Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
WHITE OAK KONSER SALONU
Bayanlar ve baylar.
Havadaki heyecan hissediliyor.
Hadi bakalım Houston, Teksas!
Gösteri yola çıksın.
Ben, Dwayne Johnson.
The Rock olarak da biliniyorum.
İspanyolcada La Roca olarak biliniyorum.
Yaşayan en seksi erkek olarak da biliniyorum.
Bu, şu an önemli değil. Önemli olan şey,
herkesin burada birini izlemek için toplanmış olması.
Birçoğunuzun bildiği bir yerin yerlisi.
Alief bölgesi. Evet.
Biz "The SWAT" diyoruz.
Swat'tan çıkan harika insanlar var.
Lizzo, Beyoncé, Travis Scott.
Swat'tan çıktığını bilmediğiniz
bir kişi daha var.
O da hepinizin sevgili şampiyonu, The Rock!
Sadece bu akşamlık Swat'tan çıktım diyorum.
Yarın başka bir yer yerden olacağım.
Muhtemelen Hawaii. Dinleyin.
Şu an önemli olan şey,
görmeye geldiğiniz adamı
takdim etme şerefine sahip olmam.
Houston'lı bayanlar ve baylar, adamım için samimi bir
Houston karşılaması yapalım.
Diğerlerinin şampiyonu, adamım, adamınız.
Mo Amer.
Nasıl gidiyor Houston?
Pekâlâ.
Oturalım.
Başardık!
Başardık millet.
Gerçekten, acayip yahu.
Geçirdiğimiz son 19 aydan sonra hepimiz burada birlikteyiz.
Buradayız işte. Birlikteyiz.
Canlı performans yapan biri olarak
açıkçası her şey bitti sanmıştım.
Şimdi buradayız. İkinci kez
kariyerimin son bulabileceğini düşündüm.
İlk sefer…
…9/11'den hemen sonraydı.
Mohammed adındaki biri için dış dünya uygun görünmüyordu.
Hatta kendi ailem bana sırt çevirdi.
Kardeşim gözlerimin içine bakıp "Kariyerin bitti." dedi.
Bana nasıl böyle bir şey söylersin?
Hep stand-up komedyeni olmak istediğimi biliyorsun.
"Haberlerde bizden nasıl bahsettiklerine bak." dedi.
"Kimse bir Mohammed'in sahnedeki şakalarını dinlemek istemiyor.
Kariyerin bitti."
"Omar, sen pilotsun." dedim.
Şimdi The Rock'la aynı filmdeyim. Kapak oldu. Anlatabiliyor muyum?
Bitti mi peki?
Pandemi bitti mi?
Gerçek miydi?
Bitti mi yani?
Cidden soruyorum. Bitti mi?
Her an hem ağlamaklı oluyorum, hem de gülüyorum.
Gerçek miydi?
Gerçek olan bir şey varsa o da boşanmak.
Boşanmak acayip gerçek.
Boşanmak çok gerçek.
Pandemide boşandım.
Oldu işte. Ne yapalım?
İkimiz de… Orada biri sevindi.
Komedyenlerin anlattığı tarzdan bir hikâye değil bu.
Siktirsin kaltak demiyorum. Yürümedi işte.
Sorun değil.
İnsan uzun süre evli kalınca bazı şeylere alışıyor.
Bir gece derin bir uykudaydım
ve çok sert osurdum.
O kadar sert osurmuşum ki utanarak uyandım.
Böyle.
Sol tarafıma bakıp özür diledim.
Orada kimse yoktu.
Arkamı dönüp böyle ağladım…
Bunu direkt not aldım. "Acayip komik bir durum."
Gerçek miydi?
Gerçek mi?
Bilmiyorum.
Kahretsin.
Her zaman
böyle hissediyorum.
Pandemi…
Basının bize yaptıkları
açıkçası affedilemez geliyor.
Öyle gerçekten.
"Panik yapın!" dediler resmen.
"Geliyor!" "Ne geliyor?" "Bilmiyorum. Geliyor!"
"Üç kişide var!" "Ne?"
"Geliyor!" "Ne geliyor?"
"Yarasayla alakalı bir şey." "Bilmiyorum."
"Yarasalar mı geliyor?" "Hayır. Yarasadan gelmiş.
Çıplak gözle göremiyorsun
ama geliyor."
"Hepiniz öleceksiniz."
Ama korkmayın."
"Ne demek o? Ben korkuyorum."
"Endişelendim." "Korkma. Chlorox al.
Bir şey olmayacak.
Alabildiğin kadar Chlorox al."
Ama Chlorox'u kullanma.
Önce Chlorox'u Chloroxla.
Chlorox'u sonra kullanabilirsin.
Kargo gelince
kargoyla duşa gir."
Bizi böyle puştlara çevirdiler. Şunu yaptık.
"Amazon geldi de."
"Bir şeyi yok. Havalandır."
"Maske tak." "Kaç tane?"
Sürekli değişiyor.
Fauci "Bir tane maske tak." dedi.
"Bir maske yüzde 33 koruma sağlar.
İki maske yüzde 66 koruma sağlar.
Üç maske yüzde 97 koruma sağlar."
Bir de naylon poşet koyunca yüzde 100.
Kendini öldür. Orada boğul.
"Bir kişiyi daha COVID'den kaybettik!"
"Yok abi.
Bir poşet daha abi. Öldü adam."
"Evde kal." Bunu anladık.
"Evde kal." "Ne kadar?" "Bilmiyorum.
Sanırım aylarca."
"Kaç aylarca?" "Aylarca abi. Bilmiyorum.
Aylarca olacak."
"Kaç aylarca?" "Bilmiyoruz."
"Bilmen lazım." "Biliyorum.
Ama bilmiyoruz.
Aylarca. Evde kal."
"İşe gitmem lazım." "İşini siktir et." dediler.
"İşini siktir et."
"O ne demek?
Kira ödememe gerek kalmadı mı?" "Dur bakalım, sakin ol.
Kapitalizm. Dur bakalım.
Kiranı yine de ödeyeceksin."
"Ama o zaman işe gitmem… Tamam, para yolla.
Bana para yolla." "Hayır. Kokainman mısın abi?
Sana para yollamayız, eğer…
Neden bahsediyorsun? Sana
para…" "Neden kekeliyorsun?
Yolla şu parayı." "Paramız yok, tamam mı?
Paramız yok." "Ne diyorsun?"
"Biz sana para yolluyoruz. Böyle işliyor. Tamam mı?
Sana para yolluyoruz, o parayı
farklı kutulara koyuyorsun. Sosyal güvenlik var.
Medicare ve Medicaid var. Bir sürü kutu var."
"Kara günler için para ayırmışsındır.
Kara gün parası olması lazım abi.
Bundan daha kara gün mü var?
En karanlık noktadayız.
Karanlık içinden karanlık beğeniyoruz.
Lanet olası parayı yolla."
"İtiraf edeyim, battık. Tamam mı?"
"Nasıl battın? Sen federal hükûmetsin."
"Değil mi? Evet.
Borcumuz var.
Çok borç var işte."
"Borcun ne kadar?" "Eksideyiz işte. Biz…"
"Borcun ne demek olduğunu biliyorum.
Ne kadar eksidesin?" "Çok eksi.
Çok eksi. Çok fazla."
"Söyle şunu. Ne kadar?"
"20 trilyon dolar."
"20 trilyon dolar mı?
Çek defterini dengeleyen kim?
MC Hammer mı? Durumu kim kontrol ediyor?
Nasıl 20 trilyon dolar eksiye düştün?"
"Kahverengi insanları öldürmek çok pahalı.
Çok pahalı.
Pahalı işte. Sonuç olarak
gördüğün gibi sana para yollayamayız.
Ekside olunca kredi borcu işliyor.
Eksiden sana bir şey veremeyiz.
Efendim Kyle?
Borsa batacak mı?
Kahretsin Kyle. Yazıcıyı ısıt.
Yazıcıyı ısıt hemen.
Üç trilyon dolar yarat
ve borsa adı altındaki Ponzi şemasına aktar."
Çünkü borsa, her yerdeki Amerikalıların
direkt yansımasıdır.
Ok aşağı gidiyorsa
her yerdeki Amerikalıların da kalpleri ve ruhları aşağı gidiyordur.
"Ama bak, işe yaradı. Tekrar yükseliyor.
Amerikalılar tekrar mutlu.
Yükseliyor. Fırladı!"
"Bir saniye. Nasıl fırlıyor?
Hepimiz evdeyiz.
Nasıl…
Bu şey nasıl yükseliyor?
Gelir akışına ve çeyrek dönem kazançlarına
bağlı sanıyordum ve kimse çalışmıyor."
Amazon'u anlarım.
Herkes eve sipariş veriyor. Fırlaması lazım.
Jeff Bezos'a hem lanet olsun hem de sağ olsun.
Bu nasıl hâlâ yükseliyor?
Bunun kazanca bağlı olduğunu sanıyordum ve herkes evde."
"Kapa çeneni dostum!
Şu oka bak. Çeneni kapayıp
ok yükseldiği için mutlu olamaz mısın?"
"Hayır, olamam. Bize para lazım."
"Al sana 1,200 dolar sus payı.
Kapa çeneni."
"Teşekkürler. Bir hafta götürür.
Dikkatimi dağıtma.
Cidden, bu ok nasıl yükseliyor?
Evsizlik en yüksek seviyede."
"Uzaylılar gerçek. Biraz bunu hazmet."
"Ne?
Onlarla konuşuyor musunuz? Evet abi. Acayip bir şey."
"Sen oka bak." "Hayır, yine de çok işsiz var.
50 milyon işsiz var. Ok nasıl
yükseliyor abi?" "Bak.
Jada, Will Smith'i aldattı. Bunu hazmet."
"Ne?
Neden yaptın Jada? Neden?
Ne oldu?"
"Gönül işleri. Bilmiyorum. İnanılmaz."
"Oka bak.
Lanet olası oka bak. Cidden,
dikkatimi dağıtmayı kes abi. Bu ok
hâlâ yükseliyor. Lütfen açıklamanı yap."
"Sana önemli bir bilgi vereyim.
Kripto para."
"Kripto para ne yahu?"
"Bilgisayarın içindeki küçük insanlar
madencilik yapıyorlar. Dijital paraları
çıkarıyorlar.
Gerçek sahte parayı
daha gerçek sahte paranın
üstünden alıyorsun.
Onları aldıktan sonra
Daha gerçek sahte paran daha fazla olunca şuraya alıyorsun
ve bunu yapmaya devam ediyorsun." "Kafam çok karıştı."
"Sana bir ipucum daha var. NFT."
"NFT ne yahu?"
"Mülkiyet blok zinciri."
"Ben kafama poşet geçireceğim.
Sikerler."
Gerçek mi?
COVID gerçek.
Ben geçirdim. Dave Chappelle bana COVID bulaştırdı. Evet.
O ikinci kapışımdı aslında.
İlk seferinde, pandeminin en başında beni aradı.
"Mo, ne yapıyorsun?" dedi.
"Haberleri izliyor musun bilmiyorum." dedim.
"Evdeyim. Yaptığım şey bu.
Bunu yapıyoruz. Hepimiz evdeyiz. İzliyor musun acaba?"
"Bizi bitirmelerine izin veremezsin." dedi.
"Bittik abi." dedim.
"Tüm ülke bitti."
"Bu yüzden seni aradım." dedi.
"Ohio'daki bir mısır tarlasında gösteriye gidiyorum."
"Bilmiyorum. Pek iyi bir fikre benzemiyor. Emin değilim." dedim.
"Hayır.
Üç günde bir herkesi test edeceğiz.
Güvenli olacak. Elimizden geleni yapacağız.
Tabii hiçbir şeyin garantisi yok. Elimizden geleni yapacağız."
"Test makinen mi var abi?" dedim.
"Pandemi yeni başladı.
Nasıl test makinesi aldın?" Çıldırdı.
"Oğlum, ben Dave Chappelle'im. Tabii ki aldım…"
"Doğru dedin." dedim.
"Çok doğru dedin."
Sonra Ohio'ya gittik.
Dört ay boyunca
mükemmel gösteriler yaptık.
Neredeyse bitiriyorduk
ama hastalananlar oldu ve durdurduk.
Dave bunu bir belgesele dönüştürdü.
İnanılmaz bir belgesel.
Radio City Music Hall'de izledim.
İlk defa izlemiştim.
İzledim ve "Bir saniye,
filmin sonunda sanki
her şeyi ben mahvetmişim gibi gösterilmiş." dedim.
COVID'e yakalandım ve iptal etmek zorunda kaldık.
Ben de huysuzluk ettim.
"Bir saniye." dedim.
Dave'in yanına gittim
ve filmde Mohammed'i
kötü adam gibi gösterdiğini söyledim.
"Bu doğru değil abi. Bir şey yapmadım.
Kimse öyle düşünmez." falan diyordu.
O gittikten hemen sonra
Bradley Cooper yanıma geldi.
"Ohio'da her şeyi mahvetmen
kötü olmuş." diyor.
"Ben yapmadım."
"Ödüllü bir film yapımcısı öyle olduğunu söylüyor."
"Olamaz!" Benim suçum değildi.
Ufacık bir kadın vardı. Çok küçük.
Herkese temas etmeyi seviyordu. Hem de çok.
Sürekli bana dokunuyordu. "Merhaba Mo.
Merhaba." Sürekli böyle yapıyordu.
"Bana dokunmayı hemen kes.
Öncelikle pandemideyiz ve seni o kadar iyi tanımıyorum.
Bana dokunmayı kes."
Sonra suratıma doğru öksürür gibi yaptı.
Böyle.
Kara mizaha bayılırım
ama bu kara mizah değil!
Komik değil kızım. Komik değil.
Üç gün sonra
testi pozitif çıktı.
"İsrailli olduğunu biliyordum." dedim.
Biliyordum.
Hollywood'da buluşma yaptılar.
"Filistin çok güçleniyor.
Dikkat çekmeyen bu ufak gremlini gönderin
ve ona COVID bulaştırıp öldürsün."
Ölmedim kızım! Ölmedim!
COVID'in ilk bulaşması böyle oldu.
İkinci seferde
Dave Chappelle yine beni aradı.
"Ne yapıyorsun dostum?" dedi.
"COVID'i atlatmaya çalışıyorum." dedim.
"Austin'de gösteri yapacağım.
Joe Rogan da katılacak." dedi.
"Acayip olacak.
Sen de katılmalısın." "Dave, ilk seferinde bile
pek olmadı bence."
"Hayır. Bu sefer farklı olacak. Her gün test yapacağız."
"Geçen sefer üç günde bir test yapıyorduk. Şimdi her gün test yapacağız.
O şerefsizi yakalayıp
dolaba kapatacağız.
Bir şey olmayacak." "Lanet olsun. Yapalım hadi." dedim.
Gösterilere başlayalı on gün olmuşken
Dave yanıma gelip "Dostum,
bu otlu sigarayı Jay-Z'den aldım." dedi.
"Ne?" dedim. "Evet, otlu sigarayı Jay-Z'den aldım."
"Jay-Z mi geldi?" dedim.
"Hayır. Jay-Z'nin ot şirketi var
ve bana bu sigaraları yolladı."
İster misin? Hadi arabanla gezinelim ve şunu birlikte içelim."
Düşündüm ki "Dave Chappelle, Jay-Z'den otlu sigara almış
ve Mo Amer'e içmek ister mi diye soruyor.
Hem de öyle bir içeceğim ki."
Takılıyoruz. Sigarayı yaktı.
Anlamalıydım tabii!
Çünkü bir fırt aldı ve öksürdü.
"İyi misin Dave?" dedim.
"Evet, iyiyim." dedi.
"İyiyim. Jay-Z'nin otu insanı Jay-Z gibi yapıyor.
Evet!"
Sigarayı alıp birkaç fırt çektim.
"Evet!"
İçtik.
Güldük. Çok zevkliydi.
Sonra Dave'i bıraktım çünkü gösteriye 30 dakika falan kalmıştı.
Sonra ona mesaj attım. "Abi,
seni alayım mı?" gibi.
"Özel misafirlerin mi var? Daha sonra mı geleyim?"
Cevap yazmıyordu. Bu tuhaf, diye düşündüm.
"Dave, seni yeni bıraktım abi. Bu çok tuhaf."
Sonra arkadaşları
bana mesaj atmaya başladı. Haftalardır haber almamışlar.
"Dostum, Dave iyi mi?" diyorlardı.
"Evet, Dave iyi.
Onu bilmezsiniz. Adamım o benim.
Neden bahsediyorsunuz?
Takılıyoruz."
Bana bir link yolladılar.
Linki merak ettim.
Dokundum, açıldı.
TMZ'de ön sayfa haberlerini gördüm.
"Dave Chappelle'in COVID testi pozitif çıktı."
"Bu doğru olamaz!" dedim.
Sonra da "Lanet olsun.
Bu TMZ'nin yanıldığı hiç olmuyor." dedim.
"Nasıl benden önce öğrendiler?
Dave'i yeni bıraktım.
Beni aramadan önce onları aramış.
Lanet olsun. Bu çok boktan."
Sonra inkâr etmeye çalıştı.
Yanına gittim.
"Dave, bana ikinci kez COVID bulaştırman çok kötü oldu." dedim.
"Bunu kanıtlayamazsın Mo." dedi.
"Abi, pozitif çıktığın gün seninle sigara içiyordum." dedim.
"Sen pozitif çıkmadan dakikalar önce."
Birden sessizleşti ve şöyle dedi,
"Sana COVID bulaştırdığım için üzgünüm.
Geçer. AIDS değil en azından." dedi.
Böyle dolaşıyor.
Bitti mi?
Yetti artık. İki kere geçirdim.
Fauci dedi ki "Dünyada sadece yedi kişi
iki kez kaptı."
Yalan!
Ben özelim ama o kadar özel değilim Fauci.
Yeter. İki kere geçirdim.
Aşımı da oldum. Benim için bitti.
Pfizer aşısı oldum.
Bunu istiyorum.
Herkesin bir favorisi var ama ben Pfizer'ı seçtim.
Alman bir bilim insanının yapmasını isterim.
Adam şöyle desin, "Yavi, Pfizer nasıl? Evet!
Wuhan'dan çıktığını biliyorduk.
COVID'den bahsediyorum. Programda çok ilerledik.
Evet! Aşıyı bulduk! Pfizer!"
Bunu istiyorum.
Ne?
"Yaza!
Evet, çok güzel. Pfizer olduk.
Pfizer oldun mu? Ben oldum."
Johnson & Johnson'ı yapmayacağım. Olmaz.
Normalde ürünlerini bile kullanmıyorum.
Ürünleri bana fazla geliyor.
"Johnson & Johnson'ın içinde ne var?" diyelim.
"Bilmiyorum dostum.
Biraz yılan zehriyle başladık.
Biraz koyulaştırmak için Johnson & Johnson bebek pudrası ekledik.
Gevşetmek için de Johnson & Johnson
bebek yağı koyduk.
Sonra da içine bebek koyduk.
Bebeği olduğu gibi koyduk.
Etkisini göstersin diye de Wild Turkey viskisi ekledik.
Anladın mı?"
"Kaç iğne olacağım?"
"İğne yok. Ağızdan ağıza veriyoruz.
Şimdi şöyle geç…"
Çok absürt.
Aşıların aksanının olması çok absürt.
Moderna nasıl?
"Derna'yı oldun mu abi?
Tek bir doz versek buradan Crip Yürüyüşüyle çıkarsın.
Anladın mı? Bunu yap abi."
Derna.
Lanet olsun!
İçimdeki his bu.
Evet. İçimdeki his daima bu. "Lanet olsun!"
Daima.
"Lanet olsun!"
Dürüst olmam gerekirse "lanet olsun" yeterince etkili bir söz değil.
Güçlü değil.
İnsan başka bir dil konuşunca
İngilizcenin
sanki yeni doğmuş bir bebek
gibi olduğunun farkına varıyor.
Öyle. Yeni bir dil.
Mesela Arapça biliyorum. Arapça antik bir dil.
İngilizce, bir bebek gibi. Büyümek
ve bir gün Arapça gibi olmak istiyor ve bu…
Öyle ama.
Sorun değil.
O daha bir bebek.
Derinliği yok.
Güçlü değil. "Lanet olsun."
Bir şey değil. Sadece bir ünlem işareti.
Arapçada selamlaşma bile
çok uzun sürüyor.
"Esenlik üzerinde olsun." diyorsun.
"Esenlik senin de üzerinde olsun."
"Allah'ın merhameti üzerinde olsun."
"Allah'ın merhameti senin de üzerinde olsun."
"Kutsal ışık yanında olsun."
"Senin de yanında olsun."
"Seni ve tüm soyunu korusun."
"Abi, bir paket sigara alıp gidebilir miyim?"
Bu çok.
Çok geliyor. İngilizcede "Merhaba."
Bitti. Bu kadar.
Bu kadar.
"Ne var ne yok?"
Bu kadar.
Bitti.
Biri İngilizcede size küfür edince
çok duygu yüklenmediyseniz
yüzde 99,9 ihtimalle
oradan uzaklaşabilirsiniz.
Evet. Eskiden beri böyle.
"Sikerim seni!"
"Ben seni sikmek istemiyorum."
Oradan uzaklaşabilirsiniz.
"Kendini becer!"
"Dostum, son zamanlarda çok gerginim…
…ve belki de kendimi becermeliyim."
"Anne beceriyorsun."
"Kendi annemi değil ama…
Eski eşimin, bir önceki evliliğinden çocuğu vardı.
Anne becerdiğim doğru olabilir.
Bu arada, teknik olarak, baban, anne becerenlerin kralı."
"Sen götsün!"
"Göz, kendini göremez.
Eğer götsem bunu göremiyorum. Beni daha iyi biri yaptın, teşekkürler."
Sonra uzaklaşabilirsiniz.
"Hey! Sen amcıksın!" "Tamam, kabul."
Amcık neden zayıflık anlamına geliyor, bilmiyorum.
Amcık, mecazen de fiziksel olarak da çok güçlü.
Çok güçlü!
Bu doğru.
Çok doğru.
Çok güçlü. Bebek doğuruyor.
İnsan hayatı.
Kilolarca insan eti
ufacık delikten çıkabiliyor.
Aynı anda iki tane de olabiliyor.
Üç tane de.
Sonra da kendi kendini iyileştiriyor.
Neredeyse eski hâline dönüyor.
Belki gülersen veya öksürürsen altına işiyorsun ama onun dışında
orada duruyor.
Tekrar sana hazır.
Arkadaşım Chris,
pipisinin deliğinden böbrek taşı düşürdü.
Neredeyse ölüyordu.
"Tanrım, bana ne oluyor?" diyordu.
"Biri beni vursun!"
Sonra pipi deliğinden bir tane kum çıktı.
Kadınlar doğum yapıp eski hâline dönüyor.
Bir kum parçası…
Sen yarak ol, ben her durumda amcığı tercih ederim.
Arapça küfürler.
Çok ayrıntılılar.
O kadar ayrıntılılar ki ben kullanmıyorum. Cidden.
Bir yerden başlayıp detaylandıracağız.
Mesela kes emak,
"Annenin amcığını sikeyim!" demek.
Çok ayrıntılı.
Bunu daha da ilerletiyoruz.
Kes emak eli nafadek.
İki kişi anlamını biliyor.
Diğer herkes ne demek diye merak ediyor.
Kes emak eli nafadek,
"Çıktığın amcığı sikeyim!"
Vay canına!
Estağfurullah. Evet, acayip.
Acayip.
Bebeğin çıkışı herkesin gözünün önüne geldi.
Öyle bir küfür ki, gözünde canlanıyor.
En sevdiklerimden biri geliyor.
Yela'n tarekhek,
"Tüm geçmişini sikeyim." demek.
"Büyükannemi mi?" "Hayır lan.
Zamanın başından başlayıp
günümüze gelene kadarki her şeyi ve geleceğini,
DNA'nı sikeyim."
Estağfurullah. Hiç gerek yok.
Bu çok.
Batı'nın el hareketleri bile
pek önemli değil. "Siktir abi."
İngiltere'de barış hareketinin tersini yapıyorlar. Kafa karıştırıyor.
"Siktir git."
Sonra "Savaştan kalma bu." diyorlar.
"Kapa çeneni.
Hiç havalı değil."
Araplar olarak seviyeyi yükseltiyoruz.
Biz yan yaparız. BeTizik şöyle.
BeTizik böyle.
BeTizik şöyle.
Bir pat sesi.
BeTizik böyle.
Biraz oynat. BeTizik şöyle.
BeTizik.
"Götüne girsin." demek.
Olur da anlaşılmazsa diye diğer elini şöyle koyuyorsun
ve böyle BeTizik yapıyorsun.
Oynatıyorsun.
Götünün içine sokup oynatıyorsun. Evet!
Birçok kişi buradan ayrılırken bunu yapacak diye düşünüyorum.
"Kyle!" "Evet?"
"BeTizik abi!"
Lanet olsun!
Meksikalılar işte. Çok seviyorum.
Alief'te büyürken asla…
Başka türlüsü yok.
Meksikalıların arasında büyürsün.
Sesleri acı çeker gibi çıkar.
"Hadi abi, takılalım."
"İyi misin?" "Evet, iyiyim abi."
"Emin misin?"
Meksikalıları seviyorum. Dayanıklı ve çalışkan insanlar.
Duvar örme konusunun açılması bile saçmalık.
İnsan tarihi boyunca hiç işe yaramadı
ama aynı saçmalığı yapıp duruyorsun.
Her şeyden önce Meksikalılar
tanıdığım en yaratıcı insanlar.
O kadar yaratıcılar ki Filistinliler not falan alıyordu.
El Chapo motosikletle tünelden kaçınca
"Abdallah, gel izle." diyoruz.
"Tünelin içine motosiklet mi koymuş abi?"
Bunu bizim ülkede de yapmalıyız. Ya Habibi Ya Allah.
Meksikalıları durduramazsın. Olmaz.
Duvar örsen, zipline kullanarak girerler.
"Hazırım José.
İt beni şerefsiz. Hadi, git anneni becer."
"Başardı mı?"
"Bilmiyorum abi.
Sanırım trampleni kaçırdı.
Zipline işi çok zor.
Zamanlama çok önemli."
Meksika'da yaşayan bir Meksikalı olsaydım
durumu tersine çevirirdim.
Gerçekten.
"Bir şey söyleyeyim mi?
Duvar öreceğiz." derdim.
"Sen de artık Cancùn'a gelemezsin. Oldu mu?"
Oldu mu?
Bitti.
Beyaz kızlar…
Amerika'nın tüm beyaz kızları ağlar.
Derler ki, "Tanrım.
Bahar tatilinde Cancùn'a gitmek istiyordum.
Neden bu kadar ırkçılar? Anlamıyorum.
Puerto Vallarta'ya gitmek zorundayım."
O da Meksika'da. "Tanrım!"
Meksikalılara bayılıyorum. Aksan yapmayı seviyorum. Çok eğlenceli.
"Hadi takılalım." derken komik işte.
Komik. Almanca da öyle.
"Burası çok hoş."
Her gün böyle uğraşıyorum.
Ama Ruslarla uğraşmam.
"Bana ne dedin?" şeklinde konuşanlarla hiç uğraşmam.
"Ailemi mi sikeceksin? Ne dedin?"
"Gerek yok abi. Sana güvenmiyorum."
Adidas eşofman giymiş bir Rus mu? Hiç bulaşmam.
"Ne dedin? Dalga mı geçiyorsun?
Ne dedin?" "Sorun yok abi.
Sorun yok."
Rus aksanı olan kimseyle uğraşmam.
Kulak hematomu olanlarla da uğraşmam.
Onlarla uğraşmam.
Hem böyle konuşuyorsan, hem de MMA kulakların varsa
seninle de uğraşmam abi.
Khabib Nurmagomedov'un
tüm zamanların en iyi MMA dövüşçüsü olacağını bu sayede anladım.
Tüm zamanlar diyorum.
Böyle konuşuyor ve kulakları da öyle.
Sikerler. Senle uğraşmam dostum.
Adam sensin. Konuşması da çok korkutucu.
"Kendini adam mı sandın? Sokakta mı büyüdün?
Ben dağda büyüdüm."
"Bu ne demek abi?
Bu ne demek?
Nasıl dağda büyüdün?
Orada ne yaptın?"
Acayip şeyler söylüyorlar. "Kavga etmek mi istiyorsun?
Yüzünü değiştireceğim."
"Bay Patates Kafa mı bu? Bunu yapamazsın."
Onunla uğraşılmaz. Adam sekiz yaşındayken, ayılarla güreşmiş.
Bunu araştırabilirsiniz. Sekiz yaşındayken
ayılarla güreşmiş.
Bunu sadece Dağıstanlılar yapar.
Rus olmanın farklı seviyeleri var. Sıradan Rus var,
Çeçen var ve bir de Dağıstanlı var!
O çok farklı bir seviye. Orada ayılarla güreşiyorlar.
Hem de çocukken. Neden bahsediyorsun sen?
Ruhu şad olsun, babası, tüm zamanların en iyi antrenörlerindendi.
Bu konuşma nasıl oldu ki?
"Babacığım." diye babasına gitmiştir.
"Baba, büyük bir şampiyon olmak istiyorum.
Baba, lütfen. Beni eğit baba."
"Hayır oğlum. Hazır değilsin."
"Hayır, hazırım. Lütfen.
Beni eğit baba." "Tamam.
Ayıyı getireyim. Görelim."
Eve ayı getirmiş. Annesi ne diyor?
"Tatlım, ayıyla ne yapıyorsun?"
"Evet, tamam.
Sakin ol ayı. Sakin ol.
Ayı getirdim.
Ayı getirdim. Khabib'le güreşecek.
Khabib bir gün büyük şampiyon olacak.
İleride, ırkçı cüceyi bozguna uğratacak.
İslam'ı kurtaracak. Elhamdülillah. Hadi."
Ruslarla uğraşılmaz.
Almanlarla bütün gün uğraşırım.
"Evet, harika."
İlk gösterimde bu aksanı yaptım
ve birçok kişi bana mesaj attı. "Dostum,
Bir Böceğin Yaşamı'ndaki tırtıla benziyorsun.
"Hayır, benzemiyorum." dedim ama izleyince
sesimin onun gibi çıktığını fark ettim.
"Kanatlarıma bakın. Çok güzel bir kelebeğim."
Neyse.
Birlikte olmak harika. Size bir şey söyleyeyim.
Samimi olarak söylüyorum,
bize yaptıklarına çok kızgınım. Gerçekten.
Yarattıkları korku
ve bölünme
çok sinir bozucu.
"Kime oy vereceksin? Kırmızıya mı, maviye mi?"
Bloods mıyım Crips miyim? Bu kadarını duydum.
Hepiniz çetecisiniz, tamam.
Hepiniz çetecisiniz. Ben insanların yanındayım.
Her zaman insanların yanında olacağım. Benim için önemli olan bu.
Fırtına gelince
taşralı komşum Scott kadar iyisi yoktur. Her zaman hazırlıklıdır.
Ben hiç hazırlıklı değilim çünkü onun hazırlıklı olduğunu biliyorum.
"Evet, jeneratörüm var. Tabii ki var!" der.
"Evet Mohammed. Bendensin bebeğim."
Ben elektriksiz kalınca işimi gördü.
Uzatma kablomu, evinin yanındaki prize taktım,
sokak boyunca kabloyu çektim ve evde eşyalarımı taktım.
İşte bu. Bizi ayırmaya çalışıyorlar
ama Mohammed Teksas'ta
taşralı Scott'la anlaşıyor.
Bahsettiğin şeyi sikeyim.
Asıl gerçek bu.
İnsanlar, ideallerini kabul ettirmeye çalışıyorlar
ama bize inanıyorum.
Öyle. Bize inanıyorum.
Sonra seyahat etmek için hava alanına gidiyorum
ve ne kadar parçalara ayrılmış olduğumuzu fark ediyorum.
İnsan ırkı rezalet.
Rezaletiz.
Hepimiz kendi korunaklı alanımızdayız.
Kimse kimseyi umursamıyor.
Herkes sadece… Bunu hava alanında görürsünüz.
Yürürken önündeki kişi birden durur
ve yukarı bakar.
"Yukarıda ne var?" "Arkanda ne olduğunu söyleyeyim.
Binlerce insan
gideceği yere varmaya çalışıyor.
Olan bu.
Senin derdin ne?
Yoldan çekil. Tamam mı?"
Tekerleği olmayan
bir bavulla seyahat ediyorsan
şerefsizsindir, tamam mı?
Omzuna falan atarsın. Bitmişsindir.
Kayar falan. "Pardon."
Tekerlek diye bir şey var. Derdin ne?
Sadece iki tekerlekli bir bavulun varsa
hâlin budur. "Merhaba."
Arkanda kapladığın alana bak.
Bunu neden yapıyorsun? "Merhaba."
Ne yapıyorsun yahu? Dört tekerlek diye bir şey var.
Dört tekerlek böyle görünür.
Zeki bir insan evladı gibi.
Üstünde istediğin kadar ileri geri gidebilirsin.
Birini şaşırtıp yoluna devam edebilirsin.
Bebeğin varsa üstüne koyarsın ve güzel bir yolculuk yapar.
Dört tekerlekli bavulun varsa ve sadece iki tekerleği kullanıyorsan
muhtemelen en büyük şerefsiz sensin.
Sayıları bile okuyamıyoruz.
Kapımıza geliyoruz
ve insanlar uçağa biniyor.
"Birinci grup uçağa geçebilir." "Ben yedinci gruptayım. Geçebilir miyim?"
"Ben sekizinci gruptayım. Yedi de biniyorsa…"
"Siktir git ulan. Ne yapıyorsun?"
Sonra uçağa biniyorsun
ve bavulunda tekerlek olmayanlar geliyor.
Diğer herkesi yararak gidiyorlar.
Farkında değiller. Şöyle.
Sonra iki tekerlekli bavulu olan şerefsizler geliyor.
Peşlerinde sürüklüyorlar
ve her koltukta takılıyorlar!
"Pardon.
Pardon."
Şunu çevir ve önüne bak.
Gözlerini kullan.
Manevra yap.
Beni deli ediyor.
Uçuş görevlileri…
Sonuna kadar beklesen iyi olur.
İyi değil.
Kimsenin hayatını kurtarmıyorsunuz.
İşinizi çok ciddiye alıyorsunuz.
Birinin bir sorunu olursa
"Aranızda doktor var mı? Çünkü
ne yaptığımı bilmiyorum. Lütfen." diyorsunuz.
Şişkin bir çantanız varsa
ve yere koyduysanız sıçtınız.
"Bu çantayı
buraya koymalıyız." Kısa devre yaparlar. "Bu çantayı
yukarı koymalıyız. Sadece kalkış için. Kalkıştan hemen sonra
size vereceğiz."
"Kalkıştan hemen sonra bana verecekseniz
başka yere koymama ne gerek var?"
"Acil çıkışa
ihtiyacımız olursa diye." "Bir saniye. Uçaktan çıkacak mıyız?"
Saatte 240 kilometreyle giderken mi?
Neden bahsediyorsun?"
"Hayır. Kurallara göre çantayı almalıyız. FH…"
Kapandı.
Kapandı, gitti.
Bir de güvenlik anonsları var. Aman tanrım!
"Herkes emniyet kemerini taksın
çünkü hayatınızı bu kurtaracak.
İşte emniyet kemeriniz.
35,000 fit yükseklikten
çakılıp ölmeden önce kullanırsın.
Uzayda kayarak giden bir taşın üstündesin ve emniyet kemeri seni kurtaracak." Hayır.
Sadece uçak düştükten sonra
kıçınız koltukta olsun istiyorlar.
Kıçınızı aramak için dışarıdan bir şirket tutmak istemiyorlar.
Hepsi bu.
İstemiyorlar.
Kazadan sonra gelip şunu yapacaklar:
"Adams 3F. İşte burada.
Yani, büyük kısmı burada."
Tek istedikleri bu.
Emniyet kemerinin gerçekten hayatınızı kurtaracağını düşünseler
sanki hız trenine binmişiz gibi
herkesi kontrol ederlerdi.
"Sen hazırsın. Sen hazırsın.
Neredeyse ölecektin Ralph!
Neredeyse ölecektin."
Bunu yapmıyorlar.
Sadece yürüyüp geçiyorlar. "Tamam, tamam."
Bir uçuş görevlisi bana katılmıyordu. "Hayır Mo.
Zorunlu iniş yaparken
ciddi bir türbülans olursa
yukarı uçup boynunu kırabilirsin."
"İstediğim de bu. Boynumu kırmak istiyorum.
Herkes hayatı için çığlık atarken
şöyle yapan adam olmak istiyorum. İstediğim şey bu."
"Aman tanrım! Öleceğiz!" diye bağırırlarken
çoktan ölmüş olmak istiyorum.
Bavulunda tekerlek olmayan şerefsizleri tokatlarım.
Bunu istiyorum.
Evet, hatırlıyorum.
Kabin basıncı düşerse
önce ben. Bebeği siktir et.
Oksijen şeyi yukarıdan inerse önce ben. Bebeği siktir et.
Kuralı ben koymadım. Onlar koydu.
New York'tan Houston'a uçtum.
Burada yaşıyorum ama New York'tan Houston'a uçtum.
Görünen tek bir su kütlesi yok.
Ama can yeleği önemli, millet.
Üstüne geçiriyorsun
ve önünü bağlıyorsun.
Sonra ipi çekiyorsun. Böyle.
O zaman şişiyor.
Ama şişmezse paniğe kapılmayın!
Şurasında bir tüp var.
Sadece tek bir nefes gerektiriyor.
Bir, sihirli nefes.
Çok kolaymış gibi gösteriyorlar.
"Kurtuldunuz millet. Kurtuldunuz."
Hayatın boyunca bir şeyi
nefesinle şişirmeye çalıştın mı?
Yeğenimin havuz partisini düzenledim.
Yüzme kolluklarını şişireyim derken ölüyordum.
Düşerken şöyle mi yapacağız?
Öldüm.
Korkmayın. İkinci ve üçüncü güvenlik önlemleri de var.
Küçük bir yanıp sönen ışık var.
Işık değil zaten. Yansıtıcı ışık.
Bozuk para büyüklüğünde. Dalga geçmiyorum.
Bozuk para boyutunda. Bir de düdük var.
Dünya'nın uçsuz bucaksız, yankılı ve ışık yansıtan okyanuslarında
seni böyle bulacağız.
"Buradayım."
Malezya uçağını bulamadınız.
Dev bir uçak yahu.
Suyun üstünde beni mi bulacaksın?
"Buradayım."
Okyanusun tüm yırtıcılarına tam konumunu belli etmiş oldun.
Öldün. BeTizik diyorum yani.
Siktir!
Hayatımda ilk defa böyle hissettim.
ABD'ye mülteci olarak geldim ve şimdi tabii ki vatandaşım.
Ama ilk defa,
Kaliforniya'da, Teksas'la dalga geçen herkes
pandeminin tam ortasında
"Teksas'a gitmeliyiz." dedi. Öyle mi?
"Buraya mı gelmelisin?" İlk defa böyle hissettim.
"Geldiğin yere geri dön.
Emlak piyasamızı mahvediyorsun.
Evine dön." Böyle hissettim.
Böyle hissettim.
"Neden yaptıklarını anladım. Biraz iyi bir his." diye düşündüm.
Ben Amerikalı bir Arap'ım. Ben buyum.
Yapmadım. Evet.
Filistinli Arap Amerikalı.
Dinleyin.
Teşekkürler.
Pekâlâ, partiyi başlatalım.
Şöyle açıklayayım. Bunu alkış almak için yapmıyorum.
Öyle yaptım çünkü kendinizi bu şekilde tanımlarsınız.
Ben bir Amerikalı Arap'ım. ABD'de işler böyle yürüyor.
Beyaz değilsen
Amerikalı sıfatından ayrı bir sıfatın daha vardır.
Tabii silah almıyorsam. Sadece o zaman.
Teksas'ta silah alırken ilk soru,
"Hispanik misin?"
Çok ırkçı. "Hayır."
Sonra "Afrika kökenli Amerikalı mısın?"
Amerikalı Arap seçeneği yok.
Ben de dedim ki, "Boş ver. Bugün beyazım.
Ver şu çift namlulu, 12 kalibre pompalı tüfeği."
Ama diğer her zaman
Amerikalı Arap'ım.
ABD'de eğer beyaz değilsen Amerikalı dışında bir sıfatın vardır.
Böyle işliyor.
Düzen böyle, tamam mı?
Tabii beyazsan beyazsındır.
Diğer herkesin Amerikalı dışında sıfatı vardır.
Yerliler bile öyle. Yerliler yerlidir.
Amerikan Yerlisi. Tanımlamalıyız.
Amerikan Yerlisi.
Afrika kökenli Amerikalı. Siyahi dostlarımın çoğu Afrika'ya gitmedi
ama yine de Afrika kökenli Amerikalılar.
Meksika kökenli Amerikalı, Asya kökenli Amerikalı diye gidiyor.
Beyazsan farklı.
Beyazsan, Ohio'nun mısır tarlalarında filizlenmişsin
ve bu ülkeye yayılmışsın demektir.
Aziz Patrik Günü'nde durum farklı.
"Büyük büyükbabam İrlandalı." dersin.
Ama ben buyum. Amerikalı Arap'ım
ve söylemeliyim ki
kültürümüzün Batı'da yayılmasını
büyüleyici buluyorum.
Gerçekten büyüleyici. Öyle.
Harika.
Nargilenin ne olduğunu bilmiyorsan
kültürel açıdan cahilsindir. Nargilenin ne olduğunu bilmiyorsan.
"Nargileyi bilmiyor musun Denise? Nerede yaşıyorsun?
Bong gibi ama değil.
Çok gösterişli bir şey
ve farklı tütün aromaları var.
Bir boru çıkıyor ve onu…
Üflüyorsun. İki tüp alırız
ve birlikte yaparız Denise. Tanrım."
Sonra beyazlar bunu keşfetti. Harika bir şey.
Hakkını vermek lazım. Bataryanın içine damıttılar
ve üstüne bir kartuş koydular.
İçinde kimsenin sorgulamadığı gizemli bir sıvı var.
Herkes böyle geziniyor.
"Çok sağlıklı."
"Abi, nargileden bu kadar duman çıktığını hiç görmedim.
Ufacık aletten çıkandan çok daha az. Sürekli iklim değiştiriyorsun.
Ne oluyor?"
"Hayır, sağlıklı."
"Olamaz abi. Bir bateriyi
metale bağlamışlar. Sıçtığının resmidir.
Lütfen bunu bırak."
İlk kamu spotumuz burada bitti.
İkinci kamu spotumuz,
Redd Foxx'ın, 1970'lerin başında Amerika'da yaymaya çalıştığı bir şey.
Batı'da yaşayan birçok Müslüman'ın
merak ettiği şey şu ki, neden kimse…
…kıçını temizlemiyor. Söyledim gitti.
Çok tuhaf.
Lütfen kıçınızı yıkayın.
Taharet musluğunun standart olmaması çok tuhaf.
İlk ve tek seçeneğimiz neden tuvalet kâğıdı?
Bu kadar. Yaprak, tuvalet kâğıdı,
ıslak mendil ve su.
Neden bunu yapıyorsunuz?
Çok belli. Herkes kıç yalıyor.
Kimse kıçını yıkamıyor. Çılgınlık.
Çılgınlık.
Üstüne bok bulaşınca
"Tanrım, üstümde bok var." deyip hemen yıkarsın.
"Şimdi iyiyim." dersin.
"Boku üstümden temizledim."
Ama kakanı yapıyorsun ve "Bir şey yok." deyip yürüyorsun.
Memleketten kuzenim beni ziyarete geldi.
"Beş yıldızlı otel denemek istiyorum." dedi.
"Tabii abi. Keyfini çıkar." dedim.
Öyle de yaptı. "Seni yarın öğlen
alışveriş merkezinden alırım." dedim ve "Tamam." dedi.
Ertesi gün onu aldım.
Yüzünde çok üzgün bir ifade vardı.
"Ne oldu abi?" dedim.
Öyle duruyordu, tekrar sordum.
"Allah Yoqrifhem." diyordu.
"Allah Yoqrifhem.
Allah Yoqrifhem."
"Galleria AVM'nin ortasında Allah diye bağıramazsın.
Ne yapıyorsun?
Sakin ol.
Sorun ne?" Dedi ki, "Taharet muslukları yok.
Taharet musluğu yok. Beş yıldızlı otel!
Bir değil, iki değil, üç değil, dört değil,
beş yıldızlı otel! Taharet musluğu yok.
Ne zaman tuvaleti kullansam duş almam gerekiyor.
Bugün beş kere duş aldım Mo."
"Ben daha çok sindirim sisteminden endişelendim.
Öğleden önce beş kere mi sıçtın? Ne yapıyorsun?
IHOP'ta yemek yeme."
Arkadaşım Nick geldi.
İlk Netflix programımdan sonra tüm tuvaletlerimi geliştirdim.
Japon tuvaletlerinden yaptım.
Arkadaşım Nick tuvalete girdi.
Hemen dışarı çıktı. "Mo,
neden tuvaletinin uzaktan kumandası var?"
"Çünkü içinde taharet musluğu ve kurutma makinesi var."
"Taharet ne?" diye sordu.
"Taharetin ne olduğunu bilmiyor musun?" "Hayır." dedi.
"Tanrım, seni eğitmedim."
Şöyle…
"Taharet musluğu,
kakanı yapınca
kıçının etrafına su püskürtür ve yıkamış olur."
Bana "İğrenç." dedi.
"İğrenç mi?
Nick, bu denklemde iğrenç sensin.
Şuraya gir ve kıçını yıka."
20 dakika içeride kaldı.
Sanki vaftiz edilmiş gibi çıktı.
Uzun adımlarla yürüyordu. Daha önce görmediğim bir kendine güven.
İkinci kamu spotumuz.
Üçüncü,
bir soruyla başlıyor.
İkinci Dünya Savaşı dönemindeyiz.
Çok önemli. ABD'de İkinci Dünya Savaşı döneminde olduğumuzu düşünün.
"Suşiden denemek ister misiniz?"
diye ABD'de dolaşıyorum.
"Suşi ne?" derlerdi.
"Suşi bir Japon yemeği."
"Japon mu?
Lanet olası Japon yemeğini çek önümden!"
Muhtemelen böyle derlerdi.
Şimdi diyelim ki 12 Eylül'deyiz.
2001 yılı.
"Humus denemek ister misiniz?"
diye ABD'de dolaşıyorum.
"Humus ne?" derlerdi.
"Humus bir Arap yemeği."
"Arap mı?
Lanet olası çöl maymunu El-Kaide yemeğini çek önümden!"
Muhtemelen böyle derlerdi.
Önemli bir açıklık getireyim.
"Humus" diyeceksiniz. "Ha" şeklinde telaffuz edeceksiniz.
Yahudiler, "humus" değil.
O şekilde söylenmiyor.
O çıkardığınız ses alfabemizdeki farklı bir harf.
O ses, bizim dilimizde tamamen farklı bir harf.
Sizin dilinizde olmadığı için yemeğin, sizin olmadığı ortada.
Geri basın. Humus bizim.
Geri bas.
Durum bu.
Humus şimdi her yerde.
"Humus istiyorum."
Her yerde boktan humus var.
Kahvecilerde bile humus var.
Seven Eleven'da humus var.
Benzin istasyonlarında humus var.
Uçakta, uçuş görevlisi yanıma geldi.
"Hafif bir atıştırmalık ister misiniz?"
Bir baktım. "Bu ne yahu?"
"Humus." dedi. "Hayır, değil." dedim.
Meyve suyu kutusunda.
Ucundan yırtıyorsun ve eline bir cips alıyorsun.
Humusu sıkıyorsun.
Mecazen tüm soyuma bir hakaret.
"Geçmişini sikeyim." Böyle bir his.
Böyle bir his.
"Bu şeyden çıkan her parça humus
büyükannene girsin."
Humus değil.
Trader Joe's'a gittim ve ürün denetiyorlar.
"Çikolatalı humustan denemek ister misiniz?"
"Bu ne lan? Çikolatalı humus."
Ben de Dünya Ticaret Merkezi gibi yıkıldım.
Konu illa buna gelecekti.
Atlanta'da film çekerken
üst düzey bir Güney Afrika restoranına gittik.
Garson yanımıza geldi.
"Kırmızı fasulye humusumuz var."
"Ne dedin sen?" dedim.
"Kırmızı fasulye humusumuz var."
"Abi, içinde nohut var mı?"
"Hayır. Kırmızı fasulye humusu."
"Humus, nohut demek." dedim.
"Bu fasulye püresi dostum.
Frijoles refritos bu.
Meksikalıların yemeğini mi çalıyorsunuz?
Humus diyorsun bir de. Çek şunu suratımdan!"
Humus çok basittir.
Dört malzemesi var. Bazen beş. O kadar.
Nohut, tahin,
limon suyu, tuz, bazen sarımsak.
Mutfak robotunu alacaksın.
Bilim deneyi gibi.
Hepsini koyacaksın.
"Hayır, yetmez. Daha fazla tahin.
Hayır, daha fazla limon suyu.
Hayır, çok limon suyu olmuş. Biraz daha nohut ve tahin.
Yine çok tahin oldu.
Daha fazla limon suyu.
Çok limonlu. Daha fazla tuz.
Nohut ve tahin.
Daha fazla tahin.
İşte bu mükemmel."
On kilo humusun oluyor.
Bu çok önemli.
Humusu çıkarıp kâseye koyuyorsun.
Humus, kâseye koyulur.
Düz tabağa değil.
Kimse düz tabağa
banamaz.
Her yerde yarış pisti izleri olur.
Etrafından humus damlar.
Tam bir kaos.
Kepçe olarak kullanabilmek için kâse lazım.
Daha bitmedi. Humus dolu kâseyi alıp
tam ortasına krater açıyorsun.
Taze nohut alıp kıvam için tam ortasına koyuyorsun.
Sonra zeytinyağı alıyorsun. Açık sarı renkte olanlardan değil.
Yeşil zeytinyağı.
"Onunla ne yapacağım?
Sadece biraz gezdirecek miyim?"
"Hayır kaltak. Ters çevirip
öyle tutuyorsun.
Bir, iki, üç, dört.
Çok olduğunu düşünüyorsan yeterli değil demektir. Devam et."
Tamam.
Limon suyuyla bitirmeyi seviyorum.
Biraz doğranmış jalapeño.
Her köşeye koyuyorum.
Sana son derece özgün bir
Filistin humusu servis ediyorsam,
ve eline havuç alıyorsan
seni mahvederim.
"Sadece deneyeceğim. Karbonhidrat alımıma dikkat ediyorum."
"Senin için değil. Geri çekil."
Taze, sıcacık
ve buharı tüten pita ekmeği lazım.
Şöyle bir köşesini koparıp
birleştiriyorsun. Buharlı olduğu için şekil alıyor.
Harika bir külah yapıyorsun
ve banınca böyle yapıyorsun.
Kendine doğru.
İleri doğru değil.
"O tarafın tadına bakmak istiyorum."
"Her yeri aynı humus!
Kimse boklu parmaklarını humusunda istemez."
"O taraftakilerin tadına bakmak istiyorum."
"Humusun tam ortasına duvar öreceğim.
Tam buraya bir duvar.
Tamam. Burası humus.
Burası humus.
Olayı tek kâsede bitirmek istedim.
Ama paylaşamıyorsan sana BeTizik diyorum."
Çok teşekkürler Houston. Seni seviyorum.
Çok teşekkür ederim.
Hepinizi çok seviyorum. Oturun.
Ne harika bir şey bu. Harika bir toplanma oldu.
Tüm bunları çok ciddiye alıyorum.
Neden benim için
çok önemli olduğunu söyleyeyim.
Vatandaşlık almak 20 yıl sürdü.
İlk programımda bunu anlattım.
Filistinliyim
ve ilk defa Filistin'e gidebilme şansım oldu.
Çünkü izniniz yok.
Annen ve büyük büyükannen
orada doğmuş olsa bile geri dönmene izin yok.
Büyükannem, onun annesi…
Orada binlerce yıllık geçmişimiz var.
ABD pasaportunu alana dek
geri dönemiyorsun. Oraya gidince bile
engeller bitmiyor.
İlk gittiğinizde soruyorlar.
"Nerelisiniz?"
"Asıl sen nerelisin?"
"Özbekistan." dedi.
Zor.
Çok zor bir şey.
Hep memleketine gitmeyi düşünüyorsun.
Annen bundan bahsediyor. Oradaki ailenle
görüşüyorsun ve gidip onları görmek istiyorsun.
Beni yanlış anlamayın.
"Memleket" diyorum ama burası da benim memleketim.
Burası evim.
Babam burada gömülü.
Anladınız mı?
Sonra gittim.
İlk seferinde Burin'e gittim.
Nablus'un dışındaki küçük bir köy
ve ailem oralı.
Çok güzeldi. Teyzelerimi gördüm.
Harikaydı. Ziyafet verdiler.
Bunu kolay yapmadım.
Ev yemekleri.
Teyzelerimle oturdum, manzaraya baktım.
Atalarımı ve babamı düşündüm.
Geçmişimi düşündüm.
"Rahmetli büyükbabamın evine gitmeliyim."
diye düşündüm.
"Büyükbabamın evine gitmeliyim.
Annemin doğduğu yeri görmeliyim.
Görmeliyim. Lütfen beni oraya götürün."
Beni oraya götürdüler ve oturdum,
sevinç gözyaşları döktüm.
Çok duyguluydum.
Sonra çatıya çıktık. Etrafa baktım.
Havayı içime çektim ve rahatladım.
Duvarları gördüm.
Her yerde duvarlar var ve bu çok üzücü.
Gerçekten çok üzücü ve umarım bir noktada bunu aşabiliriz.
Ama ben köye baktım. Oraya odaklandım.
Köyün tam ortasında bir cami gördüm.
Sonra kuzenime baktım.
"Bu cami ne zamandır orada?"
"Yüzlerce yıldır. Uzun süredir orada abi."
"Orada namaz kılmalıyım." dedim.
"Orada namaz kılmalıyım. Eminim babam ve dedem de kılmıştır.
Hatta onun babası da. Orada namaz kılmalıyım."
"Hadi." dedi.
Gittik, orada namaz kıldım. Meditasyon yaptım.
"Bunu tecrübe etmek ne harika. Mükemmel bir şey." diye düşünüyordum.
Sonra yanımızdaki diğer beş kişi
saate baktı ve "Dostum,
akşam ezanı okunacak." dediler. "Ne?" dedim.
"Evet. Gidip ezanı oku." dediler.
"Ezanı okumayacağım abi. Daha yeni geldim." dedim.
"Ama sakalın var." dediler. "Sen de yapma abi." dedim.
"Sadece şişkoyum ve çenemin görünmesini istemiyorum."
"Hayır, ezanı okumalısın." diyor.
"Zamanı geldi ve ezanı okumak zorundasın."
"Abi, ezanı okumayacağım." falan diyorum.
"Ezanı okumalısın." diyorlar.
"Ezanı bilmiyor musun?"
"Tabii ki biliyorum."
Ama gidip mikrofona konuşmam gerekiyor.
Ufacık bir mikrofon.
"Bütün köy için mi?
Binlerce insanın önüne çıkıyorum
ama bu çok stresli. Hata yapmaktan korkuyorum."
"Bu, dinle ilgili.
Yapmak zorundasın." dediler.
"Tamam, yapacağım!" dedim.
Oraya geçtim
ve dedim ki "Kuzen, yanımda dur çünkü gerildim.
Bana hata yaptırma."
Ben de ezanı okudum.
Bütün köye ezan okudum.
Korkumu attım. "Tanrım, bu harika.
Bu nasıl bir yazgı?
Bunun olduğuna inanamıyorum."
Tam bunu düşünürken
adamın biri camiye daldı.
"Ezanı kim okudu?"
Herkes beni anında sattı.
"Bu adam okudu.
Ezanı bu adam okudu."
"Saçmalamayın.
Ezanı okumam için beni zorladınız!"
"Neden okudun?" falan diyor. "Beni okumaya zorladılar." diyorum.
"On dakika erken okudun." dedi.
"On dakika erken okudun."
"Saat yanıp sönüyor. Zaman geldi diyor."
"O saat on dakika geri."
"Bilmiyordum ki.
Bu saat dijital. Tuşuna basın
ve saati düzeltin.
Ben mi yapayım?"
"Bir saniye." dedi.
"Hayatım boyunca bu köyde yaşadım.
Köydeki herkesi tanıyorum.
Sen kimsin? Daha önce seni görmedim.
Baban kimdi?"
Söyledim.
"Aman tanrım." dedi.
"Aman tanrım.
Baban, Mustafa mı?"
"Evet, babam Mustafa."
"Caminin ses sistemini kim kurdu, biliyor musun?
Baban."
Hayatımda yaşadığım
en güzel anlardan biriydi.
Bu hikâyeyi anlatmak istedim.
Olay, Filistinli olmam
ve burada yaşamak zorunda kalmam değil.
Beni büyüten şehir Houston.
Paramı veren stüdyo da Netflix.
Sizi seviyorum.
Çok teşekkür ederim Houston. Sizi seviyorum.
MUSTAFA AMER'E ADANMIŞTIR
16 Eylül 2021'de Mohammed Mo Amer,
Amerikalı Araplara ve yeterince temsil edilmeyen azınlıklardan
diğer sanatçılara benzersiz ve değerli
bir teşvik sağlarken ilham vermeye, cesaretlendirmeye ve insanları
güldürmeye devam eden çalışmalarıyla tanındı.
Böylelikle…
Ben, Houston Belediye Başkanı
Sylvester Turner olarak
şu andan itibaren bugünü,
16 Eylül 2021'i,
Houston'da Mohammed Mo Amer Günü ilan ediyorum.
Alt yazı çevirmeni: İlkim Sezen