Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
1932 ROK UNIWERSYTET OKSFORDZKI
Ian!
Trzymasz się?
Załóżmy się.
Dostanę więcej szampana?
Już nie podajemy.
Proszę.
Przykro mi.
Proszę.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję.
Wy, Anglicy, nigdy nie zrozumiecie,
że to kwestia tożsamości.
Nie, nie samej tożsamości.
Mówię o…
Hugh, obudź się!
Mówię o państwie, więc…
Muszę się zdrzemnąć.
Słuchasz mnie w ogóle?
Słucham. Słucham każdego słowa.
Nie słuchasz.
- Co robisz? - Oto co zrobię.
Chcę poczuć coś prawdziwego!
Tu mam coś prawdziwego!
Tak!
Daj! On umiera! Potrzebuje tego!
Spójrzcie na lśniące wody Izydy!
Zamknij się, Paul!
Też cię kocham. I ciebie, Chartey!
Zamknij się!
Paul, wracaj!
Marzenie się spełnia i musimy to uczcić!
- Musimy to uczcić! No dalej! - Dzięki Bogu! Każ mu wyjść.
Niech pływa o północy, jeśli chce.
Nie chcę pływać.
Rzucę się do wody w rozpaczy wobec naszego obłąkanego pokolenia.
Doskonale. Śmiało.
No nie wiem.
Przestań pić.
Proszę.
Przestańcie. Jest nas troje.
Robicie to, bo ja tu jestem.
Spójrz na niego.
Wykapany Anglik!
- Zostaw go! - Ciągle to!
- Co w tym złego? - Tego się nauczyłem na Oksfordzie.
Kolejny wykład.
Najbardziej zauważalną cechą Anglika jest zdystansowanie.
Tak. Nie tylko od innych, także od uczuć.
Cali jesteśmy uczuciem.
Zaczyna się nowa era.
W Nowych Niemczech. Wyglądajcie tego.
Nowe Niemcy.
- Tak. - To banda zbirów i rasistów.
Niemcy to najdumniejszy naród świata.
Przyjedź do Monachium, przekonasz się.
- Jasne. - Będę cię chronić.
Daj papierosa.
Nie. To ostatni.
- Podzielimy się. - Ja wezmę.
- Dobrze. - Dasz radę.
Tak trzymaj.
- Dobrze. - Gorący?
To nasze obłąkane pokolenie!
Nasze obłąkane pokolenie.
Piękne.
LONDYN SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ
GDZIE TWOJA MASKA PRZECIWGAZOWA?
Pociągniesz wreszcie?
Może twoja matka pokaże ci jak.
Przepraszam.
Tak. Zamknij się i zrób to!
Ściągaj w lewo!
Delikatnie, nie za mocno!
- Trzymajcie. - Tak!
Dobrze. Tak trzymajcie.
Już lepiej. Teraz idzie.
Nie. Na litość boską, utknął na elewacji!
Ostrożnie! Delikatnie.
Dawajcie! Ściągajcie na lewo!
Próbuję!
Tutaj.
Uwaga!
Tak ma być?
No już.
Zatrzymają wszystko, co lata.
Wiem. Mówiłem, że zdążę.
Nie musisz przepraszać.
Też się spóźniłam.
Dziękuję.
- Co to? - Maska dla Artura.
Byłam ją odebrać.
Nie wiedziałam, że robią je dla dzieci.
To dla nas wszystkich nowa sytuacja.
Gdy zawyją syreny, mam ją założyć najpierw jemu.
To test matczynego oddania, nie sądzisz?
Napijemy się? Umieram z pragnienia.
- Pół butelki Chablis. - Oczywiście.
Pół?
Praca.
- Co się dzieje? - Nie mogę o tym mówić.
Chyba nikt nie słucha.
Hitler chce Sudetów.
Nie spodziewał się oporu Czechosłowacji.
- Ja… - Nie oddadzą regionu bez walki.
Bez porozumienia jutro, Niemcy zaatakują.
Francja i Wielka Brytania będą musiały bronić Czech.
Gdy do tego dojdzie…
Dziękuję.
Jedliśmy tu po ślubie.
Tak. Zatrułam się tą okropną rybą.
Tak. Przepraszam. Boże!
- Zapomniałem. - W porządku.
Niemniej jeden z lepszych lokali w Londynie.
Tak.
Chciałbym pójść na górę
i zostać w łóżku całe popołudnie.
Co nas powstrzymuje?
Artur jest z nianią i na pewno mają tu wolny pokój.
Może spróbuj coś załatwić?
Wiesz, że nie mogę.
- Wiem? - Muszę wrócić o 9.30.
- Czemu o to… - Ty zacząłeś.
Staram się. Tak jak chciałaś.
Wiem.
Panie Legat, telefon z Downing Street.
Szlag.
Muszę odebrać.
Oczywiście.
- Zapewniłem nieco prywatności. - Dziękuję.
Legat, słucham.
Obawiam się, że musisz wracać.
Cleverly cię szuka. Już chyba po rozmowach w Berlinie.
Sir Horace Wilson wraca do domu.
Już jadę.
Pospiesz się. Zabije nas obu.
Cholera.
Na 83 Lord North Street.
Lunch w samym środku międzynarodowego kryzysu.
Może Biuro Spraw Zagranicznych…
Przepraszam. To się nie powtórzy.
Bez wyjaśnień?
Rocznica mojego ślubu.
Gratulacje.
Przychodzi czas,
gdy rodzina musi zejść na dalszy plan.
Nadszedł ten czas.
- Syers cię wprowadził? - Rozmowy przerwano.
Rozpęta się piekło. Hitler zamierza jutro zaatakować.
O ósmej premier nada w radiu orędzie do narodu.
Chcę, żebyś zajął się BBC.
Czy…
Przepraszam. Rozmawiano z Czechosłowacją?
- Co? - Pomyślałem, że obecność Czech…
Premier nie potrzebuje pańskich rad, panie Legat.
Tak, sir.
RAZEM POKONAĆ HITLERA
POMÓŻCIE CZECHOM ZATRZYMAJCIE HITLERA I WOJNĘ
W najgorszym momencie, panie premierze.
Panie premierze, wrócił Sir Horace.
Cóż, czeka panów mnóstwo pracy
Nie będę was wstrzymywał.
Panie premierze.
Zaprosić go, sir?
Oczywiście.
Horace?
Dziękuję, Osmundzie.
Panie premierze.
Pewnie cieszysz się, że tu wróciłeś.
Jak było? Jak poszło?
Zaczęło się fatalnie, a potem było tylko gorzej.
Nie będzie dłużej czekał z inwazją.
Ostrzegałem go dziś rano, że jeśli Francja wypełni zobowiązania,
wtedy będziemy musieli do niej dołączyć.
I co on na to?
Uśmiechnął się do mnie.
To niepokojące, zwłaszcza gdy krzyczy.
Ale przekaz był jasny.
Jutro zaatakuje.
Niezła kiecka.
Na paradę.
Mogę przyjąć zamówienie?
- Kawa, czarna. - Już podaję.
Cześć.
Jak poszło?
- Coś dla pana? - Nie, dziękuję.
Cały dzień na nich wrzeszczał.
To koniec rozmów z Anglikami.
Ma dość.
Potem Henderson już tylko milczał.
Wilson wstał i wyszedł. Wrócił do Londynu.
By pokazać, że mówi poważnie,
szaleniec wysyła teraz paradę czołgów na Wilhelmstrasse.
Pod ich ambasadę.
- Więc? - Więc jutro atakujemy.
- Jesteś pewien? - Tak.
Więc zostało nam kilka godzin.
Oster właśnie rozmawia z generałami.
Spotkamy się wieczorem.
W nowym miejscu. Alt-Berlin. O dziesiątej.
Muszę wracać.
Cholera, naprawdę się boję.
Możemy karmić gołębie?
- Tak. - Są głodne.
- Jak ci na imię? - Margarete.
- Tu. - Chodź.
Nie boisz się mnie, co?
- Pani Limpert? Zajmę się tym. - Dobrze.
- Powie pani panu Plassmanowi? - Tak.
Ja to zrobię.
Poradzę sobie.
- Proszę pana. - Dam radę.
Proszę.
Mogę?
Mówi Londyn.
Za chwilę usłyszycie państwo premiera,
czcigodnego Neville’a Chamberlaina
przemawiającego z Downing Street 10.
Jego przemówienie będzie słyszane w całym imperium,
na kontynencie amerykańskim
i w wielu innych krajach.
Panie premierze.
Chcę powiedzieć wam kilka słów,
obywatele i obywatelki Wielkiej Brytanii i Imperium.
Jak potwornie niepojęte jest to,
że będziemy musieli kopać transzeje i przymierzać maski przeciwgazowe
z powodu sporu w odległym kraju
pomiędzy ludźmi, o których nic nie wiemy.
Zarówno Herr Hitler, jak i Czesi
w żarliwy sposób wyrazili swoje stanowiska odnośnie do Sudetów.
Herr Hitler powiedział mi prywatnie,
a wczoraj wieczorem powtórzył publicznie,
że gdy ten problem zostanie rozwiązany,
Niemcy nie będą miały więcej roszczeń terytorialnych w Europie.
Głupiec.
Na razie proszę, byście czekali
jak najspokojniej
na wydarzenia kilku najbliższych dni.
Dopóki wojna się nie zaczęła,
zawsze istnieje nadzieja, że uda się jej zapobiec.
I jak wiecie, będę pracował na rzecz pokoju
do ostatniej chwili.
Dobranoc.
Skończyliśmy, panie premierze.
Dobra robota, sir. Bezbłędnie.
Zdjęcie.
Tutaj. Jakbym czytał.
Świetnie. Dziękuję.
Bardzo płynne, sir.
Dziękuję.
Zawsze wyobrażam sobie, że mówię do osoby,
która siedzi w domowym fotelu.
Dziś było trochę trudniej,
bo ktoś jeszcze czaił się w cieniu.
Herr Hitler.
ODEZWA RADIOWA BRYTYJSKIEGO PREMIERA NEVILLE’A CHAMBERLAINA
Sam pan zaniesie do Kancelarii?
Tak. Jestem ciekawy reakcji Hitlera.
- A co potem? - Potem?
Potem.
- Potem mam spotkanie w Mitte. - Rozumiem. „Spotkanie”?
Tak.
Tajemnicze.
Więc do zobaczenia, Herr von Hartmann.
Pani Winter.
Na litość boską! Najpierw to.
Wszystko pod kontrolą. Leslie? Tak, można pakować.
Gdzie mam usiąść?
- Jesteśmy. - Ja siądę z przodu.
Dziękuję.
Więc ja usiądę z przodu.
Chodź, kochanie.
Chryste.
Arthurze?
Przepraszam. Nie spodziewałem się…
Cześć.
O co chodziło?
- Wystraszył mnie. - Czekał na ciebie.
Dobrze, że jesteś.
Muszę wziąć walizkę i wracać.
Mam mało czasu.
Nocujesz poza domem?
- Najwyraźniej, jestem potrzebny. - Tutaj też.
Co się dzieje?
Weź ubrania na tydzień i jedź z nim do twoich rodziców.
Powiesz mi, czemu?
Chcę, żebyście byli bezpieczni.
- Nie wyjadę bez ciebie. - Pamela. Niestety musisz.
Wieczorem może być za późno.
Powiedz im, że nie zostawisz syna.
Nie mogę…
- Pojedziesz jutro. - Nie. To zbyt ważne.
Nie bardziej od twojej rodziny.
- Oczywiście. - Kochanie…
Zostaw mnie!
- Jesteś nierozsądna. - Ja?
Stale histeryzuję wobec tego pieprzonego spokoju!
Nie ma dla ciebie ważniejszych…
To twoje małżeństwo.
To twoja rodzina!
Nie znosisz, gdy jestem zdenerwowana,
ale twoje milczenie mnie dobija!
Wyjedziemy spakowani za godzinę.
Nie żeniłeś się na siłę, Hugh.
Traktujesz to jak wyrok.
- Wybrałeś to. - Wcale…
Nie moja wina, że się rozczarowałeś.
- Nie mam na to czasu. - Oczywiście, że nie masz.
- Weź to. - Potrzebujemy dwóch osób do kanapy.
- Obrazy. - Najpierw to.
Szuka pan pracownika?
SZUKAM PRACY!
Szuka pan pracownika?
Paulie? Niemożliwe.
Franz Sauer.
- Mały Paulie! - Jak się masz?
Zarobiony po uszy. A ty? Gdzie idziesz?
Do ambasady brytyjskiej.
Z oficjalną odpowiedzią na odezwę Chamberlaina.
- Naprawdę? - Tak.
Poważnie?
Kto by pomyślał, że będziesz posłańcem
światowych przywódców?
- Ja chronię samego Führera. - Jesteś ochroniarzem?
Eskorta przyboczna.
Jeden z 27.
Gratuluję.
Paulie, jeden z 27.
Gratuluję.
Ale wszyscy wiedzieli, że kiedyś dotrzesz na szczyt.
- Ze mną było inaczej. - Nonsens. Zawsze wygrywaliśmy.
- Nie ja. - Zawsze.
- A w piłkę? - Nie.
Dzięki tobie.
Przeciwnicy robili w gacie na twój widok.
Nie mogli minąć. Nie mnie.
Dobra, nie zatrzymuję. Idź. Obowiązki wzywają.
Do zobaczenia, Franz.
Do zobaczenia, Paulie von Hartmann!
To nie pańskie ziemniaki.
Hugh! Zanieś od razu na górę do premiera.
- Co to? - Odpowiedź z Berlina. Szybko!
Dziękuję.
Zostawimy Czechosłowaków na pastwę nazistów.
Nie zostawimy ich.
Przepraszam. Odpowiedź Hitlera na odezwę.
Świetnie.
I?
Nie zmienił zdania.
A może…
Legat,
przyniesiesz z mojego biura egzemplarz Timesa?
Tak, sir.
Mam tu jeden.
- Dzisiejszy? - Tak.
Dobrze. Zobaczmy, co tu mamy.
- Przemówienie Hitlera, strona 17. - Siedemnasta, dobrze.
Jest. Dobrze.
Coś nie daje mi spokoju, odkąd to przeczytałem.
„Nie znaleźliśmy jednego wielkiego mocarstwa w Europie,
którego przywódca okazał tyle zrozumienia
dla cierpienia naszego narodu,
ile mój wspaniały przyjaciel, Benito Mussolini”.
- Rozumiesz? - Tak.
Ja chyba nie.
Jeśli Herr Hitler nie posłucha mnie,
to może posłucha swojego wspaniałego przyjaciela,
Benito Mussoliniego.
Legat, zabierz to do pokoju szyfrów
i każ natychmiast zatelegrafować
do Jimmy’ego Drummonda, naszego ambasadora w Rzymie.
Tak, panie premierze.
Minister spraw zagranicznych nie powinien o tym wiedzieć?
Do diabła z nim.
Legat, zapomnij, że to słyszałeś.
Szorować…
Patrzcie na nich. Patrzcie!
Tu właśnie jest miejsce Żydów.
Szorować!
Powiedziałem, szorować!
Szczeliny też. Szoruj! Mówię coś!
Jeszcze tutaj!
Patrzcie na niego, żydowska świnia!
Swoją obecnością plugawi ziemię!
Niesie twój oddech otuchę…
Pęknięcia też.
Szorować! Powiedziałem, szorować!
W ramionach twych
Delikatnie kołysze
Unosi sen już
Cichutko śnisz
O konstelacji gwiazd
Złotych lokach
W blasku Księżyca
I tęskno mi
Lecz nie zostaniesz…
- Przepraszam. - Zabłądziłeś?
Co?
To niecodzienne, podpułkowniku.
- Nie widziałem pana bez munduru. - Zaraz.
Andi, trzy sznapsy.
Trzy sznapsy, już podaję.
Mów.
Byli wszyscy najwyżsi rangą generałowie obrony.
Wszyscy zapewniali,
że istnieje silny opór przeciw wojnie z Czechami.
Na tę chwilę czekaliśmy.
Jutro o drugiej, gdy Hitler wyda rozkaz do inwazji,
wkroczy Wehrmacht.
- Jesteśmy do tego niezbędni. - Co to znaczy?
Idziemy do Kancelarii.
Upewniamy się,
że wszystkie wejścia są otwarte.
Damy sygnał do wkroczenia i aresztują Hitlera.
Wierzy pan, że Wehrmacht się mu sprzeciwi?
Wojna z Czechami…
To wojna z Wielką Brytanią i Francją.
Obłęd! Ostatnie, czego chcą generałowie.
Masz rację, Hans. Ale i tak nie ufam generałom.
Nie sprzeciwiają się mu.
Sprzeciwiają się wojnie, bo boją się ją przegrać.
To naprawdę jedyny plan?
Jedyny plan, jaki mamy, Erich.
To wszystko brzmi bardzo niepewnie.
A może się mylimy, myśleliście o tym?
A jeśli się mylimy?
A jeśli on ma rację i mówi prawdę?
Odzyska tylko terytoria należne Niemcom.
I na tym skończy.
Więc odejdź.
To prostak.
Hitler to bandyta.
Wierzy tylko w swoją prawdę. Nie zatrzyma się, ucierpi więcej ludzi.
- Skąd wiesz? - Nie spocznie!
Nie pora na dyskusje!
- Jutro… - Trzy sznapsy.
Jesteś z nami, Erich?
Załóżmy, że jutro aresztują Hitlera.
Co potem?
Zastrzelimy drania.
Jeśli się nie podda.
Jutro o drugiej padnie rozkaz do mobilizacji.
To nasz znak.
Przyjaciele, historia na nas patrzy.
Jutro wieczorem
ten koszmar się skończy.
I tęskno mi
Lecz nie zostaniesz
Zatańczmy w tę błękitną noc
Jeszcze ten raz
- Co? Chcecie go aresztować? - Taki jest plan.
- I myślisz, że się uda? - Tak.
Wehrmacht postawi się szefowi?
Niemożliwe, zobaczysz. Mój mąż był generałem.
Był nielojalnym dupkiem.
Wobec mnie. Nie wobec Hitlera.
Zatrzymamy go jutro po mobilizacji.
- Pozwolicie na to? - Tak, do cholery!
Nie zatrzymacie go, jeśli nie wywoła wojny.
Więc potrzebujesz tej wojny. To wypaczone.
Oczywiście, Helen. Bez przestępstwa nie ma aresztowania.
Co?
Zastanawiam się, czy ci ufać.
- Już mi zaufałaś. - To coś innego.
O co chodzi?
MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH
Co to jest?
Mam to z Ministerstwa. Dzisiaj zabrałam.
Co to jest?
To prawdziwy plan na Europę.
PROTOKÓŁ ZE SPOTKANIA W KANCELARII 5 LISTOPADA 1937 ROKU
Aresztują cię za to.
Wiem.
- Przerażające. - Co z tym zrobisz?
Co z tym zrobisz?
Proszę.
W razie potrzeby będę na górze.
Dobrze.
Masz dziś dyżur?
Tak, sir. Do rana.
To dobrze. Jakieś wieści z Rzymu?
Jeszcze nie, sir.
Ale nie od razu go zbudowano.
Właściwie to jeszcze nie skończyli.
- Studiowałeś na Oksfordzie? - Tak.
Wejdź. Zamknij drzwi.
Straszne tu przeciągi.
- Co studiowałeś? - Niemiecki.
Nauczyli cię pisać po angielsku?
Robili, co mogli.
Więcej mówiłem, niż pisałem. Zajmowałem się debatami.
- Debatami? - Tak, sir.
Więc dobrze trafiłeś.
Tutaj wszyscy ciągle debatują.
Chcę cię o coś prosić.
To trochę niestosowne, ale to moja jutrzejsza mowa do Izby Gmin.
Ale chyba czegoś jej brakuje
i może jakiś absolwent Oksfordu,
który debatuje i czyta po niemiecku,
zdoła ją odrobinę poprawić.
- Mógłbyś? - Oczywiście.
Dziękuję.
- Świetnie. Dobranoc. - Dobranoc, sir.
Pamiętajcie o aparatach.
Żadnych wieści z Rzymu.
Jeszcze wcześnie.
Bądźmy cierpliwi i czekajmy.
Wiesz,
chętnie dam się tu rozstrzelać, jeśli zapobiegnę wojnie.
Chodź.
Wolałabym, żebyś tak nie mówił.
Nie przed lunchem.
Byłeś za młody, by służyć w Wielkiej Wojnie.
A ja byłem za stary.
Z jakiegoś powodu pogorszyła sprawę.
To straszna udręka
widzieć takie cierpienie i…
czuć się tak bezsilnym.
Teraz zawsze…
gdy mijam wojenny pomnik
lub odwiedzam jeden z tych ogromnych cmentarzy we Francji,
gdzie leży tylu mych przyjaciół,
przysięgam sobie, że jeśli będę w sytuacji,
w której będę mógł zapobiec podobnej katastrofie,
to zrobię wszystko…
poświęcę wszystko,
by utrzymać pokój.
To dla mnie świętość.
Rozumiem.
Nie chodzi o brak militarnej gotowości.
Temu można zaradzić, zajmujemy się tym.
Obawiam się raczej o duchowe zdrowie naszego narodu,
gdy nie zobaczy, że przywódcy robią absolutnie wszystko,
by zapobiec kolejnemu konfliktowi.
Bo jednego jestem pewien.
Jeśli nadejdzie,
następna wojna będzie nieskończenie gorsza
od poprzedniej.
Przetrwają ją tylko wielkim hartem ducha.
- Neville. - Nie.
Już dobrze.
Chodź. Chodźmy do środka.
To Joan, panie Legat. Jest najszybsza.
Joan, przerwij na chwilę.
Pan Legat prosi, żebyś przepisała przemowę premiera.
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Dziękuję, że znalazła pani czas. - Nie ma za co.
Proszę zrobić cztery kopie.
Na czerwono to poprawki, proszę je wstawić.
Oczywiście, dziękuję.
Może się pan trochę odsunąć?
Przepraszam.
Pani…
Wystarczy Joan.
Jeśli chce pan wiedzieć, skąd jestem,
odpowiedź brzmi z Nottingham.
Tak?
Przepraszam za spóźnienie.
Legat, dobrze.
Nie możemy stracić połączenia z Berlinem.
Syers jest na linii z Rzymem, więc ty usiądź tutaj…
Weź krzesło.
Utrzymuj połączenie i nasłuchuj wiadomości.
- Poradzisz sobie? - Oczywiście.
Czego nasłuchuję?
Czy Mussolini interweniował.
Premier musi wiedzieć, nim przemówi do Izby Gmin.
Kończy nam się czas.
Tak. To boleśnie oczywiste.
- Masz coś? - Nie.
Co…
Niestety musimy iść.
- Tak. Wiem. - Za 10 minut przemowa przed Izbą Gmin.
- Nic? - Nic, sir.
- Jest połączenie? - Tak. Brak odpowiedzi.
Sir.
Dobrze już!
Jeśli wieści przyjdą w trakcie przemówienia,
natychmiast je przekaż.
Dobrze, sir.
- Jest Ann? - Wyszła pierwsza.
Będzie na galerii. Tak jak ja.
- Pański kapelusz. - Dziękuję.
Niech Bóg pana błogosławi, panie Chamberlain!
Powodzenia, sir.
Popieramy pana. Niech Bóg pana błogosławi.
- Halo. - Mówi ambasador.
Panie Henderson, mówi Hugh Legat, sekretarz premiera.
Właśnie wróciłem od Herr Hitlera. Gdzie jest premier?
Rząd Jego Królewskiej Mości
mógł powziąć
trzy alternatywne kierunki działania.
Mogliśmy zagrozić Niemcom wojną,
gdyby zaatakowali Czechosłowację.
Mogliśmy stanąć z boku, pozwolić, by sprawy potoczyły się swoim torem.
I wreszcie mogliśmy spróbować
osiągnąć pokojowe rozwiązanie w drodze mediacji.
Słuchajcie, słuchajcie.
Wiem dobrze, że naraziłbym się na krytykę,
ujmując…
Wiadomość z Berlina.
…godności urzędu brytyjskiego premiera,
oraz na rozczarowanie.
Może nawet na gniew,
jeśli nie osiągnąłbym zadowalającego porozumienia.
Chcę
przekazać Izbie,
że właśnie dotarły do mnie wieści z Berlina.
Herr Hitler
odłożył mobilizację.
Co więcej,
zaprosił mnie
wraz z signorem Mussolinim
i premierem Francji, Monsieurem Daladierem,
na spotkanie jutro w Monachium,
by rozstrzygnąć sprawę Sudetów.
Panowie.
Zaczęło się?
Mussolini skłonił Hitlera do konferencji z Chamberlainem i Daladierem.
Jutro w Monachium.
Poświęcą Sudety, by zapobiec wojnie.
- Do diabła! - Robią dokładnie to, czego chce.
- Wehrmacht się mu sprzeciwi? - Nie ma mowy.
- Nic z tego. - To koniec?
- Do cholery! - Proszę.
Przepraszam.
Co panowie zamierzają?
Wszystko już postanowione. Konferencja to formalność.
Musisz spotkać się z Chamberlainem.
Nie dopuścić do tego porozumienia.
Dobrze, że humor dopisuje.
Pokaż mu dowód.
- Jaki dowód? - Hitler chce wojny i podboju.
Posiadam dokument.
Jaki dokument?
Zaufajcie mi, proszę.
- Paul. - Zaraz…
Chwila…
HUGH LEGAT
Hugh Legat, jeden z sekretarzy Chamberlaina.
Zorganizujesz mu przyjazd do Monachium? Jako część angielskiej delegacji?
Spróbuję.
- Spodziewa się… - Nie.
Ale pomoże nam.
Dobrze.
Zrobię, co w mojej mocy.
Panowie.
Wpiszesz Paula na konferencję?
Spróbuję dodać cię jako tłumacza.
Muszę wracać.
Co się dzieje?
Przemycasz nielegalne dokumenty
na międzynarodową konferencję
i tajne spotkanie z brytyjskim premierem
pod nosem Führera?
Tak.
Paul?
Więc miej to przy sobie.
Używałeś już?
Jako dzieci strzelaliśmy do królików.
To co innego.
Zasada jest taka sama, prawda?
Dzięki.
Sir Alexander? Dostałem wiadomość, chciał mnie pan widzieć.
Legat. Tak.
Zamknij drzwi.
O co chodzi, sir?
To pułkownik Menzies z MI6.
- Pułkowniku? - Dobry wieczór.
Nazwisko Paul von Hartmann jest panu znane?
Legat?
Tak.
Tak. Studiowaliśmy razem na Oksfordzie.
Kiedy go ostatnio widziałeś?
Latem 1932 roku. Odwiedziłem go w Monachium.
Wszystkie drogi prowadzą do…
- A później? - Nie.
- Czemu nie? - Posprzeczaliśmy się.
- O co? - O politykę.
I więcej się nie kontaktowaliście?
Nie, sir.
Proszę nam wybaczyć te pytania,
ale musimy zrozumieć, co pana łączy
lub łączyło z tym Niemcem.
Zdaje się, że pana przyjaciel jest w tajnej opozycji wobec Hitlera.
Jego stanowisko w MSZ daje mu dostęp do tajnych materiałów.
Którymi chce się z nami podzielić,
a właściwie to z panem.
Co pan o tym sądzi?
Jestem zaskoczony.
Ale…
czy zamierza pan to wykorzystać?
Nie rozumiem.
Posiada pewien dokument,
bardzo chcemy wiedzieć, co w nim jest.
Poleciałby pan jutro do Monachium,
spotkał się z von Hartmannem i zdobył dokument.
Słucham?
Nie obędzie się bez ryzyka.
Technicznie rzecz biorąc, to będzie akt szpiegostwa w obcym kraju.
Sir, chyba nie jestem do tego…
Nikt nie jest, ale poradzi pan sobie.
Obowiązek wzywa, Legat.
- Nie wiem, co powie Cleverly… - Zajmiemy się nim.
Oczywiście. Znamy Oscara.
A premier nie musi wiedzieć.
Cóż…
Powodzenia, panie Legat.
Rzesza Niemiecka! Głosujcie na Rzeszę Niemiecką!
Który rząd ma rację? Odpowiedź brzmi…
Oddaj swój ważny głos!
- Polecono mi bar „Hubers”. - Tak, znamy go.
- Znamy. - Co?
- Znamy Hubers. - Świetnie!
Niezbyt.
Tak, świetnie.
Piwo jest tanie i mają muzykę na żywo.
Wierz mi, okropnie rzępolą.
Uwielbiam rzępolenie.
- Ja też. - Widzisz?
To jego wakacje. Jest gościem.
Hugh wybiera, gdzie pijemy.
Pić!
Idźcie. Podobno jest jeden. Wziął tam kawę.
Mam na liście, z której się nabijaliście.
Nie chcę iść na ten wiec.
Ale ja chcę iść.
Nie pójdziesz.
Słucham?
Jesteś zbyt pijana.
Rozumiem. Jestem zbyt pijana.
Idę.
Ja nie idę. Nie z wami.
Dobrze. To nie idź.
Hugh pójdzie.
Muszę?
Musisz go zobaczyć.
Skoro to idiota, to go ignorujcie.
Nie możemy. Jest niebezpieczny.
Dolewacie oliwy do ognia.
On tego chce. Chce waszej uwagi.
Mówi o ważnych sprawach!
Nie bez powodu ludzie tam przychodzą.
- Paul, to fanatyk i dewiant. - Właśnie.
Ludzie w tym kraju zapomnieli, co czyni ich narodem,
wreszcie ktoś może ich poprowadzić
i przypomnieć im o wielkich narodowych…
Jak w ogóle można na niego głosować.
Głos na Hitlera to nie głos przeciw Żydom.
- Nie przeciw Żydom? - Nie!
To głos za przyszłością.
Przyszłością?
Tak!
Jaką?
Pokażę ci!
Ty! Mogę cię o coś spytać?
Co?
- Na kogo głosujesz? - A co?
Co myślisz o Hitlerze?
Dzięki Hitlerowi znów jesteśmy dumni z bycia Niemcami!
- Dzięki! - A ty na kogo?
- Hitlera! - Dzięki.
Widzisz? Przyszłość.
Tak!
Paul, bądź ostrożny, bo ludzie się boją.
Tak, boją się zmiany.
Paul,
ludzie wyjeżdżają z kraju.
Rodziny płyną do Ameryki.
Niech płyną, jeśli chcą.
- Wcale nie chcą! - Bzdura!
Nie chcą już tu mieszkać.
Boją się żyć w tym kraju. To nie są bzdury!
Niemcy, o których mówisz, są zbudowane na cierpieniu innych.
Anglik prawi o wykorzystywaniu ludzi.
Dobra.
Rozumiem. Jestem hipokrytą. Ale umiem poznać fanatyzm.
Fa-na-ty-zm.
Masz mnie za fanatyka?
Uważam, że on jest fanatykiem, a ty go bronisz.
- Brzmisz jak on. - Pieprz się!
Co? Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie podoba mi się ten ton.
Nie podoba mi się, że gadasz, jakbyś to rozumiał!
Chyba nie wiesz, że to poczucie…
Nie! Nie masz pojęcia o mnie i o Niemczech!
Wy nigdy nie zapominacie o swoim zwycięstwie!
- Cicho! - Właśnie.
Mówisz do mnie jak do dziecka. Mam ci dziękować?
Mam dość bycia wdzięcznym! Mam was dość.
Pau…
Przepraszam.
Nie musisz przepraszać.
Nie rozumiem.
Zawsze lubiliśmy się prowokować.
Było zabawnie, ale to co innego.
Nigdy go takim nie widziałem.
Ja też.
To znaczy…
Pójdziemy
zobaczyć fanatyków i dewiantów?
Tak.
JEROZOLIMA
Heil Hitler.
- I? - Twoje dokumenty.
Ledwo wciągnęli cię na listę.
Gotowy?
Idziesz?
Ktoś musi pilnować, żebyś nie zrobił nic głupiego.
Idź. Widzimy się w Monachium.
EMIGRUJCIE! DO JEROZOLIMY!
To pana przedział.
Dziękuję.
- Ciasno, ale przytulnie, co? - Tak!
Helmut, żadnego zaglądania do kobiet.
Jasne, znasz mnie.
To ja.
- Ktoś już tam jest. Halo? - Tak.
Paulie?
Witaj, Frank.
Co tu robisz?
Potrzebują mojej pomocy…
Rozumiem.
…z tłumaczeniem.
- Nikt mi nie mówił. - Decyzja na ostatnią chwilę.
To twoje łóżko?
Tak.
Więc jesteśmy współlokatorami.
Tak.
- Jak kiedyś! - Tak, świetnie!
Genialnie, prawda?
Świetnie.
Mogę? Jedną chwilę.
Tak.
- Zaraz wracam. - Na razie.
Dziękuję, Legat.
Nie chcemy iść na drugą wojnę.
Bardzo mi miło. Nie dopuszczę do tego.
- Uda się panu. - Dzień dobry.
Musimy wejść na pokład.
Premierze?
Sir?
Proszę, premierze.
Dziękuję. Wystarczy.
- Pozwól, że coś powiem. - Musimy lecieć.
Gdy byłem chłopcem,
powtarzałem sobie:
„Jeśli za pierwszym razem się nie uda,
próbuj, próbuj, próbuj znowu”.
I to właśnie robię teraz.
Powodzenia.
Przyłapałeś mnie.
Mogę ci w czymś pomóc?
Źle to wygląda, ale to nic osobistego.
Mamy rozkazy.
Ulżyło mi, bo wszystko jest w porządku.
Możesz spakować.
Dziękuję bardzo.
Daj spokój, Paulie. Jesteś zły?
Gniewasz się? Paulie się gniewa?
Paulie się obraził!
Paulie, no dawaj!
Broń się!
- Von Hartmann? - Tak.
Dr Schmidt. Główny tłumacz. Ma pan chwilę?
- Oczywiście. - Miło mi poznać.
Cieszę się, że nie wszystko będzie na mojej głowie.
W Monachium
będę towarzyszył Führerowi, Duce,
premierowi i przewodniczącemu rady.
Pan zajmie się drobniejszymi sprawami.
Jakie inne języki pan zna?
Francuski, włoski i odrobinę, naprawdę odrobinę ros…
Rosjanie nie są zaproszeni, Czesi też.
Bez obaw. Później wszystko wyjaśnię.
Ale obecnie Führer czeka na skrót wiadomości prasowych.
Zajmie się pan tym?
- Teraz? - Tak, teraz.
Co mam zrobić?
Patrzeć mu w oczy.
Nie odzywać się niepytanym.
I nie śmierdzieć dymem.
Jeśli poczuje dym, wyrzuci pana.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Von Hartmann z prasą dla Führera.
Kto to napisał?
To artykuł wstępny w The London Times, mein Führer.
Był pan w Anglii?
Dwa lata na Oksfordzie.
Słyszę.
Von Hartmann.
Jest pan ambitny. To dobrze.
I inteligentny. Dobrze.
Ma się pan za inteligentniejszego?
Czytam w ludziach.
Jak profesorowie czytają książki.
Oksford.
Widzę, kim pan jest.
A pan widzi mnie?
Tak, mein Führer.
Zna pan angielski. Co oni myślą?
Nie doceniają pana.
Zgadza się.
Mapy, mein Führer.
Naniesiono nowe granice.
Mamy 40 dywizji, którymi możemy zniszczyć Czechów.
Dokonalibyśmy tego w tydzień.
Tak, mein Führer.
Pociąg jedzie w złym kierunku.
Po co te objazdy?
Dobrze, dziękuję.
MONACHIUM
CHCEMY POKOJU
POKÓJ W EUROPIE
WITAMY, PANIE PREMIERZE
Jak lot?
Bardzo niewygodny.
Bolą mnie plecy.
- Spójrz. - Podać coś do picia?
Tak. Odrobinę whiskey i wodę.
- Witam. - Dzień dobry.
Nasz przyjaciel, Hermann Göring.
Jak się pan ma?
Przepraszam.
Dzień dobry.
Witam.
Uwaga!
Pomówimy u góry. Powiedz im.
We czwórkę. Ty i po jednym doradcy.
Tak, mein Führer.
Dziękuję.
…z pewnością siebie.
To prawda.
Oddam mu resztę.
Potrzebuję zegarka. Proszę pożyczyć.
Pewnie myśli, że nie oddam. Ma Führera za złodzieja zegarków.
Ma się za mądrzejszego.
Miejmy to już za sobą.
Dobrze.
Jak rozumiem, za silny.
Przepraszam, Wasze Ekscelencje.
Panie premierze,
Monsieur le président du conseil.
Führer zaprasza do biblioteki
w celu rozpoczęcia rozmów.
Chodźmy.
Sugeruje, by przywódca miał jednego doradcę.
Cóż, wybacz, Henderson. Horace, lepiej, żebyś to był ty.
Przepraszam na chwilę.
Trzeba było nalegać, by Czesi byli na negocjacjach.
Rozdzierają cholerny kraj i nie ma…
Proszę przestać się wiercić. Zniszczy pan krzesło.
- Halo. - Tu Cleverly.
- Mówi Legat. - Gdzie jest premier?
Od godziny wszyscy są na konferencji.
Dobrze.
Sir Horace prosił, bym tu został, ale…
Pilnuj połączenia.
Pan wybaczy, na konferencji bardziej przydałbym się premierowi.
Rób swoje.
Ale nie przyjechałem tu…
Absolutnie wykluczone!
Zostań, gdzie jesteś.
Halo? Sir?
Halo?
Jeśli Londyn znów zadzwoni,
powiem, że rozmawia pan z kierownikiem hotelu.
Na pewno uwierzą.
Idź.
- Przepraszam. - Ostrożnie!
Dowód, proszę.
- Przepraszam. Sir Neville? - Tak.
Jestem Hugh Legat.
Legat. Oczywiście. Co pan tu robi?
Miałem kilka pytań z Londynu.
Sir Horace tu jest?
Jest z premierem i innymi przywódcami.
Może mi to pan przekazać?
Nic pilnego.
Panie Hartman, zauważył pan, ile razy Göring zmienił dziś ubiór?
Widzę go już w trzecim mundurze.
Żeby pana to nie… Schmidt pana potrzebuje.
Führer chce, by dołączyli ambasadorzy.
Pan François-Poncet i pan Henderson.
- Jak idzie? - Nie wiemy.
Panie ambasadorze.
- Herbaty? - Dziękuję.
Poproszę herbatę.
Już podaję.
Wasza Ekscelencjo.
Dołączy pan do przywódców w bibliotece?
Wreszcie.
Idź za mną. Żeby nikt nie widział.
Gdzie ty idziesz?
- Ma pan chwilę? - Nie. Przepraszam.
Dziękujemy.
Cholera.
HUBERS
- Śledzili cię? - Nie wiem.
Nie przywykłem do tego.
Witamy w Nowych Niemczech, Hugh.
Jesteśmy tu bezpieczni?
Tak jak wszędzie.
Spokojnie. Zamówię piwa. Wypijemy je.
Będziemy słuchać muzyki i mówić tylko po niemiecku.
Przepraszam. Poproszę piwo? Dwa jasne.
Ożeniłeś się?
Tak.
Szczęśliwie?
Tak sobie.
A ty?
Nie.
Starzejesz się.
A ty nie musisz się nawet golić.
Gdzie Lena?
Nie rozmawiamy już ze sobą.
Przyjemność po mojej stronie. Zdrowie.
Hugh, my dwaj, ty i ja,
tylko my możemy powstrzymać Hitlera.
Zawrą porozumienie. Jutro albo pojutrze.
Wiem. W tym problem.
Czemu?
Porozumienie umocni Hitlera.
Zapobiegamy wojnie.
Nie, nie zapobiegacie.
Wiem, to okropne, że Czesi stracą te terytoria,
ale jeśli jutro zaatakujecie,
zginą dziesiątki tysięcy niewinnych ludzi.
Tak.
A jeśli jutro nie zaatakujemy, niedługo mogą zginąć miliony.
Miliony.
Nie macie pojęcia, kim on jest.
Inaczej by was tu nie było.
Czego ode mnie chcesz?
Spotkania z Chamberlainem.
Wieczorem.
Pomóż mi. Jesteś jego sekretarzem. Sekretarze przygotowują spotkania.
- Ale nie tajne z tobą. - Musi być sposób.
Niemożliwe. I co chcesz mu powiedzieć?
Co chcesz mu powiedzieć?
Że Hitler to straszny człowiek?
Wierz mi, on to wie.
Mogę to udowodnić.
Bawi cię to?
Zapomniałem, jaki jesteś.
- Nie chcesz mi pomóc. - Nie potrafię.
Nie mogę! Nie z prywatnym spotkaniem.
Ale jeśli masz informacje, o których powinniśmy wiedzieć,
mogę spróbować przekazać je premierowi.
Zanim coś podpisze?
Spróbuję.
Tak.
Przepraszam.
Nie czyta pan już może Der Stürmera?
- Proszę. - Tak? Mogę zatrzymać?
- Tak. - Na pewno?
- Tak. - Dziękuję.
PRASKA CENTRALA ŻYDÓW
Nie patrz.
Włóż pod pachę, do cholery.
Tak. Przepraszam.
Jesteś beznadziejnym szpiegiem. Powinieneś być w domu z żoną.
Właściwie to ulga, że się wyrwałem.
Niech zgadnę. Uważa, że jesteś nieobecny.
Odtrącasz ją.
Zgadza się.
Zrób coś z tym.
I dokończ piwo.
Zobaczymy się jeszcze? Bo gdybyś
musiał wyjechać, zajęlibyśmy się tobą w Londynie.
Nigdy nie opuszczę Niemiec. Nigdy.
Ściśle tajne.
Berlin, 10 listopada 1937 roku.
Führer rozpoczął od wyjaśnienia, że to kwestia przestrzeni.
Niemiecka rasa liczy ponad 85 milionów ludzi
zbitych w znacznie ciaśniejszą wspólnotę rasową niż w innych krajach.
Zaradzić na to można jedynie zdobywając przestrzeń życiową.
A tego można dokonać wyłącznie przy użyciu siły.
Jak popołudnie, Herr von Hartmann?
Męczące, Frau Winter. A pani?
Trzymam się.
- Spotkał pan angielskiego przyjaciela? - Tak.
- I? - Zobaczymy.
Coś się stało?
Można tak powiedzieć.
Mamy porozumienie.
O natychmiastowym przekazaniu Sudetów…
- Gratulacje. Świetna robota. - Dziękuję.
…niemieckiej rzeszy.
Dostaniemy wszystko.
Myślałem, że to potrwa przynajmniej do jutra.
Tak, gdyby Chamberlain postawił na swoim.
Próbował zmęczyć Führera drobnymi szczegółami.
- To liczykrupa. - Podpisali już?
Co? Dokumenty są przygotowywane. Podpiszą po kolacji.
I proszę poprawić krawat.
Zaproszono nas do sali jadalnej z Führerem.
- Boże. - „Boże”? Von Hartmann.
To wielki zaszczyt.
- Tak. - To prawda, Fräulein…
- Frau Winter. - Frau Winter.
Anglicy i Francuzi nie zostają na kolacji.
Stracili apetyty.
- Mamy ich zastąpić. - Dr. Schmidt!
Chyba znowu jestem potrzebny.
Ledwo uszliśmy z życiem.
Führer jest wegetarianinem. Nalega, by nie podawać mięsa.
- Naprawdę? - Tak.
Na lunchu w Kancelarii z najwyższym dowództwem
podano Sellerie-Schnitzel.
- Musso by się ucieszył. - Tak.
Później z miejsca pognałem do pobliskiego rzeźnika.
- Po kiełbasę. - Rezolutnie.
Tak. A kiedy wychodziłem,
w drzwiach stanął Hermann Göring.
Z wygłodniałym wyrazem twarzy.
- Umieraliśmy z głodu. - Sir…
Nie teraz, Legat.
Proszę za dużo nie pić.
Tylko zwilżyć usta.
Przed nami jeszcze dużo pracy.
Jutro świat patrzy na Monachium i nasze tłumaczenia.
Oczywiście.
Nie pozwólmy sobie na błędy.
…coś potrafi, to niezły negocjator.
Panie premierze, jutro rano
miliony matek będą dziękować panu
za ocalenie ich synów przed okrucieństwem wojny.
Nie.
Bez przesady.
- Mogę na słowo? To dość pilne. - Nie teraz.
Powinieneś odpocząć przed podpisaniem, Neville.
Chyba się zdrzemnę.
- W pokoju masz kanapkę. - Dziękuję.
Legat. Dasz mu chwilę odetchnąć?
- Tak. - Pada z nóg.
Nie spał od 15 godzin.
Dobrze. Przepraszam.
Zjedz z nami.
Dobrze.
- Przepraszam. - Von Hartmann?
Dokąd to?
Przepraszam, mein Führer. Jestem potrzebny przy tłumaczeniu umowy.
Proszę podejść.
Pamiętam o osobistych zobowiązaniach.
Dla Niemiec jestem gotów na nieuczciwość po tysiąckroć.
Dla siebie nigdy.
Nie kradnę zegarków.
Dziękuję, mein Führer.
Za zdrowie naszych włoskich przyjaciół.
I za Führera.
Za Führera.
Jeden z włoskich delegatów chwalił tutejszą kuchnię.
Tak, niczego sobie.
Co polecasz?
- Polecam Hachsen. - Co to?
Golonka, bardzo chrupiąca.
- Sir Horace! - Tak?
Mógłbym do panów dołączyć?
Tak, oczywiście.
- Czytałeś? - To tajne.
- Jeśli się dowiedzą… - Rozmawiałeś z premierem?
Mów ciszej! Jeszcze nie.
Wiesz, że niedługo podpiszą?
Niełatwo przy nim poruszyć jakiś temat.
- Więc ja to zrobię. - Nie bądź głupi.
To ostatni moment. Rozumiesz?
Nie chcę żałować, że nic nie zrobiłem!
Ja też. Pomówię z nim, kiedy będę mógł.
- Teraz. Zróbmy to razem. - Nie!
- Dlaczego? Stoimy na krawędzi. - Zdajesz…
Stoimy na krawędzi.
Paul!
- Przepraszam. - Co się z tobą stało?
Musimy spróbować, Hugh.
Proszę, musimy spróbować.
To zakończy moją karierę.
Gdzie dokument?
W moim pokoju.
Chodź.
Czy w pobliżu jest inny hotel?
Zadzwonię.
Dziękuję, byłoby miło.
I czy możemy dostać ręczniki pod prysznic,
byłoby wspaniale.
Posłuchaj.
Jest stary i wyczerpany.
Przekażę mu dokument, a jeśli cię przyjmie,
na miłość Boską, nie praw mu morałów.
- Same fakty. - Dobrze.
Zaczekaj tu.
Przepraszam.
Nie. Wejdź, Legat. To tylko pomiar ciśnienia.
Na szczęście chyba przeżyję kolejny dzień.
- Dobranoc. - Dobranoc, Joseph. Dziękuję.
Co takiego nie może czekać?
Zdobyliśmy ważny dokument.
Zdobyliśmy?
Ja zdobyłem dokument.
Co to jest?
Protokół z listopada ubiegłego roku ze spotkania Hitlera z dowódcami.
Hitler wyraźnie opowiada się za wojną o podbój.
Jest po niemiecku, ale sądzę, że autentyczny.
I szczery.
Jak ten dokument do nas trafił?
Przyjaciel dał mi go w dyskrecji.
- Przyjaciel? - Niemiecki dyplomata.
Czemu chciał powierzyć go nam?
Powinien sam to wyjaśnić. Czeka na zewnątrz.
- Czy sir Horace o tym wie? - Nie, sir.
Nikt nie wie.
Nadużywasz swoich kompetencji.
Nie mogę przyjąć niemieckiego dyplomaty.
Rozumiem, ale ryzykuje życiem, by pana zobaczyć.
Nie…
To nader niestosowne.
Wiem, sir.
Dobrze.
Trzy minuty. Ani chwili dłużej.
Masz trzy minuty.
Paul von Hartmann z niemieckiego MSZ.
- Miło mi. - Dziękuję.
To raczej nierozsądne. Dla nas obu.
Proszę siadać. Zamknij drzwi, Legat.
Lepiej do nas dołącz, Legat. Chodź.
Do rzeczy.
Ten dokument jest dowodem, że Hitler kłamie,
twierdząc, że nie ma więcej roszczeń terytorialnych.
Wręcz przeciwnie,
planuje nieprzerwanie poszerzać granice kraju.
Dlatego proszę, by nie podpisywał pan porozumienia.
Co?
Panie premierze.
Adolf Hitler to potwór.
To szaleniec.
Nie możecie dać mu tego, czego chce. Będzie chciał tylko więcej.
Będzie cierpieć coraz więcej ludzi.
To jest dowód.
Podziwiam pańską odwagę, młodzieńcze.
Ale dam panu lekcję politycznego realizmu.
Mieszkańcy Wielkiej Brytanii nie chwycą za broń
z powodu lokalnego sporu o granicę.
To nie tylko lokalny…
Co do tego, co Hitler
zrobi lub nie zrobi w przyszłości, poczekamy i zobaczymy.
Poczekamy, zobaczymy…
Moim jedynym celem tutaj jest natychmiastowe zapobiegnięcie wojnie,
żebym mógł zacząć budować trwały pokój.
Nie będzie trwałego pokoju.
Ale muszę próbować!
Najgorsze, co mogę zrobić, to odejść z tej konferencji.
Jeśli pan to zrobi, to wysoko postawieni wojskowi są gotowi,
ruch oporu, by go obalić.
- Czemu jeszcze tego nie zrobili? - Zrobią…
Nie mogę polegać na jakimś ruchu oporu,
który według pana istnieje w niemieckiej armii.
Cóż.
Sądzę, że powinien pan
zabrać to z powrotem.
Nie.
Proszę to zatrzymać. Przeanalizować.
To jest polityczny realizm.
Teraz jest pan bezczelny.
A pan ściska dłoń człowiekowi, który gardzi tym, co pan reprezentuje!
Okłamuje pana. Nigdy się nie zatrzyma.
Nie przestanie. Nigdy nie przes…
Dziękuję za pana czas.
Proszę nie podpisywać porozumienia.
Pozbądź się tego.
Muszę przyznać, Legat,
że bardzo się na tobie zawiodłem.
Panie przewodniczący.
Dziękuję za współpracę.
Sądzę, że osiągnęliśmy dobre porozumienie.
Miło znowu widzieć.
Monsieur Daladier. Był pan na kolacji?
Są.
…Czechów nie ma, biorąc pod uwagę okoliczności.
Jest Monsieur Daladier.
Panie Daladier, jak kolacja?
Przepraszam, byliśmy akurat na rozmowach.
To bardzo ekscytujące.
Szuka pan kogoś?
Tak, dziękuję. Chodzi o konferencję prasową.
Kto się tym zajmuje?
Miłego pobytu w Monachium, panie Legat.
Cholera jasna.
Czego od niego chciałeś?
Nasz fotograf może być przy podpisaniu?
Nie ma szans.
Tylko osobisty fotograf Führera może robić zdjęcia.
Przepraszam, jeśli narobiłem ci wstydu.
To ja powinienem przepraszać.
Co zrobiłeś z dokumentem?
Znajdę w Londynie przychylniejsze forum.
Nie pójdzie na marne.
- Panowie! - Lepiej przerwijmy.
Führer ma przyjemność zaprosić państwa do biblioteki na ceremonię podpisania.
- Panie premierze. - Dobrze.
Duce, monsieur président du conseil, Ekscelencje, panowie.
Proszę tędy.
KARY WIĘZIENIA ZA PRZESTĘPSTWA POLITYCZNE
MONACHIUM, 29 WRZEŚNIA 1938 ROKU. ADOLF HITLER
NEVILLE CHAMBERLAIN
Kto tam?
Otwórz.
Chcę ci coś pokazać.
Teraz?
Tylko tyle mamy czasu.
Daj mi dwie minuty.
Możesz do niej mówić.
Nie odpowie, ale może usłyszy.
Lena?
To ja, Hugh.
Co się stało?
Rozstaliśmy się.
Po twojej wycieczce do Monachium.
Jak się tu znalazła?
Aresztowano ją na proteście w 1935 roku
i wysłano do obozu dla kobiet w Moringen.
Gdy dowiedzieli się, że jest Żydówką…
byli brutalni.
Powiedzieli, że wypadła z okna.
Nie wątpię.
Ale przedtem wycięli jej na plecach Gwiazdę Dawida.
Wiedziałem, że to rasista.
Myślałem, że można oddzielić te okropne rzeczy o Żydach.
Jak?
Ale nie można tego oddzielić.
Jeśli są zdolni do tego,
są zdolni do wszystkiego.
Lena to wiedziała.
Tak.
Mogę?
Podzielimy się?
Co zrobisz?
Nie przestanę.
Za kilka godzin przedstawiam Hitlerowi skrót prasy.
Podobno mnie polubił.
Może to szansa, by coś zrobić.
Co chcesz
- Jak? - To wszystko rozwiąże.
Zabiją cię za samo myślenie o tym.
Mam pistolet.
Może będę z nim sam na sam.
Przestań!
Nie bądź głupi.
Wezmę dokument do Londynu. To coś zmieni.
Pewnie więcej gadania, tak.
- Tak, więcej. - Muszę walczyć.
Nie musisz walczyć!
Nie wybieramy czasów, w których żyjemy.
Możemy tylko wybrać, jak postąpimy.
Nie musisz walczyć, musimy rozmawiać!
Muszę walczyć!
- Nie! - To moja odpowiedzialność!
Rozumiesz?
Inaczej mogę sobie strzelić w łeb.
Są inne sposoby. Rozmowy, dyskusje…
- Nie ma. - Zawsze jest nadzieja!
Nadzieja to czekanie na działanie innych.
Bez niej byłoby nam dużo łatwiej.
Będę tęsknić.
Żegnaj.
- Witam. - Witam.
Nieco wcześnie na spacer.
Tak.
Nie mogłem spać. Musiałem oczyścić umysł.
W porządku?
- Co tu robisz? - Szukam cię.
Premier wstał i chce cię widzieć.
- Podobno mnie pan szukał. - Legat. Dzień dobry.
Masz może gdzieś ten egzemplarz Timesa
z przemową Hitlera?
Włożyłem go do pana kasetki.
Wspaniale. Poszukasz go?
Rozmawialiśmy wczoraj wieczorem.
Poprosiłem o spotkanie dziś przed odlotem.
Z kim?
Z Herr Hitlerem.
Zgodził się?
Nie mógł odmówić.
Przyprowadziłeś wczoraj wyjątkowo aroganckiego jegomościa.
- Bardzo przepraszam, sir. - Dziękuję.
- Mówiłeś o tym komuś? - Nie.
To dobrze. Ja też.
Jego argumenty były naiwne,
ale nie bezskuteczne.
To tu.
Zabierz to, proszę, do Wilsona.
Poproś, by na tej podstawie napisał krótkie oświadczenie woli.
Odtąd, dotąd.
Sir, nie rozumiem.
W poniedziałek wieczorem
Hitler publicznie ogłosił,
że pragnie trwałego pokoju między Niemcami a Wielką Brytanią.
- Tak. - Chcę przeredagować jego deklarację.
- W formie wspólnego oświadczenia. - Oświadczenia?
Pod którym on i ja możemy się dziś podpisać.
No dalej. Idź już. Załatw to.
I napij się kawy. Jesteś ledwo przytomny.
„Uważamy, że wczorajsze porozumienie
symbolizuje wolę naszych dwóch narodów,
by nigdy więcej nie toczyć ze sobą wojen”.
Premier chyba wie, że to nie ma żadnej mocy prawnej.
- Nie jest głupi. - W co on gra?
Nie mam pojęcia. Usłyszałem o tym pół godziny temu.
- Masz? - Tak.
- Dobrze. - Może za długie.
- A jeśli odmówi? - Po co miałby to robić?
To jego własne słowa.
Nie musi się ich trzymać.
To symboliczne, Horace.
Wczorajsza umowa rozstrzyga tylko drobny spór.
Będą inne.
Chcę, by do pokoju zobowiązał się publicznie.
Legat, dopilnuj, by samochód był o 11.00.
Do Führerbau?
Nie.
Moje imię jest przed jego. Powinno być na odwrót.
Na odwrót, dobrze.
Chcę się z nim spotkać osobiście.
W cztery oczy, żadnych urzędników.
- Zaprosił mnie do siebie. - Co?
- Nikogo? - Nawet ciebie.
Na litość boską. Nie możesz jechać do Hitlera sam.
Mogę i pojadę.
Panowie, musimy sprostać randze wydarzeń.
Co?
Co tu robisz?
Co, do cholery, robisz w Monachium?
Co tu robisz? Co się dzieje?
Co tu się dzieje? Mów!
Nie wiem…
Więc porozmawiajmy. Chodź. Mów!
Sugeruję, żebyś wracał, skąd przybyłeś.
Legat.
Paul!
To specyficzna kwestia.
Trochę kłopotliwe. Dlaczego…
W tym… Jest. Lepiej tego nie wyjaśnię.
- Panie premierze? - Tak?
- Powinienem panu towarzyszyć. - Nie.
Myślałem, że wyraziłem się jasno. Żadnych urzędników.
Nie jako urzędnik. Jako tłumacz.
Chcę, by czuł, że to osobiste spotkanie.
Ktoś musi dopilnować, by pana słowa oddano precyzyjnie.
Pamiętasz jak w Berchtesgaden odmówił nam wydania kopii…
Schmidt nie jest bezstronny.
Tłumacz byłby przydatny.
Tylko ja znam niemiecki.
Dobrze!
Możesz iść, ale bądź dyskretny.
Nie wchodź w jego pole widzenia. I moje.
Panie Chamberlain!
- Dzień dobry, panie premierze. Tędy. - Dobry.
Państwa garderoba.
Dzień dobry, panie premierze.
- Dzień dobry. - Dobrze pan spał?
- Bardzo. Dziękuję. - Miło mi to słyszeć, sir.
My, niemiecki Führer i brytyjski premier,
zgadzamy się w kwestii przyszłości relacji angielsko-niemieckich.
Uważamy, że podpisane wczoraj porozumienie
symbolizuje pragnienie naszych narodów,
by nigdy więcej nie toczyć ze sobą wojen.
Jesteśmy zdecydowani kontynuować wysiłki na rzecz usunięcia możliwych różnic
i przyczynić się do zapewnienia pokoju w Europie.
Panie premierze, chcę panu podziękować.
Będę panu towarzyszył w drodze do hotelu.
Dziękuję, Herr Hitler.
I jeśli mogę dodać.
Nigdy nie wątpiłem, sir,
w starania, jakie pan dołoży, by bronić Niemiec.
Skrót zagranicznej prasy!
Dziękuję. Chodź, Legat.
MAJĄ DOKUMENT. PRZEPRASZAM.
Przybywa Reichsführer.
Proszę wybaczyć, mein Führer.
„Okrzyki dla Hitlera były mechaniczne i kurtuazyjne”.
„Dla Chamberlaina entuzjastyczne”.
Jest pan wykształconym Niemcem. Co pan o tym sądzi? Mają rację?
Nie chcę, by podążano za mną mechanicznie.
Przywróciłem Niemcom godność.
Czy odrobina wdzięczności to zbyt wiele?
„Mechaniczne”.
Są wdzięczni temu dupkowi Chamberlainowi!
Czy tylko ja rozumiem, że przed nami historyczne wyzwanie?
Że nadszedł czas, by Niemcy wypełniły swoje przeznaczenie?
Mów. Masz mi odpowiedzieć.
Czemu nie są wdzięczni?
Ludzie nie chcą wojny. Boją się.
Ludzie nie wiedzą, czego chcą.
To dzieci.
Ale masz rację. Boją się.
Otacza mnie tchórzostwo.
Tak, mein Führer.
Mówiłem, czytam w ludziach.
Mówisz „tak”,
ale twoje oczy…
mówią „nie”.
Jesteśmy tu sami.
Więc
co myślisz, panie von Hartmann?
Co…
chcesz mi powiedzieć?
Nic.
Heil, mein Führer.
Podobno podpisał pan kolejną umowę z Chamberlainem?
Nie traktuj tego poważnie. To kawałek papieru bez znaczenia.
Problem tkwi tutaj, w Niemcach.
Coś jeszcze?
Dziękuję.
Za
to.
Dziękuję.
Mogę? Poprosili, bym dołączyła w drodze na lotnisko.
Cieszę się, że jesteśmy sami.
Nie byłam z tobą zupełnie szczera.
Nie?
Nie. Jestem kimś w rodzaju anioła stróża.
O czym ty mówisz?
W Londynie pytałeś o moje nazwisko.
Menzies.
Chyba znasz mojego wuja. Jest pułkownikiem w MSZ.
Prosił, bym miała tu na ciebie oko.
Dzięki Bogu, że go posłuchałam.
Wzięłam wczoraj z pokoju, gdy wychodziłeś z przyjacielem.
Druga strona dziś chyba tego szukała?
Zakładam, że czekasz na mnie?
Nie.
Nie?
Nie dzisiaj, Paulie. Nie dzisiaj, ale niedługo. Wkrótce.
Dobrze.
- Moje… - Wynoś się.
Dziękuję.
Dość!
Papierosa?
Tak.
Sir.
Za pół godziny będziemy na ziemi.
Mój Boże, zasnąłem.
Podobno zebrał się tłum.
Król od razu zaprasza do Pałacu Buckingham,
Wasze Wysokości podziękują ci osobiście.
Boże.
Muszę przemówić do kamer.
Świat jeszcze nie wie o naszym wspólnym oświadczeniu.
Panie premierze.
Proszę traktować zobowiązanie Hitlera
z najwyższą ostrożnością.
Umowa w sprawie Sudetów to jedno, ale to…
Tak, wiem.
Horace, słuchaj.
Nauczyłem się jednego z kontaktów z panem Hitlerem.
Z gangsterem nie gra się w pokera
bez kart w rękawie.
A jeśli złamie słowo? Wyjdziesz na głupca.
Tak, jeśli złamie słowo, świat się na nim pozna!
To zjednoczy sojuszników. Może nawet Amerykanów.
Jeśli wyjdę na głupca, to cena jest niewielka.
Mogę grać tylko kartami, które dostałem.
Co ty na to, Legat?
Myślisz, że to zmieni grę?
Myślę, że jest szansa.
Ja też.
Patrz, Legat.
Jakbyśmy wygrali wojnę, nie jej uniknęli.
Na Mall zbierają się tysiące ludzi.
Witamy z powrotem. Gratuluję.
Król chce go zaprosić na balkon.
Rozstrzygnięcie problemu czechosłowackiego
zostało osiągnięte.
Co jest moim zdaniem
tylko wstępem do szerszego porozumienia,
które całej Europie
może przynieść pokój.
Dziś rano…
dziś rano odbyłem kolejną rozmowę
z kanclerzem Niemiec, Herr Hitlerem.
Oto dokument,
na którym widnieją nasze podpisy.
Cześć.
Gdzie Artur?
W ogrodzie. Ucieszy się na twój widok.
Wybacz, że tak odszedłem.
I
chcę powiedzieć,
że miałaś rację.
Czułem się rozczarowany.
I to była moja wina, nie twoja.
Ale zamierzam to zmienić.
Chyba zrezygnuję ze służby.
I co potem?
Gdy nadejdzie wojna, muszę
być przydatny.
Tak.
Nie śmiej się, ale chyba wstąpię do RAF.
A co z porozumieniem? Przecież mówił…
Tylko ją opóźnił.
Dał nam szansę na wygraną, gdy nadejdzie.
To nie lada osiągnięcie.
Ale nadciąga.
Prędzej czy później.
Niedługo będziemy musieli walczyć.
I musimy wygrać.
Musi być jakiś sposób.
- Więcej rozmów, negocjacji… - Nie ma.
Nie mów tak.
Zawsze jest nadzieja.
Tak.
Bez niej byłoby nam dużo łatwiej.
Tatuś!
Chodź. Hopla!
Tęskniłem za tobą.
Mogłem zastrzelić Hitlera.
Byłem tak blisko, czułem jego oddech.
Czułem broń w dłoni.
Ale moja ręka nie drgnęła.
Wiesz czemu?
Co dałoby mi do tego prawo?
Chcesz kontynuować?
Mam wybór?
Kiedyś cię za to powieszą.
Wiem.
Ja wezmę.
Więc mówisz też po rosyjsku?
POKÓJ MIĘDZY WIELKĄ BRYTANIĄ A NIEMCAMI TRWAŁ TYLKO ROK.
MOCNO KRYTYKOWANY NEVILLE CHAMBERLAIN USTĄPIŁ Z FUNKCJI PREMIERA
I ZMARŁ KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ.
DZIĘKI UMOWIE MONACHIJSKIEJ WIELKA BRYTANIA I JEJ SOJUSZNICY
ZYSKALI CZAS NA PRZYGOTOWANIE DO WOJNY, CO OSTATECZNIE POZWOLIŁO POKONAĆ NIEMCÓW.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ROBERTA HARRISA „MONACHIUM”
Napisy: Paweł Zatryb