Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Znacie to uczucie, gdy nagle coś odmienia wasze życie?
Coś, co trudno wytłumaczyć lub przewidzieć.
Zwykłe popołudnie przy drinku,
aż nagle przeszywa cię iskra.
Wasze oczy się spotykają i ni stąd, ni zowąd
serce wali ci jak młotem i ściska cię w żołądku…
Twoje życie wreszcie osiągnęło punkt kulminacyjny.
Jakby cały wszechświat zaczął ci sprzyjać.
I nagle…
sama się nie poznajesz. Nie potrafisz wytłumaczyć, co się dzieje.
A jednak to się dzieje.
Trudno w to uwierzyć…
że nagle pieprzycie się w aucie jak w Titanicu.
Na moment zapominasz, że od 15 lat masz męża,
który siedzi obok ciebie.
Patrzysz na niego,
a ten rozbiera wzrokiem twoją przyjaciółkę.
I wiesz, że on czuje to samo, co ty.
Zamiast zazdrości, czujesz rozkosz.
Oddajesz się temu uczuciu całym ciałem
i umysłem,
bo choćbyś nie wiem jak się starała,
nie potrafisz się temu oprzeć.
Aż nagle przychodzi otrzeźwienie i myślisz:
„Kurwa, co mi się uroiło?”.
- Polać? - Proszę.
To właśnie coś takiego sprawia,
że ludzie decydują się spędzić noc
w moim klubie.
Polubisz mojego kuzyna. Jest taki spontaniczny.
Zaczynasz dzień od piwa,
a kończysz w Benidormie.
To on?
Kuzynie!
- Pański hotel jest niedaleko. - Dobrze.
Jak się masz? Cześć.
Cześć.
Cholera!
Odbierz telefon.
Telefon, Liana. Dzwoni.
Tak?
- Liana, zgubiłam pierścionek. - Alba?
- Tak? - Liana!
Pierścionek zaręczynowy. Przepadł gdzieś!
Pewnie wczoraj wieczorem, ale…
Gdzie my byłyśmy?
Zatańczyć dla ciebie?
Spójrz na ten tyłeczek.
Co wolisz? Pizzę…
czy kiełbaskę?
- Cześć. - Jak się macie?
- Wyglądasz uroczo, ty małpo. - Ty też.
- Masz tremę? Chyba nie? - Sram w gacie.
- Czemu? - Zauważyła coś.
- Daj spokój. Spodobasz jej się. - Dobra.
- Byle było naturalnie. - Jasne.
- Nie schrzań tego. - Wiem.
- Dobra? - Tak.
Masz. Wsadź do szuflady.
- Co to? - Pigułki.
- Na co? - Na później.
Co to za konspiracje? Głodna jestem.
Co tam? Już idziemy.
Sam widzisz.
Dzisiaj wszyscy sobie pociupciamy.
- Tak! - Chodźmy.
Dziękuję.
To tutaj.
- Denerwujesz się? - Okropnie.
Ja też.
- Słuchaj, kochana. - Co?
Posłuchaj.
W każdej chwili możemy wyjść.
Oboje musimy być tego pewni.
- Jesteś pewna? - Jak najbardziej.
- Co to za miejscówa? - Nie wiem.
Sprawdziłam w necie. To prywatny klub.
„Klub Paradiso”. To tu byłyśmy?
- Nic nie pamiętam. - Ja też nie.
KLUB PARADISO
- Cześć. - Cześć.
Witam w klubie Paradiso.
To wasz pierwszy raz?
- Tak. Jesteśmy ciekawi. - Tak.
- I podekscytowani. - Słuszne podejście.
Ludzie dopiero się schodzą.
Zorientujemy się, czy to dla nas.
Najważniejsze to zostawić uczucia w domu.
- Tak. - Jesteście tu dla czystej rozkoszy.
„Czysta rozkosz”.
Oprowadzę was po klubie.
- Tak? - Dobrze.
- Dobry wieczór. Wziąć kurtkę? - Proszę.
Dziękuję.
Oto nasz bar. Polecam na początek.
Idealne miejsce, by poznać innych
i znaleźć odpowiednią parę.
Byle bez stresu.
Do niczego się nie zmuszajcie.
A jak upatrzymy sobie parę?
Wtedy najlepiej podejść
i porozmawiać przy drinku.
- A jak zmienimy zdanie? - Wystarczy odmówić.
To jedyna zasada naszego klubu.
Odbywają się tu orgie?
- Co? - Codziennie.
- Codziennie? - Tak.
Codziennie, skarbie?
Z tego, co słyszałem.
Mam jakieś szalone przeczucie.
A co tam jest?
Schody na dolne piętro.
Ale nie będę zdradzać wszystkich sekretów.
Dziękujemy.
Mój Boże, skarbie.
- Paco, nie zaśnij tam. - Z życiem.
Już idę.
- Bo… - Jest bardzo dumny.
Przywiązuje wagę do tego, co robi.
Uważaj na niego.
Skarbie.
Wiesz, co sobie przypomniałem?
- Co? - To…
- Jak raz pojechaliśmy na biwak. - Ponad 20 lat temu.
Pamiętacie pole biwakowe, które prowadziliśmy z Claudią?
Oprócz nas była tam taka jedna Gabriela.
Była z Walencji i przyrządzała nam Aigua de València.
Pewnej nocy wracamy z wieczorku, który zorganizowała, podchmieleni.
Idziemy do namiotu,
otwieramy suwak,
a tam ona nagusieńka w naszym śpiworze.
Na nasz widok zrobiła tak…
Co powiedziała, skarbie?
I mówi tak: „Pomyliłam namioty”.
A przy tym masowała sobie cycka.
- Serio? - Wcale nie.
Masowała sobie cycka. Sam widziałem.
Nigdy o tym nie opowiadaliście.
I co dalej?
- Zgodziliśmy się. - No co ty.
Potwierdziliśmy, że pomyliła namioty.
- No i? - I sobie poszła.
Byliśmy tacy młodzi,
przez myśl nam nie przeszło, że chciała nas na coś namówić.
- Alberto, rozczarowałeś mnie. - Wybacz.
Jak mogłeś przepuścić taką okazję?
Widzisz? Czasem tak to bywa.
No co?
Wcale nie byłbyś lepszy.
Zapomniałeś o wycieczce na koniec roku szkolnego?
Odmówił Meksykankom, bo bał się, że go porwą.
Nie…
Słuchajcie, to już nie ten sam Paco.
Teraz ma zupełnie inne podejście. Zdrowie!
Za Gabrielę i okazje, których nie należy przepuszczać.
Stuknijmy się.
Niegłupia była ta Gabriela.
Byliście bardzo atrakcyjni. Nadal jesteście.
To ty jesteś atrakcyjna, Marto.
Właśnie, skarbie. Laska z ciebie! Szprycha!
Z ciebie też, Claudia.
Co ty wyprawiasz?
- Posłałeś mi całusa. - Tak jakoś wyszło.
Ciekawa jestem,
co byście zrobili, gdyby Gabriela tu była?
- Właśnie. - Co byś zrobiła?
Dobre pytanie, co byś zrobiła?
Gabrielę zwabiły pewnie historie na temat Alberto.
Albo na twój temat.
- Jakie historie? - No wiesz, fama.
- Nie inaczej. - Żywa legenda.
Nie, chwileczkę.
Wiem, że Alberto ma…
- Ale aż tak? Legenda? - Nie, słuchajcie.
- I to nie mała ta legenda. - Bez przesady.
Paco, poskąpiłeś nam ginu. Co jest?
- Proszę. - Dobrze.
Sporo dolej.
Pablo, to John. Z Sydney.
Cześć, John.
A to Hans.
Jestem wdzięczny kuzynce.
Targi wyskoczyły znienacka i…
Oby ci odpowiadał. To nasz największy.
- Ten tutaj? - Tak.
Jak tam, Pablo? Opowiadaj.
Nowy Jork, tak? Super apartament, otwarta przestrzeń.
Całkiem nieźle.
Ale chcę się przeprowadzić.
- Wkurzają mnie sąsiedzi. - Ta stara zrzęda?
Ej, kuzynka zadała ci pytanie.
Nie. Studenci, którzy całymi dniami balują.
Cholera.
Dzisiejsza młodzież nie szanuje starszych.
- Baluj razem z nimi. - Na początku próbowałem.
Ale po pracy człowiek marzy tylko o tym, by się dobrze wyspać.
Tylko się wyspać?
Możesz już to zdjąć.
To? Fakt, zapomniałem.
Pablo.
Skoro o tym mowa, z kim teraz sypiasz?
- Masz kogoś? Mów. - Nie za bardzo.
Nie wierzę. Dziewczyny we wsi za tobą szalały.
- „We wsi”. - Pamiętasz Susanę?
Susana. To było wieki temu.
Północna zmiana?
- Co takiego? - Nic.
- Jak to „nic”? - To głupie.
- Clara, powiedz mu. - Nie, to głupie.
Jaka „północna zmiana”?
Nazwałam tak Susanę, bo zawsze o północy
zakradała się do twojej sypialni.
A ta się masturbowała,
gdy ty i Susana…
Nieźle się jarała.
- Niech też się o tym dowie. - On już wie.
- Nie. - Jak to?
- Jęczałam głośno, żebyś mnie słyszał. - Nie wiedziałem.
- Nie udawaj. - Nic nie wiedziałem. W czym problem?
Nie jest prawiczkiem, co?
Nic już nie mówię.
- Steve. Muszę odebrać. Mogę? - Tak.
To Steve…
Pozdrów go ode mnie.
Nie tak go sobie wyobrażałam.
Nie wiem, co się z nim dzieje.
- Oczywiście. - Dobrze.
Prześlę kontrakt.
Spotkanie z Chińczykami jest o 3 rano z powodu różnicy czasu.
Nie zapomnij.
Jesteś tam?
- Przepraszam. - Spoko.
Wyskoczysz ze mną na drinka?
- Jestem zmęczony. Mam spotkanie… - Spotkanie?
A co?
Przyjdą kumple i będzie balanga.
Nie, to zebranie służbowe.
Kurczę. O wilku mowa. Chwileczkę!
- Posłuchaj. - Spoko. Jeden drink i wracamy.
- Jeden? - Tylko jeden.
Nie sądzę…
Dla zabicia czasu. Pójdziemy do mojego baru.
Nie idę do baru.
- Jeden i tyle. - Nie mogę.
Tyle się nie widzieliśmy.
- Clara. - Pablo.
Proszę.
Jeden.
Jeden drink i tyle.
Tak.
- Nie powinienem… - Super, przebiorę się.
- Pospiesz się. - Dobra.
- Kolano mnie boli. - Kolano?
- Tak. - Od czego?
Nie wiem, nic nie pamiętam.
Jak mogłam dać ciała na dzień przed ślubem?
- Narąbałyśmy się. - Nic nie mów.
Masakra, stara.
Nie panikuj. To zwykła pijacka przygoda.
Wejdziemy tam, odbierzemy pierścionek i po krzyku.
- Wynocha stąd. - Jak to?
Śmiecie się pokazywać po tym, co tu wczoraj odstawiłyście?
- Co takiego? - Żartujesz sobie?
- Nie. - Mam wezwać ochronę?
Chwileczkę.
A jeśli zaoferuję pani… coś takiego?
- Co to? Łapówka? - Tak.
- Pięć euro? - Twarda negocjatorka.
Nie wiem, jak tu weszłyście, ale wstęp kosztuje 50 euro.
Myślałby kto, że to Ibiza.
Liana, proszę cię.
Nie.
Uważaj, jestem niepoczytalna!
Proszę.
Jutro biorę ślub, a zgubiłam pierścionek. Musi gdzieś tu być.
Jeśli wczoraj narozrabiałyśmy…
- Przepraszamy. - Przepraszamy.
- Niczego nie pamiętamy. - Niczego.
- Potrzebuję tego pierścionka. - Potrzebuje go.
- Potrzebujesz tego pierścionka. - Tak.
- I niczego więcej?
Tak. Nie.
Zaprowadzę was na basen.
Spędziłyście tam sporo czasu.
A potem nie chcę was tu widzieć do końca życia.
- Do końca życia. - Dobrze.
Dziękuję.
Rozwalę ci czaszkę. Zapamiętam twoją twarz.
Jestem świrnięta.
- Dla mnie Sex on the Beach. - To nie woda.
Zwykle zamawiasz lemoniadę.
- Cześć. - Jak tam?
Dobrze.
- Dla mnie Sex on the Beach. - Nie wolisz „na barze”?
Po co na plaży, skoro można tutaj?
- Dobre! - Co powiedział?
- Nic. Co zamawiasz? - Co dla pana?
Rum z colą.
Boże. Spójrz na tego barmana.
Napaliłaś się, co?
Nie po to tu przyszliśmy?
Tak, ale nie rzucaj się na każdego.
Nie na każdego.
- Chcę z tobą, ale ty nie chcesz. - Zaczyna się.
Żadne „zaczyna się”, mój drogi.
Po co mnie tu przyprowadziłeś?
Idę zapalić.
Jaime!
Rum. Czysty.
Co tu oferujecie?
A co byś chciał?
Mamy łóżka, baseny,
labirynty,
BDSM, choć to raczej nie w twoim stylu.
Otwór rozkoszy?
- Może być. - Dolne piętro.
- Chodź. - Idę.
- To tutaj? - Tak. To tylne wejście.
Co jest? Boisz się?
Nie wiem. Powinienem?
Nie mnie.
- Cześć, Steve. - Pablo.
To taki pokój zagadek?
Serio, co wy wczoraj piłyście?
To klub dla swingersów.
Cenimy tu dyskrecję.
A wy nie za bardzo, co nie?
Wolę nie pamiętać.
- Cześć. - To twoja zmiana?
Nie, wpadłam na drinka.
Sztywniak, nie w twoim typie.
Nie martw się. Jestem pod telefonem. W razie czego dzwoń.
Chodź, kończ już.
Tak. Jasne.
Oczywiście.
W porządku.
Na razie.
Powinni dać ci mandat za urodę.
A ciebie aresztować za seksowność.
- Co tu robisz? - Przyszłam z kuzynem.
- Dobry wieczór. - Cześć.
Ten słynny kuzyn?
- Prawdziwy imprezowicz. - Cicho.
- Ponoć wczoraj był tu niezły burdel. - Nieproszony wieczór panieński.
Zawsze omija mnie najlepsze.
Pablo, gin z tonikiem?
Dla mnie woda sodowa.
- Jasne. - A ten gość?
- No? - To twój chłopak?
Kto, Iván? No co ty.
- Pyta, czy się bzykamy. - Nie.
Owszem.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
- Jesteś tu pierwszy raz? - Tak.
Oprowadzić cię?
- Oprowadzić? - Tak.
- Nie. - Wiesz…
mój mąż lubi…
sobie popatrzeć.
- Tak. - Co kto lubi.
Będziemy w pobliżu.
Chodźmy.
Pomacała mnie.
- Co? - Podoba ci się?
Ten bar. Podoba ci się?
Tak. Jest dość nowoczesny.
Nie uwierzysz, co mają na dole.
Mogę drinka?
Zaschło mi w ustach.
Może się napić?
- Pycha. - Zatrzymaj go sobie.
Pa.
Co to ma być? Gdzie ty pracujesz?
- To klub swingerski. - Dla par?
- Dla szpar. - Clara.
- Dla par. - Mogłaś mnie ostrzec.
- Czemu? - No weź.
Luz, nic ci się nie stanie.
Nie bądź spięty. Możesz spróbować wszystkiego po trochu.
- Spodobałby ci się ciemny pokój. - „Wszystkiego po trochu”?
To nie lodziarnia.
W pewnym sensie.
- Mamy Häagen-Daz. - To nieśmieszne.
- Właśnie że tak. - Nie.
Rozluźnij się trochę.
Dawniej robiłeś, na co ci przyszła ochota.
Może nie chcę już taki być.
A co chcesz robić? To, co Steven ci każe?
Steve.
„Steve”, co to ma znaczyć? Gdzie Pablo, który miałby to gdzieś?
Miałem 20 lat. Ludzie się zmieniają.
- Nieprawda. Ja się nie zmieniłam. - Właśnie widzę.
Słucham?
- Nic. - Co masz na myśli?
- Nic. - Powiedz.
Tak nie przystoi, Clara.
Mieszkasz w studenckiej kanciapie i pracujesz w jakimś burdelu.
Może w wolnym czasie bzykasz klientów.
Masz powód do dumy?
- Owszem. - Czyżby? To gratuluję.
- Robię, co chcę. - Brawo.
Jestem szczęśliwa. Wiesz czemu?
- Nie. - Bo chciałam ci dorównać.
Wybacz, że cię rozczarowałem.
- Poszedł w złą stronę. - Chuj z nim.
Niech to szlag.
Przepraszam.
Którędy do wyjścia?
Nie mam pojęcia, wybacz.
Na lewo, ale nie idź jeszcze. Dopiero się rozkręca.
Tak, żałuję. Dzięki.
Mógłbyś się przesunąć ździebko w prawo?
Słucham?
Jest troszkę krzywy. Szczerze mówiąc, nie jest mi łatwo.
To pewnie przez ten otwór.
Pewnie tak. Teraz trochę przestrzeliłeś.
- Lepiej? - Dużo lepiej.
- Krzywy jest? - Tak.
Nawet bardzo.
Ale nie ma się czym przejmować.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Bardzo dobrze.
Nigdy nie wiesz, kto jest po drugiej stronie.
Pewnie o to w tym właśnie chodzi, nie?
Wyobraź sobie, że zamiast mnie jest tu Ryan Gosling.
Wystarczy mi samo obciąganie.
Nie bądź nudziarzem.
Umówmy się tak.
Zamknę się, jeśli odgadniesz jeden szczegół na mój temat.
Dobra.
Łysy z brodą i trochę przy kości. Jak miś.
- Zgadłem? - Serio?
Nie wierzę.
Zgadłeś. Co do joty. Widzisz mnie?
- Nie. - Jeśli tak, to oszukujesz.
- Ty jesteś opalonym piegusem… - Nie taka była umowa.
Wybacz, jeśli zabrzmię oschle, ale nie przyszedłem na pogaduszki.
Nie.
Wiem, po co przyszedłeś. Żeby ktoś ci obciągnął.
Stąd mój wybór.
Ale to nudne używać ściany tylko do tego.
Jak dotąd się sprawdza.
Dotrzymaj umowy.
Dobra.
Nadal nic.
Nie widzę go tu.
Patrz, co miałam w kieszeni.
- Co to? - Rozpoznajesz?
Co to jest?
To talon na drinka.
- Popytamy w barze? - Tak.
Wcale tego nie pamiętam.
Gdybym naprawdę tu była, raczej bym nie zapomniała, nie?
Ja też.
Proszę, proszę.
Znowu się spotykamy.
Największe rozrabiary w historii klubu.
Wczoraj sporo się tu działo.
Super, że znów tu jesteście. Chcecie się…
- Powtórka z rozrywki? - Czy my się znamy?
Dobry dowcip, Alba. Dobry.
Nie możemy sobie przypomnieć wczorajszej nocy.
Nic nie pamiętacie?
Pokażę wam.
Spójrzcie.
Upiłyście się i rozebrałyście gościa.
Wzięłyście go za ratownika i wrzuciłyście go do wody,
a potem rzuciłyście się na niego, wrzeszcząc: „Na pomoc!”.
Na pomoc, tonę!
Do wody z nim!
Pomocy!
Patrzcie, tu już stracił przytomność. Nie miałyście litości.
Tak się opił wodą, że wylądował w szpitalu.
- Doszedł do siebie? - Tak. Cóż…
- Został na obserwacji. - Dziewczęta.
Jak się macie, ślicznotki?
Znów przyszłyście, co?
- Znów. - Wspaniale.
Cudownie.
Wiedziałam, że wrócicie.
- No co ty? - Ale nie, że tak szybko.
Podobno nic nie pamiętają.
- Serio, Alba? - Co?
Nie pamiętasz…
- A naszą przygodę pod prysznicem? - Nie.
Nie pamiętam. I wcale nie chcę pamiętać.
Wystarczy, że zgubiłam pierścionek.
Okropne jesteśmy.
Nie bądź taka nużąca.
Przy okazji, Alba, czy to pierścionek babci twojego lubego?
- Tak. Widziałaś go? - Mówiłaś, że to twoje jarzmo.
Naprawdę?
Wciąż mówiłaś o ślubie
i że za dwa dni będzie po zawodach.
Romantycznie. „Jarzmo”.
Powinnaś zmienić słowa przysięgi.
Przepraszam, wiecie może,
czy miałam to jarzmo na palcu, gdy stąd wychodziłam?
- Tak. - Na 100%.
A wiecie, dokąd poszłyśmy?
Nie, ale zapraszałaś nas…
- Do apartamentu. - Tak.
To klucz.
Dziękuję wam.
- Chodźmy. - Wielkie dzięki.
Miło było. Spotkamy się jeszcze.
Liana. Liana?
- Przepraszam. - No to na razie.
- Pablo. - Cześć, Steve.
- Wszystko gra? - Przekładamy spotkanie.
- Przekładacie? - Jest za dziesięć minut.
Za dziesięć minut?
Tak. Jakiś problem?
Nie, skądże.
Szybko, podłącz się natychmiast.
- Zaraz. - Dobra?
Dostałem dokumentację.
- Pieprzone klucze. - Coś nie tak?
Nie.
- To wszystko? - Tak.
- Dzięki. - Świetnie.
Dzięki, Steve. Na razie.
Nie rób mnie w chuja.
Hej, gdzie Clara?
To nie moja sprawa, ale przeholowałeś.
Wiesz co? Faktycznie to nie twoja sprawa.
Powiedz mi, gdzie jest. Dzięki.
- Wyszła. Nie ma za co. - Dokąd?
- Nie wiem. - Chwila!
Przepraszam. Mam małą…
Masz może ładowarkę do iPhone'a?
Nie.
Halo. Proszę o uwagę.
Ma ktoś ładowarkę do iPhone'a?
To bardzo pilne.
Przyhamuj. Nie jesteś u siebie na wsi.
- Coś ty powiedział? - Nic.
Jak to „nic”?
Twoja kuzynka opowiadała, jak po pijaku miziałeś się z jakąś panną
i zacząłeś wołać na całe gardło o prezerwatywę, bo cię przypiliło.
- To nie tak. - Aresztowali cię.
Nie za robienie hałasu.
Nie?
A za co?
To było jej pierwsze lato w naszej wsi
i nie wiedziałem, że to bratanica komisarza policji.
Clara jednak mówiła o tobie prawdę.
Polej mi.
Przypiliło cię?
Teraz tak.
Oto płomień prawdy i namiętności.
Przekazujcie go sobie, dopóki nie zgaśnie.
Osoba, w której dłoni zgaśnie, usłyszy: „prawda lub wyzwanie”.
Jeśli odmówi wykonania zadania
lub powiedzenia prawdy,
zostanie ukarana.
Będzie musiała zdjąć coś, co ma na sobie.
Zapałka musi się tlić.
Nie może zgasnąć.
- To… - Twoja kolej.
To się nie liczy.
- Podoba wam się ta zabawa? - Nawet tak.
- Bawimy się? - Będzie fajnie.
- Jasne. - Dobra.
- Zaczynaj, Paco. - Dobra.
Kto zapali zapałkę, ten da wyzwanie.
- Dobra. - Tak?
Proszę…
Ale się jara.
Prawda czy wyzwanie?
- Wyzwanie. - Wyzwanie.
No dobra.
- Pomacaj… - Co?
…piersi Marty.
Zboczeniec.
Poważnie?
Naprawdę mam to zrobić?
Jak nie, to musisz coś zdjąć.
Tylko z uczuciem, nie jak ginekolog.
Dobra.
O tak.
- Dużo lepiej niż mój ginekolog. - Świetnie.
- Twoja kolej. - Nie, daj mi…
Nie. Nie ma mowy.
Tak się składa, że tu są zapałki.
To był mój pomysł, więc moja kolej.
Sekundka. Paco.
Proszę.
Nie bój się.
- Skarbie. - To jakiś przekręt.
Prawda czy wyzwanie?
- Prawda. - Niech będzie.
Prawda.
Marzyłaś kiedyś, by zrobić to
z kimś innym? Na przykład z Paco?
Serio? Ze mną?
Nie odpowiesz. Musisz coś zdjąć.
- Super. - Żakiet?
Wiem, ubranie. Już się robi.
O to chodziło? Rozbieram się.
Zrób to powoli.
- Bluzka. - Brawo.
- To znaczy „tak”, prawda? - Nic takiego nie powiedziałam.
Wiem, że tak. Co jest, Paco?
Powinienem być zazdrosny?
- Mam być zazdrosny? - To nie wymyślaj takich rzeczy.
Wtedy zrobiłbym to z Martą.
Co nie? Zrobiłbym tak…
To nie twoja kolej.
Co ty wyprawiasz?
Raczej ty.
Spójrz na swoją koszulę.
- Cholera. - Kurde.
- Idź się przebrać. - Jasne.
- Już. - Zaraz wracamy.
- Paco, co z tobą? - Nic.
Oby nie było jak z tymi Meksykankami.
Nie piernicz.
Pojmujesz wagę sytuacji?
Po 15 latach z tą samą kobietą mamy szansę na coś nowego.
- Na to wygląda. - „Na to wygląda”?
Wygląda na to, że się napaliły. Nie tchórz.
Blokujesz mnie.
- Nie stchórzę. - Dobra.
Pod jednym warunkiem.
- Jakim? - Pokaż mi.
- Co? - A jak ci się wydaje?
- Legendę. - Paco…
Nie wygłupiaj się. Nie pokażę ci go.
Pokażesz mojej żonie. Czy zrobicie to po ciemku?
Paco, proszę, nie bądź taki.
Błagam cię.
One tylko żartowały. Pewnie mamy jednakowe.
No to pokaż.
Nie chcę.
- Nie? - Nie.
- Co robisz? - Czekaj.
Nie do wiary, Paco.
Ja mam takiego.
Serio?
Sam o to prosiłeś.
Też wymyślasz…
No dobra.
To tylko w przybliżeniu.
Patrz.
Widzisz?
- Oszukujesz. - Nie.
- Na litość boską, Alberto. - Paco.
- Jest wielgaśny. - Ale…
- Nie. - Posłuchaj.
Obaj kochamy nasze żony, to tylko seks.
- Nie tremuj się. - W tym rzecz.
A jeśli zblednę w porównaniu?
Co ma do tego rozmiar penisa?
Liczy się tylko wielkie serce.
Dość tych bzdur.
Paco, proszę.
Słuchaj, usiądź.
Gdy doręczam przesyłki do tego klubu, o którym ci mówiłem…
Tak.
Za każdym razem widzę tam pełno ludzi,
którzy beztrosko uprawiają ze sobą seks.
Żyją pełnią życia.
Osiągnęli wyższy poziom.
To niemal nadludzkie istoty.
Paco, dziś w nocy
drzwi stają otworem.
Zdecyduj, czy przestąpisz próg.
Co oni wyprawiają?
Nie chcę dramatyzować, ale jeśli nie,
to zmarnujesz życie.
Tego chcesz?
Przemyśl to.
Dziewczęta?
Musimy przejąć inicjatywę.
- I to już. - Dobra.
Żadna para ci się nie podoba?
Nie w tym rzecz, tylko…
Wszyscy są tacy napaleni, nie?
- Łyknę sobie kielonka. - Słusznie.
- Wiem, że w końcu się zabawimy. - Od tego jest wesołe miasteczko.
To takie wesołe miasteczko z fiutami i cipkami.
A ty w kółko tylko o cipkach.
- No to siup. - Za bzykanko.
O Boże. Nie patrz za siebie.
Właśnie weszła para jak marzenie. O matko.
Siemasz, Iván. Podasz nam to, co zwykle?
Już się robi.
- Pójdźmy zagadać. - Czekaj. Belén.
Kochanie. O rany.
Cześć.
Można się dosiąść?
- Jasne. - Cześć.
- Belén. - Miguel.
- Cześć. - Jak się masz?
- A to Ana. - Jestem Ana.
- Cześć. - Jak się masz?
- To Jaime. - Cześć.
Dobry wieczór.
Ana, ucałuj go, bądź miła.
Dobrze.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Cześć. - Cześć.
- W porządku? - Tak.
Iván, podaj jeszcze dwa kieliszki.
Co jest? Czemu przestałeś?
- Umowa się wyczerpała. - W trakcie?
Lubię, gdy taki gbur jak ty musi błagać o więcej.
- To co? Mam sobie pójść? - Nie wiem.
- Same fiuty. - Idziesz?
Tu go nie będzie.
Przepraszam.
Przepraszam, że przerywam. Gdzie są prywatne pokoje?
Nie mam pojęcia.
Przejdziecie przez labirynt,
ominiecie łóżka z baldachimami i znajdziecie fioletowy korytarz.
- Super, dzięki. - Co ty wyprawiasz?
Zarobisz penisem i co ze ślubem?
Hej, jak się masz?
Przepraszam.
Widziałeś przypadkiem pierścionek zaręczynowy?
- Nie. - Na pewno?
To bardzo ważne.
Hej, ty tam. Widziałeś gdzieś pierścionek zaręczynowy?
To nie za wcześnie?
- Już planujesz ślub? - Nie wierzę w to.
Ja też. Nie wyszedłbym za kogoś, kto nie zna mojego imienia.
- Nie przedstawiłeś się. - Nie.
Bo mnie nie spytałeś.
Jak masz na imię?
Victor. A ty?
Ra… Raúl.
Fajne imię. Ra… Raúl.
Miło mi.
Wzajemnie.
Victor. Ra-Raúl.
Pierścionek?
Nie. Przykro mi. Nie widziałem go tu.
Dobra. Dzięki.
A ty nie idziesz?
- To wasz pierwszy raz? - Tak.
Nie widziałem was tutaj.
- Bardzo nam się podoba, prawda? - Zobaczymy.
- Często tu bywacie? - Od czasu do czasu.
Cztery razy w tygodniu.
- Cztery? - Albo wcale.
- Cóż… - Czasem wcale.
Mylisz się, skarbie.
To dlatego, że nie bzykacie się w domu?
To, że my tego nie robimy, nie znaczy, że inni też.
Niektórym brakuje w związku namiętności.
- Właśnie. - Ale nie nam.
Prawda? Mógłbym cię zjeść.
Zjem cię.
Od początku nie chcieliśmy być typową parą.
Chcieliśmy być swingersami.
„Swingersi”. To brzmi tak…
- A okazuje się… - Nieprawda.
Zajrzyjcie na górę. Odjazd.
Jej były związek był strasznie wymagający.
Facet chciał dom, psa, dzieci.
- Typowy psychopata… - Jeszcze po drinku?
Masz pełny kieliszek.
- Manuel? - Nie, Miguel.
Długo jesteście ze sobą?
- Pięć. - Ile?
- Pięć lat. - Nie, sześć.
Mylisz się.
- Sześć lat. - Nie.
Byłaś z nim, jak zaczęliśmy się umawiać.
Sześć lat temu.
Nie musimy zdradzać obcym wszystkich szczegółów.
Spytali, to co mam nie powiedzieć?
Wcale nam nie przeszkadza, że zdradzałaś byłego.
Byliście swingersami czy lubiliście się puszczać?
O co ci chodzi, skarbie? Co ty wyprawiasz?
Spokojnie. Wszyscy tu się puszczamy i jesteśmy z tego dumni.
- Troszkę. - Bardzo.
Nie. Mojego byłego nie kręciły takie rzeczy.
A że był nieco tępy i chamowaty,
nie rozumiał moich potrzeb.
Nie umiałaś mu wytłumaczyć i biedak miał…
- Tłumaczyłam mu. - Bez przerwy.
Ale to samolub i dureń. Nie potrafił się wczuć w moją sytuację.
Co miałam robić?
Wytatuować to sobie na czole, żeby do niego dotarło?
Dureń, palant, samolub, jeleń… Idealny gość.
Skarbie, dość.
No co? Nie przejmuj się. Manuel ma rację.
- Miguel. - Miguel.
To tylko rozmowa.
Skoro mamy się pieprzyć, powinniśmy się poznać.
Jeśli macie wątpliwości, to znajdźcie inną parę.
My nie mamy. A wy?
Żadnych. Prawda, skarbie?
- Przepraszam na chwilę. - Ale wrócisz, tak?
Jasne.
Skarbie, co się z tobą dzieje? Powiedz.
- Co jest? - Nie mam ochoty.
Proszę. To dla mnie bardzo ważne.
Znajdźmy inną parę. Nie lubię go.
Nie. Z każdym będzie to samo, bo nie chcesz naprawić naszego związku.
- Nie o to chodzi. - Nie? A o co?
- Ładna jest, prawda? - Tak.
Zniechęciłaś go. Zrób to dla mnie. Zawsze ty wybierasz.
- Mogłoby być super. - Miguel.
- Chodźmy. - Nie.
- Tak. - Nie.
- Niedobrze mi. - Dopiero przyszliśmy.
Hej. Podjęliśmy decyzję.
I?
- Co dalej? - Chodźmy na dół, jeśli chcecie.
Dobra.
Zobaczycie. Spodoba wam się.
Zwykle tu zaczynamy.
Ana. Do cholery.
Co?
Ze mną spałaś ledwo raz w tygodniu, a teraz pieprzysz się, ile wlezie?
Ciesz się. Z żoną wcale nie sypiasz.
Mam się cieszyć, że przez ciebie wpadłem w depresję?
Przez pięć lat się nie odzywałaś.
Nie mogłeś powiedzieć:
„To moja była, nie mam ochoty”?
Ty swojemu też nie powiedziałaś.
Bo Miguel nie chce słuchać o moich byłych.
Tacy z was wyzwoleni swingersi,
a nie możecie być ze sobą szczerzy?
Co z wami?
Bez was to nie to samo. Chodźmy.
Dobra.
Chwila. To tajna runda.
- Tajna? - Co to znaczy?
Co jej powiedziałeś?
Jest pełnia, czujesz to?
Claudia…
Claudia!
- Ty mała dziwko. - Dziwka ze mnie.
I to niezła.
Sprawdźmy, jaka z ciebie dziwka.
Dajesz, Marta.
Ja też jestem dziwką.
No dobra.
- Cóż. - I jak?
W dziesiątej rundzie zadam pytanie wszystkim.
- Zapałki się skończyły. - Nie szkodzi.
Dobra. Prawda czy wyzwanie?
- Prawda. - Prawda?
Tak.
Chcecie
wspólnie się dziś zabawić?
Co to ma być?
Kumplujemy się, lubimy się, to czemu nie?
Skarbie?
Dobrze.
Marta?
Cóż… Czuję się jak Gabriela z biwaku.
Ale sama nie wiem.
Nie.
Nie patrzcie na mnie.
Ja jestem wyzwolony.
Hejże!
Z czego się śmiejecie?
Mówiłem.
Jeśli do niczego nie dojdzie, to nie przeze mnie.
A tu macie…
darmowy przedsmak.
Kurwa, to mój Paco!
Od czego zaczniemy?
Cóż…
Od tego.
Legenda.
- Claudia. - Nie martw się.
Spoko.
Czekaj.
- Alberto! - Posiedź z Paco.
Widzisz to?
Ja pierdykam.
- Cześć. - Cześć.
Iván mówił, że chciałeś, żebym dała ci klucze, bo masz…
- To swoje zebranie. - Nieważne.
I tak je przegapiłem.
Wybacz, to moja wina.
Nie martw się.
Podładuję telefon, zadzwonię i zmyślę jakąś wymówkę.
- Hej. - Co?
- Przepraszam. Przesadziłem. - Nie szkodzi.
- Serio… - Spoko.
Długo czekałeś?
Nie. Tylko chwilkę.
A co robiłeś?
Czy ty…
- Dobrze wyglądasz. - Czuję się dobrze.
A ty?
Ja też.
Skłamałem.
Czuję się doskonale.
A to czemu?
- Posłuchałem cię i wyluzowałem. - I co?
- Troszkę sobie pociupciałem. - Troszkę?
Nawet sporo.
No dobra.
Gdzie?
W klubie.
W klubie?
Jak to?
Wróciłem tam i jakoś tak wyszło.
Z kim?
Clara, chwila.
Byłaś kiedyś w ciemnym pokoju?
Ja? Może raz. Tak.
Jak to raz? Kiedy?
- Nie pamiętam. - Nie?
- No nie. - Jak to?
To był tylko jeden raz. Było bardzo ciemno, nie pamiętam.
Dobra.
I jak było?
Niesamowicie. Tylko…
Sam nie wiem. Wszedłem tam, wpadłem na kogoś i…
I co?
I z miejsca poczułem, że coś nas łączy.
Zaczęliśmy się dotykać i…
całować.
A potem?
Robiliśmy to na fotelu…
- Pod ścianą. - Dobra.
- I na psa z głową w dół. - Co? Nie wiem, co to…
- Nie znam tego. - Jak to?
- Na pieska? - Nie.
Ona kuca, a on jest pod spodem.
To nie piesek, tylko odwrócona kowbojka.
- Co? - Gdzie tu widzisz pieska?
- To bez sensu. - Kurczę.
- Clara. - Daj spokój.
- Co jest? - Sam wiesz.
Co się dzieje?
Jak wam minął wieczór?
- Dobrze. - Dobrze.
- A tobie? - Dobrze.
Impreza skończyła się tutaj.
Dwie osoby śpią u mnie.
Wybacz, imprezowiczu, twój materac jest zajęty.
Nie szkodzi.
Możesz spać z kuzynką?
- Jak było w klubie? - Dobrze.
- Nie poszliśmy tam. - Nie.
- Poszliśmy gdzie indziej. - Gdzie indziej?
- Tak. Było… - Tak.
- Dobrze. - Nigdy tam nie byłam.
Nigdy.
- Jak się nazywa? - Bar Koktajlowy.
Bar Koktajlowy.
Tak.
- I co piliście? - Ja…
Bananowy. Nie.
To był…
- Ananasowy. - Właśnie.
- Z rumem. - Tak. Rum z ananasem.
Dobry był?
- Przeciętny. - Jak to „przeciętny”?
No wiesz…
Był wspaniały.
- Najlepszy w życiu. - Bez przesady.
Kurde, muszę wygooglować ten bar.
- Nie ma sensu, już zamknięty. - Wcale nie.
- Tak. - Dopiero co otworzyli.
Podobało jej się, tylko nie chce się przyznać.
- Prawda? - Nie. Wiesz, co się stało?
Rozbolał mnie od tego żołądek.
Nic dziwnego. Twój żołądek żywi się konwencjami.
Jaka w tym przyjemność?
- Już tego nie lubisz? - Jasne.
To, co nazywasz „konwencjami”, to podstawowa zasada każdego baru.
Niektóre trunki źle się łączą.
Chwila.
Im więcej trunków, tym więcej smaków.
Co to ma znaczyć?
Taka zasada.
- Podstawowa. - Czyli?
Co?
Nie mówcie, że się bzykaliście.
Ładna sprawa! Proszę, proszę.
Wiecie, co mówią o kuzynach, którzy się całują!
Ale numer!
Moja współlokatorka przeleciała kuzyna!
Co?
Żartowałeś, tak? Nie mówiłeś poważnie.
A jeśli tak?
Idę pod prysznic.
- Pójdę z tobą. - Nie.
Nie. Rozumiem.
I co? Gdzie się podziała dawna Clara?
Patrz, to tutaj. Chodź.
To pewnie tutaj.
Rozejrzyj się tu, a ja tam.
- Super! - Co?
Proszę cię.
Przestań się wygłupiać i pomóż mi.
- Co jest? - Jakiś facet.
Facet?
Facet. Przykuty.
- Facet. Przykuty. - Przecież mówię.
- Co tu robi? - Nie wiem.
- Może coś wie o pierścionku? - Może.
Jak się masz? Dobry wieczór.
Nie wiesz przypadkiem…
- Rozkneblować go? - Tak.
Zacznie wrzeszczeć?
Wreszcie.
Gdzie się podziewałyście?
- Czekałem na was. - Na nas?
Poszłyście po szampana i już nie wróciłyście.
Powiem w skrócie. Wczoraj się upiłyśmy,
a ona wychodzi za mąż.
Nie pamiętamy wczorajszej nocy.
Wczorajszej nocy?
Jak długo już tu jestem?
Z moich obliczeń wynika, że całą dobę.
Ja pierdolę.
Żona mnie zabije. Mieliśmy iść na zakupy.
Strasznie nam przykro.
- Kluczyk? - Nie ma kluczyka.
- Nie? - Wystarczy szyfr.
Jeden, trzy, dziewięć. Urodziny synka.
Mój najmłodszy.
- To bardzo urocze. - Wiem.
Pytanko.
Pamiętasz może, czy miałam pierścionek zaręczynowy?
Zostawiłyście mnie przykutego i zakneblowanego,
to jak mam pamiętać takie szczegóły?
Słusznie.
- Wybacz. - Wybacz.
No dobra…
To co teraz?
Bondage, uległość, podduszanie,
dorosły dzidziuś?
Nie.
To nie w naszym stylu.
Przesiedziałem tam całą dobę.
Bez jedzenia, picia, snu i światła. Pogrążony we wstydzie.
A wy nie chcecie mnie zaspokoić?
- Mam wezwać ochronę? - Nie. Prosimy.
No to już…
Do roboty.
Możecie się na mnie wyżyć.
O nie. To Ricardo. Co robić?
Odbierz. Ja to ogarnę.
Na pewno?
Na pewno.
Wiesz, co czeka twoje jaja? Zrobię z nich…
Cześć, skarbie. Co tam?
Chłopaki urządzili mi wieczór kawalerski.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dobrze. Co u ciebie?
Upiłem się.
Przypomniało mi się, jak bardzo cię kocham i że jutro się pobieramy!
Tak.
Masz tremę?
- Ślub tuż za rogiem. - Nie.
MAŁŻEŃSTWO TO PUŁAPKA
- Czujesz się gotowa? - Tak.
Jestem w łóżku, pod kołdrą, oglądam film.
A co to za krzyki?
To horror.
Skarbie, później pogadamy, dobra?
Dobra. Kocham cię!
Ja ciebie też.
Czemu wybrałeś właśnie to miejsce?
Mógłbym zapytać o to samo.
Powiedziałbym ci,
że czasem jestem napalony, a czasem robię to dla zabawy.
I tylko tak mam szansę obciągnąć Ryanowi Goslingowi.
Tak, ma to swoje zalety.
Ale wolałbym bez tej ściany.
Może pójdziemy gdzie indziej?
- Tutaj mi odpowiada. - Poszlibyśmy na drinka.
Posłuchaj…
Po co mielibyśmy iść na drinka?
- I co potem? - Co?
Zdecydujemy się na seks.
U ciebie albo u mnie w domu.
A jutro obudzimy się, zjemy śniadanie
i zaczniemy spotykać się co tydzień.
Wakacje w Tajlandii, święta u rodziców.
- Będziemy parą, zamieszkamy razem… - Czekaj.
Chyba się zagalopowałeś.
Proponowałem drinka i seks nie przez ścianę.
Nie wypad do Tajlandii, Ra-Raúlu.
Ze wszystkimi tak tu sobie żartujesz?
- Wyjawić ci sekret? - I tak to zrobisz.
Z nikim dotąd aż tyle nie rozmawiałem.
Ludzie gadają, by ukryć nerwy.
Denerwuję się tylko wtedy, gdy kogoś lubię.
Jak to? Przecież mnie nie znasz.
Może właśnie dlatego.
Kolej na twój sekret.
Czekaj, nie.
Nie teraz. Powiesz mi przy drinku.
- To się nie uda. - Uda się.
Chcesz się założyć?
- Przyjemnie? - Tak.
Co robimy?
- Teraz tak. - Dobra.
- Co proponujesz? - Sama mi powiedz, jesteś ekspertką.
To proste. Oni się pieprzą, a my robimy to samo dwa razy.
Nie kochasz go.
A ty nie przejmujesz się zbytnio, że ktoś posuwa twoją żonę.
A obiecuję ci, że Miguel całkowicie ją zaspokoi.
Skarbie, musimy tego spróbować.
Masz seksowną żonę, Jaime.
Tutaj też zaczyna się robić gorąco.
Prawda, Jaime? Ale masz dużego. O kurwa, jaki wielki kutas.
Tak? Wsadził ci go, skarbie?
Tak, wsadził mi go.
Aż po jaja.
Odeszłaś bez słowa. Możesz się wytłumaczyć?
Po co? To było pięć lat temu.
Pięć czy dziesięć, nieważne. Jesteś mi to winna.
Och, Jaime!
Nie udawaj głupiej. Wytłumacz się.
Czemu odeszłaś?
To mnie przerosło.
Proszę…
Co takiego?
Dobra. Czemu jesteście w ubraniach?
- Pieścicie się tylko? - Trochę.
- Rozgrzewamy się. - Chcemy się patrzeć.
Rozbieraj się.
Dawaj, Jaime!
Dajcie nam chwilę.
Moment.
Dobra.
Obłęd.
Obłęd, Jaime.
- Tego chciałaś? - Co?
- Takiego życia? - Oczywiście.
Odchodziłem od zmysłów, zastanawiając się, jak nawaliłem,
a ty po prostu chciałaś się puszczać?
Musisz sprowadzać to do tego?
To nie tak. Na początku coś mnie z nim łączyło.
Nasz związek był wyjątkowy.
Teraz woli pieprzyć inne niż być ze mną.
Tego właśnie chciałaś?
Nie wiem.
A ja wiem, czego chciałem od ciebie.
No co?
Cóż…
chciałam do ciebie zadzwonić.
Naprawdę?
Tak.
Co cię powstrzymało?
Nie wiem.
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też.
Co jest, kurwa?
Tak nie przystoi.
Nawet jak poproszą, to się nie przyłączę.
Choć wątpię, że poproszą.
Dość tego, co nie?
Nie tak to miało być.
- Co robisz? Wkurzą się. - Mam to gdzieś.
Plan był inny. Albo wszyscy się pieprzą…
Przy tobie też tak jęczy?
Zasnęły.
Śpią.
Kochanie.
Lepiej już chodźmy.
Nie radzę budzić Marty. Zostawmy je.
Późno się zrobiło.
Rum z colą?
- To nie fair. Oszukujesz. - Wcale nie.
Mówiłem, że powinniśmy się razem napić.
Wygrałem zakład.
Możesz zaczynać.
Jak się tu znalazłeś?
Wkurzający jesteś.
No dobra.
Dwa miesiące temu zamieszkałem z chłopakiem.
Siedzieliśmy na podłodze,
aż zdecydowaliśmy się kupić kanapę.
Wybraliśmy ogromną, elegancką. W sam raz dla dwóch osób.
Jak już zapłaciliśmy,
sprzedawca oznajmił, że to nie Ikea i że oni nie dowożą.
Przetachaliśmy ją na drugi koniec Barcelony.
Udało wam się?
Po trzech godzinach.
Do tego 45 minut po schodach na siódme piętro.
Gdy ustawiliśmy ją w salonie…
Co wtedy?
…Salva dziwnie na mnie spojrzał.
Myślałem, że chce ochrzcić nowy mebel
i zacząłem się rozbierać.
Ale powstrzymał mnie i powiedział, że ze mną zrywa.
Że mnie nie kocha.
Wstał i wyszedł.
Chciałem za nim pobiec,
ale potknąłem się i złamałem nos.
Leciała mi krew.
I to bardzo.
I co potem?
Potem już nic.
Kanapa stała się twoim wrogiem.
Nienawidzisz jej. Nie chcesz na niej siedzieć.
W końcu postanowiłeś ją sprzedać. Tak?
Tak.
Ale choćby nie wiem co, nie potrafisz się jej pozbyć.
Naprawdę próbowałem.
W końcu uznałeś, że masz dość.
Postanowiłeś coś zmienić
i zacząć od nowa, ale brak ci odwagi.
Boisz się związać z kimś innym. Kupić kanapę
i przetachać ją przez miasto tylko po to, by znów cię zostawił.
Nagiego i zakrwawionego.
Wolisz ścianę z otworami, bez żadnych kanap.
Jesteś psychologiem?
Nie.
Mieszkałem z byłym na 9. piętrze. Kupiliśmy materac.
Wiesz co?
- Chcę cię zobaczyć. - To zły pomysł.
Można i w ten sposób.
Szkoda. To nie Ryan Gosling.
- Clara? - Co?
Nic.
Jesteśmy kuzynami. Ciotecznym rodzeństwem.
- Wiem. - Dobra.
- Ale… - Ale co?
Jeśli się zastanowić,
to teoretycznie,
gdy wtedy się dotykałaś, myślałaś o…
- Co? Czekaj. - Uważaj.
- Czekaj, Pablo. - Tak było.
Kiedy mieszkałam na wsi…
byłam bardzo młoda. To nie ma nic do rzeczy.
No dobrze. To było złe. I tyle.
Gdybym wiedziała, to bym tam nie poszła.
Też nie wiedziałem.
Sama mnie zaprosiłaś.
- Mówiłeś, że nie było wolnych hoteli. - Nie.
Mówiłem, że będzie trudno o hotel, nie że nie ma.
Nieważne.
Sama chciałaś, żebym się wyluzował.
- Nie o to mi chodziło. - Wiem.
Ale to był mój najlepszy seks w życiu. Co mam zrobić?
A mój nie. Zresztą nie wiemy, czy to my, bo było ciemno.
Nie widzieliśmy się.
Ale się słyszeliśmy.
A ty… jęczałaś jak zwykle.
Więc od początku wiedziałeś, że to ja?
Nie od początku. Dopiero jak zaczęłaś…
Daj spokój.
Ty też wiedziałaś, że to ja. Clara!
Jak mogłam? Biedny Ricardo.
I babcia.
Wybacz.
Masz rację. Biedna babcia.
Może nie ma sensu wychodzić za mąż.
Sama nie wiem. To całe zobowiązanie…
- To trudne. - Fakt.
„Fakt”?
To wszystko, co masz do powiedzenia?
Nie powiesz, że mam nie odwoływać ślubu?
Że Ricardo mnie kocha i że to tylko pijacki wybryk?
Coś ci powiem.
Uwielbiam Ricardo, sama wiesz.
Ale wczoraj szalałaś w klubie swingerskim, mówiąc,
że małżeństwo to koszmar i że twoje życie jest skończone.
Byłam zalana w trupa.
Jeśli nie pierścionek, znalazłby się inny powód.
Serio chcesz się chajtnąć?
- Dziewczęta. - Cześć.
- Co?
- No cześć. - Cześć.
- Przepraszam. - Liana.
Wybieramy się z żoną w ustronne miejsce.
Mamy dodatkowe miejsce.
Nie, nie dziś.
- Czemu? - Nie mogę, serio.
Liana.
- Idź. - Na pewno?
I tak nic nie wskóramy.
Wiesz, co to jest shibari?
Shibari, znasz to?
- Nie. - Nie?
Dziękuję.
Wybacz, słyszałem waszą rozmowę.
Myślisz, że Liana ma rację?
- Kogo to obchodzi? - Mnie.
Mam twój pierścionek.
Skąd go masz?
- Dałaś mi go. - Tak. Akurat.
- Jak się bzyknęliśmy. - Co?
- Kłamiesz. - Kłamię?
Słuchaj. Mówiłaś, że pomogłem ci przejrzeć na oczy.
Że nie chcesz przestać sypiać z innymi
i żebym go zachował
i powstrzymał cię przed popełnieniem błędu.
Kłamczuch z ciebie.
Jaki miałbym w tym interes? Mnie to zwisa.
Proszę.
Oddaję ci pierścionek i możesz wyjść za mąż.
I jak było?
Jeśli to faktycznie
mój ostatni raz z kimś, kto nie jest moim mężem…
to dobrze byłoby wiedzieć, prawda?
- Powiedzieć ci? - No i…
Mógłbyś mi przypomnieć.
Nie pamiętasz tego?
- Nie. - Nie?
A tego?
- A tego? - Nie.
Tego też nie?
- Nie. - Nie?
Podrapałaś mi szyję.
To zapamiętasz.
Nic a nic nie pamiętam.
Co to ma być, kurwa?
- Co wy robicie? - To, co nam kazałeś.
- Co się stało? - Nie piernicz, Ana.
Przytulacie się. Tutaj przychodzi się po to, by się pieprzyć.
- Dobra. - Żadne „dobra”.
Jeszcze raz ją pogłaskasz, to rozkwaszę ci gębę.
- Co z tobą, Miguel? - Pieprzone żółtodzioby. Chodź, Ana.
- Dość tego. - O co chodzi?
O co? O to, że mam tego dość.
Od lat oglądam te parady fiutów i cipek.
Wciąż tkwią mi w głowie i nie mogę się ich pozbyć.
Mam tego potąd.
Spróbujmy ochłonąć.
- Nie. - Ubiorę się i wychodzimy.
- Ja wychodzę. - Psiakrew.
- Zostaw mnie. - Cholera, proszę cię.
- Zostaw ją. - Ty się lepiej nie wtrącaj.
Proszę, zaczekaj. Porozmawiajmy. Nie odchodź.
- Miguel. - Nie odchodź.
- Miguel. Dość tego. - Dobrze…
- Przepraszam. - Spieprzaj.
Stój! Nie zostawiaj mnie! Ana, do cholery!
- Szlag. - Chodźmy.
Chwileczkę.
Czemu się przytulaliście?
Pytam, czemu się przytulaliście.
- To moja była. - Co?
- Pierdolisz, to ty? - Tak, ja!
- Kurwa mać. - Dobra.
Ja pierdolę.
Czemu nic nie mówiłeś?
Jak mogłeś?
Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
To mów teraz.
Wiesz, co powiem.
Powiedz to.
Nie kocham cię już, Belén.
Przykro mi, ale cię nie kocham.
Ana.
Odszedłem od Belén.
- Czemu? - Jak to czemu?
- Co ty wyprawiasz? - Co jest?
Coś ci się pomieszało.
Co mi się miało pomieszać?
Między nami coś zaszło, nie przecz.
Porwała mnie nostalgia.
Nie mów, że też tego nie poczułaś.
Przyznaj.
Wiedziałam.
- Co? - Cofnęliśmy się o sześć lat.
- Jak to? - Zrobiliśmy to.
A teraz tak na mnie patrzysz.
Czyli jak?
Właśnie tak.
Twoja mina mówi: „Pobierzmy się, kupmy dom,
urodzą nam się dzieci: Mariajose i Josemaria,
i sprawimy sobie psa”.
- Nie lubisz psów? - Nie!
Widzisz? To dlatego odeszłam.
Już to przerabialiśmy. Jeśli znów się zejdziemy…
będzie dokładnie tak samo.
Ja tak nie uważam. Zresztą byliśmy wtedy młodzi.
Życie daje nam szansę, której nie warto zmarnować…
Jaime.
Znów zaczynasz.
To prawda.
Wybacz. Tym razem rozstaniemy się po przyjacielsku?
- Jasne. - Dobra.
- Co? - Przestraszyłaś mnie.
- Co jest? - Nie.
Co robicie? Chwila, nie.
Pomyłka, robimy to z uczuciem.
- Nie chcecie się zabawić? - Nie.
- Nie rozumiem. - Dziękujemy.
- Wybaczcie. - Bawcie się dobrze.
Żegnaj, Ana.
Żegnaj, Jaime.
- Hej. - Co?
Gdybyś kiedyś chciała,
bez żadnych zobowiązań, jako przyjaciele,
wyskoczyć na drinka…
to dzwoń.
Dobrze.
Nie posłuchałeś mnie. Uczucia miałeś zostawić w domu.
Niestety. Nie wiem, co mnie napadło.
Większość ludzi przychodzi tu,
szukając odpowiedzi na dręczące ich pytanie.
- Znajdują ją? - Nie.
Czasem to odpowiedź znajduje ich.
I od tego się zaczyna.
- No dobrze. - OK.
- Dobrze. - Cóż…
Fajnie było, prawda?
Tak.
- Wspaniała kolacja. - Zrobimy to znowu?
No jasne.
Może zrobimy małe przetasowanko?
Żeby nie popaść w rutynę.
Lepiej uważajmy.
Nie ma sensu uwolnić się od jednej rutyny, by popaść w następną.
Wy też moglibyście spróbować.
No dobrze…
To na razie.
Pa.
W porządku.
- Pa, Paco. - Do jutra.
Do zobaczenia.
Chodźcie już!
Zabawa trwa!
Mój kumpel się żeni!
Alba, jak się masz? Co tu robisz?
- A Ricardo? - Ricardo.
On już poszedł.
- Ślicznie wyglądasz. - Dzięki.
Nie ma Ricardo!
Nie ma go tu, wyszedł.
Nie ma go.
Ricardo! Chłopaki!
Jest tu? Nie ma go.
Jeśli Ricardo tu nie ma, to go nie ma.
Szuka Ricardo. Szkoda, że już poszedł.
Nie.
O kurwa.
Serio?
Alba, to nie to, co myślisz.
Szczerze przepraszam. Nie wiedziałam, że ma dziewczynę.
To wieczór kawalerski.
No cóż, próbowałam.
Pa, przystojniaku.
Przepraszam, kochanie. Wybacz. Upiłem się.
To przez nerwy.
Nie… Nic nie szkodzi.
Wszystko gra.
- Jak to? - No tak.
Przyszłam ci powiedzieć, że…
- Przespałam się z kimś. - Co?
- Dwa razy. - No cóż…
Ricardo, to oczywiste,
że nie jesteśmy gotowi.
Czekaj. Chcesz powiedzieć…
Chcesz powiedzieć, że nie chcesz ślubu?
Raczej nie.
Już mnie nie kochasz?
Kocham cię jak szalona, ale…
Jak mamy się pobrać, skoro oboje zdradziliśmy się
na dzień przed ślubem?
Nie zaprzepaszczajmy tego przez jedną pomyłkę.
Miesiącami.
Miesiącami rozmyślałam o tym, że nie prześpię się już z nikim poza tobą.
I to mnie przeraża.
Podobają mi się inni.
To normalne. Ludzie w związkach mają takie fantazje.
- Każdemu może się zdarzyć. - Zdradzić partnera w dniu ślubu?
- Alba, skarbie. - Co?
Nigdy nie pasowała nam monogamia.
Tak.
Sami zdecydujmy, na czym ma polegać nasze małżeństwo.
- To nie znaczy, że się nie kochamy. - Absolutnie.
- Kocham cię. - Ja też.
- Jak szalona. - Ja ciebie też.
To jak?
Co robimy?
Ricardo.
Chcesz mnie poślubić i pieprzyć się, z kim zechcesz?
- Tak. - Tak?
- Alba. - Słucham.
Chcesz mnie poślubić i pieprzyć się, z kim zechcesz?
- Tak. - Tak.
- Chcę tego. - Chcesz?
Tak.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Niech żyje młoda para!
- Chyba mam déjà vu. - No.
Twoja przyjaciółka robi więcej hałasu niż ty.
No więc…
Tak.
Co „tak”?
No weź.
To…
Też uważam, że to był
mój najlepszy seks w życiu.
I wiedziałam, że to byłeś ty.
Bo zawsze tuż przed wytryskiem chrząkasz jak prosiaczek.
- No co ty? - Tak.
- Wcale nie. - Tak.
Nie chrząkam.
- Nie… - Tak, racja…
Coś mi tu…
Teraz lepiej.
No więc…
To wszystko.
Tak.
Żegnaj, Victor.
Żegnaj, Ra-Raúl.
Było mi miło.
Mnie też.
Hej, Raúl.
Raúl?
Raúl.
Jesteś tam?
Victor?
- Wsiada pan czy nie? - Tak.
Ulica Guillermo Tell 29.
Proszę się zatrzymać.
Tak, to coś spada na ciebie jak grom z jasnego nieba.
Nagle twoje życie całkiem się odmienia.
Nie da się tego racjonalnie wytłumaczyć
ani nie ma jak się na to przygotować.
Nagle przeszywa cię iskra,
serce wali ci jak młotem
i ściska cię w żołądku…
Twoje życie wreszcie osiągnęło punkt kulminacyjny.
Jakby cały wszechświat wreszcie zaczął ci sprzyjać.
Choćbyś nie wiem jak się starał,
nie potrafisz się temu oprzeć.
Sami się nie poznajemy.
Nie potrafimy wytłumaczyć, co się dzieje,
bo dajemy się porwać chwili.
Co sprawia, że w kimś się zakochujemy?
Co dzieje się w naszej głowie?
A odpowiedź brzmi…
Victor!
…zupełnie nic.
Rozpocznijmy rewolucję seksualną.
Wmówiono nam, jak mamy pojmować miłość,
podniecenie, seks.
A wcale tak nie jest.
Możemy przez całe życie
pozwalać decydować innym o tym, co nam odpowiada, a co nie,
albo dokonywać własnych wyborów.
Żyć po swojemu i dostrzegać
nie to, co nas różni od innych,
ale to, co czyni nas wyjątkowymi.
Wszędzie rozpoznałbym tego krzywego fiuta.
Kochać innych za to, kim są,
i pozwolić innym kochać nas za to, kim jesteśmy.
Odrzucić na zawsze
ustalone wzorce, które tak naprawdę nikogo nie reprezentują.
- I w biedzie? - Tak.
- Tak? - Tak.
- I w chorobie? - Tak.
- Tak? - Tak!
Wspólnie ustalać własne zasady,
odkrywać nowe ścieżki, o jakich dotąd
nawet nie mieliśmy pojęcia.
Cóż to za uczucie!
Pogodzić się z tym, że to niekończąca się rozgrywka,
w której nie zawsze można się odnaleźć.
I co teraz?
Rozpoznać, czym tak naprawdę są seks i miłość:
cudownym darem, którym można dzielić się z innymi.
Czymś, czego każdy z nas ma prawo doświadczać w pełni.
Bez podziałów, bez kompromisów,
bez wstydu.
Chcesz poświntuszyć?
Bo czasem zdarza się coś niespodziewanego…
O tak.
…i z dnia na dzień twoje życie całkiem się odmienia.
Tak.
Claudia.
Jestem Paco.
Claudia!
Dobra, jak wolisz.
Głośniej.
Usłyszą nas.
Niech słyszą.
Czy ktoś mnie może rozkuć?
Błagam, znów to samo!
No weźcie! Błagam!
Drugi raz w tym miesiącu ominął mnie gangbang!
Napisy: Ewa Nowicka