Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dziękuję.
Dziękuję za przyjście.
Giada.
Nie masz pojęcia, jak mi przykro.
Wiem.
Będzie grał? Co mu powiedziałaś, żeby go przekonać?
Nic. Może sam się przekonał.
Giulio nie był jedynie profesorem astrofizyki.
On był jej ucieleśnieniem.
Bo mój tata, mój ojciec…
był nie tylko człowiekiem, który…
Przepraszam, nie mogę.
Dzięki niemu kończę teraz szkołę.
Był dla mnie ojcem,
przyjacielem, nauczycielem.
W zasadzie wszystkim.
Jedyna rzecz, jakiej nie umiał, udała mu się teraz.
Zostawił mnie samą.
Drogi bracie Giulio,
wszystko, co tu usłyszeliśmy, potwierdza…
Przepraszam!
Wybaczcie.
Ja też chciałbym coś powiedzieć.
Czas mojego ojca dobiegł końca.
Dlatego dziś to świętujemy, prawda?
Ale wiecie co? To nie w porządku.
Bo czas nie istnieje.
Najbardziej zapamiętałem go,
gdy próbował wyjaśnić mi tę absurdalną rzecz.
„Czas i przestrzeń to pojęcia nieistniejące we wszechświecie,
a to, co istnieje,
istniało już wcześniej,
co wynika z różnego postrzegania czasu względem tego,
gdzie jesteśmy”.
No nie wiem.
Nigdy tego nie rozumiałem.
Powiedział mi,
że za tą tajemnicą stoi Bóg.
Ciekawe, czy w końcu
rozwiązałeś tę zagadkę, profesorze.
To, co odkryłem sam nieco później,
to fakt, że czas i przestrzeń naprawdę istnieją.
A to, co robimy, zostawia ślad,
profesorze Costa.
Czasem czułem się jak Marsjanin na Ziemi.
Zatem, jeśli według ciebie czas nie istnieje,
to nie muszę się żegnać.
Jeśli przestrzeń nie istnieje, to znaczy, że ciebie tu nie ma.
Jesteś, byłeś i będziesz tu albo może na innej planecie.
A ja zostanę tu,
w tym czasie i przestrzeni.
Nosząc twoje znamię.
Nie wierzę, że nic nie poczułaś, widząc go po 20 latach.
Co myślisz?
Czy to przedstawienie wydało ci się normalne?
- I kto się tak ubiera? - A kogo to obchodzi?
Wybacz, ale to było lepsze od oschłych słów jego kolegów.
Miło, że Giada przyjechała. Nie spodziewałam się.
- Chciałam się z nią przywitać. - Nikt cię nie powstrzymywał.
Kazałaś mi zaprowadzić panicza do auta.
Sama widziałaś, że ledwo się trzyma.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Boże, Carolino. Gdzie on jest?
- Nie mogłam go tu zamknąć. - Sebastiano!
Dobrze rozumiem twoje słowa.
Tak?
Naprawdę?
Czy ty również czujesz się
jak Marsjanin?
Owszem.
- Przez całe życie. - Ja również.
Może nie przez całe życie, ale doskonale cię rozumiem.
Zatem coś nas łączy.
Tak.
Owszem.
Dziś…
przyniosłem to.
Nie wiem dlaczego.
To o nas.
Może…
Może już to czytałeś. Jeśli nie, to zatrzymaj to sobie.
- To o nas? - Tak.
W jakim sensie?
Ach, o nas Marsjanach.
Tak?
Tak.
Nie przepadam za takimi rzeczami, ale przeczytam później.
Posłuchaj.
Jesteś studentem mojego ojca?
Chcesz być kiedyś naukowcem?
Dziwnie się zachowujesz.
- Ja… - Sebastiano?
Skarbie, chodź do samochodu.
Chodź.
- Tesla. - Zaczekaj, mamo.
Co to za facet?
Kim on jest?
- Pogadamy w aucie. - Czemu powiedział, że jestem dziwny?
Chodź do samochodu.
- Wziął mnie za dziwaka. - Myli się. Pogadamy później.
Popełnił błąd. Chodź już.
Zmieniłam się tak bardzo, czy udawałeś, że mnie nie poznajesz?
- Cieszę się, że cię widzę, Nik. - Nie mamy sobie nic do powiedzenia.
Skoro to tylko na kilka dni, mogłaś pozwolić mu zostać.
Drzwi!
A co z twoim bratem?
W kościele omal nie doszło do dramatu.
Do jakiego dramatu? Sebastiano nie jest trędowaty!
- Nie chcę, żeby Nik wiedział. - Nie chcesz, żeby ktokolwiek wiedział.
Próbuję go chronić.
Przyjechał tu na pogrzeb. To musi coś znaczyć.
Posłuchaj uważnie.
Twojego wujka dziadek nie obchodził. Nie znasz go.
Kiedy dostanie pieniądze z testamentu, zniknie, jak zawsze to robił.
- Może nie tym razem? - Myślę, że jednak tak.
I oby jak najszybciej.
Dziękuję.
Naprawdę dziękuję.
Nie ma sprawy. To nic wielkiego.
Wiesz, co mam na myśli.
Chcę tylko przekonać
utalentowanego wiolonczelistę, żeby ze mną zagrał.
Oczywiście.
On myśli teraz tylko o misji na Marsa.
Te fiksacje mogą trwać miesiącami.
A po śmierci taty…
Rozumiem.
Inaczej wyobrażałam sobie twojego brata.
Ja również.
Ale zawiódł moje nadzieje.
…nigdy na niego nie wchodziłaś?
Słucham? Przepraszam.
- Carolino. - Widzisz? Nie słucha.
Powtórz, co powiedziałaś.
Mówiłam Emmie o profilu, który ci założyłam.
Ma więcej fanów niż ja.
- Znowu? - Dobrze ci idzie.
Nie używam go.
Pięknie wyglądasz, Teslo.
Daj spokój.
To nie jest strona agencji towarzyskiej.
- Co to szkodzi? - Żartujesz?
Nie masz pojęcia, jakie to ryzykowne, móc poznawać nowych ludzi,
relaksować się, zawiązywać przyjaźnie
i robić sobie przerwę od pilnowania Sebastiano.
To nie dla mnie.
A teraz wybaczcie.
- Zjedzcie do końca. - Już zjadłyśmy.
My.
- Chcesz skręta? - Nik, proszę.
Żartowałem.
Dzień dobry.
Teslo.
- Cześć. - Cześć, Federico.
- Moje kondolencje. - Dzięki.
A to zapewne Nikola?
Federico Valmonte, przyjaciel pańskiego ojca.
Miło mi.
Przyznaję, że wybór waszych imion zawsze mnie bawił.
Nikola, Tesla.
Tylko taki geniusz jak profesor
nazwałby swoje dzieci na cześć słynnego Nikoli Tesli.
Owszem.
Możemy zacząć?
Oczywiście.
Zapisało się trzech nowych.
To Islandczycy.
Znasz ich?
Czemu nie odpowiadasz?
„Mój majątek zostanie rozdysponowany w następujący sposób.
Kamper przypadnie Carolinie,
wiolonczelę o tej samej wartości dostanie wnuk Sebastiano.
Na koniec moje mieszkanie w Rzymie przy ulicy San Giovanni Fabri 6,
blok A, numer 3, zostawiam Tesli Coście
urodzonej w Rzymie 17 listopada 1972 roku
oraz mojemu synowi Nikoli Coście urodzonemu w Rzymie 25 czerwca 1970 roku.
Mogą je dzielić wspólnie
według własnego uznania.
Ponadto oświadczam, iż nie posiadam innego majątku ruchomego ani nieruchomego.
Doktor Giulio Costa”.
Chwileczkę.
O czymś zapomniałeś albo nie przeczytałeś.
Nie, to wszystko.
Jak to możliwe? Przepraszam.
Mówił, że zostawi mi dom, a on dostanie pieniądze. Gdzie ta forsa?
Najwyraźniej przed śmiercią zmienił zdanie.
I co teraz?
Nie możemy opuścić tego mieszkania. To niemożliwe.
To nie byłoby…
Powiedz, że jest jakieś wyjście.
Dlaczego mi to robisz?
Ja?
Dokąd pójdę z dwójką dzieci?!
Skąd mam wiedzieć?
Sprzedaj dom, a za te pieniądze kup inny!
Ty samolubny draniu!
Masz wszystkich gdzieś. Zawsze tak było!
O przepraszam!
Wybaczcie.
Muszę dać wam coś jeszcze.
Wedle prawa nie jest to częścią testamentu.
Powiedzmy, że to jest jego ostatnie życzenie.
Otwórzcie.
„Droga Teslo”.
Myliłeś się, a ja miałem rację. Rozumiesz? Miałem rację.
Od początku miałem rację. Mówiłem ci, że on nie jest szpiegiem.
Nie był szpiegiem. To mój wujek.
To wujek Nik.
Kelvin, przestań. Przestań!
Nie masz się czym martwić. Przestań.
Nie mamy się czym martwić.
Dał mi je już zapieczętowane,
prosząc, żebym wam je dał po przeczytaniu testamentu.
Nie wiem, co w nich jest.
Jezu Chryste.
Założę się, że drań nawet się pomodlił.
Co za gówno.
I co teraz?
Jak poszło?
- Nik zniknął, jak mówiłaś? - Nie.
Niestety nie.
Dlaczego niestety?
Bo dziadek nie zostawił pieniędzy,
a jedynie to mieszkanie.
Co z tego?
To, że musimy sprzedać mieszkanie i oddać połowę kwoty wujkowi…
albo…
Co to jest?
Ostatnie życzenie twojego dziadka.
Zapomniałabym. Zostawił ci kamper.
- Kamper? - Tak.
Nie do wiary. Czyli wujek Nik musi tu zamieszkać?
- Ale nie jesteście zobligowani prawem. - Tak czy owak, tak to wygląda.
Właśnie tak.
- Może on się nie zgodzi? - Albo wręcz przeciwnie.
Skoro wie, że nie dostanie forsy, może zechcieć zacząć tu nowe życie.
- Ale burdel. - I to jaki.
Rok to dużo czasu.
Jak sobie poradzimy, skoro są tylko trzy sypialnie?
Sypialnie są najmniejszym problemem. Co z twoim bratem?
Wiesz, że każda zmiana może wywołać u niego kryzys.
Co dopiero obca osoba w domu.
Nie jest obca. To jego wujek.
- Kiedy mu wyjaśnisz… - Nie chcę, żeby Nik wiedział, jasne?
- Jak to zrobisz? - Powiemy, że ma depresję.
Z powodu śmierci dziadka.
I że najlepiej go ignorować.
Przez rok?
Chyba upadłaś na głowę.
Już było nam trudno, ale rok tej farsy?
Nie ma mowy.
Wiem, co dla niego jest najlepsze!
Nie do wiary.
Nadal pachnie tu tak, jak 20 lat temu.
To się nie uda. Niemożliwe.
Choć coś tu się zmieniło. Widzę twój wpływ.
Udało ci się nawet uczynić go bardziej…
Sam nie wiem.
Posłuchaj.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Cześć, Sebastiano.
- Wybacz. - Nik!
My tu mieszkamy.
Ty jesteś tymczasowym i niewygodnym gościem.
Źle zaczynasz,
bo według prawa to również i mój dom.
Tego chciał nasz ojciec, prawda?
Zatem?
Gdzie mój pokój?
Niebieska kanapa wciąż tutaj jest?
Świetnie.
Prowokujesz mnie?
- Daj spokój. - Bawi cię to?
- Chcę wiedzieć, jak to zorganizujemy. - Lubisz mnie prowokować?
Ta kanapa jest bardzo wygodna.
Nie wiem, jak to zrobimy. Jak chcesz, śpij na niej.
Skończcie te dyskusje. Wujek Nik może spać w moim pokoju.
- Dobrze. - Jak to?
Chcesz przez rok spać na kanapie?
Nie rozumiesz. Wyprowadzam się.
Żartujesz? Dokąd pójdziesz?
Nie wiem, ale dam radę. To nie twój problem.
Carolino, odłóż tę torbę. I tak jest mi już ciężko.
Teraz jeszcze ty? Chcesz mnie ukarać?
Czemu uważasz, że świat kręci się wokół ciebie?
Nie chcę cię ukarać. Robię to dla siebie.
Nic się nie zmieni, czy tu jestem, czy nie.
Co ty mówisz? Pomyśl, jak twój brat to odbierze.
- Miło było cię zobaczyć, wujku. Pa! - Nie, zaczekaj.
Jeśli problemem jest ta kanapa, to twoja mama może na niej spać.
Pa, Teslo. Później wpadnę po moje ciuchy.
- Carolino. - Nie dotykaj niczego w moim pokoju.
Carolino, wracaj! Możemy choć porozmawiać?
Mówi do ciebie po imieniu?
Pierdol się.
To chyba on.
Spodziewałabym się po nim wszystkiego, ale nie tego, że zostawi mi kamper.
Jest super.
Może wiedział, że chcę się wyprowadzić?
Cześć!
Wejdź, jeśli chcesz.
Twój dziadek był dziwny.
Zdecydowanie.
Choćby te niespodzianki w listach.
Czytałaś je?
- Tylko Tesli. - Co napisał?
Że pieniądze szczęścia nie dają, a miłość owszem.
Dlatego zanim opuszczą dom, w którym razem się wychowali,
poprosił ich, żeby najpierw przez rok wspólnie w nim zamieszkali.
Przez rok?
Teraz rozumiem, czemu nie mogłam tam dłużej wytrzymać.
Pewnie nie odpali.
Przegrałaś zakład.
Dobry wieczór!
- Co na kolację? - Zabierz stąd ten brudny sweter.
Pamiętam, że prosiłam cię,
żebyś zdejmował buty przy wejściu.
Jeśli je tu zostawisz, spalę je.
Będziemy się kłócić przez cały rok? Tego właśnie chcesz?
Jedno z nas kiedyś się podda.
I nie będę to ja.
Zawrzyjmy rozejm na czas posiłku.
Jeśli powiesz, gdzie są garnki, zrobię sobie carbonarę.
Posłuchaj.
Sebastiano je w swoim pokoju, a ja nie jestem głodna.
Brakowało mi radosnej atmosfery panującej w tej rodzinie.
Poradzę sobie.
Od teraz dzielimy tylko ten dach.
Nie będę ci robić zakupów.
To sprawiedliwe.
Nie widziałem Paola na pogrzebie.
Zerwaliśmy osiem lat temu.
A raczej…
to on mnie zostawił.
Poznał inną, ma z nią dwoje dzieci, a teraz jest w Turynie.
Cholera. Jak to?
Wiele cię ominęło.
To prawda. Ale nie tylko mnie.
- Zaniosę kolację mojemu bratankowi. - Nie! Puść.
- Mogę? - Nie.
- Daj spokój. - Puszczaj!
Czy on ma ze mną problem? Chyba się mnie boi.
Sebastiano niczego się nie boi.
To po prostu wrażliwy chłopiec,
który przeżywa trudny okres.
Lepiej dać mu teraz spokój.
I sama zaniosę mu kolację.
Odbiło ci? Ścisz tę muzykę!
Zakryj się.
- Dlaczego? - Bo jesteś goły.
Jestem w łazience.
Ścisz muzykę.
Sebastiano nie może zasnąć.
- Prosił cię, żebyś mi to powiedziała? - Ścisz!
Jest dziewiąta wieczorem. Jesteś niepoważna.
To interpretacja pod dyrekcją Pirisa.
Jedna z najlepszych wersji.
Tak.
- Idź do swojego pokoju. - Nie do końca, ale jesteś blisko.
Niemożliwe. Nie mogę się mylić.
To wersja Angela. Jutro ci ją dam.
- Jutro ci ją da. - Jutro. Dobrze.
Nie wyglądał, jakby spał.
Jesteś prawdziwym kutasem.
I nie paraduj tu tak!
TESLA
BYŁAM TU!
Mogę usiąść?
Oczywiście.
Rozmawiałam z twoją mamą.
Jest zła, że się wyniosłaś.
Nie mówiłam, że chcesz spać w kamperze,
bo zrobiłaby wszystko, by cię powstrzymać.
Spokojnie mogłabym tam spać.
Nie chcę przysparzać ci problemów.
Carolino,
cieszę się, że jesteś.
A Sebastiano? Jest na mnie zły, prawda?
Nie, twoja mama nic nie mówiła.
On chyba czuje się już trochę lepiej, prawda?
Jasne. Chce się przenieść na Marsa.
Kto nie chciałby zamieszkać na Marsie?
- Tak. - Dzięki, Emmo.
Ale nie chcę obciążać cię problemami mojej rodziny.
Carolino.
Serio.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
TATA
SEBASTIANO NIE CHCE WIĘCEJ CURRY W KURCZAKU
POMOCY!
Cześć, tato. Dziś zmarł dziadek.
NIEDOSTĘPNY
DOSTĘPNY
Co mam zrobić, żebyś odpisał?
NIEDOSTĘPNY
Kitesurfing. Tak.
Dobrze. Nie, przepraszam.
A co z muzyką klasyczną?
Nie mam pojęcia. Co z tego?
Dobrze. Czekaj.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Chcę mu tylko pokazać, że mu ufam.
Dobra.
Mam.
Już mam.
Tak jest.
Co mam robić?
Pójdę do niego i powiem:
„Wiem, że cię tu przysłali i nie jesteś moim wujkiem”.
Tak powiedzieć?
Powiem mu: „Nie jesteś moim wujkiem”.
NEVALAX - ARYPIPRAZOL
IMIPRAMINA
LEK PRZECIWDEPRESYJNY
LEK PRZECIWPSYCHOTYCZNY
ZASTOSOWANIE: SCHIZOFRENIA EPIZODY MANIAKALNE
Dzień dobry, skarbie.
- Odsłonić okno? - Nie.
Odsłoniłaś je?
- Nie rób tego. - Oczywiście.
Przyniosłam śniadanie.
Obiad jest w kuchni.
Sebastiano,
zrobisz coś dla mamy?
Weź prysznic i ubierz się, dobrze?
Obiecaj mi.
Chciałam zostać w domu,
ale muszę iść na zebranie rady pedagogicznej.
Niedługo wrócę.
Sebastiano, spójrz na mnie.
W razie czego dzwoń do mnie albo Caroliny.
Wujka Nika zostaw w spokoju.
Pa, kochanie.
Kel…
Zawsze to samo, Kelvinie. Mówiłem ci, że powinieneś…
Muszę wziąć jedną.
Nie wezmę wszystkich, ale jedną muszę.
Mówiłem ci, że muszę.
Przynajmniej teraz zostawią nas samych.
Idę do pracy.
Zapisałam kilka zasad domowych i użyteczne numery.
A nie masz tam zapisane, że mówi się: „Dzień dobry”?
Kiedy zdiagnozowano u niego schizofrenię?
Teslo.
Sprawdzałem w Internecie.
W sieci jest mnóstwo bzdur.
Czytałeś, że każda zmiana rutyny może mu zaszkodzić?
- Pieprzyć rutynę. Jestem twoim bratem. - Doprawdy?
Powiedz kiedy.
Pięć lat temu.
- Pięć? - Mniej więcej.
Nie możesz ukrywać przede mną czegoś takiego.
Czemu nie?
Dlaczego nagle przypomniałeś sobie, że masz siostrę i rodzinę?
A nawet jakbym chciała, to jak?
Nie wiem, gdzie mieszkasz. Nigdy nie odbierasz telefonu!
Teraz jestem tutaj.
Ale dlaczego nie chciałaś mi o tym powiedzieć?
Dlaczego?
Bo mam dość wyjaśniania i litości.
Bo samo słowo „schizofrenia” jest przerażające. Wiesz?
Nie chodzi tylko o współczujące miny ludzi.
Tych, którzy chcą cię uczyć życia i których musisz przepraszać, bo:
„Pani syn wygaduje dziwne rzeczy”.
„On dziwnie się zachowuje”.
Mam tego dość!
Nie mam czasu ani chęci, żeby tłumaczyć i przepraszać.
Dość! Muszę go chronić przed wszystkimi, rozumiesz?
Usiądź.
Posłuchaj.
Proszę cię,
nie chcę się zamartwiać.
Zostaw Sebastiano w spokoju.
Dobrze.
Dobra, jesteśmy sami. Powiedz, kim jesteś.
Coś ty za jeden? Czego ode mnie chcesz?
Byłem zbyt natarczywy.
Zbyt natarczywy. Wiedziałem.
Nie, nie byłeś zbyt natarczywy. Pogadajmy o tym.
Sebastiano.
Pogadajmy.
- Dzień dobry. - Cześć.
Wcześnie dziś wstałaś.
Została kawa, jeśli chcesz.
Dziękuję.
Cudowne.
Podobają ci się?
Nadal chcesz spać w kamperze?
Wczoraj wpadłam na inny pomysł,
który wcale nie jest szalony.
Czyli?
Boże. Podasz mi telefon?
Sebastiano pewnie prosi, żebym wróciła do domu.
A jednak nie.
Wiem, że nie chcesz rozmawiać,
ale Nik wszystko wie i jest sam z Sebastiano.
Mogłabyś zajrzeć do domu i ich sprawdzić? Błagam.
Teraz rozumiesz?
To normalne, że się martwi.
Cześć, Teslo.
Mówiłam ci, że głupio robisz, ukrywając to przed nim.
Ale masz szczęście. Muszę iść po ubrania.
Sprawdzę, co u nich.
Ale proszę, nie wplątuj mnie w swoje głupie obsesje.
Dziękuję.
Co?
Sama nie wiem.
Powinnaś w końcu rozwiązać ten problem z matką.
To, że nie nazywam jej mamą? Co poradzę? Nie potrafię.
- Mówię poważnie. - Dobra.
Pójdziesz tam ze mną?
W twojej obecności Sebastiano aż tak się nie wkurzy.
Dlaczego miałby się wkurzyć? Pewnie już za tobą tęskni.
Wszystko pięknie,
ale bałbym się polecieć na Marsa, wiedząc,
że nie będę mógł wrócić na Ziemię.
- Ty nie? - Ja też się boję.
To dlaczego tam lecisz? Nikt cię nie zmusza.
Muszę, bo nikt oprócz mnie nie zabierze na niego muzyki klasycznej.
Muszę ją tam zabrać.
Rozumiem. To jasne.
- Zobowiązanie to zobowiązanie. - Właśnie.
Nic nie wiesz.
Nie, uwierz mi.
To dlaczego
mówiłeś takie rzeczy na pogrzebie?
Nie wiem. Tak wyszło.
Możesz mnie pytać
o morze, wiatr,
rafy koralowe, piękne kobiety,
ale nie o kosmos, gwiazdy i niebo,
bo się na tym nie znam.
Bo chciałeś być muzykiem, nie astronomem.
Dziadek opowiadał mi o tobie.
Mówił, że świetnie grasz na fortepianie.
A kiedy to mówił, płakał.
Zostawię cię z twoją pracą. Poszukam sobie zajęcia na plaży.
Nikt tam tego nie szuka.
Ja tak.
Może pójdziesz ze mną?
Nie.
Nie mogę iść z tobą na plażę.
Dobrze, innym razem.
Tak, innym razem.
Trochę ziemskiego światła.
Teraz się przekonałeś?
Przekonałeś się?
Mówiłem ci. Musisz mi zaufać.
Rozumiesz? Musisz mi zaufać.
Dość. Jeśli będziesz się upierał, to z nim pójdę. Przestań.
Hej, Sebastiano.
Dokąd szedłeś?
Donikąd. Co tutaj robisz?
Przyszłam z Emmą po ciuchy.
Przywitasz się?
Cześć.
Nie, to nie czas na próby. Nie czas na próby.
Nie przyszłam, żeby grać. Chcę pomóc twojej siostrze.
Kto cię przysłał? Mama?
Nie. Skądże.
Mówiłaś, że już za mną tęskni?
Śledzisz mnie?
A mam wybór?
Nie rozumiesz, że nie mam ci nic do powiedzenia?
- Czemu jeszcze nie wyjechałeś? - Moja sprawa.
Podwiozę cię i możesz mi powiedzieć.
W mojej obecnej sytuacji
potrzebuję pieniędzy, żeby się utrzymać.
Racja. Co z tego?
Pasjonuję się modą i stylem.
Mam też parę kontaktów,
ale do tej pory brakowało mi jednej rzeczy.
Bogatego sponsora?
Własnego sklepu.
Ale teraz już go mam.
Gdzie?
Tutaj.
Będę sama jeździć do moich klientów.
Stalking w celach zarobkowych?
Świetny pomysł. Może się udać.
Jak zamierzasz to zrobić?
Z pomocą przyjaciółki.
Przebierz się.
No nie wiem.
Kitesurfing nie jest dość dobrym powodem, by zerwać wszystkie więzi.
Ja też zawsze tak myślałam.
Ale zawsze, gdy o nim wspomniałam, ona zmieniała temat.
Myślę, że w pewnym momencie
miał dość presji ze strony własnego ojca,
który był zbyt wymagający.
Nie wydawał mi się taki.
Byliśmy jego wnukami. Z nami było łatwiej.
Wobec swoich dzieci miał większe oczekiwania.
A one reagowały na różne sposoby.
Ale żeby zostawiać wszystko dla pływania na desce?
Lepsze to od poczucia, że żyjesz w więzieniu.
Jesteśmy kowalami własnego losu.
Właśnie. Twoja mama stworzyła rodzinę. Co zbudował Nik?
Co mu zostało? Deska?
Możliwe, że dzięki temu jest szczęśliwy.
Nie sądzę.
Mieszka daleko stąd, jest sam, nie ma stabilnego związku.
W rodzinie też można czuć się samotnym.
Biorąc pod uwagę alternatywy, czasami deska to najlepszy kompan.
Co myślisz?
Jest uroczy.
Jesteś oficjalnie w branży. Uczcijmy to.
Nie mów nic Tesli ani Sebastiano.
Boże, Sebastiano. Która godzina? Miałam z nim poćwiczyć.
Dobrze. Pa.
Czyli jestem jedynym Włochem wybierającym się na Marsa?
Rozumiesz?
Nie. Ja nie…
Nie zrezygnowałbym dla miłości, jak on.
Cóż…
Emma jest ładna, ale nie…
Sebastiano! Cześć, skarbie.
Wszystko gra?
Świetnie.
Widziałeś, jaki piękny mamy dzień?
Z wujkiem w porządku?
Zabiorę to.
Weźmiesz prysznic? Emma dziś przyjdzie.
Mamy tyle do zrobienia, a tu jeszcze ten głupi koncert.
Do niczego.
Cześć!
Kim jesteś?
Sebastiano, nie bierzesz prysznica?
- Łazienka jest zajęta. - Przez wujka Nika?
Nie, przez jakąś nagą kobietę.
- Przez kogo? - Przez nagą kobietę.
- Nagą kobietę? - Tak.
Nagą?
Boże.
Kim pani jest?
Jestem Ambra. Cześć.
Piękny szlafrok.
Jest twój?
Wybacz, ale nie chciałam tu nachlapać.
Nik.
Nik!
Tak?
- Nik! - Po co te krzyki? Tu jestem. Co jest?
Kto to jest?
- Co? - Kim jest ta kobieta w mojej łazience?
To nasza wspólna łazienka. A ta dziewczyna ma na imię Ambra.
- Ach, Ambra. Czyli wszystko gra. - Tak.
Co do cholery?
To nasza wspólna łazienka i dom. Zapraszam tu, kogo tylko chcę.
Oczywiście.
Najpierw ty, a teraz ta goła baba, która założyła mój szlafrok. Ohyda!
- Bo chyba jest mój czy też wspólny? - Żadna „goła baba”.
Nazywa się Ambra.
Wiesz, że to nie jest plaża nudystów?
Mam postawić znak? Sebastiano się na nią natknął.
- Wiedziałeś o tym? - No i?
Oczywiście. Ty nic nie wiesz.
Jego bardzo stresuje, gdy do domu przychodzą obcy ludzie.
Ale ty nic nie wiesz.
- Naga kobieta. Naga! - Tak. Ma 20 lat.
Może mu się spodobało?
Nie wydawał mi się zestresowany. Tylko ty się stresujesz.
To zrozumiałe.
Naprawdę? Niby dlaczego?
- Bo… - No powiedz. Dlaczego?
Widzimy się na plaży?
- Dzięki za szlafrok. - Proszę.
Został w pokoju. Weźmiesz go?
- Tak. - No to pa.
Widzisz? Jest niemal jak rodzina. O co ci chodzi?
Nie wytrzymam tu z tobą całego roku. Żartujesz sobie?
Lepiej zastanów się, czy inni są w stanie wytrzymać z tobą.
Nie tylko ja tak myślę!
Kurwa!
Wiedliśmy tu szczęśliwe życie, póki nie wrócił syn marnotrawny.
- Wiesz? - Jasne, szczęśliwe.
To bardzo akuratny opis.
Niczym z bajki!
Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Co to za mina?
Nic takiego. Pokłóciłam się z moim bratem idiotą.
Co u Caroliny?
W porządku.
Pozdrawia cię.
Jasne.
Nie możesz tak tego ciągnąć.
To znaczy wy obie.
Mam już dość.
Ona i wszyscy inni mówią, że wszystko robię źle.
Poza Sebastiano.
Dziękuję.
Sebastiano, temat tej sonaty zacznę na pianinie jak w oryginale.
Po dwóch taktach wejdziesz ty z wiolonczelą.
Spróbujemy dopracować początek?
Nie.
- Tylko trochę. - Dziś nie mogę.
Nie mogę.
Nieważne.
Dziś nie będziemy ćwiczyć.
Muszę już iść. Przepraszam.
- Cześć! - Cześć.
- Jesteś… - Emma.
Emma. Oczywiście.
Wychodzisz?
- A co? Nie mogę? - Jasne, że możesz.
Ale zawsze na wszelki wypadek zamawiam pizzę dla gości.
Tak robią w Kostaryce, więc jeśli lubisz margheritę…
- Mieszkasz w Kostaryce? - Tak, pływam na desce i… takie tam.
Zatem?
- Co zatem? - Margherita?
Będziesz pierwszą osobą, którą zaproszę do mojego domu.
Tak. Nie.
Pożegnałam się ze wszystkimi.
Wolę już nie wracać.
Sebastiano pomyśli, że wywieram na niego presję.
Jesteś ostatnią osobą, która mogłaby wywrzeć na nim presję.
Zaufaj mi. Pizza zaraz ostygnie.
Mówię serio. Miałam spotkać się po lekcji z Caroliną.
- Dziękuję. - Co u Caroliny?
Dobrze. Wszystko w porządku.
To dla niej ogromna zmiana, ale jakoś sobie radzi.
Przeproś ją za mnie.
Lepiej sam jej to powiedz.
Dobrze, ale teraz wejdźmy, bo pizza ostygnie. Jesteśmy!
O nie! Zapomniałem o piwach! Cholera.
Nawet za nie zapłaciłem.
Tesla, mam nadzieję, że nie gotowałaś. Pizza dla wszystkich.
Et voilà!
Mówiłam mu, że to zły pomysł.
Margherita ze świeżą bazylią specjalnie dla ciebie.
Capricciosa dla Sebastiano.
Capricciosa dla mnie.
A dla naszego gościa…
Dziękuję.
…dodatkowa margherita.
Jak tam w pracy?
Całkiem nieźle. Co prawda to praca w zastępstwie…
ale zawsze.
Przyjdziesz następnym razem? Sam zobaczysz.
- Chętnie przyjdę. - Pokażę ci mój sprzęt.
- Fajnie. - Pójdę z nim.
Mogę spróbować? Zamienimy się kawałkami?
Kieliszki.
Przyniosę.
MFB
DAMIANILIFECOACH
NOWA WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Cześć, skarbie.
Ciągle wydzwaniam. Teraz będę się tylko nagrywać.
Wiesz, że Sebastiano jadł z nami przy stole?
A co u ciebie?
- Co tutaj robisz? - Cześć, Caro.
Emma mi powiedziała.
Przyszedłem, żeby ci powiedzieć,
że nie chciałem sprawić kłopotów.
Wyszło to tak…
jakbyś wyprowadziła się przeze mnie.
Nie sprawiłeś mi żadnego problemu.
Szczerze mówiąc,
dodałeś mi tylko motywacji.
Ale gdybyś tam mieszkała… Możesz się zatrzymać?
Nie ruszaj się.
Gdybym tu był przez te lata, wszystko byłoby lepiej.
Albo gorzej.
Przepraszam.
Tak czy inaczej, co mogłeś zrobić?
Coś o tym wiem.
PANNA TESLA
Jeśli nadal wyglądasz tak samo, jak na tym zdjęciu,
to przysięgam, że nie mógłbym prosić o więcej.
W końcu ten kamper do czegoś się przyda.
To znaczy?
Cóż…
Twój dziadek dał go babci w prezencie.
Mówiła, że zawsze chciała czuć się jak u siebie w domu.
Nawet na wakacjach.
I tak…
spędzaliśmy w nim wakacje do czasu,
kiedy babcia zachorowała i zmarła.
Potem dziadek nie chciał już go używać.
Spodobałoby się jej, jak go urządziłaś.
Babcia byłaby z ciebie dumna.
Teraz jest twój.
Powinnaś nim podróżować.
Nie mogę robić tego, co chcę.
Łatwo powiedzieć.
Studia, Sebastiano. Jak mogłabym?
Nie mogę robić, co chcę.
- Możesz. - Nie.
To twoja droga, twoje życie.
Nie możesz pozwolić innym decydować za ciebie.
Tak jak ty zrobiłeś?
Nie jestem taka jak ty.
Wiem.
Jesteś ode mnie dużo lepsza.
Mogę zajrzeć do środka?
Wujku?
Dziękuję.
Miałem przekazać ci ten list,
co niniejszym robię.
Musisz przyznać, że twój dziadek uwielbiał niespodzianki.
CAROLINA
Po tym, co się stało, myślałam…
że zdołałam się z tym pogodzić.
Od lat żyję w przekonaniu, że udało mi się o tobie zapomnieć.
Ale wystarczyło, że znów cię zobaczyłam.
No tak.
Cóż, wylałaś swoje potoki łez.
Powiedziałaś, co chciałaś powiedzieć. A teraz daj już spokój.
Choćby dlatego,
że próbowałaś o mnie zapomnieć, wychodząc za innego.
A to nie drobnostka.
Zawsze pragnęłam tylko ciebie!
Jasne.
Powiedz, że nic nie poczułeś, kiedy mnie zobaczyłeś!
Poczułem…
smutek.
Nieprawda.
Nie okłamuj mnie!
Jeszcze nie jest dla nas za późno.
Daj spokój. Zostaw mnie.
THE_OUST_FAUST 104 POLUBIENIA, 7 KOMENTARZY
Nie sądzę, że jesteś prawdziwy. Tacy ludzie przecież nie istnieją…
Co ty wyprawiasz?!
Strasznie hałasujesz! Przestań.
Minęło 20 lat, a ta piłka wygląda tak samo.
Czyż to nie cudowne?
Wspaniale. Myślałem, że ją wyrzuciłaś.
Ale leżała w tej samej szafie.
Jeśli zamierzasz wspominać dzieciństwo, to lepiej odpuść.
Wkurzasz mnie.
Nie zamierzam dziś spać.
- Chcesz obudzić cały budynek? - Owszem.
Pokaż, co potrafisz.
Imponujące!
Nogi razem!
- Super. - Farciarz.
Nie nabierzesz mnie na swoje stare sztuczki.
Zwód w lewo i skręt w prawo. Znam to!
Tak!
Co wy wyprawiacie?
Mam tego dość!
Niektórzy muszą iść rano do pracy!
- Mówiłem jej. - Przepraszamy!
Idźcie już spać!
- Te, wkurzyłaś faceta! - Gnojek.
Ostatni rzut i kończymy.
Chodź. Już wystarczy.
- Chodź. - Ostatni.
Wystarczy!
Nik!
- Włożę ją tutaj. - Nie.
Nie, musi być razem z romantykami. Sam to mówiłeś.
Dobrze.
- A co z Suitą nr 1 Bacha? - Jest.
A co z wiolonczelą?
Zabierzesz ją ze sobą?
Sam nie wiem.
A jeśli nie pozwolą mi jej zabrać? Co wtedy zrobię?
Powiem im, że muszę ją mieć.
Jeśli mi nie pozwolą, nie będę mógł grać.
Spokojnie.
Zrób sobie przerwę i pograj sobie na niej.
Chciałbym posłuchać.
Nie.
Kiedy byłem w twoim wieku, codziennie grałem na pianinie.
Nieprawda.
Gdyby tak było, grałbyś dalej.
Nie wiem, jak to zrobiłeś.
Ale dziękuję.
To nie ja.
On sam to zrobił.
Zawsze mnie to porusza.
Bo dzięki wiolonczeli on może wyrazić samego siebie,
opowiedzieć o sobie.
Nawet tata lubił go słuchać.
- Tak? - Tak.
- Siedział na kanapie i… - Oceniał jego występy?
- Lubisz to robić? - Niby co?
Rujnować każdą miłą chwilę.
Bawi cię to?
- Czy on go oceniał? - Odpowiedz!
Jest późno. Późno.
Musimy powiedzieć Emmie, że zagram na koncercie.
Zagrałem z tobą, więc z nią też muszę.
Natychmiast. Teraz.
Pa.
GIADA ODBIERZ
TESLA
MOJA SIOSTRA MA NAJFAJNIEJSZEGO BRATA
- Ładne okulary. Mogę je zobaczyć? - Oczywiście.
- Cześć! - Cześć.
Widuję cię tylko, kiedy wracasz do domu na noc.
Dobrze wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Codziennie ćwiczę z twoim bratem.
Po tym, jak zagrał z Nikiem, chce wystąpić.
- To dla niego ważne. - Ma pani mniejszy rozmiar?
Tak, zaraz przyniosę.
Przez dziesięć lat dbałam tylko o niego zamiast o siebie.
On sam ma mnie gdzieś,
a teraz zjawia się Nik i nagle Sebastiano chce wystąpić?
Masz rację.
Sebastiano się zmienił, ale Nik nie jest czarodziejem.
Ja też się zmieniłam, gdy dowiedziałam się o chorobie.
Jestem nadopiekuńcza. Przy nim ważę każde słowo.
Wiesz, że w przeciwieństwie do Nika,
my ciągle przypominamy mu, że choruje?
Jeśli pani jej nie ma, to trudno.
- Posłuchaj… - Nie przeszkadzam.
Pa.
Proszę.
- Rozmiar S? - Tak.
Już podaję.
Ambra ma mniejsze cycki.
Sebastiano był w swoim pokoju. Nic nie zauważył.
Nie widzisz, jaki jesteś żałosny?
Masz 50 lat, Nik.
Ułóż sobie życie. Byle daleko stąd.
Tak?
Ty chcesz mnie uczyć życia?
Ty,
która od niemal 20 lat
żyjesz z klapkami na oczach?
Wiedziesz żywot konia.
Czekałam na lekcję życia z ust surfera-filozofa.
Takiego bez rodziny,
który gówno w życiu zrobił, ale teraz daje mi na nie przepis.
Tak.
W towarzystwie kieliszka wina.
Pamiętaj, że jeden to za mało.
Prawda?
Pierdol się.
Zamiast osądzać innych, zajrzyj do własnego wnętrza.
Pierdol się.
Zauważyłaś, że Carolina już tu nie przychodzi? Nie.
A to dlatego, że chcesz wszystko mieć pod kontrolą,
więc wmawiasz sobie, że wszystko gra. Kłamstwo na kłamstwie.
Robisz to, żeby dalej to ciągnąć.
- Oceniasz mnie jako matkę? - Tak.
Ty tchórzliwy draniu!
Uciekłeś, mając wszystkich gdzieś, żeby pływać sobie na desce!
Naprawdę myślisz, że chodziło mi o pieprzoną deskę?!
Czy nigdy nie przyszło ci do głowy, że to ja cierpiałem najbardziej?
Musiałem porzucić wszystko! Nawet was!
To dlaczego wyjechałeś?!
Czemu to zrobiłeś? Dlaczego wyjechałeś?!
Czemu mnie porzuciłeś? Zostawiłeś mnie samą. Dlaczego?
Bo nakryłem moją narzeczoną z innym!
Co ty pierdolisz?!
I to nie był jeden raz.
To trwało od dłuższego czasu.
To niemożliwe. Giada i ja byłyśmy przyjaciółkami.
Powiedziałby mi. Nie wierzę ci.
To nieprawda, bo tak uważasz?
- Wierzysz w to? - Przestań!
- To twoja prawda? Gdzie ona jest?! - Zostaw to!
Pokaż mi prawdę!
Gdzie ona jest?
Boże.
Przepraszam.
- Puść mnie! - Nie. Przepraszam.
Przepraszam. Proszę, wybacz mi.
Przepraszam.
Proszę, uspokój się.
- Proszę. - Nik!
Wybacz mi. Przepraszam.
Kocham cię. Przepraszam.
Oddychaj.
Już dobrze.
Tabletki.
- Widziałeś je gdzieś? - Wyjąłem je. Są tutaj.
- To te? - Tak.
- Pamiętaj, niebieska przed obiadem… - A biała po.
Trochę tu już jestem. Pamiętam.
- Jeśli się martwisz, to nie róbmy tego. - Nie.
Nie martwię się.
Sebastiano od dawna nie był na plaży.
A jutro ma koncert. To normalne, że jestem trochę spięta.
To była jego sugestia, nie moja. „Sprawdzić wszystkie”.
Dziękuję.
Poza tym mam dziś wolne, więc sam chętnie dziś tam pójdę.
Jasne, rozumiem.
Sebastiano byłby rozczarowany.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Jestem gotowy. Jedziemy?
- Tak. - Chodźmy.
Jedźcie.
- Wziąłeś ręcznik? - Nie.
Ja wziąłem.
Mówiłem ci. Dość tego. Zostaw mnie.
Podjąłem decyzję. Bez odbioru.
Bez odbioru.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Wszystko w porządku.
Kelvin, podjąłem już decyzję. Wiem, co robię.
Zaufaj mi.
Zatrzymać się?
Nie. Jeśli coś ci zdradzę, to nie powiesz nikomu?
Słowo honoru.
Nie udaję się na Marsa z własnego wyboru. Lecę tam, bo zostałem wybrany.
Rozumiem.
Nikt nie wie, że codziennie rozmawiam z Kelvinem,
który urodził się na Marsie.
To on zlecił mi sprowadzenie tam muzyki klasycznej.
Tak?
Czasami miałem wrażenie…
że z kimś rozmawiasz.
Naprawdę?
- Tak. - Naprawdę miałeś…
- Czasami. - Nikomu o tym nie mów!
Nie wolno ci.
Jeśli powiesz o tym mamie, zrobi z tego wielką tragedię.
I zabroni mi lecieć na Marsa, a ja muszę, rozumiesz?
- Tak. - Nikomu nie mów.
- Powiedziałem ci, bo ci ufam. - Tak.
Rozumiesz?
- Przysięgnij, że nie powiesz. - Przysięgam.
Nikt o tym nie wie. Przysięgnij, że nikomu nie powiesz!
Przysięgam.
Przestań! On przysiągł.
Przysięgnij.
Przysięgam.
W porządku.
Dobra, teraz już się nie martwię.
Słucham?
Jak się masz, skarbie?
W porządku. A ty?
Dobrze. Posłuchaj.
Poszłabyś ze mną na plażę?
Nie ma mowy, bo jeśli tam pójdziesz, wszystko spieprzysz.
Masz rację, ale martwię się.
Nic nowego. Całe życie się zamartwiasz.
Poza tym jestem zajęta.
Zaczekaj chwilkę.
O co chodzi?
Chcę cię wysłuchać. Nie chcę, żeby kierował mną niepokój.
Świetnie.
W końcu zrozumiałaś.
Masz cały dzień dla siebie. Nic złego się nie stanie.
Tak. Dobrze.
Racja.
Ale kiedy ostatni raz spędziłyśmy razem cały dzień?
Nigdy?
Wypuszczasz go powoli
i zaczynasz zataczać ósemkę, żeby podnieść tyłek z wody.
- Tak. - Jasne?
Tak.
Widzisz? To jest…
niczym taniec.
Jak taniec z wiatrem.
Widzisz? Patrz.
Rysujesz nim ósemkę.
- A co to ósemka? - Znak nieskończoności.
Spróbuj.
Prześliczny!
Skarbie.
Jest przepiękny!
Popatrz, popatrz.
Jakim cudem?
Wydałam pieniądze, które odłożyłam ze sprzedaży ciuchów.
Nie to miałam na myśli.
To świetny pomysł. Kamper jest prześliczny.
- Mogę wejść? - Tak.
Rany! Niesamowite! Jesteś prawdziwym geniuszem!
Genialne.
Mówisz o tym?
Popływamy?
Nie, boję się.
Boję się pływać. Mam pietra.
Ale ty idź.
Zostanę tu i będę cię obserwował.
Popatrzę, jak surfujesz.
Włącz sobie Faurégo.
- Pamiętaj o tym. - Dobrze.
- Zróbmy coś innego. - Nie, nie.
- Idź. - Jesteś pewien?
Tak.
Dobra. Na razie.
Gotowi?
Wiem, że woda jest czysta, ale boję się.
Mówiłem ci, że się boję. Zostaw mnie w spokoju.
Boję się.
Przepraszam!
Przeprosiłam. Nie usłyszałeś?
Nieważne.
Ominęło mnie tyle ważnych rzeczy w życiu.
Kto wie, ile ominęło mnie z tobą?
Owszem. Chcesz usłyszeć coś jeszcze?
Rzucam studia.
Powiedziałam chłopakowi, że jestem jedynaczką.
Zrobiłam to, bo bałam się, że go stracę.
Pamiętasz, jak mówiłam,
że ojciec o mnie pamięta i że często dzwoni?
Gówno prawda.
Nie odpisuje nawet na wiadomości.
Mam mówić dalej?
Czatuję z nieznajomym.
A raczej flirtuję.
Mamo!
Nazwałaś mnie mamą!
- Tak. - Nazwałaś mnie mamą.
To tutaj.
To na pewno zgodne z prawem?
Oczywiście, że tak!
To dobrze, bo działa.
- Bo nie przywykłaś. - Nie.
Właśnie.
U was wszystko w porządku?
Nik nie jest taki zły.
Nawet cię odświeża.
Gotowe.
Co takiego?
Za pół godziny masz tu randkę.
Co? Chyba żartujesz.
- Daj spokój. Oddaj ją. - Carolino.
On codziennie pisze ci przemiłe rzeczy,
jest rozwiedziony i nie wygląda na seryjnego zabójcę.
Nie jesteś choć trochę ciekawa?
- Trochę jestem. - Właśnie.
Chodź. Zajmę się tobą.
Wstawaj.
Mam już pewien pomysł.
- Chodź. - Dobrze, zaczekaj.
Dziękuję!
- Nie za ciasno? - Nie, idealnie. Pasuje ci.
Te obcasy są chyba za wysokie.
Czyżby to był on?
Tak, to on.
Niezły!
Na co czekasz? Idź do niego.
Dajmy temu spokój.
Powiem mu, że coś mi wypadło.
Przecież tu jesteś.
- I paliłam. - Co z tego?
Nie spędziłam z tobą całego dnia.
Nie chcę, żeby się kończył.
Czemu nie?
To dopiero pierwszy.
Z wielu kolejnych.
Idź. Poradzisz sobie.
Jak wyglądam?
Jak ktoś, kto dawno się nie bawił.
Wyglądasz pięknie.
Idź już.
Nie przesadzaj.
- Nie. - Spokojnie.
Dziękuję.
- Torebka. - Racja.
Dziękuję.
Wolność jest twoją naturą
Która pozwala wiatrowi wiać
Morze jest gawędziarzem
Słuchaj go i leć
W powietrzu tańczy cisza
Lekka niczym dusza
Na którą czekamy
Nie mamy przed sobą celu
Jest tutaj, tam i teraz
Nie ma czasu i miejsca Gdy lecisz wraz z wiatrem
Zapomnij o rozsądku Daj sercu bić i podążaj za nim
Nie myślisz, że wystarczy Być sobą, być wolnym?
To pora, by zapomnieć Pora, by pamiętać
Pamiętać
Zniewala cię grawitacja
Prawa nowego społeczeństwa
Jak rzeczywistość
Inny stan świadomości
Słońce już zaszło. Możemy wracać?
- Dopiję drinka i pójdziemy. - Chcę teraz.
Możemy już iść? Proszę?
- Wybacz, ale… - Chodźmy już do domu!
- Proszę. - Dobrze.
- Posłuchaj… - Chcę iść teraz!
Zaraz wracam. Mam dla ciebie niespodziankę.
Hej!
Cześć!
- To był cudowny dzień. - Co robiliście?
Pływałem na desce, a on…
Przecież to Emma.
Niemożliwe. To Emma!
Dokąd on idzie?
Poczekaj, zajmę się tym.
Sebastiano!
- Kelvinie, wszystko wiedziałeś. - Sebastiano!
- Wiedziałeś! - Hej!
- Dokąd idziesz? - Wiedziałeś!
- Zatrzymaj się. Co się stało? - Wiedziałeś!
- Czemu płaczesz? - Nie dotykaj mnie!
Nie dotykaj!
- Nie dotykaj mnie. - Dobrze, ale…
Nie dotykaj.
Wiedziałeś! Kelvin mnie ostrzegał!
Ostrzegał, że mnie zdradzisz!
Dlaczego mnie zdradziłeś?!
Przyprowadziłeś tu Emmę!
Chciałeś być z Emmą, a ona jest moja, rozumiesz?!
Jest moja! Ona mnie kocha!
Nie dotykaj! Ona mnie kocha.
Jest moja!
Zabierz mnie do domu!
Chcę do domu!
Chcę wrócić do domu!
Odejdź!
Zabierz mnie do domu!
Chcę wrócić do domu.
Nie dotykaj mnie. Chcę do domu!
Co z nim?
- Już lepiej. Śpi. - Lepiej.
Teraz się martwi!
Wiesz, co mogło się stać?
- Mógł zrobić sobie krzywdę. - Ale nic się nie stało.
- Wszystko dobrze. - Nie miałem pojęcia.
Myślisz, że wystarczy kilka żartów, trochę empatii?
Jesteś nieodpowiedzialny, lekkomyślny i płytki.
Tak, płytki.
Więcej ci na to nie pozwolę!
Nie chcę, żeby to odbijało się na moim synu!
- Nie ma mowy! - Dość! Mamo, przesadzasz.
- Nie przesadzam! - Przesadzasz. Posłuchaj.
Czy kiedy powiedział ci o głosie,
nie przyszło ci do głowy, że powinieneś zabrać go do domu?
- Nie. - Żeby mi powiedzieć?
- Nie. - Nie?
Kazał mi obiecać, że ci nie powiem.
- Ty nic nie wiesz! - Sebastiano chciał zrobić coś normalnego.
- Spędzić dzień na plaży z wujkiem. - Owszem.
I widziałaś, co się stało?
Niepotrzebnie się zgodziłam.
Nie możemy ciągle go chronić.
- To mogło zdarzyć się jednej z nas. - Ale nie zdarzyło się nam, tylko jemu!
Zobaczę, co u niego.
NIK POŁĄCZENIE WYCHODZĄCE
Może zdołam cię przekonać, żebyś został?
Nie.
Jutro wyjeżdżam.
- Jak to jutro? - Tak, jutro.
Jak to?
Bo pojedziesz ze mną. Zostaw męża i wyjedźmy.
- Nie żartuj, Nik. - Nie żartuję.
Sama stwierdziłaś, że nie jest za późno.
Boże, Nik. Mielibyśmy wszystko zostawić i wyjechać?
Wybacz, ale jeśli teraz wyjedziesz…
Mam gdzieś forsę mojego ojca.
A tym bardziej spadek po nim.
Zacznijmy od nowa.
- Od początku? - Tak.
Od początku.
Giada.
Giada. O co ci chodzi?
Co mi oferujesz?
No co?
Nie chodziło ci głównie o mnie?
Podróżowanie po świecie z deską? To wszystko?
I to teraz.
Tak, teraz.
Po co ci było to wszystko?
Chciałeś się zemścić?
Nie, ale w końcu zrozumiałem, że tracąc ciebie, bardzo dużo zyskałem.
Ale z ciebie drań.
Co robisz?
To, co trzeba.
Wybacz, nie wychodzą mi pożegnania.
Proszę.
Co to jest?
Twój spadek.
Należne ci pieniądze.
Dziadek nie napisał tylko do was.
Kazał mi oddać to wcześniej, gdyby coś poszło nie tak.
To po co była ta cała farsa?
Dzięki tej „farsie” mogłeś poznać swoją rodzinę.
No tak.
Inaczej nie miałbyś takiej okazji.
A co się zmieniło?
Co mogę ci powiedzieć?
Powodzenia.
Sebastiano mocno to przeżyje.
Nie sądzę. Byłem tylko kolejnym problemem.
Nieprawda. Dziadek też tak nie myślał.
Napisał mi, jak bardzo z tobą zadarł.
Tak? Coś wiem na ten temat.
Ale ostatecznie chyba uratował mi życie.
Chciałbym wyjść.
SCHIZOFRENIA
NIKOLA
Drogi Nikolo, mój drogi synu…
„Lecę na Marsa, bo, jak mawiał dziadek,
życie bez muzyki jest jak rodzina bez miłości”.
Dobry wieczór! Dokąd jedziemy?
Wszystko dobrze?
Tak.
- Denerwuje się, ale to normalne. - W domu był kłębkiem nerwów.
Jesteś pewna, że po wczorajszym…
Sam nalegał.
Mówi, że musi zagrać po raz ostatni.
- Miałam zamknąć go w pokoju? - Jasne, że nie.
Sebastiano?
Sebastiano.
Nie!
Boże!
Sebastiano!
Mój Boże!
Nie!
Skarbie.
Dobry Boże!
Carolino!
Nik.
Nik!
Nie!
TATA
To moja wina.
Nie powinnam była mu pozwolić.
Mogłam się domyślić.
- To nie twoja wina. - Moja.
- Przestań. - Moja.
Myliłam się we wszystkim i teraz mój syn walczy o życie.
Po co się torturować?
To nie pomoże tobie ani Sebastiano. Daj spokój.
Czemu nie powiedziałeś?
Czytałam twój list.
Tak?
Myślałem, że więcej się nie zobaczymy.
Jak udało ci się to tak długo tłumić?
Czemu nie powiedziałeś?
Dlaczego przez 20 lat mnie nienawidziłeś?
Tak było lepiej.
Bo…
sama nie musiałaś za to pokutować.
Wtedy pozbawiłbym cię ojca, a tego nie chciałem.
Pozbawiłeś mnie brata.
Kurwa, Nik. Tata sypiał z Giadą.
Boże. Gdybym tylko wiedziała.
Znienawidziłabyś go.
Ucierpielibyśmy wszyscy.
Zamiast jednej osoby.
Poza tym…
wstydziłem się.
Tak bardzo tęskniłam.
Tak bardzo.
Bardzo.
Ja za tobą też.
Budzi się!
Nie, zaczekaj, skarbie. To niebezpieczne.
Nie wiem, co się stało, ale nic mi nie jest.
Czemu macie takie smutne miny?
Nie cieszycie się na mój widok?
Zwłaszcza ty…
która poświęciłaś dla mnie całe życie.
Ale już wystarczy.
Dość tego. Koniec.
Zacznij żyć, mamo.
I nie jesteś już sama.
Zrób to dla mnie.
Nie, dla samej siebie.
Z tobą nie muszę rozmawiać.
Nie dlatego, że ciebie nie rozumiem.
Jesteś moją siostrą,
więc to, co czuje jedno, czuje też drugie.
Odpuść.
Wybierz swoją drogę, idź nią i nie zawracaj.
Twoje szczęście jest też naszym.
Masz piękną duszę.
Jesteś wyjątkowa.
Dlatego myślałem, że możesz mnie pokochać.
Choć to były tylko urojenia.
Tak jak ta misja.
Nigdy nie polecę na Marsa.
A Kelvin nie istnieje. Wiecie o tym?
Naprawdę chciałeś uciec?
Dokąd?
Tu jest twoja rodzina. Twój dom.
Są dziwne, niedoskonałe i kruche, ale twoje.
Zatrzymaj się.
Weź oddech.
I wybacz.
Stąd łatwo znaleźć właściwe słowa.
Nie wiem, czy to moje słowa, czy wasze.
Bo nie mam pojęcia, czy się obudzę.
Ale to bez znaczenia.
Teraz jestem szczęśliwy.
I tak jest dobrze.
GIULIO COSTA
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz