Downloaded from YTS.MX
PARYŻ PODCZAS LOCKDOWNU
Official YIFY movies site: YTS.MX
RATUJ INNYCH, ZOSTAŃ W DOMU
Jestem na dole. Zejdzie pan po zamówienie?
Prosiłem o dostawę do domu.
Jechałam sześć kilometrów, więc tu zejdź. Nie mów mi, co mam robić!
- Już idę. - Nie do wiary!
Do domu. Nie potrafią nawet zejść, by odebrać…
Mądrale.
Wysoki ten budynek!
Dezodorant nie działa.
Jesteś sam?
Tak jak prosiłeś.
Co byś chciał?
Co masz na myśli? I co masz na głowie?
- Nic, ja… - To prawda, co o tobie mówią?
Nie.
To zależy. Co mówią?
Że odkąd zaczęła się pandemia,
zajmujesz się jakimś przemytem.
„Nikt cię nie tknie, jeśli masz ekipę”.
Zmieniasz temat.
Udowodnij.
Słyszę tam ludzi. Kto to?
Nikogo tam nie ma. Jestem sam.
To tylko w twojej głowie.
Panie Kev, gdzie odłożyć maseczki?
- Kto to był? - Moja mama.
- Nie, Kev. - Dobrze, masz mnie.
Chodź, pokażę ci.
Moi ludzie. Najlepsi.
Jak się macie?
Super.
Ponoć mój pasztet smakuje jak pasza.
Ale proszę uwierzyć, to niebo w paszczy!
Miało być śmieszne.
Panie przyszły razem?
Mam dla was żart.
Wczoraj był tu budowlaniec.
Powiedziałem, że nie ma pasztetu domowego.
Bo on buduje domy!
- Doully! - Cześć.
- Co tam? - Roman, co tu robisz?
Próbuje dalej robić stand-up.
W zamian mam sprzedawać lokalne produkty.
- Serio? - Świetnie mi idzie. A co u ciebie?
Idę tam, gdzie są ludzie. Mam dobry plan.
Słuchaj. Dogadałam się z dyrektorem AA.
- Dyrektorem AA? - Co ty na to?
- Co to jest AA? - Anonimowi alkoholicy.
Tam zawsze jest mnóstwo ludzi.
Nawet jeśli jutro otworzą kluby, trzymam się swojego planu.
Wchodzę w to.
Nie da rady. Poza tym dobrze tu sobie radzisz.
Naprawdę świetnie.
Gdzie on jest?
- Kopę lat! - Co tam?
- A niech mnie. - Nie stój tu.
- Pokłóciłem się z kurierem. - To ja jestem kurierką.
- Nie. - Dostarczam jedzenie i mówię żarty.
- Chcesz coś szybkiego? - Pewnie.
Zauważyłeś, że kiedy zamawiasz jedzenie,
kurier nigdy nie przychodzi? Zostawia je.
- Chodzi o mnie? - Nie, to żart.
- Daj mi moje jedzenie. - Pewnie. Miło było.
- To prawda. - Tak.
Jest trudno, ale dajemy radę.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Jest źle. - Nie.
Nie mogę już pracować. Chcę rozśmieszać ludzi. No już, śmiej się.
W porządku.
- Super. Paryż, dziękuję wam! - Dobra, daj mi to.
W porządku.
Oczywiście, że markety są super.
Markety są super. Super.
Stąd „supermarkety”.
Ale dawny ryneczek był jeszcze bardziej super.
Paradoks, prawda?
Piąty raz proszę pana o pasztet.
- Chcesz, to bierz. - Dziękuję.
Drobiazg. To wysokiej klasy humor obserwacyjny.
Frayssinet, zrób sobie przerwę. Ludzie mają dość.
Zajmiesz się ekspozycją.
- Czyli? - Wykładaniem towaru.
- Mam wykładać towar? - Albo zabiorę ci mikrofon.
Pomyślałem właśnie, że pójdę wyłożyć towar.
Niesamowite! Czyli to prawda.
Wszystko, co potrzebne w pandemii.
Woda, makaron, wszelkie rodzaje srajtaśmy.
Twardy, miękki, arbuzowy, truskawkowy, do wyboru, do koloru.
- Super. - To nie wszystko.
W przeciwieństwie do konkurencji, sprzedajemy w detalu.
Chcesz dwa listki, proszę bardzo.
Spójrz na tę jakość. Nigdzie takiego nie znajdziesz.
Cudowna sprawa, a to nie wszystko.
Mam nowy produkt. Sztos.
Paquito!
Mówiłem, że nie znam hiszpańskiego. Jestem ze Strasburga.
Uwielbia mnie.
Gracias, Fernanda.
- Murielle. - Murielita!
Nasz nowy produkt. Wypas.
Odkąd zaczęła się pandemia, pomagam naszej społeczności.
Jestem użyteczny. Szczęśliwy.
- Masz już dość, co? - Tak.
Czy to tylko ja, czy kiedy sprzedajecie pasztet…
Roman, mam pomysł.
Może pojedziesz na Gare de Lyon? W toaletach zawsze ktoś jest.
KOCHANI, DZIŚ OTWIERAJĄ KLUBY. DO ZOBACZENIA.
Otwierają kluby?
Otwierają kluby!
- Niemożliwe! - A jednak!
- Super! - No nie?
Sam, teraz ty tu rządzisz.
Oddaję ci swój interes.
Nie znam hiszpańskiego!
Frayssinet?
KLUB KOMEDIOWY LE FRIDGE
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Przed państwem Roman Frayssinet!
Dobry wieczór! Jesteście gotowi?
Jeśli tak, chcę was usłyszeć!
Jesteście gotowi czy nie?
Super.
Kto jest po szczepieniu? Zaklaszczcie!
Tak? Ja też.
Miałem pierwszą dawkę trzy dni temu. Sztos.
Było super.
Wciąż o tym myślę. Chcę jeszcze raz.
Ciągle myślę o kolejnych dawkach, wziąłbym jakieś sześć.
Mogę szczepić się codziennie? Pragnę tego! Mogę tak cały dzień.
Aż się pocę. Chcę kolejnej dawki.
Cały dzień tak mam.
Wcześniej na ulicy patrzyłem na panienki,
teraz myślę, kto ma dla mnie szczepionkę.
Nie wiedziałem tylko, że zastrzyk muszę zrobić sam.
Dostałem ją w Porte de la Chapelle, więc może dlatego.
Nie mogę się doczekać. Ciągle o niej myślę!
Masakra.
To był trudny rok, co? Ale przynajmniej jesteśmy razem.
Nikt nie planował siedzieć tyle sam ze sobą.
Nie mogłem siebie znieść.
Jak tylko widziałem swoje odbicie, chciałem się udusić.
Powiedziałem: „Roman, to podpada pod molestowanie!”.
„Zwal komu innemu!”
„Tryskasz parą, to już za wiele!”
To był trudny rok.
Jestem jednym z tych ludzi, którzy chcą myśleć, że wszystko gra.
Do ostatniej chwili mówiłem: „Wszystko gra”.
A nawet jeśli nie, zawsze znajdę sposób.
Jestem przeciwieństwem hipochondryka.
Jestem hiperchondrykiem.
Jeśli zacznę się martwić, to jestem trupem.
Przez jakieś 15 minut.
Skoro nie żyję, co złego może się stać?
Serio. Odetnę sobie nogę i powiem: „Wszystko gra, odrośnie”.
Ale moi znajomi hipochondrycy mieli ciężko.
Chodzili po mieście w goglach, rękawiczkach, ochraniaczach.
„Rozbrajasz bombę?” „Nie, idę do sklepu”.
Szaleństwo, ale mieli rację.
Zauważyłem, że jest źle,
kiedy prezydent powiedział: „To jest wojna”.
Pamiętacie? Byliśmy w szoku. „To jest wojna”.
Pomyślałem wtedy:
„W tym roku nie sprzedam wielu biletów”.
Kiepski pomysł na biznes.
Może trzeba było zostać informatykiem.
Czułem się, jakbym miał sprzedawać Arabom kiełbaski.
„Będę spłukany”.
Czułem się jak Nokia, kiedy wyszedł iPhone.
„O matko”.
Młodzi, którzy nie wiedzą, co to Nokia,
oni produkowali cegły, z których można było dzwonić.
Ale próbuję kontrolować myśli.
Co by się nie działo, mówię, że wszystko gra.
Skoro to nasza wojna, w porządku.
Zgadzacie się? Skoro to nasza wojna.
Sto lat temu na wojnie dostawaliście karabin.
To nie praca zdalna.
Na tym karabinie był bagnet.
Więc nie dawali wam zbyt wielu naboi.
Wyobraźcie sobie, dostajecie broń. „Zastrzel go”.
„Czemu mam go zastrzelić?”
„Inaczej on zastrzeli ciebie”.
„Dlaczego?”
„Bo kazali mu cię zastrzelić”.
Straszne problemy z komunikacją.
Lepiej dajcie mi telefon.
Trzy wiadomości i jest git.
Oni mówią: „Nie, masz go zastrzelić”.
A wy: „Ale jestem cukiernikiem”.
„Piekę ciasta”.
A po drugiej stronie granicy: „Ich liebe Patisserien”.
Tartüchen.
Patrzcie na jasną stronę życia.
Było ciężko, ale myślcie pozytywnie.
Postawcie się na ich miejscu.
Mogli zabijać albo ginąć.
W porównaniu z tym studia nie są takie trudne!
Dziękuję.
Nazywam się Roman Frayssinet. Było mi bardzo miło, kochani!
Dbajcie o tę piękną energię. Miłego wieczora. Dziękuję.
Dotarłaś do celu.
Co takiego? A ten płot?
To mój cel? Baran.
Głupi GPS, powinnam rozwalić cię o ziemię. Co za gówno.
Idź prosto.
KLUB KOMEDIOWY BARBÈS
Jak się macie? Dobrze?
Tylko ja to dezynfekuję. Wszyscy mają to gdzieś!
Myślimy sobie:
„Mój smak i moja ślina!”.
Jestem hipochondrykiem, nie mam wyboru.
Hipochondrycy klaszczą.
„Klaszcząc, zanieczyszczę sobie dłonie!”
To dla ciebie. Spokojnie, zdezynfekowana.
Jestem po drugiej dawce! Tak!
„Brawo! Ma efekty uboczne, patrzcie!”
Efekty uboczne zawsze są okropne. Gorączka, ból głowy,
ale nikt nie mówi: „Ale mam klatę!”.
„Sztos, co? Pfizer!”
„A ty?” „Mordo, AstraZeneca!”
Jestem hipochondrykiem. Dziesięć lat temu mówiłem o tym w Bref.
Właśnie tak. Czujecie się staro?
Dziesięć lat temu mówiłem tam o hipochondrii,
ktoś zostawił komentarz, który zgarnął tonę lajków.
„Nie wytrzymam, facet używa płynu do dezynfekcji!”
Miałem rację!
Wyjaśnię. Nie boję się chorób, a śmierci.
Dla mnie hipochondria to lęk przed śmiercią.
Atak może mieć miejsce wszędzie, na przykład w pokoju.
Ktoś koło mnie ma zaraz kichnąć.
Wiem, bo robi tak…
Takie coś.
Człowiek znika, zostaje zwierzę.
Tracicie wszelką wiarygodność.
„Tak, pożyczki na mieszkania…”
Myślę sobie, że umrę. Słyszę…
A ten facet…
Wiem, że zaraz wybuchnie, nie zachowując żadnych środków.
Widzę siebie w trumnie, niesie mnie czterech eleganckich panów,
czeka mnie śmierć!
To prześmieszny żart z Internetu.
Podczas pandemii wiele się dowiedziałem.
Z reklam dowiedziałem się, że ludzie nie myją rąk!
Wiecie, reklamy mówią nam, żebyśmy myli ręce.
Dla was to normalne?
Mówią, żeby używać mydła. Mydła! W 2021!
Powiem, co czuję, jako hipochondryk.
Dla was to normalne. Spoko.
Tak czuje się hipochondryk.
Jak byście się czuli, gdyby reklama telewizyjna
mówiła kierowcom, żeby nie rozjeżdżali dzieci?
Bo widocznie wszyscy tak robią.
Prezydent aż musiał zadzwonić do McFly'a i Carlita.
„Wymyślcie o tym jakąś piosenkę”.
A McFly i Carlito…
Nie rozjeżdżaj dzieci
I nie jedz swojej sraki
Widzowie na to: „Nie wolno jeść gówna?”.
„Nie wiedziałem. Dobrze, że są reklamy”.
Mydło!
Nie będę więcej krzyczał.
Nie do wiary.
To dla mnie spełnienie marzeń. Oczywiście nie pandemia,
ale to, że ludzie zachowują dystans.
Od roku nie miałem nieżytu żołądka.
Wypijemy za to?
Przez rok żadnego: „Już mi lepiej”.
„Muszę do kibla!” Cały rok spokoju!
Ciekawe ile z tego marzenia pozostanie.
Czy po pandemii chorzy będą siedzieć w domu?
Czy będą kaszleć w rękaw i nosić maseczki?
Co zostanie z mojego marzenia?
Wiem. Nic.
Ludzie będą mieć wyjebane. Wrócą do barów i klubów.
Nie będą myć rąk w toalecie,
a potem będą jeść orzeszki z baru.
„Pyszne orzeszki!”
Będą częstować. „Kyan, chcesz?” Nie umiem odmawiać. „Daj”.
Miłego wieczora, Barbès. Dzięki.
Dzięki, jesteście super!
Dziękuję.
Jak się macie?
Super. U mnie też dobrze.
Niezbyt chciałem tu przyjść.
Humor kontra COVID.
Sprawa była poważna.
Część osób zmarła.
Ale napisali mi, ile mają mi zapłacić,
więc pomyślałem, że wymyślę jakieś żarty.
Te noce wcale mi nie pomagają.
Nie znajdziemy leku na COVID. Zostaje nam się śmiać.
To jak humor przeciwko rasizmowi.
Nie pomaga.
Żaden faszysta po moim występie nie powie…
„No proszę, jednak mają poczucie humoru”.
Dobrze, że tego typu akcje nie mają sensu. Inaczej byłoby ich więcej.
Humor przeciwko pedofilom.
Po występie pedofile pomyśleliby:
„Fakt, sześć lat to za dużo”.
COVID był straszny.
Trzeba było mieć powód, by wyjść na zewnątrz.
Na przykład zwierzę.
Nie mam zwierząt, więc brałem samą smycz.
Kiedy chciałem wyjść, brałem ze sobą smycz.
Kiedy policja spyta: „Gdzie twój pies?”,
powiem, że uciekł.
Raz jeden został ze mną, by zobaczyć, czy pies wróci.
Ja na to, że musiał się zgubić.
Następnego dnia przynieśli mi psa.
Spojrzeliśmy na siebie, myśląc: „Nie znam cię”.
Przeszedłem COVID.
Na początku się wypierałem. Myślałem, że to bzdura.
Że nami manipulują.
Dzień przed lockdownem byłem w klubie.
Następnego już byłem chory.
Zauważyłem, że to COVID, kiedy straciłem smak.
Zadzwoniłem pod numer alarmowy.
Powiedzieli: „Proszę kupić pieprz”.
To było na samym początku.
Pomyślałem: „Pozmieniało się”.
„Jakbym miał gotować”.
Wsypałem sobie pieprzu do ust.
Kurwa, nic nie czuję. Wsypałem więcej.
„To na pewno COVID?” „Jeszcze jeden test”.
„Proszę odpalić YouTube i włączyć Wejdene”.
„Podoba się panu?” Ja na to: „Tak, spoko”.
„Więc na pewno stracił pan smak”.
Potraktowałem lockdown poważnie. Wyszedłem tylko raz.
Na protest, żeby czarni mogli dalej żyć.
Ważna sprawa, jesteśmy ginącym gatunkiem.
Musieliśmy protestować, żeby być pod ochroną.
Jak pandy.
Jak byłem mały, próbowałem ratować pandy, bo niemal wyginęły.
W pewnym momencie były tylko cztery.
Ktoś je policzył.
„Kurwa, zostały cztery pandy”.
„Trzeba gdzieś zadzwonić”.
Są protesty od wszystkiego. Ostatni był klimatyczny.
Zeszłe lato było gorące.
Zebraliśmy się w parę osób.
Pomyśleliśmy: „Dość tego”.
„Jest za gorąco!”
Protestowaliśmy przeciwko słońcu.
To by było na tyle. Dzięki wielkie.
- Halo? - Stary, gdzie jesteś?
- Ludzie czekają. - Co on robi?
- Halo? - Obcinasz mi paznokcie, nie kości.
DUBAJ
Tak, warczcie na niego.
Halo? Nie słuchasz.
Oczywiście, że słucham, Djimo.
Tak w ogóle to cześć. Co za cham.
Przywitałbyś się. Co tam?
Kiedy przyjdziesz?
O czym on gada?
Gdzie mam przyjść? Nie mamy żadnych planów.
Są dziś występy. Netflix nas zaprosił.
Netflix?
Już rozumiem.
Musieli napisać na mój francuski numer.
Niech piszą na mój numer w Dubaju.
Teraz mieszkamy w Emiratach.
Wciąż możesz przyjść. Wysiądź na La Chapelle.
O czym on mówi?
Wyśmiejmy go!
Wystarczy!
Jestem w Dubaju w Emiratach.
Nawet według nowego planu paryskiego metra nie ma takiej linii.
Dobre.
Zapisz. Wydrukujemy to na koszulkach.
- Co robisz w Dubaju? - Zgadnij!
Teraz jestem influencerem.
Kto mnie obserwuje? Podnieść ręce!
Wszyscy mnie obserwują!
Brawo ja!
Co mam im powiedzieć?
Powiedz, że jadę.
Jeśli nie ma korków, będę za cztery godziny.
Rozłącz się. Wkurzył mnie.
Idziemy! Wiem.
Do tyłu.
Halo?
Patrzcie, kto wrócił.
- Nieźle. - No.
Wystarczy. Mówiłem, że wrócę.
Ale dziś jest wieczór z raclette.
Zapomniałem, jaki dziś dzień.
Dobra, zostanę!
Zabawimy się!
Pijemy do oporu!
Tak.
Wszystko w porządku?
Cieszę się, że mogę tu być
i że kręcimy w Le Fridge.
Długo pracowaliśmy nad tym miejscem.
Oto fragment historii Le Fridge.
Dwa lata ciężkiej pracy.
Mieliśmy otworzyć 13 marca 2020.
No.
Tak.
Mistrzowie wyczucia czasu.
Idealne wyczucie. To nasza siła.
Myślicie sobie: „Co za idiota!”. Ale nie wiedziałem.
Nie otworzyliśmy 13 marca 2020,
bo 10 marca zadzwonili do nas z rządu.
„Zamknijcie lokal”.
My na to: „Idealnie, nawet się nie otworzyliśmy”.
Łatwiej będzie wszystko uprzątnąć.
Cieszę się, że was widzę.
Siedzicie razem.
Nie wiem, czy to czuliście,
ale w czasie pandemii ludzie się bali.
Wychodziliście wtedy?
Po godzinie policyjnej?
Czasem można było spotkać ludzi na ulicy, myślicie wtedy:
„Co wy tu robicie?”.
„Mieliście siedzieć w domu!”
„Co robicie na ulicy?”
Jeszcze niedawno godzina policyjna była o 23.
To było szaleństwo. Szaleństwo, prawda?
Kazać Francuzom wracać do domu o 23.
Jesteśmy Francuzami, wiecie, jak myślą Francuzi.
Godzina policyjna jest o 23, więc o 20,45 Francuz powie:
„Spokojnie, Véronique, wrócimy na czas”.
A o 21,45: „W dupie to mam!”.
„Spróbujcie się ze mną!”
Jak zmusić ludzi, by tego przestrzegali?
Wyobraziłem sobie Jeana Castexa pod Pałacem Elizejskim
z wielkim rogiem.
„Wracajcie do mamy, gnojki!”
Ale jest ciężko. To się nie kończy.
Doszły warianty. Brytyjski, indyjski. Nadążacie za tym?
Mam nadzieję, że będzie wariant francuski.
Bylibyśmy dumni. Francuzi lubią rzeczy francuskie.
„Wariant francuski!”
15 dni objawów, 15 dni strajku!
Wariant francuski.
Ale COVID spowodował też dziwne i pozytywne zmiany.
Nowe wymówki. „Miałem kontakt z chorym”. Używaliście jej?
Nie chcecie gdzieś iść, mówicie: „Miałem kontakt z chorym”.
„Nie chcę wszystkich pozarażać”.
Chujowa wymówka. „Nie chcę ryzykować!”
Kolega miał spotkać się z panną. „Miałem kontakt z chorym”.
Ja na to: „To nieuprzejme”.
„Miałem kontakt z chorym, mam to gdzieś!”
„Ale stary, to twój ślub!”
Nieładnie.
Masakra.
Przynajmniej możemy się zaszczepić
i mieć paszport w apce TousAntiCovid.
Widzieliście tę apkę?
Kiedy zobaczyłem tę nazwę, pomyślałem:
„Pracowało nad tym mnóstwo ludzi,
a najlepsze, co wymyślili, to »Wszyscy przeciwko COVID-owi«”.
Najgorsza nazwa dla apki w historii!
Słynne apki mają krótkie nazwy: Instagram, Facebook, Snapchat.
Zauważyliście tempo? Szybkie.
„Wszyscy przeciwko COVID-owi”.
Nazwijcie ją „Flax”, „Tax”, „Masx”. Jakoś fajnie!
„Wszyscy przeciwko COVID-owi”.
Weźmy na przykład Tinder.
Nazywa się Tinder.
A nie „Wszyscy chcą zaruchać”. No nie?
Dziękuję. Dzięki za ciepłe przyjęcie.
Nazywam się Kev Adams. Brawa dla następnego komika!
Miłego wieczoru!
Ładnie witacie pacjenta zero.
Salam łokietkum.
Właśnie wróciłem z Perpignan.
Jestem z Bordeaux, nie chcę zabrzmieć jak paryżanin,
ale okazuje się, że moda się zmienia.
W Perpignan utknęła na karuzeli.
Ludzie noszą zbyt wiele kolorów.
Po hiszpańsku Perpignan to „Desigual”.
Wróciłbym tam z kameleonem, zobaczę, czy dostanie padaczki.
Tam zaczął się COVID-19.
Stracili smak i wzrok.
Masakra. Świat oszalał,
bo najwyraźniej ktoś zjadł łuskowca.
Dajcie spokój, to wygląda jak wielki karczoch.
Szaleństwo.
Kiedy choroba dotyka czarnoskórych lub Azjatów, to niepokojące,
ale kiedy zabija białych, nagle to światowy kryzys.
Gdyby COVID-19 nie wyszedł poza Azję,
WHO przepisałoby im dwa dyski USB i update Nortona.
Mam pomysł. Powiedzmy, że ten rok się nie liczy.
Bo to brzmi jak wielka gra w „Szymon mówi”.
„Szymon mówi: »Zostań w domu, ratuj innych«”.
„Szymon mówi: »Noś maseczkę na zewnątrz«”.
„Idź głosować!”
„Wybacz, Manu, nie powiedziałeś »Szymon mówi«”.
Chcieli wprowadzić paszport umożliwiający podróże, koncerty, wizyty w restauracji.
Paszport zdrowotny we Francji. W kraju, w którym według ankiety
trzydzieści procent społeczeństwa nie bierze codziennie prysznica.
Jako że zdjęliśmy maski, znów poznaję ludzi.
Wczoraj wpadłem na kolegę, spadła mu maseczka.
„Bun, co tam?”
„To ja, François”.
„Spokojnie, nie myłem rąk”.
„Tak”.
„Musimy robić odwrotnie do tego, co każą”.
„Nie myję rąk, a rok temu przestałem brać prysznic”.
„Mamy marnować wodę”.
„Ziemia jest przeludniona”.
„Czytałem na Facebooku”.
„Patrz, deszcz! W środku lipca”.
„Odwrócili pory roku”.
„Żeby skończyła się woda”.
„Chcą nas wykończyć. Czytałem na TikToku”.
„Mam nadzieję, że się nie szczepiłeś,
nie wiem, czy słyszałeś,
ale ci z Pfizera, kiedy stworzyli Viagrę,
próbowali wyleczyć chorobę układu krążenia”.
„Zauważyli, że jednym z efektów ubocznych
jest drągal”.
„Nie szczepiłeś się, co?”
„To dziwne, że szczepionki pojawiły się wtedy, co 5G”.
„Chcą nas kontrolować”.
„Falami radiowymi”.
„Obserwują nas”.
„Wyobrażasz sobie dostać nagle drągala?”
„Ot tak”.
„To część ich planu!”
„Przez 5G nikt już ze sobą nie rozmawia”.
„Nie kochamy, nie rozmawiamy, nienawidzimy się,
ludzie się nie rozmnażają!”
„Ludzka rasa umiera!”
„Zaczniemy ruchać drzewa!”
„Dziurę w drzewie”.
„Dziurę w ziemi”.
„Wyobraź sobie! Wiewiórka na drzewie robi swoje,
a tu nagle przed oczami ma jajca!”
„Widzi tylko te jajca!”
„Świstak pod ziemią
zalany spermą!”
„W wiewiórczych wiadomościach powiedzą,
że Wiewiór Zemmour mówi o muzułmańskim spisku”.
„Te knagi nie mają napletków”.
Nie nadążacie?
Tak. Przestaliście przy ruchaniu drzew
czy „Wiewiórze Zemmourze”?
Myślicie, że oszalałem.
Ale nie wiem, czy wolę brzmieć jak szaleniec
pośród chorych ludzi,
czy być chorym człowiekiem…
pośród szaleńców.
Jestem Bun Hay Mean. Dzięki.
Jestem na miejscu?
To drzewo. Czy ja wyglądam ci na Tarzana? Debil.
Panie i panowie, oto pan Vérino!
Dobry wieczór!
Dziękuję, że przyszliście na nasz występ.
Po całym tym czasie.
Ten okres zmienił moje życie.
Wcześniej robiłem to, by bawić ludzi,
ale po roku
chcę po prostu pogadać.
Możecie się śmiać, nie musicie,
to bez znaczenia.
Ludzie spytają was:
„Jak było?”. „Był taki wygadany”.
Bawmy się, bo jeszcze niedawno trwała wojna.
Prezydent tak powiedział, więc to prawda.
Nie mogę. „To jest wojna”. Pamiętacie to przemówienie?
W Syrii jest wojna.
Nie powiedziałbym im, że u nas też!
„Byliście w Carrefourze?”
„Od trzech dni nie ma papieru!”
„Koszmar”. Poczuliby to samo, co my?
W Palestynie wszędzie wybuchają bomby.
„Trwa wojna!” „Nie narzekajcie”.
„We Francji ludzie kaszlą w rękaw”.
Wojna? Pornhub dał darmowe subskrypcje.
Ktoś kiedyś rozwiązał konflikt w ten sposób?
„Ludzie oszaleją!”
„Spokojnie, będą się masturbować”.
„A o 20 bić brawo pielęgniarkom”.
„Brawo! Widziałem wszystkie wasze filmy!”
Ostrożnie, bo niektórzy biorą rzeczy dosłownie.
Za 50 lat: „Dziadek był na wojnie”.
„Dziadku, opowiedz”.
„Amazon nie dostarczał na czwarte piętro”.
Teraz już jest po wojnie, ale wciąż nie ma miejsc w szpitalach.
Ponad rok bez miejsc.
Nie macie wolnej kanapy?
Nie ma łóżek. Mieliśmy czas, by to rozwiązać.
Ale zamiast tego przez rok
zastanawialiśmy się, jakiej płci jest COVID.
To był nasz główny problem.
Wciąż nie znamy płci wi-fi.
W końcu daliśmy mu imię.
Na początku to był nowy koronawirus.
Niczym nowy iPhone.
Nowy koronawirus, wszyscy go chcą!
„Mam stary, mogę dostać aktualizację?”
Potem nazywał się 2019-nCov.
Nie przyjęło się.
Ktoś musiał pytać: „Jak to się pisze?”.
Teraz to COVID-19.
Tedros Adhanom Ghebreyesus, dyrektor generalny WHO,
wyjaśnił, że COVID-19 łatwiej wymówić.
Może zmienimy imię dyrektora generalnego WHO?
Tedros Adhanom Ghebreyesus!
Od teraz jesteś David. David-19.
Dobrze brzmi.
Są na sali jacyś rodzice?
Patrzycie na mnie i myślicie: „Tak, lockdown”.
Nasz lockdown był inny. Mam trzech synów.
Podczas rozmów wideo moi samotni kumple mówili:
„Ale mi się nudzi”.
Umrzyj!
Dowiedziałem się, jakim jestem ojcem. Dzięki tej sytuacji.
Nie krzyczę,
bo wierzę, że dziś wychowywanie dziecka
oznacza towarzyszenie mu w jego życiu.
Nie dlatego nie krzyczę.
Nie krzyczę, bo to nie działa. Tylko dlatego.
Zazdroszczę ojcom, którzy krzyczą na ulicy. Robią tak…
I wszyscy się zatrzymują. Sam mam ochotę.
Mnie synowie uciszają.
„Trochę szacunku, albo powiem twojej mamie”.
Niektórzy ojcowie potrafią krzyczeć.
Dwa piętra pode mną ojciec tak krzyczy, że sam się boję.
„Dzieci, on chce nas dopaść”.
„Zrobi nam krzywdę”.
„Czasem przychodzi w nocy, kiedy pracujemy,
i chowa się pod łóżkiem”.
„Czasem widzicie jakieś cienie”.
„To on”.
„Jak zadzwoni, ty otworzysz”.
„Byłeś ostatni, jesteśmy mniej przywiązani”.
Po prostu nie umiem krzyczeć na dziecko.
Nie mam słownictwa.
Kiedy muszę zbesztać synów,
używam tych samych słów, co moi rodzice.
Krzyczę jak staruszek. „Krew się we mnie gotuje!”
„Doprowadzacie mnie do szału. Ja wam dam”.
Chciałem sam sobie przylać, kiedy usłyszałem to ze swoich ust.
„Ja wam dam”. Wasi rodzice też tak mówili?
Komu próbujesz zaimponować? Jakim cudem się baliśmy?
Słyszeliśmy: „Ja wam dam”.
„Tata tak powiedział, więc tak jest”.
„Spadajmy, zanim nam pokaże!”
„Nie tam, bo doprowadzimy go do szału!”
To tyle. Dzięki za wysłuchanie.
Wielkie dzięki!
Dobry wieczór! Tak jest!
Akceptuję wszystkich.
Niezależnie od religii czy koloru skóry.
Ale jest pewien rodzaj człowieka, którego nienawidzę,
zauważyłem to podczas lockdownu.
To ludzie z domami wakacyjnymi.
Bogate gnidy!
Precz z burżuazją, serio!
Wielu ludzi przychodziło do mnie,
bo mój dom nawet nie jest mój.
Mówili: „Hakim, na czas lockdownu
jadę do teściów w Aix-en-Provence”.
„Mają ładny dom. Z basenem. Są bogaci”.
Dom moich teściów
to mój dom. Rozumiecie?
Serio. Kurczę.
Biedni ludzie pobierają się między sobą.
Dorastamy w biedzie.
Nasi małżonkowie nie mają spadków.
Żona powiedziała mi: „Nie mów tak. Mamy cudowne dziedzictwo kulturowe”.
Ja na to: „Chuj z nim. Weź je sobie”.
Opłać rachunki dziedzictwem kulturowym.
„Nie mam pieniędzy,
ale mam piękne oliwki. Może być?”
Dajcie żyć. Dziedzictwo kulturowe, co za żart.
Ludzie męczyli mnie swoimi domami wakacyjnymi.
Niektórzy mają domy wakacyjne.
Widzieliście, co lockdown zrobił nam, żyjącym w bieda mieszkaniach?
To nie mieszkania, to przystanki.
Kiedy śpicie, wasza stopa dotyka lodówki.
Wszystko słychać.
Ściany są cienkie.
To prawda, tak nie da się żyć.
Wkurzył mnie sąsiad.
Przed lockdownem ciągle pożyczał ode mnie sól.
Wiecznie.
Nie widziałem go przez dwa miesiące.
Kiedy wrócił, powiedziałem:
„Hej, Julien!”. Biedaczek tak ma na imię.
„Co robiłeś podczas lockdownu?”
„Byłem w moim domu wakacyjnym w Normandii”.
„Oddawaj moją sól, gnido”.
Moja sól lepiej przeżyła lockdown niż ja.
Jestem na nią zły.
W dupie to mam. Teraz jem frytki z cukrem.
Kolejna rzecz, która mnie wkurzała,
to hashtag „zostań w domu”. Pamiętacie?
„Zostań w domu”.
Nie wszyscy brali to na poważnie.
Zwykli ludzie jak my, tak.
Cristiano Ronaldo nie.
Widziałem jego relacje.
Ronaldo, jeśli mnie oglądasz, słuchaj uważnie.
Oczywiście, że zostałeś w domu.
Widziałem twój ogród o powierzchni trzech tysięcy metrów.
Jego ogród jest tak duży, że pobierają tam opłaty drogowe.
I dwa klimaty, równikowy i tropikalny.
Może iść na narty albo się opalać. To nie jest normalne.
Ronaldo, to nie jest normalne.
Jestem zły.
Ale była jedna miła chwila.
Byliśmy zmęczeni ostatnim lockdownem.
Chcieliśmy wyjść i odetchnąć.
Jedno wydarzenie pomogło, protest w sprawie Adamy Traorégo.
Wszyscy w Paryżu protestowali,
nie dlatego, że wierzyli w sprawę, potrzebowali powietrza.
Zauważyłem oszustów.
Byłem tam. Chodzę na wiele protestów.
Lubię je. Dobry klimat.
Sprawdziłem, co piszą na socjalkach.
Widziałem porąbane rzeczy, jakaś babka pisała na Twitterze:
„Jestem zawiedziona protestem”.
Nie mam pojęcia, czego oczekiwała.
„Gaz łzawiący to nie mój klimat”. Nie wiem.
„Jestem zawiedziona protestem. Chciałam zobaczyć Fary'ego,
a widziałam Hakima Jemiliego”. Tak napisała.
Zawiodłem ją. Bardzo proszę.
Niektórzy chodzą na protesty tylko po to, by zobaczyć sławnych ludzi.
Sam byłem zły, bo chciałem zobaczyć Omara Sy'a,
a zobaczyłem Fary'ego. Wkurzyłem się.
Dzięki wielkie. Jestem Hakim Jemili. Miłego wieczoru.
Dzięki! Brawa dla was!
Miłego wieczoru.
KLUB KOMEDIOWY MADAME SARFATI
Róbcie, co mówię,
ona strasznie dba o zasady.
Fary, nie rozumiesz. Nie możesz tu kręcić.
- Nic nie powiedziałem. - To mów.
- To Ahmed Sylla. Znasz go? - Cześć.
Jest aktorem. Différent miało nominację do Cezara.
- Kino. - Nie.
Hakim. Ahmed Sylla! Aktor!
- Zagraj kobietę. - Daj spokój!
- Proszę. - Serio?
Dobry wieczór. Mogę wejść?
- Jest utalentowany. - Serio, Fary?
Tylko tyle? Udawanie kobiety?
Racja, to nic oryginalnego. Udawaj frajera.
Wejdziemy do środka. Czemu? Powiem ci…
Frajera z południa.
- Chodzi o to… - Głośniej, jesteś z południa.
Chcemy wejść.
- Teraz profesor filozofii. - Według Sigmunda Freuda…
- Nie frajer, profesor. - Chwila… Montesquieu!
- Melancholia. - W porządku.
- Wypuścić pluskwy! - Skup się na nim.
Didier Deschamps po odpadnięciu z Euro.
Tak, wydaje mi się…
Didier Deschamps po wygranym Euro.
Tak, wydaje mi się…
Czerwona kartka! Laurent Blanc!
Mówiłam, żadnego filmowania. Nie rozumiecie?
- W porządku. - Bernard Lama!
To nazwiska, nie role.
- Vegedream! - Dobre. Nie pomyślałem o nim.
- No. - Nikogo nie udajesz.
Dzięki Bogu poszła. Skończyły mi się postacie.
- Kurwa. - Wyjaśnię coś.
Ona nie lubi udawania. Dlatego nas spławiła.
Znam ją, mogę to naprawić.
- Pewnie. - Boję się go.
Też powinieneś się go bać. Jest straszny.
Skończyły mi się postaci.
Nie, wciąż coś mam.
Bita śmietana.
Jestem wśród idiotów. W tym cały problem.
- Jestem… - Truskaweczka.
- Wszystko jest w porządku. - Chodźmy.
Ale nie możecie wejść.
O co ci chodzi? To mój klub.
Pogadamy później.
Nie. Madame Sarfati należy do Fary'ego. On żartuje.
Ale…
Wynocha!
- W porządku. - Idziemy.
Nie mamy czasu na twoje gówniane parodie!
Pajace! Też umiem udawać innych!
Bourvil!
Gdzie moja hulajnoga?
Louis de Funès!
Zły pomysł.
Loïc! Chodziłem z nim do podstawówki.
Wszystko gra, Hakim?
KONFERENCJA PIERRE-EMMANUELA BARRÉGO
Dobry wieczór. Przedstawię państwu
fragment mojej konferencji,
nasze spotkanie będzie owocne dla wszystkich.
Poczują się państwo bardziej kulturalni, a ja będę bogatszy.
Dawanie i branie.
Lub sytuacja win-win, jak to mówią pieprzone dupki.
Cel niniejszej konferencji jest prosty.
Na ekranie pojawi się pytanie. Przykładowo:
„Jaki jest związek pomiędzy wirusem RNA
a niedoborem limfocytów cytotoksycznych?”.
- Potrzebna mi odpowiedź. - Tak.
Odpowiedź brzmi „nie”.
Czeka nas długa noc.
Możemy to ułatwić,
zamiast pytań i odpowiedzi będą same odpowiedzi.
Przykładowo: „By częściej ruchać”.
Jednak to dość problematyczne, jako że do tej prostej odpowiedzi
możemy wymyślić mnóstwo pytań.
Na przykład:
„Czemu założyłeś konto na Tinderze?”. „By częściej ruchać”.
Albo: „Czemu dodałeś tabletkę gwałtu do musu jabłkowego?”.
Spokojnie, kupuję tylko organiczny mus.
Zdrowie dzieci jest najważniejsze.
Ale przejdźmy do meritum dzisiejszego spotkania,
oto statystyki, które dostaliśmy od rządu.
Są dramatyczne. Proszę spojrzeć.
„Dwadzieścia pięć ofiar śmiertelnych, 997 rannych”.
To straszne, a to tylko statystyki brutalności policji.
Wciąż nie dostaliśmy statystyk covidowych.
Pomijając te straszne liczby,
obecny kryzys zdrowotny stawia nam mnóstwo pytań.
„Skoro witamy się, stukając łokciami,
czy Philippe Croizon wciąż będzie miał grupę inwalidzką?”
„Czy Sophie Davant jest gotowa na nowy świat?”
I oczywiście pytanie, które nurtuje nas wszystkich:
„Moja żona straciła smak i węch”.
„Czy wciąż muszę myć fiuta?”
Zamiast przejść szybko przez pytania,
postanowiłem skupić się poważnie na jednym.
Proszę. „Ile razy możemy zawalić sprawę
przy kryzysie zdrowotnym, zanim wyjdziemy na idiotę?”.
Pytanie zadał Emmanuel M. z Touquet.
Witaj, Emmanuelu. Dziękuję za pytanie.
Owszem, od stycznia 2020 pojawiło się kilka rzeczy,
za które możemy skrytykować rząd.
Sporządziłem listę.
„Francja jest bezpieczna”.
„Ostrożnie, nadchodzi wirus”.
„Powiesiliśmy plakaty na lotniskach”.
„To tylko katar”. „Zostań w domu”.
„Idź na wybory!”
„Szpitale są gotowe”.
„Worki zamiast fartuchów”.
„Mamy respiratory”.
„Nie mamy respiratorów”. „Zamówiliśmy nowe”.
„Kurczę, jednak zamówiliśmy niewłaściwe”.
„Mamy mnóstwo maseczek”. „Wybaczcie, jednak je spaliliśmy”.
„Maseczki nic nie dają”. „Musicie nosić maseczki”.
„Lockdown będzie sukcesem”. „Ponowne otwarcie też”.
„Dzieci nie zarażają”. „Uważajcie na dzieci”.
„Są bardzo zaraźliwe”.
„Otworzyliśmy szkoły”. „Nie da się tam zarazić”.
„Służba zdrowia świetnie sobie radzi. Należy im się nagroda”.
„Należy im się medal”.
„Pomożemy uczniom. Damy im zasiłek Kultura+”.
„Wariant angielski jest w Anglii”.
„Brazylijski w Brazylii”. „Indyjski w Indiach”.
„Uwaga, nadciągają warianty!”
„Szczepionki będą na czas”.
„Kurczę, przyszły za późno”.
„Porzucimy patenty”.
„Nie, patenty zostają”.
„A nuż przyjaciele z Sanofi wynajdą szczepionkę w 2067”.
Sami widzicie,
mamy bałagan.
Jedyne, co Macronowi się udało, to złapać COVID.
A i tak wyzdrowiał.
Mknął przez pandemię
jak sparaliżowany cyklista przez Tour de France.
Na każdym kroku musiał coś zawalić,
dlatego spójrzmy na te statystyki.
180 000 euro, 15 000 euro.
Tyle kosztuje ukończenie École nationale d'administration.
A tyle szkoły specjalnej.
Zastanawia nas więc, czemu wybieramy przywódców z tej kategorii,
kiedy możemy wybierać ich stąd.
Te same umiejętności, niższa cena,
czysty zysk dla społeczeństwa.
By zmierzyć rozmiar porażki Emmanuela Macrona
podczas obecnego kryzysu,
wystarczy rzucić okiem na długą listę jego ofiar.
Édouard Philippe.
Muriel Pénicaud.
Christophe Castaner.
Agnès Buzyn.
Nicole Belloubet.
Biedne aniołki.
W ciągu półtora roku
Macron zmieniał ministrów częściej niż maseczki,
czy więc te roszady coś dały?
Odpowiedź brzmi „nie”.
Mając biegunkę, zmieniamy bieliznę tylko po to, by zaraz znów ją ubrudzić.
Ponieważ problem jest z dupą powyżej.
Podobnie z roszadami w rządzie.
Dziękuję za przybycie. Jestem Pierre-Emmanuel Barré.
Cześć. Jak się macie?
Dobrze w końcu wyjść, prawda?
Nie jestem specjalnie zadowolona, podobał mi się lockdown.
Naprawdę podobał mi się lockdown.
Lubię siedzieć w domu, sama.
Szkoda tylko, że był ze mną mąż.
Kocham go, naprawdę, ale przez dwie godziny dziennie.
Między 3 a 5 nad ranem, kiedy śpi.
Czasami naprawdę mnie wkurza.
Nie rozumiecie, naprawdę mnie wkurza.
Tak, że patrzę na niego i myślę…
Po pierwsze nie chciałby, żebym myślała.
Spojrzałam na niego i pomyślałam:
„Wytrzymam trzy miesiące w kiciu, prawda?”.
To nic takiego. Jeden cios w gardło.
Szybkie R2 w stylu GTA i mnie nie ma.
Naprawdę mnie wkurza.
Wtedy uświadomiłam sobie, że ciężko żyć z kimś.
Najtrudniejszy jest fakt, że ten ktoś mieszka w twoim domu.
Robi, co chce, ale tam jest.
Z czasem skupiacie się na jego wadach
i tym, co was w nim wkurza.
Nawet kiedy je.
„Patrzcie jak je”.
Nawet kiedy pije, słyszę jego gardło.
Mam ochotę go wykończyć.
Przyznaję, też mam wady.
Mam nerwicę w dziedzinie czystości.
Wyjaśnię.
Jeśli mam mokre ręce, nie dotykam klamek.
Nie wyjdę spod prysznica, jeśli nie ma dywanika.
Wszyscy dotykali tego mikrofonu, udaję, że wszystko gra, ale…
To obrzydliwe!
Kiedy weszły obostrzenia, ludzie mówili:
„Teraz, po powrocie do domu,
będę myć ręce, telefon i zakupy”.
Ja na to: „A jak robiliście wcześniej?”.
Widzieliście reklamy, które kazały nam myć ręce?
Gdzie my żyliśmy?
Serio!
Zauważyłam też, że ja i moi znajomi mamy inne definicje brudu.
To, co dla mnie jest brudne, dla nich jest spoko.
Dziewczyny lubią mówić o swoim życiu erotycznym, ja nie za bardzo.
Czasami opowiadają mi coś, ja udaję, że rozumiem,
a tak naprawdę…
„Naprawdę to robi? Nie wiedziałam, że taka jesteś”.
„Jaka wygimnastykowana!”
Jedna z nich nie ma granic.
Opowiada zbyt szczegółowo.
Czuję się niekomfortowo, bo patrzy mi w oczy.
„Lubię to i tamto”. Myślę sobie…
„Ona mi to opowiada czy proponuje?”.
Mówi o pejczach i zaciskach.
„Jesteśmy zboczone”.
Ja na to: „Nie, jesteście agresywne”.
Ona: „Być może”.
„Lubię, kiedy wkłada mi palce to ust”.
To jest przesada!
Dlaczego miałby to robić?
To nie test na COVID. Jedzie za granicę?
Dziękuję, jestem Fadily Camara.
Jak się macie?
Cieszę się, że Netflix nas kręci.
Na początek muszę wam coś wyznać.
Występowałam u nich jakieś dwa, trzy lata temu,
mieliśmy miejscówkę, w której były fajne głośniki Bluetooth.
Pomyślałam: „To Netflix”. Ukradłam je.
Ukradłam te głośniki
i wstydzę się tego, bo miały napis „dla Shirley”.
Ukradłam własny prezent. Żenada.
Nawet im nie podziękowałam.
Podczas pandemii ludzie mogli żyć jak ja.
Zauważyli niezgodności w rządzie i społeczeństwie.
Oto moje życie.
„Nie mogę wyjść?”
„Włożyć maseczkę? Nie wkładać? Nie wiem”.
Oto moje życie.
„Po co mi stanik, skoro nie mam cycków?”.
„Co mam wspierać? Patriarchat?”
Czego ode mnie chcecie?
No nie?
Cała ta presja na noszenie stanika. Wkurza mnie to.
Niedawno byłam na plaży, jeden facet miał większe cycki niż ja.
I to owłosione!
„Schowaj tę klatę!”
Mam klatkę w sam raz, by ją oliwić, pokazywać na plaży.
Mam ładną klatkę. Wrzuciłam zdjęcie na Instagrama.
Byłam bez stanika, a nie usunęli mojego posta.
Mam ładną klatkę.
Byłam na zdjęciu z psem, było widać sutek.
Ktoś skomentował: „To sucha karma?”.
Mam ładną klatkę.
Od lat zauważam niezgodności.
To zabawne. Moi znajomi artyści byli źli,
bo dowiedzieli się, że nie są istotni.
Głównie biali. „Jak to nieistotni?”
„Pierwszy raz jest trudny”.
„Przyzwyczaicie się. Spokojnie”.
„Wymyśliliśmy coś czadowego, hip-hop. Znacie?”
„Jakby co, mam zioło”.
Serio, te nagrania były szokujące.
„Jestem nieistotny”.
Właśnie dlatego. Przestań.
Bycie nieistotnym ma jedną zaletę.
Pamiętacie, że nie jesteście nieśmiertelni. To ważne.
Ładnie to ujęłam, co? Jak z książki.
Ale to prawda, dobrze czuć się nieistotnym,
bo myślicie wtedy, że możecie zmienić swoje życie.
Zabawne, ludzie nagle zaczęli bać się śmierci.
„Możemy umrzeć!” „Zawsze mogliśmy”.
„Ale teraz naprawdę”.
„Zawsze było naprawdę!” „Nie”.
Ludzie zaczęli zmieniać swoje życie i robić to, co lubią.
Dlatego jestem artystką. Nie jestem istotna.
W idealnym świecie nie ma komików.
Nie powinno się płacić za śmiech.
Największym problemem powinien być brak mango.
„Na szczęście są kiwi!”
Takie powinny być nasze problemy.
Nie mogę się skupić. Netflix chyba wywiercił mi otwory w ścianie.
Trochę się denerwuję.
Jak na ustnym egzaminie we własnym pokoju.
„Gdzie moje łóżko?”
Pamiętam, co podczas pandemii powiedział Macron,
powiedział to pomiędzy lockdownami.
Słyszałam, co jedna laska powiedziała w barze.
W barach ludzie dzielą się przemyśleniami. Darmowy stand-up.
Chodzę się zainspirować. „Tak, mów”.
Była wkurzona, powiedziała:
„Nie wiem, co Macron powiedział, ale się nie przywitał”.
Spadam. Dziękuję.
Dobry wieczór.
Jak się macie? Super. Ja jestem szczęśliwy.
Mój pierwszy raz na scenie od czasu COVID-a.
Maseczki, dziwny widok.
Jednorazowe, dobrze.
Ja byłem na tyle głupi, by kupić wielorazową.
Do 30 prań.
Kto to liczy?
Właśnie.
Ale serio, to zmieniło nasze życie.
Dwa lata temu, w Galeries Lafayette,
turyści z Azji nosili maseczki, a my się nabijaliśmy.
Teraz nasza kolej. Maseczki to część naszego życia.
Straszne jest jedno…
Niedawno byłem w Galeries Lafayette,
widziałem turystów z Azji,
nie tylko nosili maseczki,
ale i jednorazowe płaszcze.
Mam prostą teorię.
Jeśli nosicie coś, co nie jest modne,
to znaczy, że wiecie coś, czego nie wiem ja.
Mamy za sobą wiele dziwnych wydarzeń.
Podczas pierwszego lockdownu siedzieliśmy w domu,
oglądaliśmy telewizję i widzieliśmy
dziki na Polach Elizejskich, delfiny w Wenecji.
Pomyśleliśmy:
„Czeka na nas zupełnie nowy świat”.
Oto i on.
Czy to nowy świat?
Jest taki sam jak stary, tylko gorszy.
Serio, co się stało?
Oprzytomnieliśmy, a po dwóch tygodniach chaos.
Musimy się obudzić.
Spójrzcie na środowisko, globalne ocieplenie nas dobija.
Musimy coś zrobić.
Może przestaniemy jeść mięso.
Nie jestem weganinem, nie przekonuję was,
ale myślę, że powinniśmy przestać.
Sceptycy. Rozumiem.
Ludzie mają słabą pamięć.
Przypomnijmy sobie. Jakiś pacan zjadł łuskowca czy nietoperza,
a świat się zatrzymał.
Zjadł mięso. Właśnie tak.
Nie wiem, kto powiedział: „Nie oceniaj książki po okładce”,
ale powinniście, kurwa, zacząć.
Gdyby ten koleś tak postąpił,
ten, który zjadł łuskowca czy nietoperza,
nie zjadłby go, bo to obrzydliwie wygląda.
Wiecie, jak wygląda nietoperz.
Łuskowiec jest jak łasica z łuskami. Obrzydliwe.
Jeden z tych gatunków, u których nawet młode są brzydkie.
Są takie dwa, łuskowiec i Le Pen.
Gdyby ocenił książkę po okładce,
nie bylibyśmy po uszy w gównie.
Idioci opowiadają, że łuskowiec smakuje jak kurczak.
Więc jedzcie kurczaki! Przestańcie odpierdalać!
Jesteśmy idiotami.
Co gorsza, ludzie mają słabą pamięć.
Parę tygodni temu w Mongolii koleś zmarł na dżumę.
Czemu? Bo zjadł świstaka.
Dobrze ci tak! Kurwa!
Wybaczcie, to niemiłe, ale co?
Ufajcie swojemu instynktowi.
Ostatnie parę miesięcy niczego cię nie nauczyło?
Cały świat zatrzymał się, bo jakiś debil zjadł łuskowca,
a ty zjadłeś świstaka.
Może żyjecie gdzieś daleko, bez telewizji i internetu,
ale pomyślcie.
Jeśli mieliście spokój od Frédérica Lopeza,
może świat się zatrzymał.
Zadawajcie właściwe pytania. Obserwujcie.
Niewiarygodne. Ufajcie temu, co widzicie.
Widzieliście seksualnych drapieżników, DSK i Harveya Weinsteina?
Jeśli z taką twarzą regularnie się gzicie, musicie mieć jakąś broń.
Spójrzcie na François Hollande'a.
Kiedy skończył kadencję,
jego wyborcy mówili: „Fakt, był mało aktywny”.
Serio?
Czyli nie jest Batmanem? Często mi się mylą.
Tak! Oceniajcie książkę po okładce.
Wyobraźcie sobie François Hollande'a w zbroi na średniowiecznym polu bitwy.
Ludzie pytaliby, czemu ten kocioł się rusza.
Cholera! Oceniajcie książkę po okładce, to ważne.
Koleżanka powiedziała mi na imprezie…
Byliśmy tam grupą.
„Przez cztery lata mieszkałam z dupkiem”.
„Gdybym zaufała instynktowi, nie byłabym z nim ani dnia”.
Powtarzała: „Co za kretyn”.
Ja na to: „Wyluzuj, prawie zostałem twoim mężem”.
Miłego wieczoru. Jestem Tom Villa.
Gdzie teraz jestem?
GDZIEŚ
To nawet nie jest mapa Paryża!
Którędy na Rue Saint-Denis? Jadę do Le Fridge.
Na rondzie w prawo. W lewo? Dzięki.
Co? Sorki, nie mam zapalniczki.
Do zobaczenia.
Kurwa mać!
Napisy: Jakub Jadowski