Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
PROFESOR ARTHUR WELLES
MEKSYK, ROK 1963
Póki co mamy w regionie silne opady deszczu.
Porywy wiatru o prędkości do 65 km na godzinę.
Ograniczona widoczność. Kierowcy, uważajcie.
Jak tam?
No wiesz…
Jest tata?
Nie chce z tobą gadać.
Może pomogłoby, gdybym…
- Przyjechała do domu? - Nie.
Nie. Gdybym do niego napisała.
Śnią mi się koszmary.
Chcę stąd wyjechać.
Myliłam się, okej? Nigdy…
Po prostu chcę, żeby było jak dawniej.
Muszę iść do pracy.
Po aresztowaniu śledczy…
Jesteś tam?
Simona?
Simo…
Halo?
Wychodzimy.
Jazda.
No już.
Dalej.
Idziemy.
Ruchy.
- Trzymaj się. - Ty też.
Jeśli chcesz zostać, pokaż dowód.
Minęły już dwa tygodnie.
Okej, przyniosę.
Ambar, idziesz?
- Bo się spóźnimy. - Zaraz.
TANIE POKOJE TYLKO DLA KOBIET
Nie przejmuj się bałaganem. Dopiero co przejęliśmy ten dom.
Wciąż robimy remont.
Twój pokój jest tutaj. Z tego piętra jest dobry widok.
Choć w Cleveland nie ma na co patrzeć.
Jak ci się tu podoba?
Jest w porządku.
Więc jesteś tu od niedawna.
Ile mieszka tu osób?
Ty jesteś druga.
Jest też Freja. Nie mówi dobrze po angielsku.
- Skąd jest? - Skądś, gdzie nie znają angielskiego.
Wstęp tylko dla kobiet. Żadnych gości po 21.
Zakaz palenia, żadnych zwierząt.
Okej.
Kaloryfer teraz jest wyłączony. Działa tylko jedna strona…
- Przepraszam. - Naprawię.
Na pewno? Mogę…
Podeprę.
Bez obaw, wymieni się.
Skąd przyjechałaś?
- Z południa. - Z daleka?
Nie.
Masz pracę?
Tak.
Płacą gotówką?
Tak.
- Miesiąc czynszu z góry. - Miesiąc?
Chcesz ten pokój czy nie?
Klucz jest w szufladzie.
Jakby co, mieszkam na ostatnim piętrze.
Daj znać.
Dzięki.
Zapisane wiadomości.
Cześć, skarbie. Tu mama.
Przepraszam, że tak późno dzwonię.
Wiesz, że nie mogę spać w tych łóżkach.
Dziękuję za dziś. Wiem, że masz plany,
ale potrzebuję, żebyś jutro przyszła.
Proszę. Twoje wizyty to jedyne, co…
Możesz zostać trochę dłużej?
Pewnie.
Przepraszam. Freja?
Przepraszam. Jestem Ambar.
Red mówi, że mieszkamy tu tylko my.
Red pieprzy bzdury.
- Szew ma być podwójny. - Przepraszam.
- Rąbek też do niczego. - To się nie powtórzy.
Żwawiej. Powinnaś szyć dwa razy szybciej.
- Do roboty. - Tak, przepraszam. Dziękuję.
W nalotach aresztowani są pracownicy,
choć ich pracodawcy też łamią prawo.
Przecież się umówiliśmy.
Ale powiedz dlaczego.
Tak.
Dobra.
Cześć.
To ile za ten dowód?
- Cena wzrosła do trzech tysięcy. - Trzech?
- Miał być tysiąc. - Wiem.
- To dupek. Przykro mi. - Ale czemu?
Chodzi o miejsce urodzenia. Za Ohio byłby tysiąc.
- Nie, musi być Teksas. - Czemu nie możesz być z Ohio?
- Nie mogę. - Więc musisz dopłacić.
Przykro mi.
Nie martw się. Coś wymyślisz.
Teksańczycy są pomysłowi.
Bądź dla niej miła.
Próbuję, ale wcale jej nie znam.
Ledwo znałeś jej matkę!
- Po prostu bądź miła. - Staram się.
Carlos? Kolacja.
- Pomóc? - Nie trzeba.
Mam nadzieję, że posmakuje.
Pysznie pachnie.
Dziękuję za zaproszenie.
Dobrze cię w końcu poznać.
Dziękuję.
Ty musisz być Carlos.
- Co? - My nie…
Carlos nie przywykł do hiszpańskiego.
Przepraszam.
Mama Ambar była moją kuzynką. To twoja krewna.
Gotowa na piątek?
Tak. Bardzo dziękuję.
Niczego nie obiecuję, ale poleciłem cię.
Pamiętaj, żeby wziąć dowód tożsamości. Podkreślili to.
- Jak ci się podoba w mieście? - Ładnie tu.
- Tylko trochę zimno. - Bardzo zimno.
Muszę tu nosić dwie pary skarpetek.
Potrzebujesz porządnego płaszcza.
Możemy jej coś dać?
Nie trzeba, mogę sobie…
To drobiazg.
Mam w szafie stary płaszcz.
Dobrze…
dziękuję.
Beto mówi, że nie poszłaś na studia.
Zamierzałam, ale mama się pochorowała.
Idę na zarządzanie do szkoły wieczorowej.
To wspaniałe, że byłaś przy niej, gdy chorowała.
Potrzebowała mnie.
Poświęcałaś się dla niej tyle lat.
Niewiele osób by to zrobiło.
Słyszysz, Carlos?
Zgubiłaś coś?
Hej.
- Nie. Słyszałam coś. - Do piwnicy nie ma wstępu.
Przepraszam. Chciałam o czymś z tobą pomówić.
Późno już. Pogadamy jutro.
Do gabinetu też nie można.
- Chcę pogadać o kaucji. - Czemu?
Przepraszam, ale muszę ją odebrać.
To pilna sprawa. Zapłacę za wczoraj i dziś.
- Dopiero co się wprowadziłaś. - Potrzebuję pieniędzy.
Już je wydałem.
- Co? - Remont, narzędzia, materiały.
Po ptakach. Przykro mi.
Wszystko w porządku?
Freja?
Za chwilę dowiemy się,
co stało się z czwórką turystów,
którzy zaginęli w Szwecji.
Zawsze miałaś takie piękne włosy.
Zawsze musiałaś przeczesać je sto razy, zanim wypuszczałaś mnie z domu.
Nie było warto?
Było.
Na pewno możesz zostać?
Oczywiście.
Jesteś taka dobra, Ambar.
Co tam jest w rogu?
Że co?
Mogę dostać zaliczkę?
Wiesz, ile dziewczyn zabiłoby za tę pracę? A ty chcesz zaliczkę?
- Wezmę podwójne zmiany. - Pracujesz coraz wolniej.
- Ciesz się, że wciąż masz pracę. - Przepraszam.
Przyłożę się.
Dopiero co zaczęłaś, a już wymówki.
Wiem. Obiecuję. Przepraszam.
Przeniosę cię do pakowania. Nie powinienem, ale tylko na dziś.
Jutro możesz wrócić i udowodnić, że to praca dla ciebie.
- Okej. - Okej?
A „dziękuję”?
Ambar.
Czemu tak potrzebujesz tego dowodu?
Co masz w ten piątek?
Rozmowę o pracę.
Więc weź ten dowód z miejscem urodzenia w Ohio.
Powiesz, że z tym Teksasem to była pomyłka.
- Nie mogę. - Czemu?
- To skomplikowane. - To wyjaśnij.
Mój wujek…
Zadzwoniłam i poprosiłam go o pracę,
ale powiedział, że nie może mi pomóc, bo nie jestem obywatelką.
Więc powiedziałam, że urodziłam się…
W Teksasie!
Mama mieszkała w Teksasie.
Jestem w kropce.
Nie chciałam tu tak przyjeżdżać, ale mama była chora.
Gdy wyzdrowiała, znów zaczęłam snuć plany.
Ale znowu się jej pogorszyło i musiałam zostać.
Ulżyło mi, gdy było po wszystkim.
Wreszcie mogłam zacząć od nowa.
Ludzie zawsze mówią mi, że mam oko do mody.
Widzę, kim człowiek naprawdę chce być.
Miałam otworzyć tu sklep albo założyć stronę internetową.
Pięć lat później, a ja wciąż mam tę samą gównianą robotę.
Jesteśmy za dobre.
Czemu wciąż mieszkam z bandą krewnych?
Powinni pracować dla mnie.
Kocham ich, ale bez nich życie byłoby łatwiejsze.
Posłuchaj, ewidentnie jestem wstawiona,
ale mogę pożyczyć ci resztę pieniędzy.
Co?
Dostaniesz normalną pracę, to oddasz.
I może pożyczysz mi coś na mój własny biznes.
Boże.
Kinsi, mówisz poważnie?
Pewnie, że poważnie.
- Kiedy możesz to załatwić? - Kiedy dasz mi kasę.
Co ty robisz?
Daj mu to i załatw mi te papiery.
Jesteś pewna?
Tak.
Cześć.
Co robisz?
- Przepraszam. - Kto to?
Nie wiem. Przestraszyła mnie.
Cześć. Jestem Ambar.
Maria.
- Petra. - Mieszkacie tu?
Póki co. Napijesz się?
Nie, dziękuję. Dość już dziś wypiłam.
Jeszcze jeden,
a nie dotrę jutro do pracy.
Czym się zajmujecie?
Tak, w tym mieście nie ma lekko.
Tak, tu jest o wiele lepiej.
Ale przynajmniej czynsz jest niewysoki.
Bo lokal jest do dupy.
Pewnie.
Zapalisz?
Pewnie.
Dziękuję.
Witam panie.
Idziemy na górę?
Chodźmy.
Pokoje miały być dla kobiet.
A na dole był jakiś facet.
To Becker, mój brat. Jesteśmy tu tylko my.
…wykonaną w rytuale ofiarnym.
Następnie dacie ją starszyźnie, kobietom i dzieciom.
W zamian otrzymacie błogosławieństwo…
Nie wiemy, jak to się zaczęło ani skończyło.
WCZESNE RYTUAŁY
ARTHUR I MARY WELLES, TENOCHTITLÁN
Powodzenia.
Chodźmy.
Dobra, idziemy.
Chodźcie.
No, chodźcie.
Tu Kinsi. Nie ma mnie niestety.
Zostaw wiadomość. Oddzwonię.
- Widział pan Kinsi? - Odeszła dziś rano.
Wysłała tylko SMS-a. Nie raczyła zadzwonić.
- Ma pan jej adres? - Nie dam ci go.
- Naprawdę potrzebuję. - Po co?
- Po prostu potrzebuję. - To wbrew zasadom.
Zasadom? Jest tu tylko pan.
Szkoda na ciebie nerwów.
- Zwalniam cię. - Nie, zaraz.
Kinsi, tu Ambar.
Oddzwoń.
Tu Kinsi.
Nie ma mnie niestety. Zostaw wiadomość.
Pomocy!
Freja?
Cholera!
- Przepraszam. - Ja pierdolę, co jest?
Co się stało?
Widziałeś Freję?
Wyprowadziła się.
Co? Kiedy?
Parę dni temu.
Co chwilę ktoś się tu przewija.
- Przepraszam… - Chcę pogadać o twojej kaucji.
Z nowymi dziewczynami jest nieco łatwiej.
- Mogę ci ją zwrócić. - Teraz?
Nie no, nie mam jej przy sobie.
Jutro.
Okej. Dzięki. Przepraszam.
Beck, wszystko gra?
Zapisane wiadomości.
Cześć, skarbie. Tu mama.
Przepraszam, że tak późno dzwonię.
Wiesz, że nie mogę spać w tych łóżkach.
Dziękuję za dziś. Wiem, że masz plany,
ale potrzebuję, żebyś jutro przyszła.
Proszę…
Ambar.
Nie.
Proszę, nie.
Proszę, Mary, nie.
Muszę cię przygotować.
Inaczej Arthur skrzywdzi nas obie.
Chodź tu!
Stój!
Chodź tu.
Szybciej! Stój!
Zrobisz, co ci każę.
Nie, Mary! Nie!
Proszę, Mary.
Proszę.
Proszę, Mary.
Mary, proszę.
Nie słuchaj Arthura.
Proszę, puść mnie!
No dalej.
Odbierz.
- Ambar? - Beto?
Jest środek nocy. Wszystko w porządku?
Możesz po mnie przyjechać? Jestem na Recolte Avenue 1521.
Proszę, nie mogę tu zostać.
Wyjechaliśmy, żeby obejrzeć uczelnię dla Carlosa.
Jeśli masz kłopoty, wezwij policję.
Nie mogę.
- Dlaczego? - Bo…
Bo nie urodziłam się w Teksasie.
Jak to?
Przyjechałam tu po śmierci mamy.
Ambar.
Przepraszam. Wynagrodzę ci to, ale naprawdę potrzebuję pomocy.
Możesz przelać mi pieniądze?
Oddam je, obiecuję.
Przykro mi.
Ale nigdy wcześniej się nie widzieliśmy.
Przyjadę do ciebie, gdy będę mógł.
Póki co spróbuj unikać kłopotów.
Red?
Potrzebuję…
Gdzie jest Red?
Miał oddać mi kaucję.
Powiem mu, jak wróci.
POMIESZCZENIE PRYWATNE
- Jutro zapłacę resztę. - Wynoś się stąd.
Proszę.
Hej, gdzie idziesz?
To linia czerwona do Tower City.
Następny przystanek: West Park.
Kurwa.
Nasz zespół przygląda się tej burzy cały dzień.
Poinformujemy państwa, jak długo utrzyma się…
Dziękuję. Poproszę jeszcze jedną.
Masz moją kaucję?
Ciebie też miło widzieć.
Przepraszam.
Nie, nie byłem w domu.
Ale mam ją tam.
Byłaś zdenerwowana, więc przyjechałem tutaj.
Możesz ją przywieźć?
Mam jechać dwa razy przez miasto, żeby ci ją tu przywieźć?
- Nie mogę tam wrócić. - Czemu?
Też nie chcę cię tam zabierać.
Mieliśmy z Beckerem odmienne zdania co do twojej kaucji.
Przepraszam.
To nic.
Becker jest osobliwy.
Ale opiekował się mną w dzieciństwie.
Nasz tata…
Nie miałem z nim łatwo.
Becker mnie bronił.
Ale teraz jest chory.
Myślę, że skoro on opiekował się mną…
to teraz moja kolej.
Rozumiesz?
Pojedźmy po twoje pieniądze.
Pieniądze są w twoim pokoju.
Co mówiłem o paleniu w salonie?
Nie paliłyśmy.
Ambar, chodź się napić.
Nie zostaję. Dziękuję.
Pomóż mi.
Red, gdzie dać wino?
Obojętnie. Zaraz przyjdę.
Na pewno się nie napijesz?
Gdzie pieniądze?
Na pewno?
Gdzie moje pieniądze?
Jak wolisz.
Wiem, że ten dom jest dziwny.
Tata wykopywał różne dziwactwa i je tu gromadził.
To był niezły wariat. Zabił naszą mamę.
- Chcę wyjść. - Czekaj.
To cię rozgrzeje.
Puść mnie.
Nie powinnaś była dzwonić.
- Chciałem ci pomóc. - Odejdź.
Wiedz, że taki miałem zamiar.
Gdybyś została, oddałbym ci kasę.
- I tyle. - Red.
Ale Becker…
Potrzebuje cię.
Pierdol się.
Ułatwię ci to, jak potrafię. Musisz to wypić.
- Beck, zajmę się tym. - Cicho.
- Beck… - Zamknij mordę!
Nauczę cię czegoś.
Otwórz usta.
- Otwórz usta. - Nie.
Proszę, nie próbuj uciec.
Będzie tylko gorzej.
Możemy wejść?
- Jesteście same? - Tak.
- Becker? - Tak.
Trzymajmy się razem.
- Chcecie z nim walczyć? - Zabiłby nas.
- On jest inny. Uciekajmy. - Teraz?
Nie, zawsze jest przy drzwiach do piwnicy.
Poczekajmy.
Śpi za dnia.
Trzymają inne kobiety w piwnicy?
Nie wiem i nie chcę wiedzieć.
Z tym miejscem jest coś nie tak.
Co widziałaś?
Wciąż śni mi się mój dom.
Mój syn.
Ale jest jakiś inny.
Lubię go takiego.
Nie mogę go zostawić.
Przytulam go.
Mocno. I nie puszczam.
I widzę taką skrzynię.
Kamienną?
Widzę ją nawet na jawie.
- Też ją widziałam. - Nie.
Ta skrzynia jest tutaj.
Gdzie?
W piwnicy.
Chcę wrócić do domu.
Też to słyszysz?
Tak.
Całą noc to samo.
Płacz kobiet.
One nie żyją.
Ambar.
Zostań chwilę dłużej.
Ambar.
- Ambar? - Chodź tu!
Obudź się!
- Nie, Petra! - Wstawaj!
- Beck! - Nie!
Jazda.
- Czemu muszę… - Już!
Trochę za wcześnie na wizytę.
Przepraszam, szukam kogoś.
Nazywa się Ambar Cruz.
- Nie znam. - Metr siedemdziesiąt, brązowe włosy.
- Mówiła, że tu mieszka. - Niestety.
Przepraszam, wiem, że jest wcześnie, ale…
- Beto! - Nie widziałem jej.
Ma kłopoty. Może podała inne nazwisko.
Skoro kłamie, to mogła też podać nieprawdziwy adres.
Chcę się tylko upewnić.
- Beto! - Hombre.
Nie ma jej tu.
To jej płaszcz.
- Co ty wygadujesz? - Beto!
Jej płaszcz. Moja żona…
- Wyluzuj, hombre! - Dość tego!
Beto, pomocy!
Ambar!
- Ambar! - Beto, tutaj! Drugie piętro!
Beto!
Becker!
Beto!
Ambar!
Becker!
- Gdzie jesteś? - Beto!
- Jesteś cała? - Tak.
Cofnij się!
Beto, uważaj, jest jeszcze jeden!
Nie!
Zostaw go!
Sukinsyn!
Jezu, Beck, coś ty…
Przygotuj ją.
Na górze.
Już.
- Nie. - Jest gotowa. Spokojnie.
Ona następna.
Za dużo naraz, Beck.
Nie…
Co nam zrobicie?
Zabijecie nas?
- Pewnie, że tak. - Cicho.
Czemu to robisz?
Próbuję pomóc bratu.
Robiąc to?
On jest chory.
Nie widziałaś, jak mu to służy.
Wróciliśmy tu, bo nie było nas stać na leczenie Becka.
Nie było z nim dobrze.
Chciałem przekonać ojca, żeby pozwolił nam tu pomieszkać.
Wtedy zobaczyliśmy, co robił…
tym dziewczynom.
Kazał mamie pomagać, a potem zabił i ją.
Mary?
Tak.
Wyświadczyliśmy światu przysługę, zabijając ojca.
Chciałem stąd odejść, ale Beck chciał odremontować ten dom.
Ale tak jak tata, zaczął spędzać z tą skrzynką coraz więcej czasu.
Myśli, że go wybrała.
A potem zdrowie mu się poprawiło.
Beck mówi, że potrzebuje jeszcze tylko paru dawek
- i to będzie koniec. - Dawek?
Ile ich było?
- Ile kobiet? - To mój jebany brat.
Okej.
Musisz stąd odejść.
To koniec.
Red.
Hej. Spójrz na mnie.
No spójrz na mnie.
Ucieknijmy stąd.
Przykro mi, chica.
Red.
- Prawie gotowa. - Ona następna.
Nie stawiaj oporu.
Ostatnia próbowała.
Nie!
Red, nie!
Red!
Nie!
Wezwij pomoc!
Wezwij pomoc.
Proszę!
O Boże.
Przestań.
Kurwa, co…
Przestań. Pomocy!
Przestań!
Pomocy!
Proszę.
Poczekaj.
Cicho.
Boże.
Nie!
Przestań!
Becker, nie.
Boże.
Becker.
Proszę.
Proszę, przestań.
Proszę.
Becker, hej.
Becker.
Proszę, puść mnie.
Proszę.
Nie.
Proszę, nie.
Becker, proszę.
Przestań!
Czuj się zaszczycona.
Nie.
Proszę.
- Ambar? - Beto?
- Ambar, to ja, Beto. Czekaj. - Beto.
No już.
Nic ci nie jest.
- Jesteś cała? - Tak.
Chodźmy, szybko.
Pomóż mi.
Pomóż.
Razem!
Jeszcze raz.
Jeszcze raz!
Beto?
Zawsze miałaś takie piękne włosy.
Zawsze musiałaś przeczesać je sto razy, zanim wypuszczałaś mnie z domu.
Nie było warto?
Było.
Możesz zostać trochę dłużej?
Proszę, zostań.
Zostań ze mną.
Nie odchodź.
Musisz ze mną zostać.
Możesz zostać trochę dłużej?
Zostaniesz jeszcze?
Nie.
Nie mogę tu zostać.
Potrzebuję cię.
- Mamo, muszę iść. - Jesteś taka dobra.
- Nie.
Musisz tu zostać, kochanie.
Nie.
- Zostań chwilę dłużej. - Nie.
- Nie mogę tego znowu zrobić. - Siedź.
Nie.
Nie ruszaj się.
Nie.
Cicho.
Co jest?
- Sprawdź to. - Po co?
Coś jest nie tak.
Otwórz.
- Co jest? - Otwórz drzwi.
Nic.
Kurwa!
Nie, poczekaj!
Chodź tu!
Nie!
Nie uda ci…
Skurwysyn.
Proszę.
Ja nie chciałem.
Proszę, nie rób tego.
Ambar.
Beck.
FILM NA PODSTAWIE POWIEŚCI ADAMA NEVILLA
Napisy: Filip Bernard Karbowiak