Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(NETFLIX ขอเสนอ)
‎ฉันเป็นห่วงเขาจริงๆ
‎ผมด้วย เขาไม่เคยอารมณ์เสียขนาดนี้
‎- นั่นสิ ‎- เขาทำใจไม่ได้
‎รู้ไหมเขาบอกอะไรฉัน
‎เขาบอกว่าจะไม่แต่งนิทานอีก
‎- เขาพูดงั้นเหรอ ‎- ค่ะ
‎ห่วย!
‎งี่เง่า!
‎ฉันจะเผาของโง่ๆ นี่ทิ้งให้หมด
‎(เดอะลอสต์บอยส์)
‎ฉันกลัวว่าคืนนี้จะทำให้เขาหยุด
‎หรือเป็นแผลที่จะตามหลอนเขา
‎ฉันสงสารลูก
‎เขาเป็นเด็กหัวคิดสร้างสรรค์
‎แต่เขาหมกมุ่นกับเรื่องสยองขวัญมากไป
‎ผมว่าผมเข้าใจนะที่คนอื่นมองว่าเขาแปลก
‎มันคงง่ายกว่านี้ถ้าเขาปกติกว่านี้น่ะ ไม่รู้สิ
‎ฉันว่าฉันได้ยินเสียงอะไร
‎อเล็กซ์
‎ผมไม่ได้ยินอะไรเลย
‎(ชั้นใต้ดิน)
‎ทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ ลูซี่
‎เหมือนครอบครัวใหญ่ที่สุขสันต์
‎ลูกๆ ของเธอ
‎กับลูกๆ ของฉัน
‎เยี่ยม ครอบครัวผีดูดเลือด
‎เดอะลอสต์บอยส์เหรอ
‎ฉันยังต้องการเธอ ลูซี่
‎เรื่องนั้นฉันยังไม่เปลี่ยนใจ
‎- ครั้งนี้ฉันไม่ได้ชวนนาย แม็กซ์ ‎- ไมเคิล
‎ไมเคิล!
‎- อย่าแตะต้องแม่ฉันนะ ‎- แซม อย่า!
‎ไม่นะ แซม!
‎ฉันอยู่ที่ไหน
‎ฮัลโหล
‎มีใครได้ยินไหม
‎ผมติดอยู่ที่นี่
‎แม่ฮะ
‎พ่อฮะ
‎ฮัลโหล
‎ช่วยด้วย!
‎แกชื่ออะไร
‎อเล็กซ์
‎อเล็กซ์ โมเชอร์
‎อเล็กซ์
‎อเล็กซ์!
‎อย่านะ
‎แฮ่
‎รีบคุยให้จบ ฉันเป็นแม่มดงานยุ่ง
‎แกมีประโยชน์อะไรรึเปล่า
‎ผม…
‎เห็นพวกเขาไหม
‎อะพาร์ตเมนต์นี้ล่อพวกเขามา
‎มันชอบทำแบบนั้น
‎เด็กๆ พวกนี้
‎ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉัน
‎เข้าใจไหม
‎ดังนั้นฉันจะถามอีกครั้ง
‎แกมีความสามารถพิเศษบ้างไหม
‎มีเหตุผลอะไรที่ฉันควรไว้ชีวิตแก
‎ลุกขึ้นมา
‎เข้ามาใกล้ๆ
‎ลาก่อน อเล็กซ์
‎(เงาตะคุ่มในกระจก)
‎ผมเขียนนิทานสยองขวัญ
‎แกพูดว่า "นิทานสยองขวัญ" เหรอ
‎อะไร… อะไรน่ะ
‎ห้ามถาม
‎ผมเขียนนิทานสยองขวัญในสมุดหลอน
‎แกหอบสมุดพวกนี้มาทำอะไรตอนดึกๆ
‎ผมกำลัง…
‎จะเอาไปเผาในห้องเตาเผาที่ชั้นล่าง
‎เผาเหรอ แปลว่าไม่สนุกสิ
‎- ไม่ ‎- ลาก่อน อเล็กซ์
‎มันสนุกมาก เจ๋งมากๆ
‎สมุดหลอนงั้นเหรอ
‎หวังว่าจะไม่หลอนแค่ชื่อเรื่องนะ
‎ฉันอยากฟังคืนละหนึ่งเรื่อง
‎หวังว่าจะสนุก แล้วก็ต้องสยองขวัญด้วย
‎ไม่อย่างนั้นแกตายแน่
‎เฮ้
‎แมวเหมียวนี่เอง
‎เจ้าแมวน้อยซุกซน
‎เข้ามาได้ไง
‎ที่นี่มันอะไรกัน
‎ทีวีอยู่ไหน
‎แล้วประตูหน้าหายไปไหน
‎คุณพระช่วย
‎ตกใจหมดเลย
‎อะไร
‎- เธอเป็นเด็ก ‎- นายเป็นอัจฉริยะสินะ
‎ฉันชื่ออเล็กซ์ เธอเป็นใคร
‎ท่าทางจะช่างพูด เยี่ยม
‎ฉันชื่อยัสมิน
‎เธอถูกขังเหมือนกันเหรอ
‎ฉันมาพักผ่อนมั้ง
‎โอเค ในนี้มีอาหาร
‎หวังว่าจะชอบเนยถั่วนะ
‎ฉันเคยชอบ
‎ห้ามแตะของให้ตู้พวกนี้
‎อย่าคิดว่านาตาชาจะไม่รู้ ‎ถ้ามีป๊อปคอร์นหายไป
‎เลอนอร์ขี้ฟ้อง
‎ออกมา ไอ้ตัวร้ายหนังกลับ
‎มันเป็นแมวล่องหนเหรอ
‎จะเรียกแมวก็ได้ ‎แต่ฉันเรียกมันว่าสปายของนาตาชา
‎แล้วนาตาชาคือ…
‎หัวไวหน่อยสิ นาตาชาเป็นแม่มด
‎เลอนอร์คือไอ้ตัวย่นๆ ไม่มีขน ‎ที่ตามดูนายทั้งวันไง
‎เดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่
‎มันฟ้องที่ฉันจิ๊กบะหมี่ถ้วยเหม็นๆ
‎ฉันเกลียดมัน
‎อย่ามัวยืนอยู่สิ ช่วยกันเก็บ ‎ก่อนที่นาตาชาจะกลับมา
‎นาตาชาไปไหน
‎ฉันไม่รู้ว่าเธอไปไหนหรือทำอะไร
‎แต่เธอไปที่ไหนก็ได้
‎อะพาร์ตเมนต์นี่เป็นเหมือนสุดยอดพาสปอร์ต
‎มาเถอะ เรามีงานต้องทำ ‎ฉันจะช่วยจัดที่จัดทางให้
‎สุดยอดพาสปอร์ตเหรอ
‎อะพาร์ตเมนต์นี่เดินทางไปทั่วโลก ‎ล่อเด็กๆ ให้เข้ามา
‎ฉันมาจากนิวยอร์ก บรุกลิน
‎บ้านฉันอยู่วอชิงตัน วอชิงตัน ดี.ซี.
‎หรือเคยอยู่
‎ไม่รู้ว่าเรายังอยู่ที่บรุกลินไหม
‎อะพาร์ตเมนต์ขยับได้เหรอ
‎เวลามันต้องการเนื้อสด
‎แค่เปรียบเปรย โง่จัง
‎ไหนว่าเขียนนิทานสยองขวัญ
‎ไม่เขียนแล้ว
‎แต่นแต๊น
‎เจ๋งชะมัด
‎เป็นไปได้ไง
‎สุดยอดเลย ว้าว!
‎เหลือเชื่อ
‎ฮัลโหล!
‎มันเป็นไปได้ยังไง
‎อะพาร์ตเมนต์ทำได้สองอย่าง
‎มันล่อพวกซื่อบื้ออย่างเรามา
‎แล้วก็มีพื้นที่สำหรับเก็บ…
‎นี่มันเจ๋งมากเลย
‎ของสารพัดอย่าง
‎ห้องเรียนว่างเปล่ากับเรื่องสยองอื่นๆ
‎กลางคืนฝันดีกลางวันฝันร้าย
‎นิทานจากเสียงกระซิบ
‎เธอชอบนิทานจริงๆ
‎ไหนบอกว่าไม่สนเรื่องพรรค์นี้แล้วไง
‎- ฉันไม่สน เป็นเพื่อนฉันที่สน ‎- อ้อ เพื่อนนายเหรอ
‎เขา… เขาชอบของแบบนี้
‎แต่ฉันไม่สนหรอก
‎- เขา… เขาเห่ยมาก ‎- ใช่ ฟังดูเห่ยมาก
‎เยี่ยม โอเค ใช่ เธอบังคับให้ฉันอ่าน
‎เรื่องสยองโง่ๆ ให้เธอฟังทุกคืน
‎แต่เธอบอกว่าในนี้อ่านหมดแล้ว
‎หมดแล้วเหรอ
‎ดีนะที่นายเป็นนักเล่านิทาน
‎เธอต้องการนาย เริ่มงานซะ
‎ได้ยินเธอพูดแล้วนี่ ‎คืนนี้เธออยากฟังนิทานสยอง
‎นายต้องแต่งนิทานให้เยอะๆ ทุกวัน
‎- ฉันไม่แต่ง… ‎- อย่าโกหก
‎เมื่อคืนฉันได้ยินที่นายพูด ‎เรื่องสมุดหลอนอะไรนั่น
‎อ้อ สมุดนั่น
‎ฉันเลิกเขียนแล้ว
‎งั้นก็เลิกท้อแท้
‎แล้วเขียนเรื่องใหม่ๆ ซะ เพราะถ้าไม่…
‎แม่มดจะฆ่าฉัน ฉันรู้
‎ถ้าแค่ฆ่าเฉยๆ ก็นับว่าดีไป
‎นี่คือชีวิตนายแล้ว
‎ลืมครอบครัว ลืมเพื่อนๆ ซะ
‎ทำตัวเป็นประโยชน์ต่อนาตาชาก็พอ
‎ถ้าอยากมีชีวิตอยู่
‎แต่งนิทานสยองขวัญซะ
‎ฉันจะไม่เขียนอะไรทั้งนั้น
‎เพราะฉันจะออกไปจากที่นี่
‎นายจะตายเอานะ
‎เปิดสิ
‎แกอยู่ไหน
‎ทางออกอีกแห่ง
‎บ้าจริง
‎ทุกครั้งเลย
‎พวกแกพยายามหนี
‎ไม่มีทางหนี
‎เข้าใจไหม
‎แกจงใจให้ฉันรอเหรอ
‎- เปล่าฮะ ผมล้างจานอยู่ ‎- นั่งตรงนั้น
‎ให้ผมเริ่มอ่านเลยไหม
‎(สนามเด็กเล่น)
‎ให้เวลาฉันเตรียมตัวก่อนสิ
‎แค่นี้ก็คิดไม่ได้
‎อะไรน่ะ
‎รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎กับเด็กที่ถามมากเกินไป
‎อยากรู้ไหม
‎นี่ นักเล่านิทาน
‎วันนี้แกพยายามจะหนี
‎ยัสมินด้วย ยัยนั่นดื้อไม่เลิก
‎แต่ฉันอยากรู้อย่างหนึ่ง
‎ทำไมจะเผานิทานซะล่ะ
‎นี่มันอะไร
‎อ่านเลย เดี๋ยวนี้
‎"ตอนที่เจนนี่เพื่อนรักของท็อดด์ตาย
‎หัวใจเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ"
‎หัวใจแตกสลายเหรอ ฟังแค่นี้ก็ชอบแล้ว
‎(สนามเด็กเล่น)
‎"ทุกคนเลี่ยงสนามเด็กเล่นฟอสเตอร์ ‎ตอนกลางคืน
‎ทุกคนรู้ตำนาน
‎หนึ่งชั่วโมงก่อนฟ้าสาง ‎เด็กๆ ที่ตายจะออกมาและ…"
‎ไม่ ไม่ๆ เสียใจด้วย ไม่
‎ใครๆ ก็รู้ว่าผีสิงสถานที่ที่ผูกพัน
‎ไม่ใช่ที่สาธารณะ
‎แน่ใจเหรอฮะ
‎แน่ใจ
‎เล่าต่อสิ
‎"ท็อดด์เดินไปที่ประตูสนามเด็กเล่น
‎และทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู
‎พวกเด็กๆ
‎ส่งเสียงร้องแหลม เล่นกันอยู่
‎จู่ๆ เด็กชายคนหนึ่งก็ผละออกมาจากบันไดลื่น
‎เขาอายุประมาณสิบขวบ ‎แต่งตัวเหมือนเด็กส่งหนังสือพิมพ์จากยุค 1920"
‎หยาบคาย น่าจะทักทายกันหน่อย
‎ไง
‎ฉันหมายถึง หวัดดี
‎ฉันมาตามหาเพื่อน ชื่อเจนนี่
‎"ท็อดพูดระหว่างมองหาเจนนี่ในสนามเด็กเล่น"
‎ถ้าอยากเจอก็มาเล่นด้วยกันก่อน
‎"เด็กส่งหนังสือพิมพ์ผิวปาก
‎แล้วผีเด็กอีกครึ่งโหลก็มาล้อมท็อดด์ไว้
‎ผิวพวกเขาขาวซีดราวกับศพ
‎เสื้อผ้าบางคนย้อนยุคไปหลายสิบปี
‎พวกเขาผลักชิงช้าให้ท็อดด์ สูงขึ้น สูงขึ้น…"
‎โง่
‎ใครๆ ก็รู้ว่าผีจับอะไรไม่ได้
‎ไม่มีทางที่พวกเขาจะผลักชิงช้าได้
‎อ่อนหัด
‎สนามเด็กเล่น ปะ… ปะ… เป็นมิติกึ่งกลาง
‎อยู่ระหว่างโลกวิญญาณกับโลกจริง
‎อ้อ แกเป็นนักฟิสิกส์ควอนตัมแล้วเหรอ
‎ช่างเถอะ เล่าต่อสิ
‎"จากนั้นพวกเด็กๆ ก็หัวเราะ
‎พวกเขาลากท็อดด์ไปที่ม้าหมุนขึ้นสนิม
‎พวกเขาหมุนท็อดด์เร็วขึ้น เร็วขึ้น
‎ทำให้ท็อดด์เวียนหัวขึ้นเรื่อยๆ
‎จากนั้นพวกผีก็บังคับให้ท็อดด์ขึ้นไม้กระดก
‎เขาจับไว้แน่น
‎ท็อดด์รู้แล้วว่าพวกผีตั้งใจจะทำอะไร
‎หากเด็กตัวเป็นๆ ยังอยู่ในสนามเด็กเล่น ‎ตอนพระอาทิตย์ขึ้น
‎จะถูกสาปให้อยู่ที่นั่นตลอดกาล
‎เขาโซเซไปที่ประตู พยายามหนีออกไป
‎แต่เขากำลังหัวหมุนก็เลยสะดุดเท้าตัวเองล้ม
‎พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว ‎เขาใกล้หมดเวลาแล้ว
‎ผีเด็กๆ พากันมองด้วยความลุ้น
‎ท็อดด์ไม่มีทางออกไปได้ทัน
‎จนกระทั่งจู่ๆ ก็มีใครคว้ามือเขา ‎แล้วดึงเขาไปที่ทางออก
‎เจนนี่นั่นเอง!
‎'เจนนี่ ฉันอยากเจอเธอ'
‎'ไปจากที่นี่ซะ' เจนนี่บอก
‎โดยไม่เสียเวลาดีใจที่ได้พบกัน
‎การได้เห็นหน้าเพื่อนอีกครั้งทำให้ท็อดด์เจ็บปวด"
‎ฉันคิดถึงเธอ ฉันไม่อยากปล่อยเธอไป
‎"แต่ในความตาย เจนนี่ค้นพบ ‎สิ่งที่ท็อดด์กำลังจะได้รู้"
‎เพื่อนไม่มีวันปล่อยมือกัน ท็อดด์
‎เพราะเพื่อนไม่มีวันลืม
‎ฉันจะอยู่กับเธอเสมอ
‎ในนี้
‎จบแบบมีความสุขเหรอ
‎บ้าไปแล้วเหรอ
‎ไม่มีตอนจบที่มีความสุข เจ้าโง่
‎เจนนี่ตายไปแล้ว ‎เธอติดอยู่ในสนามเด็กเล่นตลอดไป
‎เธอไม่ได้มีความสุข
‎มือของพวกผีจับหลังท็อดด์ไว้
‎เขาเหลียวมองข้างหลัง
‎และเขาถูกฉุดเข้าไปในสนามเด็กเล่น
‎เขาร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีประโยชน์
‎ดวงวิญญาณของเขาติดอยู่ที่นั่นจนถึงวันนี้
‎ตอนจบอย่างมีความสุขเป็นสิ่งอันตราย
‎อย่าลืมซะล่ะ
‎คุณชอบเรื่องนี้รึเปล่า อย่างน้อยก็ก่อนจบ
‎พวกนักเขียนชอบขาดความมั่นใจ
‎แกยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมล่ะ
‎แกทำให้ฉันประหลาดใจนะ นักเล่านิทาน
‎ความมืดมนอันงดงามนี้
‎โลดแล่นอยู่ในสมองของแก
‎ทั้งที่ควรดีใจ
‎แต่กลับหนีมันซะนี่
‎ทำไม
‎ผมแค่…
‎ผมอยากเป็นเหมือนคนอื่นๆ
‎แกเขียนทั้งหมดนี่วันนี้เหรอ
‎วันนี้ผมเขียนไม่ออก
‎อะไรนะ
‎ผมไม่มีสมาธิเวลามีใครจ้องผมทั้งวัน
‎บอกแล้วไง พาเขาไปดูห้องสมุด ‎แล้วก็ไสหัวออกมา
‎เดี๋ยวก่อน!
‎ไม่ใช่เธอ!
‎แกรบกวนเขา
‎การเขียนของเขาสำคัญมาก
‎แกก็รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน
‎เดี๋ยวก่อน!
‎ไม่ใช่ความผิดมันเหมือนกัน
‎ถ้าไม่ใช่ความผิดยัสมิน ‎และไม่ใช่ความผิดเลอนอร์
‎ตกลงเป็นความผิดใคร
‎ผมเอง ผมจะเขียนให้เร็วขึ้น
‎เลอนอร์จะไม่รบกวนแกอีก
‎อย่ามีข้ออ้างอีกล่ะ นักเล่านิทาน
‎เธอเป็นไรไหม
‎อย่ายุ่งกับฉัน
‎ยัสมิน ฉันขอโทษ
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอเดือดร้อน
‎ยัสมิน ฉันขอโทษ
‎ฉันไม่รู้เรื่อง "ห้ามจบอย่างมีความสุข"
‎ท็อดด์ไม่ควรกลับไปหาเจนนี่
‎- เขาโง่มาก ‎- ไม่นะ
‎เขาเป็นเพื่อนเธอ เพื่อนต้องช่วยเพื่อน
‎อาจจะในนิทาน
‎แต่ที่นี่น่ะเหรอ นาตาชาพูดถูก
‎ตอนจบที่มีความสุขไม่มีอยู่จริง
‎อะไร
‎อะไรเนี่ย
‎ที่นี่ห่วยแตก
‎เธออยากฟังนิทานใช่ไหม ‎ก็ได้ ฉันจะแต่งนิทาน
‎ใช่ๆ โต๊ะทำงานผีสิง
‎มีคนที่ทำงานจนตายคาโต๊ะสิงอยู่
‎ไม่ ฟังดูโง่ พวกเขาจะคิดว่ามันโง่
‎เธออยู่มานานแค่ไหนแล้ว
‎น่าจะนานแล้วนะ
‎นี่โดนหลอกมายังไง
‎ของฉันคือพายหนึ่งชิ้นกับหนังลอสต์บอยส์
‎กาลครั้งหนึ่ง
‎อเล็กซ์เงยหน้าจ้องเพดาน
‎แล้วเพดานก็ถล่มลงมา
‎ทำให้เขาพ้นทุกข์
‎จบ
‎อะไรอยู่บนนั้น
‎เล่มนี้เก่าแก่ที่สุดในนี้
‎น่าจะอายุพันปีได้
‎"นิทานกริมม์"
‎"รัมเพลสติลสกิน"
‎"เจ้าหญิงนิทรา" เหรอ
‎"ฮันเซลกับเกรเทล"
‎นั่นปากกาลูกลื่นเหรอ
‎ว้าว "แฟรงเกนสไตน์"
‎พระเจ้า
‎มีลายมือคน
‎"ถ้าฉันไม่รอดไปจากที่นี่ ‎ฉันอยากให้ใครสักคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แม้ว่าใครคนนั้นจะเป็นแค่ตัวละครในนิทาน
‎ฉันเห็นยูนิคอร์น
‎ผู้คนพูดว่ายูนิคอร์นไม่มีอยู่จริง แต่ฉันเห็น
‎ฉันตามมันเข้ามาในอะพาร์ตเมนต์นี่ ‎และถูกแม่มดกักตัวไว้
‎เธอใจร้ายและน่ากลัว
‎ฉันแค่ต้องทำตามคำสั่งของแม่มด
‎จนกว่าแม่กับพ่อจะหาฉันเจอ
‎ที่นี่มีเด็กคนอื่นๆ ด้วย ส่วนใหญ่นิสัยดี
‎ฉันกลัว แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียว"
‎มื้อค่ำอีกหนึ่งชั่วโมง
‎นี่ ยัสมิน
‎เธอชอบยูนิคอร์นไหม
‎ใช่ เพราะเป็นสไตล์ฉันเลย
‎โอ้ ฉันนึกว่าแม่มดใช้ยูนิคอร์นล่อเธอมา
‎ฉันหมายถึงนาตาชา
‎เธอพูดถูก มันไม่ใช่เรื่องของฉัน
‎และฉันพนันว่าเธอไม่ได้ถูกล่อ ‎ด้วยหนังโง่ๆ กับพายหนึ่งชิ้น
‎พายฟักทองโง่ๆ
‎ก็ได้
‎มันคือโดโรวัต
‎โดโรวัตคืออะไร
‎ไก่ หัวหอมผัดกับเนยและเครื่องเทศ ปาปริก้า
‎กระเทียม ขิง เครื่องเทศบดเบเบเร
‎อายาตของฉัน
‎ยายกับฉันเคยทำโดโรวัตด้วยกันก่อนยายเสีย
‎เราปลูกสมุนไพรกับผักเองด้วยซ้ำ
‎นั่นแหละ ฉันได้กลิ่นโดโรวัต
‎แล้วก็อยากเจอหน้ายายอีกครั้งเหลือเกิน
‎แต่ไม่เจอยาย
‎เป็นนังแม่มดต่างหาก
‎แม่มดเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย
‎จบแบบมีความสุขไหมล่ะ
‎"เมื่อเขี้ยวงอก ท้องก็หิว
‎และเคที่ค้นพบว่าเธอสังหรณ์ใจถูก
‎สำหรับแวมไพร์แล้ว ‎เลือดรสชาติเหมือนขนม"
‎ใครๆ ก็รู้ว่าเขี้ยวต้องใช้เวลางอกสองวัน
‎แกมันโง่
‎ฉันให้ เลอนอร์ เราดีกันนะ
‎นิทาน
‎ต้องมีที่เด็กสาวยูนิคอร์นเขียนไว้อีกสิ
‎"แต่มันสายเกินไป ‎โรลเลอร์โคสเตอร์พุ่งหล่นจากราง
‎เหล็กหัก โลหะส่งเสียงเสียดหู
‎ผู้คนกรีดร้อง
‎แล้วสุนัขของยมทูตก็หัวเราะใส่กองซากศพ"
‎ยมทูตไม่มีสัตว์เลี้ยง
‎ใช่ไหม เลอนอร์
‎นี่มันจะต้องใช้เวลาอีกชาติ
‎"พวกเขาเห็นรอยเท้าลูกชายตนเองบนหิมะ ‎เดินเข้าไปในป่า
‎แล้วก็เห็นรอยเท้าอีกคู่ที่เล็กกว่า
‎ขนาดเท่ากับตุ๊กตาหมี
‎และพวกเขาก็ไม่เห็นลูกชายสุดที่รักอีกเลย"
‎ตุ๊กตาหมีผีสิงเหรอ เอาจริงดิ
‎หมดสนุกไปเลย
‎นิทานดีๆ ต้องอิงจากความจริง
‎ยิ่งจริงมากเท่าไหร่ ยิ่งทรงพลังขึ้นเท่านั้น
‎ต่อไปนี้หาข้อมูลให้ถูกด้วยนะ
‎เจอแล้ว!
‎"ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว
‎ฉันยังมีสร้อยที่พ่อแม่ให้ไว้
‎ฉันเคยลูบมันเพื่อนึกถึงพวกเขา
‎แต่ฉันเลิกแล้ว
‎มันทำให้ฉันร้องไห้
‎ฉันไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว
‎ฉันมีสิ่งที่จำเป็นสำหรับใช้หนีคืนนี้
‎ในที่สุดฉันจะได้เจอพ่อแม่อีกครั้ง
‎พวกเขายังจะจำฉันได้ไหมนะ
‎คนเราลืมลูกตัวเองได้ไหมนะ"
‎- หนีเหรอ ‎- อเล็กซ์
‎คุณพระช่วย
‎นายไม่ได้โยนหนังสือใส่ฉันหรอกนะ
‎เปล่า เธอทำให้ฉันตกใจ มันก็เลยหลุดมือ
‎รอเดี๋ยว ฉันจะลงไปหา
‎นี่ ยัสมิน ฉันมีอะไรจะให้เธอดู
‎นี่ มีอะไรเหรอ
‎โรงเพาะกลางคืนของนาตาชา
‎- โรงเพาะกลางคืนเหรอ ‎- ใช่ แสงแดดไม่ดีต่อพืชวิเศษ
‎ตามมา
‎มันมีไว้ทำอะไร
‎ส่วนใหญ่เป็นวัตถุดิบสำหรับปรุงยาของนาตาชา
‎ห้ามแตะต้องอะไรนะ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎ไหมปีศาจ
‎เลิกถามได้แล้ว มาช่วยกันก่อน
‎ฉันรดน้ำเถาวัลย์ด้วยเลือดหนูแทนเลือดค้างคาว
‎ไข่ของจอมหั่นก็เลยโต
‎ถ้ามันฟัก มันจะทำลายโรงเพาะนี่ได้
‎แล้วนาตาชาจะฆ่าฉันแน่
‎กำลังจัดการอยู่ เลอนอร์
‎โอเค
‎ค่อยๆ วางบนพื้น
‎ระวังนะ อย่าให้สะเทือน
‎ค่อยๆ
‎โอเค แล้วยังไงต่อ
‎กระทืบให้สุดแรง
‎ดี
‎หมอกสีฟ้าทำมาจากอะไร เธอทำเหรอ
‎มันทำให้นาตาชาดูอ่อนเยาว์ใช่ไหม
‎ไม่ใช่เรื่องของเรา
‎เธอก็สวยอยู่หรอก แต่หนังสือเก่าเก็บมาก
‎แถมอะพาร์ตเมนต์ก็ดูคุณยายมาก
‎ไม่นะ
‎ฉันนึกว่ามันจะ…
‎จับมันได้ไหม
‎มันกำลังหนีไปแล้ว
‎ไม่
‎มันตัดไข่จอมหั่นลงมา กระทืบเร็ว
‎โทษที
‎กระทืบทิ้งหมดแล้ว
‎มันอยู่นั่น อย่าให้หนีไปได้นะ
‎อเล็กซ์ ระวัง!
‎ขอบใจ ยัส
‎ฉันหมายถึงยัสมิน
‎เดี๋ยว มันไปไหนแล้ว
‎เราต้องหามันให้เจอและฆ่ามันซะ ‎ก่อนที่มันจะทำที่นี่พัง
‎สุดยอดไปเลยเหอะ!
‎เอามันออกไป
‎พระเจ้าๆ
‎ฉันไม่เป็นไรๆ
‎มันไปแล้ว
‎ไม่รู้ว่าไปไหน
‎ไปกันเถอะ
‎- เร็วเข้า ‎- เดี๋ยว
‎ได้ตัวแล้ว
‎ไปจากที่นี่กันเถอะ
‎เจ้าพวกเด็กโง่เง่าไร้ประโยชน์
‎ไปเล่นซุกซนในสวนของฉัน
‎แกจะเจ็บตัวมากกว่าที่ฉันเจ็บใจแน่
‎ได้โปรดเถอะ ฉันอธิบายได้
‎ฉันคงยอมให้อธิบาย
‎ถ้าฉันแคร์
‎พยายามลืมตาเอาไว้
‎ฉันขี้เกียจจะเริ่มใหม่อีกรอบ
‎ทำอะไรถูกบ้างไหมเนี่ย บอกให้ลืมตาไง
‎ผมผิดเอง
‎ผมขอให้ยัสมินพาผมเข้าไปในนั้น
‎ผมคิดว่าพวกต้นไม้สยองๆ ‎อาจช่วยให้ผมคิดพล็อตเจ๋งๆ ออก
‎เธอบอกว่าห้ามแตะอะไร แต่ผมก็แตะ
‎อย่าทำร้ายเธอเลยฮะ
‎แกกล้ามาก นักเล่านิทาน
‎ที่โกหกฉันต่อหน้า
‎ฉันเกือบฆ่าแกไปแล้ว
‎ยังดีนะที่ฉันต้องให้แกเก็บกวาดที่นั่น
‎อย่าทำพลาดอีก
‎ยัส เธอโอเคไหม
‎ฟังนะ
‎ฉันขอโทษที่ดึงนายมาเกี่ยวข้อง
‎นับจากนี้ไป นายอยู่ส่วนนาย ฉันอยู่ส่วนฉัน
‎ยัส เราไปจากที่นี่ด้วยกันได้
‎ไม่ใช่ยัส…
‎ยัสมิน
‎จอมหั่น!
‎จับได้แล้ว
‎เอาละนะ โอเค
‎หนึ่ง
‎สอง
‎สาม!
‎ปล่อย… ปล่อยนะ ปล่อยสิ!
‎ไม่
‎ไม่นะ
‎สมุดหลอนของฉัน
‎ระวัง
‎เลอนอร์อยู่แถวนี้
‎- มันบาดเจ็บ ‎- นายดูเยินมาก
‎- อยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ ‎- ใช่ ทั้งคืน
‎ฉันทำมาให้ ช่วยรักษารอยขีดข่วนได้
‎ทำให้ฉันเหรอ
‎ใช่ ฉันปรุงเอง
‎ยาทาแผลจากต้นฮาร์ปี้กับต้นองุ่นผมศพ
‎ดีนะ ดีมากๆ เลย
‎ขอบคุณ
‎เลอนอร์
‎มานี่มา
‎ดูสิว่ายัสทำอะไรให้เรา
‎ไม่ได้ทำให้มัน
‎นี่ไง ไม่เจ็บแล้ว
‎ไม่เป็นไร ไปได้แล้ว
‎ไม่
‎ฉันแย่แล้ว
‎ฉันไม่มีเรื่องจะเล่า
‎หมายความว่าไง ไหนบอกว่าแต่งไว้เยอะแยะ
‎ใช่ แต่จอมหั่นตัวหนึ่งเข้ามาในห้องฉัน
‎ฉันฆ่ามันแล้ว ‎แต่มันทำลายสมุดหลอนของฉันหมดเลย
‎เหลือแค่เล่มนี้
‎ฉันอ่านนิทานจากสมุดพวกนั้นให้นาตาชาฟัง
‎ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเลย ‎ฉันต้องหนี ฉันไม่มีทางเลือก
‎มีทางออกสองทาง ‎ประตูหน้าที่นายเข้ามากับประตูหลัง…
‎ประตูหลัง มันออกไปข้างนอก
‎ฉันเห็นนาตาชาเข้าออกทางนั้น
‎แต่นาตาชาเป็นคนเดียวที่มีกุญแจ
‎เลิกคิดเรื่องหนีซะที แล้วก็แต่งนิทานสักเรื่อง
‎- พยายามอยู่นี่ ‎- พยายามกว่านี้
‎ฉันคิดไม่ออก!
‎ฟังนะ นาตาชาจะรู้ความจริงในคืนนี้
‎ว่าฉันไร้ประโยชน์และฆ่าฉัน
‎เธอจะไม่ฆ่านายเฉยๆ
‎เราเคยมีกันสี่คน
‎อีไล ฮวานน้อย แคลร์
‎แล้วก็ฉัน
‎ฮวานเด็กเกินไป ‎แต่พวกเราที่เหลือผลัดกันอ่านนิทาน
‎พอตกกลางคืนเราก็กระจุกอยู่ด้วยกัน
‎เพ้อฝันถึงการหนีไปจากที่นี่
‎เธอจะบอกว่าตุ๊กตาพวกนี้…
‎เมื่อคืนฉันเกือบมาอยู่ตรงนี้แล้ว
‎วันหนึ่งอ่างล้างจานในครัวตัน
‎เวทมนตร์ของนาตาชาซ่อมไม่ได้
‎เพราะฉันอุดท่อด้วยมอสสตาร์สเทลล์เอง
‎มอสนั่นต้านเวทมนตร์ได้
‎ฉันอยากบีบให้นาตาชาโทรเรียกช่างประปา
‎ฉันแปะกระดาษไว้ใต้อ่างให้เขา
‎ขอให้เขาพาคนมาช่วย
‎แต่…
‎เขาไม่เคยกลับมา
‎นาตาชาเจอกระดาษนั่นใช่ไหม
‎แคลร์ใช้เวลาช่วงสุดท้าย ‎กล่อมนาตาชาว่าเป็นฝีมือเธอ
‎ไม่ใช่ฉัน
‎แคลร์โกหกเพื่อช่วยฉัน
‎เหมือนที่นายทำ
‎เพราะเพื่อนช่วยเพื่อน
‎ฉันเคยรักการเขียนเรื่องสยอง
‎แต่ฉันก็ตัดสินใจเลิก
‎พอต้องมาเขียนอีก…
‎ฉันแค่คิดไม่ออกแล้ว
‎ฮวานสวมนาฬิกาเหรอ
‎ใช่ นาฬิกาพลาสติกสีฟ้าเรือนใหญ่ ทำไม
‎ส่วนแคลร์ใส่ตุ้มหูใช่ไหม
‎เป็นตุ้มหูของป้าเธอ
‎ทำไมเหรอ
‎มีทางออกไปจากที่นี่
‎- "ฉันมีสิ่งที่จำเป็นสำหรับใช้หนีคืนนี้" ‎- "หนี" ยัสมิน
‎"ในที่สุดฉันจะได้เจอพ่อแม่อีกครั้ง
‎พวกเขายังจะจำฉันได้ไหมนะ
‎คนเราลืมลูกตัวเองได้ไหมนะ"
‎เด็กสาวยูนิคอร์นไม่เคยถอดนี่ออก
‎ไม่มีเด็กๆ ในตู้คนไหนสวมมัน
‎นายพูดถูก ถ้าเธอไม่อยู่ในตู้ก็แปลว่า…
‎เธอทำสำเร็จ
‎เธอหนีไปได้ ฉันต้องปะติดปะต่อข้อความเธอ
‎มันกระจายไปทั่ว
‎ซ่อนตามหนังสือต่างๆ เผื่อว่านาตาชาเจอเข้า
‎นาตาชาจะได้ไม่รู้แผนทั้งหมด
‎โอเค นายมีแผนอะไร
‎แผนของนายห่วย วันนี้เราหาไม่เจอแน่
‎นายต้องแต่งนิทานสำหรับคืนนี้
‎แต่งเดี๋ยวนี้เลย
‎เราทำยังไงกันดี
‎กว่าจะดูครบทุกเล่มคงใช้เวลาเป็นพันปี
‎พันปี
‎หนังสืออายุพันปี
‎มีรอยปากกาอยู่ในหนังสือเก่าแก่นั่น
‎ขอให้อยู่ในนี้เถอะนะ
‎นั่นต้นฉบับ "ฮันเซลกับเกรเทล" เหรอ
‎นิทานกริมม์
‎เป็นไปไม่ได้เลย
‎ไม่มีใครกินขนมจากบ้านแปลกๆ หรอก
‎- ฉันคิดถูก มีข้อความอีก ‎- เป็นสูตรปรุงยานอนหลับ
‎"กลิ่นมันเหม็นมาก
‎ฉันต้องหาทางกลบกลิ่นมันก่อนให้เธอดื่ม
‎ใกล้ความจริงแล้ว ‎ฉันจะทำให้เธอหลับแล้วขโมยกุญแจมา
‎ถ้าฉันมีเวทมนตร์ก็ดีสิ
‎จะสาปให้เธอเป็นคางคกหรือหอยทาก ‎แล้วนั่งหัวเราะเยาะ
‎จากนั้นก็สาปให้เป็นตะขาบแล้วเด็ดขาออก
‎ทั้งร้อยขา
‎เด็ดทิ้งทีละขา"
‎ฉันจะหาต่อ นายไปแต่งนิทานเถอะ
‎ฉันว่าฉันทำไม่ได้
‎นายเป็นคนเดียวที่ทำได้ นายต้องซื้อเวลาให้เรา
‎เธอไม่คิดว่าฉันพิลึกเหรอ
‎ที่ฉัน…
‎ชอบเขียนเรื่องสยองขวัญน่ะ
‎พิลึกเหรอ
‎ใครเรียกนายอย่างนั้น
‎พวกเขาพูดถูกนะ นายพิลึก
‎ดูนายสิ
‎แต่สิ่งที่ทำให้นายพิลึกทำให้พวกเขาธรรมดา
‎และไม่มีชอบเป็นคนธรรมดา คนธรรมดาน่ะห่วย
‎ดังนั้นคนธรรมดา ‎เลยพยายามพรากสิ่งนี้ไปจากนาย
‎ด้วยการเรียกนายว่า…
‎พวกดันทุรัง หรือ…
‎เด็กแปลกแยก
‎ใช่ หรือเด็กแปลกแยก
‎ขอบใจ ยัสมิน
‎เรียกยัสเถอะ
‎มีส่วนผสมพวกนี้ไหม
‎มีๆ
‎แต่เธอพูดถูกนะ ต้นดูดแล้วมึนมันเหม็น
‎เธอกลบกลิ่นมันได้ยังไง
‎น่าจะเจอส่วนผสมอย่างอื่น
‎อีกคนที่รู้คือนาตาชา
‎แต่เธอไม่มีทางบอกเรา
‎เอางี้
‎ฉันจะแต่งนิทานที่จะหลอกให้เธอ
‎บอกส่วนผสมสุดท้ายกับเรา
‎รู้ใช่ไหมว่าเราจะโดนอะไรถ้าเธอรู้แผนนี้
‎- ฉันรู้ว่าจะเกิดอะไรถ้าเราไม่พยายาม ‎- นิทานชื่ออะไร
‎(ไม้เลื้อย)
‎ไม่เอา
‎แกแฮปปี้กับเรื่องนั้น
‎ฉันไม่ชอบที่แกแฮปปี้
‎ฉันอยากฟังนิทานที่ทำให้แกทรมาน
‎ฉันอยากฟังเรื่องนี้
‎ทำไมเผาสมุดหลอน
‎คิดว่าฉันลืมไปแล้วใช่ไหม
‎ผม…
‎ผม… ผมแค่… ผม…
‎คุณพระช่วย
‎ขอโทษค่ะ ฉันโง่มาก
‎ใช่ แกมันโง่ ฉันด่ามาเป็นปีๆ แล้ว
‎รู้ตัวแล้วสินะ
‎เมื่อกี้ฉันพูดถึงไหน
‎คุณกำลังบอกให้ผมเริ่มอ่าน
‎อ้อ ใช่ งั้นมัวรออะไรอยู่ล่ะ
‎เริ่มอ่านซะทีสิ
‎"รุ่นแล้วรุ่นเล่า จอมเวทชั่วร้ายแห่งควอนเทล
‎ส่งเด็กๆ ไปขุดเหมืองพลอย ‎จากปากของอสูรที่ยิ่งใหญ่"
‎(ไม้เลื้อย)
‎"หลายพันปีก่อน จอมเวทชั่วร้าย ‎มีโอกาสฆ่าอสูรอัปลักษณ์
‎แต่เขากลับใช้ยาที่มีฤทธิ์รุนแรง ‎ในการสะกดให้มันหลับไหล
‎เพื่อตัวเองจะได้ร่ำรวย"
‎"อัปลักษณ์" คำนี้ดี
‎"ทุกเช้าจอมเวทจะกรอกยา
‎ลงไปในหูข้างที่ห้าของอสูร
‎แล้วเจ้าอสูรก็จะหลับไหล
‎ยาสูตรนี้มีมาแต่โบราณ
‎กระดูกหนูที่ละลายแล้ว ดอกกล้วยไม้บ่มแห้ง
‎ผงปีกด้วง
‎แต่ส่วนผสมที่สำคัญที่สุด
‎คือไม้เลื้อย
‎ไม้เลื้อยเป็นสิ่งเดียว
‎ที่สามารถกลบกลิ่นเหม็นคลุ้งของยาได้
‎ถ้าไม่มีไม้เลื้อย ‎กลิ่นเหม็นเน่าจะปลุกให้อสูรตื่น
‎แต่วันหนึ่ง จอมเวทออกไปเก็บไม้เลื้อยมาเพิ่ม
‎และเขาพบว่าไม้เลื้อยทั้งทุ่งเหี่ยวแห้งตายไป
‎ยากลิ่นเหม็นกว่าที่เคย
‎น่าคลื่นเหียน เหม็นหืน น่าสะอิดสะเอียน…"
‎เออ เข้าใจแล้วว่ามันเหม็น
‎"จอมเวทคิดจะฆ่าอสูรทิ้ง
‎เขายกไม้เท้าทรงพลังขึ้นมาอย่างลังเล ‎เพื่อจะฆ่าอสูร
‎แต่เด็กสาวชาวไร่มาหาเขา ‎และรับปากว่าจะหาทางแก้ไขให้"
‎ฉันรู้ว่าอะไรแทนไม้เลื้อยได้ ‎เหมืองพลอยของท่านจะดำเนินต่อไป
‎เจ้าเด็กโง่ เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเวทมนตร์
‎ฉันพิสูจน์ได้ ถ้าสำเร็จ ฉันขอพลอยหนึ่งถุง
‎ถ้าสำเร็จ เจ้าจะได้สองถุง
‎แต่ถ้าไม่สำเร็จ เจ้าจะมอบชีวิตให้ข้า
‎"เด็กสาวชาวไร่ก้าวออกไป
‎แล้วเทของเหลวลึกลับสีดำลงในโถ
‎จอมเวทชั่วร้ายดมกลิ่นยา
‎กลิ่นเหม็นหายไปแล้ว
‎จอมเวทแทบไม่อยากเชื่อ
‎มันมีกลิ่นเหมือนดอกเดซี่ กุหลาบ ไลแล็ก ‎ยามเช้าของฤดูใบไม้ผลิ"
‎"จอมเวทชั่วร้ายกรอกยาใส่หูของอสูรแล้วรอ
‎อสูรส่งเสียงครางออกมายาวๆ
‎แล้วก็นิ่งไปอีกครั้ง
‎เยี่ยมมาก
‎แต่สาวชาวไร่ไม่ได้กำจัดแค่กลิ่นจากตัวยา
‎เธอขจัดเวทมนตร์ทั้งหมดอีกด้วย
‎ยาของจอมเวทใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป
‎สาวชาวไร่พยักหน้าให้สิ่งที่อยู่ข้างหลังเขา
‎อสูรผู้ยิ่งใหญ่ลืมตาขึ้น
‎จอมเวทร้องเสียงหลง
‎สาวชาวไร่ดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้ม
‎จอมเวทเคยส่งน้องชายของเธอเข้าไปในถ้ำ
‎แล้วเขาไม่กลับมาอีกเลย
‎เด็กสาวชาวไร่ไม่ได้สนใจพลอย
‎เธอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว การแก้แค้น
‎เธอเดินออกมาขณะที่ฟันคมๆ ของอสูร
‎กัดกร้วมบนร่างของจอมเวทที่กรีดร้อง
‎และทำให้เขาเงียบไปตลอดกาล"
‎"ขณะที่เด็กสาวชาวไร่คิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว
‎เงามืดก็ทอดลงมา
‎เท้าใหญ่ยักษ์ของอสูรอยู่เหนือร่างเธอพอดี
‎เผละ
‎จบ
‎จบแบบไม่มีความสุข"
‎ไม้เลื้อยเหรอ
‎ฮะ ผมกับยัสมินหาข้อมูลกันหลายชั่วโมง
‎ผมรู้ว่าการหาข้อมูลให้ถูกต้องสำคัญแค่ไหน
‎ไม่ถูก
‎ไม่เหรอ
‎ไม่
‎ผม…
‎ฉันมั่วส่วนผสมขึ้นเองค่ะ
‎แต่ฉันแน่ใจว่าไม้เลื้อยกลบกลิ่นได้
‎- ผมนึกว่าเราหาข้อมูลมาถูกแล้ว ‎- แกพลาด
‎ที่ให้นางช่วย
‎ไม้เลื้อยช่วยให้ของเหลวไม่แยกจากกัน
‎ใครๆ ก็รู้ว่าซินารู้ตช่วยกลบกลิ่น
‎ไม่ใช่ไม้เลื้อย
‎ซินารู้ต จริงด้วย
‎ซินารู้ตสะกดด้วย "ส" หรือ "ซ" ฮะ
‎โอเค
‎มาทำงานวิทยาศาสตร์กัน
‎คืนนี้เราจะหนีไปจากที่นี่
‎ฝันดีนะ นาตาชา
‎แย่แล้ว เกิดอะไรขึ้น
‎มันกลายเป็นสีเขียว ฉันเอาออกไปไม่ได้
‎เกิดปฏิกิริยาขึ้นเหรอ
‎- กรดของน้ำมะนาวอาจจะ… ‎- ที่นี่บริการแย่มาก
‎ฉันไม่มีนิทาน
‎เราใส่สองหยดในแก้ว ใส่อีกสองหยดในเหยือก
‎จะหลับเหรอ
‎น้ำมะนาวฉันอยู่ไหน
‎มาแล้วฮะ
‎อะไรเนี่ย ฉันวางไว้ตรงนี้
‎- หายไปไหน ‎- พูดเรื่องอะไร
‎ยาอยู่ไหน เราต้องทำให้ได้นะ
‎เธอรู้
‎คือ…
‎เป็นเรื่อง…
‎เรื่อง…
‎ไหนดูซิ
‎คือ…
‎วันนี้นะ นักเล่านิทาน
‎ฮะ มันอยู่หน้าไหนสักหน้า
‎เล่าซะที
‎โอเค
‎- ขอหาก่อนนะฮะ ‎- อ่าน!
‎เจอแล้ว
‎เรื่องนี้มีชื่อว่า "นาฬิกากุ๊กกู"
‎(นาฬิกากุ๊กกู)
‎ตอนที่พ่อแม่ของสก็อตต์ ‎ซื้อนาฬิกากุ๊กกูมาจากงานเลหลัง
‎เขานึกว่ามันเป็นแค่เศษขยะเก่าเก็บ
‎แต่นาฬิกาเรือนนี้มีบางอย่างแปลกๆ
‎ทุกๆ หนึ่งชั่วโมง
‎นกตัวน้อยจะโผล่ออกมา
‎แล้วสตีฟก็เริ่มสังเกตเห็น…
‎ใครคือสตีฟ
‎ตอนแรกบอกว่าชื่อสก็อตต์
‎ขอโทษฮะ ใช่ เขียนผิดน่ะ
‎สก็อตต์สังเกตเห็นว่านกตัวนั้น
‎ดูจะแตกต่างไปจากเดิมทุกครั้งที่โผล่ออกมา
‎อย่างลูกตาของมันจะ…
‎นี่มันอะไร
‎นิทานของแกไปไหนหมด
‎นิทานที่แกควรจะเขียนทุกวันน่ะ
‎- ขอโทษฮะ ‎- เรื่องใหม่ๆ อยู่ไหน
‎จอมหั่นตัวหนึ่งแอบเข้ามาในเป้ผม
‎จอมหั่นกินการบ้านแกเข้าไปเหรอ
‎เป็นความจริงนะคะ มันหนีออกมาจากโรงเพาะ
‎เงียบนะ ยัยหนู
‎น่ารำคาญเหลือเกิน
‎ตั้งแต่วันแรกแล้ว
‎ฉันจะปรุงยาให้ ฉัน…
‎ขอเถอะ แกทำตามสูตรแทบไม่เป็น
‎- เขาแต่งนิทานให้คุณ คุณต้องการเขา ‎- ผมจะแต่งนิทานที่เด็ดที่สุด
‎ยอมรับเถอะ…
‎มันเลยกำหนดมานานแล้ว
‎ขอร้องละ อย่านะ
‎อะไรเนี่ย
‎- อย่าแตะตัวเธอ อย่าแตะ ‎- ก็ได้
‎เลอนอร์
‎เป็นอะไรไหม
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ไม่นะ แกเป็นอะไร
‎มันเป็นอะไรสักอย่าง
‎น่าสงสารจัง เกิดอะไรขึ้นกับแก
‎เลอนอร์เอายาเราใส่ในขวดหมอก
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎มันน่าจะโดนยานอนหลับด้วย
‎มันเป็นนักโทษ
‎เหมือนเรา
‎- ขอบใจนะ เลอนอร์ ‎- อเล็กซ์ เราทำสำเร็จ
‎เราชนะแม่มดได้แล้ว
‎โดนสูตรยาตัวเองเข้าเป็นไงล่ะ
‎เดี๋ยว คิดว่ามันจะเปิดไปที่ไหน
‎บ้านไง
‎ไม่นึกว่าจะได้เห็นต้นไม้อีก
‎ดูสิ
‎ฉันจะไม่กินเนยถั่วอีกแล้ว
‎ลืมพายฟักทองไปได้เลย
‎สิ่งแรกที่ฉันจะกินเมื่อถึงบ้าน นมปั่นรสวานิลลา
‎โห เดี๋ยว อเล็กซ์
‎เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยว
‎นี่มันต้นแม่ม่าย
‎นั่นต้นลิลี่จมน้ำ
‎ทำไมมันอยู่ที่นี่
‎ไม่นะ อเล็กซ์
‎อเล็กซ์!
‎ประตูนั่นไม่ใช่ทางออก
‎เรายังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
‎ยูนิคอร์นชั่วร้าย
‎หนีเร็ว!
‎วิ่ง!
‎อเล็กซ์ มันจะถึงตัวเราแล้ว!
‎มันวิ่งเร็วเกิน!
‎คุณพระช่วย
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- อาจมีบางอย่างทำให้มันกลัว
‎อเล็กซ์
‎"นิทานดีๆ ต้องอิงจากความจริง"
‎คุณพระช่วย
‎"ฮันเซลกับเกรเทล" เป็นเรื่องจริง
‎ยัส
‎- เราอยู่ใน "ฮันเซล…" ‎- กลิ่นหอมน่ากิน
‎ยัส
‎หิวจังเลย
‎ยัส!
‎เราไม่ควรเข้ามาในนี้ ยัส
‎ยัส
‎ฮัลโหล
‎ยัส เธอเป็นอะไรไป
‎ยัส
‎เลอนอร์
‎ยัสมิน
‎ฮัลโหล
‎ยัสมิน!
‎ฉันไม่เป็นไร
‎อาจไม่มีอะไรหรอก
‎แหมๆ แหม เจ้าหญิงนิทราตื่นแล้ว
‎อุ๊ย ผิดเรื่อง
‎อเล็กซ์
‎- ปลอดภัยกันไหม ‎- จ้ะ
‎เราปลอดภัย
‎หมอกนั่นมาจากที่นี่เอง
‎คุณเก็บใส่ขวด
‎ใครอยู่ในโลงนั่น
‎แม่มดคนแรกของที่นี่
‎ซึ่งกินเด็กจริงๆ
‎เรานึกว่าคุณคือแม่มดคนแรก
‎แล้วหมอกสีฟ้าทำให้คุณอ่อนเยาว์
‎ฉันไม่ต้องใช้หมอกให้ดูอ่อนเยาว์
‎แต่มันทำให้ฉันมีเวทมนตร์
‎อะไรนะ
‎ยังไง
‎ฉันอายุเท่าแกตอนนางหลอกฉันมา
‎ตอนนั้นเรามีกันหลายคน
‎แต่เราไม่โง่
‎เรารู้ว่าอย่าสนิทกัน
‎เพราะนางหิว
‎นางกินพวกเขาเหรอ
‎ใช่
‎ทุกคน
‎ส่วนฉัน ฉันมีหน้าที่ทำความสะอาดเตา
‎ฉันแสร้งทำเป็นชอบนาง
‎แสร้งว่าอยากเป็นเหมือนนาง
‎ฉันกลายเป็นคนโปรด
‎แต่เมื่อฉันอยู่ตามลำพัง ฉันจะวางแผนหนี
‎ฉันจะทำให้นางไว้ใจฉัน
‎จากนั้นก็ปรุงยานอนหลับ
‎แล้วฉันจะเป็นอิสระ
‎ฉันวิ่งกลับบ้านทันที
‎แต่พ่อแม่ฉันไม่อยู่แล้ว
‎พวกเขาทิ้งคุณ
‎ฉันไม่มีที่อื่นให้ไป
‎เลยกลับมาที่นี่
‎ใครสนใจพวกเขากัน
‎คุณเคยเป็นเหมือนเรา
‎เดี๋ยวนะ
‎ยานอนหลับ…
‎คุณคือเด็กสาวยูนิคอร์น
‎แกอ่านบันทึกของฉันสินะ
‎เจอสัตว์เลี้ยงของฉันไหม
‎ยูนิคอร์นเหรอ
‎สัตว์เลี้ยงคุณเหรอ
‎ฉันเสกมันขึ้นมา
‎เดี๋ยวนี้ฉันเสกอะไรหลายอย่าง
‎นางทำอะพาร์ตเมนต์สะเทือนเหรอ
‎ถ้านางไม่ได้ฟังนิทาน เราจะตายกันหมด
‎นิทานทำให้นางหลับ
‎นิทานเกี่ยวกับความกลัว ความทรมาน ‎และความตายเป็นเหมือนเพลงกล่อมเด็ก
‎เล่าสิ
‎ผมไม่มีนิทานจะเล่า
‎มีสิ แกมี
‎เล่าเหตุผลที่แกอยากทำลายสมุดหลอน
‎แต่… นั่นมันไม่น่ากลัว…
‎มันน่ากลัวสำหรับแก
‎ความเจ็บปวดและความกลัว
‎และความเศร้า
‎ที่แกพยายามหลีกเลี่ยงตลอดมา
‎เล่ามาสิ
‎เล่ามา อเล็กซ์!
‎แกคิดว่าฉันเป็นแม่มดชั่วเหรอ
‎รอให้นางตื่นขึ้นมาเจอแกก่อนเถอะ
‎ทั้งเด็ก ทั้งจ้ำม่ำ เนื้อฉ่ำๆ
‎ก็ได้!
‎(ปาร์ตี้วันเกิด)
‎เคยมีเด็กชายคนหนึ่ง ‎ที่รักการเขียนนิทานสยองขวัญ
‎ทุกวันในยามว่าง
‎เขาจะหาวิธีใหม่ๆ ที่จะทำให้เพื่อนในชั้นกลัว
‎แต่พวกเขาไม่เข้าใจ ‎ความหลงใหลในเรื่องสยองของเขา
‎สำหรับพวกเขาแล้ว เขาแค่… พิลึก
‎"นายเป็นบ้าอะไร" พวกเขาจะถาม
‎หลายคนโหดร้ายมาก
‎เรียกเขาต่างๆ นานา อย่างเด็กแปลกแยก
‎ยกเว้นโจชัว
‎จอชเคยเป็นเพื่อนรักเขา
‎ตั้งแต่อนุบาล
‎อเล็กซ์เขียนเรื่องขนหัวลุกเรื่องล่าสุดจบ
‎และอยากเล่ามาก
‎(จบ… รึเปล่า)
‎เฮ้ นายจะต้องชอบเรื่องนี้
‎จอช
‎นี่ จอช
‎อเล็กซ์เรียกจอชไว้หลังเลิกเรียน
‎เดี๋ยวก่อน คืนนี้เป็นวันเกิดฉัน
‎เราแปลงโฉมอะพาร์ตเมนต์เป็นบ้านผีสิง
‎มันเจ๋งมาก ฉันแต่งนิทานใหม่ๆ ไว้เพียบเลย
‎จอชพูดเสียงเบา
‎เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน
‎โคดี้จัดปาร์ตี้เล่นเกม
‎พ่อเขาเตรียมรถบรรทุกกับทุกอย่าง
‎แต่คืนนี้ฉันจัดปาร์ตี้นะ
‎อเล็กซ์พูด
‎ทั้งสับสนและเสียความรู้สึก
‎ความหวังของอเล็กซ์ดับลง เขาสิ้นหวัง
‎เขาพูดว่า
‎นายเป็นเพื่อนรักของฉันนะ
‎จอชพยายามรักษาน้ำใจ
‎แหงละ
‎แต่ตอนนี้โคดี้เป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน ‎ส่วนนายไม่ใช่…
‎ไม่เอาน่า
‎ดูนายแต่งตัวสิ ดูสิ่งที่นายชอบสิ
‎เอาแต่พูดเรื่องสยองขวัญอยู่ได้
‎ทุกคนคิดว่ามันพิลึก
‎นั่นคือตอนที่โคดี้เข้ามาขัดจังหวะ
‎โย่ จอช จะมาไหม
‎ไปกันเถอะเจย์แมน
‎ก็ได้ๆ อเล็กซ์ ไว้เจอกันนะ
‎เด็กชายคนนั้นแต่งนิทานเรื่องใหม่ ‎เกี่ยวกับบ้านผีสิง
‎เขากับพ่อแม่
‎ตกแต่งอะพาร์ตเมนต์ให้กลายเป็นบ้านหลังนั้น
‎แต่ไม่มีใครมาเลย…
‎แม้แต่จอช
‎ทุกคนทำให้เขาเกลียดสิ่งที่เขารักมากที่สุด
‎และทำให้เขาเกลียดตัวเอง
‎(สุขสันต์วันเกิด)
‎ความจริงก็คือเขาอายที่จะเป็นตัวเอง
‎เขาจึงตัดสินใจที่จะเผาสมุดหลอน
‎เขาสาบานว่าจะไม่แต่งนิทานอีก
‎เขาจะได้…
‎เป็นคนใหม่
‎ไม่ใช่คนพิลึก
‎ไม่ใช่ตัวประหลาด
‎เขาจะเป็นเด็กปกติ
‎เหมือนจอชกับเพื่อนๆ
‎แล้วเขาจะไม่โดดเดี่ยว
‎เด็กคนนั้นเสียเพื่อนไปหมด
‎เขาเลยตัดสินใจทำลายส่วนหนึ่งของเขา
‎ที่สร้างสมุดหลอนขึ้นมา
‎จากนั้นแม่มดก็จับเขาได้
‎นางบอกว่านางชอบนิทานของเขา
‎แม่มดนั่นโกหก
‎แต่การถูกแม่มดจับตัวมา
‎กลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผม
‎เพราะผมมีเพื่อนใหม่
‎เพื่อนที่รักในสิ่งที่ผมเป็น
‎ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาอยากให้เป็น
‎แกทำอะไรลงไป
‎ไม่นะ
‎ไม่
‎- ไม่! ‎- นี่คือตอนจบที่มีความสุขของเรา
‎ห้ามมีตอนจบที่มีความสุข
‎เราหนีกันเถอะ
‎ตกลง
‎ไม่
‎ไม่ ไม่นะ เจ้าโง่!
‎แกทำอะไรลงไป เจ้าพวกเด็กโง่
‎ไม่!
‎ตายแล้ว
‎ท่านตื่นแล้ว
‎ตื่นซะที
‎ท่านหลับไปนานมาก เพราะขนมแท้ๆ เลย
‎แก…
‎แกเป็นคนทำ
‎ฉันกลัวแกมานาน
‎แต่ฉันไม่ใช่สาวน้อยคนเดิมอีกแล้ว
‎แม่มดสู้กัน!
‎- เผ่นกันเถอะ ‎- ไปเร็ว
‎ไป!
‎ไปเร็ว!
‎ไป!
‎ช่วยด้วย!
‎ช่วยเราด้วย ช่วยเราออกไปที!
‎แม่มดจะกินเรา!
‎ช่วยด้วย!
‎มีใครได้ยินไหม
‎อเล็กซ์ หลบไป ฉันเคยเห็นนาตาชาทำอย่างนี้
‎ยัส
‎ยัสมิน
‎เธอทำสำเร็จ
‎ฉันกลับมาแล้ว
‎ไปกันเถอะ
‎- เลอนอร์! ‎- ไปเร็ว
‎เรายังอยู่ในตึกของฉัน ไม่ได้ย้ายไปไหน
‎- เธอมีแผนไหม ‎- ไม่เชิงเป็นแผน แค่ไอเดีย
‎สวัสดีเด็กๆ
‎ฉันหิวเหลือเกิน
‎นี่เป็นลิฟต์ที่เลวร้ายที่สุดเลย!
‎อะไรอีก
‎เราแค่ต้องไปให้ถึงห้องเตาเผา
‎ล้อกันเล่นใช่ไหม
‎- ไม่ ‎- ไม่
‎ไม่ คุณพระช่วย
‎ไม่ ปล่อยเธอนะ คุณต้องการผมต่างหาก
‎ใครว่า
‎ฉันต้องการทั้งคู่
‎ไม่นะ!
‎- ไม่ ฉันขอโทษ ‎- ไม่
‎เลอนอร์
‎ไม่
‎"นิทานเกี่ยวกับความกลัวและความตาย ‎เป็นเหมือนเพลงกล่อม"
‎ไม่
‎ไม่!
‎นางอ่านทุกเรื่อง
‎ไม่!
‎นี่ ยัยขี้เหร่
‎ชอบนิทานเหรอ ฉันมีนิทานจะเล่า
‎เจสันตัดสินใจไม่ถูกว่าอะไรแปลกกว่ากัน ‎การที่พี่สาวตาย
‎ทุกวันอังคารตอนห้าทุ่มสิบห้า
‎หรือการที่เธอฟื้นใน 20 นาทีต่อมาทุกครั้ง
‎เอาอีก เล่าอีก
‎แซ็กคารีคิดเสมอว่า ‎ตัวตลกน่ากลัวที่สุดในคณะละครสัตว์
‎แต่เขาคิดผิด
‎ฉันเจอพัสดุหน้าประตูบ้าน
‎จ่าหน้าถึงผู้หญิงที่ยืนอยู่หลังแก
‎ใคร ใครเหรอ
‎ใครเหรอ
‎- นิทาน! ‎- ผลักเลย ผลักเข้าไปเลย
‎ผลักไว้
‎อย่าปล่อยออกมา
‎ปิดฝาไว้
‎ผลักไว้
‎- ปิดไว้ ‎- ขังนางไว้
‎จะบ้าตาย
‎นี่สินะคนถึงเรียกเธอว่าดันทุรัง
‎เงียบน่ะ เด็กแปลกแยก
‎รู้แล้ว เจ้าหนังกลับ
‎เราไม่ลืมแกหรอกน่า มานี่มา
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎เราน่าจะขึ้นบันไดกันนะ
‎(จบ… รึเปล่า)
‎แม่ฮะ พ่อฮะ
‎อเล็กซ์
‎ลูกกลับมาแล้ว
‎คุณพระช่วย
‎นี่เพื่อนๆ ผมฮะ เลอนอร์กับยัสมิน
‎- สวัสดีค่ะ ‎- เรียกสั้นๆ ยัส
‎(เด็กหายเมื่อสามปีก่อน ‎กลับสู่อ้อมอกพ่อแม่อีกครั้ง)
‎ให้ตายสิ ตกใจหมดเลย
‎- ไง เด็กแปลกแยก ‎- ไง ยัยดันทุรัง
‎พ่อแม่ขับรถพาฉันมาเซอร์ไพรส์นาย
‎- อะไรน่ะ เรื่องที่สามของนายเหรอ ‎- สี่แล้ว
‎งั้นนายต้องได้ใช้มันแน่ๆ
‎พระเจ้า ยัส
‎ดูดอกไม้สิ โครงการวิทยาศาสตร์ชิ้นต่อไป
‎ผลของการใช้แบล็คไลท์กับพืชที่สังเคราะห์แสง
‎- ยังไม่เชื่อในตอนจบที่มีความสุขอีกเหรอ ‎- เริ่มเชื่อละ
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี