Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co tam?
Para staruszków. Stoją na środku ulicy i się całują.
Właściwie to nie całują się, tylko liżą.
Pozdrów rodziców.
Na razie.
Proszę trochę zjeść. Proszę, Leon. Wczoraj jadłeś i ci sma…
Leon. Leon, jeszcze…
Ja nie chcę sera.
Ser jest super. Będzie ser. Ma być ser.
Nie, nie, nie. Ser. Będziesz jeść ser.
Mamo, ściszaj ten telewizor, błagam, bo nie słyszę własnych myśli.
O, królewicz wstał.
Zęby chociaż umyłeś?
Królewicz wstał najwcześniej i ciężko pracował.
Tak. Nie mów, że się uczyłeś.
Zabawne.
A ciebie interesuje, co robiłem?
Trzy kawałki jeszcze proszę.
Interesuje.
Nie dam rady dzisiaj zrobić zakupów.
- Muszę zostać dłużej w szkole. - Dobrze, zrobię zakupy po zajęciach.
A kupiłabyś nam pieluchy i mleczko?
Tylko pamiętaj, proszę, pieluchy piątki, mleczko trójki.
- Nie odwrotnie. - No, mamuś, zrób to dla wnuczka.
- Jasne. - Dziękuję.
Nie ma zupy.
- Co to jest? - Żebyś nie zapomniała, jak ostatnio.
Chcesz mnie w ten sposób ukarać?
Nie chcę, żebyś dwa razy jechała.
- Lecę. - Pa.
- Zostało 65. - Uderzyła cię.
- Papatki! - Pa.
- Na razie. - Siema.
- Cześć. - Janek, kanapki!
Synek!
O! Mam łyżkę nawet.
Nie szarp tak. Zaraz zwymiotuję.
Może się zamienimy, co?
Teraz to nie była moja wina.
No już, nie denerwuj się.
Dowiozę cię całego i zdrowego do szkoły.
Napijesz się pysznej kawki, będziesz miał same miłe spotkania,
a potem spędzisz wspaniały wieczór z rodziną.
I kto to mówi?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Papu, papu.
Hubi.
Wszyscy czczą.
Możemy tylko wybrać, co czcimy.
- Czcimy. - Czcimy.
- Nick! - Jeśli czcisz pieniądze i rzeczy,
jeśli to one wyznaczają sens twojego życia,
to zawsze będziesz miał za mało.
Będziesz wciąż nienasycony.
Taka jest prawda. Prawda.
Małpka!
W gruncie rzeczy
wszystko to już wiemy.
Zostało to utrwalone w mitach, przysłowiach…
tru… truiz…
Truizmach.
Wstań, proszę.
Wyglądasz niewyraźnie. Zamówię ci taksówkę.
Szanuję to.
- Do widzenia.
Do widzenia. Dziękuję.
Do widzenia. - Do widzenia.
- Chodź, chodź!
Już się chyba wymieszało.
Maciek.
Wezwałem cię w sprawie gołębi.
Mówisz waść zagadkami.
Przez ciebie mam obsrany dziedziniec.
A woźny nie ma już ochoty po tobie sprzątać.
Dziedziniec był obsrany, zanim zostałeś tu dyrektorem.
A teraz to się zmieni.
Maciek, proszę cię.
Przestań je karmić. Natychmiast.
Inaczej bym urządził ten gabinet.
Oczy sobie popsujesz. Zupełnie tak, jak moi uczniowie.
Albo siedzą na fejsie, albo pykają w gierki.
Mówię im: „Masz chwilę wolnego czasu, weź wyjdź na chwilę, porozciągaj się,
pooddychaj świeżym powietrzem. Nie patrz w ekranik, bo to rozum odbiera”.
Ty powinieneś WF-u uczyć, a nie higieny zwierząt rzeźnych.
- Słyszałeś? - Nie polecam.
Kiedyś wystarczyło rzucić piłkę dzieciakom i miałeś święty spokój.
A teraz biegaj za nimi.
Słyszałem, że przytulałaś się do mojej córki przy całej klasie.
Miałam powód.
A jak tam życie?
W porządku.
- Serio? - Mhm.
Nie wyglądasz mi na zdrową osobę.
A jak wygląda zdrowa osoba?
Wystarczy się wysypiać, nie korzystać z używek
i mieć łagodny uśmiech.
Super!
Spokojnie.
Nadwrażliwość na dźwięki?
Tak.
Ból ucha?
Tak. Chyba.
Na wirus opryszczki chorowałaś ostatnio?
Nie wiem. Nic mi o tym nie wiadomo.
To może być stwardnienie rozsiane?
Skąd ci to przyszło do głowy?
Aha. Doktor Google.
Zrobimy ci jeszcze tomograf.
Zróbcie niespodziankę swojej ukochanej mamie
i zabierzcie ją do cukierni Krysi.
Tylko tego dnia zestaw: espresso…
z wuzetką za jedyne 10 złotych.
Cześć.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Słuchaj, sąsiedzi się skarżą, że…
palisz zioło i słuchasz głośno muzyki.
Rozbieraj się.
Patrz! Patrz, jaka praca nóg! Rozumiesz, jaka praca nóg? Patrz.
Hej, co ty robisz, ty?
Hej! Przecież nie kręć, jak skręcam, nie?
- Co? - „Nie kręć, jak skręcam”?
Dawaj.
Słuchaj, gdybyś miała taką możliwość żyć na własnych zasadach,
- to co byś właśnie robiła? - Jarałabym blanta,
leżąc przed napalonym wychowawcą z technikum rolniczego.
A trochę w innych okolicznościach przyrody?
Moja mama ma Alzheimera.
Młodszy syn ma maturę. Starszy nie radzi sobie z ojcostwem.
Mąż jest kompletnie rozwalony.
- Jestem im potrzebna, a oni mi. - A gdyby ich w ogóle nie było?
To byłabym sama.
Wypijesz do końca, tak?
To wszyscy domownicy będą szczęśliwi. Pomożesz mi?
No, pięknie, ale do samego końca musisz wypić.
No, ale co wy robicie? Mówiłam, żeby mu nie dawać tego, synek.
- Tego do tej zupy, no.
Żeby nie dawać, bo go będzie brzuch bolał.
Skąd wiesz, że boli go brzuch?
Może zęby mu rosną? Może spać mu się chce?
Kobieta czuje takie rzeczy.
A co kobieta czuje w sprawie umywalki?
Słucham?
Coście mu zrobili? Chodź do babci.
- Idziesz do babci? - Idę pobiegać, wrócę za dwie godziny.
Gówniaka już szlag trafił.
Reszta domowników jest bliska tego stanu.
Pomyśl, proszę, o nich czasem, synu.
Nie pomagasz mi!
- Janek! - Jezus, nie możesz poprosić Adama?
Może ty poprosisz Adama? Ja w tym czasie pójdę na manicure.
- Nie rób z siebie ofiary. - Świecisz na dwóję.
Dobra, już. Poradzę sobie sama.
To nie ja.
Mamo, otwórz.
- Nie, to Witek albo ten Adam, leń. - Nie ma znaczenia, kto to zrobił.
Chodź, wykąpiemy cię i wszystko będzie dobrze. Mamuś.
- To nie ja. - Mamo.
Mamuś.
Może by się już wynieśli do mieszkania twoich rodziców?
A gdzie będę prowadzić zajęcia?
Pamiętasz…
do którego roku Adam nie spał w nocy?
Długo.
Tym razem rak czy zawał?
Myślisz, że to coś poważnego?
No, brawo.
Fajki na pewno cię wyleczą z hipochondrii.
Witold „Szydera” Lisiecki.
Nie rozumiem.
Jak ty szydzisz, to wszystko jest okej.
A jak ja spróbuję, to się od razu dąsasz.
Co tu się dzieje?
- Który to był taki mądry, co? - To już było, jak przyszliśmy.
Ale mamy przejebane?
Dobra, zaraz zaczynacie lekcje. Już!
- Powiedziałem. Do widzenia!
Rozumiem, że to miał być żart, który rozbawi młodzież,
ale nazywajmy rzeczy po imieniu.
Wandalizm jest wandalizmem.
Jeżeli w tej szkole obowiązują jakiekolwiek zasady,
to powinniśmy znaleźć tego cwaniaczka i go ukarać.
Zgłosiłem policji.
I co powiedzieli?
Że wysyłają 13 radiowozów…
…i wskrzesili ZOMO dla nas.
Nie wiem, no. Pogadam z woźnym, żeby zrobił coś z tym napisem, i tyle.
- Ja bym podjęła inną decyzję. - Bardzo proszę.
Za dwa lata kończy się moja kadencja. Może pani startować na dyrektora.
- Od kiedy jesteśmy na „pan/pani”? - Od teraz.
Nie denerwujcie się.
Nic takiego się nie stało. Zresztą nic się nie da z tym zrobić.
Witek, masz przejebane! Zostałeś królem Instagrama.
Ponad 300 lajków w niecałe pół godziny.
- Może was podwieźć? - Damy radę.
Miejsca ci u nas dostatek.
Mówiłem, damy radę.
Bardzo ładnie pan wyszedł z tym napisem w tle.
Bawi cię to?
Przecież nic się nie stało.
Poza tym, że zostałem memem – nic.
Jutro nikt nie będzie o tym pamiętał.
- Ja będę. - Ja też.
No i ja.
Ale niech się pan nie martwi.
I tak w kategorii zjeb miesiąca
wygrywa mój tata i jego szarfa „Mister Nysy”.
- Ty to już zupełnie masz przepalony mózg. - Tak, przepalony mózg mam.
- Co to było? - Zielone, mama. Wbijaj! Wbijaj!
- Ulotka.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Może się zamienimy? - Nie no, dam radę.
Nie dasz rady.
Witia.
Wysiadaj.
Pasy.
- Zajęte.
Mamo, nie myj tych okien. Zostaw to.
Przez ciebie się przeciąg zrobił.
Co ci przeszkadza, że sobie szmatą pomacha?
Zjemy coś?
Pojadę na zakupy.
Witia!
Mogłeś się zająć trochę mamą.
Śpi.
Tam zobacz.
- Olej. - Jaki olej?
Chyba rzepakowy.
To już ma bliżej niż dalej.
Uważaj, uważaj.
Mamuś? Co ty tu robisz?
Cicho, cicho.
Chodź, chodź.
Miska!
Chodź. No, masz tu.
Jesteś starszy, powinieneś się nim opiekować.
- Co miałem zrobić? - Jak tu sobie nie radzisz,
to ciekawe, jak będzie z wychowaniem dziecka.
Chuchnij. Chuchnij!
Mam 23 lata, nie będę ci chuchał.
Ja pierdolę, stary, ja już nie daję rady.
Chuj mnie strzela, kurwa! Nie możesz, kurwa, normalnie żyć?!
Bitte tanken się odbyło?! Wudżitsu weszło? Dobrze się bawisz?!
- Spierdalaj! - Cicho bądź!
- Zatruł się czymś.
Kurwa, tym domem się zatruł!
Dzień dobry.
Present Perfect. Alex!
To była woda.
Czy to była woda?
To nie była woda. Czy to nie była woda?
Dobrze. Nick!
Future Perfect in the Past.
To byłaby woda.
To nie byłaby woda.
- Dyrektor wzywa. - Mam lekcję, przyjdę na przerwie.
Pilne.
Okej, wy w tym czasie wypiszcie…
Past Perfect,
Past Perfect Continuous,
oraz Future Continuous.
Zaraz wracam.
Asiu.
Ktoś bardzo chce nam zaszkodzić.
Jak wyjdzie na jaw, że udzielasz lekcji
i nie płacisz podatku, to mi się też oberwie.
- Proszę.
Panie dyrektorze, przyszli panowie z policji w wyznaczonej sprawie.
Są przed czasem. Co mam im powiedzieć?
Niech zaczekają.
Jutro w szkole robimy testy na narkotyki.
Nic mi nie mówiłeś.
A ty mi wszystko mówisz?
Masz… prze…
jebane.
Zatem…
- Masz przejebane. Margaret. - Masz przejebane.
- Alex, masz przejebane? - Czy ja mam przejebane?
- Kevin. Nie masz przejebane.
My mamy przejebane.
John, masz przejebane?
Ale my mamy przejebane.
Mamy przejebane.
- Głośniej! - Mamy przejebane!
Mamy przejebane!
Mamy przeje…
Widzę, że nie nudziliście się, jak mnie nie było.
Małpka.
Zapraszam na środek.
Przeczytaj odpowiedzi do ćwiczenia, które wam zadałam.
Nic nie napisałam.
Dlaczego?
Ja…
rozkojarzyłam się.
Jak myślisz, co powinnam teraz zrobić?
Zastrajkować?
Co was tak bawi?
- Słuchaj, niedługo będziesz miała… - Maturę.
Przerabialiśmy to. Może będę, może nie.
Okej.
Siadaj, proszę.
Wracamy do lekcji.
Da się pani zaprosić na przejażdżkę?
- Ciszej! - No, chodź no!
Bo pomyślę jeszcze, że jesteś paranoiczką.
Uuuu!
Drodzy Państwo! Od czwartku do soboty
w sklepie Rattan promocja.
50% przeceny na wszystkie produkty
z litego bambusa.
Przepraszam.
Co ty robisz?
Cały dom obudzisz.
A teraz ty obudzisz!
Musisz mieć ostatnie słowo, co?
- Jak ci tak źle ze mną, to droga wolna! - Tego byś chciała.
Ty to najlepiej wiesz, czego bym chciała.
- Nie przesadzaj. - Sam nie przesadzaj!
Jeszcze kawałek węża?
Jeszcze kawałek węża, panie Leonie?
I ostatni kawałek węża.
- Możemy porobić malutkie wężyki. - Malutkie może połknąć.
Uważajcie z tymi małymi kawałkami.
- To małe dziecko, może to połknąć. - Patrzę na niego.
- Patrzysz, ale czasami nie patrzysz. - Ostatnio jesteś nieco zamyślona.
W przeciwieństwie do ciebie. Proszę, naleśnik.
Dzięki!
Leonku, to nie jest naleśnik do jedzenia.
Nie ma co traktować dziecka jak idioty.
A widzisz, że nie patrzysz? Bawi się plasteliną, a ty nie patrzysz.
Mówiłaś, że patrzysz.
To nie jest dobra zabawa dla dzieci. A już na pewno nie na łóżku!
- Bo co? - Bo jest ciepło i jesteś na pościeli.
Możesz to wetrzeć i to jest nie do sprania.
- Gdzie widzisz pościel? - Siedzisz na niej.
Nie, siedzę na kapie.
Gratuluję, że masz taki zasób słów. Dla mnie to jest pościel
i to mi starczy, żeby uważać na plastelinę,
która się w to wetrze i się nie spierze.
Jakbyś czytała, tobyś miała większy zasób słów.
Super. Książki czytasz o pościeli.
Co? Dzwoniły książki?
Patrz, jeszcze możemy zrobić większą kluchę.
Zostaw już tę plastelinę, bo przecież…
- Ja nie wiem, czy ty się bawisz, czy on? - Jaki lizak!
Gdzie zostawić? Dla kogo? Na później? Ja ją kupiłam.
Dlaczego mówisz, że mu kupiłaś? Dlaczego mu wypominasz?
Wiesz, ile plasteliny ja ci kupiłam, jak byłaś mała? Tyle zabawek miałaś.
- Nigdy ci nic nie wypominałam. - Nic nikomu nie wypominam!
- Powiedziałaś, że mu kupiłaś! - Bo to jest fakt. Kupiłam.
- No to co wypominasz? - Weź plastelinę i pobaw się w pokoju.
Z przyjemnością.
Babcia ci kupi plastelinę.
Nie jesteś sam w domu.
Od kiedy ty palisz papierosy? Janek!
I co ci przychodzi do głowy, żeby to robić w domu? W domu jarać?
Janek!
Mówię do ciebie!
Ej!
Gdzie idziesz?
Przewietrzyć się.
Przeziębisz się.
Halo?
Masz jedną nową wiadomość.
Jarałbym blanta,
leżąc przed napalonym wychowawcą z technikum rolniczego.
Jak się teraz czujesz, szmato?
- Sok. - Sok?
Jak sok, tak sok.
Jeszcze sok?
No dobrze.
Masz przejebane.
Dobranoc.
Heloł.
Ulala! Ja nie wiedziałem, że to jest taka sprawa.
Ładny zapach.
Tata wie?
Co to?
Mam romans.
Jeśli wypłynie, to domyślasz się, co to znaczy dla naszej rodziny.
W związku z tym policja nie wchodzi w rachubę.
Chciałam ciebie prosić o pomoc.
Dlaczego ty mnie mieszasz w takie sprawy, mamo?
A co ty byś zrobił na moim miejscu?
Kurwa mać.
Nie wiem. Pogadałbym z tatą.
Pogadam, kiedyś.
Ale teraz ciebie proszę o pomoc.
Jaką?
Żebyś znalazł kogoś od odcisków palców i sprawdził ten list i kopertę.
Witia.
Witia. Zobacz.
Zobacz.
Jeszcze tu.
O Boże.
To okropne.
A może byśmy poszli wieczorem do kawiarni?
No chyba lepiej zrobisz mi dobrą kawę w domu.
Myślisz, że Karina krzyknie, jak cię zobaczy?
Oh shit!
Spokojnie, to tylko wysypka.
Chyba.
Chyba, że to kara za grzechy.
A co ty masz na myśli?
Biblię.
No właśnie, mamo. Masz jakieś grzechy na sumieniu?
Słuchajcie, trzeba myśleć pozytywnie.
Mamusia ma kolejny powód, żeby znowu iść do lekarza.
Będzie dobrze, nie?
Joasiu, wszystko w porządku?
Córeczko, wszystko będzie dobrze.
Ona się zawsze za bardzo denerwuje, jest taka wrażliwa.
Papu. Papu.
Papu, papu, papu.
Chodźcie, chodźcie, chodźcie.
Chodźcie, chodźcie, moje kochane. Chodźcie, chodźcie.
Papu. Papu.
Papu.
Masz, wszystkim starczy. Papu.
Chodźcie, chodźcie. Papu.
Papu.
Hej. Macie, jedzcie.
Maciek.
Maciek!
- Skończ ten cyrk. - Papu.
Słyszysz? Skończ ten cyrk!
Płoszysz gołębie.
Papu, papu, papu.
Chodźcie, chodźcie. Płoszysz gołębie.
Puść to.
I co teraz?
Posprzątasz te gówna teraz! Do południa! Jak nie posprzątasz,
to wezwę firmę sprzątającą i ci potrącę z wypłaty.
Spróbujcie.
Receptura moje mamy sprzed trzydziestu lat.
Na zdrowie.
- Siema. - Hej.
- Siemanko. - Cześć.
Słuchaj, tutaj…
To jest maść.
Musisz to wsmarowywać dwa razy dziennie. Powinno pomóc.
A tutaj są zioła, które musisz pić raz dziennie
i wtedy będziesz spokojniejsza.
To od koleżanki, która się leczy u takiego Mongoła we Wrocławiu.
Bardzo ci dziękuję za troskę, ale jestem pod opieką specjalistów.
I co powiedział ten Mongoł?
Że za dużo się denerwujesz
i że jak przyjedziesz do niego, to ci sprofiluje lekarstwa
i całkowicie wyleczy.
Kocham cię, Jo.
Proszę, nie ignoruj mnie.
Nie zmuszaj, żebym robił jeszcze większe głupstwa.
Wyrzucenie nie wchodzi w rachubę. Kim jesteśmy, żeby łamać komuś życie?
- A jest alternatywa? - Spokojnie.
Są uczniowie, u których, poza marihuaną, wykryto jakieś inne narkotyki?
Trójka uczniów miała jeszcze mefedron we krwi.
Dziękuję panu.
Maciek, mamy problem z twoją córką.
Musimy wyrzuć całą trójkę
albo po cichu zmienią szkołę, jak się skończy rok szkolny.
Ale my nic nie musimy. To nie jest dobra decyzja.
A może by pani się poddała testowi na obecność THC we krwi?
- O co pani chodzi? - Przecież wszyscy wiemy,
że pali pani marihuanę, i to nie w samotności.
Masakra.
- Dlaczego mnie przed nią nie obroniłeś? - Nie wbijaj mnie w poczucie winy.
To są poważne zarzuty.
I oboje wiemy, że prawdziwe.
Zawsze grasz tak, jak ci pasuje, co?
Byle się utrzymać na stołku.
Gratuluję, panie dyrektorze.
Płyną sobie jeziorem
dwie młode rybki.
Spotykają starą rybę,
która kiwa im na powitanie i mówi:
„Cześć chłopaki, jak tam woda?”
Młode rybki
płyną dalej,
aż w końcu jedna patrzy na drugą
i pyta:
„Ty, co to jest ta »woda«?”.
O co chodzi z tymi klapsami?
Założyłem się z Kariną o sto klapsów i przegrałem,
że przed końcem roku dasz nam klucze do mieszkania po dziadkach.
Karina mówiła, że nie ma szans.
Tato, ja chcę do mamusi.
Ja chcę mamę.
A gdzie Karina teraz jest?
Nie wiem. Z koleżankami nad jeziorem chyba.
Jak to nie wiesz?
Nie wiesz, gdzie jest twoja partnerka i matka twojego dziecka?
A tata wie, gdzie teraz jesteś?
Mogłabyś być moją córką.
Ale nie jestem.
Adam!
No i chuj.
- Oh fuck! - Szybko! Szybko! Szybko!
Dawaj, dawaj, szybko!
- Cicho! - O kurwa.
Tworzywo sztuczne.
Klasa Maćka.
Ty, a skąd wiedziałaś, gdzie są klucze?
Nie zadawaj głupich pytań.
Cicho.
- Poszedł.
Otwórz okno, strasznie śmierdzi ta maść.
Dużo biegasz ostatnio.
Ty ostatnio masz dużo zajęć pozalekcyjnych.
- Kosztem twoich synów. - Śmiało. Jeszcze mamę dodaj.
Wyrzucę ich.
Małpkę też.
- Posłuchaj, co mówią inni nauczyciele. - W dupie mam, co mówią inni!
Tu nie chodzi o tę trójkę, tu nie chodzi o twoje ego.
- Chodzi o całą szkołę. - Serio? Moje ego?
Coś jeszcze masz miłego do powiedzenia?
- Uspokój się. Nie atakuję cię. - W ogóle mnie nie atakujesz.
Pierwsze, co mówisz, to to, że śmierdzę.
W takim razie zacznijmy dzień od początku.
Dzień dobry, kochana żono.
Bardzo się cieszę, że cię widzę całą i zdrową.
Pięknie pachniesz.
Ty też.
Zupa!
Bajkę! Chcę Bajkę!
- Bajkę! - Błagam cię, za chwilę, dobrze?
- Za chwilkę.
A może po prostu oddasz nam klucze do mieszkania dziadków
i problem sam się rozwiąże?
To nie jest twoje mieszkanie.
A ty czemu nie chcesz ich tam wpuścić, co?
No właśnie, mamo, czemu?
Jeżeli wydaje wam się, że to rozwiąże problem,
który ja w tej chwili słyszę za ścianą, to się mylicie.
Jeżeli nie pójdziecie go uspokoić,
to ja wam udowodnię, że mogę to zrobić w dwie minuty!
Zrobisz mleczko?
Zostało 29.
Te ciemne pola to martwe tkanki mózgu.
Za pół roku ta plama będzie dwa razy większa.
To co radzisz?
W pierwszej kolejności spisanie testamentu.
I warto już teraz myśleć, co zrobicie za kilka miesięcy.
U ciebie jest tężyczka utajona.
Niegroźna choroba, która atakuje głównie psy.
Jesteśmy na piętrze, gdzie pacjenci w miarę sobie radzą z chodzeniem.
Oczywiście jest winda, ale jeżeli któryś chce sobie chodzić po schodach,
ma oczywiście do tego prawo.
Wspieramy wszystkie formy aktywności fizycznej.
Proszę, śmiało.
To jest pokój przygotowany dla pani mamusi.
W prawdzie nie jest to pięć gwiazdek, ale czyściutko, schludnie.
Tutaj będzie miła wspaniałą opiekę.
A spierdalaj pan, bo cię koronawirus zabierze.
- Stary i głupi! - Mamo, mamo.
Dziadu jeden.
No nie wierzę, że chcesz tu zostawić własną matkę.
Zobaczymy, co ty zrobisz, jak ja będę w takim stanie.
U nasz na wsi nikogo się nie oddawało.
„U nas na wsi”.
Uwielbiasz podkreślać swoje pochodzenie, co?
Wstydzisz się mnie?
Sam się wstydzisz, dlatego to podkreślasz.
Papu, papu, papu.
Pupa, pupa, pupa.
Czy on potrafi zachowywać się jak dorosły?
- Jest nauczycielem. - Nie przesadzaj.
- Na całe szczęście nas nie zauważył. - Skąd wiesz?
Nie pozdrawiał nas przez głośnik.
Nie szarżuj. Boję się.
- Kto to? - Z banku.
- Nie sprawdzisz? - Nie w czasie jazdy.
Odbierz, mamo.
Błagam, zwolnij.
Mama jest taka uparta i przemądrzała.
Lubię to w niej.
I w tobie też.
Zaraz.
Wiem, że to mieszkanie wiele dla ciebie znaczy,
ale czy nie mogłabyś na spokojnie rozważyć oddanie go nam?
Bo jest nam ciężko mieszkać wszystkim razem na kupie.
Jesteś bezczelna.
Zawsze możesz wynająć garsonierę na rynku wtórnym.
Masz mniejsze potrzeby od nas.
Wystarczy, że zmieszczą się dwie osoby… i pies.
Dobra, nie bój się, nie powiem Witkowi.
Nie jestem idiotką.
Od dawna się domyślałam. On, znając życie, też.
Jeżeli uzależniasz swoje szczęście od decyzji innych,
to nigdy nie będziesz szczęśliwa.
I tyle mam ci do powiedzenia w sprawie mieszkania.
Idziesz?
Tak.
Kurwa mać!
Wiem.
Chodź. No!
Tak się nie da dłużej żyć.
Chodź.
Na kopercie znaleziono ślady palców, ale nie pasują do odcisków ze szklanki.
Nie wiem, może trzeba powtórzyć zasadzkę?
Odpocznij trochę, co?
A może porozmawiaj z tatą?
Jeszcze masz jakieś rady z poradnika pozytywnego myślenia?
Tak, kurwa, mam! Ogarnij się trochę, co?
Nie wiem, może jakiejś wdzięczności okażesz, co?
Ty się w ogóle zastanawiałaś, co ja dla ciebie robię!?
Kobietę okłamuję, po detektywach jeżdżę, włamuję się do szkoły, kurwa!
Ja pierdolę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Żabnicka, zapraszam do mojego gabinetu.
Nigdzie nie idziesz, lekcję masz.
Na jakiej podstawie ty ją wyciągasz w tej chwili?
Jestem dyrektorem tej szkoły
i każdy ma obowiązek wykonywać moje polecenia.
Jeżeli ją wyrzucisz, to będzie ostatni mój dzień w tej szkole.
Porozmawiamy po lekcjach.
Nie boję się ciebie.
Nikogo z was się nie boję.
Mam ochotę na świeżego granata.
Kupię ci.
Rozpoznajesz kogoś na tym nagraniu?
Nie.
Nie interesuje mnie, co robiłaś w nocy w szkole.
Nie interesuje mnie…
skąd miałaś klucz do klasy Maćka.
Jeżeli ktoś to zobaczy, nie wybronię cię.
Daję ci urlop zdrowotny do końca roku.
A może ty za tym wszystkim stoisz, co?
Idź do domu.
- Halo? - Na mejlu masz link.
Jeśli nie puścisz tego filmu dziś wieczorem swojej rodzinie,
to jutro zobaczy go całe miasto.
Gdybyś miała teraz taką możliwość, żyć na własnych zasadach,
to co byś właśnie robiła?
Jarałabym blanta…
leżąc przed napalonym wychowawcą z technikum rolniczego.
Słucham?
Proszę seksownie poprawić szarfę.
A teraz chciałabym, żebyś wstał i zdjął spodnie.
Może pani powtórzyć?
Chciałabym, żeby pan wstał i zdjął spodnie.
Przysięgałaś mi miłość,
wierność,
uczciwość małżeńską.
Mam tego dosyć. Nic ci nie jestem winna.
Nie chce mi się słuchać takich pierdół.
Mam powyżej uszu…
twoich kompleksów, szantaży emocjonalnych.
Nie mogę już po prostu z twoim udawaniem.
Jesteś tchórzem.
Idę zapalić. Muszę.
Nie no, jasne. Jasne! Jeszcze mnie wbij teraz w poczucie winy.
Jak przez całe życie, co? Super, naprawdę. Jak zawsze.
- Jesteś bardzo niesprawiedliwa, wiesz? - A co ty wiesz na ten temat? Co?
Podać ci śniadanko? Zrobić zakupy?
Dzieckiem się zaopiekować?
Posprzątać? Wyprać?
Co jeszcze? Rachuneczki popłacić?
A wiem, zapomniałam. Jeszcze mieszkanie, prawda?
Naprawdę dziwię ci się, Karina, jak ty wytrzymujesz z taką dupą wołową.
O proszę, królewicz się śmieje.
Super! Szkoda, że w takich okolicznościach,
ale to zawsze coś, nie?
Może byś tak złapał kontakt z rzeczywistością?
Skończysz jak tatuś!
- Zamknij się! - Słucham?!
- Zamknij się! - Sam się zamknij!
Może wam dziękować za wspaniałe wspólne życie, co?
- Kim ty się stałaś? - Mam was dosyć. Wszystkich was!
Ciebie dosyć i ciebie mam dosyć, i ciebie mam dosyć.
Babci nie ma!
Babciu!
Mamo!
Babciu!
Kochana! Zajebałem się w tobie.
Gdzie mnie tu, kurwa? Do domu.
Nie wrócę dzisiaj do domu.
A kiedy?
Nie wiem.
Sekret.
Szczerość.
Obowiązek.
Potrzeba.
Rodzina.
Ty.
Kocham cię.
Dzień dobry.
- Hej. - Hej.
Co myślisz?
- Raz, raz, raz… - Spoko.
Od początku mówiłem, że to wyjdzie jakoś strasznie pretensjonalnie.
Mogliśmy wydrukować „Masz przejebane”. Krótko i na temat.
Ale to są bardzo ładne słowa.
A poza tym nie wszystko kręci się wokół dyrektora, prawda?
A tobie co?
Nic.
Wszyscy jacyś naburmuszeni chodzą ostatnio.
Co się dziwisz? Faceci są ogólnie bardziej obrażalscy.
Na to się składa wiele czynników. Katolicyzm, patriarchat.
Raz, dwa, raz, dwa…
Jest jeszcze jedna opcja…
Odrzucenie.
Dzień dobry.
Dzień dobry, dzień dobry.
Moi drodzy…
mam dla was ważną informację.
Nikogo nie wyrzucamy ze szkoły.
Jestem przekonany, że osoby, które sprawiały najwięcej problemów,
sprawdzą się w pracach porządkowych. Jest sporo do zrobienia.
Osobiście przypilnuję, żeby się nie nudzili podczas wakacji.
No cóż, za chwilę spotykamy się w auli… A!
I żeby mi się nikt nie spóźnił.
Chciałam wam powiedzieć, że składam dzisiaj wypowiedzenie
i nie będę już uczyć w szkole.
Czuję po prostu, że nie ma tutaj miejsca dla mnie.
Domyślam się, że możecie być teraz wkurzeni,
że was zostawiam w klasie maturalnej…
ale trudno.
Tak już jest, dacie radę. Będzie dobrze.
Żegnam się z wami ze smutkiem, ale też z dużą ciekawością,
co przyniesie jutro.
I chciałam wam bardzo podziękować
za wszystko, czego się od was nauczyłam. Szczególnie od jednego z was.
Bardzo wam dziękuję.
Masz przejebane…
szmato.
Co teraz zrobisz?
Przecież powiedziałam, że rezygnuję.
Zawsze możesz zmienić zdanie.
Hej.
Przyszedłem chyba w niewłaściwym momencie.