Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Ξέρετε εκείνη τη στιγμή που συμβαίνει κάτι και σου αλλάζει τη ζωή για πάντα;
Κάτι που δεν μπορείς να εκλογικεύσεις ή να προετοιμαστείς γι' αυτό.
Μοιάζει με συνηθισμένο απόγευμα που χαλαρώνεις με ένα ποτό,
αλλά ξαφνικά νιώθεις μια σπίθα.
Συναντάς ένα βλέμμα, και, πριν το καταλάβεις,
η καρδιά σου χτυπά δυνατά, έχεις άγχος και πεταλούδες στο στομάχι…
Νιώθεις ότι όλη σου η ζωή ήταν ένα ταξίδι που σε οδηγούσε σ' αυτήν τη στιγμή.
Λες και σύμπαν και μοίρα ευθυγραμμίστηκαν.
Και ξαφνικά…
δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε μπορείς να το περιγράψεις.
Ωστόσο, είσαι εδώ.
Όλα μοιάζουν τόσο ξεχωριστά…
που πηδιέστε στο αμάξι όπως στο Τιτανικός.
Και για μια στιγμή ξεχνάς ότι είσαι παντρεμένη 15 χρόνια
κι ότι ο άντρας σου είναι δίπλα σου.
Αλλά τον κοιτάς
και συνειδητοποιείς ότι γδύνει τη φίλη σου με τα μάτια.
Ότι νιώθει όπως κι εσύ.
Κι αντί να ζηλέψεις, το απολαμβάνεις.
Έτσι, επιτρέπεις σ' αυτό το συναίσθημα να κυριέψει το κορμί
και το μυαλό σου,
γιατί όσο κι αν προσπαθείς,
δεν μπορείς πια να αντισταθείς.
Και ξαφνικά, κοιτάς γύρω σου κι αναρωτιέσαι
"Τι σκατά σκέφτομαι;"
- Να σου βάλω; - Ναι.
Αυτή ακριβώς είναι η στιγμή
που κάποιος αποφασίζει να περάσει την πρώτη του βραδιά
στο κλαμπ μου.
Θα λατρέψεις τον ξάδελφό μου. Είναι απρόβλεπτος!
Μπορεί να ξεκινήσετε με μια μπίρα το πρωί
και να καταλήξετε στο Μπενιντόρμ.
Αυτός είναι;
Ξάδελφε!
- Το ξενοδοχείο είναι κοντά. - Ωραία.
Γεια. Τι κάνεις;
Γεια.
Διάολε!
Σήκωσε το τηλέφωνο.
Το τηλέφωνο, Λιάνα. Χτυπάει.
Ναι;
- Λιάνα, δεν έχω το δαχτυλίδι. - Άλμπα;
- Ναι; - Λιάνα!
Το δαχτυλίδι αρραβώνων μου. Δεν το έχω!
Θα το έχασα χθες βράδυ, αλλά…
Πού ήμασταν;
Θες να σου χορέψω;
Πάρε μάτι κώλο.
Τι προτιμάς; Πίτσα…
ή λουκάνικο;
- Γεια. - Πώς είστε;
- Στις ομορφιές σου, μωρή. - Κι εσύ το ίδιο.
- Αγχωμένος; Όχι; - Έχω χεστεί πάνω μου.
- Γιατί; - Κάτι έχει καταλάβει.
- Όχι, έλα. Θα το λατρέψει. - Μάλιστα.
- Μη φαίνεται στημένο. - Όχι.
- Αν σου ξεφύγει, την κάτσαμε. - Ξέρω.
- Ναι; - Ναι.
Κοίτα. Βάλ' το σ' ένα συρτάρι.
- Τι είναι αυτό; - Χάπια.
- Για τι; - Για μετά…
Γιατί ψιθυρίζετε; Πεινάω.
Τι τρέχει; Ερχόμαστε.
Βλέπεις πώς κάνουν;
Απόψε, θα πηδηχτούμε όλοι.
- Ναι! - Πάμε.
Ευχαριστώ.
Λοιπόν, φτάσαμε.
- Έχεις άγχος; - Έχω χεστεί πάνω μου.
Κι εγώ.
- Άκου, αγάπη… - Τι;
Άκουσέ με.
Αν δεν θέλεις, φεύγουμε.
Να είμαστε σίγουροι και οι δύο.
- Είσαι σίγουρη; - Πολύ σίγουρη.
- Τι είναι εδώ πέρα; - Δεν έχω ιδέα.
Κατά το ίντερνετ, πριβέ κλαμπ.
"Κλαμπ Παράδεισος". Ήμασταν εδώ;
- Δεν θυμάμαι τίποτα. - Ούτε εγώ.
ΚΛΑΜΠ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
- Γεια σας. - Γεια.
Καλώς ήρθατε στο Κλαμπ Παράδεισος.
Η πρώτη σας φορά;
- Ναι. Ήρθαμε να το τσεκάρουμε. - Ναι.
- Είμαστε συνεπαρμένοι. - Έξοχα, έτσι μπράβο.
Είναι λίγο νωρίς, δεν έχει γεμίσει.
Καλύτερα, θα σιγουρευτούμε περισσότερο.
Το πιο σημαντικό είναι να μη φέρετε συναισθήματα εδώ.
- Φυσικά. - Ήρθατε για απόλαυση.
"Για απόλαυση".
Θα σας δείξω τα κατατόπια.
- Ναι; - Εντάξει.
- Καλησπέρα. Το παλτό σας; - Γεια, ναι.
Ευχαριστώ.
Ο χώρος του μπαρ. Ιδανικός για ξεκίνημα.
Το καλύτερο μέρος για να γνωρίσετε
κάποιο ζευγάρι που σας αρέσει.
Αλλά με το μαλακό, εντάξει;
Μην κάνετε τίποτα που δεν θέλετε.
Αν μας αρέσει ένα ζευγάρι;
Το πιο εύκολο είναι να τους προσεγγίσετε,
να μιλήσετε και να πιείτε ένα ποτό μαζί.
- Κι αν δεν μας αρέσουν μετά; - Το όχι είναι όχι.
Ο μοναδικός κανόνας του κλαμπ.
Γίνονται όργια και τέτοια;
- Τι; - Καθημερινά.
- "Καθημερινά"; - Ναι.
Καθημερινά, μωρό;
Ναι, έτσι λέει.
Νιώθω ρίγος στο στομάχι.
Τι είναι εκεί;
Σκαλιά προς το υπόγειο.
Δεν θέλετε να σας αποκαλύψω όλα τα μυστικά, σωστά;
Ευχαριστούμε.
Θεέ μου, μωρό.
- Πάκο, μην κοιμηθείς. - Ζωντάνεψε.
Έρχομαι.
- Απλώς… - Είναι πολύ περήφανος.
Νιώθει περηφάνια για τη δουλειά του.
Πρέπει να τον προσέχετε.
Μωρό.
Ξέρεις τι θυμήθηκα πίνοντας αυτό;
- Τι; - Τη…
- Τη μέρα που κάναμε κάμπινγκ. - Πριν από 20 χρόνια ήταν.
Θυμάστε την κατασκήνωση που ήμασταν ομαδάρχες η Κλαούντια κι εγώ;
Υπήρχε κι άλλη ομαδάρχισσα, η Γκαμπριέλα.
Ήταν απ' τη Βαλένθια, έφτιαχνε Agua de Valencia.
Ένα βράδυ γυρίσαμε μεθυσμένοι από μια εκδήλωση που είχε οργανώσει.
Φτάσαμε στη σκηνή,
την ανοίξαμε
και τη βρήκαμε ολοτσίτσιδη μέσα στον υπνόσακό μας.
Κι αυτή έκανε έτσι.
Τι είπε, καλή μου;
Είπε "Είμαι σε λάθος σκηνή".
Ναι, αλλά ενώ χάιδευε το βυζί της.
- Αλήθεια; - Όχι, δεν χάιδευε το βυζί της.
Χάιδευε το βυζί της, το είδα. Έτσι…
Πώς και δεν το έχουμε ξανακούσει;
Και τι έγινε;
- Της είπαμε "ναι". - Έλα τώρα.
Εννοώ "Ναι, είσαι σε λάθος σκηνή".
- Και; - Και έφυγε.
Ήμασταν πολύ νέοι,
δεν διανοηθήκαμε καν ότι ήθελε να κάνει κάτι μαζί μας.
- Αλμπέρτο, ειλικρινά, με απογοητεύεις. - Λυπάμαι.
Πώς έχασες μια τέτοια ευκαιρία;
Βλέπεις; Δεν πρέπει να χάνεις ευκαιρίες.
Τι;
Δεν ξέρω τι θα είχες κάνει εσύ.
Να σου θυμίσω την εκδρομή στο τέλος του σχολικού έτους;
Δεν εμπιστευόταν κάτι Μεξικάνες, νόμιζε ότι θα τον απαγάγουν.
Όχι…
Ακούστε, αυτός ήταν ο Πάκο του παρελθόντος.
Τώρα ο Πάκο είναι αλλού. Εις υγείαν.
Στην Γκαμπριέλα και τις ευκαιρίες που δεν πρέπει να χάνονται.
Μάλιστα.
Πονηρή η Γκαμπριέλα, έτσι;
Ήσασταν κι οι δυο πολύ σέξι. Κι είστε ακόμα.
Εσύ είσαι σέξι, Μάρτα.
Φυσικά, γλυκιά μου. Είσαι κουκλάρα! Κόμματος!
Κι εσύ, Κλαούντια. Κι εσύ.
Τι κάνεις;
- Μου έστειλες φιλί. - Δεν ξέρω, μου ξέφυγε.
Αναρωτιέμαι…
Τι θα κάνατε αν εμφανιζόταν τώρα η Γκαμπριέλα;
- Όντως. - Τι θα κάνατε;
Καλή ερώτηση, τι θα κάνατε;
Μάλλον τρύπωσε στη σκηνή εξαιτίας της φήμης του Αλμπέρτο.
Ή της δικής σου, Κλαούντια.
- Ποια φήμη έχει ο Αλμπέρτο; - Φήμη, γλυκέ μου, φήμη.
- Τι άλλο; - Ο θρύλος είναι αληθινός.
Όχι, μισό λεπτό.
Ήξερα ότι ο Αλμπέρτο ήταν λίγο…
- Αλλά, αλήθεια; Θρύλος; - Όχι, άκου.
- Όχι απλώς θρύλος, τεράστιος θρύλος. - Όχι, υπερβάλλουν.
Πάκο, δεν έχει πολύ τζιν αυτό. Άντε.
- Σε παρακαλώ. - Καλά.
Βάλε αρκετό.
Πάμπλο, κοίτα, ο Τζον. Είναι απ' το Σίδνεϊ.
Γεια, Τζον.
Κι ο Χανς.
Ευχαρίστησα την ξαδέλφη μου.
Το ταξίδι ήταν κάπως ξαφνικό και…
Ελπίζω να σ' αρέσει το δωμάτιο. Το μεγαλύτερο.
- Αυτό είναι; - Ναι.
Λοιπόν, Πάμπλο; Τι άλλο;
Η Νέα Υόρκη; Εκπληκτικό διαμέρισμα; Σε στιλ λοφτ;
Δεν είναι άσχημο.
Αλλά σκέφτομαι να μετακομίσω.
- Με κούρασαν οι γείτονες. - Γριές που γκρινιάζουν για όλα;
Σου μιλάει η ξαδέλφη σου.
Όχι. Φοιτητές που κάνουν πάρτι όλη μέρα.
Διάολε.
Οι νέοι σήμερα δεν σέβονται τους μεγαλύτερους.
- Πήγαινε κι εσύ, είσαι γλεντζές. - Ήμουν, αλλά τώρα…
Οι άνθρωποι εργάζονται. Όταν γυρνάς σπίτι, θες μόνο να κοιμηθείς.
Θες μόνο να κοιμηθείς;
Βγάλ' το επιτέλους.
Αυτό; Ναι, το ξέχασα.
Πάμπλο.
Μιλώντας για ύπνο, με ποια κοιμάσαι;
- Καμιά κοπέλα; Πες μου. - Όχι, βασικά, με καμία.
Δεν σε πιστεύω. Τις τρέλαινες στο χωριό.
- "Στο χωριό". - Θυμάσαι τη Σουζάνα;
Η Σουζάνα. Χίλια χρόνια πριν.
Η δωδεκάρα;
- Τι είπες; - Τίποτα.
- Τι εννοείς "τίποτα"; - Ανοησίες.
- Κλάρα, πες του. - Χαζομάρα είναι.
Πες μου, ποια δωδεκάρα;
Αποκαλούσα τη Σουζάνα "δωδεκάρα" γιατί πάντα τρύπωνε
απ' το παράθυρό σου τα μεσάνυχτα.
Κι αυτή χαϊδευόταν,
ενώ εσύ κι η Σουζάνα…
Η φίλη μου εδώ ήταν πολύ ξαναμμένη.
- Μου το είπες, ας το μάθει κι αυτός. - Το ξέρει.
- Όχι. - Τι εννοείς "όχι";
- Βογκούσα δυνατά για να μ' ακούσεις. - Τι; Δεν το ήξερα.
- Μην κάνεις τον χαζό. - Είπα ότι δεν το ήξερα. Πρόβλημα;
Τότε έχασε την παρθενιά του;
Το βουλώνω.
- Ο Στιβ. Πρέπει ν' απαντήσω. Μπορώ; - Ναι.
Στιβ τον λένε…
Χαιρετίσματα.
Τον φανταζόμουν διαφορετικό.
Δεν ξέρω τι έχει. Φέρεται παράξενα.
- Φυσικά. - Εντάξει.
Σου στέλνω το συμβόλαιο.
Το μίτινγκ με τους Κινέζους πελάτες είναι στις 3:00 π.μ. Η διαφορά ώρας.
Μην το ξεχάσεις.
Ακούς;
- Συγγνώμη. - Δεν πειράζει.
Πάμπλο, πάμε για ποτό οι δυο μας;
- Είμαι κουρασμένος κι έχω ένα μίτινγκ… - "Ένα μίτινγκ";
Γιατί;
Γιατί θα έρθουν μερικοί φίλοι και θα χορέψουμε.
Όχι, αλήθεια, έχω ένα μίτινγκ.
Με τίποτα. Κατά φωνή. Έρχομαι!
- Άκου. - Δεν πειράζει! Ένα ποτό, και σπίτι.
- Ένα; - Ένα, και τέλος.
Δεν νομίζω…
Για να περάσει η ώρα. Να πάμε στο μπαρ που δουλεύω.
Δεν πάω σε μπαρ.
- Ένα, και τέλος. - Δεν μπορώ.
Έχουμε καιρό να βρεθούμε.
- Κλάρα. - Πάμπλο.
Σε παρακαλώ.
Μόνο ένα.
Ένα, και τέλος.
Ναι.
- Δεν θα έπρεπε… - Τέλεια, πάω ν' αλλάξω.
- Γρήγορα, σε παρακαλώ. - Ναι.
- Πονάει το γόνατό μου. - Το γόνατό σου;
- Ναι. - Γιατί έτσι;
Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι τίποτα.
Πώς τα θαλάσσωσα τόσο μία μέρα πριν από τον γάμο;
- Γίναμε λιάρδα. - Πάψε.
Τι χάλι, φιλενάδα.
Αλλά δεν πειράζει. Θα γίνει ιστορία μεθυσιού.
Μπαίνουμε χαλαρά και παίρνουμε το δαχτυλίδι.
- Εσείς οι δυο. Έξω. - Τι;
Πώς τολμάτε να εμφανίζεστε μετά το χθεσινό σας μπάχαλο;
- Τι κάναμε; - Πλάκα κάνεις;
- Όχι. - Να καλέσω την ασφάλεια;
Στάσου, όχι.
Αν σου προσφέρω… ένα τέτοιο;
- Με δωροδοκείς; - Ναι.
- Με πέντε ευρώ; - Πολύ δύσκολη είσαι.
Δεν ξέρω πώς μπήκατε εδώ μέσα, αλλά η είσοδος στο κλαμπ είναι 50 ευρώ.
Λες και είναι το Pacha Ibiza, έτσι;
Λιάνα, σε παρακαλώ.
Όχι.
Τον νου σου, είμαι τρελή!
Σε παρακαλώ.
Αύριο παντρεύομαι κι έχασα το δαχτυλίδι μου. Εδώ θα είναι.
Ό,τι κι αν κάναμε χθες το βράδυ…
- ζητάμε συγγνώμη. - Συγγνώμη.
- Αλλά δεν θυμόμαστε τίποτα. - Τίποτα.
- Και χρειάζομαι το δαχτυλίδι. - Το χρειάζεται.
- Χρειάζεσαι το δαχτυλίδι. - Ναι.
- Τίποτ' άλλο;
Ναι. Όχι.
Θα σας πάω στην πισίνα.
Ήσασταν εκεί για αρκετή ώρα.
Και μετά δεν θέλω να σας ξαναδώ. Ουδέποτε.
- Ουδέποτε. - Εντάξει.
Σ' ευχαριστώ.
Θα σου σπάσω τα μούτρα. Θυμάμαι τη φάτσα σου.
Κι είμαι πολύ τρελή.
Γεια.
- Ένα Σεξ στην Παραλία. - Αυτό είναι δυνατό.
Συνήθως παραγγέλνεις λεμονάδα.
- Γεια σου. - Πώς είσαι;
Καλά.
- Μου κάνεις Σεξ στην Παραλία; - Δεν προτιμάς "στο μπαρ";
Γιατί στην παραλία, όταν μπορείς εδώ;
- Καλό. - Τι είπε;
- Τίποτα. Τι θέλεις; - Τι θα πάρετε, κύριε;
Ένα κανονικό ρούμι με κόκα.
Θεέ μου, πάρε μάτι τον σερβιτόρο.
Έχεις ανάψει, έτσι;
Γι' αυτό δεν ήρθαμε εδώ;
Ναι, αλλά κάνεις σαν να θες να πηδήξεις όποιον λάχει.
Όχι όποιον λάχει.
- Εσένα θέλω, μα δεν θέλεις εσύ. - Αρχίσαμε.
Άσε τα "αρχίσαμε", μωρό.
Τότε, γιατί με έφερες εδώ;
Πάω για τσιγάρο. Ένα λεπτό.
Χάιμε!
Ένα ρούμι. Σκέτο.
Τι δωμάτια έχετε;
Τι ψάχνεις;
Έχει δωμάτια με κρεβάτια, πισίνες,
λαβύρινθοι,
σαδομαζό, αλλά εσύ θες άλλο.
Τσιμπουκότρυπα;
- Μου κάνει. - Κατέβα εκείνα τα σκαλιά.
- Έλα. - Έρχομαι.
- Εδώ; - Αυτή είναι η πίσω πόρτα.
Τι τρέχει; Φοβάσαι;
Δεν ξέρω. Θα έπρεπε;
Όχι εμένα, όχι.
- Γεια, Στιβ. - Πάμπλο.
Μάλιστα. Δωμάτιο διαφυγής είναι αυτό;
Σοβαρά, τι ήπιατε χθες το βράδυ;
Εδώ είναι κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων.
Κι εκτιμούμε τη διακριτικότητα.
Ενώ εσείς χθες, όχι και τόσο, έτσι;
Δεν θέλω να ξέρω.
- Γεια. - Έχεις βάρδια απόψε;
Όχι, για ένα ποτό ήρθα.
Ψωνισμένος, δεν σου ταιριάζει.
Μην ανησυχείς, Στιβ. Στηρίξου πάνω μου. Ό,τι χρειαστείς, τηλεφώνησέ μου.
Έλα, κλείσ' το.
Ναι. Ναι, ασφαλώς.
Έγινε. Εντάξει.
Ναι, ωραία.
Γεια σου. Γεια.
Έπρεπε να είναι παράνομη τόση ομορφιά.
Έπρεπε να σε συλλάβουν που είσαι τόσο σέξι.
- Τι κάνεις εδώ; - Είμαι με τον ξάδελφο.
- Καλησπέρα. - Γεια.
Ο ξακουστός ξάδελφος;
- Πολύ γλεντζές φαίνεται. - Πάψε.
- Μεγάλο μπάχαλο χθες, έτσι; - Τρύπωσε ένα νυφικό πάρτι.
Να πάρει, τα καλύτερα χάνω.
Πάμπλο, τζιν με τόνικ;
Ανθρακούχο νερό.
- Ναι, φυσικά. - Κι αυτός ο τύπος;
- Τι; - Το αγόρι σου;
Ποιος, ο Ιβάν; Καμία σχέση.
- Ρωτάει αν πηδηχτήκαμε. - Όχι.
Ναι.
- Γεια. - Γεια.
Γεια.
- Πρώτη φορά εδώ; - Ναι.
Γουστάρεις ξενάγηση;
- Ξενάγηση. - Ξενάγηση.
- Όχι. - Απλώς…
Ο άντρας μου φτιάχνεται…
Τη βρίσκει να βλέπει.
- Ναι. - Περί ορέξεως…
Ναι. Εδώ γύρω θα είμαστε.
Πάμε.
Με άγγιξε αυτή.
- Και; - Σ' αρέσει;
Το μπαρ, σ' αρέσει;
Ναι, πολύ μοντέρνο, έτσι;
Δεν θα πιστέψεις τι έχουν κάτω.
Να πιω λίγο;
Είμαι πολύ αφυδατωμένη.
Μπορεί να πιει λίγο;
- Υπέροχο. - Όχι, κράτα το.
Γεια.
Τι γίνεται εδώ; Σε τι μέρος δουλεύεις;
- Είναι κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων. - Ζευγάρια;
- Όχι, μπακούρια. - Κλάρα.
- Ναι, ζευγάρια. - Ας με προειδοποιούσες.
- Γιατί; - Έλα τώρα.
Τσίλαρε, δεν θα πάθεις τίποτα.
Αφέσου. Δοκίμασε ό,τι θες.
- Το σκοτεινό δωμάτιο θα σου ταιριάζει. - "Δοκίμασε ό,τι θες";
Τι το πέρασες, παγωτατζίδικο;
Μη με προκαλείς.
- Έχω γλειφιτζούρια. - Δεν είναι αστείο.
- Είναι. - Όχι.
Απόλαυσέ το λίγο.
Παλιά έκανες ό,τι ήθελες χωρίς εξηγήσεις.
Ίσως δεν θέλω να είμαι όπως παλιά.
Τι θέλεις να κάνεις, ό,τι λέει ο Στίβεν;
Στιβ.
"Στιβ". Τι σου συνέβη; Πού είναι ο Πάμπλο που ήξερα;
Ήμουν 20. Ο κόσμος αλλάζει.
- Δεν ισχύει. Εγώ δεν άλλαξα. - Ναι, το βλέπω.
Συγγνώμη;
- Τίποτα. - Τι εννοείς;
- Τίποτα. - Πες μου.
Δεν είναι σωστό.
Ζεις σε ένα άθλιο φοιτητικό διαμέρισμα και δουλεύεις σε ένα χαμαιτυπείο.
Ίσως πηδάς και πελάτες στα ρεπό σου.
Αυτό σε κάνει να νιώθεις τόσο περήφανη;
- Βασικά, ναι. - Ναι; Συγχαρητήρια.
- Κάνω ό,τι θέλω. - Μπράβο.
Είμαι ευτυχισμένη. Ξέρεις γιατί;
- Όχι. - Επειδή ήθελα να σου μοιάσω.
Λυπάμαι που σε απογοητεύω.
- Δεν είναι από κει. - Γάμα τον.
Το κέρατό μου.
Συγγνώμη.
Με συγχωρείς, η έξοδος;
Δεν έχω ιδέα, λυπάμαι.
Στο βάθος, αριστερά. Αλλά μη φύγεις ακόμα, τώρα είναι η καλύτερη ώρα.
Ναι, κρίμα. Ευχαριστώ.
Γυρνάς λίγο δεξιά, σε παρακαλώ;
Συγγνώμη;
Είναι λίγο στραβό και δυσκολεύομαι, για να είμαι ειλικρινής.
Η τρύπα θα φταίει.
Ναι, σωστά, η τρύπα. Πολύ γύρισες, δέκα μοίρες λιγότερο.
- Καλύτερα; - Πολύ καλύτερα.
- Πολύ στραβό; - Ναι.
Ναι, αρκετά στραβό.
Αλλά μη σκας.
- Εντάξει είσαι; - Ναι, καλά.
Πολύ καλά.
Ποτέ δεν ξέρεις τι υπάρχει απ' την άλλη.
Γι' αυτό είναι εδώ ο τοίχος, σωστά;
Φαντάσου ότι σε πιπώνει ο Ράιαν Γκόσλινγκ.
Μου αρκεί το πίπωμα.
Μη γίνεσαι βαρετός.
Ας κάνουμε μια συμφωνία…
Αν μαντέψεις ένα πράγμα για μένα, το βουλώνω και συνεχίζω.
Σύμφωνοι.
Ξυρισμένο κεφάλι με μούσι και λίγο παχουλός, σαν αρκούδα.
- Έπεσα μέσα; - Αλήθεια;
Δεν το πιστεύω.
Τα πέτυχες όλα. Μήπως με βλέπεις;
- Όχι. - Αν με βλέπεις, είναι ζαβολιά.
- Είσαι μαυρισμένος, με φακίδες… - Δεν συμφωνήσαμε αυτό.
Και, συγγνώμη, αλλά δεν ήρθα για κουβεντούλα και παιχνίδια.
Όχι.
Ξέρω γιατί ήρθες. Για να σου πάρουν πίπα.
Εξού κι ο τοίχος.
Αλλά είναι βαρετό να τον χρησιμοποιούμε έτσι.
Προς το παρόν, κάνει δουλειά.
Συμφωνήσαμε κάτι.
Εντάξει.
Τίποτα.
Δεν είναι εδώ το δαχτυλίδι.
Κοίτα τι βρήκα στην τσέπη μου.
- Τι είναι; - Σου θυμίζει κάτι;
Τι είναι;
Κουπόνι για ποτό, σωστά;
- Να ρωτήσουμε στο μπαρ; - Ναι.
Δεν το θυμάμαι καθόλου αυτό.
Κι αν ήμουν εδώ, θα έλεγα ότι το θυμάμαι, σωστά;
Κι εγώ.
Βρε, βρε.
Δες ποιες επέστρεψαν.
Οι μεγαλύτερες καριόλες που ήρθαν ποτέ στο κλαμπ.
Τρελή φάση χθες.
Καλά που ήρθατε. Τι λέει, γουστάρετε…
- να το ξανακάνουμε; - Σε ξέρουμε;
Πολύ αστείο, Άλμπα. Πολύ αστείο.
Δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε τι κάναμε χθες το βράδυ.
Δεν θυμάστε τίποτα;
Θα δείτε.
Δείτε.
Γίνατε λιώμα και γδύσατε έναν τύπο
που περάσατε για ναυαγοσώστη, τον πετάξατε στην πισίνα,
βουτήξατε μέσα κι εσείς και φωνάζατε "Βοήθεια!"
Βοήθεια, πνίγομαι!
Βουτήξτε στο νερό μαζί του!
Βοήθεια!
Εδώ είναι ήδη αναίσθητος. Άγρια φάση.
Ο τύπος κατάπιε πολύ νερό, κατέληξε στο νοσοκομείο.
- Είναι καλά; - Ναι, βασικά…
- Πέρασε τη νύχτα εκεί. - Κορίτσια.
Πώς είστε, ομορφιές;
Πάλι εδώ, έτσι;
- Πάλι. - Έξοχα, πάλι.
Υπέροχα.
Ήξερα ότι θα ξανάρθετε.
- Τι κάνεις; - Αλλά όχι τόσο σύντομα.
Λένε ότι δεν θυμούνται τίποτα.
- Αλήθεια, Άλμπα; - Τι;
Δεν θυμάσαι…
- την περιπέτειά μας στα λουτρά; - Όχι.
Δεν θυμάμαι. Ούτε θέλω να θυμηθώ.
Αρκεί που έχασα το δαχτυλίδι.
Ναι, ήμασταν απαίσιες.
Όχι, έχεις ναρκοληψία, σοβαρά.
Άλμπα, το δαχτυλίδι είναι της γιαγιάς του αγοριού σου;
- Ναι, γιατί; Το είδες; - Το έλεγες "χειροπέδα".
Αλήθεια;
Δεν έπαψες να μιλάς για τον γάμο,
ότι θα καταστρέψει το σεξ.
Τι ρομαντικό. "Η χειροπέδα".
Ν' αλλάξεις τους γαμήλιους όρκους.
Συγγνώμη, ξέρετε
αν φορούσα τη χειροπέδα όταν φύγαμε από δω;
- Ναι. - Σίγουρα.
Και ξέρετε πού πήγαμε;
Όχι, αλλά θέλατε να μας προσκαλέσετε…
- Σε μια σουίτα. - Ναι.
Η κάρτα είναι κλειδί!
Ευχαριστώ.
- Πάμε. - Ευχαριστούμε πολύ.
Χαρά μας. Βρισκόμαστε άλλη μέρα.
Λιάνα. Λιάνα;
- Μας συγχωρείτε. - Γεια σας, λοιπόν.
- Πάμπλο. - Γεια, Στιβ.
- Όλα καλά; - Αλλάξαμε την ώρα του μίτινγκ.
- Αλλάξατε την ώρα; - Είναι σε δέκα λεπτά.
Σε δέκα λεπτά;
Ναι. Αποτελεί πρόβλημα;
Όχι, καθόλου.
Βιάσου και συνδέσου αμέσως.
- Θα τα καταφέρω. - Κατανοητό;
Έλαβα όλα τα έγγραφα.
- Κωλόκλειδα. - Πρόβλημα;
Κανένα.
- Αυτά; - Ναι.
- Ευχαριστώ. - Μπράβο.
Ευχαριστώ, Στιβ. Γεια.
Έλα, μη με γαμάς.
Πού είναι η Κλάρα;
Δεν θέλω να αναμιχθώ, αλλά το παρατράβηξες.
Ναι, ξέρεις κάτι; Αναμιγνύεσαι.
Μου λες πού είναι; Ευχαριστώ.
- Έφυγε. Παρακαλώ. - Πού πήγε;
Δεν ξέρω.
Συγγνώμη. Είμαι λίγο…
Έχεις φορτιστή iPhone εκεί πίσω;
Όχι.
Γεια σας, με συγχωρείτε μισό λεπτό.
Έχει κανείς φορτιστή iPhone;
Είναι πολύ επείγον.
Ήρεμα, δεν είσαι στην πλατεία του χωριού σου.
- Τι είπες; - Τίποτα.
Τι εννοείς "τίποτα";
Η ξαδέλφη σου λέει ότι μέθυσες στο χωριό, φασώθηκες με μια κοπέλα
κι άρχισες να φωνάζεις για προφυλακτικά επειδή ήταν πολύ επείγον.
- Δεν έγινε έτσι. - Αλλά κατέληξες στη στενή.
Ναι, αλλά όχι επειδή φώναζα.
Όχι;
Τότε, γιατί;
Ήταν το πρώτο της καλοκαίρι στο χωριό
και δεν ήξερα ότι ήταν ανιψιά του αρχηγού της αστυνομίας.
Τελικά, η Κλάρα είχε δίκιο για σένα.
Βάλε μου ένα ποτό.
Είναι όντως επείγον;
Τώρα, ναι.
Αυτή είναι η φλόγα της αλήθειας και του πάθους.
Περάστε την από χέρι σε χέρι χωρίς να σβήσει.
Σε όποιον σβήσει, θα τον ρωτήσουμε "θάρρος ή αλήθεια".
Αν δεν κάνει ό,τι ζητηθεί
ή δεν απαντήσει με μια αλήθεια,
θα πρέπει να πληρώσει.
Η πληρωμή είναι ένα ρούχο.
Η φλόγα πρέπει να παραμείνει αναμμένη.
Δεν πρέπει να σβήσει.
- Έι… - Η σειρά σου.
Όχι, αυτό δεν μετράει.
- Σας αρέσει το παιχνίδι; - Ναι.
- Να παίξουμε; - Φαίνεται διασκεδαστικό.
- Έγινε. - Πάμε.
- Ξεκίνα, Πάκο. - Εντάξει.
Όποιος την ανάβει, ρωτάει.
- Εντάξει. - Εντάξει;
Πάρε…
- Πω πω. - Πω πω.
Φοβερή φλόγα.
Θάρρος ή αλήθεια;
- Θάρρος. - Θάρρος.
Εντάξει, λέω εγώ.
- Άγγιξε… - Τι;
…το στήθος της Μάρτα.
Είσαι άρρωστος.
Σοβαρολογεί τώρα;
Στ' αλήθεια θες να το κάνω;
Ή το κάνεις ή βγάζεις ένα ρούχο, ό,τι θες.
Όχι έτσι. Να το χαϊδέψεις, όχι σαν γυναικολόγος.
Έλα.
Ναι.
- Πολύ καλύτερη απ' τον γυναικολόγο μου. - Εντάξει.
- Σειρά σου. - Όχι, θέλω να ρωτήσω…
Όχι. Είπα όχι.
Απλώς έτυχε να υπάρχουν σπίρτα στο σπίτι.
Εγώ το σκέφτηκα, είναι η σειρά μου.
Μισό λεπτό θα πάρει. Πάκο.
Ορίστε.
Μη φοβάσαι.
- Μωρό. - Στημένο είναι.
Θάρρος ή αλήθεια.
- Αλήθεια. - Αλήθεια, λοιπόν.
Αλήθεια.
Σκέφτηκες ποτέ να κάνεις κάτι
με κάποιον άλλον, όπως τον Πάκο;
Τι; Μ' εμένα;
Καμία απάντηση. Τότε, ένα ρούχο.
- Ορίστε. - Το σακάκι;
Ένα ρούχο. Βέβαια.
Αυτό θέλετε; Ξεντύνομαι.
Αργά, καλή μου.
Το τοπ μου.
- Αυτό σημαίνει "ναι", σωστά; - Όχι, δεν είπα τίποτα.
"Ναι" σημαίνει. Τι γίνεται, Πάκο;
Ν' αρχίσω να ζηλεύω;
- Εγώ ζηλεύω; - Τότε, μην τη ρωτάς τέτοια πράγματα.
Κι εγώ θα έκανα το ίδιο με τη Μάρτα.
Ξέρετε; Θα έκανα…
Δεν είναι η σειρά σου, Αλμπέρτο.
Τι κάνεις;
Κοίτα χάλι το πουκάμισό σου.
- Να πάρει. - Φίλε.
- Άντε ν' αλλάξεις. - Ναι, φυσικά.
- Τώρα. - Κορίτσια, επιστρέφουμε.
- Πάκο, τι τρέχει, φίλε; - Τίποτα.
Μην κάνεις πάλι πίσω όπως τότε με τις Μεξικάνες.
Μη μου κολλάς.
Κατανοείς το μεγαλείο αυτού που πρόκειται να συμβεί;
Μετά από 15 χρόνια με την ίδια γυναίκα, θα πάμε με άλλη.
- Έτσι φαίνεται. - Τι εννοείς;
"Φαίνεται"; Είναι ξαναμμένες. Μην κάνεις πίσω.
Δεν αντέχω άλλο.
- Δεν θα κάνω πίσω. - Ωραία.
Αλλά υπό έναν όρο.
- Τι; - Να μου το δείξεις.
- Ποιο; - Εσύ ποιο λες;
- Τον θρύλο. - Πάκο…
Πάκο, μην είσαι ανόητος. Δεν θα σ' το δείξω.
Θα το δει η γυναίκα μου. Ή στα σκοτεινά;
Πάκο, έλα τώρα, μην είσαι έτσι.
Σε εκλιπαρώ.
Εξάλλου, πλάκα έκαναν, σίγουρα θα είναι ίδια.
Απλώς δείξ' το μου.
Πάκο, όχι.
- Όχι; - Όχι.
- Τι κάνεις; - Περίμενε.
Δεν το πιστεύω, Πάκο.
Το δικό μου.
Αλήθεια;
Πας γυρεύοντας.
Δηλαδή, Πάκο…
Ορίστε.
Και δεν είναι καν ακριβές αυτό.
Κοίτα.
Βλέπεις;
- Κλέβεις. - Δεν κλέβω.
- Τι σκατά, Αλμπέρτο. - Πάκο.
- Τεράστιο είναι. - Όχι, εννοώ…
- Όχι. - Άκου.
Αγαπάς τη γυναίκα σου, εγώ τη δική μου. Μιλάμε για σεξ.
- Ξεκόλλα. - Αυτό εννοώ.
Αν δεν είμαι αρκετός μετά;
Τι σχέση έχει το μέγεθος του πέους σου;
Το μέγεθος της καρδιάς σου μετράει.
Κόφ' τις παπαριές.
Σε παρακαλώ, έλα.
Άκου, κάτσε κάτω.
Κάθε φορά που κάνω παράδοση στο κλαμπ που σου έλεγα…
Ναι.
Καθώς αφήνω τις κούτες, τους βλέπω εκεί
να φασώνονται και να τη βρίσκουν.
Ζουν τη ζωή στο έπακρο. Δείχνουν τόσο ικανοποιημένοι.
Έχουν κάνει υπέρβαση στη ζωή.
Είναι σαν ανώτερα ανθρώπινα όντα.
Πάκο, απόψε
ανοίγει μια πόρτα για μας.
Αποφάσισε να τη διαβείς.
Τι διάολο κάνουν;
Αν δεν το κάνεις, δεν είμαι μελοδραματικός,
αλλά θα χαραμίσεις τη ζωή σου.
Αυτό θέλεις;
Σκέψου το.
Κορίτσια;
Πρέπει να πάρουμε πρωτοβουλία.
- Αυτό είναι. - Έλα.
Κανένα ζευγάρι δεν σ' αρέσει;
Δεν είναι αυτό, απλώς…
Όλοι ξαναμμένοι είναι, έτσι;
- Θα κάνω μια απόπειρα. - Αυτό είναι.
- Σίγουρα θα διασκεδάσουμε στο τέλος. - Υπάρχουν λούνα παρκ γι' αυτό.
Δες το σαν λούνα παρκ με πέη και αιδοία.
Τι κόλλημα έχεις με τα αιδοία;
- Εμπρός. - Στο να μας φέξει.
Θεέ μου. Μη γυρίσεις.
Μόλις μπήκε ένα ζευγάρι σκέτη φαντασίωση. Θεέ μου.
Τι λέει, Ιβάν; Μας φέρνεις τα συνηθισμένα;
Αμέσως.
- Πάμε να τους μιλήσουμε. - Στάσου, εγώ δεν έχω. Μπελέν.
Μωρό. Θεέ μου.
Γεια.
Να καθίσουμε;
- Ασφαλώς. - Γεια.
- Με λένε Μπελέν. - Μιγκέλ.
- Γεια. - Τι κάνεις;
- Η Άννα. - Είμαι η Άννα.
- Γεια. - Πώς είσαι;
- Ο Χάιμε. - Γεια.
Καλησπέρα.
Άννα, δώσ' του δυο φιλάκια, μην είσαι αγενής.
Ναι.
- Πώς είσαι; - Καλά.
- Γεια. - Γεια.
- Είσαι καλά; - Ναι.
Ιβάν, άλλα δύο ποτήρια, παρακαλώ.
Τι συμβαίνει; Γιατί σταμάτησες;
- Τέρμα η συμφωνία. - Σταματάς στη μέση;
Μ' αρέσει να αφήνω αγενείς σαν εσένα στα κρύα του λουτρού.
- Και τι να κάνω, να φύγω; - Δεν ξέρω.
- Τα πέη; - Φεύγεις;
Δεν είναι εδώ.
Συγγνώμη…
Συγγνώμη για τη διακοπή, αλλά πού είναι τα πριβέ δωμάτια;
Δεν ξέρω, λυπάμαι.
Διασχίστε τον λαβύρινθο εκεί,
περάστε τις ξαπλώστρες, και θα φτάσετε σε έναν μοβ διάδρομο.
- Έξοχα. Ευχαριστούμε. - Τι κάνεις;
Θα πεταχτεί κανένα πέος. Κι ο γάμος;
Γεια, τι κάνεις;
Συγγνώμη.
Μήπως έχεις δει ένα δαχτυλίδι;
- Όχι. - Σίγουρα;
Είναι πολύ σημαντικό.
Εσύ. Μήπως έχεις δει ένα δαχτυλίδι εδώ γύρω;
Δεν νομίζεις ότι βιάζεσαι λίγο;
- Γάμο από τώρα; - Δεν πιστεύω στον γάμο.
Κι εγώ. Δεν θα έπαιρνα κάποιον που δεν ξέρει πώς με λένε.
- Δεν είπες όνομα. - Όχι.
Δεν ρώτησες.
Πώς σε λένε;
Βίκτορ. Εσένα;
Ρα… Ραούλ.
Ωραίο όνομα, "Ρα… Ραούλ".
Χάρηκα.
Βίκτορ. Ρα-Ραούλ.
Το δαχτυλίδι;
Όχι. Λυπάμαι, αγάπη. Τίποτα εδώ.
Εντάξει, ευχαριστώ.
Δεν θα έφευγες;
- Πρώτη φορά έρχεστε εδώ; - Ναι.
Δεν σας έχουμε ξαναδεί.
- Και χαιρόμαστε πολύ, έτσι, μωρό; - Θα δείξει.
- Έρχεστε συχνά; - Περιστασιακά.
Τέσσερις φορές τη βδομάδα.
- Τέσσερις; - Ή καμία.
- Λοιπόν… - Δεν ερχόμαστε.
Ερχόμαστε, γλυκιά μου.
Επειδή δεν πηδιέστε στο σπίτι;
Δεν συμβαίνει σε όλους αυτό που συμβαίνει σ' εμάς.
Κάποιοι έρχονται εξαιτίας έλλειψης πάθους.
- Μάλιστα. - Αλλά όχι εμείς.
Σωστά; Θα μπορούσα να σε καταβροχθίσω.
Άσε με να σε καταβροχθίσω.
Ποτέ δεν θέλαμε να είμαστε ένα τυπικό ζευγάρι,
θέλαμε να αλλάζουμε συντρόφους.
Αυτό ακούγεται κάπως…
- Μα… - Μην την ακούτε. Είναι…
Πού να δείτε πάνω, είναι φοβερά.
Κι αυτή είχε πριν μια αποπνικτική σχέση,
με αγορά σπιτιού, σκύλο, παιδιά.
- Με τον κλασικό ψυχοπαθή που θέλει… - Άλλο ένα ποτό;
Γεμάτο είναι, μωρό.
- Μανουέλ. - Όχι, Μιγκέλ.
Πόσο καιρό είστε μαζί;
- Πέντε. - Πόσο;
- Πέντε χρόνια. - Όχι, έξι.
Πέντε, μωρό μου.
- Όχι, μωρό μου, έξι χρόνια. - Όχι.
Ήσουν ακόμα μαζί του όταν βγαίναμε.
Έξι χρόνια είναι.
Δεν χρειάζεται να λέμε το ιστορικό μας σε αγνώστους.
Ρώτησαν. Τι να κάνω, να το βουλώσω;
Δεν μας ενοχλεί το ότι απάτησες τον πρώην σου.
Ανταλλάζατε συντρόφους ή ήσουν απλώς έκφυλη;
Τι κάνεις, μωρό μου;
Τσίλαρε. Όλοι έκφυλοι είμαστε εδώ. Και περήφανοι γι' αυτό.
- Λίγο. - Πολύ.
Όχι. Δεν άρεσαν αυτά στον πρώην μου.
Κι επειδή ήταν κουτός και τελείως κόπανος,
δεν ήξερε τις ανάγκες μου.
Ας του εξηγούσες του ταλαίπωρου και…
- Του εξηγούσα. - Συνεχώς.
Αλλά επειδή ήταν εγωιστής και ανίδεος, δεν έμπαινε στη θέση μου.
Τι να έκανα;
Να το έκανα τατουάζ μπας και πάρει χαμπάρι ο μάπας;
Ηλίθιος, κόπανος, εγωιστής, κερατάς… Ο ιδανικός άντρας.
Μωρό, σταμάτα.
Τι τρέχει; Χαλάρωσε, μωρό. Έχει δίκιο ο Μανουέλ.
- Μιγκέλ. - Ο Μιγκέλ.
Κουβέντα κάνουμε.
Αν είναι να πηδηχτούμε, ας γνωριστούμε.
Αν δεν είστε σίγουροι, βρείτε άλλο ζευγάρι, εντάξει; Εμείς…
Όχι, σταθείτε. Είμαστε σίγουροι. Εσείς;
Απολύτως. Σωστά, μωρό μου;
- Μας συγχωρείτε λίγο; - Ναι, μα θα γυρίσετε, έτσι;
Φυσικά.
Μωρό, τι διάολο έχεις σήμερα; Πες μου.
- Τι συμβαίνει; - Δεν θέλω να το κάνω.
Σε παρακαλώ, είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Τότε, να βρούμε άλλους. Δεν μ' αρέσουν.
Όχι. Θα αρνείσαι συνεχώς, γιατί δεν θες να το κάνουμε μ' άλλους.
- Δεν είναι αυτό. - Όχι; Τότε, τι είναι;
- Είναι όμορφη, σωστά; - Ναι.
Τον άγχωσες. Κάν' το για μένα. Όλο εσύ διαλέγεις.
- Ίσως είναι επικός. - Μιγκέλ.
- Πάμε. - Όχι.
- Ναι. - Όχι, διάολε.
- Δεν είμαι καλά. - Μόλις ήρθαμε.
Γεια, αποφασίσαμε.
Και;
- Ποιο είναι το επόμενο βήμα; - Πάμε κάτω, αν θέλετε.
Εντάξει.
Θα δείτε, θα σας αρέσει πολύ.
Μ' αρέσει να ξεκινώ από δω.
Άννα. Γαμώτο, Άννα.
Τι;
Μαζί μου πηδιόσουν μία φορά τη βδομάδα και τώρα έρχεσαι εδώ όποτε να 'ναι;
Να είσαι ευγνώμων. Τώρα δεν το κάνεις ούτε μία φορά.
Να είμαι ευγνώμων και για την κατάθλιψη που μου άφησες;
Πέντε χρόνια είχα ν' ακούσω νέα σου.
Και γιατί δεν είπες
"Είναι πρώην μου, δεν πάω μαζί της";
Ούτε εσύ το είπες στον δικό σου.
Επειδή ο Μιγκέλ δεν θέλει να ξέρει για τους πρώην μου.
Το παίζετε απελευθερωμένοι,
μα δεν είστε ειλικρινείς για τίποτα, έτσι;
Τι κάνετε εσείς οι δυο;
Δεν είναι το ίδιο χωρίς εσάς. Πάμε.
Σωστά!
Μισό. Αυτός είναι ο μυστικός γύρος.
- Ο μυστικός γύρος; - Τι σημαίνει αυτό;
Τι είπες;
Είναι πανσέληνος, το νιώθεις;
Κλαούντια…
Κλαούντια!
- Πω πω, κοπελιά. Τσούλα. - Ναι, μεγάλο τσουλί.
Τι τσούλα.
Ας δούμε αν είσαι πιο τσούλα από μένα.
Ναι, Μάρτα.
Κι εγώ είμαι τσούλα.
Μάλιστα.
- Μάλιστα. - Πώς είναι;
Σταθείτε. Στον δέκατο γύρο, κάνουμε την ερώτηση σε όλους.
- Μα δεν έχουν μείνει σπίρτα. - Δεν πειράζει.
Ακούστε, θάρρος ή αλήθεια;
- Αλήθεια. - Αλήθεια.
Αλήθεια.
Θέλετε
να το κάνουμε όλοι μαζί απόψε;
Τι είναι αυτό;
Είμαστε φίλοι, συμπαθιόμαστε, πείτε μου έναν καλό λόγο να μην το κάνουμε.
Γλυκιά μου;
Είμαι μέσα.
Μάρτα;
Εγώ… Νιώθω σαν την Γκαμπριέλα, απ' την κατασκήνωση.
Αλλά δεν ξέρω.
Όχι.
Μην κοιτάτε εμένα.
Είμαι πολύ απελευθερωμένος.
Γιατί γελάτε;
Σας το λέω.
Αν δεν πηδηχτούμε εδώ απόψε, δεν θα είναι εξαιτίας μου.
Κι αυτό είναι δωρεάν…
ως πρόγευση.
Γαμώτο, αυτός είναι ο Πάκο μου!
Πώς αρχίζουμε;
Λοιπόν…
Έτσι.
Θρύλε.
- Κλαούντια. - Μην ανησυχείς.
Χαλάρωσε.
Μισό λεπτό.
- Αλμπέρτο! - Μίλα με τον Πάκο.
Το πιστεύεις αυτό;
Διάολε.
- Γεια. - Γεια.
Ο Ιβάν είπε ότι με έψαχνες για τα κλειδιά, λόγω…
- του μίτινγκ. - Όχι, μη σε απασχολεί.
Το έχασα ήδη.
Συγγνώμη, φταίξιμό μου.
Δεν πειράζει.
Θα φορτίσω το κινητό και θα πω στον Στιβ μια δικαιολογία.
- Στάσου. - Τι;
- Συγγνώμη αν το παρατράβηξα πριν. - Όχι, όλα καλά.
- Ειλικρινά, εγώ… - Τσίλαρε.
Με περίμενες πολλή ώρα;
Όχι, λίγο έμεινα έξω.
Και πού πήγες;
Μήπως…
- Καλά φαίνεσαι. - Ναι, καλά είμαι.
Εσύ;
Ναι.
Βασικά, δεν είμαι καλά.
Για την ακρίβεια, είμαι πολύ καλά.
Γιατί αυτό;
- Σε άκουσα. Αφέθηκα και… - Και τι;
- Και πήδηξα λιγάκι. - Λιγάκι;
Όχι, αρκετά.
Εντάξει λοιπόν.
Πού;
Στο κλαμπ.
Στο κλαμπ;
Πώς;
Πήγα πίσω κι απλώς συνέβη.
Με ποια;
Κλάρα, έλα τώρα.
Έχεις πάει ποτέ στο σκοτεινό δωμάτιο;
Εγώ; Ναι, μια μέρα.
Τι εννοείς "μια μέρα"; Πότε έγινε αυτό;
- Δεν θυμάμαι. - Όχι;
- Όχι. - Πώς έτσι;
Όχι. Μια μέρα. Ήταν σκοτεινά, δεν θυμάμαι.
Εντάξει.
Πώς πήγε μ' εσένα;
Απίστευτα. Απλώς…
Δεν ξέρω, μπήκα μέσα, συνάντησα τυχαία μια κοπέλα…
Και;
Κι ένιωσα αμέσως… μια τεράστια σύνδεση.
Αρχίσαμε να χαμουρευόμαστε…
να φιλιόμαστε.
Και μετά;
Το κάναμε σε πολυθρόνα…
- Στον τοίχο. - Μάλιστα.
- Και σε στάση κάτω σκύλου. - Τι; Δεν ξέρω τι…
- Δεν ξέρω τι είναι αυτό. - Τι εννοείς;
- Σαν πισωκολλητό; - Όχι.
Αυτή κάθεται από πάνω κι αυτός είναι κάτω.
Αυτό λέγεται ανάποδη καουμπόισσα.
- Τι; - Φυσικά, πού βλέπεις τον σκύλο;
- Ακούγεται πιο λογικό. - Διάολε.
- Κλάρα. - Άσ' το.
- Τι συμβαίνει; - Ξέρεις ήδη.
Τι κάνετε εσείς οι δυο;
Πώς πήγε η βραδιά σας;
- Καλά. - Καλά.
- Εσύ πώς είσαι; - Καλά.
Είπαμε να τελειώσουμε τη βραδιά εδώ.
Είναι δύο στο δωμάτιό μου.
Συγγνώμη, γλεντζέ, πήραμε το φουσκωτό στρώμα.
Δεν πειράζει.
Θα κοιμηθείς με την ξαδέλφη σου;
- Πώς ήταν το κλαμπ; - Καλό.
- Δεν πήγαμε. - Όχι.
- Τελικά πήγαμε σε άλλο. - Σε άλλο;
- Ναι, ήταν… - Ναι.
- Καλό. - Δεν είχα ξαναπάει.
Όχι, ποτέ.
- Πώς λεγόταν; - Κοκτέιλ Μπαρ.
Κοκτέιλ Μπαρ.
Ναι.
- Τι κοκτέιλ ήπιατε; - Εγώ ήπια…
- Μπανάνα. Όχι. - Μπανάνα.
- Ήταν… - Ήταν…
- Ανανάς. - Ναι, ανανάς.
- Με ρούμι. - Ρούμι. Ρούμι με ανανά.
Καλό ήταν;
- Κανονικό. - Τι εννοείς "κανονικό";
Βασικά, δεν…
Ήταν υπέροχο.
- Το καλύτερο που ήπια ποτέ. - Έλα, ρε φίλε.
Διάολε, θα το γκουγκλάρω.
- Δεν έχει νόημα, κλείνουν τώρα. - Αποκλείεται.
- Ναι. - Μα μόλις άνοιξε.
Της άρεσε, αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί.
- Σωστά; - Όχι. Ξέρεις τι έγινε;
Πονάει το στομάχι μου από το κοκτέιλ.
Δεν εκπλήσσομαι, το στομάχι σου ζει με κοινωνικές συμβάσεις.
Μα στάθηκες ποτέ να το απολαύσεις;
- Τι λες; - Ναι, σωστά.
Η "κοινωνική σύμβασή" σου είναι βασική αρχή του κοκτέιλ μπαρ.
Κάποιες ουσίες δεν αναμιγνύονται.
Μισό.
Όσο πιο πολλές ουσίες, τόσο πιο πολλές γεύσεις.
Τι διάολο είναι αυτό;
Μια αρχή.
- Η πιο βασική. - Τι λες;
Τι;
Μη μου πείτε ότι πηδηχτήκατε;
Κοίτα τα ξαδελφάκια! Βρε, βρε!
Ξέρετε τι λένε για τα ξαδέλφια που φιλιούνται!
Φοβερό, μάγκα.
Η συγκάτοικός μου πήδηξε τον ξάδελφό της!
Τι;
Πλάκα κάνεις, έτσι; Δεν σοβαρολογείς;
Κι αν σοβαρολογώ;
Πάω για ντους.
- Έρχομαι μαζί σου. - Όχι.
Όχι. Εντάξει.
Και τώρα τι; Πού είναι η Κλάρα που θυμάμαι;
Κοίτα, εδώ είναι. Πάμε.
Εδώ πρέπει να είναι.
Εσύ ψάξε εκεί κι εγώ θα ψάξω εδώ.
- Εύρηκα. - Τι;
Λιάνα, σε παρακαλώ.
Παράτα τις βλακείες και βοήθησέ με, σε παρακαλώ.
- Τι συμβαίνει; - Ένας άντρας.
Ένας άντρας;
Ένας άντρας δεμένος.
- Ένας άντρας δεμένος. - Μόλις σ' το είπα.
- Γιατί εδώ; - Δεν ξέρω.
- Λες να ξέρει για το δαχτυλίδι; - Ίσως.
Γεια, τι κάνεις; Καλησπέρα.
Συγγνώμη, μήπως τυχαίνει να…
- Να βγάλω το φίμωτρο; - Ναι.
Κι αν ουρλιάξει;
Επιτέλους!
Πού ήσασταν;
- Σας περίμενα. - Εμάς;
Πήγατε να φέρετε κι άλλη σαμπάνια και δεν επιστρέψατε.
Λοιπόν, περιληπτικά, χθες γίναμε τύφλα,
αυτή παντρεύεται κλπ.
Δεν θυμόμαστε τη χθεσινή νύχτα.
Ποια "χθεσινή νύχτα";
Πόσο έμεινα εδώ;
Χοντρικά, θα έλεγα μία ολόκληρη μέρα.
Άι στον διάολο.
Θα αφηνιάσει η γυναίκα μου. Ήταν να πάμε για ψώνια.
Σε παρακαλώ, λυπούμαστε πολύ.
- Τα κλειδιά; - Δεν έχει κλειδί.
- Όχι; - Λειτουργεί με κωδικό.
Ένα, τρία, εννέα. Τα γενέθλια του παιδιού μου.
Του μικρότερου.
- Ωραία, πολύ γλυκό. - Το ξέρω.
Μία ερώτηση.
Θυμάσαι αν φορούσα ένα δαχτυλίδι αρραβώνων όταν σε δέναμε;
Λες μετά από ώρες δεμένος και φιμωμένος εδώ
να θυμάμαι τις λεπτομέρειες;
Ισχύει.
- Συγγνώμη. - Συγγνώμη.
Μάλιστα, λοιπόν…
Τώρα;
Δέσιμο, υποταγή, ασφυξία,
ενήλικο μωρό;
Όχι.
Δεν είναι του στιλ μας.
Ήμουν δεμένος σε ένα ντουλάπι 24 ώρες.
Χωρίς τροφή, νερό, ύπνο και φως, νιώθοντας εξευτελισμένος,
και θα με παρατήσετε ανικανοποίητο;
- Θα καλέσω την ασφάλεια. - Όχι, σε παρακαλούμε.
Τότε…
πιάστε δουλειά.
Και θέλω καλό πήδημα.
Όχι. Ο Ρικάρντο είναι. Τι να κάνω;
Απάντησε. Αναλαμβάνω εγώ.
Σίγουρα;
Σίγουρα.
Ξέρεις τι θα κάνω με τα παπάρια σου; Θα φτιάξω ένα…
Γεια σου, γλυκέ μου. Τι κάνεις;
Είμαι σε ένα μπάτσελορ που διοργάνωσαν τα παιδιά.
Εσύ πώς είσαι;
Καλά.
Ωραία. Τι συμβαίνει;
Είμαι μεθυσμένος.
Και θυμήθηκα πόσο πολύ σ' αγαπώ κι ότι αύριο παντρευόμαστε!
Ναι.
Πολύ αγχωτικό, έτσι;
- Έφτασε η ώρα του γάμου. - Όχι.
ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕΣ, ΤΑ ΣΚΑΤΩΣΕΣ
- Έτοιμη για τη μεγάλη μέρα; - Ναι.
Είμαι σπίτι, κάτω απ' τα σκεπάσματα και βλέπω ταινία…
Τι κραυγές είναι αυτές;
Ταινία τρόμου.
Γλυκέ μου, τα λέμε αργότερα, εντάξει;
Εντάξει, σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ.
Γιατί στην τσιμπουκότρυπα απ' όλα τα δωμάτια;
Θα μπορούσα να ρωτήσω το ίδιο.
Θα απαντούσα
ότι μερικές φορές επειδή έχω καύλες, άλλες για πλάκα
κι είναι ο μόνος τρόπος να γλείψω τον Ράιαν Γκόσλινγκ.
Ναι, έχει τα θετικά του.
Καλύτερα χωρίς τοίχο στη μέση.
Να πάμε σε άλλο δωμάτιο;
- Καλά είμαστε έτσι. - Για ένα ποτό, ένα σφηνάκι;
Άκου…
Τι νόημα θα είχε να έπινα ένα ποτό μαζί σου;
- Και μετά, τι; - Τι;
Γουστάρουμε και πηδιόμαστε.
Καταλήγουμε σε ένα σπίτι.
Αύριο ξυπνάμε, τρώμε πρωινό,
αρχίζουμε τα ραντεβού, βλεπόμαστε κάθε βδομάδα.
Καλοκαίρια στην Ταϊλάνδη, χειμώνες με τους γονείς.
- Είμαστε ζευγάρι, συζούμε… - Στάσου.
Πολύ βιάζεσαι.
Απλώς είπα να πιούμε ένα ποτό και να πηδηχτούμε.
Όχι να πάμε στην Ταϊλάνδη, Ρα-Ραούλ.
Πάντα είσαι τόσο αστείος με τους άντρες που έρχονται εδώ;
- Να πω ένα μυστικό; - Θα το πεις έτσι κι αλλιώς.
Πρώτη φορά λέω τόσα εδώ.
Μιλάς πιο πολύ όταν έχεις άγχος.
Έχω άγχος μόνο όταν μ' αρέσει κάποιος.
Τι; Δεν με ξέρεις.
Ίσως γι' αυτό.
Σειρά σου να πεις μυστικό.
Στάσου, όχι.
Μη μου το πεις. Πες το μου ενώ πίνουμε ποτό.
- Δεν πρόκειται να συμβεί. - Θα συμβεί.
Πας στοίχημα;
- Σ' αρέσει; - Ναι.
Τι θα κάνουμε;
- Πάμε. - Εντάξει λοιπόν.
- Εσύ τι λες; - Εσύ είσαι η εξπέρ, εσύ πες μου.
Εύκολο. Αυτοί πηδιούνται κι εμείς το ίδιο επί δύο.
Δεν είσαι ερωτευμένη με τον τύπο.
Κι εσύ παραείσαι ήρεμος δεδομένου ότι η γυναίκα σου πηδιέται,
και σου υπόσχομαι ότι ο Μιγκέλ θα την ικανοποιήσει πολύ.
Μωρό, πρέπει να το δοκιμάσουμε αυτό.
Πολύ σέξι η γυναίκα σου, Χάιμε.
Κι εδώ μέσα έχει ανέβει η θερμοκρασία, έτσι;
Σωστά, Χάιμε; Τι πουλί, Χάιμε. Γαμώτο, τι τεράστιο πουλί.
Ναι; Το χώνει μέσα, μωρό;
Ναι, μέσα είναι.
Και τα παπάρια.
Έφυγες χωρίς λέξη. Μπορείς να μου το εξηγήσεις, σε παρακαλώ;
Και λοιπόν; Πάνε πέντε χρόνια.
Ας είναι και δέκα. Μου χρωστάς μια εξήγηση.
Ωχ, Χάιμε!
Μην το παίζεις χαζή, πες μου.
Γιατί έφυγες;
Επειδή είχα πελαγώσει.
Σε παρακαλώ…
Τι σε πελάγωσε;
Μάλιστα. Γιατί είστε ακόμα ντυμένοι;
- Απλώς χαμουρεύεστε; - Ναι, λίγο.
- Προθέρμανση. - Άντε, θέλουμε να σας δούμε.
Γδύσου.
Χάιμε, εμπρός!
Εντάξει, κοντεύουμε.
Κοντεύουμε.
Ορίστε.
Αυτό είναι τρελό.
Τρελό, Χάιμε.
- Αυτό ήθελες; - Τι;
- Αυτήν τη ζωή ήθελες; - Ναι, φυσικά.
Επί μήνες αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος,
κι εσύ πηδούσες άλλους;
Γιατί το ευτελίζεις;
Δεν είναι έτσι. Στην αρχή, δέθηκα με τον Μιγκέλ.
Ήταν ιδιαίτερη σχέση.
Αλλά τώρα τον νοιάζει πιο πολύ να πηδάει άλλες απ' το να είναι μαζί μου.
Κι αυτό θέλεις πραγματικά;
Δεν ξέρω.
Εγώ ήξερα τι ήθελα μαζί σου.
Τι;
Βασικά…
ήθελα να σου τηλεφωνήσω.
Αλήθεια;
Ναι.
Γιατί δεν το έκανες;
Δεν ξέρω.
Μου λείπεις πολύ.
Κι εσύ.
Γαμώτο, τι φάση;
Είναι ανάρμοστο.
Αν φωνάξουν κι εμάς, εγώ δεν θέλω.
Αν και δεν νομίζω να το κάνουν.
Αρκετά, εντάξει;
Μας το γύρισαν, γαμώτο.
- Πού πας; Θα θυμώσουν. - Δεν με νοιάζει.
Δεν ήταν αυτό το σχέδιο. Ή πηδάμε όλοι ή…
Βογκάει έτσι και μαζί σου;
Κοιμούνται.
Γλυκιά μου.
Πάμε, εντάξει;
Η Μάρτα είναι δύστροπη όταν την ξυπνάς. Ας τις αφήσουμε εκεί.
Πάμε κι εμείς καλύτερα για ύπνο.
Ρούμι με κόκα;
- Δεν είναι δίκαιο. Κλέβεις. - Δεν κλέβω.
Είπα να πιούμε ένα ποτό, και θα το κάνουμε.
Κέρδισα το στοίχημα.
Έλα, ξεκίνα εσύ.
Πώς κατέληξες εδώ;
Γίνεσαι εκνευριστικός.
Για να σκεφτώ.
Πριν από δύο μήνες, μετακόμισα με το αγόρι μου
και καθόμασταν στο χαλί
μέχρι ν' αποφασίσουμε να πάρουμε καναπέ.
Αγοράσαμε έναν τεράστιο, επώνυμο, δύο θέσεων. Ιδανικό για ζευγάρι.
Κι αφού πληρώσαμε,
ο πωλητής είπε ότι έπρεπε να τον μεταφέρουμε εμείς, δεν ήταν Ikea.
Τον κουβαλούσαμε σε όλη τη Βαρκελώνη.
Τα καταφέρατε;
Τρεις ώρες αργότερα.
Συν 45 λεπτά για να τον ανεβάσουμε στον έβδομο όροφο.
Όταν τον βάλαμε στο καθιστικό…
Τον βάλατε στο καθιστικό…
…ο Σαλβά με κοίταξε παράξενα.
Νόμιζα ότι κατάλαβα κι άρχισα να γδύνομαι
για να εγκαινιάσουμε τον καναπέ.
Αλλά με σταμάτησε και μου είπε ότι είχαμε τελειώσει.
Ότι δεν με αγαπούσε.
Και σηκώθηκε κι έφυγε.
Πήγα να τον ακολουθήσω με κατεβασμένο παντελόνι
και σκόνταψα κι έσπασα τη μύτη μου.
Και αιμορραγούσα.
Αιμορραγούσα πολύ.
Και μετά;
Μετά, τίποτα.
Κι έτσι, ο καναπές γίνεται ο χειρότερος εχθρός σου.
Τον μισείς. Δεν θες καν να κάτσεις πάνω του.
Ώσπου μια μέρα αποφασίζεις να τον πουλήσεις, σωστά;
Ναι.
Αλλά όσο κι αν προσπαθείς, δεν μπορείς να τον ξεφορτωθείς.
Προσπάθησα, ορκίζομαι.
Και, ξαφνικά, μια μέρα δεν αντέχεις άλλο
κι αποφασίζεις ν' αλλάξεις πορεία,
να κάνεις μια νέα αρχή, μα είναι τρομακτικό.
Να φαντάζεσαι ότι είσαι με άλλον, ότι αγοράζετε καναπέ,
ότι διασχίζετε την πόλη κουβαλώντας τον, για να καταλήξεις μόνος,
γυμνός, αιμορραγώντας.
Κι έρχεσαι σ' αυτόν τον τοίχο με τις τρύπες, που δεν έχει καναπέδες.
Τι είσαι, ψυχολόγος;
Καμία σχέση.
Ζούσα με τον πρώην στον 9ο κι αγοράσαμε ένα στρώμα.
Ξέρεις κάτι;
- Θα σε δω. - Δεν είναι καλή ιδέα.
Πολλοί τρόποι για να δεις.
Τι κρίμα, δεν είσαι ο Ράιαν Γκόσλινγκ.
- Κλάρα. - Τι;
Όχι, τίποτα.
Είμαστε πρώτα ξαδέλφια. Πρώτα ξαδέλφια.
- Το ξέρω. - Εντάξει.
- Όμως… - Τι είναι;
Αν το σκεφτείς,
στην ουσία,
όταν χαϊδευόσουν στο χωριό, σκεφτόσουν…
- Τι; Όχι, στάσου. - Πρόσεχε.
- Για στάσου, Πάμπλο. - Απλώς λέω.
Όταν ήμουν στο χωριό…
ήμουν κοριτσάκι, δεν έχει σχέση μ' αυτό.
Εντάξει. Ήταν λάθος, ορίστε.
Αν το ήξερα, δεν θα ερχόσουν.
Ούτε εγώ το ήξερα.
Και με προσκάλεσες εσύ.
- Αφού δεν υπήρχαν δωμάτια στο ξενοδοχείο. - Όχι.
Είπα ότι φαινόταν δύσκολο, όχι ότι δεν υπήρχε τίποτα.
Τέλος πάντων.
Έγινα πιο χαλαρός, όπως παλιά. Όπως μου ζήτησες.
- Δεν ζήτησα αυτό. - Όχι.
Αλλά ήταν το καλύτερο πήδημα της ζωής μου. Τι να κάνω;
Για μένα δεν ήταν, και δεν ξέρουμε σίγουρα, ήταν σκοτεινά.
Όχι, δεν βλεπόμασταν.
Αλλά… ακούγαμε ο ένας τον άλλον.
Κι εσύ… πάντα βογκάς έτσι.
Ήξερες εξαρχής ότι ήμουν εγώ;
Όχι εξαρχής. Όταν άρχισες να…
Έλα τώρα.
Κι εσύ ήξερες ότι ήμουν εγώ. Κλάρα!
Πώς το έκανα αυτό στον Ρικάρντο;
Και στη γιαγιά του.
Συγγνώμη.
Έχεις δίκιο. Καημένη γιαγιά.
Ίσως δεν χρειάζεται να παντρευτώ.
Δεν ξέρω. Δέσμευση, γάμος…
- Μου είναι δύσκολο. - Ναι.
"Ναι";
Μόνο αυτό έχεις να πεις; "Ναι";
Δεν θα με πείσεις να κάνω τον γάμο;
Ότι ο Ρικάρντο μ' αγαπά, ότι ήταν ένα μεθυσμένο λάθος;
Ένα θα πω.
Πιστεύω ότι ο Ρικάρντο είναι υπέροχος, το ξέρεις.
Όμως, χθες πέρασες τη νύχτα σε ένα κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων
λέγοντας ότι ο γάμος είναι σκατά, ότι τέλειωσε η ζωή σου.
Ήμουν λιώμα.
Μα αν δεν ήταν το δαχτυλίδι, θα ήταν κάτι άλλο.
Θέλεις να παντρευτείς;
- Κορίτσια. - Γεια.
- Λοιπόν;
- Γεια. - Γεια.
- Συγγνώμη. - Λιάνα.
Εγώ κι η γυναίκα μου σκεφτόμασταν να πάμε κάπου πιο ιδιαίτερα.
Υπάρχει χώρος για άλλο ένα άτομο.
Όχι σήμερα, όχι.
- Γιατί; - Όχι σήμερα, ειλικρινά.
Λιάνα.
- Πήγαινε. - Σίγουρα;
Δεν έχεις να κάνεις κάτι.
Ξέρεις τι είναι το σιμπάρι;
Το έχεις ακουστά;
- Όχι. - Όχι;
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη, αλλά τα άκουσα όλα.
Έχει δίκιο η Λιάνα;
- Ποιος νοιάζεται; - Εγώ.
Γιατί έχω το δαχτυλίδι σου.
Και γιατί το έχεις;
- Εσύ μου το έδωσες. - Ναι, καλά.
- Αφού πηδηχτήκαμε. - Τι;
- Αυτό είναι ψέμα. - Ψέμα;
Άκου. Είπες ότι σου άνοιξα τα μάτια,
ότι δεν ήθελες να κόψεις το σεξ με άλλους,
και να το κρατήσω
για να μην κάνεις το μεγαλύτερο λάθος σου.
Είσαι ψεύτης.
Δεν έχει σημασία για μένα. Δεν με νοιάζει.
Ορίστε.
Ορίστε το δαχτυλίδι σου. Μπορείς να παντρευτείς.
Και πώς ήταν;
Αν ήταν όντως
το τελευταίο μου πήδημα με κάποιον που δεν είναι ο άντρας μου…
θα ήταν ωραίο να το θυμάμαι, σωστά;
- Θες να σου πω; - Και…
Θέλω να μου υπενθυμίσεις.
Δεν το θυμάσαι αυτό;
- Όχι. - Όχι;
Ή αυτό;
- Αυτό; - Όχι.
Κι αυτό;
- Όχι. - Όχι;
Μου άφησες σημάδι.
Αυτό θα το θυμάσαι.
Δεν θυμάμαι τίποτα.
Τι κάνετε, ρε γαμώτο;
- Τι σκατά κάνετε; - Αυτό που ήθελες να κάνουμε.
- Τι συμβαίνει; - Μη με δουλεύεις, Άννα.
Αγκαλιαζόσασταν. Ξέρετε ότι εδώ έρχονται για πήδημα, έτσι;
- Λοιπόν… - Άσε τα "λοιπόν".
Θα σου σπάσω τα μούτρα αν την ξαναχαϊδέψεις.
- Τι κάνεις, Μιγκέλ; - Γαμημένοι πρωτάρηδες. Πάμε, Άννα.
- Αρκετά, Μιγκέλ. - Τι έχεις πάθει;
Τι τρέχει; Αρκετά πια.
Πέρασα χρόνια βλέποντας πέη και αιδοία να παρελαύνουν.
Είναι πάντα εδώ, έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου.
Και δεν αντέχω άλλο.
Στάσου, ας ηρεμήσουμε.
- Όχι. - Τα μαζεύω και φεύγουμε.
- Όχι, εγώ φεύγω. - Στάσου, διάολε.
- Άσε με. - Γαμώτο, σε παρακαλώ.
- Άσ' την. - Σκάσε, δεν αφορά εσένα.
Σε παρακαλώ, στάσου. Ας το κουβεντιάσουμε. Μη μ' αφήνεις.
- Μιγκέλ. - Μη μ' αφήνεις.
- Μιγκέλ, αρκετά. - Λοιπόν, εγώ…
- Λυπάμαι. - Τον πούλο.
Στάσου! Μη μ' αφήνεις! Άννα, γαμώτο!
- Σκατά. - Πάμε.
Μισό λεπτό.
Γιατί αγκαλιαζόσασταν;
Ρώτησα γιατί αγκαλιαζόσασταν.
- Η Άννα είναι πρώην μου. - Τι;
- Άντε πηδήξου. - Ναι, εγώ ήμουν!
- Τι σκατά… - Εντάξει.
Εντάξει. Διάολε.
Γιατί δεν είπες τίποτα;
Σοβαρά;
Δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε απ' την ώρα που ήρθαμε εδώ.
Τότε, μίλα τώρα.
Ξέρεις τι θα πω.
Πες το.
Δεν σ' αγαπώ πια, Μπελέν.
Λυπάμαι, αλλά δεν σ' αγαπώ.
Άννα.
Χώρισα με την Μπελέν.
- Γιατί; - Τι εννοείς "γιατί";
- Τι κάνεις; - Τι συμβαίνει;
Νομίζω ότι έχεις μπερδευτεί.
Για ποιο πράγμα; Μα εμείς…
Μην αρνείσαι ό,τι συνέβη.
Με παρέσυρε η νοσταλγία.
Μη μου πεις ότι δεν νιώθεις το ίδιο.
Παραδέξου το.
Το ήξερα.
- Ποιο; - Γυρίσαμε έξι χρόνια πίσω.
- Πώς; - Συνέβη αυτό
και τώρα με κοιτάς έτσι.
Πώς σε κοιτάω;
Έτσι.
Σαν να λες "Θα παντρευτούμε, θα αγοράσουμε σπίτι,
θα κάνουμε παιδιά, τη Μαριχόσε και τη Χοσεμάρι,
θα υιοθετήσουμε σκύλο".
- Δεν σ' αρέσουν τα σκυλιά; - Όχι!
Βλέπεις; Γι' αυτό σ' εγκατέλειψα.
Το έχω ζήσει αυτό. Κι αν ξανασμίγαμε…
θα ένιωθα όπως πριν.
Δεν νομίζω, αλλά τέλος πάντων, τότε ήμασταν νέοι
και τώρα η ζωή μάς δίνει μια ευκαιρία που δεν πρέπει…
Χάιμε.
Άρχισες πάλι.
Όντως.
Συγγνώμη. Δεν μπορούμε να χωρίσουμε σαν φίλοι αυτήν τη φορά;
- Έγινε. - Εντάξει.
- Τι; - Με τρόμαξες.
- Τι κάνεις; - Όχι.
Τι κάνεις; Στάσου, όχι.
Μην μπερδεύεστε, είναι στοργή.
- Δεν θέλετε να το κάνουμε; - Όχι.
- Μπερδεύτηκα. - Όχι, ευχαριστώ.
- Μας συγχωρείτε. - Καλή διασκέδαση.
Αντίο, Άννα.
Αντίο, Χάιμε.
- Στάσου. - Τι;
Αν θελήσεις ποτέ,
χωρίς δεσμεύσεις, σαν φίλοι,
να πιούμε ένα ποτό…
τηλεφώνησέ μου.
Εντάξει.
Δεν άκουσες που σου είπα να μη φέρνεις συναισθήματα εδώ;
Βασικά, όχι. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
Οι περισσότεροι που έρχονται εδώ
αναζητούν μια απάντηση στην ερώτησή τους.
- Και τη βρίσκουν; - Όχι.
Μερικές φορές, τους βρίσκει η απάντηση.
Από κει ξεκινάει.
- Λοιπόν. - Εντάξει.
- Λοιπόν. - Οπότε…
Καλά περάσαμε, έτσι;
Ναι.
- Το δείπνο ήταν έξοχο. - Να το ξανακάνουμε.
Ναι, φυσικά.
Αλλά να κάνουμε και παραλλαγές, εντάξει;
Να μη γίνει ρουτίνα.
Πρέπει να προσέχεις.
Είναι κουτό ν' αφήνεις μια ρουτίνα για μια άλλη, σωστά;
Μπορείτε να το δοκιμάσετε κι εσείς.
Λοιπόν…
Έλα.
Γεια.
Εντάξει, έγινε.
- Γεια, Πάκο. - Τα λέμε αύριο.
Τα λέμε σύντομα.
Έλα, φεύγουμε!
Ας ξεκινήσει το γλέντι!
Ελάτε, παντρεύεται ο φίλος μου!
Γεια.
Άλμπα, τι κάνεις; Τι γυρεύεις εδώ;
- Κι ο Ρικάρντο; - Ο Ρικάρντο.
Ο Ρικάρντο έφυγε πριν από λίγο.
- Στις ομορφιές σου είσαι. - Ευχαριστώ.
Όχι, ο Ρικάρντο!
Δεν είναι εδώ, έφυγε.
Δεν είναι εδώ ο Ρικάρντο.
Ο Ρικάρντο! Παιδιά!
Εδώ είναι ο Ρικάρντο; Όχι, έφυγε.
Αν δεν είναι εδώ ο Ρικάρντο, σημαίνει ότι έφυγε.
Ψάχνει τον Ρικάρντο, τι κρίμα που έφυγε.
Όχι.
Γαμώτο.
Σοβαρά;
Άλμπα, δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Λυπάμαι ειλικρινά, δεν ήξερα ότι έχει κοπέλα.
Μπάτσελορ πάρτι είναι.
Τουλάχιστον προσπάθησα.
Γεια σου, όμορφε.
Συγγνώμη, γλυκιά μου. Λυπάμαι, είμαι μεθυσμένος.
Τα 'χω παίξει.
Όχι, άκου… Δεν πειράζει.
Όλα καλά.
- Τι; - Όλα καλά.
Ερχόμουν να σου πω ότι…
- πηδήχτηκα με άλλον. - Τι;
- Δύο φορές. - Πω πω…
Ρικάρντο, είναι ξεκάθαρο
πως δεν είμαστε έτοιμοι γι' αυτό.
Στάσου. Εννοείς…
Εννοείς ότι δεν θες να παντρευτούμε;
Έτσι νομίζω.
Δεν μ' αγαπάς;
Είμαι τρελή για σένα, Ρικάρντο, όμως…
Πώς θα παντρευτούμε αν δεν μπορούμε να μείνουμε πιστοί
12 ώρες πριν από τον γάμο;
Ας μην τα γκρεμίσουμε όλα για ένα λάθος μιας βραδιάς.
Μηνών.
Ρικάρντο, σκεφτόμουν επί μήνες ότι θα είσαι ο τελευταίος που θα πηδήξω ποτέ.
Κι αυτό με τρομάζει. Πολύ.
Μ' αρέσουν κι άλλοι.
Φυσιολογικό. Κάθε ζευγάρι φαντασιώνεται άλλα άτομα.
- Συμβαίνει σε όλους. - Κάνουν όλοι απιστία τη μέρα του γάμου;
- Άλμπα. Γλυκιά μου. - Τι;
Πάντα μας δυσκόλευε η μονογαμία.
Όντως.
Μπορούμε να επανεξετάσουμε τι είδους ζευγάρι θέλουμε να είμαστε.
- Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπιόμαστε. - Ασφαλώς όχι.
- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ.
- Σ' αγαπώ τρελά. - Το ίδιο κι εγώ.
Οπότε…
Τι θα κάνουμε;
Ρικάρντο.
Θες να με παντρευτείς και να πηδάς όποια γουστάρεις;
- Ναι. - Ναι;
- Άλμπα. - Πες μου.
Θες να με παντρευτείς και να πηδάς όποιον γουστάρεις;
- Ναι. - Ναι;
- Θέλω. - Θέλεις;
Ναι, θέλω.
- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ σ' αγαπώ, μωρό.
Στη νύφη και τον γαμπρό!
- Νιώθω ντεζαβού. - Ναι.
Η φίλη σου σκούζει πιο πολύ από σένα.
Λοιπόν…
Ναι.
Ναι… τι;
Έλα τώρα.
Εγώ…
Κι εμένα μου φάνηκε
ότι ήταν το καλύτερο πήδημα.
Και ήξερα ότι ήσουν εσύ.
Επειδή όταν τελειώνεις, μουγκρίζεις σαν γουρουνάκι.
- Τι; - Ναι.
- Δεν το κάνω αυτό. - Ναι.
Δεν το κάνω.
- Όχι… - Σωστά, όχι…
Απλώς…
Καλύτερα έτσι.
Λοιπόν…
Αυτό ήταν.
Ναι. Αυτό ήταν.
Αντίο, Βίκτορ.
Αντίο, Ρα-Ραούλ.
Χάρηκα.
Παρομοίως.
Ραούλ.
Ραούλ;
Ραούλ.
Είσαι εκεί;
Βίκτορ;
- Θα μπεις ή όχι; - Ναι.
Στη Γουλιέλμου Τέλλου 29, παρακαλώ.
Σταμάτα.
Είναι κάτι που σε πιάνει εξαπίνης.
Εντελώς ξαφνικά, η ζωή σου έχει αλλάξει.
Κάτι που δεν μπορείς να εκλογικεύσεις
ή να προετοιμαστείς γι' αυτό.
Αλλά, ξαφνικά, νιώθεις μια σπίθα,
η καρδιά σου αρχίζει να χτυπάει δυνατά,
έχεις άγχος και πεταλούδες στο στομάχι…
Νιώθεις ότι όλη σου η ζωή ήταν ένα ταξίδι που σε οδηγούσε σ' αυτήν τη στιγμή.
Λες και σύμπαν και μοίρα ευθυγραμμίστηκαν εδώ και τώρα.
Γιατί όσο κι αν θέλουμε ή προσπαθούμε,
δεν μπορούμε να αντισταθούμε πια.
Δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας,
ούτε μπορούμε να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει,
γιατί αυτές οι στιγμές μάς αιχμαλωτίζουν.
Γιατί ερωτευόμαστε τα άτομα που ερωτευόμαστε;
Τι περνάει απ' το μυαλό μας;
Κι η απάντηση είναι…
Βίκτορ!
…απολύτως τίποτα.
Ας ξεκινήσει η σεξουαλική επανάσταση.
Έχουμε πιστέψει ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ερωτευτείς,
να διεγερθείς, να πηδήξεις.
Αλλά δεν είναι έτσι.
Μπορούμε να περάσουμε τη ζωή μας
αφήνοντας τον κόσμο να αποφασίζει τι κάνουμε και δεν μας αρέσει
ή μπορούμε να αποφασίζουμε μόνοι μας.
Να αποφασίζουμε ποιοι είμαστε, να αναγνωριζόμαστε
όχι από το τι μας κάνει να διαφέρουμε,
μα από το τι μας κάνει μοναδικούς.
Το στραβό σου πέος ξεχωρίζει.
Να αγαπιόμαστε γι' αυτό που είμαστε
για να αφήνουμε άλλους να μας αγαπήσουν γι' αυτό.
Και να ξεχάσουμε, μια για πάντα,
τα μοντέλα που δεν αντιπροσωπεύουν απολύτως κανέναν.
- Και στα δύσκολα; - Ναι.
- Ναι; - Ναι.
- Και στην ασθένεια; - Ναι.
- Ναι; - Ναι.
Ναι!
Να γράψουμε μαζί τους δικούς μας κανόνες
ή να εξερευνήσουμε νέες ατραπούς, που, μέχρι τώρα,
δεν φανταζόμασταν καν.
Τι αίσθηση.
Να μάθουμε να αποδεχόμαστε ότι σ' αυτήν την αδιάκοπη αναζήτηση
ενίοτε δεν βρίσκουμε τον εαυτό μας.
Τι κάνουμε τώρα;
Αλλά να αναγνωρίσουμε το σεξ και τον έρωτα γι' αυτό που είναι:
το πιο απίστευτο δώρο που μπορείς να δώσεις και να λάβεις.
Κάτι που δικαιούμαστε όλοι να βιώσουμε στο έπακρο,
χωρίς διακρίσεις, χωρίς συμβιβασμούς,
χωρίς ντροπή.
Πηδιόμαστε;
Γιατί, μερικές φορές, κάτι σε πιάνει εξαπίνης…
Ναι.
…και μέσα σε μια βραδιά, η ζωή σου ξαφνικά έχει αλλάξει.
Ναι.
Κλαούντια.
Ο Πάκο είμαι.
Κλαούντια!
Καλά, ό,τι πεις.
Βόγκα πιο δυνατά.
Όχι, θα μας ακούσουν.
Ας ακούσουν.
Μπορεί να με λύσει κάποιος;
Σας παρακαλώ, όχι κι άλλη μέρα!
Ελάτε! Σας παρακαλώ!
Είναι το δεύτερο όργιο που χάνω αυτόν τον μήνα.
Υποτιτλισμός: Νικόλαος Καπετανάκης