Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie, jedź prosto.
Tylko trochę.
Za bardzo.
I prosto.
W prawo.
Błagam, otwórz oczy!
Milcz i prowadź.
Odbiło ci?
Jedzie traktor!
Jest ogromny!
Cholera, otwórz oczy!
Na prawo!
Jedzie na nas!
Ale jazda!
Co się tak unosisz?
Przegiąłeś, nie czaisz?
Wygłupy to jedno,
ale prawie nas zabiłeś.
Gadasz jak twój ojciec.
Może ma rację.
Czemu nie wrócisz do rodziców?
Wiesz, że lubię takie życie.
Może poznam kogoś, kogo polubią.
Czemu nie rzucisz?
Mam rzucić, bo tak mówisz?
To tak nie działa.
Gdybym kazał ci się naćpać, nie zrobiłabyś tego.
A gdybym się zgodziła?
Nie chciałbym tego.
Ale ja tak.
Czemu? Chcesz zrobić mi na złość?
Nie.
Chcę poczuć to, co ty.
To mocny towar.
Razem.
Jeden jedyny raz.
Tylko obiecaj, że to już ostatni raz.
Może.
Proszę cię.
Nie zabijaj mnie.
Cokolwiek się wydarzy,
zawsze będziemy razem.
Nawet śmierć nas nie rozłączy.
Obiecuję.
Jeśli umrzemy,
powrócimy.
Powrócimy.
Nie zgłosili się po niego.
- A kto miałby się zgłosić? - Piero.
Odebrał nam córkę.
Chciałaby być pochowana obok niego.
Co takiego?
Uszanujmy to.
Taka była jej wola.
Gdyby nie on, nigdy by tego nie zrobiła.
Nie chcę, żeby została sama w ciemnej trumnie.
Przestań.
Nigdy na to nie pozwolę.
To koniec.
Już nic nam jej nie przywróci.
ODESZŁA ZA WCZEŚNIE
Co robicie same w lesie, ślicznotki?
Idziemy na colę.
Może skoczymy razem?
Nie macie już dla nas miejsca.
Powiedz chociaż, gdzie idziecie.
Nie zadajemy się z ćpunami.
- Słyszałeś ją? - Co za sucz. Nie porwę was.
Koleżanka jest taka sama?
Nie twój interes.
Nie umie mówić?
Ugryzła się w język na twój widok. Idziemy już.
Jeszcze się zobaczymy.
No to jazda!
A ten z tyłu, to kto?
Robin.
Każda na niego leci.
Poza nami.
Ja spadam. Pa.
Miranda.
Nie.
Co robisz? Proszę, puść mnie!
Proszę.
Puść mnie, proszę.
Zaczekaj.
Chcę wejść do środka.
Nie, bo tata nas zabije.
- To chodźmy do mnie. - Nie mogę.
- Odprowadzę cię. - Ciszej.
Poczekam, aż wejdziesz.
A ja, aż pójdziesz.
Idź już.
Mogę na ciebie patrzeć?
W tym tempie nigdy nie pójdziesz.
Mirta.
To ja, mama.
Twoja mama.
Wiem, że tam jesteś.
Otwórz drzwi.
Mirta.
Otwórz.
Jesteś lodowata.
Amalia?
Zostań tutaj.
Możesz być spokojna.
Amalia?
Mirta.
Mirta!
Amalia.
- Mirta. - Amalia.
Amalia.
Mirta.
Gdzie jesteś?
Nic ci nie zrobię.
Gdzie się schowałaś?
Mirta.
No pokaż się.
Chcę cię chronić.
Bądź grzeczna i wyjdź.
Chcemy cię chronić.
Mirta.
BENANDANTI ŻYCZĄ SPOKOJNEGO PRZEJŚCIA
Imprezka!
Nie jesteś stąd, co?
Pamiętałbym cię.
Ślicznotek się nie zapomina.
Założę się, że studiujesz. Pewnie literaturę, co?
Jestem inżynierem.
Przebudowuję drogie wille i rezydencje.
Fajowo, co?
Ty też jesteś fajowa.
Może zmienimy miejscówkę?
Lepszego nie znajdziesz.
Przepraszam, była pierwsza.
Nie, Mi…
Mirta.
Amalia.
- Amalia. - Mirta.
Mir…
Mirta.
Panie Fossati.
Ma pan gościa.
Dobrze, Susy.
Zaraz przyjdę.
Przepraszam pana za najście o tej porze.
Chodzi o pańską córkę.
Ona nie żyje.
Myli się pan.
Słyszał pan o Benandanti?
Nie.
A kto to?
Jesteśmy grupą ludzi, którzy mają tajną misję.
Chronić żywych.
Chronić?
Przed kim?
Naprawdę wierzy pan,
że ciało Mirty skradziono?
Tak twierdzi policja.
Policja nie wpadłaby na pomysł, że powstała z martwych.
Gdyby tak było,
nie bylibyśmy potrzebni.
Pańska córka nadal jest wśród nas.
Przepraszam.
Moja córka nie żyje.
Żona traci rozum.
A pan przychodzi tu
i wmawia mi, że moja córka żyje?
Jak pan śmie?
Kim pan jest?
Brzydzę się panem.
Proszę wyjść, zanim wezwę policję!
Wynocha!
Proszę zadzwonić,
jak ją pan spotka.
A prędzej czy później spotka ją pan.
Proszę jej nie ufać.
To już nie jest ta sama dziewczyna.
Gdzieś ty mnie zabrała?
Czego się spodziewałeś?
Chyba masz jakiś dom?
Nie mam żadnego domu.
Posłuchaj.
Zacznijmy jeszcze raz, dobra?
Jestem Mario, a ty?
Luna.
Niech będzie.
Może zdejmiesz okulary, co?
Ja pierniczę.
Łażę za tobą cały wieczór.
Będzie coś z tego?
O nie.
Chwileczkę.
No już, uspokój się.
Dopiero się rozkręcamy.
Mario ma dla ciebie niespodziankę.
Tego się nie spodziewałaś.
Masz.
Wciągnij kreskę.
Myślisz, że nie zauważyłem?
Pieprzona ćpunka.
Mam rację, suko?
Ale od ciebie capi.
Mówiłem, zdejmij te pingle.
Chcesz kasy?
Ile? Dwie stówy? Trzy? Tysiąc? Wszystko?
Proszę, bierz.
Kręcisz mnie jak cholera. Chodź tu.
No już, nie strój fochów.
No chodź.
Chcesz się zabawić?
Chcesz się siłować?
Oj, chcesz.
Rucham mnóstwo takich młodych lasek.
Ale takiej ćpunki jeszcze nie miałem.
Popatrz na mnie.
Nie rób z siebie ofiary.
Obudź w sobie bestię, bo inni cię zdepczą. Nie czaisz?
Czy ty wiesz, skąd pochodzę?
Że niby miałem rodziców?
Jestem sam.
Wcześnie nauczyłem się bronić.
Mogą odebrać ci wszystko.
Przyjaciół też.
Prawdziwych.
Zabiorą ci wszystko.
Mnie to spotkało.
Teraz mam ciebie.
Jest nas dwoje.
Dzień dobry państwu.
Oto specjalne wydanie wiadomości.
Mamy najświeższe informacje.
W okolicy kamieniołomu Luna
znaleziono samochód, a w nim ciało mężczyzny.
To Mario Cerruti, lat 40. Zostawił żonę i dwoje dzieci.
Na miejscu jest nasza reporterka.
Rok po tym, jak zginął Paolo De Liguori,
znów wracamy do kamieniołomu Luna, jak zwie go młodzież,
gdzie doszło do kolejnego zabójstwa.
Ostatnim razem było to 25-latek. Dziś to Mario Cerruti,
który zginął w nocy…
Tak?
Halo, kto mówi?
Halo?
Zaufaj mi, a będziemy razem wiecznie.
Nie mów mi tak.
Dlaczego?
Bo jeszcze w to uwierzę.
Nie, tak nie.
Powoli.
Chcę na ciebie patrzeć.
Powoli.
Ładnie tu.
Inaczej, niż myślałam.
Ile płacisz za tę klitkę?
Piero.
Nie, zaczekaj.
Na pewno spotykała się tu z nim, żeby ćpać.
A ja co?
Opłacałem jej czynsz.
No już.
- Zostaw mnie. - Nie.
Przestań!
Posłuchaj.
Nie mówię, że się doigrała,
ale nie dziwię się.
Nie rozumiem.
To nie twoja wina.
Mirta sama dokonała wyboru.
Nieważne. Pospieszmy się.
Chcę wrócić do domu.
Jak chcesz.
Wiesz, że mam rację.
Susy?
Mirta.
Nie!
Wsiadaj, szybko!
Jeśli nie wyjmę pocisków, będzie bolało.
- Boli? - Trochę.
Nie tak, jak za życia.
Spokojnie.
Jestem chirurgiem.
Czego ode mnie chcesz?
Chcę cię uchronić.
Przed tobą samą.
Całkiem nieźle broniłaś się przed tymi gnojkami.
I tak jestem martwa.
Co mogą mi zrobić?
Są gorsze rzeczy niż śmierć.
Nazywają się Benandanti.
To sekta, która prześladuje nas od XVII wieku.
Początkowo polowali na rzekome czarownice.
Obecnie polują głównie na nas.
Są zorganizowani.
Mają środki, kasę i ludzi.
Wiedzą, co robić, nie zostawiając śladu.
Świadkom mówią, że pracują na zlecenie rządu.
Ale jeśli świadek wie za dużo,
zabijają go bez wahania.
Nikt nie widział ich siedziby.
Ale mają tajne oddziały na całym świecie.
Ich główną misją jest zabijanie nadumarłych.
Nadumarłych?
Młodych, których spotkała nagła śmierć i powrócili.
Jak ty.
Czy ja.
Ty też?
Jest nas więcej?
Myślałaś, że jesteś jedyna?
Dziękuję.
Następnym razem znajdziemy lepsze miejsce.
Dobra?
O czym myślisz?
O tacie.
Czemu?
Dlaczego byli tak bezlitośni?
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale ci źli to teraz my.
Zostaw mnie!
Tyle że nie mieliśmy wyboru.
Był wieczór. Wracałam z pracy.
Natknęłam się na grupkę pijaczków.
Otoczyli mnie.
Powalili mnie na ziemię.
Broniłam się.
Zawzięcie.
Puszczaj!
Tak więc, żeby mnie uciszyć…
Zamknij się!
…musieli mnie zabić.
Dlatego teraz pozbywam się takich pasożytów.
Musisz nauczyć się nie zabijać od razu.
Nauczę cię tego chwytu.
Z nieprzytomnymi jest łatwiej. Nie zwracasz aż tak uwagi.
I nie ma ryzyka, że dostaną zawału.
Pewnie już wiesz, że to jest najsmaczniejszy kąsek.
Instynkt podpowiada więc, żeby się tu wgryźć.
Ale ostrożnie.
Jeśli uszkodzisz rdzeń kręgowy,
umrą od razu.
Możesz też przeciąć tętnicę.
Jeśli tak się stanie, masz od trzech do pięciu minut,
zanim umrą.
A wtedy…
Są nie do zjedzenia.
Właśnie.
Muszą być żywi.
Najlepiej zacząć od brzucha.
Wątroba, jelita, żołądek.
Tylko uważaj na aortę brzuszną i przeponę.
Wtedy nie umrą od razu, a ty będziesz miała czas.
Dzięki tej metodzie
kilku nadumarłych może najeść się jednym ciałem.
Serio?
Smacznego.
W końcu ogarną, że mamy auto. Nie przywiązuj się. Pozbędziemy się go.
Nie możemy się gdzieś tutaj ukryć?
Chyba nie wyraziłam się jasno.
Siedzą nam na ogonie.
Jeśli mam ci pomóc, koniec gadania.
I najważniejsze. Zaufaj mi.
Jedźmy na cmentarz.
Chcę tam być, gdy Robin się obudzi. Obiecałam mu to.
Robin… A kto to jest, do cholery?
Twój pierwszy facet?
Jedyny?
Dlatego tak się uwzięłaś.
Posłuchaj.
Jeśli do tej pory się nie obudził,
to już się nie obudzi.
Nie każdy wraca.
Nie każdy się budzi.
Nie zostawię go.
Jesteś silniejsza niż przeciętny nadumarły.
Oni to wiedzą.
Dlatego było ich aż tylu.
Wrócimy, kiedy będzie spokojniej.
Koniec tematu.
Nie.
Ago.
Mirta.
Jestem tutaj.
To ja.
Nieźle odjechałem.
Naprawdę tu jestem.
Mocna ta koka.
Czyli co, jesteś zombie?
Tak, tylko nie takim bezmózgim.
I jesz ludzi?
Gdy nie jem, moje ciało się zmienia.
Obumieram.
Zabijasz ludzi, a potem ich jesz?
Nie, muszą być żywi.
Martwi nie jedzą martwych.
Boisz się mnie?
Nie.
I tak otaczają mnie martwi.
Ty.
Robin.
Pac-Man.
Nazywał się Paolo De Liguori.
Zginął w kamieniołomie.
Robin powtarzał, że zabił go jakiś wampir czy wilkołak.
Nie mówił mi o nim.
Przyjaźnili się.
Ja zawsze byłem na drugim miejscu.
Nieprawda. Uwielbiał cię.
Tak.
A kiedy cię poznał, przestał się odzywać i zaczął zadawać się z dziwakami.
Dziwakami?
Takimi jednymi.
Nieważne, kim jesteś.
Cieszę się, że wróciłaś.
Nie mogę.
Jeszcze cię skrzywdzę.
Wisi mi to.
Tak długo na to czekałem.
Proszę cię. Zabierz mnie na cmentarz.
Nie.
Mirtina, proszę.
Zostań ze mną.
Proszę cię.
Proszę.
Usiądź.
Dopijmy do końca.
To koniec, Mirtina.
Nie zjesz mnie.
Być może wrócę.
Być może też się obudzę.
A wtedy…
znów będziemy razem.
Na cmentarzu jej nie było. Może tu ją znajdę.
To dla bezpieczeństwa.
Wybacz, Mirtina.
Nie mów tak do mnie.
Pozwól, że się przedstawię.
Luca Bertozzi.
Benandante.
Zabij mnie.
Nie tak łatwo zabić cię po raz drugi.
Możemy tylko uniemożliwić ci jedzenie,
aż w końcu zgnijesz.
Naprawdę…
niezwykle potężne z was bestie.
No ale…
w tej chwili…
możemy cię chronić.
Pewien nadumarły
stanął po naszej stronie.
Robin.
Zrobiłeś jej coś?
Ja? Skąd.
Gdzie jesteśmy?
W naszej kryjówce.
Będzie dobrze.
Nic nam nie grozi.
Bałam się, że cię nie zobaczę.
Robiłam okropne rzeczy.
Wiem.
Też jestem nadumarłym.
O co chodzi tym ludziom?
O twojego przyjaciela?
Powiedz mi.
Zabił go nadumarły.
Byłem tam.
Razem z nim.
Nie mogłem nic zrobić.
Każdy miał gdzieś, że zginął ćpun.
Nie mogłem jeść ani spać.
Byłem zagubiony.
Benandanti nadali cel mojemu życiu.
Mogłem zemścić się na tych potworach.
Niestety wtedy poznałem ciebie.
Nie wyobrażałem sobie życia bez ciebie.
Byłaś najpiękniejszym, co mnie spotkało.
Zabiłeś mnie.
Wiedziałeś, że zginiemy.
Wiedziałem też, że wrócimy.
Silniejsi.
I na zawsze.
Nawet nie zapytałeś.
Co za różnica?
Wkrótce będziesz wolna od tej klątwy.
Zobaczysz.
Nadal czuję smak twojej nogi.
O Boże!
Musisz zjeść.
Kurwa.
Nie ruszaj się!
Spokojnie!
Mam nadzieję, że było warto.
Wsiadaj.
Jak śmiałeś decydować za mnie, gnojku?
Też tego chciałaś.
Obiecałaś mi coś, pamiętasz?
Stałam się potworem.
Dałem ci wielki dar.
Śmierć to dar?
Mirta.
Mirta odeszła.
Zabiłeś ją.
Nadal o nim myślisz?
Jak miałabym przestać?
Gniew daje ci siłę, by przetrwać.
Jeszcze zrozumiesz, kim jesteś, i zdziwisz się.
Musisz nauczyć się ukrywać
i wybierać ofiary.
To nic trudnego.
Napisy: Krzysztof Łuczak