Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Martwię się o niego.
Ja też. Nigdy nie był taki smutny.
- Wiem. - Źle to znosi.
Wiesz, co mi powiedział?
Że już nigdy niczego nie napisze.
- Tak powiedział? - Tak.
Żałosne!
Głupie!
Spalę to wszystko!
STRACENI CHŁOPCY
Boję się, że to go przytłoczy albo będzie dla niego traumą.
Biedaczek.
To kreatywny dzieciak, ale przesadza z tymi horrorami.
Rozumiem, dlaczego myślą, że jest dziwny.
Może byłoby łatwiej, gdyby był bardziej normalny.
Chyba coś słyszałam.
- Alex? - Ja nic nie słyszałem.
Miało być tak idealnie, Lucy…
Mieliśmy być szczęśliwą rodziną.
Twoi chłopcy…
i moi chłopcy.
Nie ma to jak krwiożercza rodzinka.
Straceni chłopcy?
Nadal cię pragnę.
Nie zmieniłem zdania.
- Nie zaprosiłem cię tym razem. - Michael.
Michael!
- Nie dotykaj jej! - Nie!
Sam, nie!
Gdzie jestem?
Halo?
Jest tu kto?
Nie mogę wyjść!
Mamo!
Tato!
Halo?
Pomocy!
Jak się nazywasz?
Alex.
Alex Mosher.
Alex.
Alex!
Proszę.
Bu.
Szybko, bo jestem zajęta. Przydasz się na coś?
No…
Widzisz ich?
Mieszkanie ich zwabiło.
Tym się zajmuje.
Te dzieci
mi się nie przydały.
Rozumiesz? Spróbujmy jeszcze raz.
Jest w tobie cokolwiek wyjątkowego?
Dlaczego mam pozwolić ci żyć?
Wstawaj.
Podejdź.
Żegnaj, Alex.
STRASZNE
Piszę straszne historie.
Powiedziałeś „straszne historie”?
Co to?
Dość pytań.
Mój notes ze strasznymi historiami.
Co z tym robiłeś o tej porze?
Chciałem…
Chciałem je spalić w kotłowni.
Spalić? Czyli nie są dobre.
- Nie. - Żegnaj.
Są dobre. Są bardzo dobre.
Straszne historie?
Lepiej, żeby były naprawdę straszne.
Co wieczór opowiesz nową historię.
Ma być dobra i straszna,
inaczej się pożegnamy.
POSTAĆ W LUSTRZE
Cześć.
To mały kotek!
Mały psotnik.
Jak tu wlazłeś?
Co to za miejsce?
Gdzie telewizor?
I gdzie się podziały drzwi?
O Boże.
Przestraszyłaś mnie.
- Co? - Jesteś dzieckiem.
A ty geniuszem.
Nazywam się Alex. A ty?
Lubisz gadać. Świetnie.
Jestem Yasmin.
Też jesteś uwięziona?
Nie, mam wakacje.
Jedzenie jest tu. Obyś lubił masło orzechowe.
Ja lubiłam.
Tych rzeczy nie wolno ruszać.
Natacha zauważy brak każdego ziarenka.
Lenore mówi jej wszystko.
Wychodź, szczurze.
To niewidzialny kot?
Raczej podły szpieg Natachy.
A Natacha to…
Nadążaj. Natacha to wiedźma.
Lenore to to pomarszczone coś, co za tobą chodzi i wyskakuje znikąd.
Doniosła na mnie, bo zjadłam makaron. Nienawidzę jej.
Nie stój tak. Pomóż mi sprzątać.
Gdzie jest Natacha?
Nie wiem, dokąd chodzi, ale może pójść wszędzie.
To mieszkanie jest jak najlepszy paszport.
Chodź. Oboje mamy robotę. Pomogę ci.
Paszport?
Mieszkanie podróżuje po całym świecie.
Jestem z Nowego Jorku.
A ja mieszkam w Waszyngtonie.
A przynajmniej mieszkałam.
- Ciekawe, gdzie jesteśmy. - Dom się rusza?
Szuka świeżego mięsa.
Nie dosłownie. Rany.
Nie piszesz strasznych historii?
Już nie.
Tadam.
Ale super.
Jak to…
Nie wierzę!
Niemożliwe.
Halo?
Jak to możliwe?
Mieszkanie robi dwie rzeczy.
Wciąga przegrywów
i może pomieścić…
Ale ekstra!
…wszystko.
The Empty Classroom and Other Creepy Stories.
Nightdreams and Daymares.
Whispered Tales.
Naprawdę lubi historie.
Mówiłeś, że już cię to nie interesuje.
- Mnie nie. Mojego kolegę. - Kolegę?
Tak, jemu by się to podobało.
Ale mnie nie. On jest lamusem.
Tak brzmi.
No spoko.
Wiedźma każe mi czytać jakąś straszną historię co wieczór.
Ale wszystko stąd już zna.
Wszystko?
Dobrze, że piszesz.
Bierz się do roboty.
Potrzebuje na dziś strasznej historii.
Codziennie pisz jak najwięcej.
- Nie piszę… - Daruj sobie.
Słyszałam, jak wczoraj mówiłeś o notesie.
No tak.
Skończyłem z pisaniem.
To skończ z kończeniem i napisz coś nowego, bo jak nie…
Zabije mnie. Wiem.
Jak będziesz miał szczęście.
To twoje nowe życie.
Zapomnij o rodzinie i przyjaciołach. Skup się na Natachy.
Chcesz żyć?
Pisz straszne historie.
Nie będę niczego pisał,
bo stąd ucieknę.
Umrzesz.
No dalej, otwórz się.
Gdzie jesteś?
Inne wyjście.
Kurde.
Zawsze to samo.
Wszyscy próbujecie uciekać.
Nie ma ucieczki.
Rozumiesz?
Celowo kazałeś mi czekać?
- Nie, zmywałem naczynia. - Siadaj.
Mam zacząć czytać?
PLAC ZABAW
Daj mi chwilę. No naprawdę.
Co to jest?
Wiesz, co się dzieje z dziećmi, które zadają dużo pytań?
Chcesz się dowiedzieć?
Gawędziarzu,
próbowałeś dziś uciec.
Yasmin też miała buntowniczy okres.
Ale coś mnie ciekawi.
Dlaczego chciałeś spalić swoje historie?
Co to?
Czytaj. Teraz.
„Gdy Jenny zmarła, serce Todda pękło na tysiąc kawałków”.
Pęknięte serce? Już mi się podoba.
PLAC ZABAW
„Wszyscy unikali placu zabaw w nocy.
Znali legendę. Godzinę przed świtem martwe dzieci…”
Nie. Wybacz, ale nie.
Wszyscy wiedzą, że duchy nawiedzają osobiste, a nie publiczne miejsca.
Na pewno?
Na pewno.
Czytaj dalej.
„Todd idzie na plac zabaw. Staje przy bramie.
Gdy tylko stawia stopę na placu,
dzieci…
piszczą, bawią się.
Nagle chłopiec zjeżdża ze zjeżdżalni.
Ma dziesięć lat. Wygląda jak gazeciarz z lat 20.
»Nie przywitasz się?«
»Hej.
Znaczy… cześć.
Szukam Jenny«,
mówi Todd, rozglądając się za nią.
»Musisz się z nami pobawić«.
Chłopiec gwiżdże i martwe dzieci otaczają Todda.
Mają trupio bladą skórę. Ich ubrania są bardzo stare.
Huśtają Todda, coraz wyżej…”
To głupie.
Wszyscy wiedzą, że duchy nie mają prawdziwych rąk,
więc nie mogłyby go huśtać.
Amator.
Plac zabaw jest międzywymiarowy.
To coś pomiędzy światami.
Teraz jesteś fizykiem kwantowym?
Nieważne. Czytaj.
„Potem dzieci się śmieją
i wpychają Todda na karuzelę.
Obracają go coraz szybciej, a Toddowi kręci się w głowie.
Potem ciągną Todda na huśtawkę.
Todd trzyma się mocno i uświadamia sobie coś.
Jeśli zostanie na placu do wschodu słońca,
już nigdy go nie opuści.
Zdesperowany biegnie w stronę bramy,
ale potyka się o własne nogi.
Słońce wschodzi. Kończy się czas.
Duchy obserwują go w napięciu.
Toddowi się nie uda.
Nagle ktoś go ciągnie w stronę wyjścia.
To Jenny!
»Chciałem cię zobaczyć«.
»Uciekaj stąd«, mówi Jenny, bez radości.
Todda zabolało serce na jej widok.
»Tęsknię. Nie chcę się żegnać«.
Ale Jenny już wie coś, czego Todd dopiero się nauczy.
»To nie pożegnanie.
Nie zapomnisz o mnie.
Zawsze z tobą będę.
Tutaj«”.
Happy end?
Oszalałeś?
Żadnych happy endów!
Jenny nie żyje. Jest uwięziona. Dla niej to nie happy end.
Todd czuje dotyk ducha na plecach.
Odwraca się i dzieci wciągają go na plac zabaw.
Krzyczy, ale nikt go nie słyszy.
Jego dusza jest tam uwięziona do teraz.
Happy endy są niebezpieczne.
Pamiętaj o tym.
Podobała ci się historia? Przed zakończeniem?
Pisarze są tacy niepewni siebie.
Nadal żyjesz, prawda?
Zadziwiasz mnie, Gawędziarzu.
Ta piękna ciemność
tańczy w twojej głowie.
Powinieneś się cieszyć.
Ale uciekasz od tego. Dlaczego?
Po prostu…
chcę być jak wszyscy inni.
Napisałeś to dzisiaj?
Ciężko mi szło.
Co?
Ciężko się skupić, gdy ktoś się gapi cały dzień.
Mówiłam ci:
„Pokaż mu bibliotekę i wynoś się”.
Czekaj!
Nie ona!
Ty mu przeszkadzałaś.
To bardzo ważne, żeby pisał.
Wiesz, jakie to ważne.
Czekaj!
To nie jej wina.
Skoro to nie wina Yasmin ani Lenore,
to czyja?
Moja. Będę pisał szybciej.
Lenore nie będzie ci przeszkadzać. Koniec wymówek, Gawędziarzu.
W porządku?
Zostaw mnie.
Przepraszam.
Nie chciałem sprawić ci kłopotów.
Przepraszam. Nie wiedziałem o happy endach.
Nie powinien iść po Jenny.
- Był głupi. - Nie.
Tak robią przyjaciele.
Może w bajkach.
Ale tutaj?
Ona ma rację.
Nie ma happy endów.
Co?
Co to?
Beznadzieja.
Chce historii? Dobrze. Będzie je miała.
Tak! Nawiedzone biurko!
Ktoś zmarł, pracując przy nim.
Nie, pomyślą, że to głupie.
Od dawna tu jesteś?
Chyba tak.
Jak cię zwabili?
Mnie ciastem i Straconymi chłopcami.
Dawno, dawno temu
Alex gapił się na sufit.
Potem sufit na niego spadł
i zakończył jego męki.
Koniec.
Co tam jest?
To najstarsza książka.
Musi mieć z tysiąc lat.
Kinder- und Hausmärchen.
Rumpelsztyk.
Śpiąca królewna?
Jaś i Małgosia.
To długopis?
Frankenstein.
O Boże.
Coś tu jest.
„Jeśli nie ucieknę, ktoś musi wiedzieć, co się stało,
choćby postaci z książek.
Widziałam jednorożca.
Myślałam, że nie istnieją.
Poszłam za nim i uwięziła mnie wiedźma.
Jest wredna i straszna.
Muszę robić to, co mi każe, dopóki rodzice mnie nie znajdą.
Są tu inne dzieci. Są miłe.
Boję się, ale nie jestem sama”.
- Kolacja za godzinę. - Yasmin.
Lubisz jednorożce?
Tak, to w moim stylu.
Myślałem, że może tak cię zwabiła.
Natacha.
To nie moja sprawa.
Na pewno nie zwabił cię głupi film i ciasto.
Głupia tarta dyniowa.
Powiem ci.
To był doro wat.
Co to jest doro wat?
Kurczak, skarmelizowana cebulka, papryka,
czosnek, imbir i przyprawa berbere.
Z moją āyatē…
Gotowałam to z moją babcią.
Hodowałyśmy zioła i warzywa.
Poczułam zapach doro wat
i bardzo chciałam jeszcze raz zobaczyć moją āyatē.
Ale to nie była ona.
Tylko wiedźma.
Zła, podła wiedźma.
To dopiero happy end.
„Z kłami pojawił się głód
i Katie odkryła, że miała rację.
Dla wampira krew smakuje jak cukierki”.
Wszyscy wiedzą, że kły rosną przez dwa dni.
Jesteś głupi.
Proszę, Lenore. Na zgodę.
Historia.
Panna od Jednorożca musiała napisać więcej.
„…ale już za późno. Kolejka górska się urywa.
Stal pęka, metal trzeszczy,
ludzie krzyczą,
a pies Śmierci śmieje się z rzezi”.
Śmierć nie ma zwierzaka.
Prawda, Lenore?
To zajmie wieczność!
„Zobaczyli ślady stóp syna. Prowadziły do lasu.
Potem znaleźli mniejsze ślady,
należące do misia.
Już nigdy nie zobaczyli syna”.
Opętane misie? Serio?
Mało wiarygodne.
Każda dobra historia ma w sobie ziarno prawdy.
Im prawdziwsza historia, tym mocniejsza.
Od teraz trzymaj się faktów.
Tak!
„Nie wiem, jak długo tu jestem.
Wciąż mam naszyjnik od rodziców.
Kiedyś ich wspominałam,
ale przestałam,
bo chciało mi się płakać.
Mam dość płakania”.
„Mam to, czego potrzebuję, by uciec. W końcu zobaczę mamę i tatę.
A jak mnie nie poznają? Czy da się zapomnieć o dziecku?”
- Uciec? - Alex!
O Boże!
- Rzuciłeś we mnie książką! - Nie!
Zaskoczyłaś mnie. Upuściłem ją. Zaczekaj, już schodzę.
Pokażę ci, co znalazłem.
Co jest?
To ciemnia dla roślin.
Ciemnia?
Światło szkodzi magicznym roślinom. Chodź.
Po co to wszystko?
To składniki do eliksirów.
Niczego nie dotykaj.
Co to?
Czarci jedwab.
Dość pytań. Pomóż mi.
Podlałam winorośl krwią szczura i wyrosły na niej jaja niszczaka.
Jeśli się wykluje, zniszczy ciemnię i Natacha mnie zabije.
Ogarnę to.
Dobrze.
Połóż je ostrożnie na ziemi.
Nie majtaj nim.
Ostrożnie.
Co teraz?
Zdepcz je, jak najmocniej.
Dobrze.
Skąd jest niebieska mgła?
- Dzięki niej Natacha zachowuje młodość? - To nie nasza sprawa.
Jest bardzo ładna,
ale ma bardzo stare książki i babciowe mieszkanie.
Nie!
Myślałem, że się…
Zabiłeś go?
Ucieka!
Nie!
Ścina jaja niszczaków! Depcz je!
Przepraszam.
To już wszystkie.
Tam jest! Nie daj mu uciec!
Uważaj!
Dzięki, Yas. Znaczy Yasmin.
Gdzie on jest?
Musimy go zabić, zanim wszystko zniszczy.
Wspaniale!
Ściągnij go ze mnie!
O Boże!
Nic mi nie jest.
Nie ma go.
Nie wiem, gdzie jest.
Chodźmy!
- Chodź! - Czekaj.
Mam cię.
Teraz chodźmy.
Wy bezużyteczne,
durne gnojki.
Nabroiliście w moim ogrodzie.
To was zaboli znacznie bardziej niż mnie.
Proszę. Mogę wyjaśnić.
Pozwoliłabym ci,
gdyby mi zależało.
Spróbujcie nie zamykać oczu.
Nie chcę zaczynać od nowa.
Nic nie umiecie? Kazałam nie zamykać oczu!
To moja wina!
Ja chciałem tam pójść.
Myślałem, że rośliny pomogą mi napisać coś fajnego.
Yasmin mówiła, żebym niczego nie dotykał.
Nie krzywdź jej, proszę.
Jakiś ty odważny, Gawędziarzu.
Kłamiesz mi w żywe oczy.
Prawie was zabiłam.
Ale musicie posprzątać.
Koniec szans.
Yas?
Nic ci nie jest?
Słuchaj.
Przepraszam, że cię tam zabrałam.
Od teraz ty pomagasz sobie, a ja sobie.
Możemy stąd uciec, Yas.
- Razem. - Nie nazywam się Yas…
tylko Yasmin.
Niszczak!
Mam cię!
Zrobię to.
Raz,
dwa,
trzy!
Złaź ze mnie!
Nie!
Mój notes.
Uważaj.
Lenore gdzieś tu jest.
- Cierpi. - Wyglądasz okropnie.
- Siedziałeś tu całą noc? - Tak.
Zrobiłam coś takiego. Pomoże na rany.
Zrobiłaś to dla mnie?
To moja własna mikstura.
Aloes z harpio-kwiatu i winorośl.
Dobre. Naprawdę dobre.
Dzięki.
Lenore?
Chodź tu.
- Zobacz, co Yas zrobiła. - Nie dla niej.
Proszę. Od razu lepiej.
Już dobrze.
Nie…
Mam kłopoty.
Nie mam historii.
Jak to? Mówiłeś, że masz kilka.
Niszczak wpadł do mojego pokoju.
Zabiłem go, ale zniszczył wszystkie moje historie,
oprócz tej.
Czytałem je Natachy.
Teraz nie mam nic. Muszę uciec. Nie mam wyboru!
Są dwa wyjścia. Główne i tylne…
Prowadzi na zewnątrz. Widziałem, jak Natacha go używa.
Ale tylko ona ma do niego klucze.
Zapomnij o ucieczce i napisz coś.
- Próbuję! - Próbuj bardziej!
Nie mogę pisać!
Natacha się dowie. Będę bezużyteczny i mnie zabije.
Nie tylko.
Było nas czworo.
Eli, mały Hwan, Claire
i ja.
Hwan był za mały, ale my czytaliśmy jej na zmianę.
W nocy tuliliśmy się i…
marzyliśmy o ucieczce.
Mówisz, że to są…
Prawie do nich dołączyłam.
Kiedyś zatkał się zlew.
Natacha nie mogła użyć magii.
Bo zatkałam rurę gwiezdnym mchem.
Mech blokuje magię.
Chciałam, żeby wezwała hydraulika.
Zostawiłam mu karteczkę pod zlewem
z prośbą o pomoc.
Ale…
nigdy nie przyszedł.
Natacha znalazła karteczkę?
Claire przekonywała Natachę, że ona to zrobiła…
nie ja.
Kłamała, żeby mnie uratować.
Tak jak ty.
Tak robią przyjaciele.
Kochałem pisać straszne historie,
ale postanowiłem przestać.
A teraz, gdy muszę je pisać…
nie mam już pomysłów.
Czy Hwan nosił zegarek?
Tak. Duży, niebieski. A co?
A Claire miała kolczyki?
Były jej cioci.
A co?
Jest stąd wyjście.
- „Mam to, czego potrzebuję, by uciec”. - Uciec!
„W końcu zobaczę mamę i tatę.
A jak mnie nie poznają? Czy da się zapomnieć o dziecku?”
Nigdy tego nie zdejmowała
i żadna z lalek nie ma go na sobie.
Masz rację. A w takim razie…
Udało jej się. Uciekła.
Próbowałem złożyć jej notatki do kupy.
- Pisała w różnych książkach. - Żeby Natacha się nie dowiedziała.
Jaki masz plan?
Beznadziejny plan.
Nie znajdziemy tego dziś. Musisz coś napisać. Już.
Co zrobimy?
Przeszukanie książek zajmie nam tysiąc lat.
Tysiąc lat.
Tysiącletnia książka.
Ślady po długopisie!
Proszę, bądź tu.
Jaś i Małgosia w oryginale?
Baśnie braci Grimm.
To nierealistyczne.
Nikt nie jadłby domu ze słodyczy.
- Miałem rację! - Przepis na wywar nasenny.
„Pachnie okropnie. Muszę wymyślić, jak ukryć smród.
Już niedługo zaśnie i ukradnę jej klucze.
Chciałabym umieć czarować. Zamieniłabym ją w ropuchę.
A potem w stonogę i wyrwałabym jej nogi.
Wszystkie sto nóg. Jedna po drugiej”.
Będę szukać dalej. Ty musisz pisać.
Chyba nie mogę.
Tylko ty możesz. Graj na zwłokę.
Myślisz, że jestem dziwny…
bo…
lubię pisać straszne historie?
Dziwny?
Kto tak powiedział?
Mają rację. Jesteś dziwny.
Spójrz na siebie.
To, co czyni cię dziwnym, ich czyni przeciętnymi.
Nikt nie lubi być przeciętny. To słabe.
Przeciętni ludzie będą próbowali cię poniżać…
wyzywając cię od…
- Zagryziaków czy… - Cudaków.
Tak, Cudaków.
Dzięki, Yasmin.
Mów mi Yas.
Masz te składniki?
Tak.
Ale ma rację. Ssako-chwast śmierdzi.
Jak to ukryła?
Musiała coś do tego dodać.
Tylko Natacha wie takie rzeczy, ale nigdy nam nie powie.
Mam pomysł.
Napiszę historię tak, żeby chciała nam powiedzieć.
Wiesz, co będzie, gdy się zorientuje?
- Musimy spróbować. - Jaki jest tytuł?
POWÓJ
Ta nie.
Jesteś zadowolony.
Nie podoba mi się to.
Chcę historii, od której będziesz się skręcał.
Wiesz, co chcę usłyszeć?
Dlaczego chciałeś spalić swój notes?
Myślałeś, że zapomniałam?
Chciałem…
O Boże.
- Przepraszam. Jestem głupia. - Jesteś.
Powtarzam to od lat. W końcu załapałaś.
- Na czym skończyłam? - Miałem zacząć czytać.
Tak. To na co czekasz?
Czytaj.
„Zły czarownik z Quantelu wysyłał dzieci,
żeby zbierały kamienie z ust potwora”.
POWÓJ
„Tysiąc lat temu czarownik mógł zabić obmierzłą bestię,
ale zamiast tego użył potężnego eliksiru nasennego,
żeby się wzbogacić”.
„Obmierzła”. Dobre słowo.
„Zawsze rano czarownik wlewał miksturę do piątego ucha potwora,
aby bestia się nie budziła.
Przepis był stary jak świat.
Kości szczura, suszone kwiaty, sproszkowane pancerze żuków.
Ale najważniejszym składnikiem
był powój.
Powój jako jedyny mógł ukryć potężny odór eliksiru.
Bez niego smród obudziłby potwora.
Pewnego dnia czarownik poszedł zebrać powój
i odkrył, że całe pole zwiędło.
Eliksir pachniał okropnie.
Cuchnął. Capił. Roztaczał…”
Zrozumiałam. Śmierdział.
„Czarownik musiał w końcu zabić potwora.
Niechętnie podniósł laskę, by go zabić,
ale pojawiła się dziewczynka z propozycją pomocy.
»Wiem, czym zastąpić powój. Nie stracisz kamieni«.
»Głupiaś. Nic nie wiesz o magii«.
»Udowodnię to. W nagrodę chcę worek kamieni«.
»Jeśli ci się uda, dostaniesz dwa.
Jeśli nie, oddasz mi życie«.
Dziewczynka podeszła i nalała tajemniczą, ciemną ciecz.
Czarownik powąchał eliksir.
Smrodu nie było!
Czarownik był w szoku.
Mikstura pachniała stokrotkami, różami i liliami…
Czarownik nalał eliksir do ucha potwora i czekał.
Bestia wydała z siebie długi pomruk
i znieruchomiała.
»Tak!«
Ale dziewczynka pozbyła się nie tylko smrodu.
Pozbyła się całej magii.
Eliksir czarownika nie miał żadnej mocy.
Dziewczynka wskazała coś głową.
Oczy potwora były otwarte.
Czarownik krzyczał. Dziewczynka patrzyła i uśmiechała się.
Czarownik wysłał jej młodszego brata do jaskini.
Brat nigdy nie wrócił.
Nie obchodziły jej kamienie. Pragnęła zemsty.
Odeszła, a ostre zęby potwora gryzły wyjącego czarownika,
uciszając go na zawsze.
Dziewczynka myślała, że osiągnęła sukces.
Nagle pojawił się nad nią cień. To była wielka stopa potwora.
Plask.
Koniec.
I to nieszczęśliwy”.
Powój?
Czytaliśmy o tym z Yasmin.
Wiem, jak ważne są szczegóły…
Nie.
Nie?
Nie.
Ale…
Zmyśliłam składniki,
ale byłam pewna, że powój maskuje zapachy.
- Naprawdę się staraliśmy. - To był twój błąd.
Pracowałeś z nią.
Powój sprawia, że ciecz się nie oddziela.
Wszyscy wiedzą, że cynarot maskuje zapachy,
a nie powój.
Cynarot, oczywiście.
Jak to się pisze?
Dobra.
Czas na eksperyment.
Dziś stąd uciekniemy.
Dobranoc, Natacho.
O Boże. Co się dzieje?
Jest zielone. Nie mogę jej tego dać.
Jakaś reakcja?
- Może kwasowość… - Ale fatalna obsługa.
- Nie mam historii. - Dodajmy dwie krople do dzbanka.
To ją uśpi?
Gdzie lemoniada?
Już idzie!
Co? Tu go postawiłem.
- Gdzie jest? - Co?
Eliksir! Musimy to zrobić.
Ona wie.
No…
Więc…
To…
Więc tak.
To…
Czekam, Gawędziarzu.
Gdzieś tu jest.
Czytaj.
Dobrze.
- Muszę znaleźć. - Czytaj!
Tu jest.
Ta historia nazywa się „Zegar z kukułką”.
ZEGAR Z KUKUŁKĄ
Gdy rodzice Scotta kupili zegar z kukułką,
Scott myślał, że to zwykły, stary rupieć.
Ale było w nim coś dziwnego.
Gdy wybijał równą godzinę, wyskakiwała z niego kukułka
i Steve zaczął zauważać…
Jaki Steve?
Myślałam, że nazywa się Scott.
Przepraszam. Literówka.
Scott zauważył, że kukułka
wyglądała inaczej za każdym razem.
Jej oczy…
Co to?
Gdzie twoje historie?
Te, które powinieneś codziennie pisać?
- Przepraszam. - Gdzie one są?
Niszczak je zniszczył.
Niszczak zjadł twoją pracę domową?
To prawda. Uciekł z ciemni.
Cicho bądź.
Uprzykrzacie mi życie,
odkąd się pojawiliście.
Przygotuję przepis.
Ledwo umiesz trzymać się przepisu.
- Potrzebujesz go! - Napiszę ci najlepszą historię!
Szczerze?
Dawno powinnam to zrobić.
Proszę, nie!
Co?
- Nie dotykaj jej. - Dobrze.
Lenore.
Nic ci nie jest?
Co się dzieje?
O nie. Co ci jest?
Coś jest nie tak.
- Biedaczysko. Co się stało? - Dodała eliksir do mgły.
Nie wierzę.
Dostała dawkę eliksiru.
Jest uwięziona.
Tak jak my.
- Dziękuję, Lenore. - Alex, udało się.
Pokonaliśmy ją.
Trzymałam się przepisu.
Dokąd one prowadzą?
Do domu.
Jak dobrze zobaczyć drzewa.
Patrz.
- Nigdy więcej masła orzechowego! - Ani tarty dyniowej!
Jak wrócę, to zjem shake’a waniliowego!
Zaczekaj.
Czekaj chwilę.
To wdowi chleb.
To smutna lilia.
Co to tu robi?
Nie. Alex!
Alex!
Drzwi nie były wyjściem.
Jesteśmy w mieszkaniu.
Zły jednorożec!
Uciekaj!
Zbliża się!
Jest za szybki!
O Boże!
- Co się stało? - Coś go wystraszyło?
Alex?
„Każda dobra historia ma ziarno prawdy”.
O Boże.
Jaś i Małgosia byli prawdziwi.
Yas?
- Jesteśmy w… - Pachnie smakowicie.
Yas?
Taka głodna.
Yas!
Nie powinniśmy tu być.
Yas?
Halo?
Yas, co z tobą?
Yas?
Lenore?
Yasmin!
Halo?
Yasmin!
Nic mi nie jest.
Wszystko dobrze.
Proszę, proszę. Śpiąca królewna się obudziła.
A nie, to nie ta historia.
Alex!
- Żyjecie? - Tak.
Żyjemy.
Mgła wychodzi stamtąd.
Zbierasz ją.
Kto jest w trumnie?
Pierwsza wiedźma.
Która, swoją drogą, naprawdę je dzieci.
Myśleliśmy, że dzięki mgle zachowujesz młodość.
Nie potrzebuję jej do tego.
Mgła daje mi magię.
Co?
Jak?
Byłam w twoim wieku, gdy mnie złapała.
Było nas wtedy dużo.
Nie byliśmy głupi.
Nie przywiązywaliśmy się,
bo ona robiła się głodna.
Zjadła ich?
Tak.
Wszystkich.
A ja musiałam czyścić piec.
Udawałam, że ją lubię.
Że chcę być taka jak ona.
Byłam jej ulubieńcem.
Ale gdy byłam sama,
planowałam ucieczkę.
Chciałam, żeby mi zaufała.
A potem miałam podać jej eliksir
i byłabym wolna.
Biegłam prosto do domu…
ale moich rodziców nie było.
Zostawili cię.
Nie miałam dokąd pójść,
więc wróciłam tutaj.
Kogo obchodzą rodzice?
Byłaś taka jak my.
Chwila.
Eliksir nasenny…
Panna od Jednorożca.
Czytałeś moje pamiętniki.
Spotkałeś mojego konika?
Jednorożca?
To twój konik?
Stworzyłam go.
Tworzę teraz wiele rzeczy.
To ona trzęsie mieszkaniem?
Jeśli nie dostanie historii,
wszyscy zginiemy.
Dzięki historiom śpi.
Historie o strachu, cierpieniu i śmierci są dla niej jak kołysanki.
- Opowiadaj. - Nie mam historii.
Masz.
Powiedz, czemu chciałeś zniszczyć notes.
Ale to nie jest straszne.
Dla ciebie było.
Cały ból i strach,
i smutek,
od których uciekałeś cały ten czas.
Mów!
Teraz! Myślisz, że ja jestem zła?
Poczekaj, aż ona się obudzi.
Jesteś taki młody i soczysty…
Dobrze!
PRZYJĘCIE URODZINOWE
Był sobie chłopiec, który pisał straszne historie.
Każdego dnia wymyślał nowe sposoby na wystraszenie znajomych.
Ale oni nie rozumieli jego fascynacji strasznymi rzeczami.
Dla nich był po prostu dziwny.
„Co z tobą nie tak?”, pytali.
Byli okrutni.
Wyzywali go od Cudaków.
Poza Joshuą.
Przyjaźnili się
od przedszkola.
Alex kończy nową historię i chce się nią podzielić.
KONIEC?
„Ta ci się spodoba.
Josh?
Josh?”
Alex dogania Josha po lekcji.
„Czekaj. Dziś są moje urodziny.
Zamieniliśmy mieszkanie w nawiedzony dom. Mam dużo nowych historii”.
Josh mówi cicho.
Żeby nikt nie słyszał.
„Cody robi dziś imprezę. Jego tata załatwił gry”.
„Ale dzisiaj jest moja impreza”,
mówi Alex,
zagubiony i zraniony.
Traci nadzieję. Jest zdesperowany.
Mówi:
„Przyjaźnimy się”.
Josh chce być delikatny.
Jasne.
„Przyjaźnię się teraz z Codym. A ty jesteś…
No wiesz.
To, jak się ubierasz, co lubisz…
Mówisz w kółko o strasznych historiach.
To dziwne”.
Wtedy przychodzi Cody.
„Idziesz, Josh?”
„No chodź”.
„Dobra. Na razie, Alex”.
Chłopiec napisał nową historię o nawiedzonym domu.
On i jego rodzice
zamienili mieszkanie w ten dom.
Nikt nie przyszedł.
Nawet Josh.
Sprawili, że znienawidził coś, co kochał najbardziej.
I znienawidził siebie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Prawda jest taka,
że wstydził się być sobą
i postanowił spalić swoje historie.
Przysiągł, że żadnej już nie napisze.
Mógł być
nową osobą.
Nie dziwakiem.
Nie odmieńcem.
Mógł być normalny.
Jak Josh i jego koledzy.
Wtedy nie byłby sam.
Chłopiec stracił przyjaciół.
Postanowił zniszczyć w sobie autora strasznych historii.
Potem porwała go wiedźma.
Mówiła, że lubi jego historie.
Kłamała.
Ale to porwanie było dla mnie dobre…
bo poznałem przyjaciół,
którzy kochają mnie za to, kim jestem.
Co ty zrobiłeś? Nie!
Nie!
- Nie! - To nasz happy end!
Żadnych happy endów!
- Wynośmy się stąd. - Dobrze.
Nie!
Ty idioto! Coś ty zrobił?
Głupie dzieci.
Nie!
O Boże.
Obudziłaś się.
W końcu.
Tak długo spałaś, że słodycze zaczęły ci szkodzić.
Ty…
Ty mi to zrobiłaś.
Tak długo żyłam w strachu przed tobą,
ale nie jestem już dziewczynką.
Walka wiedźm! Uciekajmy stąd!
Biegnij!
Pomocy!
Potrzebujemy pomocy!
Wiedźma chce nas zjeść! Pomocy!
Czy ktoś mnie słyszy?
Przesuń się. Widziałam, jak Natacha to robi.
Yas?
Yasmin?
Zrobiłaś to.
Jestem w domu.
Chodźmy.
- Lenore! - Musimy iść!
Nadal jesteśmy w moim budynku.
- Masz plan? - Nie, ale mam pomysł.
Cześć, dzieci.
Jestem taka głodna.
Najgorsza winda na świecie!
Co teraz?
Musimy dostać się do kotłowni.
To jakiś żart.
- Nie! - Nie!
Nie! O Boże!
Nie! Puść ją! To mnie chcesz!
Błąd.
Chcę was oboje.
Nie!
- Nie. Przepraszam. - Nie!
Lenore!
Nie.
„Historie o strachu i śmierci są dla niej jak kołysanki”.
Nie!
Zna je wszystkie.
Nie!
Hej, brzydulo!
Lubisz historie? Mam historie.
Jason był w szoku.
Jego siostra umierała co wtorek o 11.15,
i wracała do życia 20 minut później.
Więcej. Chcę więcej.
Zachary myślał, że w cyrku najstraszniejsze są klauny.
Mylił się.
Znalazłem paczkę na ganku
adresowaną do kobiety, która stoi za tobą.
Kto to był?
- Historie! - Wepchnij ją do środka!
Mocniej!
Nie wypuszczaj jej!
Trzymaj drzwi! Mocno!
Trzymaj!
O Boże.
- Dlatego jesteś Zagryziakiem? - Zamknij się, Cudaku.
Dobra, szczurze.
Nie zapomnieliśmy o tobie. Chodź.
Chodźmy do domu.
Może idźmy schodami.
KONIEC?
Mamo? Tato?
Alex.
Jesteś.
O Boże.
- To Lenore i Yasmin. - Cześć.
W skrócie Yas.
DZIEWCZYNKA WRÓCIŁA PO TRZECH LATACH
Przestraszyłaś mnie.
- Hej, Cudaku. - Hej, Zagryziaku.
Rodzice mnie przywieźli.
- To twoja trzecia historia? - Czwarta.
To ci się przyda.
O Boże.
To będzie mój kolejny projekt.
Wpływ ultrafioletu na organizmy fotosyntetyzujące.
- Nadal nie wierzysz w happy endy? - Zaczynam.
Napisy: Sylwia Szymańska