Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TO NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Ανησυχώ γι' αυτόν.
Κι εγώ. Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι.
-Ναι. -Το πήρε βαριά.
Ξέρεις τι μου είπε;
Ότι δεν θα ξαναγράψει άλλη ιστορία.
-Αλήθεια το είπε; -Ναι.
Άθλιο!
Ανόητο!
Θα τις κάψω τις ανοησίες!
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Το αποψινό θα τον κρατήσει πίσω
ή θα του αφήσει τραύμα.
Ο καημένος.
Είναι δημιουργικός,
αλλά ξέφυγε η εμμονή του με τον τρόμο.
Καταλαβαίνω γιατί τον θεωρούν περίεργο.
Ίσως θα ήταν πιο εύκολο αν ήταν πιο φυσιολογικός.
Σαν να άκουσα κάτι.
Άλεξ;
Δεν άκουσα κάτι.
ΥΠΟΓΕΙΟ
Θα ήταν τέλεια, Λούσι…
Μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια.
Τα αγόρια σου…
και τα δικά μου.
Τέλεια. Το αιμοδιψές Μπρέιντι Μπαντς.
Tα Παιδιά της Νύχτας;
Σε θέλω, Λούσι.
Δεν έχω αλλάξει γνώμη.
-Δεν σε κάλεσα αυτήν τη φορά, Μαξ. -Μάικλ.
Μάικλ!
-Άσε τη μητέρα μου! -Μη!
Όχι, Σαμ!
Πού είμαι;
Ακούει κανείς;
Ακούει κανείς; Κάποιος!
Παγιδεύτηκα!
Μαμά!
Μπαμπά!
Ακούει κανείς;
Βοήθεια!
Ποιο είναι το όνομά σου;
Άλεξ.
Άλεξ Μόσερ.
Άλεξ.
Άλεξ!
Σε παρακαλώ.
Τζα.
Άντε. Είμαι πολυάσχολη μάγισσα. Είσαι χρήσιμος;
Εγώ…
Τα βλέπεις;
Το διαμέρισμα τα παρέσυρε εδώ.
Αυτό κάνει.
Αυτά τα παιδιά…
δεν μου ήταν χρήσιμα.
Καταλαβαίνεις;
Πάμε πάλι.
Έχεις κάτι το ιδιαίτερο;
Κάτι για να σε αφήσω να ζήσεις;
Και σήκω.
Πλησίασε.
Αντίο, Άλεξ.
Η ΜΟΡΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
Γράφω τρομακτικές ιστορίες.
Είπες "τρομακτικές ιστορίες";
Τι ήταν αυτό;
Τέλος οι ερωτήσεις.
Οι Νυχτερινές Ιστορίες μου. Εδώ τις γράφω.
Και τι κάνεις τόσο αργά;
Θα…
Θα τις έκαιγα κάτω στον λέβητα.
Να τις κάψεις; Άρα, είναι χάλια.
-Όχι. -Αντίο, Άλεξ.
Είναι πάρα πολύ καλές.
Νυχτερινές Ιστορίες;
Μην είναι μόνο ο τίτλος τρομακτικός.
Θέλω μια ιστορία κάθε βράδυ.
Αν η ιστορία δεν είναι καλή και τρομακτική,
θα είναι η τελευταία σου.
Είναι μια γατούλα!
Σκανταλιάρικη.
Πώς μπήκες εδώ;
Τι είναι αυτό το μέρος;
Λείπει η τηλεόραση.
Και πού πήγε η πόρτα;
Θεέ μου.
Με τρόμαξες.
Τι;
-Είσαι παιδί. -Τι ιδιοφυΐα.
Είμαι ο Άλεξ. Εσύ;
Και πολυλογάς. Τέλεια.
Γιαζμίν.
Είσαι αιχμάλωτη;
Όχι, κάνω διακοπές.
Να το φαγητό.
Σ' αρέσει το φιστικοβούτυρο;
Εμένα όχι πια.
Μακριά από αυτά τα ντουλάπια.
Η Νατάσα δεν χαρίζει ούτε ποπ κορν.
Η Λενόρ τα μαρτυρά.
Εμφανίσου, άτριχη.
Είναι η αόρατη γάτα;
Για μένα, τερατάκι-κατάσκοπος της Νατάσας.
Η Νατάσα είναι…
Πρόσεχε λίγο. Είναι η μάγισσα.
Κι η Λενόρ, το ρυτιδιασμένο που μας ακολουθεί.
Εμφανίζεται ξαφνικά.
Με κάρφωσε για ένα πιάτο νουντλς. Τη μισώ.
Βοήθα να καθαρίσω πριν γυρίσει η Νατάσα.
Πού είναι η Νατάσα;
Δεν ξέρω πού πάει ή τι κάνει, αλλά πάει παντού.
Το διαμέρισμα είναι το τέλειο διαβατήριο.
Έχουμε δουλειά. Έλα να τακτοποιηθείς.
Τέλειο διαβατήριο;
Το διαμέρισμα ταξιδεύει και παρασύρει παιδιά.
Μένω στο Μπρούκλιν, Νέα Υόρκη.
Εγώ μένω στην Ουάσινγκτον.
Ή μάλλον εκεί έμενα.
Άραγε είμαστε στο Μπρούκλιν;
Το διαμέρισμα κινείται;
Για φρέσκο κρέας.
Όχι κυριολεκτικά.
Τρομακτικές ιστορίες δεν γράφεις;
Όχι πια.
Ορίστε.
Είναι τέλειο.
Πώς ήταν…
Πραγματικά, ουάου!
Δεν μπορεί.
Γεια!
Πώς γίνεται αυτό;
Το διαμέρισμα κάνει δύο πράγματα.
Παρασύρει κορόιδα
κι έχει χώρο για…
Είναι τέλειο!
…βασικά, οτιδήποτε.
Η Άδεια Τάξη και Λοιπές Φοβερές Ιστορίες.
Όνειρα Νύχτας κι Εφιάλτες Ημέρας.
Ψιθυριστές Ιστορίες. Της αρέσουν οι ιστορίες.
Δεν είπες ότι δεν ασχολείσαι πια;
-Όχι εγώ. Ο φίλος μου. -Ο φίλος σου;
Θα… του άρεσαν όλα αυτά.
Αλλά εγώ; Όχι.
Είναι πολύ βαρετός.
Όντως.
Καλά, λοιπόν. Με βάζει να της διαβάζω
μια χαζή τρομακτική ιστορία κάθε βράδυ.
Έχει διαβάσει τα πάντα εδώ.
Τα πάντα;
Ευτυχώς είσαι παραμυθάς.
Σε χρειάζεται. Πιάσε δουλειά.
Θέλει τρομακτική ιστορία απόψε.
Γράψε όσες μπορείς κάθε μέρα.
-Δεν… -Άσε τις αηδίες.
Σας άκουσα για τις Νυχτερινές Ιστορίες.
Αυτές λες; Έχω παρατήσει το γράψιμο.
Ξεκίνα το ξανά και γράψε νέες ιστορίες.
Αλλιώς…
Θα με σκοτώσει. Το ξέρω.
Αν είσαι τυχερός.
Είναι η ζωή σου πια.
Ξέχνα οικογένεια και φίλους.
Γίνε χρήσιμος στη Νατάσα.
Θες να ζήσεις;
Γράψε τις ιστορίες.
Δεν θα γράψω τίποτα,
γιατί θα το σκάσω.
Θα πεθάνεις.
Έλα, άνοιξε.
Πού είσαι;
Κι άλλη έξοδος.
Να πάρει.
Κάθε φορά.
Όλοι προσπαθείτε να ξεφύγετε.
Δεν υπάρχει διαφυγή.
Το κατάλαβες;
Επίτηδες με έκανες να περιμένω;
-Όχι, έπλενα τα πιάτα. -Κάτσε εκεί.
Να αρχίσω να διαβάζω;
Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ
Ένα λεπτό να τακτοποιηθώ.
Αν είναι δυνατόν!
Τι είναι;
Ξέρεις τι έπαθε το αγοράκι που έκανε πολλές ερωτήσεις;
Θες να μάθεις;
Λοιπόν, Παραμυθά,
προσπάθησες να αποδράσεις σήμερα.
Και η Γιαζμίν ήταν επαναστατικό πνεύμα.
Αλλά είμαι περίεργη για ένα πράγμα.
Γιατί να κάψεις τις ιστορίες σου;
Τι είναι αυτό;
Διάβασε. Τώρα.
"Όταν πέθανε η φίλη του Τοντ, Τζένι, η καρδιά του έγινε κομμάτια".
Καρδιά σε κομμάτια; Μου αρέσει.
Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ
"Απέφευγαν την Παιδική Χαρά Φόστερ τη νύχτα. Ήξεραν τον θρύλο.
Μία ώρα πριν την αυγή, τα νεκρά παιδιά…"
Όχι. Συγγνώμη, αλλά όχι.
Όλοι ξέρουν, τα φαντάσματα στοιχειώνουν προσωπικά μέρη, όχι δημόσια.
Είστε σίγουρη;
Πολύ σίγουρη.
Συνέχισε.
"Ο Τοντ περπατάει και φτάνει στην πύλη.
Και μόλις την περάσει,
παιδιά…
σκούζουν, παίζουν.
Ξαφνικά, εμφανίζεται ένα αγόρι.
Δέκα χρονών, ντυμένος σαν εφημεριδοπώλης του '20.
Τι αγενής. Πες 'γεια'.
Γεια χαρά.
Εννοώ, γεια.
Ψάχνω τη φίλη μου, Τζένι.
Είπε ο Τοντ κοιτάζοντας τριγύρω.
Παίξε για να βρεθεί.
Μόλις σφυρίζει, νεκρά παιδιά κυκλώνουν τον Τοντ.
Έχουν κατάλευκο δέρμα.
Και πολύ παλιά ρούχα.
Σπρώχνουν τον Τοντ στην κούνια…"
Ανόητο.
Όλοι ξέρουν, τα φαντάσματα δεν έχουν αληθινά χέρια
για να τον σπρώξουν στην κούνια.
Ερασιτέχνη.
Η παιδική χαρά είναι διαδιαστατική.
Πνευματικός και πραγματικός κόσμος μαζί.
Έγινες και θεωρητικός φυσικός τώρα;
Τέλος πάντων. Συνέχισε.
"Μετά τα παιδιά γελούσαν
κι έβαλαν τον Τοντ στο καρουζέλ.
Τον γύριζαν όλο και πιο γρήγορα,
ώσπου ζαλίστηκε.
Μετά τον έβαλαν σε τραμπάλα.
Κρατιέται γερά.
Τότε κατάλαβε τι σκάρωναν.
Όποιο ζωντανό παιδί μείνει ως την ανατολή
είναι καταραμένο να μείνει για πάντα.
Πάει προς την πύλη απεγνωσμένα,
αλλά ζαλίζεται κα παραπατάει.
Ο ήλιος δύει. Ο χρόνος τελειώνει.
Τα νεκρά παιδιά βλέπουν με αγωνία.
Δεν θα προλάβει.
Ξαφνικά, κάποιος τον σπρώχνει στην έξοδο.
Είναι η Τζένι!
Τζένι, ήθελα να σε δω.
Φύγε τώρα, του λέει.
Κακή ώρα για επανένωση.
Βλέποντας την, ο Τοντ λύγισε.
Μου λείπεις, δεν θέλω να φύγεις.
Στον θάνατο, η Τζένι έμαθε κάτι που δεν ξέρει ο Τοντ.
Οι φίλοι δεν φεύγουν.
Γιατί ποτέ δεν ξεχνάνε.
Θα σε έχω πάντα…
εδώ".
Καλό τέλος;
Έχεις τρελαθεί τελείως;
Ποτέ καλό τέλος, ανόητε!
Η Τζένι πέθανε. Παγιδεύτηκε στην παιδική χαρά.
Δεν χαίρεται γι' αυτήν.
Τα φαντάσματα πιάνουν τον Τοντ.
Κοιτάζει πίσω του.
Τον τραβούν στην παιδική χαρά.
Φωνάζει βοήθεια, αλλά μάταια.
Η ψυχή του έμεινε παγιδευμένη εκεί.
Το καλό τέλος είναι επικίνδυνο.
Να το θυμάσαι.
Σου άρεσε η ιστορία; Πριν το τέλος.
Συγγραφείς. Πάντα τόσο ανασφαλείς.
Ακόμα ζωντανός δεν είσαι;
Με προβληματίζεις, Παραμυθά.
Ένα όμορφο σκοτάδι
πλημμυρίζει το μυαλό σου.
Αντί να το αποδεχτείς,
το αποφεύγεις.
Γιατί;
Απλώς…
θέλω να είμαι φυσιολογικός.
Σήμερα την έγραψες;
Δυσκολεύτηκα να γράψω.
Τι;
Δύσκολο να συγκεντρωθείς όταν σε παρακολουθούν.
Σου είπα να του δείξεις τη βιβλιοθήκη και να φύγεις.
Περίμενε!
Όχι αυτή!
Εσύ τον ενοχλούσες.
Είναι πολύ σημαντικό να γράφει.
Ξέρεις πόσο πολύ σημαντικό.
Περίμενε!
Ούτε αυτή έφταιγε.
Αν δεν φταίει η Γιαζμίν ούτε η Λενόρ,
τότε ποιος φταίει;
Εγώ. Θα γράψω πιο γρήγορα.
Η Λενόρ δεν θα σε ενοχλήσει.
Τέλος οι δικαιολογίες.
Είσαι καλά;
Παράτα με.
Γιαζμίν, συγγνώμη.
Δεν ήθελα να έχεις μπελάδες.
Συγγνώμη. Δεν ήξερα για το "ποτέ καλό τέλος".
Ο Τοντ ας άφηνε την Τζένι.
-Ήταν χαζός. -Όχι, δεν ήταν.
Έτσι κάνουν οι φίλοι.
Ίσως στα παραμύθια.
Αλλά εδώ μέσα; Αυτή έχει δίκιο.
Δεν υπάρχει καλό τέλος.
Τι;
Τι είναι αυτό;
Τι άθλιο μέρος.
Ιστορίες θέλει; Καλά. Θα της γράψω ιστορίες.
Ναι! Στοιχειωμένο γραφείο!
Από το πνεύμα κάποιου που πέθανε πάνω του.
Όχι, είναι χαζό. Έτσι θα πουν.
Πόσο καιρό είσαι εδώ;
Μάλλον πολύ.
Πώς σε έπιασαν; Εμένα με πίτα και Tα Παιδιά της Νύχτας.
Μια φορά κι έναν καιρό,
ο Άλεξ κοιτούσε το ταβάνι.
Τότε το ταβάνι έπεσε πάνω του
λήγοντας το μαρτύριό του.
Τέλος.
Τι έχει εκεί;
Το πιο παλιό βιβλίο.
Πρέπει να είναι χιλίων ετών.
"Τα Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ".
"Ρουμπελστίλτσκιν".
"Η Ωραία Κοιμωμένη";
"Χάνσελ και Γκρέτελ".
Στυλό διαρκείας είναι;
"Φρανκενστάιν".
Θεέ μου.
Κάτι γράφει.
"Αν δεν το σκάσω, ας πω σε κάποιον τι συνέβη.
Κι ας ακούσουν μόνο οι χαρακτήρες.
Είδα έναν μονόκερο.
Έλεγαν ότι δεν υπήρχαν. Λάθος.
Τον ακολούθησα στο διαμέρισμα μα με έπιασε μια μάγισσα.
Πολύ κακιά και τρομακτική.
Πρέπει να κάνω ό,τι μου λέει μέχρι να με βρουν οι γονείς μου.
Έχει κι άλλα παιδιά. Πολλά είναι καλά.
Φοβάμαι, αλλά δεν είμαι μόνη".
Φαΐ σε μία ώρα.
Γιαζμίν, σ' αρέσουν οι μονόκεροι;
Ναι, το καλύτερό μου.
Σκέφτηκα ότι ίσως έτσι σε έπιασε.
Η Νατάσα, εννοώ.
Καλά λες. Δεν με αφορά.
Και σίγουρα δεν παρασύρθηκες από ταινία και πίτα.
Ηλίθια κολοκυθόπιτα.
Εντάξει.
Με ντόρο ουάτ.
Τι είναι αυτό πάλι;
Κοτόπουλο, καραμελωμένα κρεμμύδια, πάπρικα, σκόρδο,
σκόρδο, τζίντζερ, μπερμπερέ.
Η αγιάτ…
Το έφτιαχνα με τη γιαγιά όταν ζούσε.
Βάζαμε λαχανικά παραγωγής μας.
Τέλος πάντων, μου μύρισε ντόρο ουάτ και…
ήθελα πολύ να δω την αγιάτ μου.
Δεν ήταν αυτή.
Αλλά η μάγισσα.
Μια πολύ κακή μάγισσα.
Καλό τέλος, έτσι;
"Κυνόδοντες σημαίνει πείνα.
Η Κέιτι είχε δίκιο. Για τους βρικόλακες το αίμα μοιάζει με γλυκό".
Όλοι ξέρουν, χρειάζονται δύο μέρες για να μεγαλώσουν οι κυνόδοντες.
Είσαι ηλίθιος.
Λενόρ, προσφορά συμφιλίωσης.
Ιστορία.
Έγραψε άλλα το κορίτσι με τον μονόκερο;
"Πολύ αργά. Το τρενάκι του τρόμου κατεβαίνει.
Ατσάλια σπάνε, μέταλλα συρίζουν…
άνθρωποι ουρλιάζουν,
κι ο Σκύλος του Χάρου γελά με το μακελειό".
Ο Χάρος δεν έχει κατοικίδιο.
Σωστά, Λενόρ;
Δεν θα τελειώσει ποτέ!
"Είδαν ίχνη του γιου τους στο χιόνι προς το δάσος.
Μετά είδαν μικρότερα ίχνη,
από αρκουδάκι.
Ποτέ δεν ξαναείδαν τον γιο τους".
Δαιμονισμένα αρκουδάκια; Σοβαρά τώρα;
Έχασα κάθε ενδιαφέρον.
Η καλή ιστορία είναι αληθοφανής.
Η αληθοφάνεια την κάνει συναρπαστική.
Στο εξής,
να λες τα πράγματα ως έχουν.
Ναι!
"Δεν ξέρω πόσο καιρό είμαι εδώ.
Έχω ακόμα το περιδέραιο των γονιών μου.
Το άγγιζα για να τους θυμάμαι, αλλά σταμάτησα.
Με έκανε να κλαίω.
Κουράστηκα πια.
Έχω τα μέσα για να το σκάσω.
Επιτέλους, θα ξαναδώ τους γονείς μου.
Άραγε θα με θυμούνται;
Λησμονείς τα παιδιά σου;"
-Να το σκάσει; -Άλεξ;
Θεέ μου!
Μου πέταξες ένα βιβλίο!
Όχι. Απλώς με ξάφνιασες. Μου έπεσε.
Περίμενε, κατεβαίνω.
Γιαζμίν, κάτσε να δεις τι βρήκα.
Τι συμβαίνει;
Το νυχτερινό φυτώριο.
Νυχτερινό;
Ναι. Το φως του ήλιου βλάπτει τα μαγικά φυτά. Έλα.
Σε τι χρησιμεύουν;
Ως συστατικά για τα φίλτρα της Νατάσα.
Μην αγγίξεις τίποτα.
-Τι είναι αυτό; -Δαιμονικό μετάξι.
Τέλος οι ερωτήσεις. Βοήθα.
Έριξα αίμα ποντικού αντί νυχτερίδας και μεγαλώνουν αυγά Τεμαχιστή.
Αν εκκολαφθούν, πάει το φυτώριο. Η Νατάσα θα με σκοτώσει.
Το φροντίζω, Λενόρ.
Εντάξει.
Άσ' το απαλά κάτω.
Μην το κουνάς.
Πρόσεχε.
Εντάξει, και τώρα;
Πάτα το, όσο πιο δυνατά μπορείς.
Ωραία.
Και η μπλε ομίχλη; Εσύ την κάνεις; Αυτή κρατά νέα τη Νατάσα;
Δεν μας αφορά.
Είναι όμορφη, αλλά έχει αρχαία βιβλία
και παλαιική διακόσμηση.
Όχι!
Πίστευα ότι σίγουρα…
Το έπιασες;
Το σκάει!
Όχι!
Ρίχνει τα αυγά Τεμαχιστή. Πάτα τα!
Με συγχωρείς.
Αυτά ήταν όλα.
Εκεί είναι! Μη μας ξεφύγει!
Άλεξ, πρόσεχε!
Ευχαριστώ, Γιαζ. Εννοώ, Γιαζμίν.
Στάσου. Πού πήγε;
Να το σκοτώσουμε πριν διαλύσει το μέρος.
Τώρα μάλιστα!
Πάρ' το από πάνω μου!
Θεέ μου!
Είμαι καλά.
Χάθηκε.
Δεν ξέρω πού πήγε.
Πάμε!
-Έλα! -Περίμενε.
Σ' έπιασα.
Ας φύγουμε τώρα.
Άχρηστα
μικρά ζωντόβολα.
Κάνατε αταξίες στον κήπο μου.
Τώρα θα πονέσετε περισσότερο απ' ό,τι εγώ.
Σε παρακαλώ, άσε με να σου εξηγήσω.
Θα σε άφηνα,
αν νοιαζόμουν.
Κράτα τα μάτια σου ανοιχτά.
Μην αρχίζω πάλι από την αρχή.
Τίποτα δεν κάνεις σωστά; Είπα να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά!
Εγώ φταίω!
Ζήτησα να δω το φυτώριο.
Τα φρικαλέα φυτά θα με βοηθούσαν να γράψω ιστορίες.
Υποσχέθηκα να μην αγγίξω, αλλά το έκανα.
Μην τη βλάψεις, σε παρακαλώ.
Πολύ γενναίο εκ μέρους σου, Παραμυθά.
Που μου λες ψέματα κατάμουτρα.
Παραλίγο να σε σκοτώσω.
Αλλά χρειάζομαι καθαρίστρια.
Τέλος οι ευκαιρίες.
Γιαζ, είσαι καλά;
Κοίτα…
Λυπάμαι που σε έμπλεξα.
Στο εξής, ο καθένας για τον εαυτό του.
Γιαζ, μπορούμε να φύγουμε από δω.
-Μαζί. -Δεν με λένε Γιαζ.
Με λένε Γιαζμίν.
Τεμαχιστής!
Σ' έπιασα!
Αυτό είναι.
Ένα…
δύο…
τρία!
Φύγε από πάνω μου! Φύγε!
Όχι!
Οι Νυχτερινές Ιστορίες.
Πρόσεχε.
Η Λενόρ είναι τριγύρω.
-Πονάει. -Φαίνεσαι χάλια.
-Ήσουν εδώ όλη νύχτα; -Ναι, όλη.
Έφτιαξα αυτό. Βοηθάει στις πληγές.
Το έφτιαξες για μένα;
Ναι, εγώ το παρασκεύασα.
Αλόη από μεδουσόφυτο και μαλλιαρό κισσό.
Είναι καλό. Πολύ καλό.
Ευχαριστώ.
Λενόρ;
Έλα εδώ.
-Δες τι μας έφτιαξε η Γιαζ. -Όχι γι' αυτήν.
Αυτό είναι. Θεραπεύτηκε.
Είσαι μια χαρά.
Όχι…
Έχω μπλέξει.
Δεν έχω ιστορίες.
Τι εννοείς; Είπες ότι είχες ένα σωρό.
Ναι, αλλά ένας Τεμαχιστής μπήκε στο δωμάτιο. Τον σκότωσα,
αλλά τις κατέστρεψε όλες,
εκτός από αυτή.
Εκείνες διάβαζα στη Νατάσα.
Δεν έχω καμία. Πρέπει να το σκάσω. Δεν έχω επιλογή!
Δύο τρόποι: η μπροστινή πόρτα κι η πίσω πόρτα…
Η πίσω πόρτα! Οδηγεί έξω.
Είδα τη Νατάσα να περνάει.
Μα μόνο αυτή έχει τα κλειδιά.
Ξέχνα τις ανοησίες και γράψε κάτι.
-Προσπαθώ! -Πιο πολύ!
Δεν μπορώ να γράψω!
Η Νατάσα θα το μάθει απόψε.
-Δεν με χρειάζεται, θα με σκοτώσει. -Όχι μόνο.
Ήμασταν τέσσερις.
Ο Ιλάι, ο μικρός Χουάν, η Κλερ…
κι εγώ.
Ο Χουάν ήταν μικρός. Εμείς διαβάζαμε στη Νατάσα.
Τις νύχτες, κάναμε σχέδια…
πώς να δραπετεύσουμε.
Λες ότι αυτά είναι…
Χθες, θα γινόμουν κι εγώ.
Μια μέρα, βούλωσε ο νεροχύτης.
Η μαγεία της ήταν άχρηστη.
Επειδή μπλόκαρα τον σωλήνα με αστρικά βρύα.
Αντέχουν στη μαγεία.
Το έκανα για να καλέσει υδραυλικό.
Του άφησα ένα σημείωμα από κάτω,
ζητώντας βοήθεια.
Αλλά…
δεν ήρθε ποτέ.
Η Νατάσα βρήκε το σημείωμα.
Η Κλερ έπεισε τη Νατάσα ότι το έκανε αυτή…
όχι εγώ.
Η Κλερ είπε ψέματα για να με σώσει.
Όπως… έκανες εσύ.
Έτσι κάνουν οι φίλοι.
Λάτρευα να γράφω τρομακτικές ιστορίες,
αλλά αποφάσισα να σταματήσω.
Και τώρα που αναγκάζομαι…
δεν μου έρχονται ιδέες πια.
Είχε ρολόι ο Χουάν;
Ένα μεγάλο, μπλε πλαστικό. Γιατί;
Και τα σκουλαρίκια της Κλερ;
Της θείας της.
Γιατί;
Υπάρχει διέξοδος.
-"Έχω τα μέσα για να το σκάσω". -"Σκάσω".
"Επιτέλους, θα ξαναδώ τους γονείς μου.
Άραγε θα με θυμούνται;
Λησμονείς τα παιδιά σου;"
Το κορίτσι με τον μονόκερο δεν το έβγαλε και κανένα παιδί δεν το φορά.
Όντως. Κι αφού δεν είναι στο ντουλάπι…
Τα κατάφερε.
Το έσκασε. Μαζεύω τις σημειώσεις της.
Είναι διάσπαρτες.
Σε βιβλία. Αν τις έβρισκε η Νατάσα…
Δεν θα μάθαινε όλο το σχέδιο.
Εσύ τι σχέδιο έχεις;
Χάλια σχέδιο. Δεν προλαβαίνουμε.
Γράψε μια ιστορία.
Αμέσως.
Τι θα κάνουμε;
Ούτε σε χίλια χρόνια ψάχνονται τα βιβλία.
Χίλια χρόνια.
Το βιβλίο των χιλίων ετών.
Το σημάδια από στυλό στο παλιό βιβλίο!
Έλα. Ας είσαι εδώ, σε παρακαλώ.
Το πρωτότυπο "Χάνσελ και Γκρέτελ";
-Τα Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ. -Μη ρεαλιστικό.
Μα τρώνε καραμέλες από ξένο σπίτι;
-Γραφές! -Συνταγή υπνωτικού φίλτρου.
"Απαίσια μυρωδιά. Πρέπει να την καλύψω για να το πιει.
Κοντεύω. Μόλις κοιμηθεί, θα κλέψω τα κλειδιά.
Αν έκανα μαγικά, θα τη μεταμόρφωνα σε φρύνο και θα γελούσα.
Μετά σε σαρανταποδαρούσα και θα της έβγαζα τα πόδια. Και τα εκατό.
Ένα τη φορά".
Θα ψάξω εγώ. Εσύ γράψε μια ιστορία.
Δεν νομίζω ότι μπορώ.
Μόνο εσύ μπορείς. Κέρδισέ μας χρόνο.
Δεν είμαι περίεργος…
που…
γράφω τρομακτικές ιστορίες;
Περίεργος;
Ποιος σε είπε έτσι;
Έχουν δίκιο. Είσαι περίεργος.
Κοίτα πώς είσαι.
Ό,τι σε κάνει περίεργο, κάνει εκείνους συνηθισμένους.
Και κανείς δεν το θέλει. Είναι χάλια.
Οι συνηθισμένοι θέλουν να σου το πάρουν…
με παρατσούκλια όπως…
Άχρηστη…
Φρικιό.
Ναι. Ή Φρικιό.
Σε ευχαριστώ, Γιαζμίν.
Λέγε με Γιαζ.
Έχεις αυτά τα υλικά;
Ναι. Τα έχω.
Αλλά έχει δίκιο. Το γλυκόχορτο βρομάει.
Πώς κάλυψε τη μυρωδιά;
Μάλλον βρήκε άλλο συστατικό.
Η μόνη που θα ξέρει είναι η Νατάσα, αλλά σιγά μη μας πει.
Έχω μια ιδέα.
Θα την ξεγελάσω με μια ιστορία για να μας πει το συστατικό.
Ξέρεις τι θα γίνει αν μας καταλάβει.
-Όπως κι αν δεν προσπαθήσουμε. -Ο τίτλος;
Η ΠΕΡΙΚΟΚΛΑΔΑ
Όχι αυτή.
Σου αρέσει αυτή.
Δεν μ' αρέσεις έτσι.
Θέλω μια ιστορία που θα σε κάνει να νιώσεις άβολα.
Άκου ποια θέλω.
Γιατί θα έκαιγες τις Νυχτερινές Ιστορίες;
-Εγώ… -Νόμιζες ότι το ξέχασα;
Εγώ…
ήμουν…
Θεέ μου.
Συγγνώμη. Είμαι πολύ χαζή.
Ναι, είσαι. Χρόνια το λέω.
Τώρα βλέπεις.
Πού είχα μείνει;
Μου έλεγες να διαβάσω.
Ναι! Λοιπόν, τι περιμένεις;
Ξεκίνα.
"Επί γενιές, ο κακός μάγος Κουαντέλ
έστελνε παιδιά να φέρουν πετράδια από το στόμα του τέρατος".
Η ΠΕΡΙΚΟΚΛΑΔΑ
"Πριν χίλια χρόνια, ο μάγος θα σκότωνε το ειδεχθές τέρας.
Όμως, με ένα πανίσχυρο φίλτρο, το κράτησε αναίσθητο,
για να πλουτίσει".
"Ειδεχθές". Ωραία λέξη.
"Κάθε πρωί, έριχνε το φίλτρο
στο πέμπτο αυτί του τέρατος,
κι εκείνο έμενε αναίσθητο.
Η συνταγή ήταν παμπάλαια.
Τρίμματα κοκάλων αρουραίου, παλαιωμένη ορχιδέα,
σκαθαροκέλυφος σε σκόνη.
Αλλά το πιο σημαντικό συστατικό
ήταν η περικοκλάδα.
Το μόνο πράγμα που κάλυπτε τη μυρωδιά του φίλτρου.
Χωρίς αυτήν, η δυσωδία θα ξυπνούσε το τέρας.
Μια μέρα, ο μάγος πήγε να κόψει περικοκλάδες
και είδε ότι όλο το λιβάδι ήταν μαραμένο.
Το φίλτρο έζεχνε όσο ποτέ.
Σαπίλα. Αποφορά. Δυσοσμία".
Ναι. Το κατάλαβα. Βρομάει.
"Ο μάγος έπρεπε να σκοτώσει το τέρας μια για πάντα.
Απρόθυμα σήκωσε το ραβδί του να το σκοτώσει,
αλλά μια χωριατοπούλα του είπε ότι έχει τη λύση.
Έχω υποκατάστατο. Μη σταματάς το μάζεμα πετραδιών.
Ανόητη. Δεν ξέρεις από αληθινή μαγεία.
Θα το αποδείξω. Μα θέλω σακί με πετράδια.
Αν πετύχει, θα πάρεις δύο σακιά.
Αν όχι, θα μου δώσεις τη ζωή σου.
Η χωριατοπούλα έριξε ένα μυστηριώδες υγρό στην κανάτα.
Ο κακός μάγος μύρισε το φίλτρο. Η μυρωδιά έφυγε!
Ήταν απίστευτο!
Μύριζε μαργαρίτες, τριαντάφυλλα, ανοιξιάτικο πρωινό…
Ο κακός μάγος έριξε το φίλτρο στο αυτί του τέρατος.
Αυτό έβγαλε ένα δυνατό μουγκρητό
κι έμεινε πάλι ακίνητο.
Ναι!
Αλλά η χωριατοπούλα δεν έδιωξε τη δυσωδία.
Αναίρεσε και όλη τη μαγεία.
Το φίλτρο του μάγου αχρηστεύτηκε.
Του έκανε νόημα να κοιτάξει πίσω.
Το πελώριο τέρας είχε ανοίξει τα μάτια.
Ο μάγος ούρλιαξε.
Η χωριατοπούλα κοιτούσε χαμογελαστή.
Ο κακός μάγος είχε στείλει τον αδερφό της στη σπηλιά
και δεν επέστρεψε.
Η χωριατοπούλα δεν ήθελε πετράδια, αλλά εκδίκηση.
Ενώ έφευγε, τα αιχμηρά δόντια του τέρατος
μπήγονταν στο σώμα του μάγου
σωπαίνοντάς τον μια για πάντα.
Εκεί που η χωριατοπούλα νόμιζε ότι ξέφυγε,
μια μαύρη σκιά ορθώθηκε.
Ήταν το γιγάντιο πόδι του τέρατος.
Πλατς.
Τέλος".
Και όχι καλό.
Περικοκλάδα;
Ναι, με τη Γιαζμίν ψάχναμε ώρες.
Οι λεπτομέρειες έχουν σημασία…
Όχι.
Όχι;
Όχι.
Εννοείται,
σκαρφίστηκα τα συστατικά,
αλλά είμαι σίγουρη ότι η περικοκλάδα καλύπτει μυρωδιές.
-Νόμιζα ότι το βρήκαμε. -Να το λάθος σου.
Έψαξες μ' αυτήν.
Η περικοκλάδα κρατάει το μίγμα ενιαίο.
Όλοι ξέρουν, η σιναρίζα καλύπτει μυρωδιές,
όχι η περικοκλάδα.
Η σιναρίζα. Μα φυσικά.
Το "σίνα" γράφεται με "Ι" ή με "Η";
Λοιπόν.
Η ώρα της επιστήμης.
Απόψε θα φύγουμε.
Καληνύχτα, Νατάσα.
Θεέ μου. Τι συμβαίνει;
Γίνεται πράσινο. Πώς θα της το δώσω;
Αντίδραση είναι;
-Η οξύτητα της λεμονάδας… -Κάκιστο σέρβις.
Δεν έχω ιστορία.
Βάλαμε δύο σταγόνες. Ας βάλουμε και στην καράφα.
Θα κοιμηθεί;
Η λεμονάδα μου;
Έρχεται!
Τι; Εδώ το άφησα.
-Πού είναι; -Τι εννοείς;
Το φίλτρο. Πρέπει να το πιει!
Ξέρει.
Λοιπόν…
Λοιπόν, είναι…
Είναι…
Για να δούμε.
Λοιπόν…
Σύντομα, Παραμυθά.
Ναι… Κάπου εδώ είναι.
Ξεστόμισέ την.
Εντάξει.
-Ψάχνω να τη βρω. -Διάβασε!
Να τη.
Αυτή λέγεται "Ο Κούκος στο Ρολόι".
Ο ΚΟΥΚΟΣ ΣΤΟ ΡΟΛΟΪ
Όταν οι γονείς του Σκοτ αγόρασαν το ρολόι,
νόμιζε ότι ήταν μια συνηθισμένη παλιά σαβούρα.
Αλλά το ρολόι είχε κάτι το παράξενο.
Σε κάθε συμπλήρωμα της ώρας,
έβγαινε ο μικρός κούκος.
Και ο Στιβ άρχισε να παρατηρεί…
Ποιος είναι ο Στιβ;
Είπες ότι τον λένε Σκοτ.
Συγγνώμη. Σωστά. Λάθος.
Ο Σκοτ παρατήρησε ότι ο κούκος
έμοιαζε διαφορετικός κάθε φορά που έβγαινε.
Σαν τα μάτια του να…
Τι είναι αυτό;
Πού είναι οι ιστορίες;
Αυτές που δήθεν γράφεις κάθε μέρα;
-Συγγνώμη. -Πού είναι οι νέες;
Ο Τεμαχιστής μπήκε στον σάκο.
Ο Τεμαχιστής έφαγε τα μαθήματά σου;
Είναι αλήθεια. Το έσκασε από το φυτώριο.
Πάψε, κορίτσι.
Μου κάθισες στον σβέρκο
από τη στιγμή που ήρθες.
Θα φτιάξω τη συνταγή…
Έλα τώρα. Με το ζόρι πετυχαίνεις συνταγή.
-Σου γράφει! Τον χρειάζεσαι! -Θα γράψω την καλύτερη!
Μη γελιόμαστε.
Άργησε κιόλας.
Σε παρακαλώ, όχι!
Τι;
-Μην την αγγίζεις! -Καλά.
Λενόρ.
Είσαι καλά;
Τι συμβαίνει;
Όχι. Τι έχεις πάθει;
Κάτι τρέχει.
Καημενούλα. Τι σου συνέβη;
Η Λενόρ έβαλε το φίλτρο στο μπουκαλάκι.
Δεν το πιστεύω.
Θα μύρισε δόση από το φίλτρο.
Είν' αιχμάλωτη,
όπως εμείς.
-Ευχαριστούμε, Λενόρ. -Άλεξ, τα καταφέραμε.
Τη νικήσαμε.
Πέτυχα τη συνταγή τώρα;
Στάσου. Πού οδηγεί;
Στο σπίτι.
Βλέπω ξανά δέντρα.
Κοίτα.
Δεν ξανατρώω φιστικοβούτυρο!
Κι εγώ κολοκυθόπιτα!
Το πρώτο που θα φάω, μίλκσεϊκ βανίλια!
Περίμενε, Άλεξ.
Στάσου ένα λεπτό.
Κισσός της χήρας.
Άγριο κρίνο.
Γιατί είναι εδώ;
Όχι. Άλεξ!
Άλεξ!
Η πόρτα δεν ήταν η έξοδος.
Είμαστε στο διαμέρισμα.
Διαβολικός μονόκερος!
Τρέξε!
Άλεξ, πλησιάζει!
Είναι πολύ γρήγορος!
Θεέ μου!
-Τι έγινε; -Ίσως κάτι το τρόμαξε.
Άλεξ;
"Η καλή ιστορία είναι αληθοφανής".
Θεέ μου.
Το "Χάνσελ και Γκρέτελ" ήταν αληθινό.
Γιαζ;
-Είμαστε στο "Χάνσελ… -Μυρίζει υπέροχα.
Γιαζ;
Πεινάω πολύ.
Γιαζ!
Κακώς είμαστε εδώ.
Γιαζ;
Ακούς;
Γιαζ, τι έχεις πάθει;
Γιαζ;
Λενόρ;
Γιαζμίν;
Ακούς;
Γιαζμίν!
Είμαι καλά.
Δεν είναι τίποτα.
Για δες.
Η Ωραία Κοιμωμένη ξύπνησε.
Για στάσου, λάθος ιστορία.
Άλεξ!
-Είστε καλά; -Ναι.
Είμαστε καλά.
Η ομίχλη. Από εκεί προέρχεται.
Τη μαζεύεις.
Ποιος είναι μέσα στο φέρετρο;
Η αρχική μάγισσα.
Που, παρεμπιπτόντως, τρώει παιδιά.
Εσένα θεωρούσαμε. Κι ότι η μπλε ομίχλη σε κρατάει νέα.
Η ομίχλη δεν με κρατάει νέα.
Μου δίνει τη μαγεία της.
Τι;
Πώς;
Είχα την ηλικία σου όταν με έπιασε.
Και ήμασταν πολλά παιδιά.
Αλλά δεν ήμασταν χαζοί.
Δεν χτίζαμε στενές σχέσεις,
γιατί εκείνη πεινούσε.
Τα έφαγε;
Ναι.
Όλα.
Κι εγώ ήμουν αυτή που καθάριζα τον φούρνο.
Παρίστανα ότι τη συμπαθούσα.
Κι ότι ήθελα να γίνω σαν εκείνη.
Έγινα η αγαπημένη της.
Αλλά όταν ήμουν μόνη, σχεδίαζα τη διαφυγή μου.
Την έπεισα να με εμπιστευτεί.
Και μετά, ένα υπνωτικό φίλτρο
κι ήμουν ελεύθερη.
Γύρισα τρέχοντας σπίτι μου…
Μα οι γονείς μου έφυγαν.
Σε παράτησαν.
Δεν είχα πού αλλού να πάω,
οπότε, γύρισα εδώ.
Ποιος νοιάζεται;
Ήσουν σαν εμάς.
Στάσου.
Το υπνωτικό φίλτρο…
Είσαι το κορίτσι με τον μονόκερο.
Διάβασες τα ημερολόγιά μου.
Είδες το κατοικίδιό μου;
Ο μονόκερος;
Αυτό είναι;
Εγώ τον έφτιαξα.
Φτιάχνω πολλά πράγματα.
Αυτή ταρακουνά το διαμέρισμα;
Αν δεν ακούσει ιστορία, θα πεθάνουμε όλοι.
Οι ιστορίες την κρατούν κοιμισμένη.
Οι ιστορίες τρόμου, πόνου και θανάτου είναι νανουρίσματα γι' αυτήν.
Πες μία.
Δεν έχω.
Κι όμως.
Πες γιατί θα έκαιγες τις Νυχτερινές Ιστορίες.
Αλλά… αυτό δεν είναι τρομακτικό…
Ήταν για σένα.
Όλος αυτός ο πόνος κι ο τρόμος
κι η θλίψη,
που αποφεύγεις συνέχεια.
Πες την!
Τώρα, Άλεξ!
Είμαι κακή μάγισσα;
Σταθείτε να ξυπνήσει να σας δει.
Τόσο νέα, τροφαντά και ζουμερά…
Εντάξει!
ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ
Ήταν κάποτε ένα αγόρι που έγραφε τρομακτικές ιστορίες.
Κάθε μέρα, όταν είχε χρόνο,
τρόμαζε τους συμμαθητές του με κάποιο τρόπο.
Αλλά αυτοί δεν ασπάζονταν το πάθος του για τα τρομακτικά πράγματα.
Για εκείνους, ήταν… περίεργος.
"Τι έχεις πάθει;", ρωτούσαν.
Του φέρονταν άσχημα.
Του έβγαζαν παρατσούκλια, όπως Φρικιό.
Όχι ο Τζόσουα.
Ήταν ο κολλητός του.
Από το νηπιαγωγείο.
Ο Άλεξ έγραψε ιστορία κι ήθελε να τη δείξει.
ΤΕΛΟΣ… Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;
Θα ξετρελαθείς μ' αυτήν.
Τζος;
Ο Άλεξ τα λέει με τον Τζος.
Στάσου. Έχω γενέθλια απόψε.
Κάναμε το σπίτι μας στοιχειωμένο. Τέλειο.
Έγραψα πολλές ιστορίες.
Ο Τζος μίλησε χαμηλά για να μην ακούν οι άλλοι.
Ο Κόντι κάνει πάρτι παιχνιδιών. Του αγόρασαν φορτηγό.
Μα απόψε είναι το πάρτι μου,
είπε ο Άλεξ,
μπερδεμένος και πληγωμένος.
Η ελπίδα του χάνεται. Απελπίζεται.
Λέει…
Είσαι ο κολλητός μου.
Ο Τζος είναι ευγενικός.
Ναι, καλά.
Κι ο Κόντι είναι φίλος μου. Κι εσύ δεν…
Έλα τώρα.
Το ντύσιμό σου, αυτά που σ' αρέσουν.
Μόνο για τρομακτικές ιστορίες μιλάς.
Σε λένε περίεργο.
Τότε μπαίνει ο Κόντι.
Τζος, έρχεσαι;
Έλα, Τζέι-Μαν.
Εντάξει. Τα λέμε αργότερα, Άλεξ.
Το αγόρι έγραψε μια ιστορία για στοιχειωμένο σπίτι.
Αυτός και οι γονείς του
έκαναν το σπίτι τους στοιχειωμένο.
Κανείς δεν ήρθε.
Ούτε καν ο Τζος.
Τον έκαναν να μισήσει αυτό που αγαπούσε περισσότερο.
Αλλά και να μισήσει τον εαυτό του.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Η αλήθεια είναι ότι ντρεπόταν να είναι ο εαυτός του.
Θα έκαιγε τις Νυχτερινές Ιστορίες.
Ορκίστηκε να μη γράψει άλλη ιστορία.
Θα γινόταν…
νέος άνθρωπος.
Όχι περίεργος.
Όχι φρικιό.
Θα ήταν φυσιολογικός,
όπως ο Τζος και οι φίλοι του.
Για να μην είναι μόνος.
Το αγόρι έχασε όλους τους φίλους του.
Απέβαλλε το κομμάτι του που έγραψε τις Νυχτερινές Ιστορίες.
Μετά τον έπιασε μια μάγισσα.
Δήθεν της άρεσαν οι ιστορίες του.
Αλλά είπε ψέματα.
Το ότι με έπιασε ήταν ό,τι καλύτερο μου συνέβη.
Έκανα νέους φίλους.
Που με αγαπούν για αυτό που είμαι, όχι αυτό που θέλουν.
Τι έκανες; Όχι!
Όχι.
-Όχι! -Να το καλό τέλος μας!
Ποτέ καλό τέλος.
Παιδιά, πάμε.
Εντάξει.
Όχι.
Όχι! Ηλίθιε!
Τι κάνατε; Ανόητα παιδιά.
Όχι!
Θεέ μου.
Ξύπνησες.
Επιτέλους.
Κοιμάσαι πολύ καιρό, τα γλυκά σε μολύνουν.
Εσύ…
Εσύ μου το έκανες αυτό.
Σε φοβόμουν πολύ καιρό,
αλλά δεν είμαι πια κοριτσάκι.
Μάχη μαγισσών!
-Φύγαμε! -Πάμε!
Προχώρα! Άντε!
Προχώρα!
Βοήθεια!
Βοήθεια! Βγάλτε μας από δω!
Μια μάγισσα θα μας φάει!
Βοήθεια!
Μ' ακούει κανείς;
Άλεξ, άκρη. Είδα τη Νατάσα να το κάνει.
Γιαζ;
Γιαζμίν;
Τα κατάφερες.
Επέστρεψα σπίτι.
Πάμε.
-Λενόρ! -Πάμε!
Είμαστε στο ίδιο κτίριο. Δεν έφυγε.
Έχεις σχέδιο;
Όχι ακριβώς. Ιδέα θα έλεγα.
Γεια σας, παιδιά.
Πεινάω πολύ.
Το χειρότερο ασανσέρ που υπάρχει!
Και τώρα;
Πρέπει να πάμε στο λεβητοστάσιο.
Πλάκα μου κάνεις.
-Όχι! -Όχι!
Όχι! Θεέ μου!
Όχι! Άσ' τη να φύγει. Εμένα θέλεις.
Λάθος.
Θέλω και τους δύο.
Όχι!
-Όχι. Συγγνώμη. -Όχι!
Λενόρ!
Όχι.
"Οι ιστορίες τρόμου, πόνου και θανάτου είναι νανουρίσματα γι' αυτήν".
Όχι!
Τις διάβασε όλες.
Όχι!
Άσχημη!
Σου αρέσουν οι ιστορίες; Έχω.
Τι ήταν πιο παράξενο για τον Τζέισον; Ότι η αδερφή του πέθαινε
κάθε Τρίτη στις 11:15
ή ότι ζωντάνευε 20 λεπτά μετά;
Κι άλλο. Διάβασε κι άλλο.
Ο Ζάκαρι θεωρούσε τους κλόουν πιο τρομακτικούς στο τσίρκο.
Έκανε λάθος.
Ένα δέμα στην είσοδο
για τη γυναίκα που στέκεται πίσω σου.
Ποιος το άφησε;
-Οι ιστορίες! -Σπρώξ' τη μέσα!
Συνέχισε να σπρώχνεις!
Μην την αφήσεις να βγει!
Κλείσ' το!
Σπρώξε!
-Κλείσ' το! -Κράτα τη μέσα!
Θεέ μου.
-Γι' αυτό σε φωνάζουν Άχρηστη. -Σκάσε, Φρικιό.
Έλα, άτριχη.
Δεν σε ξεχάσαμε. Έλα εδώ.
Πάμε σπίτι.
Ας πάμε από τις σκάλες.
ΤΕΛΟΣ… Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;
Μαμά; Μπαμπά;
Άλεξ.
Γύρισες.
Θεέ μου.
Οι φίλοι μου, Λενόρ, Γιαζμίν.
-Γεια. -Ή Γιαζ.
ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ ΒΡΕΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Με τρόμαξες.
-Γεια, Φρικιό. -Γεια, Άχρηστη.
Ήρθα να σου κάνω έκπληξη.
-Τι κρατάς; Τρίτη ιστορία; -Τέταρτη.
Άρα, σίγουρα θα χρειάζεσαι αυτά.
Θεέ μου. Ναι.
Λουλούδια. Η εργασία μου.
Επίδραση υπεριώδους μαύρου φωτός σε φωτοσυνθετικούς οργανισμούς.
-Τώρα πιστεύεις στο καλό τέλος; -Τώρα ναι.
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Θωμαΐδης