Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Teşekkürler.
Geldiğiniz için sağ olun.
Giada.
Ne kadar üzüldüğümü bilemezsin.
Biliyorum, biliyorum.
-Çalacak mı? Ne dedin de ikna oldu? -Bir şey demedim. Belki kendi karar verdi.
Giulio sadece bir astrofizik profesörü olmakla kalmıyordu.
Giulio, astrofiziğin ta kendisiydi.
Çünkü benim babam… Benim babam…
…öyle bir insandı ki…
Yapamayacağım, üzgünüm.
Onun sayesinde mezun olmak üzereyim.
Benim babam sayılırdı.
Bir dosttu, bir öğretmendi.
Benim için her şeydi.
Yapmayı bilmediği tek şeyi şu an yapıyor.
Beni yalnız bırakıyor.
Sevgili Giulio kardeşimiz, az önce duyduklarımız gösteriyor ki…
Affedersiniz.
Pardon.
Ben de bir şeyler söylemek isterim.
Babamın zamanı sona erdi.
Bugün bunu kutlamak için toplanmadık mı?
Ama aslında hata ediyoruz.
Çünkü zaman diye bir şey yok.
Onunla ilgili en net hatıram
şu absürt teoriyi bana anlatmaya çalıştığı zamandan…
"Zaman ve mekân evrende var olmayan konseptlerdir.
Var olmayan bir şey de
bulunduğumuz noktadan görece olarak farklı algılanan zaman nedeniyle…
…çoktan var olmuştur.
Yok.
Bunu hiç kavrayamamışımdır.
Sonra da bana,
"Bu gizemin ardında Tanrı var" derdi.
Merak ediyorum da acaba bu gizemi nihayet çözdünüz mü Profesör?
Aksine, ben şunu keşfedeli çok oluyor…
Gerçek hayatta zaman ve mekân vardır.
Yaptığınız şeyler iz bırakır
Profesör Costa.
Bu dünyada kendimi Marslı gibi hissettiğim oluyor.
Bu nedenle, dediğin gibi zaman aslında yoksa,
veda etmeme de gerek yok.
Mekân da yoksa,
burada değilsin demektir.
Buradasın, buradaydın ve burada olacaksın, ya da belki başka bir gezegende.
Oysa ben burada, bu zaman ve mekânda kalacağım.
İzini taşıyarak.
Onu 20 yıl sonra görünce hiçbir şey hissetmemiş olamazsın.
Ne dersin?
Sergilediği gösteri normal miydi sence?
-Kim o kılıkta cenazeye gelir ki? -Kılığı kimin umurunda ki?
Kusura bakma ama meslektaşlarının resmî konuşmalarından daha iyiydi.
Giada gelerek güzel bir jest yaptı. Beklemezdim.
-Dayıma bir selam verseydim bari. -Seni durduran mı oldu?
Yok da prensi arabaya götürmemi istedin.
Daha fazla katlanamadığını görmedin mi?
-Tanrı'm, nerede? -Bilmiyorum.
Eyvah, Carolina, nerede o?
-Bilmiyorum, kilitleyecek hâlim yoktu. -Sebastiano!
Demin söylediklerini anladım.
Öyle mi?
Gerçekten mi?
Evet. Demek sen de şey gibisin…
Marslı gibi hissediyorsun.
Evet.
-Ezelden beri diyebilirim. -Ben de ama…
Yok, ezelden beri değil. İşleyişi çözdüğümden beri.
O hâlde ortak bir noktamız var demektir.
Evet.
Evet, evet.
Bugün yanımda…
…bunu getirmiştim.
Neden, bilmiyorum.
Bizimle ilgili.
Şey bu…
Belki okumuşsundur, bilmiyorum. Okumadıysan sende kalsın.
-Bizimle mi ilgili? -Evet.
Ne açıdan?
Ha, Marslı olduğumuz için.
Öyle mi?
Evet.
Şey, ben bu işlerden pek anlamam ama bir ara bakarım.
Baksana.
Babamın öğrencilerindensin, değil mi?
Nesin, geleceğin bilim insanı mı?
Biraz tuhafsın sen, değil mi?
-Hayır, ben… -Sebastiano.
Hadi gel canım, arabaya gidelim.
Hadi.
-Tesla. -Hayır. Dur anne, dur.
Kim bu? Bu adam kim?
Kim bu adam?
-Gel, arabada konuşalım. -Neden tuhaf olduğumu söyledi?
Arabaya geçelim.
-Tuhafmışım, uzaylıymışım. -Evet ama yanılıyor. Sonra konuşalım.
Değilsin, hata etmiş. Hadi.
O kadar mı değişmişim, yoksa beni tanımazdan mı geldin?
-Hoş geldin Nik, seni gördüğüme sevindim. -Birbirimize söyleyecek bir şeyimiz yok.
Hem zaten sadece birkaç gün burada, kalmasına izin verebilirdin.
Kapı!
Kardeşin ne olacak peki?
Kilisede neredeyse olay çıkıyordu, yapma.
Ne olayı Tesla? Sebastiano veremli değil ya!
-Nik'in bilmesini istemiyorum, tamam mı? -Kimse bilsin istemiyorsun.
Onu korumaya çalışıyorum.
Cenaze için kalkıp gelmiş, bir anlamı olmalı.
Beni iyi dinle.
Deden, dayının zerre kadar umurunda değil. Sen onu tanımıyorsun.
Vasiyet okunup parasını alınca her zamanki gibi kaybolacaktır inşallah.
-Belki bu defa kaybolmaz. -Belki de kaybolur.
Umarım çok gecikmeden.
Teşekkür ederim.
Gerçekten sağ ol.
Lafı bile olmaz, ne yaptım ki?
Sen anladın işte.
Tek derdim, konservatuvarın en yetenekli çellistini benimle çalmaya ikna etmek.
Evet, tabii.
Ama onun şu anki tek derdi, Mars görevi.
Bir şeye takıldı mı aylarca sürebiliyor.
Babam da ölünce…
Üzülme.
Biliyor musun, abini farklı hayal etmiştim.
Evet, ben de.
Umudum o yöndeydi.
…hiç girmedin, değil mi?
Ha? Pardon, ne dedin?
-Yapma, Carolina. -Gördün mü, dinlemiyor.
Ne diyordun? Lütfen söyle.
İki ay önce sana açtığım profili diyorum.
Benden fazla takipçin var.
-Yine mi? -Sağlam gidiyorsun.
Hiç girmiyorum ki.
Ne kadar da güzel çıkmışsın.
Lütfen yapma.
Seni eskort sitesine koymadım sonuçta.
-Ne zararı olabilir ki? -Şaka mısın?
Yeni insanlar tanıyarak, rahatlayarak, arkadaş edinerek
ne kadar hayati bir risk alıyor, düşünsene.
Bir gün Sebastiano'nun ensesinde boza pişirmese…
Bana göre değil.
Müsaadenizle ben kalkıyorum.
-Siz devam edin, sakıncası yok. -Biz bitireli çok oluyor.
Biz.
-Cigara? -Nik, lütfen.
Şakaydı yahu.
Günaydın.
-Günaydın. -Günaydın.
Tesla.
-Merhaba. -Merhaba.
-Başınız sağ olsun. -Sağ ol.
Siz, Nikola olmasınız, değil mi?
-Federico Valmonte, babanızın yakın dostu. -Merhaba.
İsim seçimlerinizi hep çok eğlenceli bulmuşumdur.
Nikola, Tesla.
Ancak Profesör'ünkü gibi parlak bir zihin bir fizikçinin adını
size böyle verebilirdi. "Nikola Tesla" ama iki parça.
Evet, tabii.
Başlayabilir miyiz acaba?
Elbette.
Üç kişi daha yazıldı.
İzlandalılar.
Tanıyor musun?
Neden cevap vermiyorsun?
Neden vermiyorsun?
Ölümüm hâlinde varlığımın şu şekilde dağıtılmasını isterim:
Karavan, torunum Carolina'ya,
eşit değerdeki çellom torunum Sebastiano'ya kalacak.
Son olarak, Roma'da San Giovanni Fabri Sokak, 6 Numara,
A Blok, Daire 3 adresindeki evimi
17 Kasım 1972, Roma doğumlu Tesla Costa'ya
ve beraberinde 25 Haziran 1970 doğumlu oğlum Nikola Costa'ya bırakıyorum.
Bu evi uygun gördükleri şekilde eşit olarak paylaşabilirler.
Adıma kayıtlı veya hakkım olan başka bir taşınır veya taşınmaza
sahip olmadığımı beyan ederim. Dr. Giulio Costa.
Olmaz, dur biraz.
Böyle olamaz. Eksik kaldı veya yanlış okudun. Tekrar bak.
Hayır, Tesla. Hepsi bu, gerisi yok.
Nasıl olur? Kusura bakma.
Hep evin bana kalacağını, parayı da onun alacağını söylerdi. Para nerede?
Anlaşılan o ki ölmeden önce fikrini değiştirmiş.
Şimdi ne olacak?
O evden çıkamayız. Asla olmaz Federico. Mümkün değil.
Çıkarsak…
Lütfen bir alternatifi var, de.
Neden böyle yapıyorsun?
Ben mi?
-Peşimde iki çocukla nereye giderim? -Ne bileyim ben?
Evi sat, gelen parayla yenisini al. Nedir yani?
Bencil piç!
Hiçbir şey, hiç kimse umurunda değil! Hiç olmadı!
-Pardon? -Asla!
Affedersiniz.
Size vermem gereken bir şey daha var. Kanunen vasiyetin bir parçası değil.
Yani bunun son arzusu olduğunu varsayabiliriz.
Hadi açın.
"Sevgili Tesla."
Sen haksızsın, ben haklıyım. Anladın mı? Ben haklıyım.
En başından beri haklıydım. Ajan olmadığını söylemiştim.
Ajan değilmiş, dayımmış.
Nik dayımmış, evet.
Kelvin, dur. Kes şunu!
Anladın mı? Endişe edilecek bir şey yok.
Endişelenecek bir durum yok.
Bana verdiğinde zarflar mühürlüydü.
Vasiyet okunduktan sonra size vermemi istedi.
İçeriklerini bilmiyorum.
Olacak şey değil. Elbette öyle yapmanı istemiştir şerefsiz.
Pislik herif.
Ne yapacağım ben şimdi?
Nasıl geçti?
-Dediğin gibi ortadan kayboldu mu? -Hayır.
Maalesef.
Neden maalesef?
Çünkü deden hiç para bırakmamış Carolina.
Sadece bu evi bırakmış.
Yani?
Yanisi,
ya evi satıp paranın yarısını dayına vereceğiz…
…ya da…
Bu ne?
Dedenin son arzusu.
Ha, unuttum. Sana karavanı bırakmış.
-Karavan mı? -Karavan, evet. Karavan.
Yok artık! Nik dayım gelip burada mı yaşayacak?
-Ama yasal bir zorunluluk yok. -Yasal olarak yok ama öyle olacak.
Öyle olacak.
Belki de kabul etmez, değil mi?
Edecektir.
Tek avro alamayacağını anladı. Belki de burada yeni bir hayat kurar.
-Ortalık karışacak. -Öyle olacak.
Bir yıl boyunca.
Sadece üç yatak odamız var, nasıl sığacağız?
Tek derdimiz oda zaten! Kusura bakma da kardeşin ne olacak?
En ufak değişimin kriz tetikleyebileceğini biliyorsun.
-Evde yabancı biri olacak, düşünsene. -Gerçi yabancı sayılmaz, sonuçta dayısı.
-Durumunu açıkladığında… -Nik'in bilmesini istemiyorum, tamam mı?
-O nasıl olacak? -Depresyonda olduğunu söyleriz.
Dedesi öldüğü için.
İyisi mi Sebastiano'ya bulaşma deriz.
Bir yıl boyunca mı?
Tesla, kafana bir baktır istersen.
Zaten yeterince zor, bir de bu mu çıkacak? Hayatta katlanamam.
Ben onun için en iyisini biliyorum!
İnanılmaz.
Ev aynı 20 yıl önceki gibi kokuyor.
Yok, bu işe yaramayacak.
-Yok. -Gerçi biraz da farklı. Evet.
Evet, senin elinin değdiği belli.
Evi daha da şey yapabilmişsin…
Daha şey…
Bilemedim.
Bak.
Bir şeyi açığa kavuşturalım, tamam mı?
Selam, Seba.
-Baksana… -Nik.
Biz burada yaşıyoruz.
Sen geçici misafirsin, üstelik davetsiz.
Evet ama yanlış açıdan bakıyorsun.
Yasal olarak burası benim de evim.
Babamız böyle istemiş, değil mi?
Evet.
Odam neresi?
Vay canına, mavi koltuk hâlâ duruyor. İyiymiş, atmamışsın. Aferin.
Beni kışkırtmasana.
-Yapma. -Niye yapıyorsun? Hoşuna mı gidiyor?
-Nasıl organize olacağız? -Beni kışkırtmaktan zevk mi alıyorsun?
Mavi koltuk çok rahattır.
Nasıl olacak, bilmiyorum. Beğendiysen koltukta yat.
Artık tartışmayı bırakabilirsiniz. Nik dayım odamda kalabilir.
-İşte oldu. -Ne? Ne diyorsun sen?
-Koltukta bir yıl, iyi düşündün mü? -Yok, anlamadın galiba. Evden ayrılıyorum.
Şaka mı bu? Pardon da nereye gideceksin?
Bilmiyorum, bulurum. Sen dert etme.
Carolina, lütfen şu çantayı bırakır mısın? Durum zaten yeterince karışık.
Bir de sen çıkma. Beni mi cezalandırıyorsun?
Her şeyin senden ibaret olduğunu nasıl düşünebiliyorsun?
Seni cezalandırmıyorum. Kendim için yapıyorum.
Benim burada olmam bir şeyi değiştirmeyecek.
Ne diyorsun? Kardeşin nasıl karşılayacak sence bunu?
-Görüştüğümüze sevindim, hoşça kal dayı. -Hayır, dur.
Sorun mavi koltuktaysa annen onda yatabilir, değil mi?
Hoşça kal Tesla, bir ara kıyafetlerimi alırım.
-Carolina. -Eşyalarıma dokunmayın lütfen.
Gel buraya Carolina, lütfen. Biraz konuşabilir miyiz?
Sana neden Tesla diyor?
Siktir git.
Bu olmalı.
Dedemden her şeyi beklerdim de bana karavan bırakmasını beklemezdim.
Bence süper bir hareket.
Kim bilir, belki de evden ayrılacağımı biliyordu.
Hey!
İstersen gelebilirsin.
Deden bir acayipmiş.
Hem de nasıl.
O mektupların yarattığı şoku düşünsene.
Okudun mu?
-Sadece Tesla'nınkini. -Ne yazmış?
Kısaca, paranın değil sevginin saadet getirdiğini.
Nik ile beraber büyüdükleri evden ayrılmadan önce
bir yıl beraber yaşayıp sonra karar vermeleri için yalvarmış.
Bir yıl mı?
Neden o evde bir dakika daha kalamayacağımı anladın mı?
Bahse varım çalışmayacak.
Bahsi kaybettin.
İyi akşamlar.
-Yemekte ne var? -O iğrenç süveteri kaldır oradan.
Ayrıca eve girerken ayakkabılarını çıkarmanı istediğimi
gayet net hatırlayabiliyorum Nik.
Çocuklarımın üzerine yemin olsun, orada bırakırsan yakarım.
Bir yıl didişecek miyiz?
Onu mu istiyorsun?
Er ya da geç biri pes eder.
Ben etmem.
Bari yemek yerken ateşkes yapalım.
Tencerelerin yerini söylersen ben makarna carbonara yaparım.
Hayır, bak.
Sebastiano kendi odasında yer, ben de aç değilim.
Bu ailenin neşeli ortamını nasıl da özlemişim, evet.
Kendime yaparım.
An itibarıyla bir çatıdan fazlasını paylaşmıyoruz.
Kendi alışverişini yap Nik.
Bence makul.
Paolo'yu cenazede göremedim, ne iş?
Ayrıldık. Sekiz yıl oluyor.
Daha doğrusu,
sekiz yıl önce beni terk etti.
Biriyle tanıştı, ondan iki çocuk yaptı, şu an Torino'da.
Siktir. Neden ki?
Çok şey kaçırdın Nik.
Orası doğru ama tek kaçıran da ben değilim.
-Ver, yeğenime ben götüreyim. -Olmaz! Bırak.
-Olmaz mı? -Hayır.
-Yapma! -Bıraksana!
Pardon ama benimle derdi ne? Sanki benden korkuyor.
Sebastiano hiçbir şeyden korkmaz.
Sebastiano çok hassas bir çocuktur.
Zor bir zamandan geçiyor, tamam mı?
En iyisi ona bulaşmamamız.
Yemeğini de ben götürürüm, sağ ol.
Delirdin mi sen? Kıs şu müziği!
Üzerine de bir şey giy!
-Neden? -Çıplaksın da ondan.
Banyodayım.
Müziği kıs.
Sebastiano bu gürültüde uyuyamaz.
-Kendisi mi kısmamı istedi? -Kıs şunu!
Yapma, Tesla. Saat daha dokuz. Gülünç oluyorsun.
Piris'in şefliğindeki yorum çalıyor, en iyi yeni versiyonlardan biri.
-Evet. -Evet.
-Peki, sen odana git canım. -Hayır, tam değil ama yaklaştın.
Hayır, imkânsız. Yanılıyor olamam, bu o.
Angel versiyonu. İstersen yarın sana veririm.
-Sana yarın verecekmiş. -Bana yarın verecekmiş. Peki.
Bana uyuyor gibi gelmedi.
Tam bir pisliksin Nik.
Evin içinde çıplak dolaşma!
BUNUN İÇİNDEYDİM!
-Oturabilir miyim? -Elbette, gel.
Annenle konuştuk.
Evden gitmene çok üzülmüş.
Karavanda kalmak istediğini söylemedim tabii,
yoksa engel olmak için elinden geleni yapardı.
Karavanda da kalabilirim.
Gerçekten, sana zahmet vermek istemiyorum.
Carolina,
burada olmana seviniyorum.
Sebastiano… Bana çok kızmış, değil mi?
Yok, annen bir şey demedi.
Olsun Carolina, zaten bu aralar daha iyi hissetmiyor mu?
Tabii. Mars'a taşınmak istiyor.
Kim, Mars'a taşınmak istemez ki?
-Yapma. -Sağ ol Emma.
Seni ailemin dertlerinde boğmayı hiç istemiyorum.
Carolina.
Yapma.
İyi geceler.
BABAM
TAVUĞA KÖRİ KOYMA. SEBA ARTIK İSTEMİYOR.
İMDAT!
SELAM BABA. BUGÜN DEDEMİ KAYBETTİK.
BABA - ÇEVRİM DIŞI
BABA - ÇEVRİM İÇİ
NE YAPSAM DA SESİNİ DUYSAM?
BABA - ÇEVRİM DIŞI
Uçurtma sörfü. Evet.
Peki. Yok, affedersin.
Klasik müziğe ne diyorsun peki?
Bilmiyorum. Bilmiyorum. Bilmiyorum. Ne olmuş?
Ha, tamam. Bekle. Bekle.
Dur. Ne demek istiyorsun yani?
Yani kapı açmanın bir yolu, ona güvendiğimi göstermenin.
Peki.
Anladım.
Evet, öyle. Öyle.
Peki ne yapayım?
Yanına gidip şey mi diyeyim? Şey mi?
"Seni gönderdiklerini biliyorum. Sen dayım değilsin."
Öyle mi diyeyim?
"Dayım olmadığını biliyorum" diyeyim.
NEVALAX - ARİPİPRAZOL
İMİPRAMİN
İMİPRAMİN BİR ANTİDEPRESANDIR ARİPİPRAZOL BİR ANTİPSİKOTİKTİR
NE İÇİN KULLANILIR: ŞİZOFRENİ, MANİK NÖBET
Günaydın canım.
-Perdeleri açayım mı? -Hayır.
Açtın mı?
-Sakın açma. -Hayır, açmadım.
Kahvaltını getirdim.
Öğle yemeğin mutfakta.
Sebastiano, anneye bir iyilik yapar mısın?
Bugün duş alıp üstünü değiştir, olur mu?
Söz verir misin?
Evde kalmak istiyordum
ama öğretmen toplantısı var, gitmezsem olmaz.
Ama hemen dönerim, tamam mı?
Sebastiano, bana bak.
Bir şeye ihtiyacın olursa beni ya da Carolina'yı ara.
Nik dayına bulaşma, olur mu?
Hoşça kal.
Kel…
Kelvin, hep aynı hikâye. Sana böyle olması gerektiğini…
Hayır, birini almam gerekiyor.
Hepsini almayacağım ama birini almam gerek, anlasana.
Evet, almam gerekiyor diyorum sana.
Hiç değilse böylece yakamızdan düşerler.
İşe gidiyorum.
Birkaç ev kuralı ve gerekli numara yazdım.
O gerekli numaralar günaydın demeyi de öğretiyor mu?
Şizofreni teşhisi ne zaman konuldu?
Tesla.
-Geceyi internette geçirdim. -İnternette bir sürü saçmalık var.
Rutinindeki en ufak değişikliğin kötü sonuç vereceğini de okudun mu?
Sikmişim rutinini, ben senin abinim.
Sahiden mi?
Yapma. Ne kadar oldu?
Beş yıl.
-Beş yıl mı? -Evet, aşağı yukarı beş yıl.
Tamam, anlıyorum ama böyle bir şeyi benden saklayamazsın.
Nedenmiş?
Birden bir kardeşin ve bir ailen olduğunu mu hatırladın Nik?
İstesem de söyleyemezdim.
Nerede yaşadığın belli değil, telefonunu da hiç açmıyorsun.
İyi de şu an buradayım.
Herhâlde bana söylemeyecektin. Neden?
Neden mi?
Çünkü açıklama yapmaktan, insanların acımasından bıktım.
Çünkü şizofreni kelimesi bile tek başına korkutucu Nik.
Sana acıyan insanların bakışları yetmezmiş gibi,
bir de nasıl yaşayacağını öğretmek isteyenler var.
"Oğlunuz garip şeyler söylüyor, garip şeyler yapıyor"
deyip özür bekliyorlar.
Burama kadar geldi!
Açıklama yapacak, özür dileyecek ne vaktim ne takatim var.
Yeter! Onu herkesten ve her şeyden korusam yeter. Anladın mı?
Biraz otursana.
Bak…
Lütfen, Nik.
Gözüm arkada kalmasın.
Sebastiano'yu rahat bırak. Ona bulaşma.
Tamam.
Evet, yalnızız. Kim olduğunu söyle. Nesin sen?
Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?
-Ben… -Çok açık sordum.
Çok açık sordum. Fazla kaçacağını biliyordum.
Hayır, fazla kaçmadı. Gel, konuşalım.
Sebastiano.
Konuşalım.
-Günaydın. -Selam. Günaydın.
Bugün erkencisin.
Eğer istersen kahve var.
Sağ ol.
Ne güzel!
Beğendin mi?
Hâlâ karavanda mı yatmayı düşünüyorsun?
Aslında dün gece aklıma bir şey geldi.
Bence hiç delice değil.
Nedir?
Öf ya, telefonumu verebilir misin?
Kesin Sebastiano beni eve çağırıyordur.
Yok, değilmiş.
Konuşmak istemediğini biliyorum
ama Nik her şeyi öğrendi ve evde yalnızlar.
Lütfen eve uğrayıp bir kontrol eder misin? Lütfen.
Uğraştığım şeye bak.
Endişelenmesi gayet normal Caro.
Selam, Tesla. Günaydın.
Ondan saklamanın aptalca olduğunu söylememiş miydim?
Ama şanslısın, zaten kıyafetlerimi alacağım.
Evet, kontrol ederim.
Ama aptal takıntılarına beni dâhil etmezsen çok memnun olurum.
Teşekkürler.
Ne var?
Bilmiyorum, Carolina.
Annenle arandaki bu durumu çözmelisin bence.
Neyi? Ona anne demememi mi? Ne diyebilirim, içimden gelmiyor.
-Yapma, ciddiyim. -Peki.
Sen de benimle eve gelir misin?
Sen de yanımda olursan Sebastiano sinirlenmez bence.
Seba niye sinirlenecekmiş ki? Bence şimdiden seni çok özlemiştir.
Evet, hepsi çok güzel ama
Dünya'ya dönemeyeceğimi bile bile
Mars'a gitmekten ödüm kopardı.
-Öyle değil mi? -Ben de korkuyorum.
Niye gidiyorsun? Seni zorlayan yok.
Olmaz, gitmek zorundayım çünkü klasik müziği götürmem gerekiyor.
Götürmem şart.
Anlıyorum. Elbette.
-Kendini buna adamışsın sonuçta. -Evet.
-Haberin yok muydu yani? -Hayır, inan bana yoktu.
O hâlde neden…
Geçen gün cenazede neden öyle şeyler söyledin? Neden?
Bilmem, ağzımdan öyle çıkıverdi.
Bak, sen bana şeyi sor…
Denizi, rüzgârı, mercan resiflerini, güzel kadınları
ama uzayı, yıldızları ve gökyüzünü sorma, onlardan hiç anlamam.
Evet çünkü müzisyen olmak istemişsin, gök bilimci değil.
Dedem bana seni anlatmıştı. Demişti ki…
Harika piyano çaldığını söylemişti.
Söylediğinde de ağlamıştı. Ağlamıştı.
Peki, seni işinle baş başa bırakayım. Ben de plajda iş arayayım.
Kimse plajda iş aramaz.
Ben ararım.
Sen de gelsene.
Olmaz.
Seninle plaja gelemem.
Peki, başka zaman.
Evet, başka zaman.
Biraz Dünya ışığı.
Artık ikna oldun mu?
İkna oldun mu?
Sana söyledim. Sana söyledim. Bana güvenmelisin.
Anladın mı? Bana güvenmelisin.
Yeter. Üstüme gelmeye devam edersen onunla giderim. Kes şunu.
Selam, Seba.
Nereye böyle?
Ben mi? Hiç. Sen neden geldin?
Kıyafetlerimi almaya. Emma da geldi.
Selam versene.
Selam, Seba.
Hayır, prova vakti gelmedi. Daha prova vakti gelmedi.
Prova için gelmedim, ablana yardıma geldim.
Seni kim gönderdi? Annem mi?
-Hayır, o göndermedi. -Hayır.
Seni şimdiden çok özlemiştir mi demiştin?
Beni mi takip ediyorsun?
Seçeneğim mi var?
Sana söyleyecek bir şeyim yok, anlasana.
-Niye hâlâ buradasın? -Orası beni ilgilendirir.
Seni bırakayım, yolda anlatırsın.
Mevcut durumum düşünüldüğünde
geçinmek için daha çok paraya ihtiyacım olacak.
Doğru. Yani?
Modaya büyük bir tutkum var ve zevk sahibiyim.
Birkaç da bağlantım var.
Şu ana kadar tek bir eksiğim vardı.
Zengin bir sponsor mu?
Bir dükkân.
Ama artık o da var.
Nerede?
İşte.
Müşteriler bana gelmezse ben onlara giderim.
Ticari amaçlı sapık takipçilik.
Harika bir fikir. İşe de yarayabilir.
Nasıl yapmayı planlıyorsun?
Bir arkadaşın yardımıyla.
Giyin.
Bilemedim.
Uçurtma sörfü, tüm bağları kesmek için yeterli bir sebep gibi gelmedi bana.
Ben de hep böyle düşünmüşümdür.
Ama ne zaman konusu açılsa Tesla hemen konuyu değiştirir.
Aklımda hep şöyle canlanır.
Çocuklarından çok büyük beklentisi olan bir babaya
bir noktadan sonra dayanamadı.
Deden öyle değildi sanki.
Biz onun torunlarıydık. Bizim için daha kolaydı.
Çocuklarından beklentileri çok daha büyüktür.
Sanırım ikisi de bu duruma farklı şekilde tepki verdi.
İnsan sırf güneş ve deniz için her şeyi sonsuza dek terk etmez ki.
Kalıp müebbet yemiş gibi hayat da sürdürülmez.
Hepimiz kaderimizi kendimiz çizeriz.
Öyle. Annen bir aile kurmuş. Nik ne yapmış?
Onun elinde ne var? Uçurtma sörfü mü?
Belki de hâlinden memnundur.
Hayır, sanmam.
Dünyanın bir ucunda yalnız başına yaşamak, düzenli bir ilişkisinin olmaması…
Aile içinde bile yalnız hissedebilirsin.
Bazen de bazı şartlar altında sörf insana daha iyi arkadaş olabilir.
Nasıl oldu?
Bence çok şirin.
Artık resmen işe başladın. Bunu kutlamalıyız.
Tesla veya Seba'ya hiçbir şey söyleme lütfen.
Eyvah, Seba. Saat kaç? Şu an prova yapıyor olmamız gerekiyordu.
Tamam. Güle güle.
Demek ki Mars'a giden tek İtalyan ben olacağım.
Anladın mı?
PIETRO ARINALDI: "ELVEDA MARS, AŞKIM UĞRUNA SENDEN VAZGEÇİYORUM."
Hayır, ben de…
Hayır, ben asla onun gibi aşkım uğruna vazgeçmem.
Şey…
Şey, Emma güzel ama o…
Sebastiano, merhaba canım.
İyi misin?
Bravo.
Bak, hava ne kadar güzel.
Dayınla sorun çıktı mı?
Şunu alayım ben.
Acaba bir duş mu alsan? Bugün Emma gelecek.
Yapacak onca şey varken bir bu konser eksikti zaten.
Büyük dert.
Çok büyük dert.
Selam.
Sen kimsin?
Sebastiano, duş almayacak mısın canım?
-Banyo meşgul. -Nik dayın mı var?
Hayır, çıplak bir kadın var.
-Kim? -Çıplak bir kadın.
-Çıplak bir kadın mı? -Evet.
Çıplak bir kadın mı?
Tanrı'm!
Pardon, sen kimsin?
Ambra. Merhaba.
Bu bornoz da çok güzelmiş.
Senin miydi? Kusura bakma, yoksa her yer ıslanırdı.
Nik.
Nik!
Evet.
-Nik! -Neden bağırıyorsun? Buradayım. Ne var?
Kim bu?
-Ha? -Banyomdaki kadını diyorum. Kim o?
Düzelteyim, orası bizim banyomuz. Kadın da Ambra. Evet, adı Ambra.
-Ah, demek adı Ambra. O zaman tamam. -Evet.
Ne diyorsun be?
Bak, o bizim banyomuz, bu bizim evimiz. Kimi istersem çağırırım.
Evet, tabii.
Önce sen çıplaktın, şimdi kadın çıplak, bir de bornozumu giymiş. İğrenç!
-Bornoz benim mi, o da mı ortak? -Çıplak kadın değil.
Onun adı Ambra. Ona, Ambra de.
Farkındaysan burası çıplaklar kampı değil.
Tabela mı asayım? Kadını banyoda Sebastiano bulmuş.
-Farkında mısın? -Evet, ne olmuş?
Elbette, sen nereden bileceksin?
Alanında bir yabancı görmesi ne kadar stres verici, biliyor musun?
Bilmezsin.
-Çıplak bir kadın. Çıplak. -Evet. Çocuk 20 yaşında.
Belki hoşuna gitmiştir.
Bana pek stresli gibi gelmedi. Stresli olan tek kişi sensin.
Anlaşılır şekilde.
Öyle mi? Söyle, nedenmiş?
-Çünkü… -Çünkü? Yok, söyle. Neden?
Plajda görüşürüz.
-Bornoz için sağ ol. -Rica ederim.
Odaya bıraktım, sen alırsın.
-Tabii. -Görüşürüz.
Gördün mü? Aileden sayılır. Derdin ne senin?
Katlanamam. Bir yıl buna katlanamam. Şaka mısın sen ya?
Onu soracağına, insanlar sana katlanabiliyor mu diye sor.
Böyle düşünen bir ben değilim!
Lanet olsun!
İsyankâr evlat dönene kadar mutlu mesut yaşıyorduk.
-Biliyor muydun? -Tabii, mutlu mesut.
Çok yerinde bir tasvir oldu.
Peri masallarındaki gibi!
Merhaba.
Çok üzgünüm Tesla. Bugün çok geç kaldım. Üzgünüm.
Suratın niye asık?
Yok bir şey. Aptal abimle kavga ettik.
Carolina nasıl?
Carolina iyi.
Selam söyledi.
Evet, tabii…
Tesla, bu iş böyle gitmez.
İkinizi diyorum.
Çok yoruldum.
Ondan, herkesten. Ne yapsam yanlış.
Sebastiano dışında.
Sağ ol.
Evet, Seba.
Bu sonatın temasına orijinalindeki gibi piyanoyla başlayacağım.
İki kıta sonra sen çelloyla giriş yapacaksın.
Parçanın girişini prova etsek mi, ne dersin?
Hayır.
-Sadece o kısmını. -Hayır, bugün olmaz.
Yapamam.
Tamam, sorun değil.
Bugün prova yapmayız.
Hayır. Gitmem gerek. İzninle.
-Merhaba. -Merhaba.
-Adın… -Emma.
Emma. Elbette.
Gidiyor musun?
-Gidemez miyim? -Elbette gidersin.
Ama hep ekstra pizza alırım, ne olur olur ne olmaz.
Kosta Rika'da dendiği gibi para compartir, tabii margarita seversen.
-Kosta Rika'da yaşadığından mı? -Evet, orada sörf falan yapıyorum.
Ne dersin?
-Neye? -Margaritaya.
Hadi, evime davet ettiğim ilk insan sen olacaksın.
Tamam. Olmaz.
Herkese daha yeni veda ettim.
Bence dönmesem daha iyi olur.
Sebastiano'nun ona baskı yaptığımı düşünmesini istemem.
Sebastiano'ya baskı yapabilecek son kişi sensin.
Güven bana. Gel, pizzalar soğuyor.
Gerçekten olmaz. Dersten sonra Carolina'ya gideceğime söz verdim.
-Sağ ol. -Carolina nasıl?
İyi. Carolina iyi.
Şu an çok büyük değişimlerden geçiyor.
-Ama iyi. -Ona üzgün olduğumu ilet.
Kendin söylesen daha iyi bence.
Tamam, söylerim. Ama şimdi içeri gel, pizzalar soğumasın. Biz geldik!
Olamaz! Biralar, siktir.
Parasını bile verdim. Geri zekâlı!
Tesla!
Umarım yemek yapmamışsındır. Herkese pizza aldım.
Et voilà!
Kötü bir fikir dedim ama…
İşte! Taze taze bol fesleğenli margaritayı sen yiyorsun.
Genç Sebastiano'ya capricciosa.
Bana capricciosa.
Konuğumuza da…
Teşekkürler.
…margarita a compartir.
İş nasıl geçti?
İyi, çok iyi. Birinin yerine bakacağım, süper sayılmaz ama…
Hiç yoktan iyi.
Bir dahakine sen de gelsene, görürsün.
-Olur, gelmek istiyorum. -Uçurtma sörfümü gösteririm.
-Evet. Güzel. -Onunla gideceğim.
Seninkini deneyebilir miyim? Dilim değişelim.
Bardak…
Ben getiririm.
YAŞAMKOÇUDAMIANI
YENİ SESLİ MESAJ DİNLE
Selam canım.
Bininciye yazıyorum. Artık sadece ses kaydı atacağım.
Biliyor musun, Sebastiano bugün bizimle masada yedi.
Sen nasılsın kızım?
-Ne işin var burada? -Selam, Caro.
Merak etme, Emma sadece bana söyledi.
Gelmemin nedeni…
Başına bela olduğum için kusura bakma.
Sonuçta…
Ben gelince sen gittin, o yüzden…
Eh, sen başıma bela olmadın.
Hatta belki de ihtiyaç duyduğum itici güç oldun.
Evet ama hiç gitmeseydim… Pardon, durabilir misin?
Kımıldama.
Bunca yıl burada olsaydım işler daha iyi ilerleyebilirdi.
Ya da daha kötü.
O yüzden özür dilerim.
Öyle olsa da ne yapabilirdin ki?
Yanında olurdum.
ŞAKA YAPMIYORUM. HÂLÂ BU FOTOĞRAFTAKİ GİBİYSEN
YEMİN EDERİM Kİ BEN DAHA BAŞKA BİR ŞEY İSTEMEM.
Nihayet karavan bir anlam kazandı.
Anlam mı?
Şöyle ki…
Deden, bu karavanı anneme hediye etmişti.
Annem hep beraber hep evde hissetmemizi isterdi.
Tatildeyken bile.
O yüzden…
…tatillerimizi bu karavanda geçirirdik. Derken bir baktık,
annem hastalandı ve sonra öldü.
Deden de karavanı kullanmak istemedi.
Bu yaptığın hoşuna giderdi.
Annem olsa çok mutlu olurdu.
Artık top sende.
Bunu gezdir. Bu evi gezdir.
Kafama göre hareket edemem ki.
Söylemesi kolay.
Üniversite var.
Seba var. Nasıl yaparım?
Kafama göre hareket edemem.
-Edersin. -Olmaz.
Yol senin. Hayat senin.
Başkaları senin adına karar vermesin.
Senin yaptığın gibi mi?
Ben senin gibi değilim.
Hayır.
Benden daha iyi olduğun kesin.
İçeri bakabilir miyim?
Nik dayı.
Teşekkür ederim.
Sana bıraktığı mektubu bugün vermem gerekiyordu, işte veriyorum.
İtiraf et ki deden sürprizlere bayılırdı.
Olanlardan sonra sandım ki…
…yaşananları atlatabildim.
Seni unuttuğuma ikna olmuş hâlde yıllarca hayatımı sürdürdüm.
Ama seni tekrar görmem yetti.
Evet.
Güzel…
Artık göz yaşlarını döktün.
Söylemek istediğini söyledin. Artık dur. Ciddi söylüyorum.
Hatta sırf
beni unuttuğunu sanarak başka bir adamla evlendiğin için dur.
-Ufak bir detay değil. -Seni istedim. İstediğim tek kişi sendin!
Tabii.
Beni gördüğünde hiçbir şey hissetmediğini söylesene!
Hissettim.
Üzüldüm.
Bu doğru değil. Bana yalan söyleyemezsin.
Lütfen, Nik. Hâlâ çok geç değil.
Yapma. Bırak beni.
THE_OUST_FAUST 104 BEĞENİ, 7 YORUM
BENCE SEN GERÇEK DEĞİLSİN. YAPMA, BÖYLE BİRİ GERÇEK OLAMAZ.
Hey! Ne yapıyorsun sen?
Yapma, çok gürültü çıkıyor. Yeter artık.
Olacak şey değil, 20 yıl geçti ama bu top hâlâ aynı.
Harika değil mi?
Aferin sana. Atmışsındır sanmıştım Ama aynı dolapta duruyordu.
"Hatırlasana, küçükken…" diye saçmalayacaksan yemezler.
Amma sıkıcısın ha.
Aslında bu gece "uyumayacağım" gecesi.
-Tüm binayı uyandırmasan mı? -Olmaz.
Göster bakalım kendini.
Vay, etkileyici!
Bacaklarını kapa!
-Süper. -Şanslıydın.
Klasik fake'ini atıyor! Hep aynı şey!
Sola yönel, sağa dön. Adam biliyor!
Evet!
Ne yapıyorsunuz?
Burama kadar geldi lan!
Bazılarımız sabah işe gidiyor.
-Ben de öyle dedim. -Pardon. Çok özür dilerim.
Yatın artık! Yatın!
-Tesla, buramıza kadar geldi! -Seni pislik.
Son şut, sonra gireriz.
Hadi, girelim artık. Yeter, Nik.
-Hadi gel. -Son şut.
Yeter.
Nik!
-O zaman bunu şuraya koyayım. -Olmaz.
Olmaz, dur. O, buraya. Romantiklerin yanına. Kendin söyledin ya.
Ha, tamam.
Peki.
-Bach'ın 1 numaralı çello süiti? -Evet, o da var.
Çello ne olacak?
Götürecek misin?
Hayır, bilmiyorum. Bilmiyorum.
Eyvah, ya götürmeme izin vermezlerse? O zaman ne yaparım?
Götürmem gerektiğini söylerim.
İzin vermezlerse artık çalamam.
Yok, sakin ol.
Biraz sakin ol. Bunu avantaja çevir. Çal.
Seni dinlemek isterim.
Olmaz.
Senin yaşındayken piyano çalmadığım gün yoktu.
Doğru değil.
Çünkü doğru olsaydı çalmaya devam ederdin.
Nasıl yaptığını bilmiyorum.
Ama teşekkürler.
Ben bir şey yapmadım.
Her şeyi kendisi yaptı.
Ne zaman çalsa içim kabarıyor da.
Çünkü…
Çello aracılığıyla kendini ifade etmeyi başarabiliyor.
Kendinden bahsediyor.
Babam bile çok severdi.
-Öyle mi? -Evet.
-Koltuğa oturur… -Performansına not mu verirdi?
Hoşuna mı gidiyor peki?
Ne?
Her güzel anı mahvetmek. Hep böyleydin.
Hoşuna mı gidiyor, söyle.
-Not verir miydi? -Hoşuna gidiyor mu?
Geç oldu! Geç oldu.
Emma'ya konseri vermemiz gerektiğini söylemeliyiz.
Seninle çaldım, onunla da çalmalıyım.
Hemen. Şimdi.
Görüşürüz.
ABLAMIN KARDEŞİ EN HAVALISI
-Gözlükler güzelmiş, bakabilir miyim? -Tabii, getireyim.
-Selam. -Ah, selam.
Bu ara seni anca uyumaya geldiğinde görüyorum.
Eh, beni nerede bulabileceğini gayet iyi biliyorsun.
Her gün sizin evde kardeşinle prova yapıyorum.
Nik'le çalmışlar, konsere çıkmaya karar vermiş.
-Onun için çok önemli. -Pardon, bunun küçüğü var mı?
Evet, getireyim.
Bak, Emma. Hayatımın 10 yılında onun için kendimi ihmal ettim.
Şimdi bırak beni aramayı,
uçurtma sörfçü pisliğin teki geldi diye konsere çıkıyor.
Haklısın.
Nik geldiğinden beri Seba çok değişti. Ama Nik büyücü değil.
Hastalığı öğrendiğimde ben de değiştim.
Çok korumacı oldum. Her lafıma dikkat ediyorum.
Farkında mısın? Nik'in aksine biz ona hasta olduğunu hatırlatıyoruz.
Elinizde yoksa önemli değil.
-Bak, Emma… -Ben seni tutmayayım.
Görüşürüz.
İşte, kusura bakmayın.
-S beden, değil mi? -Evet.
Getiriyorum.
Ambra'nın göğüsleri daha küçük.
Merak etme, Seba tüm öğlen odasındaydı. Ruhu bile duymadı.
Ne kadar aciz olduğunu görmüyor musun?
50 yaşındasın Nik.
Kendine bir hayat kur, mümkünse buradan uzakta olsun.
Öyle mi?
Ben mi hayat kurayım?
Sen…
Kaç yıldır böylesin sen? 20 mi?
At gözlüğü takmışsın. Bu mu hayat?
At dediğin öyle yaşar.
Sörfçü filozofun gelip bana öğretmesini bekliyordum.
Ailesi olmayan adamın.
Bir bok inşa edememiş adam bana mutluluğun tarifini mi verecek?
Evet.
Yanında da bir kadeh şarap.
Tabii tek kadeh de asla yetmez.
Öyle değil mi?
Siktir git.
Sürekli etrafına bakıp herkesi yargılayacağına kendine bir bak.
Siktir git.
Carolina'nın artık hiç gelmediğinin farkında mısın? Yok.
Onun yerine her şeyi kontrol etmekte inat ediyorsun.
Her şeyin iyi olduğuna yalanlarla kendini ikna ediyorsun.
Öyle yapıyorsun. Ayak diretiyorsun.
-Anneliğimi mi yargılıyorsun? -Evet.
Seni korkak piç!
Sörf uğruna hiç kimseyi ve hiçbir şeyi umursamayıp kaçtın gittin.
Siktiğimin sörfü için mi gittiğimi sanıyorsun gerçekten?
Bunca yıldır en çok acı çekinin ben olduğum
hiç aklından geçti mi acaba?
Herkesten ve her şeyden vazgeçtim. Senden bile!
O hâlde neden gittin?
Neden yaptın, neden gittin? Neden?
Beni niye terk ettin? Beni yalnız bıraktın. Neden?
Çünkü müstakbel eşimi yatakta başkasıyla bastım!
-Ne diyorsun be sen? -Tek seferlik de değilmiş.
Bir süredir devam ediyormuş.
Doğru değil, imkânsız. Biz, Giada'yla arkadaştık.
Bana söylerdi. Sana inanmıyorum.
Doğru değil çünkü buna inanıyorsun, öyle mi?
-Buna mı inanıyorsun? -Yapma.
-Bu mu doğru? Hani nerede? -Yapmasana be!
Hadi doğrusunu göster bana.
Hani nerede doğrusu?
Tanrı'm.
Özür dilerim.
-Bırak beni! -Hayır. Özür dilerim.
Özür dilerim. Lütfen. Özür dilerim, affet beni.
Özür dilerim.
Lütfen sakinleş.
-Lütfen. -Nik!
Lütfen. Özür dilerim. Beni affet, özür dilerim.
Seni seviyorum. Üzgünüm.
Nefes al.
Geçti.
İlaçlar?
-İlaçları gördün mü Nik? -Ben aldım, buradalar.
-Bunlar mı? -Evet.
-Unutma, öğle yemeğinden önce mavi… -Sonra da beyaz.
Geleli çok oldu, biliyorum.
-Endişeleniyorsan vazgeçelim. -Yok.
Endişelenmiyorum.
Sebastiano plaja gitmeyeli çok oluyor da.
Yarın da konser var. Biraz gergin olmam normal.
Ben değil, kendisi teklif etti. "Tüm kontrolleri yap."
Sağ ol.
Bu arada bugün izin günüm, seve seve tek başıma da giderim.
Yok, sorun değil. Sebastiano hayal kırıklığına uğrar.
Sorun değil.
-Neden bana Giada'dan bahsetmedin. -Hazırım, gidelim mi?
-Gidelim. -Gidelim.
Evet.
-Havlu aldın mı? -Hayır.
Evet, ben aldım.
Evet dedim ya. Yeter, beni rahat bırak.
Bana güven, kararımı verdim. Yeter, anlaşıldı.
Anlaşıldı, tamam.
-Her şey yolunda mı? -Evet.
Evet, her şey yolunda.
Sana kararımı verdiğimi söyledim. Yeter, ne yaptığımı biliyorum.
Güven bana Kelvin. Güven bana.
Güven bana.
Durayım mı?
Hayır. Sana bir sır versem söylemeyeceğine söz verir misin?
Evet, veririm.
Mars'a istediğim için gitmiyorum. Seçilmiş kişi olduğum için gidiyorum.
Tamam, anladım.
Kimse bilmiyor ama her gün Mars'ta doğan Kelvin'le konuşuyorum.
Klasik müziği oraya götürme görevini bana veren o oldu.
Öyle mi?
Yani, ara sıra bana da şey gibi geliyordu zaten…
Biriyle konuşuyormuşsun gibi.
Gerçekten mi?
-Evet. -Gerçekten de öyle mi…
-Bazen. -Kimseye söyleyemezsin.
Hayır, söyleyemezsin çünkü söylersen…
Anneme söylersen ortalık ayağa kalkar.
Mars'a gitmeme izin vermez. Mecburum, anlıyor musun?
-Evet. -Kimseye söyleme.
-Sana güvendiğim için sana söyledim. -Tamam.
Anladın mı?
-Söylemeyeceğine söz ver. -Söz veriyorum.
Kimse bilmiyor. Söylemeyeceğine söz vermelisin.
Söz veriyorum.
Kes şunu. Söz verdi. Söz ver.
Söylemeyeceksin.
Söz veriyorum.
Hadi.
Tamam, o zaman endişelenmiyorum.
Alo.
Nasılsın canım?
Selam. İyiyim, sen?
İyi. Baksana…
Beraber plaja gidelim mi?
Öf, Tesla. Hayır, seninle gelmem çünkü gidersen sıçarsın.
Biliyorum. Bak, haklısın ama endişeleniyorum.
Hadi ya? Hayatın endişelenmekle geçti.
Neyse, benim işim var.
Hayır, bekle. Bir saniye.
Efendim?
Sözünü dinlemek istiyorum. Endişelerim, bana hükmetmesin istiyorum.
Bravo.
Nihayet anladın.
Hayatında bir gün olsun rahatlayabilirsin. Bir şey olmaz.
Tamam, peki.
Ben varım.
Peki…
Seninle bütün bir günü beraber geçirmeyeli ne kadar oldu?
Hiç geçirmedik.
Çok yavaşça bırak
ve poponu sudan kaldırmak için hemen sekiz figürü çizmeye başla.
-Evet. -Oldu mu?
Evet.
Bak, işte böyle.
Dans eder gibi.
Rüzgârla dans eder gibi.
Gördün mü? Bak.
Sekiz figürü çizeceksin.
-Sekiz nedir? Hangi semboldür? -Sonsuzluk.
Gel, sen dene.
Çok güzel olmuş!
Canım.
Çok güzel olmuş!
Şuna bak.
Nasıl becerdin?
Son birkaç ayın satışlarından kenara koyduğum parayı kullandım.
Hayır, onu demek istemedim.
Çok acayip fikirmiş Carolina. Çok güzel.
-Girebilir miyim? -Evet.
Vay canına! Neler yapmışsın böyle! Sen bir dâhisin hayatım!
Sen bir dâhisin.
Bu elbise!
Biraz yüzsek mi dersin?
Hayır, korkuyorum.
Yüzmekten korkuyorum. Biraz korkuyorum.
Ama sen git.
Ben buradan seni izlerim.
Sörf yapışını izlerim. Git.
Fauré dinle.
-Fauré dinlemeyi unutma. -Tamam.
-İstersen başka bir şey yapalım. -Yok, yok.
-Git. -Emin misin?
Evet, hadi.
Tamam, görüşürüz.
Hazır mıyız?
Suyun güzel olduğunu biliyorum, korkuyorum.
Korkuyorum dedim ya. Beni rahat bırak.
Korkuyorum.
Pardon.
Pardon dedim, duymadın mı?
Aman be…
Hayatımda pek çok önemli anı kaçırdım.
Kim bilir seninle kaç tanesini kaçırıyorum.
Evet. Bir tanesini söyleyeyim mi?
Üniversiteyi bırakıyorum.
Hoşlandığım birine, "Tek çocuğum" dedim.
Çünkü onu kaybetmekten korktum.
Babamın beni unutmadığını
ve sık sık aradığını söylüyorum ya…
Palavra.
Mesajlarıma bile dönmüyor.
Devam edeyim mi?
Tanımadığım biriyle yazışıyorum.
Daha doğrusu flört ediyorum.
Anne!
Bana "anne" dedin!
-Evet. -Bana anne dedin.
Geldik.
Yasal olduğuna emin misin?
Elbette! Elbette yasal. Gayet yasal.
Çünkü işe yarıyor.
-Çünkü alışık değilsin. -Evet.
Evet.
Zaten her şey yolunda gibi.
Abin çok da fena değil.
Hatta seni tazeliyor.
İşte oldu.
Ne oldu?
Yarım saat sonra buluşuyorsunuz.
Ne? Hayır, şaka yapıyorsun.
-Yapma anne, ver şunu. -Carolina.
Anne, sana her gün harika şeyler yazıyor.
Üstelik dulmuş, seri katile de benzemiyor.
Hiç mi merak etmiyorsun?
-Evet, biraz. -Tamam işte.
Gel, seni bir toparlayayım.
Kalk.
Yürü, aklımda bir şey var.
-Hadi yürüsene. -Tamam, dur.
Teşekkürler.
-Fazla dar değil mi Carolina? -Hayır, mükemmel. Çok iyi oturdu.
Bilemiyorum, bu topuklar da çok yüksek.
Sence bu, o olabilir mi?
Evet, bu o.
Hiç fena değil!
Ne duruyorsun, yanına gitsene.
Boş verelim.
-Bir işim çıktı derim. -Neden? Buradasın.
-Tüttürdük de. -Ne olmuş?
Ne zamandır tüm günü beraber geçirmedik.
Bitsin istemiyorum.
Nedenmiş?
Bu daha ilki.
Daha çok çıkarız.
Hadi git, yapabilirsin.
Nasılım?
Yıllardır eğlenmemiş gibisin.
Çok güzel görünüyorsun.
Hadi.
Abartma.
-Olmaz. -Yavaş.
Teşekkür ederim.
-Çantan. -Evet.
Sağ ol.
Güneş battı, artık gidebilir miyiz?
-İçkim bitsin. -Şimdi gitmek istiyorum.
Lütfen gidebilir miyiz?
-Üzgünüm, gitmeden… -Lütfen eve gidelim.
-Lütfen. -Evet.
-Bak, bir… -Hayır, şimdi gidelim.
Bir saniye, hemen geliyorum. Sana bir sürprizim var.
Hey.
Selam.
-Çok güzel bir gündü. -Ne yaptınız?
Ben uçurtma sörfü yaptım, o da…
Ama bu… Bu, Emma.
Hayır, olamaz. Emma bu.
Nereye gidiyor?
Sen dur, ben hallederim.
Seba.
-Evet, Kelvin. Sen haklıymışsın Kelvin. -Seba.
-Haklıymışsın. -Hey.
-Nereye gidiyorsun? -Haklıymışsın.
-Seba, dur. Neyin var? -Haklıymışsın. Sen haklıymışsın.
-Neden ağlıyorsun? -Bana dokunma!
Bana dokunmamalısın!
-Bana dokunmamalısın. -Tamam ama…
Bana dokunma.
Haklıymışsın. Görev! Kelvin beni uyardı!
Bana ihanet edeceğini söylemişti!
Neden bana ihanet ettin? Neden bana ihanet ettin?
Emma'yı çağırmışsın. Neden plaja geldin?
Emma'yla olmak istedin. Emma benim! Anladın mı?
Benim! Emma benim! Beni seviyor!
Bana dokunma! Beni seviyor!
O benim!
Beni eve götür!
Eve gitmek istiyorum!
Git buradan! Git buradan!
Beni eve götür!
Eve gitmek istiyorum.
Bana dokunma! Eve gitmek istiyorum!
Ne durumda?
-Daha iyi. Uykuya daldı. -Daha iyiymiş.
Endişelendi işte!
Neler olabilirdi, farkında mısın?
-Kendine zarar verebilirdi. -Neyse ki bir şey olmadı.
-Tamam mı? Bir şey olmadı. -Tesla, bilmiyordum.
İki espri yapar, empati gösteririm, yeter sanıyorsun.
Sorumsuzsun işte. Pervasızsın, yüzeyselsin.
Evet, yüzeyselsin.
Bir daha yapmana izin vermem. İzin vermem.
Bedelini oğluma ödetmem.
-Olmaz. -Yeter! Anne, aşırı tepki veriyorsun.
-Vermiyorum. -Veriyorsun. Beni dinle.
Hiç mi aklından geçmedi?
Duyduğu sesten bahsedince eve getirmeyi akıl edemedin mi?
-Hayır. -Bana söylemeyi?
-Hayır. -Hayır mı?
Hayır. Bana söz verdirtti, bilemedim.
-Bir bok bilme zaten! -Seba bugün normal bir şey yapmak istedi.
-Tamam mı? Dayısıyla plajda bir gün. -Evet.
Bak, ne oldu.
-İzin vermemeliydim. -Ne diyorsun?
Onu sürekli koruyamayız.
-Bizim de başımıza gelebilirdi. -Ama öyle olmadı.
Onun başına geldi!
Nasıl olduğuna bakacağım.
NIK BAĞLANIYOR…
Fikrini değiştirip kalmanı sağlamak için hâlâ vaktim var mı?
Yok.
Yarın gidiyorum.
-Yarın mı? -Evet, yarın.
Neden peki?
Çünkü benimle geliyorsun. Kocandan ayrıl ve gidelim.
-Hadi ama, dalga geçme Nik. -Dalga geçmiyorum.
"Çok geç değil" diyen sen değil miydin?
Tanrı'm, Nik. Her şeyi öylece bırakıp gidecek miyiz?
-Senin için de geçerli, şimdi gidersen… -Babamın parası umurumda değil.
Mirası hiç değil.
Baştan başlayalım.
Evet.
-Sıfırdan mı? -Sıfırdan.
En baştan.
Giada.
Giada. Pardon ama sorun ne?
Bana ne sunuyorsun?
Nedir?
Benimle olmak yetmez mi?
Sörfle dünyayı dolaşmak. Bu kadar mı?
Şimdi mi?
Evet, şimdi. Evet.
O hâlde niye geldin, ne anlamı vardı?
-Aptal intikamını almak için mi? -Hayır.
Seni kaybetmek ne kadar iyiymiş, nihayet anlamaya.
Şerefsizin tekisin Nik.
Ne yapıyorsun acaba?
Yapılması gerekeni.
Kusura bakma, veda etmeyi beceremem.
Buyur.
Ne bu?
Mirasın.
Hakkın olan para.
Evet, dedem sırf ikinize mektup yazmamış.
İşler sarpa sararsa sana erken vermem için beni seçmiş.
Bu gösterinin amacı neydi o zaman?
Eh, bu gösteri aileni tanımanı sağladı.
-Evet. -Parayı hemen alsaydın tanıyamazdın.
Ne değişti peki?
Ben bir şey demiyorum o zaman.
Bol şans.
Sebastiano seni göremeyince sarsılacak.
Hayır, buna inanmıyorum. Ben ekstra bir sorundum.
Hayır, dedem de öyle düşünmüyordu.
Mektubunda seni mahvettiğini anlatmış.
Öyle mi? Doğru düşünmüş.
Ama nihayetinde hayatımı kurtarmış olabilir.
Bırak da gideyim.
ŞİZOFRENİ
SEVGİLİ OĞLUM NİKOLA
"MARS'A TAŞINMAYA KARAR VERDİM ÇÜNKÜ DEDEMİN DEDİĞİ GİBİ,
MÜZİKSİZ BİR HAYAT, SEVGİSİZ AİLEYE BENZER."
İyi akşamlar. Yolculuk nereye?
Her şey yolunda mı?
Evet.
-Biraz gergin ama o kadarı normal. -Evde çok gergindi.
Dün yaşanan onca şeyden sonra bu konser…
Israr etti.
Son bir defa çalması gerekiyormuş.
-Odasına kapatacak hâlim yoktu. -Yoktu tabii.
Seba.
Hayır!
Aman Tanrı'm!
Sebastiano!
Aman Tanrı'm!
Hayır!
Tatlım!
Aman Tanrı'm!
Carolina!
Nik…
Hayır…
BABAM
Benim yüzümden oldu.
Çalmasına müsaade etmemeliydim.
Bilmem gerekirdi.
-Hayır, senin suçun değil. Yapma. -Öyle.
-Hadi ama, yapma. -Ama öyle.
Hata ettim
ve doğru düşünemediğim için oğlum ölebilir.
Kendine boşuna işkence etme.
Ne anlamı var? Ne sana ne de Sebastiano'ya fayda. Yapma.
Bana neden anlatmadın?
Mektubunu okudum.
Öyle mi?
Bir daha görüşmeyiz sanmıştım. Üzgünüm.
Nasıl oldu da bunca zaman bütün bunları içine atabildin?
Neden bana söylemedin?
Neden 20 yıl kendinden nefret ettirdin? Neden, Nik?
Öylesi daha iyiydi.
Çünkü…
Çünkü senin de bedel ödemeni istemedim.
Senin babanı da elinden alırdım, bunu istemedim.
Onun yerine abimi mi aldın?
Siktir, Nik. Babam, Giada'yla yatıyormuş.
Tanrı'm. Ne…
Ah, bir bilseydim.
Ondan nefret ederdin.
Üçümüz de acı çekerdik.
Birimiz yerine.
Hem ayrıca…
Ayrıca utanıyordum.
Seni çok özledim.
Çok özledim.
Hem de çok özledim.
Ben de seni özledim.
Kendine geliyor.
Hayır, dur. Dur canım, tehlikeli o. Yapma!
İyiyim. Nasıl oldu, bilmiyorum ama iyiyim.
Ee, suratlar niye asık?
Beni böyle gördüğünüze sevinsenize.
Hele ki sen…
Bütün hayatını bana adadın.
Ama bu kadar yeter.
Yeter.
Tekrar yaşamaya başla anne.
Artık yalnız değilsin anne.
Benim için yap.
Yok, kendin için yap.
Sana bir şey dememe gerek yok.
Anlamadığımdan değil.
Kardeş olduğumuz için.
Birinin hissettiğini diğeri de hisseder.
Her şeyi bırak.
Kendi yolunu seç, git ve asla ardına bakma.
Mutlu olduğunu bilsek yeter.
Sen çok güzel bir ruhsun.
Özelsin.
O yüzden beni sevebileceğini sandım.
Hepsi kafamda olsa bile.
Görev gibi.
Asla Mars'a gidemeyeceğim.
Bir de Kelvin var. Ama aslında yok, biliyorsunuzdur.
Gerçekten kaçmak mı istedin?
Nereye gidecektin?
Ailen burada. Yuvan burası.
Tuhaf, kusurlu ve kırılgan olsa da senindir.
Dur.
Nefes al.
Ve affet.
Bu hâldeyken doğru sözleri bulmak kolay.
Bu sözler benim mi, sizin mi, bilmiyorum.
İşin aslı, uyanır mıyım, ne zaman uyanırım, bilmiyorum.
Ama fark etmez.
Artık mutluyum.
Böyle olması iyi.
Alt yazı çevirmeni: Yurdakul Gündoğdu