Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Рурална Данска".
"Рурална Данска" не постои.
За мене, центарот на светот е онаму каде што живееш.
Земјата на твоето детство е каде што ќе пораснеш.
Има дожд, сонце, коњи во источниот ветар.
"Рурално". Што е тоа?
Секако, но зборуваш од многу идеализирана перспектива.
Моето детство во рурална Данска беше ужасно.
Вашата книга "Рурални приказни" ме потсетува на провинцијална верзија
на "Планот" од Мортен Папе. Зошто ја напишавте?
Мислам дека долго време избегнував да ја напишам,
но тоа е потребната транзиција пред да пишувам нешто друго.
Признавам дека има страв од местото на злосторството.
Колку и да си замислувам, никогаш нема да ми биде пријатно да одам дома.
ПЕРСОНА НОН ГРАТА
Здраво. Здраво, Лаура.
Леле... Колку си се сменила.
Што си направила на долгата, убава коса?
Многу ми се допаѓа вака.
Многу е кратка. -Да.
Одзади си како момче. -Да.
Јаник се спрема за свадбата.
А Катрине многу му помага. -Нивна свадба е.
Моргенс ќе готви? -Секако.
Не ми се верува дека уште е тука.
Многу места се затвораат. Работите не изгледаат добро.
Откако го отворија ужасниот дисконт на автопатот,
тука се случуваат работи.
Ми провалија во дуќанот. -Навистина?
Да. -Што може да украдеш од цвеќарница?
4000 дански круни и кусур. -О, не.
Сега ги немам. Зошто луѓето не се добри?
Тука секогаш имало невоспитани млади луѓе.
Сите треба да одат во затвор. -Не, мамо.
Место да малтретираат други луѓе.
Не помага. Ќе ги етикетираат како криминалци.
Криминалци се! -Нема да се развијат.
Ќе мора да се реинтегрираат во општеството, но тешко е
ако си млад, осудуван и сметан за криминалец.
Не се согласуваме. -Тоа не беше поентата.
Факт е дека општеството не добива ако ги затвора младите луѓе.
Тогаш веќе нема ништо да кажам. Ќе ја затворам устата.
Но прекрасно е што сите помагаат.
Од каде ќе купите торта?
Од главната улица. Од каде инаку?
Одамна не си била дома, Лаура.
Мамо, те молам викај ме Ирина. -Го заборавам тоа чудно име.
Но одамна го сменив името.
Прво, не можев да те викам Лопенберг. Сега не може Лаура.
Веќе не се викам Лаура.
Разбирам дека е тешко, но ќе бидам среќна ако се потрудиш.
Те крстивме по прабаба ти Лаура.
Си го сменив името. -И не разбирам.
Секако. Влези, па ќе земам компири.
Не ја познавав прабаба Лаура. Мамо!
РУРАЛНИ ПРИКАЗНИ
Еве го татко ти!
Здраво. -Здраво.
Која е таа? -Ќерката на Катрине.
Здраво, мила. Здраво. -Здраво.
Јаник! Земи торба. -Секако.
Добро. -Тешки се.
Она е Катрине? -Што?
Она е Катрине? -Да.
Имаше многу луѓе во продавницата!
Здраво, Јане. -Здраво!
Леле, косата ти е кратка. Здраво.
Изгледа одлично. -Да.
Фала. -И имаш ново име? Ирине?
Ирина.
Тоа е псевдоним? -Молам?
Псевдоним ти е?
Може да се каже, да.
Не личиш на Ирина. -Не, но сега се викам така.
Сега си од Источна Европа? -Јаник! Необичните имиња се супер.
Нема многу девојчиња во Данска што се викаат Џесика. Така, мила?
Ја крстив по Кери од "Сексот и градот". Сара Џесика-Паркер.
Не си ја гледала "Сексот и градот"?
Не. -Зошто не кажа нешто?
Што да кажам? -Катрине.
Што и фали на Катрине? -Што зборуваш?
Мамо, ме малтретираше цел живот.
Не. Никогаш не те малтретирале. -Што?
Зошто никој не ми кажа дека Јаник ќе се жени со неа?
Пишуваше на поканата. -Пишуваше само "Катрине".
Зошто не ми се јави да ми кажеш? -Зошто ти не ми се јавуваш некогаш?
Се обидов. -Не е така, Лаура.
Сега си дома и едвај ја чекаме свадбата.
Да, но може да биде тешко... -Не! Треба да направам вечера.
Што правиш? -Како ти изгледа?
Заваруваш нешто. -Да го ставам на тракторот.
Добро. "Штотуку венчани". -Не, не.
Ќе пишува "Родени да бидат венчани". Попреку.
А потоа ќе закачам конзерви. -Супер.
Супер.
Каде ти е косата? -Ергенската забава беше луда.
Катрине е бесна. -Како можеше, Јаник?
Не беше моја идеја! Момците донесоа машинка, бевме пијани...
Како можеш да се ожениш со Катрине?
Немаше да биде попаметно да зборуваш со мене?
Зошто те засега?
Не испаничи поради мојата книга? Пола е за неа.
Не. -Не?
А ти? Не...
Искрено, Јаник. -Не знам. Не сум ја прочитал.
Сериозно не си ја прочитал? -Не. Знаеш.
Јас и книги... Ми треба цела вечност да прочитам стрип.
Не ја прочитале!
Зар тоа не е добро? Не треба да бидеме среќни?
Секако, секако. Добро е.
Но лудо е. И да го видам брат ми со Катрине...
Многу е заебано. -Нека не ти пречи, мила.
Знам. Да. -Се слушаме после.
Чао.
Вечерата е спремна!
Се станува женствено без лиени бандажи.
Слушате Поп ФМ. Забавно и разнолико!
Здраво, тато.
Внимавај со земјата. -Да.
Што и е?
Не може да се реши.
Дали да се отели? -Да.
Не може да се избегне. Ќе мора.
Мама не викна на вечера. -Добро.
Јаник ќе прави аквавит за свадбата. Но ќе ги извадам пиперчињата
зашто не треба да е само за мажи!
И жените можат да пијат лути пијалаци. -Секако.
Како што може да имаат кратка коса.
Ми требаше храброст да се потстрижам кратко.
Осетлива сум по она што ми го направи.
Не знам за тебе, но јас пораснав.
Го правев цел ден.
И направив се како што кажа, Јане.
И им реков: "Може да е малку..." Сакаш?
"...необично за ролат со месо, но овој ролат е неверојатен!"
Не им се допадна? -Ја отворив рерната и го извадив.
Што мислиш дека се случи? -Кучето го изеде?
Така е. Малото копиле го изеде!
И немаше храна за нив? -Не, немавме ништо.
Извинете, но некој го исклучил радиото.
Не можев да ги внесам. -Мислев дека музиката ги плаши.
Не. Кога се навикнати на нешто, мора да остане така.
Не смеам да го сменам ни каналот. Мора да биде Поп ФМ. Компири?
Нешто не е во ред со храната? -Не, добра е.
Може малку месо? -Не, фала. Не јадам месо.
Тогаш, што да ти направиме? -Ништо. Во ред е.
Не, ќе најдам нешто. -Не грижи се.
Тогаш стави си сос. -Не.
Нема месо во него. -Но има млеко.
Да. -Не јадам животински продукти.
Што? -Но ние живееме така.
Порано јадеше месо. Беше месојад.
Но сега сум попаметна. -Сега треба да ни е криво?
Не ви зборувам како јадете вие. Не ви се мешам.
Бидејќи светот ќе пропадне...
Еве ја пак. -Не е лошо да зборуваме за тоа.
Лошо е да го расипуваш расположението. Мама готвеше со часови.
Нема врска со мама. Зборувам за природата.
Има ли разлика дали сме го купиле ние или соседите?
Секако е мртво! -Има компири и зеленчук.
Јадеше месо, но сега е погрешно. -Треба да размислиш за тоа.
Зошто ние да правиме нешто? САД и Кина загадуваат.
Јаник, мора да имаш мислење. Што сакаш?
Не е дека не ме засега. -Престанете!
Да не зборуваме за глупавата природа.
Сакам да слушнам како ти оди животот како писателка, Ирина.
Добро е. -Пишуваш нешто?
Да. -Роман?
Книжевен експеримент. -Интересно.
Добро плаќаат? -Тоа не е важно.
Јуси Адлер заработува многу пари. -Добро ми е без пари.
Веројатно живееш од социјална помош. Другите работиме и плаќаме даноци.
Мамо, добро си? -Многу ми е жал.
Не извинувај се. Имаме многу чаши.
Јане, не можеш да креваш.
Артритисот ти се влоши? -Не.
Лошо е. Пиеш многу апчиња.
Апчињата може да бидат отровни за тебе, мамо.
Треба да биде подобро. -Но има многу...
Ќе најдеме други чаши. Тато знае каде се.
Каде е? Ивер?
Ти кажа Јаник како ме запроси?
Имавме најромантична вечера. Бевме во ресторан.
Потоа нарачав десерт. Нарачав...
Како се викаше, срце? -Крем-бруле.
Мораш да ја скршиш површината.
И одеднаш, видов како нешто светка.
И тогаш се појави прстенот. -Леле!
Не ми се верува.
Навистина ти текна тоа? Колку оригинално, Јаник!
И кажав на Јане дека е најубавиот прстен што го имам.
Голема чест е што ми го даде, Јане. Погледни.
Ова е... Ова е твојот свршенички прстен, мамо?
Само седеше во фиоката. -Беше на прабаба ти?
Да, на прабаба Лаура. Па на баба ти, па мој.
Си помислив дека Јаник и Катрине може да го земат.
Секогаш велеше дека јас ќе го наследам. -Не сакаш накит, Лаура.
Не, имаш право. Не е мој стил. Воопшто не е мој стил.
Го обожавам.
Бенјамин Бенг, честито за романот за климатскиот манифест.
Не е само роман. Опкружен е со уметност.
Не треба да ги сметаме климатските промени како нешто интелектуално.
Мора да ги визуелизираме за да ги разбереме околностите.
Не го напиша сам. Донесе и уметник.
Асгер престана да зборува од принцип.
Се изразува само преку уметноста. Многу го почитувам тоа.
Како се согласивте како да изгледа уметничкиот проект?
Ова е мојата девојка Ирина. -Здраво.
Ова е Мајк. Ја знаеш Хане. -Мило ми е што те гледам.
Многу е убав, Бенјамин. -Ирина, ова е Аја.
Ти ја прочитав книгата. Фантастична е. Твојата приказна ме трогна.
Мило ми е. Бенјамин ми кажа дека и ти пишуваш.
Прва книга ми е, па ќе видиме. Мило ми е што Бенјамин ми помага.
Не можам да направам многу... -Да.
Не. Многу си добра.
Кој носи цвеќиња на изложба за климатските промени?
Здраво. Мило ми е што те гледам.
Беше добра на интервјуто. -Фала.
Ќе издадеш нешто ново? -Да, работам на нешто.
Веројатно не е моја работа. Заеби. Сепак ќе ти кажам.
Пред некој ден го видов Бенјамин со девојка во Бобибар.
Изгледаше интензивно. -Немој...
Многу интензивно. -Во ред е.
Со Бенјамин сме во отворена врска.
Не знаев. Мило ми е што ми кажа,
зашто се бакнуваа.
Не знаев дали да ти кажам, но заслужуваш да знаеш.
Не се поседуваме. Разбирам ако некој не може да разбере.
Но за нас двајца е добро.
А и си веруваме дека се сакаме.
Правиш да звучи многу убаво. Треба да му предложам на момчето.
Стравот од климата го измести. -Како?
Не може да му се дигне. Импотентен е.
Ми вели: "Која е поентата?" -Па...
На некој начин, има право.
Мислам дека е лоша идеја. Можеби треба да одам.
Ќе биде во ред? -Разбирам дека е тешко.
Но ако има расправија, мора да се соочиш со неа.
Го знам чувството. И јас сум од Лутланд!
Секако, но доаѓаш од дом со пијано,
а твоите родители се академици. Не е исто.
Можеби е така. Но мора да веруваш дека твоето минато
е твојата артистичка сила. Луѓето можат да почувствуваат.
Мислиш дека е лесно да бидеш писател со среќно детство?
Престани! Врати се на ледените плочи, па да си одиме дома.
Знаеше дека може да станеш импотентен поради стравот за климата?
Кому се случило? -На момчето на Ема.
Импотентен поради климата?
Да, Јане. Ти се згрчуваат рацете. -Чудно. Досега не ми се случило.
Апчињата не ти помагаат? -Што се случува?
Не е ништо. -Сама ги направи?
Ти реков да бидеш внимателна. Не прави ништо друго со рацете.
И немој да работиш на цвеќињата. -Тоа е моја работа.
Да, и реков на Лаура, т.е. Ирина, да ми помогне.
Треба да изгледаат посебно. -Многупати ми помагала во дуќанот.
Јане, можам јас. Во ред е. -Но имаш многу работа.
Катрине си ја прави венчаницата. -Значи, многу си зафатена.
Ќе ги направиме. Така, мамо?
Не фрлај им го тоа на кокошките. Ориз е.
Треба да го фрлаш преку мајка ти утре во црквата.
За да биде плодна и да имаш мал брат или мала сестра.
Мала Миранда или Саманта.
Добра е мајка ти со тебе? -Да.
Но некогаш ти вика, така? -Не.
Некогаш е злобна? -Не.
Здраво. -Здраво.
Одамна не сме се виделе. -Уште ги слушаш Д.А.Д!
Ти уште ги слушаш Нирвана? -Не е исто.
Што правиш? Одамна не сме се виделе.
Изгледаш исто. -Немаш коментари за мојата коса?
Не. -Сите ми коментираат.
Не ми се верува дека напиша книга. -Да, тоа...
И си пишувала за лудаците тука?
Да. Но не грижи се. Не те спомнав тебе.
Не пишуваше за момчето што беше неверојатно во кревет?
Следниот пат. -Добро.
И што друго? Што правиш?
Работам во ресторан. "Флејм". -Убав е?
Да, ако сакаш шведска маса. -Не, сакаш да работиш таму?
Да, добро место е.
Јас ќе го носам цвеќето, па... -Како порано.
Јас носев пиво, столчиња, павилјони и кабли...
Јаник не прави ништо. -Има доволно работа.
Ми беше мило што те видов. -И мене. Се гледаме.
Каков раскош. -И се допаѓаат на Катрине.
И виолетови се. -Да.
Знаеш дека можеш да користиш масло од канабис за артритисот?
Канабис? Не, фала. -Медицински канабис.
Масло е. Нема да пушиш и да се надуваш.
Можеби може да помогне. -Не сакам, Лаура.
Не сакам. -Може да ти помогне.
Држи, те молам.
Го препознаваш, Лаура? -Секако.
Како провалиле? Скршиле прозор?
Не, тоа е срамниот дел. Кога дојдов, не беше заклучено.
Вратата беше отворена. Глупава сум.
Младите луѓе заминуваат од градов
и остануваме само старците.
Правам само погребни венци. Поради глупавиот дисконт.
Овие ќе стојат на масите. Сака да има по два-три на маса.
Ти го направи? -Не, Катрине.
Си купила нов пулт? -Па...
Ти текнува на малиот пулт каде што продаваше лозови за лото?
Продаде многу, Лаура. -Ти ги купуваше пола, мамо.
Не, и тато купуваше. Беше многу среќна кога ќе продадеше добро.
Тука ги читаше книгите "Нарнија". Не те интересираше училишниот клуб.
Зошто мислиш дека беше така?
Зошто мислиш дека цело време седев тука?
Здраво. Еве сте. Здраво.
Цвеќињата се многу убави.
Можеби претерав, но ми беше страв да не сум нарачала премалку.
Ти ги нарача? Не разбирам. Сега работиш тука?
Наесен ќе ја преземам цвеќарницата.
Подобро да ја води некој од семејството отколку да ја затворам.
Не ставај ги така. Ќе паднат кога ќе возиме.
Обично ги ставам вака, фиксирани.
Може и така, но немој. -Зошто не ги ставиш како мене?
Ќе паднат! -Престани. Ќе бидат добро.
Престани!
Добро, баш ме заболе.
Добро. Ќе правиме по твое. Лезбијката Лаура!
Сериозно ми го кажа тоа?
Откако дојде, го уништуваш расположението на сите.
Мислиш дека си многу важна. Ја сожалувам мајка ти.
Да не заборавиме да заклучиме. -Земи ги моите клучеви.
Не, ги носам моите. -Тргни се. Ќе одам со комбето.
Лаура, ќе ми помогнеш?
Може да ги внесеме внатре. -Да.
Не! Аман.
Се скршиле...
Ако не ги наместиш како што треба, може да се превртат.
Јас не би ги ставила вака. -Ти возеше како манијак!
Знаеш што? Заборави.
Луда си? -Мила?
Знаеш дека е малку напната поради утре.
И потоа ја обвини... Вознемирена е.
Не сакам да ја слушам. Беше многу злобна со мене.
Што? -Отсекогаш била таква.
Вие решивте да заборавите или да го потиснете тоа.
Не би ме чудело ако ги украла парите од дуќанот на мама.
Само таа има клуч, освен мама.
Разбираш за што ја обвинуваш?
Само реков... -Смири се!
Кој е тој? -Бенјамин.
Тоа е Бенјамин? -Здраво!
Ако не престанеш... -Многу крадеше кога бевме деца.
Не сакам да слушам! -Да се поздравиме.
Здраво. Бенјамин. -Добре дојде.
Фала што ме примивте. Повелете.
Не требало. -Нема проблем.
Мора да го искористиш тоа. -Да.
Лута си. Сите емоции со Катрине.
Искористи ги креативно. -Да.
Тука си многу слатка.
Ти текнува? Ова е на 10-тиот роденден. -Не мора да раскажеш.
Тоа беше интересен период.
Девојчињата не се согласуваа. Знаеш какви се девојчињата.
Беше многу лута. Си отиде во собата и се спакува.
Потоа избега од дома!
Се тетеравеше по полињата. Да.
Тогаш имаше многу лош темперамент.
Здраво.
Го ставија тркалото? -Не. Ќе им треба уште помош.
Да, секако. -И тргни ја колата. Ни пречи.
Тато... -Тракторот не може да помине.
Ќе бидам во шталата. -Секако.
Мислам дека се мили.
Се плашев дека ќе биде полошо. Местово е скоро пријатно.
Не може да си одиме? -Секако...
Јас сум Давид. Јаки наочари.
Да. Исти се. -Да, нели?
Сосема исти се. Чудно.
Сега сме тројца! Може да фатиш едно јаже?
И префрли го онде. Лаура, префрли го она онде.
Ако го земеш... -"Лаура"?
Зошто ја нарече "Лаура"? -Не знаеше.
Се викам Лаура. Односно, се викав. Го сменив во Ирина.
Се викаш Лаура?
Извини што не ти кажав. Само никогаш не мислам на тоа.
Во ред е. Ајде да...
Оф, леле. -Само префрли го.
Така. -Фати го другото.
Јас да фатам еден крај? -Нема проблем. Можам.
Сигурно? Потешко е одошто изгледа. Држи ги двата краја.
На три. Спремни? Полека. Еден, два, три...
Потешко е... -Бенјамин, влечи.
Влечи ги двата краја. Користи ја тежината.
Едното е криво. Влечи го едното, пушти го другото.
Кое? -Десното. Твое лево.
Влечи и користи ја тежината. -Гледајте го тркалото.
Срце, повлечи го ова... -Пази!
Стоиш на јажето. -Престани.
Не држи го тоа... -Пушти го тоа!
Не функционира.
Треба да го спуштиме на масата. -Јаник, сериозно...
Ќе биде во ред. Само Бенјамин треба да го намести.
Ќе пробаме пак. Добро си? -Да.
Ова е примитивно. Примитивно!
Не беше толку тешко. Не е важна силата, туку техниката.
Брат ти и Давид очигледно се чувствуваат загрозено од мене.
Не се толку паметни. -Се!
Мора да ми покажат каде ми е местото. Нема закани за статусот кво!
Ова е премногу за мене! Ќе одам горе.
И ветив на Аја дека ќе и ја проверам книгата. Ќе одам горе.
Јаник, те молам биди фин со Бенјамин. -Што зборуваш?
Знаеш што зборувам.
А ти не треба да бидеш фина со Катрине?
Не требаше да кажам дека краде. -Сите ги гледаш од високо.
Не мислев...
Можеби не се облекувам како што треба, гласам за глупава алтернативна партија
и немам секс со мажи, жени и животни.
Но добро сум. Всушност, среќен.
Не сожалувај ме.
Немам секс со животни, Јаник.
Знаеш... -Не.
Знаеш што сакав да кажам. -Не! Тоа што го кажа е болно.
Од село си. -Ти живееш тука!
Да. Најдов жена. Веќе нема животни за мене!
Влечи!
Се сеќавам дека Катрине живееше со посвоители. Никој не зборуваше за тоа.
Рак беше, така? -Да.
Треба да ги цениме родителите додека се живи.
Каде отиде Бенјамин?
Мораше да работи. Ментор е на друга писателка.
Ако се однесува како што треба, среќен сум.
Инаку ќе го истепаш?
Не, само ќе поразговараме со него. Влечи!
Ти текнува на момчето на Камила? -Секако.
Имаше куп афери. Потоа го посетивме
и престана да се глупира.
И Бенјамин има куп афери. -Што?
Да.
Што? -Што рече?
Имаме отворена врска, па не доаѓај со бандата.
Не ми се верува дека вие бевте заедно. Сосема сте различни.
Ти си во отворена врска, а тој живее во целибат.
Во целибат си, Давид? -Не.
Си! Кога е заљубен во некого,
нема глупирање. Како монах е.
Не сакам да зборувам за тоа. -Во кого си заљубен?
Една келнерка во ресторанот. -Излегувате?
Не, педерот не прави ништо. -Јаник, идиоту. Не кажувај "педер".
Покани ја да излезете, Давид. -Не сакаме да брзаме.
Така е. Не може да биде побавно.
Таа не ни знае дека се во бавна врска. Кажи и!
Направи како што ти вели дамата. -Остави го.
Ајде.
Пиши и порака. -Влечи!
Да!
Добре дојдовте во Џесика Диско!
Ќе ги украсиме масите на музика.
Доволно си возрасна? Не е важно. Дојди.
Танцувај! Ова е само за деца. Која е старицата, Џесика?
Твои се? Може да ги пробам? -Да.
Знаеш дека Лаура може да имитира животно, суштество?
Може да направи Лопенберг. Кажи и да ти покаже.
Помина долго време. Не знам дали уште можам.
Може, Џесика. Само се шегува.
Џесика ќе биде среќна. -Да, но... Злобен си.
Не се сеќавам на Лопенберг.
Што се случува? Што е ова?
Што зборуваш? -Зошто изгледа така?
Мораше да изгледа убаво.
Добро, но што е ова зеленово?
Имаше празно место, па сакавме да надоместиме за цвеќињата.
Нели е убаво, Катрине? -Не. Сакав едноставно и виолетово.
Веќе направив украси, па зошто изгледа како грмушка?
Не, во ред е... -Леле, колку е убаво!
Изгледа ужасно. -Што зборуваш?
Цвеќињата, Јаник! Не изгледа како што сакав. Бев многу прецизна.
Сакаш да смениме, Катрине? -Не, изгледа убаво!
Мила?
Во ред е. Ќе биде вака.
Искрено мислиш дека е убаво?
Тука живеат во сосема различен свет.
Не го ни делат ѓубрето.
Дефинитивно не.
Беше глупаво што се изнервирав поради тркалото.
Да... -Само ме изнервира. Беше глупаво.
Обично не сум таков.
Напишав пет романи. Јаник не може да се пофали со тоа.
Не, но тој има дислексија.
Разбирам зошто си избегала оттука
и зошто ние двајца не би можеле да бидеме среќни тука.
Зошто порано не сме го гледале ова?
Модерниве работи се неверојатни.
Интернетот е. Можеш да најдеш се.
Ирина и Бенјамин, има вегетаријанска храна за вас во рерната.
Мислам дека е и без глутен. -Фала, мамо.
А Катрине го најде интервјуто со тебе, Лаура.
Навистина сакате да го гледате? -Секако!
Не, не. Мислам дека не треба да го гледаме.
Види! Косата ти е многу убава.
...рурална Данска не е ништо ново. "Дома" секогаш било идентитет.
Не сакам да го гледам ова. -Тишина.
Ајде да не го гледаме. -Тишина, Лаура.
Види ја долгата, убава коса.
Едноставно мора да изумре. Генерации ќе мора да изумрат.
Како да ги ораш полињата.
Како најде храброст да заминеш и да продолжиш понатаму?
Секогаш се чувствував како аутсајдер.
Не беше опција да останам.
Само го одложував бегството. Детството ми беше ужасно.
Се чувствував сосема напуштено. Систематски ме малтретираа.
Моите родители не го гледаа или слушаа тоа зашто немаа сила.
За мене, тоа е рурална Данска.
Немам идеализирано чувство да одам дома.
Не сакам да одам дома. Бегам оттаму.
Луѓето таму не можат да избегаат. Тоа е како еволуциски ќор-сокак.
Може да го исклучиме?
Никогаш не можев да живеам во место како рурална Данска...
Не го мислев тоа.
Ова е дискусија каде што одиш до границите.
Тоа е зенофобично, хомофобично и хетеронормативно општество...
Имаш право на мислење. Сфаќаат премногу лично.
Немој да бидеш...
Добро сум...
Слушнавме дека Исус рекол дека последниот треба да е прв и обратно.
Нечесните службеници и непристојните жени беа видени и слушнати.
Гласните, слепи, изгубени синови,
сомнителните следбеници, крадците, дури и оние што никој не ги сакаше
секогаш беа повикувани и се гледаа со Исус пред другите.
Со многу изненадувачки резултат.
Исус не дозволи гледиштето за другите
да му биде ограничено од нормите и предрасудите.
Или маните. Секаде гледаше потенцијал во нас и во нашите човечки животи,
каде што никој друг не гледаше ништо интересно.
И тоа ги отвори човековите срца.
Џесика!
Немој да го згазнеш! Да, да.
Тука да застанам? -Да.
Само момент. Дојди и придружи ни се.
Сега сме спремни.
Насмевнете се. -Насмевни се, мила.
Го носиш велот. -Да, да!
Поради ветрот. -Сигурно.
Честито!
Не толку силно!
Чао. -Да!
Што е со телефонот?
Аја се блокирала, па и треба моја помош.
Мора да биде сега? -Да, знаеш како е.
Ќе и се јавам да и дадам некој совет.
Здраво, Лаура. -Здраво, Саша. Жанете.
Лаура... -Реши да носиш бело.
Не разбирам. Не треба да носиш бело на свадба.
Не знаев. -Катрине рече дека си ја скратила косата.
Убаво ти стои. -Но различно.
Можеби изгледам како кога Катрине ме потстрижа. Ви текнува?
Ми беше 10-ти роденден. Катрине рече дека косата ми мириса на кравји гомна.
Натера две момчиња да ме држат и таа ми ја исече косата.
Ви текнува на тоа? Давид, ти текнува, така?
Што? -Кога Катрине ми ја исече косата.
Да.
Потоа почна гласина дека сум лезбијка.
Тука, каде што луѓето те бркаат со вили!
Престани, Лаура. Какво е ова однесување?
Дај да ти помогнам... -Не, не помагај! Затвори ја устата.
Денес е ден на Јаник. Однесувај се пристојно.
Не може да дозволиш да има барем еден ден?
Ве молам, седнете. -Доаѓаме.
Не грижете се, не е говор.
Драги, убави луѓе... И Јаник!
Добре дојдовте на забавата во шталата. Местово изгледа убаво.
Се викам Давид. Јас сум кум и треба да наздравам.
Со други зборови, работам прекувремено. Најди си повеќе другари, Јаник.
Го имаме првиот говорник, мајката на младоженецот.
Да. Здраво на сите.
Досега не сум држела говор, но за се има првпат.
Сакам да ја искористам оваа можност да ви честитам.
Многу ве сакам.
Многу е убаво што станавме семејство.
Катрине изгледа многу убаво...
во прекрасната венчаница што си ја соши сама.
Ме заебаваш!
Катрине има многу вештини... -Не ја соши самата.
Прекрасно е да те видам среќна.
Тоа е се. Да живеат невестата и младоженецот.
Ура!
Се собравме на свадба
И не поканија како гости
Денов ќе биде многу убав
Ќе се сеќаваме секој ден
Катрине е прекрасна девојка...
Опасно е да пушиш до балите.
Ме заболе. Ќе биде во ред.
Не се запознавме. -Не. Карина.
Братучетка на невестата. Сигурно ме знаеш како "братучетката Карина".
Ирина. -Не, Карина.
Јас сум Ирина. Веројатно ме знаеш како лезбијката Лаура.
Така е. Се сеќавам.
Што беше тоа за венчаницата?
Моја е. -Твоја?
Минатиот понеделник, ми дојде очајна. Проектот не и одеше.
Не знае да шие.
И и ја даде твојата стара венчаница.
Не, мораше да плати. -Колку?
А за првата брачна ноќ велиме: "Крши нога"
Дали Катрине ти го видела порано?
Не можеме да ветиме дека ќе стане поголем.
Јаник, Јаник...
Секако сакав да го фрлам. Ми враќа лоши спомени.
Тоа е типично за Катрине. -Баш типично за Катрине.
На здравје! -Честито.
Треба да разговараме. Јаник, цело време имав право.
Секогаш имаш право. -Мора да разговараме.
Ќе сакаш да го знаеш ова. -Лаура! Претеруваш!
Треба да разговараме накратко.
Посакувам да не беше тука.
Врати се кај твоето глупо момче и остави не.
Да, да!
На здравје.
На здравје! -На здравје.
Здраво на сите! Јас сум му сестра на Јаник, како што веројатно знаете.
Ќе бидам кратка. Честито на двајцата.
Изгледате многу добро.
Не дека не сакам да ти дадам комплимент на убавата венчаница, Катрине,
но треба да ја пофалиме братучетка ти Карина.
Си ја купила од неа. Не си ја направила сама.
Но тоа не е срамота.
Само посакувам да не ги украдеше парите од дуќанот на мама за да го платиш.
Тоа го направи, нели?
Сакам да додадам
дека Карина ја добила истата сума што исчезна тој ден.
Си имала клуч и си можела да влезеш.
Лудо е да го имаш тоа на својата совест.
Таа дури сака да ти го предаде дуќанот.
Се надевам дека добро ќе се грижиш за него.
Таа работи во него 35 години.
Само тоа сакав да го кажам. На здравје на сите.
На здравје. -И честито.
Ти ги зеде парите?
Да одиме дома. Ова е ненормално. Луѓето се... Изгледаш напнато.
Морав да кажам нешто. -Секако.
Направи се што можеше. Не треба да одиме дома?
Да. Секако.
Ивер? Надвор има крава...
Всушност, две се.
Се појавија одзади. -Ти реков дека се под стрес.
Следете ме. Ајде!
Влезете внатре.
Најдобро е да им се придружам. -Што зборуваш?
Сакам да помогнам. -Сакам да бидам тука за тебе.
Постојано ме оставаш сам со луѓево. Фер ли е?
Сакам да му помогнам на татко ми. По тоа ќе одиме дома.
Дојди. Да, ајде!
Така. Така. Добро.
Ајде, ајде.
Полека. Да. Добро е.
Давид.
Еј. Веќе нема да зборуваме?
Јаник требаше да знае.
Не те разбирам. -Мислев дека ти ќе ме разбереш.
Точно знаеш како ме третираше Катрине.
Нема врска со тоа! Не сакам да бидам дел од ова.
Знаеш дека имам право. -Навистина си олку себична?
Имав 17 години. Можеби зборуваше дека сакаш да одиш во Копенхаген,
но една вечер, мајка ти ја отвори вратата зашто ти замина.
Не се ни поздрави.
И сега сакаш да те бранам?
Ни твојот живот не ти е среден!
Различно е. -Како е различно?
Фармерот ветува 5000 круни, но мора да платиш 1000.
Цело време се спремавме за овој настан, Лаура!
Зошто си ми лута мене? Треба да знаете каква е Катрине.
Божем е криминалец. -Криминалец е! Би ја пратила во затвор.
Извинете. -Јаник, не извинувај се.
Многу сум среќна што те имам за да ми средуваш се.
Мамо, јас... -Изгледа ништо не разбирам.
Мислиш дека сум глупава!
Катрине!
Мора да влезеш и да го поправиш ова.
Треба да се извиниш. -Губи се! Ми ја уништи свадбата!
Мислиш дека се се врти околу тебе. -Добро.
Секако сите те мразат. Никој не сака да бидеш тука.
Што зборуваш? -Твоето семејство те мрази.
Те мразат, Лаура. Дури ни сопствената мајка не те сака.
Дај ми го прстенот. Дај ми го прстенот.
Не. -Дај ми го!
Не, мој е. Престани. Лаура, немој.
Немој. Лаура, престани!
Не. Престани!
Тргни се. Тргни се!
Се се расипа. Инаку немаше да ги земам парите.
На сите им кажав дека ќе ја сошијам венчаницата, а потоа се расипа!
Тоа не е оправдување да ја ограбиш мајка ми.
Дома немавме ништо.
Делев соба со двајца полубраќа.
Но ти имаше своја соба. Имаше и систем.
Кај тебе, вечеравте заедно. Целото семејство.
И се забавувавте. Ми текнува...
дека Ивер ставаше колбаси во ушите.
А кога ќе седневме околу трпезариската маса,
се чувствував... Не знам.
Никогаш не сакав да заминам од тука.
Ништо не можам да поднесам.
Знам само како да бидам мајка на Џесика и сопруга на Јаник. Можеби.
Тешка работа е да си сопруга на Јаник. -Добро, Лаура.
Знаеш дека Јаник е... каков што е.
Но... Не знам.
Многу го сакам.
Треба да се вратиме. -Не вака. Изгледа ужасно!
Аман, бе.
Мислам дека го свиткав глуждот.
Дај ми го.
Ете. Сега изгледаш убаво.
Сигурна си?
Да.
Ајде да се напиеме нешто. Што сакаш? Вотка?
Можела да ги позајми парите. -Немаше да биде проблем.
Здраво, Џеси, мила. -Мамо!
Извини, срце. Не сакав да плачам.
Само сум малку вознемирена.
Те сакам. -И јас тебе.
Може по ова да ја пуштиш "Лет д фингерс ду д вокинг"?
Те молам, омилена песна му е на Јаник. -Не.
Каков селски диџеј.
Каде беше? -Каде беше ти?
Се степав.
Си се степала? Со кого?
Со Катрине. Беше лудо. Не знам што се случи.
Сега се е во ред... -Што се случува?
Се пакувам и си одиме дома. Добро?
Да. Само да се поздравам.
Пет минути.
Си ја видел мајка ми?
Ќе си одам дома.
Не сакам да заминам без да се поздравам... пак.
Значи признаваш? -Па...
Давид, само поради тебе останав толку долго.
Ми беше единствен пријател. -Не, ти бев момче, Лаура.
Да. Разбирам дека си ми лут.
Не сум лут. Само се сеќавам дека беше позабавна.
Можеби меморијата ме лаже.
"Времето порано беше подобро."
Не, добро се сеќаваш. Бев забавна. Уште сум.
Сум.
Ти текнува на Лопенберг? -Да.
Лопенберг.
Лопен-Лопенберг!
Ајде! Што е тоа?
Правеше и... Нозете ти беа смешни.
Го погоди? -Сакаш да танцуваш со Лопенберг?
Секако.
Лопенберг!
Што се случува?
Глумам еден лик. Лопенберг. Моите родители ме викаа "Лопенберг".
Ајде. Излези надвор. -Смири се.
Ајде.
Мислиш дека е срамота. -Ги исмеваш хендикепираните!
Не... Само се забавувавме.
Што ти е? -Смири се.
Загрижен сум за тебе, Ирина. -Зошто се забавувам и танцувам?
Загрижен сум од вчера. -Сакаш да се однесувам на одреден начин.
Не, не те препознавам.
Како да си сосема друга личност.
Влези во колата. Одиме дома. -Не.
Може да одиш. Врати се кај Аја.
Во ред е. Таков ни беше договорот. Врати се кај неа.
Каде отиде?
И ти ќе си одиш дома?
Не.
Ова му е омилената песна на Јаник.
Што ако никогаш не заминев?
Денес можеби ќе се венчавме.
Мислиш? -Не, ќе умреше од досада.
Не треба да се бакнуваме.
Не можам. -Не, не...
Заљубен сум во друга. -Не мора да објаснуваш.
Тогаш, не можеш... -Не, не. До мене е.
Лаура.
Еве.
Имаше ужасни тантруми кога беше мала.
Можев да го пратам Јаник во гаражата да работи на моторот.
Со тебе не беше така.
Не знам... Јас и татко ти...
Не е бидејќи не сакавме, туку...
Не знаевме што да правиме со тебе.
Знам дека секогаш те поправам и се правам многу паметна.
Во ред е. Никогаш не престанувај да ме поправаш.
Ако се случи, ќе знам дека престана да се грижиш за старата мајка.
Забавата не престанува. Веројатно е во ред.
Онаа грозотија е нашиот подарок за Јаник. Едвај го спакувавме.
Ајде научи ме да возам трактор, тато.
Не, ќе го оставиме тоа на Јаник.
Од друга страна, ти знаеш работи што ние не ги разбираме.
Се разбира, таму е...
Очигледно. -Да одиме таму.
Собата е малку поголема. Спалната...
Прозорецот е свртен на запад...