszę, myjcie swoje tyłki.
To naprawdę dziwne, że bidety nie są standardem. Rozumiecie?
Dlaczego papier toaletowy jest pierwszą i jedyną opcją?
Tak właśnie jest. Liście, papier toaletowy,
chusteczki dla dzieci i woda.
Dlaczego mielibyśmy to robić?
To oczywiste. Wszyscy liżemy sobie tyłki.
A nikt nie myje swoje dupska. To szaleństwo.
Jeśli masz na sobie gówno:
„O mój Boże, to gówno”. Od razu byś to zmył.
„Teraz jest w porządku”.
„Pozbyłem się tego gówna”.
Ale po sraniu: „Nic mi nie jest”. I po prostu idziesz…
Przyjechał do mnie kuzyn w odwiedziny.
„Chce zobaczyć, jak jest w pięciogwiazdkowym hotelu”. A ja: „Brachu,
oczywiście. Baw się dobrze”.
I to zrobił. A ja powiedziałem: „Hej, stary, odbiorę cię
następnego dnia w południe z centrum handlowego”. A on: „Okej”.
Odebrałem go następnego dnia.
Patrzę. Miał naprawdę zdenerwowaną minę.
Pytam: „Co jest, bracie?”.
On nic. „Co jest, bracie?”
A on: „Allah Yoqrifhem.
Allah Yoqrifhem.
Allah Yoqrifhem”.
„Nie możesz krzyczeć Allah w środku centrum handlowego”.
„Co ty wyprawiasz?”
„Uspokój się”.
„W czym problem?” A on na to: „Nie mają bidetu.
Nie mają bidetu. Pięciogwiazdkowy hotel!
Nie jedna gwiazdka, dwie, trzy, cztery,
pięć gwiazdek! Nie mają bidetu!
Za każdym razem, gdy byłem w łazience, musiałem brać prysznic.
Wzięłam dzisiaj pięć pryszniców, Mo”.
„Bardziej martwię się o twój przewód pokarmowy, bracie.
Pięć gówien przed południem. Co ty robisz?
Przestań jeść w IHOP”.
Przyszedł mój przyjaciel Nick.
Wymieniłem wszystkie toalety po pierwszym występie dla Netflixa.
Na te japońskie toalety.
I mój przyjaciel Nick wszedł do łazienki.
Od razu wyszedł. Mówi: „Hej, Mo,
dlaczego twoja toaleta ma pilota?”.
„Ponieważ ma wbudowany bidet i suszarkę”.
A on: „Co to jest bidet?”.
„Nie wiesz, czym jest bidet?” On na to: „Nie”.
„O mój Boże, zawiodłem cię”.
A ja na to…
A ja na to: „Bidet to,
jak pójdziesz zrobić kaka,
rozpyla wodę wokół twojego tyłka i go myje”.
Odpowiedział mi: „Fuj”.
A ja na to: „Fuj?”.
Ja na to: „Nick, to ty jesteś fuj w tym równaniu, bracie”.
Wejdź tam i umyj dupę.
Był tam przez 20 minut.
Wyszedł jakby był ochrzczony. Był jak…
Miał pewny krok. Pewność siebie, której nigdy wcześniej nie widziałem.
To był drugi komunikat publiczny.
Trzeci
zaczyna się od pytania.
Wyobraźcie sobie, że to czasy II wojny światowej.
To bardzo ważne. Wyobraźcie sobie, że to II wojna światowa w Ameryce.
A ja jeżdżę po Stanach i mówię: „Hej,
chcesz spróbować tego sushi?”.
A oni na to: „Co to jest sushi?”. A ty na to,
„Sushi to japońska potrawa”.
A oni na to: „Japońska!”.
„Zabierz ode mnie to cholerne japońskie jedzenie”.
Pewnie tak by powiedzieli.
Teraz wyobraźcie sobie, że jest 12 września
2001 roku.
Jeżdżę po Stanach i mówię: „Hej,
chciałabyś spróbować trochę hummusu?”.
Będą pytać: „Co to jest hummus?”.
„Och, hummus to typowo arabskie danie”.
A oni na to: „Arabskie!”.
„Zabierz ode mnie to cholerne żarcie Al-Ka'idy!”
Pewnie tak by powiedzieli.
Oto jedno bardzo ważne wyjaśnienie.
Mówi się „hummus”. Tam jest „h”. To jest „ha”. Jasne.
Żydzi, to nie jest hummus.
To nie jest hummus.
„Ghe” to inna litera w naszym alfabecie.
W naszym języku, „Ghe” to zupełnie inna litera.
Nie macie „ghe” w swoim języku. Więc oczywiście to nie jest wasze.
Cofnijcie się, kurwa. To nasz hummus.
Cofnąć się.
Tak właśnie jest. Dobra.
Teraz hummus jest wszędzie.
„Mam ochotę na hummus”.
Hummus, wszędzie jakiś gówniany hummus.
Pieprzone kawiarnie mają hummus.
Seven Elevens mają hummus.
Każda stacja benzynowa ma hummus.
Byłem w samolocie i podchodzi stewardesa:
„Ma pan ochotę na przekąskę?”.
Spojrzałem: „Co to jest?”.
- „To jest hummus”. - „Chyba nie”.
Dają ci taki mały kartonik jak z soczkiem.
Odrywasz mały rożek i masz taki mały chips jak ten
i wyciskasz.
Metaforycznie srają na mój cały rodowód.
„Pieprzyć twoją historię”. Tak to wygląda.
Tak to wygląda.
„Pieprzyć twoją babcię z każdym gównianym
hummusem, który z tego wyjdzie”.
To nie jest hummus.
Poszedłem do Trader Joe i mieli tam te próbki:
„Chciałabyś spróbować trochę czekoladowego hummusu?”.
„Co to, do kurwy nędzy, jest czekoladowy hummus?!”.
I wtedy upadłem jak Word Trade Center.
Musimy o tym porozmawiać.
Poszliśmy do tej południowoafrykańskiej
restauracji, kiedy kręciliśmy film w Atlancie.
Kelner podchodzi i mówi: „Słuchaj, brachu,
mamy tu hummus z czerwonej fasoli”.
„Co ty do cholery powiedziałeś?”
A on swoje: „Mamy tu hummus z czerwonej fasoli”.
A ja: „Czy w tym jest ciecierzyca?”.
A on na to: „Nie, brachu, to hummus z czerwonej fasoli”.
A ja: „Cholera, hummus to ciecierzyca!”.
To smażona fasola.
Frijoles refritos, ziomuś.
„Wciskasz mi teraz meksykańskie jedzenie?
Jako hummus? Zabierz to cholerstwo ode mnie!”
Hummus jest bardzo prosty.
Cztery składniki, czasem pięć. To wszystko.
Ciecierzyca, tahini,
sok z cytryny, sól, czasem czosnek.
Wyciągnij swojego robota kuchennego.
To jak eksperyment naukowy.
Wrzuć to wszystko tam.
„Nie, to za mało. Trzeba więcej tahini.
Nie, trzeba więcej soku z cytryny.
Kurwa, za dużo soku z cytryny. Więcej ciecierzycy, więcej tahini.
Kurwa, teraz czuć tylko tahini.
Więcej soku z cytryny.
Czuć tylko cytrynę, potrzeba soli.
Ciecierzyca i tahini.
Kurwa, więcej tahini”.
I wreszcie: „Teraz jest idealne”.
Masz przed sobą 20 funtów hummusu.
Hej.
To bardzo ważne.
Wybierasz hummus i wkładasz do miski.
Wkładasz hummus do miski!
Nie kładzie się go na płaskim talerzu.
Nikt nie wie jak maczać
coś w płaskim talerzu, stary.
Wszędzie masz ślady jak na torze wyścigowym.
Hummus wypływa bokami.
Kompletny chaos.
Potrzebujesz miski, która pomoże ci w tej sytuacji.
To nie koniec. Weź tę miskę hummusu
i zrób mały krater na środku.
Dodaj trochę świeżej ciecierzycy dla lepszej konsystencji.
Weź trochę oliwy z oliwek. Nie to przezroczyste żółte gówno.
Głęboko zieloną oliwę z oliwek.
„Co mam z tym zrobić?
Mam to tylko skroplić dla dekoracji?”
„Nie, dziwko. Odwracasz do góry nogami
i trzymasz. Jasne?
Jedna sekunda, dwie, trzy, cztery.
Jeśli myślisz, że to za dużo, to jeszcze nie wystarczy”.
Dobrze.
Na koniec odrobina soku z cytryny.
I trochę posiekanych jalapenos.
Kładę je w każdym rogu.
Jeśli podam ci
ten niezwykle autentyczny palestyński hummus,
a ty weźmiesz marchewkę,
to cię zajebię, jasne?
„Chcę tylko spróbować. Pilnuję węglowodanów”.
„To nie dla ciebie, dziwko. Odejdź, kurwa!”
Potrzebne jest trochę świeżego,
gorącego, parującego chleba pita.
Odrywasz taki mały kawałek.
I składasz go o tak. I on się skleja, bo jest taki gorący.
Robisz idealny stożek
i kiedy zanurzasz w ten sposób…
Zanurzasz ku sobie.
Nie zanurzasz od siebie.
„Chcę posmakować, jaki jest po tamtej stronie”.
„To ten sam hummus z każdej strony”.
„Nikt nie chce twoich śmierdzących palców w swoim hummusie”.
„Chcę spróbować z tamtej strony”.
„Wiesz co, postawię mur na samym środku miski.
Postawię mur właśnie tutaj”.
Dobra. Po tamtej stronie jest hummus.
Po tej stronie jest hummus.
Chciałem rozwiązania jednomiskowego.
Ale nie chcesz się dzielić, więc BeTizik. Tyle ci powiem.
Dziękuję bardzo, Houston. Kocham was.
Dziękuję bardzo.
Kocham was wszystkich. Usiądźcie.
Piękna sprawa. Piękne spotkanie.
Traktuję to wszystko bardzo, bardzo poważnie.
Powiem wam, dlaczego
to jest dla mnie takie ważne.
Uzyskanie obywatelstwa zajęło mi 20 lat.
Mówiłem o tym w pierwszym występie.
Jestem Palestyńczykiem.
To był pierwszy raz, gdy mogłem wrócić do Palestyny.
Bo nie wolno mi było,
nie wolno mi było wrócić, nawet jeśli
urodziła się tam moja matka i prababcia.
Moja babcia, moja prababcia…
Mamy tam tysiąc lat historii.
Mimo to nie mogłem jechać
bez paszportu USA. Co jest także przeszkodą,
gdy już będziesz na miejscu.
Kiedy pojedziesz pierwszy raz:
„Skąd jesteś?”
„Zdziro, skąd jesteś?”
Powiedziała: „Uzbekistan”.
To jest trudne.
To trudna sprawa.
Zawsze myślisz o powrocie do domu.
Twoja mama o tym mówi. Widzisz,
że rodzina wraca do domu. Chcesz go zobaczyć.
Nie zrozumcie mnie źle,
gdy mówię o powrocie do domu. Tu też jest mój dom.
Tu jest mój dom.
Tu jest pochowany mój ojciec.
Rozumiecie?
Więc pojechaliśmy
po raz pierwszy do Burin,
małej wioski niedaleko Nablusu,
skąd pochodzi moja rodzina.
Było tam piękne. Widziałem się z moimi ciotkami.
Są niesamowite, świetnie gotują.
To nie stało się przez przypadek.
Domowa kuchnia. Wiecie.
Siedzę tam z moimi ciotkami i spoglądam na krajobraz,
myśląc o moich przodkach, myśląc o moim ojcu,
myśląc o mojej historii.
„Rety, muszę jechać do domu moich dziadków,
którzy już odeszli.
Muszę jechać do domu moich dziadków.
Muszę zobaczyć, gdzie urodziła się matka.
Muszę to zobaczyć, zawieźcie mnie”.
Więc mnie zabrali. A ja siedziałem
i łzy szczęścia spływały mi po twarzy.
Tyle się tam działo,
weszliśmy na dach. Rozglądam się.
Wdycham powietrze, wszystko chłonę.
Widzę te mury.
Wszędzie są te mury. To smutne, ale wiecie…
To bardzo smutne i mam nadzieję, że kiedyś uda nam się to załatwić.
Patrzę na wioskę. Jestem skupiony na wiosce.
I widzę meczet w środku wioski.
Patrzę na kuzyna.
„Jak długo stoi tam ten meczet?”
„Setki lat. Jakby był tam od zawsze, bracie”.
Pomyślałem: „Muszę się tam pomodlić.
Muszę się tam pomodlić. Na pewno
mój ojciec i dziadek modlili się tam.
Mój pradziadek. Muszę się tam pomodlić”.
„Chodźmy”.
Poszliśmy więc. Modliłem się tam. Medytowałem.
Myślałem: „Rety, jaki piękny moment. To jest niesamowite”.
I wtedy pięciu innych facetów
spojrzało na zegar i powiedziało: „Hej,
to czas na Maghrib”. A ja na to: „Co?”.
„Idź i wezwij wiernych na modlitwę”.
„Stary, nie będę wzywał wiernych. Dopiero tu przyszedłem”.
A oni: „Ale masz brodę”. „Ty też masz, stary”.
„Jestem za gruby. Chowam w niej podbródek”.
„Nie, musisz wezwać na modlitwę”.
„Nadszedł czas i musisz wezwać na modlitwę”.
„Nie będę wzywał na modlitwę”.
„Musisz wezwać na modlitwę”.
„Nie znasz wezwania?”
„Oczywiście, że znam wezwanie.
Ale muszę je powiedzieć do mikrofonu.
Do malutkiego mikrofonu.
Przed całą wioską?
Występuję przed tysiącami ludzi,
ale to jest za duży stres. Boję się, że się pomylę.
Istnieją religijne implikacje tej sytuacji”.
„Nie, musisz to zrobić”.
Powiedziałem: „Dobrze. Zrobię to!”
I poszedłem.
„Kuzynie bądź obok, bo się denerwuję.
Upewnij się, że nie nawalę”.
I tak wezwałem do modlitwy.
Całą wioskę.
Wzruszyłem się. „O Boże, to było niesamowite”.
„Było mi to pisane?”
„Nie wierzę, że to się dzieje”.
W chwili, gdy o tym myślałem, jakiś człowiek
wchodzi do meczetu.
„Kto wzywał do modlitwy?”
Wszyscy mnie sprzedali.
„Ten gość. Ten gość wzywał do modlitwy”.
„To ten gość wzywał”.
„Zapomnij, stary.
Zmusiliście mnie, żebym to zrobił”.
„Dlaczego to zrobiłeś?”
„Mówiłem, zmusili mnie, żebym to zrobił”.
„Cóż, zrobiłeś to dziesięć minut za wcześnie”.
„Dziesięć minut za wcześnie”.
„Ten zegar migał. Mówił, że już czas”.
Powiedział: „Ten zegar spieszy się”.
„Nie wiedziałem.
To cyfrowy zegar. Wciśnij guziczek
i to wszystko naprawi.
Chcesz, żebym ja to zrobił?”
A on: „Czekaj.
Całe życie mieszkałem w tej wsi.
Znam wszystkich w wiosce.
Kim jesteś? Nigdy cię tu nie widziałem.
Kim był twój ojciec?”
Powiedziałem mu.
A on: „O mój Boże.
O mój Boże.
Jesteś synem Mustafy?”
„Tak, mój ojciec to Mustafa”.
„Wiesz, kto zainstalował nagłośnienie w meczecie?”
„To był twój ojciec”.
To jedna z najpiękniejszych rzeczy,
jakie spotkały mnie w życiu.
Musiałem wam to opowiedzieć.
Ponieważ z uwagi na to, że jestem Palestyńczykiem,
zmuszono mnie, bym żył, gdzie żyję.
To nie tak. Houston
to miasto, które mnie wychowało.
A teraz Netflix jest platformą, która mi płaci.
Kocham was.
Wielkie dzięki, Houston! Kocham was!
Z DEDYKACJĄ DLA MUSTAFY AMERA 1938-1995
16 września 2021 roku
Mohammed Mo Amer zostanie doceniony za swoją pracę,
która wciąż inspiruje, wspiera i oczywiście
rozśmiesza ludzi, dostarczając przy tym
szczególnie wyjątkowego i cennego wsparcia
dla Amerykanów arabskiego pochodzenia i innych
artystów z grup mniejszościowych.
Dlatego ja…
Dlatego ja, Sylvester Turner,
major miasta Houston,
niniejszym z dumą ogłaszam ten dzień,
16 września 2021 roku,
Dniem Mohammeda Mo Amera w mieście Houston.
Napisy: Marlena Wilczak