Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
At kung tagahanga ka ni P!nk,
maglilibot siya sa UK at Ireland...
Babalik ang kanyang Beautiful Trauma tour.
Cardiff, Glasgow at Liverpool...
Pupunta sa London para sa dalawang malaking pagtatanghal sa Wembley Stadium.
Paparating na ako
Kaya dapat nang magsaya
Paparating na ako
Kaya dapat nang magsaya
Magsaya na ngayong Sabado
Hinihintay ako ng lahat
Pinasasabihan ang lahat ng kaibigan ko
Sasakay kami sa Mercedez Benz ko
Napakaastig ng mga alahas ko
Kaya ko ang kahit na ano
Sige pa!
Paparating na ako kaya dapat nang magsaya
Tama, paparating na ako
Paparating na ako kaya dapat nang magsaya
Itigil ang kotse, at lumabas
Para lang ito sa bituing tulad ko
Paparating na ako kaya dapat nang magsaya...
-Salamat. -Walang anuman.
Kumusta?
-Salamat! -Walang anuman.
20 ARAW BAGO ANG WEMBLEY
Ayos. Narito na tayo.
Magsaya! Magsaya!
-Salamat. -Walang anuman.
Halika rito.
Napakaastig, ano?
Maganda ba?
Hindi!
Sige na. Isuot mo.
-Huwag kang makulit. -Tingnan ninyo ito.
Champagne! Magsaya tayo.
'Di ka ba nasasabik magtatanghal ako rito sa Europe?
AT SI P!NK
-Gusto kong oo ang sabihin mo. -Hindi!
-Kung papayagan kitang mag-roller skate? -"Roller skate"?
-Sa entablado. -"Sa entablado"?
-Gagawin mo ba? -Hindi.
-Sa tutu mo na ginawa natin? -Hindi.
Bakit hindi?
Nagtatanghal na ako sa entablado.
Pero pwede kang kumanta sa isang totoong mikropono.
Sa isang totoong...
Baka magka-record deal ka.
Ayaw ko noon.
Baka tama ka. Cheers.
-Kumusta? -Kumusta ang lahat?
Narito tayo.
Kumusta ka na?
-Ako rin! -Halika.
Kumusta kayong lahat?
Talagang maliit.
Diyos ko.
Gusto kong makasamang maglakbay ang mga anak ko,
tulad ng kagustuhan kong magtanghal.
-Kasama kami. -Bakit?
-Pwede kang maglaro pagbalik. -Ayaw ko...
Maraming rason kung bakit di ito ginagawa ng mga nanay.
Alam kong mas madali ito sa mga tatay,
dahil normal sa kanilang umalis at 'di na lumingon pa.
-Ibibigay kita kay Mama, ha? -Astig!
Hindi magagawa ng isang nanay na iwan ang mga anak niya
nang hindi sila iniisip segu-segundo at minu-minuto,
at hindi mag-aalala sa puntong hindi ka na makatulog.
Para sa maraming nanay,
kapag naging nanay na sila, hindi na sila nagtu-tour.
Dahil 'di mo maiisip na magagawa mo pareho.
Tanging mairarason ko lang sa pagdadala sa pamilya ko
sa buong mundo ay makagagawa kami ng mga alaala nang magkasama.
Gusto kong maging sulit.
Gusto kong maging perpekto ang tour para sa bawat isang
papasok nang may dalang tiket.
Pwedeng medium?
Oo, pwede.
Gusto ko ring maging perpekto sa isip ng mga anak ko.
At pinagsisikapan ko ito.
Heto na. Heto na.
Parang 18 buhay na ang nakalipas.
Kumusta.
Ginusto ko ba ito? Oo, talagang-talaga.
Naisip ko bang kaya ko? Oo.
Pinirmahan mo na ang buhay na ito bago mo pa marating.
Pinipili mo ang magulang mo, mga balakid,
mga leksyong kailangan mong matutunan,
pero siyempre, gusto ko lang ding malagpasan ang bawat araw.
Noong unang tapak ko sa entablado, 'di nakasasabik.
Kakahiwalay lang ng mga magulang ko, at ipinagmaneho ako ng tatay ko,
at naaalala ko pa iyon.
Gusto kong yakapin ang munting bata 'yon.
at ipaalam sa kanyang magiging okey din ang lahat.
Di mo na ko masasaktan
Nakaalis na ako
'Di ko akalaing magagawa ko
'Di mo na ako mapaiiyak
May kapangyarihan ka noon
Lagi niyang sinasabi noon,
"Ibalik mo ang isip, 'wag kang mag-alala,
at ipakita ang mayroon ka."
Balik sa pwesto niyo, pakiusap!
-Wills, kilos, pakiusap. -Papunta saan?
Kahit saan sa labas ng may tape.
Diretso, mga bago muna.
-Oo. -Para lang makuha...
Lakaran mo lang.
Madarama mo ang espasyo, kaya 'di unang beses mo.
-Pare-parehas. -Oo.
Ilawan, aranya, ang travellator.
Galing lang sa magkakaibang runway,
pero ang eskala ay mukhang maganda para sa bagong entablado.
Pero 'di ako pupunta malapit kay Justine?
-Mas pansahig ang lebel. -Magiging malayo siya.
'Di sila magiging masyadong malapit.
Okey. Unang akto, ikalawa at ikatlo, tapos na.
-Oo. -Bale nasa katawan ko na.
Oo.
May ekstrang damit pang-Bob Mackie ba rito?
Meron din kami ng ginawa ni Tony para sa BRITs.
-Meron kami niyan. -Sige.
Pwede niyang isawsaw lang buong gabi at gawing mas pula.
Kung hindi, pupunta ako sa Red Light District para maghanap ng damit.
Okey, 'yun na.
Okey.
-Magsabi tayo ng "Magandang umaga!" -Magandang umaga!
Pag may malusog na balakang ka lang.
Oo nga.
Mga salita nila, napupunta sa binging mga tainga
Walang magandang dulot ang pag-aayos
Paano mo papalitan ang lahat ng mga taong ito?
Uy! Sige!
Ngayon, wala ka na at di na babalik
Kumusta, Jamesey! Kumusta ka? Narito ang lahat.
Okey.
Pwede ba akong magsabi ng hi? Hello? Hi...
Sige na.
'Wag mo kong madaliin 'Wag mo kong galitin
'Wag mo kong madaliin
Kaibigan, apir!
Uy, kaibigan!
Ayaw mo nito?
Ayoko.
-Okey. Ayaw, salamat? -Ayaw.
Ayaw, salamat? Pakisabi nga, "Ayaw, salamat"?
-Ayaw, salamat. -Salamat.
May maluluwag na braso din.
Ikaw. Tatlo, apat, lima, anim, pito.
Tingin ko'y sobra na Tingin ko'y sobra na ang pag-iisip ko
Ito na yata 'yun para sa 'tin Halikan mo ako sa huling pagkakataon
Wala akong malalabasang pinto.
Ang iba'y lumalabas at nagtatrabaho,
at iniiwan ang pambahay sa bahay, at lumalabas sila't nagtatrabaho.
Wala akong nilabasang pinto.
Lahat ay iisa na lang.
At iyan ay maganda at nakatutuwa.
Paano natin malalaman na lahat ay kontrolado?
Paano ang tayo?
Totoo 'yun.
Nasisante ka dahil diyan sa pag-eensayo sa Madonna!
Tingin ko. Dinig ko. Okey...
Nag-aalab tayo noon
Abutin mo ang mga nota. Dapat mong maabot ang mga nota.
Tila masyado tayong nag-alab, nasunog tayo
Nagpahabol ako 'Di ako ganoon kagiliw
Aking pag-ibig, aking droga, tayo'y wasak
Kanta!
Pagkat kaytagal natin sa paglalakbay, 'di nila tayo makita
Sino'ng mamamatay upang ipaalala sa atin
Na tila bulag natin itong pinili Ngayon ay gagambalain ko ang hotel pagkat
Nitong mahihirap sa sandali, lagi silang nariyan
Kagabi, baka nawasak ko na naman
Ilang araw na tila 'di ako humihinga
At pagkatapos ng tayog, lumisan ang pag-ibig natin
Ikaw 'yun Oo, makakaya ko
Bangungot na nagwakas Wala nang natira
Wala na, wala na Wala na, ikaw lang
Aking perpektong pagdarahop
Kaygandang troma
Nagda-diary ako araw-araw noong buntis ako,
at sa unang taon ng buhay ni Willow.
Sinulatan ko si Willow sa lahat ng okasyon.
Sinulatan ko siya noong ipinanganak siya.
Sinulatan ko siya noong unang araw niya sa kindergarten.
Bawat kaarawan. At ginawa kong libro.
Isang araw, ibibigay ko 'yun sa kanya.
Interesante 'pag bata ka, tama?
Tingin mo'y Diyos ang magulang mo. Sila ang una mong idolo.
At 'di sila mga tao, mga magulang sila.
Perpektong mga magulang. Dapat maging perpekto sila.
At ang tanging layunin nila ay ang mahalin ka sa perpektong paraan.
At 'yong pagbagsak mo, anuman ang edad mo...
Unang pagkawasak ng puso mo.
Napagtantong tao pala ang mga magulang mo
na may sariling buhay, pagkakasala at pagkakamali.
At 'di ka nila maiibig nang perpekto. Ni 'di nila maibig ang sarili.
At pagdadaanan nila ang hirap nang mga sampung taon.
At magiging magulang ka nila.
At mapagtatanto mong, parang, "Ganito ka ba noon pa?
Kaya ba ako ganito mag-isip?"
'Di iyan mararamdaman ni Willow sa akin.
-Gusto ko ng lambing. -Willow?
Ano?
Maglambingan tayo. Sasamahan mo ba ako ngayon, kaibigan?
Kailangan ko nang maligo at kailangan mo nang kumain,
para mapalitan ko ang suot mo.
Para makasama ka sa akin.
Malapit na ang pag-eensayo, kaya...
Kumain na ang lahat.
Kain na. Subukan mo ito, Jameson.
Kumain ka ng prutas. Sige na, kumain ka na ng prutas.
Hindi!
Kahel ito. Masarap. Tingnan mo. Subukan mo na.
Jameson, uy...
Uy, tingnan mo ako.
Sumama ka sa 'kin. Kailangan mong maghanda.
At alam kong ayaw mo ng minamadali.
-Nakikinig ka ba sa 'kin? -Opo.
Okey, sige na.
-Ayaw... -Sige na.
Epektibo ako.
Gaano kagaling 'yan? Galing, tama? Pakisabihan si Willow na magbihis.
Magbihis na!
Willow, magbihis ka na.
Masyadong malaki 'yan.
Masyadong malaki? Okey.
-Handa ka na ba? -Opo!
-Handa ka na sa pinakahihintay araw? -Opo.
Ayos!
Gusto mong dalhin 'yan? Okey. Tara na.
Basta makabalik 'yan sa bahay.
Kumuha ka ng panlamig. Kita tayo mamaya.
-Paalam. -Mahal kita.
Mahal kita.
Mamaya! Kita tayo mamaya. Walang apir?
-Salamat. -Oo, kaibigan.
Handa na? Handa na ba ang lahat?
-Oo. -Okey.
-Iwan mo na lang. 'Wag nang ipilit. -Bakit?
-Kailangang maghilom. -Bakit?
-Pagpapagaling 'yan ng katawan sa sarili. -Bakit?
-Dahil malakas ka. -Bakit?
-At isang milagro ang katawan. -Bakit?
-At matatag. -Bakit?
-Kaya mo sabihing "matatag"? -Hindi!
-Kaya mo. -Hindi, Mama!
-Subukan mo. Sabihin mo, "matatag." -'Di ko kaya!
-Sabihim mo, "matatag." -'Di ko kaya, Mama!
Okey. Sabihin mo, "ma."
"Ma."
-Ta. -"Ta."
-Tag. -"Tag."
Okey! Nagawa mo.
Sabihin mo, "matatag."
Matatag.
Tingin mo? Malaki ba para sa 'yo?
Oo.
Alam mo bang dadating ang mga ito para lang makita ka?
Nasa bar ako kagabi kasama ni Jon Bon Jovi,
at pinayuhan niya ako ukol sa mga istadyum.
Sabi niya, "Lahat ay nakatingin sa mata mo gamit ang iskrin."
Ang layo!
Kasama ka nila dahil... Napakasikat mo.
Bale kung makakokonekta ka sa mga makakakita,
sa mga nasa harap,
lahat sa likod ay magkakaroon ng kaparehong danas sa pamamagitan nila.
'Di mo mahahawakan ang sinuman, mahirap.
Walang magpapanik
Tila tumatanglaw ka...
-Kilala ako nito. -Di ikaw!
Ginawa ko ang buong entablado. Hindi.
-Okey. Maghanda na. -Sige.
'Wag mo kong madaliin
Ang hirap talaga kantahin nito at gawin ang mga iyan.
Ay, 'wag mo akong madaliin
Magsimula tayo ulit. Pwede ba 'yun?
Magkaiba ang pagkanta at pagsayaw.
At mahirap talaga 'yan. Baka 'di ko...
'Wag mo subukang magmadali...
Subukan ulit natin.
Sa lahat ng mga taong ito
Lumisan ka na at itinapon ang pinakakailangan mo
Kailangan ko ng mga dram dito.
'Wag mo akong madaliin.
Wala akong marinig.
'Wag mo akong madaliin
'Wag mo akong galitin
'Wag mo akong madaliin
Bale koreograpiya dito matapos ang pinakanakakabaliw na sayaw...
Tama.
At 'pag merong mahirap na bahagi ay parang... Nakakabaliw.
Kumanta ka lang.
'Pag tapos na ko kay Jenny, maglalakad-lakad ako.
-Lakad pababa. -Dapat mas bagalan nila.
Kailangan kong bagalan.
Ibigay lahat ng pag-ibig ko hanggang maubos pasensya ko
Ay, 'wag mong subukang madaliin ako
Interesanteng linya bilang batang babae, ang pagiging amo,
para respetuhin at 'di maging pang-"Kita tayo sa Martes"
para respetuhin ka ng mga tao.
Kailangan mo lang maging halimbawa. Magsipag ka lang
at bigyan ng mataas na standard ang sarili at susunod ang iba.
'Wag mo kong madaliin
Dahil wala nang mabuting dulot ang paghingi ng tawad ngayon
Mga salita mo, napupunta sa mga binging tainga
At wala nang mabuting dulot ang ayusin pa
Paano mo nagawang ipagpalit ang mga nagdaang taon?
Ngayon ay lumisan ka at 'di na babalik
Ang pinakakailangan mo
Puta, pakiusap, 'wag mo kong madaliin
'Wag mo akong madaliin
'Wag mo akong galitin
'Wag mo akong madaliin
'Wag mo akong galitin
'Wag mo akong madaliin
Salamat.
-Okey! -Okey na okey, kaibigan.
-Ang galing. -Pinanood mo ako?
-Oo. -Nagustuhan mo?
Gusto mo ang panonood niyon?
-Marami tayong pag-uusapan. -Ayos.
Parang wala ako sa sariling katawan. Kita tayo sa hotel.
Alam mo, kung manonood din ako, bumili ng tiket,
at nagbayad ako ng paradahan at pagkain
at dumiretso na rito at pinanood ang pagtatanghal,
madidismaya ako.
Grabe ka sa sarili mo. Mahusay ang pagtatanghal mo.
Bilib ang mga tao.
Ano'ng pakiramdam sa kinaupuan mo?
Nababaliw ang mga tao.
'Di ba parang ang layo mo sa akin?
Hindi. Ramdam na ramdam ko, ha?
Nagdagdag kami ng 85,000 metro kwadrado ng entablado sa parehong oras.
-Sabik kaming magdoble-trabaho. -Bale magmamadali kayo.
...sa parehong oras, imposible 'yan.
Oo.
'Di ako makahinga hanggang sa makarating sa "Ninety Days."
-Kuha ko. -Mama?
Bakit, anak?
Bakit mo ako kinuhanan ng hininga?
Bakit ano?
Bakit mo ako kinuhanan ng hininga, Mama?
-Kinuhanan kita? -Opo.
-Kinuhanan ba kita ng hininga? -Opo.
Kailan? Kinuhanan kita ng isang hininga?
-Dalawa! -Kinuhanan kita ng dalawang hininga?
-Opo. -Kailan ko kinuha ang mga hininga mo?
Kinuha ko ang hininga mo? Kuha ko na. Sinasabi niyang gusto niya ng palabas.
Hindi...
-Pwedeng pahalik? -Pwedeng pahingi ng ketsap?
Tingnan ko kung meron.
-Salamat. -Ano'ng kailangan mo?
Saan nagpunta si Roger at Baz?
Nag-uusap ba sila kung paano ako aatakihin?
Dito na kami. Hinihintay ka lang namin.
Tara na.
Walang gaya ng luma at basang kork.
Okey. Pwede na kong dumiretso sa mahirap?
Sige.
'Di ko alam na 'di magiging konektado ang tatlong iyon.
-Apat na ulit na 'di ko marinig. -Okey.
Anim na beses ang laki ng temo,
kung ipapasok nila, baka mas okey tingnan.
'Di okey ang "Revenge."
Pwede bang ipadala kay Eminem ang malaking blow-up doll?
Tingin ko, magugustuhan niya. Ang bestidang "Try?"
Sinasabi mong...
Sabi mo, iyon ang gusto ng mga tao.
Sabi ni Stephanie, "Pang-aabusong sekswal 'yan."
'Di iyan ang sinabi ko. Sabi ko, seksi iyan.
-'Di okey ang itim na panlamig na katad? -Masyadong agaw-atensiyon...
-Pero walang may gustong makita ito. -Hindi.
-Hindi, iyan ang gusto ng mga tao. -Naku!
Iyan ang gusto nila.
-Tuwing lalabas ako? -Oo...
Kailangan kong takbuhin ang rampa.
Kailangan kong tumakbo pababa at pabalik ng hagdan.
At balik ulit.
Alam mo sa isip mo ang mga kantang...
Buong palabas 'yon.
'Di ako makatatakbo ng ganyan kabilis sa loob ng dalawang oras.
Okey.
At kung 'di kaya, kailangan baguhin ang buong palabas.
Nauunawaan kita...
Pwede ba nating pagdugtungin ang mga entablado para walang problema?
Sinubukan namin. Baka magkaproblema tayo kay Wembley.
Kakausapin ko si Sid.
Kailangan ko ng panulat. Pwede ba 'to?
Heto. Rumampa pababa. Rampa rito at pababa.
-Mas mababa? -Tatlong talampakan.
Para may matatakbuhan ako pababa at pataas.
'Pag konektado sila, mahahanap ko ang timing ko.
Mahahanap ko ang mga espasyong kailangan ko.
'Di ko lang alam kung magugustuhan 'yan ni Wembley. Ubos ang tiket.
Maaayos ko ito
bukas ng umaga at ipapasa ko para sa pag-apruba.
-Sige, pakiusap. -Sige. Gagawin ko.
Sabihin mong mamamatay ang mang-aawit.
'Di ako makapapanatili sa suporta ng buhay mo
May kakulangan
'Di ako makapapanatili sa morpina mo
Dahil nangangati ako roon
Sabi ko, tinawag ko ang nars Pero medyo salbahe siya
Tingin ko, makalalabas ako rito, kung saan ko kaya
Takbo
Takbo sa bilis na kaya ko
Sa gitna ng kawalan
Sa gitna ng mga labis kong takot
At talaga, tila ka pildoras Sa halip na gawin akong maayos
Gusto mo pang magkasakit ako
PAHINGI NG AUTOGRAPH
Pinatatakbo mo ako
Sa bilis na kaya ko
Sa gitna ng kawalan
Sa gitna ng mga labis kong takot
At talaga, tila ka pildoras
Sa halip na gawin akong maayos
'Di ako makapapanatili sa suporta ng buhay mo
'Di ako makapapanatili sa morpina mo
Ito ang itsura ng langit ko. Magdagdag lang ng keso.
Masarap na piraso ng langit 'yan.
Tama!
Maligayang bati, mahal na Tracy
Maligayang bati
Mahal ko kayong lahat! Mahal ko kayo!
Hindi!
15 ARAW PA-WEMBLEY
Saan ka pupunta?
-Perpekto. -Sige.
Tanggal ang sapatos at punta sa Biomat.
-Bakit? -Kailangan niyo ng Zen.
Hindi.
Heto na siya!
Gusto ko ang trumpeta ni Willow.
Gusto mo matuto nito?
Opo.
Okey, handa ka na?
'Di gumagana. Gusto mong subukan?
Hindi, 'wag mong...
Meron akong gaya nito...
-Gumagaling ako, tama? -Hindi.
Tama!
Galing. Ang lakas. Malapit na.
Hindi!
Dapat ba nating kanselahin ang tour?
Hindi.
'Di ako pupunta.
Ibig kong sabihin, siguro. Sige.
Gusto mong kanselahin ang tour?
Talaga.
Hindi. Gusto ko lang pumunta sa summer camp at magkabahay.
Mahal kita.
Gusto mo ng summer camp at bahay. Pero 'di pwede.
-Opo. -Dahil nasa tour si Mama.
-Opo. -At malungkot ka--
-Sa maling oras. -At malungkot ka dahil doon.
-Opo. -Pasensya na.
Gusto mong umuwi ng isang linggo?
-Isa? -At pumunta sa camp?
-Oo. -Kailan?
Bukas.
Hindi, gusto ko sa London. Pagkatapos, sige. Sige.
Okey. Tatanungin ko si Papa.
Pero dapat akong bumalik, okey?
Hindi. Pag nag-tour ka, doon ka na habambuhay.
Oo, ganoon nga.
'Pag umalis ka, 'di ka na nila pababalikin.
'Wag nating gawin. Salamat.
Siyempre. Anong, "Pwede ba kong bumalik?"
Kung gusto mong umuwi ng isang linggo, umuwi ka.
Mami-miss mo ako at ang amoy ko.
Pero makakalimutan mo rin.
Makakasama mo ang mga kaibigan mo sa summer camp...
-Makakapunta ako sa summer camp? -Oo...
Sa Lunes.
Oo. Isasali kita.
Okey.
Okey. 'Di na ako iiyak. Iiyak ka.
Hindi, iiyak ka. Nakikita ko.
-'Di ako iiyak... -Iiyak ka.
-Hindi. -Iiyak ka.
Ayaw kong pag-usapan ito.
Nasaan ang isa pang tabo, Papa?
Anong isa pang tabo?
Sa susunod, 'wag ka nang magsasaboy...
'Di ka nakikinig maigi.
-Naiintindihan mo? -Hindi po.
Naiintindihan mo?
Talaga?
Okey.
Kailangan seryosohin mo ang mga parusa mo.
Gusto ko nang umalis.
Teka, 'di ka pa tapos.
Naiinis ako sa 'yo.
-Pasensya na, Mama. -Pasensya saan?
Dahil natamaan kita.
-'Di mo ako natamaan. -Bakit?
Ano ang totoo mong ginawa?
Ano?
Makinig ka. Tingnan mo ako.
Naiinis ako sa 'yo...
Alam mo ano'ng gustung gusto ko? Sabi ng lahat lagi,
"Mahal ko si P!nk dahil 'di siya tumatanggap... ng anumang kalokohan.
Kalokohan ang agahan ko.
Aling kamay?
Tumingin ka sa pader. Diyos ko. Dito.
Ayan. Ito na.
Malapit na ang oras sa pagtulog. Nakapagsuklay ka na?
'Di pa. Gumamit ka ng kondisyoner? Oo, ha?
Tumingala ka, pwede? Salamat.
-Mahal kita. -Mahal kita.
-Gandang gabi. -Gandang gabi.
Willow? Ipasok mo ang retainer mo at iwan. Naipasok mo na?
-Opo. -Patingin. Magaling.
-Magandang gabi. -Mahal kita. Gandang gabi.
Mga kwento ng walang katapusang puso
Isinumpa ang tangang may gusto
'Di natin mababago ang sarili
Isang halik mula sa pagpatay
'Wag mong sasabihin, 'wag mong sasabihin
'Wag mong sabihin, 'wag mong sabihin
Isang paghinga, wawasakin ko
-Itikom mo ang bibig mo't takbuhin ako... -Gaya ng ilog
Itikom mo ang bibig mo, tumayo ka't humayo
Gagawin akong makasalanan ng banal na mga kamay?
Gaya ng ilog
-Itikom mo ang bibig mo't takbuhin ako... -Gaya ng ilog
Lunukin mo ang pag-ibig na ito hanggang malanta ang mga ugat
Isang paghinga pa bago malanta ang mga luha
Gaya ng ilog
Itikom mo ang bibig mo't takbuhin ako gaya ng ilog
Dito ako susulpot!
Masaya si Papa.
Masaya si Papa. Tiyak na masaya si Papa.
Nasa bisikleta tayo. Tingin mo, masaya si Willow?
Oo.
Bulaklak. At tubig. Mga tahanang bangka.
Hindi, tingin ko...
Saan naipit ang paa niya?
Itong dalawa rito.
-Salamat! -Heto na.
-Salamat! -Mga turista...
Salamat!
Okey?
Oo, okey 'yan. Siya ang tagatago.
-Siya'ng tagatago. -Ni 'di ko nakita.
Sa parehong pagkakataon.
Pwede ko ba kayong kunan ng larawan?
Nanood kami ng palabas mo.
-Talaga? -Mahusay na palabas.
-Totoo. -Salamat.
Oo.
Ang kyut mo.
-Nakita ka namin. Paalam. -Salamat.
Ang astig nila tingnan. Bakit 'di ganyan ang isuot natin?
Ano?
Ternong suot.
Terno kami. Pareho kaming nakaitim.
-Ay! Pahingi ng kaunti! -Kumusta...
Kita mo. Ni 'di natin pinlano 'yan.
Mama, manood ka!
Nanonood ako.
Anak ng kaluluwa ko si Willow
Konektado kami sa malalim at espiritwal na lebel.
Siya ang lalaki ko. Alam niya ang biro. Napakatalino niya. Napakatalas ng isip.
Kilala niya ang sarili niya, astig. Ganoon siya noon pa.
Wala siyang pakialam kung ano'ng ginagawa ng iba.
Lalo na sa mga kaedad niya.
Tingnan mo si Willow.
Wala siyang pakialam.
12 ARAW PA-WEMBLEY
Wala siyang takot.
Pero internal siya sa mga nadarama, na ikinatatakot ko.
At 'di ko nauunawaan, at tumatahimik siya minsan at ako'y...
Sige, Willow!
Ayan, bukas na ang mga pinto!
Oras na para bumaba.
Palabas ko!
Nakagagaling siyang panooring rumampa sa mundo
mabangis at malaya at walang armor at walang pagkawasak ng puso.
Walang nagturo sa kanya ng pagkatao't gawi o nagwasak sa espirito o puso niya.
May pagkabulag siya, kaya napapagkamalan niya ang daliri ko...
o baka kailangan niya ng salamin.
Ay, Carlos. 'Di mo naabutan.
Mahusay.
Kailangan kong manalig sa uyam at lakas
at sa pagkawirdo
na naipagdiwang na natin ang buong buhay niya.
Sa tingin ko'y di siya basta-basta makikiayon.
At tingin ko'y di niya iisipin ang iniisip ng ibang tao,
dahil alam niya kung gaano kaliit o kalaki ang mundo,
at may mga taong parang mga batang tatakbo
at gagawin ang gusto nila.
Sasama sa mga taong gusto nila.
Sabi ni Willow kagabi, dama niyang di siya nakikita 'pag nasa paligid si Jameson.
Nawasak ang puso ko.
Mas marami ang atensiyon sa dalawang taon kaysa sa walo.
Ganoon talaga.
Sa huli, ang mga dalawang taong gulang ay mga baliw na kailangan ng tulong.
At makasarili sila,
at tama lang na ganyan sila.
At 'di nakatutulong 'pag lalo pang humihingi si Jameson ng atensiyon.
At 'di ganyan si Willow noong edad na iyan.
Ayaw niya ng atensiyon. Nahihiya siyang manghingi nito.
Sa loob ng lima at kalahating taon, siya lang at ako.
At ang pagdating niya'y parang mabilis na pag-alis sa Band-Aid.
At mas lalong parang pag-alis ng biyas.
Mahirap para sa kanya. Kailanman 'di naging madali para sa kanya.
Pero paano kung wala siya niyan, ano'ng irereklamo niya?
Sinabi ko sa kanya, parang,
"Ang nanay mo ay tagapagtanghal na nag-aalis ng oksiheno sa kwarto.
At ayan ang kapatid mo, ang maliit na bersiyon ng ako."
Sabi ko, "Paano ka naman 'di makikita?"
Ano'ng gusto mong sabihin?
Masaya ka ba?
Opo. Masaya ako.
Si Jameson ay naglalakad, humihinga,
maluwag na turnilyo.
At kasingtindi ng tuon niya sa galit niya ang tuon niya sa saya niya.
Para rin siyang ako, pero may dala siyang takot sa akin.
Okey.
Tapos ang isa. Mukhang alam nila ang ginagawa nila.
Pagpalain ka ng Diyos!
Ano'ng nangyari?
Bumahing siya sa pader.
-Ay, naku... -Mommy...
Patingin. Tingin sa baba.
Oo. Baliw sila. Siraulo ang buong pamilya ko.
Ako ang normal.
Takbo, takbo
Mapatatakbo natin sila, takbo, takbo
Takbo, takbo
Mapatatakbo natin sila, takbo, takbo
Uy, gaya ng apoy...
Kung mapaliliwanag ko lang ang mundo kahit isang araw
Panoorin ang kabaliwang ito...
Walang may kayang...
Maging tila...
Malaya akong tatakbo Maglalaho ako 'pag hinanap nila
Sisipain ko ang bubong, ano sasabihin mo?
Walang may kayang maging tila ako
Tila...
Takbo, takbo, takbo
Makukuha natin sila
Takbo, takbo, takbo
Tingnan mo napapatakbo ko sila
Dahil wala pang nakagagawa Tingin niyo'y 'di ko kaya
Pero napagdaanan ko, nagawa ko Imposible? Pakiusap
Manood kayo, kayang-kaya ko Kailangan lang maniwala
Tara, samahan ako
Ay, ano'ng gagawin mo?
Sa ikalimang handa ko pangkaarawan na 'di nangyari...
Taong naghiwalay din ang mga magulang ko.
Mahirap na taon 'yun. Kaya siguro sila naghiwalay.
Nagdekorasyon kami ng nanay ko buong araw, naglagay ng streamers sa pader.
At binigyan niya ako ng pang-ER na papel na mapagsusulatan ng mga pangdoktor.
At naglagay kami ng cheese puffs, at walang dumating.
Walang dumating. Parang may sabwatan...
-na di ko alam o... -Talaga?
'Di ako tinatanggap ninuman.
Pero ang nanay ko, desperadang pasayahin ang araw, ay sumayaw kasama ko.
At kinain namin lahat ng cheese puffs at nagsulat ako ng mga pangdoktor.
Bilang nakatatatanda na, naaalala ko ang araw na iyon
na isa sa mga paboritong araw ko.
Hiling ko'y marating
Magbalik sa paglalaro ng Barbies sa aking kwarto
'Di nila sinabi
Na mabilis kang tatanda
Na mabilis magbabago ang mga bagay
At narito na ako at ang gusto ko na lang gawin
ay ang magbalik sa paglalaro ng Barbies sa aking kwarto
Nars sa ER ang nanay ko't walang katuwang noong siyam ako.
Sinusubukan ko noon makapasok sa Broadway, nag-aaral kumanta,
at nag-iipon siya
at magbibihis kami at luluwas kami sa siyudad.
Manonood kami ng Off-Broadway na pagtatanghal.
Pupunta kami sa La Cage aux Folles at The Phantom of the Opera at Les Mis
at maghahapunan ng masasarap at kahit kulang ang suweldo niya.
At bahagi ng nagagawa natin sa entablado ay dahil nag-ipon ang nanay ko
para makanood ako ng Phantom of the Opera.
Sinuportahan talaga ng magulang ko ang mga hilig ko. Pagkanta, oo sila.
Paghimnastiko, okey sa kanila.
Itinuro nila ang pagtatrabaho para sa isang bagay,
at ang mag-aral at mag-ensayo.
Naging himnastiko ako. Nag-ehersisyo ako, limang araw, tig-walong oras.
'Di ako nakakapasok. Walang summer camp.
Himnastiko lagi.
Nanood ako ng konsiyerto ni Cher at nakita ko ang lahat sa likod nito.
At lahat ng mga akrobatikong masayang-masaya sa buhay.
Naniniwala ka sa buhay matapos ang pag-ibig?
At naisip ko, "Kaya ko ba 'yan?
Dahil mukhang masaya. At wala pang gumagawa nito."
Nakipagkita ako kay Dre, nagtanong, "Ba't di ito magawa ng mang-aawit?"
Sabi niya, "Diaphragm ang gamit mo para makakanta
at gamit ko ang diaphragm para pumihit."
At gusto ko ng pagsubok.
Bale nagpunta ako sa jungle gym at naglambitin pababa at pataas
at sinuntok niya ako sa tiyan
at sinabihang kumanta na.
Dito galing ang matatamis na panaginip Ba't di ako sasang-ayon?
Mas mahirap palang tumayo roon,
kaysa sa maglambitin at umikot 30 milya kada oras.
Simulan na ang kasiyahang ito...
Mas mahusay ako pag nakalambitin.
Manood!
Naging gawi ko.
Gusto nilang kumanta rin ako.
May asthma ako. Malinaw tayo dun, tama?
May asthma ako.
Akala ko si Harry Potter.
Pagpalain ka ng Diyos.
Kukuha ako ng bidyo.
10 ARAW PA-WEMBLEY
-"Hart?" H-A-R-T? -"E" sa huli.
Sabihin mo lang...
Kumusta, narito ba si Dr. Gordon ngayon?
Biglang nagka-104 na temperatura si Willow.
'Di ko alam ang gagawin. Walang umeepekto.
-Pwedeng magtanong? -Sige.
Nang binigyan kita kagabi ng Children's NyQuil, nakatulong sa ubo mo?
Ewan. Tulog ako.
Okey. Gaano katagal na siyang nakapag-Tylenol?
Dahil sa tingin ko'y tumatalab na.
Ayos. Kalahating oras na.
Oo, wala ka nang lagnat.
'Pag 'di ka pa gumaling,
ilalagay ka muna namin sa toldang gawa sa plastik.
-Parang E.T. -Bahagi siya nito.
Bakit?
Para 'di ka makahawa sa iba.
Sinusubukan kong 'di mahawa.
May halusinasyon ka ba o nakikitang mga wirdong bagay?
-Wala. -Wala? Okey. Mabuti.
-May nakikita akong TV. -Ayos 'yan.
Sinasadya mo ba ito?
Para makanood ka ng mga pelikula sa upuan?
-Hindi po. -Okey.
Okey. Mag-iisprey ako ng Thieves oil.
Tara na. Sa sunod na siyudad. Handa ka na, Willow?
Matindi ang pangangailangan niya 'pag may sakit.
At nanay niya ako. Gusto ko siyang alagaan.
At 'pag nagkasakit ako, lagot ako.
Pinapainit lang kita. Nilalamig ka ba?
Papa! Ililigtas kita.
Ililigtas mo ako?
8 ARAW PA-WEMBLEY
Salamat.
Okey ka na? Sigurado ka?
Sa tingin ko'y si Carrie at ako'y 'di... Tila walang nakauunawa sa amin
kung ano ang nakapagpapatuloy sa relasyon namin.
Parang pagkakauntog sa pader.
Ang nakatatawa, matapos ang 19 taon, ngayon, ngayon mismo,
ngayon lang ako naging ganito kasayang makasama ang isang tao.
Ayan!
Nang una kaming magdeyt sa napakamurang edad,
iyon ang pinakamagandang leksiyong natutunan ko.
Kaya kong maging malaking isda,
pero naglalakad ako sa pulang karpet, pag kilala nila ako,
sinira nila ang ngalan ko.
At tinatawag akong Corey at Casey.
At, ay, naku. Mas malaki ang mundo roon kaysa sa mundo ng mga bisikleta.
Tingin ko rin, para sa iyo,
tila ka bituin sa sarili mong mundo.
At para sumali, lalo na bilang lalaki, sumusuporta sa babae sa kanyang tour...
Nakamamanghang kaya mo akong suportahan nang ganyan.
Kung ibang taong kailangan ng pagpapataas sa sarili,
tingin ko'y 'di magtatagal.
May ekstra pang lugar para sa pangangailangan.
Pero mga kailangang-kailangan lang ang dala ko.
Dati ay 24 maleta ang dala ko.
Pero para ganoon pa rin ang numero, sa mga anak ko dapat ang iba.
Kaya kailangan ko magbawas.
Uy, baby?
Bakit? Ipinapakita ko kung paano ako nagbawas.
-Saan? -Sa maleta ko.
-Naku. -Dati ay 24 maleta ang dinadala ko.
-Ilan na ngayon? -Labingpito.
Labimpito. Tanungin mo si Stephanie.
Okey. Ipinagmamalaki kita. Mahusay.
Umalis ako... pitong maleta para sa mga bata.
Mahusay. Oo.
At isa, dalawa... Para sa lalaki, ang dami mong bag.
Dalawa. Dalawa ang bag ko.
Tatlo.
At mga damit pa ring 2.5 taon ko nang ginagamit.
'Di iyan akin, pero nakita ko.
Paano kung kailangan mo ng sumbrero ng 2:00 a.m.?
-Uy. -Hihilahin ka ng Papa sa bukong-bukong mo.
-Patawad, bukong-bukong. -Tara na.
-Lulod ko 'yan! -Di ko kasalanan!
Gusto kong gawin 'yan, iyan!
Sige. Gusto mong maihagis minsan?
-Opo. -Doon ka sa mga unan.
Interesante ang mga relasyon. Walang perpektong relasyon.
Interesante ang mga pamilya.
Pero ang saya sa pagiging magulang ay ang makita siyang maging magulang.
Dito. Isa 'yan.
Dalawa. Isa pa.
Tapos oras na ng pagtulog, okey? Okey?
Alam kong magiging mabuting ama siya. Dahil may mabuti siyang ama.
Sige na...
Pero mas mahusay siya kaysa sa inasahan ko.
Napakahaba ng pasensiya niya,
kung hindi, paano kami tumatagal nang ganito?
Hindi.
Dinadala niya si Jameson sa maling direksiyon.
'Di ligtas. 'Di mahusay.
Sinasaktan niya ang pakiramdam ni Willow araw-araw.
Pero mahusay siyang ama, 'di siya nagbago.
At lagi siyang nariyan. Lagi siyang umooo.
Gaya ng pag pagod ako at ayokong kumilos.
'Pag ayoko maglaro sa dumi o sa mga trak.
Lagi siyang, "Anumang naisin mo, kasama mo ako.
Gusto kong maging ganoon.
Narito na ko. Tara na." At napakalambing.
Mahal kita.
-Matulog ka nang mahimbing. -Tatabihan mo ko?
Tatabihan kita. Siyempre.
Pasok sa kulungan mo.
Gusto ko talagang maging batang ama, kung tutuusin.
Sa totoo, baka nawala na ako,
ang malas niyon.
May bahagi ko...
Gaya, si Willow... Ang huling paligsahan ko, isang taon si Willow.
Kaya 'di niya maalalang sumali ako sa paligsahan.
At lumang mga bidyo lang ang mapapanood ni Jameson.
Hindi!
'Di ako makapaniwala. Nagawa ni Carey Hart ang di inaasahan!
Sana may anumang makapagpapaalala sa kanila,
gaya ng nararanasan nila kasama si Alecia.
Alam mo 'yun, ang mag-tour, at makita ang ginagawa ng Mama.
Sana meron ako niyon. Samantala,
masaya akong nakakasama ko sila nang madalas.
Dahil sampung taon ang nakararaan, 'di ko kaya.
Nakatira kami sa nakamamanghang bukid. 'Di ko ito naranasan noon.
Para maranasan ng mga batang makasakay sa MBX...
Nagmomotorsiklo kami.
Sa taglamig magsisimula si Jameson.
At masayang magpatuloy ang ganito
at ipasa sa kanila ang sulo't mas lalong ipakilala ang BMX.
At alam mo 'yun, ang lumabas at magsaya sa trak
at makita si Willow na makatalon,
at makita ang interes din Jameson sa BMX...
Masayang mapanood ang karanasan nila.
Ano?
Siya 'yung nagpapanatili sa akin sa sarili ko.
Nagagawa ko ang gusto ko, ako pa rin ang ako't natutupad ang pangarap ko.
At lagi akong may babalikan.
5 ARAW PA-WEMBLEY
Maraming tao ang gustong laging makipagsapalaran.
Gusto nilang malaman ang bago, uso, mas malaki, mas magandang alok.
Lagi silang nag-aawdisyon.
Ayoko ng pag-aawdisyon.
Naniniwala akong 'pag nakakita ka ng mabuting tao
na mahusay sa ginagawa nila
at gustong magsikap sa trabaho, panatilihin mo sila sa tabi mo.
Hayaan mo silang maging 85 sa entablado... Dahil ganoon ako.
At mahirap papanatilihin ang mga ganoon 'pag nakita mo sila.
Kailangan mo lang silang itrato nang maayos.
Salamat. Salamat.
Tingin ko, rason din 'yan kung bakit gusto akong makasama ng mga tao,
dahil ligtas ang pakiramdam nila sa akin at kaya nilang magpakatotoo,
at maramdamang gusto ko talaga silang
magpakatotoo nang buong puso.
Matagumpay ako
dahil din ipinapaligid ko ang sarili sa mas magaling sa akin.
'Di ako naiinggit sa kahusayan ng iba.
Nais kong maging mahusay lahat.
Kaya may astig tayong tour dahil kung' di mo ako tinitingnan,
kung sawa ka na sa 'kin, pwede kang tumingin sa iba
at makita ang pinakamahusay.
Makakakita ka ng mga taong masaya at buhay na buhay
at puno ng liwanag.
Magandang bagay ito para pagsaluhan at ibahagi.
Kumusta, mga kaibigan!
Mas mabilis!
Hindi, okey lang ako.
Oo. Dito lang ako.
Oo. Dito lang ako. Masaya.
Naku, pababa tayo!
Masayang makita ang mga relasyon...
Iba-ibang relasyong meron si Willow sa mga tao sa tour at mundo ko.
At kung paano makisalamuha sa lahat si Jameson.
Sa totoo lang, nag-aalala ako sa pagdala sa kanila sa mga biyahe
at ang mga kaakibat nito, gaya ng 'di pagkakaroon ng normal na buhay.
Pero 'pag tumitingin ako sa paligid,
at napapaligiran kami ng iba-ibang uri ng mga tao,
sobrang iba-iba, at iniikot namin ang mundo.
At laging may ibang kultura sa paligid namin.
At lahat ng tao ay mahal na mahal ang ginagawa nila,
walang takot sa pagpili sa ginagawa,
at kasama nila ang mga taong ito buong araw.
May mga taong may kailangan ka lang at tapos na,
at makakakita ka ng mga taong nakabibilib.
Iyan ang makikita ng mga anak ko.
Bawat silid na papasukan nila, para silang,
"May isa pang taong tinupad ang mga pangarap nila."
Tingin ko'y mas matinding edukasyon iyan kaysa sa meron ako.
Pakitaan mo kami ng cartwheel.
-Ayan, back flips! -Cartwheel pa.
Paano?
Iikot mo lang patagilid ang sarili at mag-cartwheel ka. Gamitin ang braso.
-Ayan! -Ayan na!
Ikalawa namin ito kasama ang mga bata. Mahirap matuto noong una.
Iba sa kasiyahan lang kasama ang nobya o asawa noon.
Dagdag sa kabaliwan ang mga bata.
Pero alam mo 'yun, pamilya ito.
Ibig kong sabihin, isang dekada nang kasama ni Alecia ang mga ito.
Isang pamilya sa paglalakbay.
Talagang napakasaya.
Gustong-gusto ng mga bata at mahal nila ang lahat ng kasama.
At kaibigan ang tawag ko sa lahat ng kasama,
at napakarami nila sa dinamikong ito.
Hinahayaan ko ang lahat sa entablado na maging tao at di robot.
At hindi, ayokong maging perpekto ang lahat.
Gusto kong bawat isa'y may sariling karakter
at sariling pagkakataong maging hindi pormal.
Gano'n 'yun. Tungkol sa pagiging malaya at mabangis, alam mo 'yun.
Kailangang nakapag-ensayo pero...
Dapat alam natin ano talaga ang ginagawa natin.
Gusto rin nila akong makasama sa biyahe,
dahil gusto ko rin talaga sila.
Ayoko ng manunugtog lang. Gusto ko si Adriana at Jason.
Ayoko ng gitarista lang. Gusto ko si Justin.
Ang saya!
Naroon si Mama.
-Bale ito 'yun? -Oo.
-Okey. -Sige.
Walang pinamamarisan ang anumang ginagawa namin.
Ako ang unang gumagawa ng marami sa mga bagay na ito.
Mama! Mama! Ano 'yan?
Aalis na ako.
-Bakit? -Dahil masaya!
Maraming mga muntikan na.
Sa 360 lang ako talagang nasaktan.
May dalawang mananayaw akong nakakuha ng karabiner at nakawit ako.
Handa na ba lahat?
At nasa maling direksiyon ang isa sa mga karabiner,
na di naging kumportable si Nikki, parang nanigas siya.
Ayos lang. Puta. Napakasakit.
Patawad sa pagmumura.
Puta. Nagawa ko. Sinong nanood?
-Puta. -Alecia...
-Ilabas natin siya. -Wala akong maramdaman.
Madalas, konektado ako sa dalawang karabiner. 'Pag nahila ka, pantay.
'Pag wala ang isa,
mapapalambitin ka sa entablado hanggang barikada nang 30 milya kada oras.
Takot akong gawin ulit pagkatapos. Nagulat ako. Natakot ako.
Kailangan nang bumalik. Tara na.
'Di ako magpapalampas ng masayang araw dahil lang nasaktan ako kahapon.
-Alam mo ba ang kailangan kong gawin? -Opo.
Ang vocal warm-up ko.
Bale, parang--
Uy, uy. Uy, uy, uy. Maisasama ka ni Papa.
Nasaan si Papa?
-Hanapin natin si Papa. -Tara na.
Kumusta, malambing na bata.
Palpak si Mama.
Okay lang. Hudyo ako. Wala akong alam kundi pakiramdam ng pagkakasala, kaya...
Okey lang. Ayos lang.
Mga lenteng panghanap tayo
Nakakikita tayo sa dilim
Kuwitis tayo, nakaturo sa mga bituin
Tayo'y bilyong naggagandahang puso
Bago ako maging magulang, ayokong maging magulang.
Dahil ayaw kong magkaroon ng relasyon na gaya ng relasyon namin ng nanay ko.
At takot ako roon.
Bale sa tingin ko, ang una kong motibasyon,
"Gagawin ko ang lahat para maging malapit sa taong ito
at hayaan siyang maging siya."
Habang nangyayari, parang,
"Pag nanalo ako sa Grammy, tatayo ako roon at sasabihing,
'Ewan ko sa punong-guro ko noong hay iskul! Sabi na maaabot ko ito.'"
Pero 'pag natapos mo ang trabaho, at nanalo ka na sa Grammy,
magiging masaya at mapagpasalamat ka lang.
Parang, "Ni hindi ko iniisip ang taong iyon."
'Pag naging magulang ka, kapareho niyon ang pakiramdam.
Para kang, "Iibahin ko ang lahat!"
at ayun... Gagawin mo lang...
Ang nakasorpresa sa 'kin ay wala roon ang mahalaga
at minahal ko ang pagiging ina. Minahal ko ang pagiging ina.
Sabi ng nanay ko,
isa iyon sa pinakamagagandang regalong natanggap ko,
sabi niya sa akin, noong tatlo o apat na taong gulang si Willow,
naiiyak siya at sinabing,
"Di ko alam na masaya maging ina hanggang sa makita kitang masaya bilang ina."
Sinulat ng taong ito, "Live mula sa Wembley Arena sa 2007
at minahal ko si P!nk.
Ngayon, nakadalawang istadyum na siya ng Wembley, 140,000 katao.
Sa iba, 'di kapani-paniwala ang layo ng narating niya.
Sa mga tunay niyang tagahanga, 'di ito nakagugulat.
Laging mananalo ang talento at pagsisikap. Magsaya ka."
Napakalambing.
"Uy, P!nk, ika-50 palabas namin ngayong gabi."
Ang daming palabas niyon.
Kaya nila ang palabas.
"Kasama ko ang anak ko sa una niyang konsiyerto ni P!nk."
"Papanoorin ko si P!nk. '93 pa ko naghihintay.
Sabik na sabik ako."
"Ito si Kirstie Wendy. Pinakamalaki mong tagahanga.
Matagal na siya naghihintay makarating sa Yorkshire para iyo.
Kung nagtu-Twitter ka sa upuan habang nagkokolorete,
pakibigyan ng shout-out ang babaeng ito.
Kagila-gilalas makitang mahimatay ang babae mula sa hilaga."
Nakakatawa 'yan.
Nakakatawa. Dahil alam nilang ginagawa ko iyan. Tapos na.
"Nang makita ko siya sa Reading Festival,
gustong-gusto ko nang makita ang buong palabas niya. Ito na ang gabi.
'Pag namatay ako sa bigat ng musikang
Puta-ang-Patriyarka, tandaan mo, iyon ang gusto ko."
Okey, astig ito. Nakuha ko itong sulat noong nag-aayos ako.
Binasa ko nang malakas kay Yvette.
"May kulot na buhok at malaking ngipin sa harap,
ako ang 'di nabibilang sa eskuwela kailanman.
Laging mag-isa. Ayokong pumasok dahil lagi akong binu-bully.
Payat ako, lampa, at patag ang dibdib.
Noon ay hiniling kong 'di na ako makita dahil sa itsura ko.
Nagmamadaling umuwi ng 3:30 p.m., nanatili ako sa isang gawi
ng pagkain ng tsokolate't panonood ng VHS na bersiyon sa TV
ng iyong konsiyerto sa Scala, London noong 2002,
at ng dokumentaryo mo noong ibinebenta mo ang Try This.
Off the Record yata ang tawag.
Iyon ang unang beses na may nagsabi sa aking okey lang maging iba
at mas mainam ang maiba sa lahat.
Sa wakas, may kasama na ako.
Naikalma ako ng panonood ng konsiyerto.
Panandaliang pagtakas ko iyon sa realidad.
Noong Nobyembre 5, 2006, sumama ako sa nanay at kapatid ko
para manood ng palabas mo sa Manchester. Ang layo namin.
Ang liit mo tingnan sa entablado, pero iyon ang pinakamasayang gabi ko.
Sa puntong ito, nilalabanan ko ang seksuwalidad ko
at ayaw kong ipakilala ang tunay na ako. Bago ako magpunta sa mga bar,
sa konsiyerto mo una kong kong nakita ang napakaraming lesbiana sa isang lugar.
May mga tumingin pa sa akin.
Naaalala ko ang pakiramdam na nahanap ko ang mga gaya ko at nabibilang ako.
Kalaunan, noong mga 2010, ipinakita ko sa mundo ang tunay na ako.
Tinulungan ako ng karakter mo na marating iyon.
Pagkaraan ng sampung taon, nasanay na ako sa ngipin ko.
May dede na. Dama ko, ang ganda ko't ang dami kong kaibigan.
Nag-iba ang buhay ko mula sa babaeng ayaw sa sarili noong 2003.
Enero 2018, dala ng pagkabigo sa pag-ibig,
gabi-gabi akong nasa kama lang.
'Pag papasok sa trabaho, iniisip kong ihulog ang kotse sa tulay.
Inisip ko araw-araw kung paano ko tatapusin ang buhay ko.
Heto na ako, nagdalaga na, 27 taong gulang
na kailangan ulit ng tulong mo.
'Di laban sa mga bully, laban sa sarili kong isip.
Nagpunta ako sa garahe, naghanap ng taling para sa pagpatay sa sarili.
At may pumigil sa akin.
Naisip ko kung gaano ka madidismaya sa akin kung magpapatiwakal ako
dahil sa isang babae matapos makaya ang lahat.
Nakakaloka. Ni hindi pa tayo nagkakilala.
Binigyan mo ako ng lakas na magpatuloy noong madilim na bahagi ng buhay ko.
Kaya, nagpapasalamat ako.
Pakiusap, 'wag kang makinig sa mga troll, kritiko, o mga boses sa isip mo.
Napakaganda mong huwaran sa bata man o matanda.
Manatili kang matagumpay. Napakahusay mo."
-Nakakatuwa. -Ang lambing.
Oo. Malaki ang inspirasyong naibibigay mo sa mga tao.
-Oo nga. -Alam kong alam mo.
-Lalo na sa iyo. -Totoo iyan.
Lalo sa akin.
At iyan lang ang dahilan kung bakit ipinagpapatuloy ko ito.
Dahil estupido ang paghahabol ng kasikatan.
Pero ang ligaya mula roon... Kahit mula sa mga mahirap nating pinagdaanan.
Tama.
-Gaya ng pagsulat ng lahat ng iyan. -Tama.
Ang ibang tao... May nasa kusina sa isang lugar,
nakatingin sa asawa at magsasabi ng "Sige."
"Oo, ramdam ko rin iyan."
Pero gusto nilang lumaban pa sa mga susunod na araw.
Astig. Ang astig ng musika.
Laging sinasabi na panalo ka sa mga tao.
-Ako si Rocky? -Ikaw nga.
Sana mas maganda ako kaysa kay Rocky.
Seryoso ako. Panalo ka sa mga tao.
Mala-Sylvester Stallone ba ako? O Charlize Theron?
Takot ang buong mundo Kaya nilunok ko ang takot
Ang dapat ko lang inumin ay nagyeyelong serbesa
Astig magsinungaling, at sinusubukan natin
Pero higit sa dapat At aksaya ito ng oras
Tapos na sa paghahanap ng kritiko dahil saanman ay meron
Ayaw nila ng pantalon ko Ayaw nila ng buhok ko
Pinapalitan natin ang sarili at lagi nating ginagawa
Bakit natin ginagawa ito? Bakit natin ginagawa ito?
Oo
Perpekto ka para sa 'kin
Pakiusap, pakiusap 'Wag na 'wag mong madaramang
Mas mababa ka sa perpekto
Pakiusap, pakiusap 'Wag na 'wag mong madaramang
Ikaw ay tila wala
Perpekto ka para sa 'kin, oo
Tayo'y perpekto
Perpekto tayo para sa 'kin, oo, oo
Pakiusap, pakiusap 'Wag na 'wag mong madaramang
Ikaw ay tila wala
Perpekto ka para sa 'kin
Dalawa... Tatlo...
Apat...
Apat na sakay ng bus.
Pagod na akong bumiyahe.
Pagod na ako sa loob.
Gagawan ko ng kumot si Willow.
2 ARAW PA-WEMBLEY
Lila ang paborito niyang kulay.
Pero ang tagal.
Bukas, ang gagawin namin ni Willow...
Iinom kami ng tsaa at manonood ng Matilda.
At sa Sabado at Linggo, trabaho.
At uuwi na si Willow at Carey.
At maiiyak ako.
At pupunta kami sa Paris.
At sinasanay ko pa ang isip,
dahil madalas na si Carey ang kasama ng mga bata sa umaga.
Dahil gabing-gabi pa ako nakakatulog.
Iniisip ko nang matindi, dahil binabago nito ang mga bagay.
Totoo ba? Belgian ang The Smurfs?
-Tama. -Belgian sila.
"Saan galing ang French fries?"
France siguro.
Sa Belgium ba unang nagkaroon ng tsokolate?
'Pag bumalik sa Belgium...
Latin America. Ayos tayo.
-Nasasabik ka? -Hindi.
Mukha kang sabik na sabik.
10 AM PAGGISING
-Tingnan mo ang pagkasabik. -Kagigising ko.
Sige na! Kumilos ka! Masabik ka naman!
Tingin tayo ni Mama sa bintana.
-Tingnan mo. -Mama!
Tingnan mo ang kabayo roon. Sa balkonahe sa kalyeng iyon.
-Ano'ng ginagawa niya sa balkonahe? -Kabayo iyan ng Reyna.
Alam ko. Isa lang ang meron siya?
-Taghirap siya? -Hindi. May dalawa siya.
11 AM EHERSISYO
-Willow! -Bakit?
-Nakikita ko na ang bus ko. -Saan?
-Nakikita mo na ang bus mo? -Ayun.
Hindi iyan ang bus natin.
Iyan ang tamang bus natin.
Hindi iyan.
Bus ko 'yan.
Okey, baka tama ka. Iyon nga.
-Tara na! Buhatin kita? -Sige!
1:30 PM PUNTA NA
Okey.
-Uy, P!nk! -Kumusta kayo.
Mabuti naman.
Salamat.
-Oo. -Oras para sa bitamina.
1½ ORAS. BUS PA-WEMBLEY
-Candy, tubig sa iyo. -Hindi, sa isang tasa.
-Narito ang pagkain. -Iyan lang ang nadala.
Iyan lang ang meron.
Meron akong meatballs, bell pepper, kamatis, hummus, at pita...
-Mama... -Bakit? Gutom ka ba?
Gusto ko ng waffles.
'Di ako makagagawa ng waffles sa bus.
Gusto ko ng hummus.
Hummus? Oo nga.
Pwede niyang kainin ang salmon. Akin ang meatballs. Ayos lang.
Maliit na bagay.
Oo nga.
Itong buong pagbabiyahe.
Ang laki ng lugar.
Dito ka kakanta?
Dito ako kakanta.
Dito talaga?
Oo, para sa lahat ng tao.
Bakit?
Dahil napapasaya ng pagkanta ang mga tao.
Astig.
Okey.
-Ayos, nakuha natin... -Tagumpay!
-Nagawa mo! -Nagtagumpay tayo, Jamesey.
-Oo. -Oo.
-Mahal ko ang istadyum na ito. -Makapapaniwala ka ba?
-Nakamamangha. Alam ko. Diyos ko. -Tara rito.
3 PM TUNOG
-Yakap! -Ingat, baka mabatukan kita.
-Nakalistang gagawin ko. -Oo.
Dapat talaga itong magawa. Diyos ko. At dalawang gabi.
-Ang laki nito. Alam ko. -'Di lang isa. Dalawa.
Bilang ganito lang ako kilala ng mga anak ko.
Sa ganito lang nila ako nakilala.
Mama.
Lumaki sila sa mga hotel at eroplano
at 'di nila kinailangang isipin ang bagay gaya ng pera at seguridad.
Ako ang nanay nila, kaibigan nila ako.
Pero isang araw, alam mo, isang araw, makikita nila ang lahat.
Makikita nila ang palabas.
Makikita nila ang katatagan,
at makikita nila ang katotohanan sa kaibuturan, sana.
At makikilala nila ang maliit na Alecia, na nagtatago pa rin dito,
natututo pa ring maghilom.
At sana ay matanggap nila ang mortalidad ko
pati ang katotohanang tao ako gaya nila.
At magkakaanak sila, at magpapatuloy ang siklo.
Buong siklo.
Ang henerasyonal na sakit, siyempre, pero pati...
Ang ganda sa lahat ng iyon.
Astig 'yan.
Gusto kong magkaoras gawin ang buong...
4:30 PM BUHOK AT KOLORETE
Dati'y ako ang toka sa buhok at kolorete pero natanto kong kailangan na ng tulong.
Ako ang nag-aayos ng buhok ko dahil una, konti lang ito.
Ikalawa, iyon lang ang tanging oras
na makapag-iisa ako sa sariling mundo,
at nakakapagbulay-bulay ako.
Ritwal 'yon. Gusto ko ang mga ritwal, at iyon ang ritwal ko.
Isa pa, iba pa rin 'pag ako ang bahala sa sarili kong buhok.
6:45 PM PAG-EENSAYO
P!NK #1 TAGAHANGA
MAGULO AKO
Napakaraming sabik na tao rito.
Oo nga.
7:15 PM EHERSISYO
Mga taong mula sa Greece, Lithuania, Australia...
-Japan? -Oo, nakita ko.
-Ano? -Ilan ang kapasidad?
Walumpung libo.
Nakakabaliw. Walumpu... 82...
Kaswal lang na pakikipagkita sa mga kaibigan.
Tingin ko'y nakakatawa.
Naging rock star dapat ako, para 'di kakailanganing maging maaga.
'Di ako gumawa ng anumang ayaw ko,
at ngayon, bahala ako sa 225 katao, at dalawang baliw na bata,
at lahat ng napakalaking responsibilidad, at naging okey ang lahat.
-Mama! -Abala ako at importante ito!
Kailangan mo akong mayakap. Importante rin ako.
Tapos na ang obligasyon!
Bitaw na.
Nabanggit ko ba kung gaano ako kaimportante?
Aakyat ako.
Okey. Kung ganya, dito ka.
-Okey. Seryoso? -Oo, dahil kailangan kita sa likod ko.
-Sige! -Hindi. Ay, oo...
Laban!
-Magsaya ka. -Ikaw din.
8 PM PANALANGIN
-Isang palabas ulit. -Ano'ng dala mo?
-Ito. Ayos. -Meron ka rin!
Okey, gusto kong magpasalamat
sa pagsasama natin at sa pananatili natin sa isa't isa.
-Pinagpala kaming maparito. -oo.
Pinagpala tayong maging magkakasama rito.
Nagtrabaho tayo nang matindi para marating ito.
Lahat ng oras, biyahe, balakid, pagsubok,
lahat ng boses na nagsasabing, "'Di sapat, 'di sapat, 'di sapat."
Narito na tayo.
Sa mga panahong 'di ka nakinig sa sarili mong mga boses,
"'Di sapat, 'di sapat, 'di sapat." Narito na tayo.
Wembley Stadium ito!
Ang laki ng respeto ko sa inyo. Salamat at kasama ko kayo.
Pagpalain nawa ang entablado ng kaligtasan, pag-ibig, at liwanag.
Maging ligtas sana ang mga gamit.
At magpatuloy lang sana tayo sa pagbalanse ng kabutihan at kasamaan.
Para rito at sa napakarami pang bagay,
maraming salamat. Amen, Alady.
Amen, Alady!
Isa, dalawa, tatlo!
Igiling-giling!
Maging masaya sana ang palabas.
-Ibigay mo ang makakaya mo. -Salamat.
Panoorin na natin ang palabas.
-Kumusta. -Masayang palabas sa iyo!
Tatlong kampay!
Kailangan ba nating magmaneho pa-istadyum?
Magsaya ka, okey? Mahal kita.
-Opo, Mama. Astig ka. -Salamat. Gusto ko 'yan.
-Mama? -Bakit?
Habang nasa palabas ka pa, pwede ba kong bumalik sa ball pit?
Pwede mong gawin ang gusto mo.
Okey.
Pero 'pag umalis ka sa palabas, 'di ka mababayaran.
-Ganoon talaga. -Patawad.
-Sige, enjoy. -Di pwedeng iwan ang trabaho.
Dalawa lang, nagtatrabaho ka o hindi.
Heto na.
8:20 PM PA-ENTABLADO
-Kuha muna tayo ng kaunti. -Sa bandang ito?
Kaunti. Sige.
Masasamang salita!
Sige. Alam ko. Lengguwahe ng tour. Labas na.
Matagal na ang makalipas, nagpasya akong saanman mapunta,
anuman ang gawin ko sa buhay, magpapakatotoo ako.
Lagi kong nakikita ang hirap na iyan sa mga tao.
Sa lahat ng kahirapan,
suliraning panrelihiyon at pangklima,
ewan kung bakit tayo naglalaan ng oras, lakas, pera para ipagbawal ang pag-ibig.
'Di homoseksuwal na kasal ang gusto ko.
Gusto ko lang ng masaya at panghabambuhay na kasal.
Gagawin ko ang lahat para mabuksan ang puso, tainga, at isip ng mga tao.
PINK: Mahal kita hanggang magunaw ang mundo.
WILLOW: Mahal kita hanggang magunaw ang mundo...
May panulat ako at nagsusulat. Isinusulat ko iyan.
Tayo'y mga lenteng panghanap Nakakikita tayo sa dilim
Tayo'y mga kuwitis, nakaturo sa mga bituin
Tayo'y bilyong mabubuting puso
At itinapon mo kami sa ilog na 'di kalayuan
Uy, paano tayo?
Paano ang mga pagkakataong sinabi mong may mga kasagutan ka?
Paano tayo?
Paano ang mga wasak na masayang katapusan?
Uy, paano tayo?
Paano ang mga planong nawasak?
Ay, paano ang pag-ibig?
Paano ang pagtitiwala?
Paano tayo?
Uy, paano tayo?
Paano ang mga planong nawasak?
Paano ang pag-ibig?
Paano ang pagtitiwala?
Paano tayo?
Mga istik at bati Makababali ng mga buto
Pero...
Magiging handa ako
Handa ka na
Simula na ang ating pagmulat, sige na
Handa ka na
Magiging handa ako
Ayoko ng kontrol, gusto kong magpalaya
Handa ka na
Magiging handa ako
Dahil oras na para malaman nila
Paano tayo?
Paano ang mga panahong...
Paano tayo?
Paano ang mga wasak na masayang katapusan?
Uy, paano tayo?
Paano ang mga planong nawasak?
Uy, paano ang pag-ibig?
Paano ang pagtitiwala?
Paano tayo?
Salamat.
Binuksan ko ang puso ko, mahalin mo ako o hindi
Walang pagkakasala Hayaang magkabuklod ang lahat
Gusto kong magkamali Gusto kong matulog sa putik
Gusto kong lumangoy sa baha Gusto kong... hanggang sa ako'y magwakas
Gusto ko ng nagyeyelong whiskey Gusto ko ng araw sa mga mata ko
Gusto kong sunugin ang lahat Magsimula tayo ng pag-alab
Gusto kong mawala, walang-wala hanggang sa matagpuan
Hubad at tumatawang duguan sa lapag
Aking dugo sa lapag
Narito ako
Nakita ko na ang kailaliman Wala nang nakatatakot
Magiging handa ako pag malapit na ang demonyo
Dahil narito ako
Oo, oo
Narito ako
Lahat ng ito'y mali pero narito pa rin ako
Wala akong mga kasagutan ngunit malinaw ang tanong
Tatanungin kita
Saan napupunta ang lahat pag umaalis? Saan napupunta ang lahat pag umaalis?
Kaya tatanungin kita
Saan napupunta ang lahat pag umaalis? Saan napupunta ang lahat pag umaalis?
Ay
Oo
Ay
Dahil makaiisip ako
Ng isang libong lugar
'Di hamak na mas matindi rito
Narito ako
Nakita ko na ang kailaliman Wala nang nakatatakot
Magiging handa ako pag malapit na ang demonyo
Dahil narito ako
Narito ako
Lahat ng ito'y mali pero narito pa rin ako
Wala akong mga kasagutan pero malinaw ang tanong
Tatanungin kita, oo
Saan napupunta ang lahat pag umaalis? Saan napupunta ang lahat pag umaalis?
Oo, oo
Saan napupunta ang lahat pag umaalis? Saan napupunta ang lahat pag umaalis?
Ay
Oo
Ay
Oo
Sige!
Narito ako
Oo
Narito ako
Oo, oo
Narito ako
Oo
Narito ako
Oo
Narito ako
Oo
Narito ako
Salamat. Bumuti ang pakiramdam ko.
Ang sakit ng pisngi ko sa pagngiti.
Mama, pakigawa.
-Okey. Parang kaya ko 'yan. -Handa na ako.
Okey, handa na?
Opo.
-Opo. -Opo?
Gawin mo ito.
Alam mo? Isang palabas ang ginawa ko ngayong gabi.
Mama, pakigawa.
Okey. Ito na.
Sige. Ito na. Handa ka na?
-Opo. -Opo? Iyon na 'yun?
-Hindi. -Hindi.
-Itong bahaging ito. -Ito. Sige.
-At itong bahaging ito! -Okey.
-At ito pa. -Ito pa. Ito pa.
Hindi. Ang bahaging ito.
Saan ka pupunta?
Tinapon ko ang dayaper, kumuha ng alak,
sasamahan ka ngayon. Hulaan mo?
-Ano? -Parang ang sakit ng balikat ko.
Patawad.
Di mo kasalanan.
Lipad lang.
Parang dahil sa palabas.
Patawad.
Salamat.
Akala ko dadating siya para pagandahin ang pakiramdam ko saglit, pero hindi.
-Uy, halika. -Bakit?
-Halika. -Bakit, Papa?
-Kakausapin kita. -Ano po?
Upo na.
Alam mong aalis kami ni Willow bukas ng gabi, tama?
Bale 12 araw kaming mawawala.
Bakit?
Dahil gustong umuwi ni Willow at makasama ang mga kaibigan niya.
-Bakit? -Dahil miss na niya sila.
Alam ko.
-Ito ang kailangan ko. -Sige.
-Kailangan kong maging mabait kang bata. -Sige.
At kailangan kong i-FaceTime mo ako at si Willow.
Sige.
At maging masaya ka habang wala kami, okey?
-Opo. -Okey? Alam mo bakit?
Nasasabik ako para sa iyo.
-Alam mo kung saan ako nasasabik? -Saan?
Na nasabi mong gusto mong umuwi
at makasama mga kaibigan at mag-camp.
Ipinagmamalaki kita. Okey?
-Opo. -Ang tapang at astig.
Mahal kita. Mami-miss kita pero okey lang ako.
-Magiging okey ako. -Alam ko.
'Di ako iiyak nang sobra bukas.
Magiging okey ko.
'Di kita ite-text kada limang minuto.
Baka bumilis paghinga mo.
Kada anim. Paano kung kada anim? Okey ba ang anim?
-Okey ang anim na minuto sa iyo? -Opo.
Hindi, magsaya ka.
Mahal kita.
-Jameson? -Bakit?
Gusto kang mayakap ni Willow.
Pangalan: Jameson Ako: Taong Espesyal kay Willow
Dahil sasama sa akin si Willow bukas.
Pwede ba akong yumakap?
Napakalambing.
-Ayan. -Tungkol lang sa makabubuti sa kanya.
Unang biyahe ni Jameson na wala si Willow.
Magandang gabi.
-Magandang gabi, Mama. -Magandang gabi, anak.
May halik ba para sa akin?
-Opo. -Opo.
Mahal kita, anak.
'Wag mong buburahin mga halik ko.
Magiging okey ka.
Okey?
Mahal kita.
Paalam.
Sa tingin ko ay mabuti ang kaunting pagdepende.
Wala akong pakialam sa sabi ng mga doktor.
Oo.
Wala na ata ang asawa ko Ewan kung saan siya nagpunta
Kaya iinumin ko ang pera ko 'Di ko babayaran ang renta niya
Hindi!
Iba na ang ugali ko At isusuot ko ngayong gabi
Gusto ko ng gulo Gusto kong magsimula ng away
Gusto kong magsimula ng away!
Ano naman?
Rock star pa rin ako
Gigil ang mga galaw ko
At di kita kailangan
At alam mo ba, mas masaya ako
At ngayong tapos na tayo Ipakikita ko sa iyo ngayong gabi
Okey ako, okey ako
At isa kang instrumento
Kaya, ano naman?
Rock star ako
Gigil ang mga galaw ko
At 'di kita kailangan ngayong gabi
Tingnan mo ang galaw ko
Kinuha ng waiter ang mesa ko Ibinigay kay Jessica Simps
Uupo na lang ako sa tabi ng tambulero Marunong naman siyang tumugtog
Paano kung nasa radyo ang awit na ito May mamamatay
Mapapaaway ako Magsisimula ng away ang dati kong katuwang
Ano?
Magsisimula siya ng away
Lahat tayo'y magsisimula ng away!
Ano naman?
Rock star ako
Gigil ang mga galaw ko
At di kita kailangan
At alam mo?
Mas masaya ako
At ngayong tapos na tayo
Ipakikita ko sa iyo ngayong gabi
Okey ako, okey ako
At isa kang instrumento
Kaya, ano naman?
Rock star ako
Gigil ang mga galaw ko
Ayaw kita ngayong gabi
Wala ka
Lagi kang wala
Gusto mo ang lahat
Pero di iyan patas
Binigyan kita ng buhay
Ibinigay ko ang lahat
Wala ka
Hinayaan mo akong mahulog
Kaya, ano naman?
Rock star pa rin ako
Gigil ang mga galaw ko
At 'di kita kailangan
At alam mo?
Mas masaya ako
At ngayong tapos na tayo
Ipakikita ko sa iyo ngayong gabi
Okey ako
Okey lang ako
At isa kang instrumento
Kaya, ano naman?
Rock star ako
Gigil ang mga galaw ko
Ayoko sa iyo ngayong gabi
Kumusta ang buhok ko?
Ayos ba?
Salamat!
-Ano ang pakiramdam? -Nakamamangha.
-Talaga? -Nakamamangha!
-Maligayang bati. -Salamat.
-Ang husay mo. -Salamat.
'Di ko madalas maramdaman ito. Lahat ay napapadama mo.
Parang 'di totoo, pero sa entablado ngayong gabi--
-Sa pagmamaneho man parito, bahala na. -Oo nga.
-'Di makatotohanan. -Isang gabi.
-'Di totoo. 'Di ako makapaniwala. -Oo nga.
"Okey, pupunta tayo sa istadyum. Bakit? Sino? Ano?"
Pero sino may akala, tila, "Makapangyarihan ito."
Lahat ay kumakanta rin. Alam nila ang bawat salita.
-At matagal nang panahon 'yon. -Oo nga.
At ang "Pill" din. Lahat ng mga lumang kantang iyon.
-At ang mga tao ay... -Hindi, gusto ko...
Pero noong nasa entablado ako't nakatingin,
Sa isip ko, "Ay, ang laki nito."
-Kailangan babalik ang kapangyarihan? -Tingnan ko.
Ang kasuotan. Mukha akong Snapchat filter.
Ay, Diyos ko.
Mukha siyang junior high wrestler.
Mama!
Ay, okey na ako.
Tingnan mo. Ako ito!
-Paano kung wala buong gabi? -Wala akong makuha.
Sino si Kiki?
Ang mga tao at ang aso.
Ano?
Ang mga tao at ang aso.
Hindi. Wala pa rin.
Kiki!
Sino si Kiki? May nobya ka bang Kiki ang pangalan?
-Opo. -Jameson...
Hindi, Kiki!
-Siya si Kiki? -Opo.
Si Willow si Kiki?
Okey. Tigil na, tigil. Tigil.
Ano? Sinabi mo bang tumigil ako?
-Uy, nakikinig ka ba? -Opo.
Mahal kita. Sobra.
Ipinagmamalaki kong ako ang ina mo. Baba ka na sa entablado.
Bakit?
Willow, baba na. Baba na sa entablado.
Sige na. Sabay tayong kumanta sa tag-init.
Matagal pa ata bago ako makapag-tour ulit,
at mas malaki ka na, at aayawan mo ako, at 'di mo na ako kakausapin. Gawin mo--
-Sobra naman. -Sobra?
Siyempre, magagawa mo iyon.
Okey ito.
Naririnig mo ba ako?
-Eksakto. Ay, hindi... -Alam ko ang parteng ito.
'Wag mo akong madaliin
Ngayon parang... At bibigyan mo sila ng kaunting...
At lagi naming sinasabi tuwing gabi,
-"Phoenix!" -Oo.
Unang palabas? "Phoenix!"
Ikalawang palabas, sa Las Vegas tayo?
Sa isip ko? Tagumpay. Baba na ang mikropono.
Wala pang nakagagawa ng ganito.
Babalik ako, naroon ang buong pamilya niya, lilingon si Carey,
"Phoenix!"
Sinabi ko. Oo.
Simula noong gabing iyon, di ko na sinabi ang ngalan ng siyudad.
-"Kumusta!" -Dito ako para manatili kang mapagkumbaba.
-Nasaan ang lipstick bag ko? -Meron kang lipstick bag?
-Oo. -Ay, Diyos ko. Labas ka muna.
-Lipstick at pabango. -Labas. 'Di ka makalalangoy sa lipstick.
Bakit?
Ang ganda mo,
gusto kitang suntukin sa kaliwang siko.
Gusto kong malaman ng lahat kung gaano ko kahusay asikasuhin ito.
Iyan... Paalam sa lahat!
Paalam.
Laban.
Laban lang!
Isinalin ni: Mary Antonette Ramos
Creative Supervisor: Maribeth Pierce