Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
W ŚWIECIE, W KTÓRYM PŁACZĄ DZIECI, ŚMIECH MOŻE BYĆ TYLKO OKRUTNY.
WSZYSTKIM DZIECIOM, KTÓRE SAME DORASTAJĄ NA ULICACH…
- Witamy. - Dziękuję.
- Merci. - Miłej zabawy.
- Panie Yasin, można na chwilę? - Na jedno zdjęcie z żoną.
Poświęci nam pan sekundę?
Bardzo dziękuję. I jeszcze jedno.
Pani Aslı! Może pani zapozować do zdjęcia?
Dziewczyny, chcecie się przejechać?
- Spierdalaj stąd! - Zjeżdżaj!
Rusz się, chłopcze!
Szybciej!
Co za pieprzony wariat. Ruszaj się!
Co się gapisz? Zjeżdżaj.
Bracie!
Bracie?
Mehmet?
Znowu zbierałeś papier?
To mój trening. Przy okazji mogę się przewietrzyć.
Nie chcę do końca zdziadzieć.
Jaki trening? My zbieramy papier. Nie musisz się nadwyrężać.
- Wykończysz się! - Mam zawroty głowy.
Nic dziwnego. W ten sposób się zabijesz!
Dam radę.
Leki się skończyły. Lekarz kazał ci siedzieć prosto.
Chodź tu.
Halo? Wujku Tahsinie?
Potrzebujemy pomocy! Z drogi!
Usuńcie się! Potrzebujemy pomocy!
- Jest tu jakaś pielęgniarka? - Proszę pobrać numerek.
- Skąd? - Z automatu przy drzwiach.
Proszę o pomoc, a ty każesz mi wziąć numerek.
Boga się nie boisz?
Trzymaj się. Dasz radę?
Siedź prosto.
Dobrze.
Na pomoc!
Pomóżcie mojemu synowi!
- Nie może oddychać. - Nosze!
- Ostrożnie. - Jaki stan?
- Wyczuwam puls. - Drogi oddechowe drożne.
Ma bradykardię i anizokorię.
- Tętno spada. - Do strefy czerwonej.
- Wyzdrowiejesz. Obiecuję ci, synku. - Dostęp naczyniowy.
- Badania krwi pod kątem alergii. - Zrozumiałam!
Mój syn…
Wyzdrowiejesz. Obiecuję.
Wszystko będzie dobrze.
NUMEREK – LICZNIK
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Wydech.
Możesz się ubrać.
Czekasz na przeszczep nerki.
Musisz zachować cierpliwość, aż znajdziemy dawcę.
Już pora na dializę.
Umów się na wizytę. I Idź do nefrologa.
Dłużej tego nie zniosę, doktorze.
Wujku Tahsinie!
Wsiadaj.
Nawałnica, która nawiedziła dziś Stambuł, wciąż trwa.
Wydano żółty alarm.
Dostępne są nagrania z ulewy. Służba meteorologiczna…
Widziałeś tego chłopca, Gonzi?
- Co mu się stało? - Nie wiem, bracie.
Co powiedział lekarz?
To samo co zawsze.
Wciąż czekam na nerkę.
- A pieniądze? - Oszczędzałem.
Mało brakuje.
Gdy znajdą ci nerkę, wszystko stanie się łatwe.
Dokładnie tak.
Po co wstajesz?
- Mówiłeś, że nie śmierdzę. - Bo nie śmierdzisz.
Cuchnę tak, że lekarzowi omal nos nie odpadł.
Ja nic nie czuję.
Już się czujesz lepiej.
Lekarz podał mu morfinę. Niedługo będzie na haju.
I tak zawsze jest na haju.
Musimy znaleźć nocną aptekę, żeby wykupić receptę.
- Nie ma sprawy. - Dziękuję.
- Kiedy się wybieracie do łaźni? - Pojutrze. Czemu pytasz?
Cuchniecie jak łajno.
Ma rację. Okropnie śmierdzimy.
A drogi są…
Możemy tego posłuchać? O ile nie zgłaszasz sprzeciwu.
Proszę.
Boże…
Zgłaszam sprzeciw Wobec okrutnego przeznaczenia
Zgłaszam sprzeciw Wobec tej wiecznej agonii
Wobec kaprysów losu Wobec razów wymierzanych przez życie
Wobec każdego kłopotu
Zgłaszam sprzeciw
Wobec miłości niespełnionych
Wobec przyklejanych uśmiechów
Wobec śmierci, zanim się życie poznało
Zgłaszam sprzeciw
Hej, przystojniaku, chcesz się zabawić?
Co słychać?
Gol!
Co jest?
Wszystko gra, Gonzi.
Dziś nie przyjdę.
Żartuję.
Będę za pięć minut. Tylko skończę śniadanie.
Do zobaczenia.
Dzień dobry, Hacer.
Dziergaj dalej, zima idzie.
- Smacznego, panowie. - Dzięki.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
- Miłego dnia, Hasan. - Dziękuję.
- Mehmet! - Co?
Masz pięć lir?
Wy żebracy, czekaliście tu na mnie?
Nie, bracie.
Za tę forsę kupicie klej, co, spryciarze?
Nieprawda. Kupimy chleb.
Gówno prawda. Myślisz, że was nie znam?
Przysięgam na Boga.
Nie przyrzekaj na Boga, chłopcze.
On już was dość ukarał. Spójrz na siebie.
Dobra, chłopcy…
Wykończycie mnie.
Macie.
Jeśli zobaczę was z klejem, złoję wam tyłki.
Lećcie.
- Jak leci? - Wszystko gra. A u was?
Właśnie wracamy z orgietki. Jedliśmy ciastka.
Mamy więcej. Chcesz?
- Dam je chłopakom. - W porządku.
- Masz fajki? - Jasne.
- Dasz jedną? - Czekaj.
- Masz. - Dzięki.
Weź więcej.
Próbuję rzucić. Dlatego nie noszę swoich.
W porządku.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Trzymaj się!
Çağla, dzięki za ciastka.
Baczność!
- Co porabiacie? - Gdzie byłeś?
- Myśleliśmy, że nie przyjdziesz. - Ale jestem.
Wchodzimy.
Ostrożnie.
Proszę.
- Flea! Jak leci? - Wszystko gra.
- Weź ciastko. - Dzięki.
Uważaj na gliny. Nie daj się znowu złapać.
- Wyglądasz lepiej, szefie. - Wczoraj myślałem, że umrę.
- Dzięki, Gonzi. - Drobiazg.
Nie powinieneś odkładać wizyty u lekarza.
- Ciastko? - Ja wezmę.
- Zjedzcie przed pracą. - To dla ciebie.
Dziękuję, bracie.
- Bierz, ile chcesz. - Jedz powoli, bo się udławisz.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Wiem, że jest ładna pogoda, ale nie wychodź zbierać papieru.
Pomyśl o wujku Tahsinie. On się martwi o ciebie.
Przymknij się, Gonzi. Siedzę tu i nigdzie się nie wybieram.
Tylko ci mówię. Wczoraj omal nie wykorkowałeś.
Tak.
Śmierć to nie problem.
Ale co z naszymi marzeniami?
Tyle ich jest. Wszystkich nie spełnimy.
- Nie pamiętasz, ćpunie? - Czego?
Chryste…
Patrz.
Nie odczytam twoich bazgrołów.
To lista tego, co chcesz zrobić przed śmiercią
spisana w twoje ostatnie urodziny. Nie pamiętasz?
- Wciąż to trzymasz? - Jasne.
Po co teraz o tym mówisz?
Czy to nie odpowiednia pora? Jeśli nie dostanę nerki…
„Stąpałem po ziemi jak ty…”
„Kiedyś trafisz do ziemi jak ja”.
- Właśnie. - Nie mów tak.
To prawda. Zróbmy to.
Dobra.
- Co tu jest napisane? - Spójrz.
Jeden.
„Znaleźć matkę”.
Dwa.
Też nie możesz przeczytać.
Tu jest napisane: „Przejechać się kabrioletem”.
Jasne, zapraszam. Wskakuj.
Spieprzaj!
Oddawaj papierosa! I trzymaj się swojej strefy.
- Bo ci złoją dupę. - Nikt nie ma takiej dupy jak ja!
Tylko ostrzegam. Uważaj, palancie.
ZNALEŹĆ MATKĘ PRZEJECHAĆ SIĘ KABRIOLETEM
Dwieście, 300, 400, 500, 550, 600, 650…
1000.
Tektura, 83 kilo.
Dobra.
Czterdzieści pięć kilo.
Masz.
- Hej! - Czego chcesz, dupku?
- Łapy precz od butelek. - Spierdalaj. Pilnuj swoich spraw.
Gościu…
- Spieprzaj na swój teren. - Co powiedziałeś?
- Kolego… - Chodź tu.
- Podejdź. - I co?
- Chodź. - Co?
I co?
- Miłego dnia. - Dzięki.
No chodź.
Ty pieprzony…
Gdzie on jest?
- Tutaj! - Stój!
- Ty pieprzony śmieciu! - Chodź tu!
Tektura, 61 kilo.
Masz.
Hej!
- O co chodzi? - Stój!
Pierdolcie się!
No co jest, pieprzone gnojki?
Prędzej czy później cię dorwę.
Gdzie byłeś?
Oto jestem. Znalazłem skarb.
Drodzy bracia, ta oto butelka obecnie jest warta dziesięć lir.
Ale będzie znacznie cenniejsza, gdy obrobi ją Şüko Przemytnik.
- Ile takich masz? - Kilkanaście.
Serio?
Cholerny farciarz.
- Co to, do cholery, jest? - Cygaro.
Spójrzcie na niego. Szpanuje niedopałkiem cygara.
Cygaro to cygaro. Takiej okazji nie można przegapić, prawda?
- Zgadza się. - Zmykaj.
- Dobranoc. - Dobranoc, Flea.
- Spokojnie, stary. Co mamy? - Tektura, 57 kilo.
Pięćdziesiąt siedem.
- Twoja zaliczka. - Dzięki.
- Masz. - Dzięki.
- Zobaczmy, co masz. - Zrobisz to za mnie?
Dziś idzie orszak ślubny, chcę iść pożebrać.
Może wpadnie mi kilka lir. Co?
Dobra.
- Serio? - Tak.
- Wypal sobie. - Spierdalaj.
Gonzi!
Umyj twarz, bo ludzi przestraszysz.
- Co? - Palant.
Też możecie iść. Już późno. Wieczorna modlitwa się zaczęła.
- Masz. - Dzięki.
- Dla ciebie. - Dzięki.
- Do jutra.
Ty pieprzony szczurze.
Psst, kocie!
Hej!
Wyłaź.
Hej, kocie! Wyłaź!
Co jest?
Skąd się tu wziąłeś?
Nie bój się!
Już wyłączam. Spokojnie.
Czemu byłeś w worku? Po co tam wlazłeś?
Jak ci na imię?
Mów. Kot ci język odgryzł?
Wstań z podłogi, przeziębisz się.
Dobra, siedź tam.
Dobra.
Pobili cię?
Co?
Zgubiłeś się?
- Zabrać cię na policję? - Nie na policję!
Proszę!
Nie płacz, nie pójdziemy na policję.
Powiedz, jak ci na imię.
- Ali. - Jak?
- Ali. - Ali.
Ali.
Kim są twoi rodzice?
Nie mam ojca.
A matka?
Jesteś głodny?
Zjadłbyś coś, prawda?
Zrobiłem ryż.
Ale nie możesz tam jeść. Usiądź wygodnie przy stole.
Robię świetny ryż. Słynę z tego.
Chodź.
Najpierw zjemy, a potem pogadamy, co dalej. Dobrze?
Chodź, nakładam ci.
Gotowe! Chodź.
Nie bój się.
Postawię tutaj.
Dobra.
Pysznie pachnie.
Jeszcze to.
Keczup.
Ryżem bez keczupu się nie najesz.
Pierwszy raz jesz taki ryż?
I co? Smakuje?
Ali…
Powiedz mi…
Skąd się wziąłeś?
Gdzie jest twój dom?
Słuchaj.
Jeśli nie powiesz…
trzeba będzie iść na policję.
Proszę, nie.
Zwiałeś z domu?
Dlaczego?
Muszę zarabiać.
Forsę?
Po co ci pieniądze w twoim wieku?
By uratować mamę.
Przed kim?
Przed ojczymem.
Mama zamieszka ze mną.
Twój ojczym wsadził cię do worka?
Nie, to mama.
Ali…
Czemu matka miałaby wsadzać dziecko do worka?
To twój ojczym?
Nie bój się.
Włóż buty. Nie chodź boso.
Mogą być trochę przymałe, ale jakoś się przemęczysz.
Nie musisz się bać.
Tu nikt cię nie tknie.
Wiesz co?
Mieszkam niedaleko. Możesz u mnie przenocować.
Jutro porozmawiamy, co robić. Dobra?
- Wejdź. - Co jest?
Właź.
- Gdzie dziś byłeś? - O co chodzi?
- Dokąd poszedłeś? - Czemu szepczesz? Ktoś tu jest?
- Opuściłeś strefę? - Byłem w Cihangir. Nic nie zrobiłem.
- Czemu kazałeś mi przyjść? - Cicho.
Chodź.
Patrz. Ten mały wylazł z twojego worka.
Co mam z nim teraz zrobić?
- Bracie… - Co?
Nie wiem.
Chodźmy do wujka Tahsina.
O czym ty gadasz?
Nie znasz go? Od razu zabierze dzieciaka na policję!
Niech to zrobi! Ma sens trzymać go tutaj?
Jest cały pokryty siniakami.
- W domu był bity. - Przynajmniej ma dom.
Chciałbym mieć dom, w którym rodzice by mnie bili.
Wszystkie dzieci są bite.
My też dostawaliśmy.
Nie mieliśmy łatwo.
Zabierz chłopaka na policję.
Matka wsadziła go do worka.
Była tak zdesperowana, że musiała go porzucić.
Jak mogę go teraz zostawić?
Nie.
Nie oddam chłopaka, dopóki nie poznam prawdy.
A jeśli kobieta zacznie żałować i pójdzie na policję?
Wie, gdzie go porzuciła. To mnie dokopią, nie tobie.
Był w moim worku.
Oddaj go.
O siebie nie potrafisz zadbać. Nie mieszaj w to dzieciaka.
Oddaj go, na litość boską.
Zrobisz to?
Powiedz coś.
- Przysięgnij. - Co?
- Przysięgnij. - Nie każ mi przysięgać.
- Przysięgnij, że nie powiesz Tahsinowi. - Bracie…
Przysięgnij. Sam mu powiem, jeśli będzie trzeba.
- Przysięgnij, Gonzi. - Dobra.
- Przysięgnij! - Dobrze. Przysięgam!
- Mówię, że przysięgam! - Dobrze.
W porządku?
Nie powiem.
Przysięgam.
W porządku, stary.
Już cię puszczam.
Już dobrze. Spokojnie.
- Idziesz do łaźni? - To dzień kąpieli. Ile kosztują?
- 50 lir. - 50.
Macie krótkie spodenki i koszule dla ośmiolatka?
Oczywiście. Zaczekaj chwilę.
To pani…
Widziałem panią w szpitalu.
Syn ma się dobrze?
Mehmet, te będą pasować.
W sam raz.
- Ile za to? - Tylko 40 lir.
Proszę.
Dziękuję.
Powoli.
Jest za gorąca!
Stary, wciąż śmierdzisz.
Daj mi tę miskę.
Gorąca!
Trzeba lać powoli, idioto!
Kto to?
Moi rodzice.
- Widziałeś ich kiedyś? - Nie.
- Więc? - Nie wolno pomarzyć?
Nie lej się wodą!
Przestań!
Do ataku!
- Boże! - Memo!
A masz!
Masz. Oblej ich.
Dawaj!
Śmiało!
Przestań.
Nie mnie, tylko ich!
Chwileczkę.
Dość.
Skoro lubisz wodę, zabiorę cię nad morze.
Jasne! Nauczysz mnie pływać?
Nie umiesz?
- Nie. - Nauczę cię.
Ta miska jest zrobiona ze srebra
On właśnie wrócił Dobrze wiesz, co robił
Ta miska jest zrobiona ze srebra
On właśnie wrócił Dobrze wiesz, co robił
W te kłopoty wplątał mnie
Twój, twój
Twój, twój parszywy wuj
O, kochana
Tkaczki O, kochana
Miska jest zrobiona ze srebra…
Jesteśmy śliczni i czyści.
A teraz…
grzebień.
Pokaż. Jeszcze tu.
Bardzo ładnie. Jesteś głodny?
- Co zjemy? Gonzi! - Tak, bracie?
- Jesteśmy głodni. - Co zjemy?
Może hamburgery?
Tak!
Dziękuję. Wyglądają smacznie. Pobłogosław nas.
- Proszę. - Są też frytki! Świetnie!
Masz, Ali.
Weź frytki.
- Wiesz, co dziś jest? - Co?
- Nie masz urodzin? - O czym ty gadasz?
Czy ktoś z naszej grupy wie, kiedy się urodził?
Nie, Gonzi.
Stary, poudawaj trochę.
Możemy zorganizować przyjęcie dla Alego. Zaprosimy dzieciaki, puścimy muzykę.
Od Hüseyina weźmiemy tort, świeczki…
Dobry pomysł.
- Spodoba mu się. - Dobra.
- Daj znać innym. - Jasne. Hej, Flea!
Robimy dziś imprezę. Przygotuj się.
Zaproś wszystkich i załatw jakiś zespół.
Jaki tort lubisz?
Ja?
Czekoladowy, truskawkowy, bananowy?
- Może czekoladowy? - Tak?
Wygląda dobrze.
Gonzi, zaczekajcie tu. Zaraz wracam.
Jasne.
Witaj, Mehmet.
- Co u ciebie, Hüseyin? - Po staremu.
Miałbyś coś dla nas? Wieczorem wyprawiamy urodziny.
- Czyje? - Nieważne, bawić się będą wszyscy.
- Pewnie. Chodź. - Dzięki.
Jaki smak?
- Nie są stare, prawda? - Mają nie więcej niż trzy dni.
- A ten? - Ma dwa dni. Z herbatnikami.
- Pewnie smaczny? - Tak.
Wezmę go.
- A świeczki też byś mi dał? - Oczywiście.
Bracie!
Ali?
Ali? Co się stało?
- Jakaś kobieta próbowała mnie porwać. - Co?
- Gdzie Gonzi? - Nie wiem.
Chodź tu. Kto to był?
Kto to był, Ali? Pokaż mi!
- To ty? - Naćpałeś się? Czego tak wrzeszczysz?
Kto to zrobił?
Ali…
Nie bój się. Jestem przy tobie.
Znalazłem świetną butelkę.
Dlaczego go zostawiłeś samego?
- Sprawdzałem kosz… - Pieprzę kosz.
Ktoś chciał go zabrać.
Co, gdyby mu się udało?
Bracie, moje gardło…
Bracie Mehmet?
Ali?
Chodźmy.
Chodź.
Dziś będzie przyjęcie. Cieszysz się?
Wysikałeś się?
Czyje…
Czyje dziś urodziny?
- Moje! - Moje!
Gówno prawda!
Nie miałeś ostatnio urodzin?
Możemy je powtórzyć. Życzenia są za darmo.
Oczywiście, że możemy. Będziemy świętować do upadłego!
Doskonale, bracie!
- Gonzi. - Tak, bracie?
Tort gotowy?
Przyniosę go.
Co jest, świrusy?
- Zanim zdmuchniesz, pomyśl życzenie. - Mogę zdmuchnąć?
Najmłodszy ma pierwszeństwo.
Pomyślcie życzenie.
- Pomyślałeś? - Tak.
To dawaj.
Nie śmiać się.
Spróbujmy razem.
Chodź.
Raz, dwa, trzy.
Brawo!
Smaczne.
Smakuje ci?
- Jest pyszny. - Tak.
Czego sobie życzycie?
Ja chciałbym zobaczyć mamę.
Co roku to mówisz.
Spróbuj wymyślić coś nowego.
Chciałbym umrzeć.
Jesteś młodym chłopakiem. Dlaczego chcesz umrzeć?
Masz przed sobą mnóstwo lat. Będziesz dorosły.
Czemu chcesz umrzeć?
Moja mama umarła, gdy byłem mały.
I co?
Jeśli umrę w starszym wieku, ona mnie nie rozpozna.
Nie rozpozna mnie, prawda?
Czego sobie życzyłeś?
Żeby mama była tu ze mną.
Możemy to załatwić.
Najpierw muszę zaoszczędzić.
- Ile potrzebujesz? - Tyle, żeby mogła ze mną zamieszkać.
Czy ja też mogę pracować?
Pomyślimy nad tym.
Jutro nauczysz mnie pływać?
Oczywiście, że tak.
Dokąd pójdziemy?
Na Sarayburnu.
Prąd jest silny, ale tam ja nauczyłem się pływać.
Tylko musisz się mnie słuchać. Nie jest zbyt głęboko.
Mama się ucieszy, kiedy zobaczy, że umiem pływać.
Na pewno. Bez dwóch zdań.
Bracie Mehmet.
Kochasz swoją mamę?
Każdy kocha swoją mamę.
Gdzie ona jest?
Daleko.
Czemu do niej nie chodzisz, skoro ją kochasz?
Pójdę, Ali.
Pójdę.
Niedługo.
Ali?
Ali!
Çağla…
Widzieliście chłopca, który wczoraj był ze mną?
- Co się stało? - Widzieliście go czy nie?
Nie widzieliśmy, naprawdę.
Zwariował.
Ali!
Widzieliście ośmiolatka? Ma na imię Ali.
Odpowiedzcie!
Ali!
Co się stało?
O co chodzi?
Gonzi…
Ali?
Gdzie byłeś? Cały ranek cię szukam.
Zobaczyłem mamę we śnie.
Była tutaj.
Wołała mnie.
Poszedłem jej szukać. Nie znalazłem jej, więc wróciłem.
Ali…
Ta okolica nie jest bezpieczna.
Nigdy więcej nie wychodź beze mnie.
Wystraszyłeś mnie.
Znasz swój adres?
Ale będziesz potrafił pokazać mi swój dom?
Po co?
- Powiemy mamie, że nic ci nie jest. - Ojczym mnie zobaczy.
Nie zobaczy. Opracujemy plan.
Pokażesz mi swój dom,
a ja pogadam z twoją mamą, gdy ojczyma nie będzie. Zgoda?
Mama powiedziała, żebym nigdy nie wracał.
Bała się. Co miała powiedzieć?
Nie chcę, żeby się bardziej bała. Nie zrozum mnie źle, nie odeślę cię.
Chcę, żeby wiedziała, że jesteś cały i zdrowy.
Bracie?
Znajdziemy pieniądze?
Oczywiście, żaden problem.
Słuchaj.
Umówmy się tak.
Pokażesz mi swój dom, a ja znajdę ci pieniądze.
Daj rękę.
- Umowa stoi? - Tak.
Idziemy nad morze?
Dobra.
Chodź tu!
Nie utopię się?
Chodź, będę cię trzymał.
Nie nadepnij na nic ostrego.
- Zimna! - Tutaj się rozgrzejesz.
Chodź tu!
Trzymaj mnie.
Połóż się.
- Dalej! - Ja płynę.
Gonzi!
Chodź!
Ja płynę.
Świetnie.
Brawo.
Dziś nauczyłeś się pływać.
Mama się zdziwi.
Powie: „Brawo, synku”.
A teraz
śpij dobrze.
Bracie Mehmet.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Zaparzyłeś herbatę?
Przysiągł, że ci nie powie. Od razu na mnie doniósł, prawda?
Nie złość się na Gonzalesa. Lepiej powiedz, co, u diabła, zrobisz.
Nie wiem.
Tak nagle się zjawił. Nie mogłem go wyrzucić.
Jego rodzice pewnie się martwią.
Próbowałeś się z nimi skontaktować?
Rozmawiałem z nim.
Zaprowadzi mnie do domu. Porozmawiam z jego matką.
I co jej powiesz?
„Nic mu nie jest. Nie martw się. Przyprowadzę go, kiedy zechcesz”.
A jeśli matka wyrzuciła go z własnej woli?
Jeżeli go nie chce?
Nie, wujku.
Chciała go chronić przed ojczymem.
Skąd wiesz?
Widziałem.
Jest posiniaczony.
Co robiła jego matka, gdy był bity?
Biedaczka zapewne nie miała wyboru.
Tamten sukinsyn tak ich bił, że pewnie była przerażona.
- Żeby uratować dziecko… - Wsadziła go do worka, tak?
- Właśnie. - Załóżmy, że to prawda.
Czy nie szukałaby go po całym Stambule?
Może w tej chwili próbuje go odnaleźć.
Ucieszy się, gdy z nim przyjdę.
A jeżeli powie:
„Wyrzuciłam dzieciaka z własnej woli.
Nie chcę go”?
Co wtedy?
To niemożliwe, wujku Tahsinie.
Co to byłaby za matka?
Wszystkie matki kochają,
chronią
i hołubią swoje dzieci,
prawda?
A nie jest tak?
Zatem powiedz mi, Mehmet…
Gdzie są matki tych wszystkich dzieci?
Gdzie jest matka Gonzalesa?
Gdzie matka Flea? Gdzie matka Araba?
Czemu te dzieciaki żyją na ulicy?
Rozumiem.
Więc ja się zajmę tym chłopcem.
Tak jak ty nami.
Jesteś chory, chłopcze.
Wujku Tahsinie!
Ali!
Z czego się śmiejesz?
Spieprzaj.
Ali!
Co?
Zejdź. Mam dla ciebie prezent.
Szybko!
Nie śmiej się.
Chodź.
Prosiłeś, żebym znalazł ci pracę, więc znalazłem.
Co to jest?
To…
- Jest mój? - Oczywiście!
Zrobiłem go dla ciebie.
Daj mi rękę.
Razem pójdziemy do pracy.
Wszystkiego cię nauczę.
- Dobrze? - Dobrze.
Co zbierać, gdzie szukać…
Łap za wózek.
Dobra.
Połóż dłoń tutaj.
Drugą tak samo.
- Świetnie. Jesteś gotowy? - Tak!
Ścigajmy się!
Dawaj.
Cofnij się.
Na mój znak.
Trzy, dwa, jeden…
start!
Dobrze zgnieć.
Zajmują dużo miejsca, trzeba je zgnieść.
Układaj je na bokach worka, żeby stał jak pudło.
Skacz!
Jedziemy.
Otwórz i mocno zgnieć, żeby wyszło całe powietrze.
Masz.
A to?
Ali, patrz.
Bierz takie butelki. Za każdą dostaniesz pięć lir.
- W weekendy jest ich tu mnóstwo. - Dobra.
Byłeś głodny, co?
Rano zaczęliśmy na tamtym moście.
Szliśmy tamtędy, potem w górę i w dół.
Spójrz.
Ale fajny!
Kiedyś się nim bawiłem.
Możesz wziąć.
Zmęczony?
Kiedy wrócę, urządzimy wyścigi.
A jeśli będziesz spać, zobaczymy się rano. Zgoda?
Zgoda.
Bracie Mehmet, gdzie Ali?
- Gdzie on jest? - Gdzie jest Ali?
Znów się naćpaliście?
- Dlaczego się śmiejesz? - Gdzie jest Ali?
Co cię to obchodzi? Śpi w domu.
Bądź miły.
- Tylko pytałem. - Odwal się!
Gdzie to jest?
Hej!
Co robicie?
Ali!
Wąchałeś klej?
Ali!
Telefon…
Gonzi…
Halo? Przyjdź do mnie! Natychmiast!
Ali!
Otwórz oczy.
Słyszysz mnie?
Dlaczego to zrobiłeś?
Ali!
Ali? Odezwij się.
Mówili, że dzięki temu zobaczę mamę.
Dlatego.
Ali…
Nigdy więcej tego nie rób.
Więcej tego nie rób.
Dlaczego mnie uderzyłeś?
Tylko cię klepnąłem, żebyś się ocknął.
Dlaczego nie zostawisz mamy w spokoju?
Ali?
To ja, Mehmet.
Czy oddasz mi mamę?
To ja, Mehmet.
Czemu mnie bijesz? Co ja ci zrobiłem?
Ali, to ja, Mehmet.
Uderzyłem cię lekko, żeby cię obudzić.
Nie jestem twoim ojczymem.
- Puszczaj! - Chodź tu. Stój!
- Puszczaj! - Przestań, Ali! Łamiesz mi serce!
- To boli! Przestań! - Puść mnie!
Mamo?
Od teraz będę grzeczny.
Obiecuję.
Ali, to moje zdjęcie.
Daj mi je.
Tęsknię za tobą, mamo.
To moja fotografia. Tam jest moja mama.
Oddaj, Ali.
Oddaj moje zdjęcie.
Jak to możliwe, że to ty?
To ja, Ali.
To moje zdjęcie.
To nie ty, tylko ja!
- Jesteś moim ojczymem. - Nie! To moje zdjęcie!
Oddaj mi je!
Nie rób tego!
Proszę, nie drzyj go!
Błagam, nie!
Co ty zrobiłeś?
Co zrobiłeś?
Ali. Co zrobiłeś?
Co się stało?
Ali wąchał klej.
Chciałem go zabrać do szpitala.
Ale już z nim lepiej. Śpi. Uspokoił się.
Co się stało ze zdjęciem?
Myślał, że jestem jego ojczymem i je podarł.
Chodź, bracie.
Już po wszystkim.
Chodź.
Już dobrze.
I tak nie można go zawieźć do szpitala, jeśli wąchał klej.
Mówili mu, że jeśli będzie wąchał klej, zobaczy mamę.
Więc to zrobił.
Tak bardzo tęskni za mamą, że wąchał klej.
Mnie też do tego namówili.
Kiedy byłem bezdomny.
Mnie też nabrali.
Będzie dobrze.
Połóż się.
Wszyscy to znamy. Nie martw się o niego. Odpocznij.
Dobra? Chodź.
Gonzi.
To, co się z nim stało, łamie mi serce.
Jutro zaprowadzę go do domu.
Dokąd idziemy?
Zbierzemy tam papier, a potem pojedziemy do Cihangir.
Nie chodźmy tam.
Obiecałeś, że pokażesz swój dom.
- Nie wiem, gdzie on jest. - Przypomnisz sobie.
- Pamiętasz tę okolicę? - Tak.
Gdzieś tu jest twój dom?
Nie chciałeś iść na policję, więc nie poszliśmy.
Chciałeś pracę, to ci ją załatwiłem. Teraz pokaż swój dom.
Tak, Gonzi?
Jesteśmy w Cihangir. Szukamy domu Alego.
Obok placu zabaw.
Nie wiem.
Ali?
To twój dom?
Znasz go?
Kto to?
Mój ojczym.
Zostań tu.
Hej!
Gdzie się podziałeś?
Ali!
Ali? Nie bój się, jestem tu.
Co ci się stało w twarz? Chodź tu.
Kto ci to zrobił?
To ci dranie?
To mój ojczym.
Twój ojczym?
Jak to możliwe? Szedłem za nim.
- Wrócił i cię uderzył? - Nie wiem.
- Powiedz prawdę. - Mówię!
To ci dranie?
Uderzyli cię, bo jesteśmy na ich terenie, tak?
Zaczekaj tu.
Który uderzył dzieciaka?
- Ty? - Do mnie mówisz?
To nie twój teren.
- Policja! - Policja!
Proszę odpoczywać.
Omal pana nie straciliśmy.
Miał pan szczęście.
Czy pani synek wyzdrowiał?
Słucham?
Był chory.
Nic mu nie jest?
Jest pan pod wpływem leków. Proszę odpoczywać.
Kim…
Kim jesteś?
Proszę pana.
Część krwi wciąż jest w aparacie.
Proszę leżeć spokojnie.
Życzę zdrowia.
- Gonzi. - Bracie?
Gdzie Ali?
Nie ma go tu.
Co to znaczy?
Nie mogłem go znaleźć.
Nie znalazłeś go?
- Co ty wyprawiasz? - Puszczaj!
Oszalałeś? Połowa krwi wciąż jest w aparacie!
Muszę iść. Puść mnie!
Zostaw mnie, Gonzi!
- Puszczaj! - Bracie!
Puszczaj!
- Puść mnie! - Zabijesz się!
Puść mnie…
Zabijesz się.
Zabierz mnie stąd.
Znów mu doniosłeś?
- Proszę, bracie. - Zamknij się.
Co robisz?
Po co ci te pieniądze?
Muszę coś zrobić.
Dość tego.
Zejdź mi z drogi, wujku.
Daj pieniądze. Jeśli je stracisz, drugi raz tyle nie zaoszczędzimy.
- Oddaj, bracie. - Cofnąć się! Puść mnie!
Bo was pozabijam!
Nieważne, że jesteście moimi braćmi!
Cofnij się!
Oddaj to, Mehmet.
Puść mnie! Odsuń się, wujku!
- Zawsze cię oszukują, Mehmet. - Nikt mnie nie może oszukać!
Wierzysz w to, w co chcesz!
W co uwierzyłem, wujku?
Nigdy nie zabrałeś mnie do matki.
Nie próbowałeś.
Traktowano mnie jak łajdaka.
Ten chłopak nie zazna tego samego.
Złożyłem obietnicę.
Uratuję ich oboje.
Puść mnie!
- Bracie! - Zostaw.
Zostaw go.
ALEJA WALKI
Muszę zarobić, żeby uratować mamę.
Jesteś chory.
Mam pieniądze. Będę żyć.
Będę żyć dla tego chłopca.
Przyszedłem po was.
Po ciebie i Alego.
Mój chłopcze…
Spójrz.
- Co to? - Mam pieniądze. Uratuję was.
To znowu ty?
Mam cię dosyć!
Idź stąd i nigdy nie wracaj!
Cofnąć się!
Do tyłu.
Gdzie jest Ali?
Alego tu nie ma.
Ali!
Jestem tu.
Ali!
Mehmet Ali, już wystarczy.
Ali, gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Gdzie go ukryliście?
Gdzie on jest?
Odsuńcie się.
Niczego się nie nauczyłeś?
Dokąd idziesz?
Dokąd idziesz? Nie ostrzegałem cię?
Co zrobiłeś? Zabiję cię!
Zabiję ciebie i twoją matkę!
Jesteś nie do zniesienia! Zabiję cię!
Wiemy, że tu mieszkałeś.
Pytaliśmy o ciebie sąsiadów. Twoi bezduszni rodzice cię wyrzucili.
Ostrzegałem cię.
Mehmet Ali!
Puść mojego syna!
Mój synku. Chodź.
Twoja rodzina się stąd wyprowadziła.
Wiem, że cierpiałeś, ale musisz się pogodzić z rzeczywistością.
Nie masz rodziny.
Daj nam spokój.
Żegnaj, skarbie.
Mamo!
Żegnaj, skarbie.
Mamo!
Dosyć!
Dosyć…
Mehmet Ali był dla mnie jak brat.
Dorastaliśmy razem.
ALEJA WALKI
Budowaliśmy nasze życie na tym, co inni wyrzucili.
Mehmet Ali był inny.
Czasem tracił rozum.
Ali! Ali?
Później nie potrafił odróżnić wyobraźni od rzeczywistości.
Kiedyś się nim bawiłem.
Możesz wziąć.
Ali!
Dzieciństwo wciąż go wzywało.
Zejdź. Mam dla ciebie prezent.
Robił wszystko, żeby mieć szczęśliwe dzieciństwo.
Nie śmiać się.
Zdmuchnijmy razem.
Chodź.
Patrzyliśmy, jak się nim opiekuje.
Nic nie mówiliśmy.
Aleś ty przystojny.
Nie mogliśmy.
Hej, Gonzi!
Dosyć!
Zabiorę cię nad morze.
Wyglądał na tak szczęśliwego.
Gdzie dzisiaj byłeś?
Ten dzieciak wylazł z twojego worka. Co mam z nim zrobić?
Wujku, Ali wrócił.
To moje zdjęcie! Oddaj mi je!
Błagam, oddaj.
Co ty zrobiłeś, Ali?
Ali!
MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ
Chciał jedynie połączyć stracone dzieciństwo ze swoją matką.
Mamo…
Mehmet Ali był dzieckiem ulicy.
Nie miał matki, która go utuli.
Był zupełnie sam.
Jak my.
Napisy: Przemysław Rak