Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Duńska wieś.
Duńska wieś istnieje naprawdę.
Środkiem świata jest nasze miejsce zamieszkania.
A miejsce dorastania jest krainą dzieciństwa.
Domem. Gdzie słońce, deszcz, konie i wiatr.
- Wieś... co to właściwie znaczy? - Mówisz z bardzo
idealizującej perspektywy.
Moje dzieciństwo na duńskiej wsi było okropne.
Twoje "Wiejskie opowieści"
kojarzą mi się z prowincjonalną wersją "Planu" Mortena Pape'a.
- Skąd pomysł? - Długo od nich uciekałam,
próbowałam się dystansować,
ale chyba były konieczne, bym mogła napisać coś innego.
Przyznaję, że mam w sobie lęk jak przed miejscem zbrodni.
Choćbym nie wiem, jak fabularyzowała, powrót do domu nigdy nie będzie łatwy.
PERSONA NON GRATA
Cześć!
Witaj, Lauro.
Ojej... całkiem się zmieniłaś.
Gdzie twoje piękne, długie włosy?
Tak mi się podoba.
- Są bardzo krótkie. - Tak.
Prawie jak u chłopca.
Jannik ma pełne ręce roboty przy weselu.
- A Catrine jest bardzo pomocna. - W końcu to ich ślub.
- Mogens będzie gotować? - Oczywiście.
Nie wierzę, że nadal tu jest.
Wiele sklepów upada. Nie jest dobrze.
Po tym, jak otworzyli ten cholerny dyskont przy autostradzie.
Więc tak, tu też coś się dzieje.
Miałam włamanie w sklepie.
Poważnie?
Co można ukraść w kwiaciarni?
- 4000 koron. - Nie...
Przepadło.
Tak trudno być porządnym?
Zawsze było tu trochę trudnej młodzieży.
Powinni siedzieć w więzieniu.
Zamiast dokuczać innym.
Zamykanie młodych ludzi tylko stygmatyzuje ich jako przestępców.
- Są przestępcami! - Nie mieliby szans na rozwój.
Muszą się reintegrować ze społeczeństwem,
a to trudne, jeśli już w młodym wieku jest się ostracyzowanym.
- Mamy różne zdanie. - To nie kwestia zdania.
To fakt, że zamykanie młodych ludzi nie służy społeczeństwu.
Najlepiej nie będę już nic mówić.
- Ale to pięknie, że wszyscy pomagają. - Tak.
Gdzie zamawiacie tort?
Na rynku. A gdzie indziej?
Tak dawno cię nie było, Lauro.
Możesz mówić mi "Irina"?
Nie umiem zapamiętać tego dziwacznego imienia.
Zmieniłam je wiele lat temu.
Tak, ale najpierw nie mogłam mówić Loppenberg, teraz Laura...
Nie mam już na imię Laura.
Rozumiem, że trudno ci przywyknąć, ale mogłabyś się postarać.
Dostałaś imię po prababci Laurze. Nosiłaś jej imię...
- Ale teraz mam inne. - I tego nie rozumiem.
- Ale tak jest. - Dobrze.
Wejdź, ja pójdę po ziemniaki.
Nie znałam prababci Laury.
Mamo!
WIEJSKIE OPOWIEŚCI
Cześć!
- Kto to? - Córeczka Catrine.
Cześć, skarbie.
Cześć!
Jannik, weźmiesz torbę?
- Ciężkie. - To weź jedną.
- Mamo, to Catrine? - Jak to?
- Ta Catrine? - Tak.
Jezu, jaki był tłum w sklepie! Cześć, Jane.
Cześć! Faktycznie, krótkie!
I fajne.
- Dzięki. - I masz nowe imię, tak?
- Irine czy... - Irina.
- Zaniosę to. - To pseudonim?
Co?
Pseudonim literacki?
- Można tak powiedzieć. - Nie wyglądasz na Irinę.
- Ale tak mam na imię... - I jesteś z Europy Wschodniej?
Przestań. Oryginalne imiona są fajne.
- Niewiele Dunek ma na imię Jessica, co? - Nie.
Po Carrie z "Seksu w wielkim mieście".
Wiesz, Sara Jessica-Parker?
Nie oglądałaś?
- Dlaczego nie mówiłaś? - O czym?
- To Catrine! - Co z tego?
Jak to co?
Dręczyła mnie całe życie!
- Nieprawda, nikt cię nie dręczył. - Co?
Dlaczego nikt mi nie powiedział, że Jannik żeni się z nią?
- Napisali na zaproszeniu! - Napisali "Catrine", jest ich tysiąc!
- Mogłaś zadzwonić! - Też mogłabyś.
- Próbowałam. - No właśnie nie.
Wreszcie jesteś i wyprawimy wesele. Czekaliśmy na to.
- Ale to trochę trudne... - Muszę zrobić kolację.
Przygotowałam coś pysznego.
- Co robisz? - A jak myślisz?
- Spawasz. - Tak.
Na traktor.
- "Nowożeńcy". - Nie!
Miało być "Do ślubu", ale przerabiam na "Urodzeni do ślubu".
I doczepię puszki.
- Fajnie. - Fajnie.
Gdzie masz włosy?
Szalony wieczór kawalerski.
Catrine się wściekła.
- Jak mogłeś? - Nie mój pomysł.
Chłopaki mieli maszynkę, urwał mi się film...
Pytam o ślub z Catrine.
Nie sądzisz, że należało ze mną porozmawiać?
Co ci do tego?
Moja książka jej nie przeszkadza? Połowa jest o niej.
- Nie. - Nie? - Nie.
A tobie?
- Serio... - Nie wiem, nie czytałem.
- Poważnie? Nie czytałeś? - Nie!
Przecież mnie znasz. Doczytanie komiksu to dla mnie męka!
- Nie przeczytali! - To chyba dobrze?
Tak... Dobrze, tylko to jakiś kosmos.
I okazuje się, że mój brat jest z Catrine.
- To kompletnie pojebane. - Kochanie, nie przejmuj się.
Wiem.
- Zadzwoń później. - Pa.
Kolacja!
Bez alufelg wszystko jest babskie. Thansen i jedziemy!
Pop FM: super i więcej!
Cześć, tato.
Uważaj, ubrudzisz się.
Co jest z nią nie tak?
Nie może się zdecydować.
- Ocielić się czy nie? - Tak.
Ale nie ma wyjścia.
Musi.
- Mama woła na kolację. - Już.
Jannik nastawił wódkę na wesele.
Ale wyjmuję papryczki, bo nie powinna być tylko dla facetów!
Kobiety też mogą pić pikantną.
Jasne. Jak mogą mieć krótkie włosy.
Ścięcie włosów wymagało większej odwagi.
Jestem wyczulona na tym punkcie przez to, co kiedyś zrobiłaś.
Nie wiem jak ty... ale ja wyrosłam.
Robiłam go cały dzień.
Wszystko wg twoich wskazówek, Jane.
Mówiłam im: "Tak, może to trochę..." Chcesz?
"...nietypowe, z klopsem,
ale w życiu nie jedliście lepszego!".
Smakował?
Otworzyłam piekarnik
i wyciągnęłam brytfankę, żeby odetchnął.
- I co się stało? - Pies go zjadł?
- Tak! - Pies.
Skubaniec go pożarł!
- I nie mieliście co jeść? - Nie. Nic.
Przepraszam, ale ktoś wyłączył radio. Nie dają się zagonić, kiedy nie gra.
Pomyślałam, że muzyka je stresuje.
Nie. Jak już przywykną, to mus.
Nie mogę nawet zmienić stacji.
Musi być Pop FM. Ziemniaków?
- Coś nie tak z jedzeniem? - Nie, w porządku.
- Weź mięsa... - Dzięki, nie jem mięsa.
- To co ci zrobić? - Nic, jest dobrze.
- Poszukam czegoś. - Nie przejmuj się.
- Przynajmniej polej sosem. No polej. - Nie, dzięki
- Jest bez mięsa. - Ale na śmietanie, tak?
- Tak... - Nie jem produktów zwierzęcych.
- Co? - Żyjemy z nich.
Kiedyś jadłaś mnóstwo mięsa.
- Byłaś domowym mięsożercą. - Fakt.
Tak, ale zmądrzałam.
Mamy się poczuć źle?
Ja nie komentuję waszego odżywiania. W ogóle się nie wtrącam.
Po prostu... Ziemia jest na skraju zagłady.
- Znowu zaczyna. - W rozmowie nie ma nic złego...
Ale psujesz nastrój! Mama gotowała godzinami!
Nie chodzi o mamę, tylko o środowisko!
Gdyby nie my, kupiłby sąsiad!
- Nie musimy się zgadzać. - I tak by zdechło!
Całe życie jadłaś mięso!
W refleksji nie ma nic złego.
Stany i Chiny mają w dupie, a to oni zanieczyszczają.
Stany i Chiny? Miej swoje zdanie.
- Czego ty chcesz? - Przestańcie!
Dosyć o głupim środowisku.
Ciekawiej byłoby posłuchać o twoim pisarskim życiu, Irina.
Ma się dobrze.
- Piszesz coś? - Tak.
Powieść?
Bardziej eksperyment literacki.
- Ciekawe. - Opyla się?
- Nie, ale nie o to w tym chodzi. - Jussi Adler zarabia mnóstwo forsy.
Nie zależy mi na pieniądzach, radzę sobie.
Artyści dostają wsparcie, reszta niech haruje na podatki.
Mamo, w porządku?
Przepraszam, wypadło mi z rąk.
Spokojnie, mamy mnóstwo kieliszków.
Nie powinnaś dźwigać.
- To przez artretyzm? - Nie jest źle.
Jest. Bierzesz mnóstwo leków.
Może bierzesz za dużo? Zdarza się, że bardziej szkodzą.
Musi się leczyć.
Są różne...
Weźmiemy inne szkło, tata wie, skąd.
Gdzie się podział? Iver?
Jannik mówił ci, jak się oświadczył?
- Nie. - Zjedliśmy bardzo romantyczną kolację,
w restauracji.
Zamówiłam deser...
- Jak to się nazywa? - Creme brulée. - Właśnie.
Trzeba się przebić przez skorupkę.
Nagle widzę, że coś tam błyszczy.
A to... pierścionek.
- Nie! - Tak.
Nie wierzę.
- Sam to wymyśliłeś? - Tak!
Jak oryginalnie!
Mówiłam Jane, że nie miałam piękniejszego pierścionka.
Jestem zaszczycona, że mi go przekazałaś.
Czy to...
twój pierścionek zaręczynowy, mamo?
Zalegał w szufladzie...
Należał do waszej prababci?
Dawno temu był to pierścionek prababci Laury.
Przekazała go jej babci, ona mnie i pomyślałam:
"Niech Catrine i Jannik go mają".
Zawsze mówiłaś, że ja go dostanę.
Nie przepadałaś za moją biżuterią.
Jasne, masz rację. To nie mój styl.
Całkiem nie mój, więc...
Ja jestem nim zachwycona.
Benjaminie Bang, gratuluję 5. powieści.
Nazwałeś ją "manifestem klimatycznym".
To powieść, która wymaga kontekstu sztuki.
Nie możemy uważać zmiany klimatu za problem intelektualny.
Musimy go wizualizować, by odczuć go w inny sposób
- i pojąć realne konsekwencje. - Do współpracy zaprosiłeś artystę.
Asger przestał mówić, dla zasady.
Wyraża się wyłącznie przez sztukę, co bardzo szanuję.
W takim razie jak porozumieliście się co do tego projektu?
- Moja dziewczyna, Irina. - Cześć.
- Mike. Z Hanne się znacie. - Miło cię widzieć.
Pięknie wyszło.
Irina, Aya. Aya, Irina.
Czytałam twoją książkę, jest fantastyczna.
- Dziękuję. - Twoja historia mną poruszyła.
Cieszę się. Podobno też piszesz?
Dopiero pierwszą książkę, zobaczymy.
To cudowne, że Benjamin chce mi pomóc.
- Nie bardzo jest w czym. - Jest!
Nie, świetnie piszesz.
Cześć. Miło cię widzieć.
Widziałem twój wywiad z Romerem. Fajnie wypadłaś.
Dzięki.
- Wydajesz coś nowego czy...? - Taki jest plan.
To nie moja sprawa, ale...
Chuj tam, powiem ci.
We wtorek byłam w Bo-Bi, Benjamin siedział tam z dziewczyną,
blisko, wyglądało to dosyć poważnie...
- W porządku... - Bardzo poważnie.
Nie szkodzi.
- Nie? - Jesteśmy w otwartym związku.
Nie wiedziałam. Dobrze, że mówisz, bo się całowali, więc...
Nie wiedziałam, czy ci mówić, ale uznałam,
że powinnaś wiedzieć, prawda?
Nie mamy siebie na własność.
Rozumiem, że inni tak nie potrafią, ale dla nas to oczywiste.
Ufamy sobie, jeśli chodzi o miłość. Że się kochamy.
W takim ujęciu brzmi to pięknie.
Może powinnam pogadać z moim chłopakiem.
- Lęk klimatyczny całkiem go pojebał. - Jak to?
- Nie staje mu. Jest impotentem. - Nie...
Na zasadzie: "Po co?".
To...
W pewnym sensie ma rację.
Tak...
Powrót do domu do kiepski pomysł.
Może powinnam odwołać?
Jak sądzisz?
Rozumiem, że to trudne. Ale nie można uciekać przed konfrontacją
- Tak, ale... - Znam to uczucie.
Też jestem z Jutlandii.
Wiem, ale miałeś pianino,
a twoi rodzice są wykładowcami i uwielbiają niekończące się rozmowy.
- To nie to samo. - Może.
Ale musisz uwierzyć,
że twoje pochodzenie to wielka artystyczna siła.
Ludzie do czują. Ja wyszedłem z czegoś innego,
ale myślisz, że fajnie jest być pisarzem ze szczęśliwym dzieciństwem?
Przestań. Wracaj do swojej kry i chodźmy do domu.
Wiesz, że lęk klimatyczny powoduje impotencję? Serio!
- U kogo? - Chłopaka Emmy.
Impotencja od lęku klimatycznego?
Masz skurcze?
Nigdy nie miałam.
Tabletki nie pomogły?
- Co się dzieje? - Nic takiego.
- Sama je poskładałaś? - Prosiłam, żebyś uważała.
Nie rób rękoma nic więcej. Uważam, że nie powinnaś składać kwiatów.
To moje zadanie.
Poprosiłam Laurę... Irinę o pomoc.
Uzgodniłyśmy określony wzór.
Pomagała mi w kwiaciarni, poradzi sobie.
Mogę się tym zająć, żadna sprawa.
Masz dość na głowie.
Sama szyje sobie suknię.
To masz co robić. Zajmiemy się tym, prawda?
Bądź spokojna.
Nie dawaj tego kurom, to ryż.
Masz go jutro rzucać na mamę w kościele.
Żeby była płodna.
I urodziła ci braciszka albo siostrzyczkę.
Małą Mirandę albo Samanthę.
- Mama jest dla ciebie miła? - Tak.
- Czasem na ciebie krzyczy? - Nie.
Nie.
- A bywa czasem wstrętna? - Nie.
- Kopę lat. - Nadal słuchasz D-A-D!
- A ty Nirvany? - To nie to samo.
Co słychać?
- Kopę lat. - Owszem. - Nie zmieniłaś się.
- Nie skomentujesz moich włosów? - Nie. - Wszyscy komentują.
- I ta twoja książka... - Tak...
Jacy jesteśmy pojebani?
Tak.
Ale spokojnie, o tobie nie wspominam.
Mogłabyś poświęcić rozdział ogierowi.
Następnym razem.
A co poza tym? Co robisz?
Pracuję w restauracji.
- Flam, w centrum. - Jasne. Fajnie?
- Jeśli lubisz bufet. - Pytam, czy lubisz tę pracę.
Tak. Jest super.
Cóż, zrobili ze mnie kwiaciarkę, więc...
- Jak dawniej. - Właśnie.
Ja jestem od piwa, krzeseł, pawilonu, kabli...
- Jannik nie robi nic. - Serio? Ma dość na głowie.
- Miło cię widzieć! - Ciebie też.
Ale błyskotki.
Catrine się podobają. I są fioletowe.
Wiesz, że na artretyzm zaleca się olej z konopi?
Konopie? Nie chcę.
Leczniczy olejek, nie do palenia.
- Mógłby ci pomóc. - Nie chcę.
- Mógłby pomóc. - Nie chcę, naprawdę...
Potrzymaj.
- Poznajesz? - Oczywiście.
Jak się włamali? Wybili szybę?
Wstyd się przyznać.
Kiedy przyjechałam rano, drzwi były otwarte.
Stara i głupia.
Wszyscy wyjeżdżają. Młodzi znikają...
zostajemy tylko my, starzy.
Dlatego głównie robię wieńce pogrzebowe.
Przez ten cholerny dyskont.
Wiązanka na stół. Chce mieć po dwie lub trzy.
- Ty ją zrobiłaś? - Nie, Catrine.
Wymieniłaś ladę?
Pamiętasz, jak miałaś własną, małą, z której sprzedawałaś losy na loterię?
- Świetnie ci poszły. - Bo kupiłaś połowę.
Tata też wziął trochę. Byłaś taka szczęśliwa.
Tu czytałaś swoje książki o Narnii. Nie przepadałaś za świetlicą.
A myślisz, że dlaczego?
Dlaczego ciągle przesiadywałam tutaj?
Tu się ukrywacie!
Zamówiłaś śliczne kwiaty.
Może trochę przesadziłam, ale bałam się, że zabraknie.
- Ty zamawiałaś? - Tak.
Nie rozumiem. Pracujesz tu?
Tak, bo na jesieni przejmuję kwiaciarnię.
Lepiej, żeby została w rodzinie, niż miałaby zniknąć jak inne sklepy.
Bardzo ładnie, ale tak ich nie stawiaj.
- Dlaczego? - Bo się przewrócą.
Zwykle je tak ustawiam, na sztywno.
- Super, ale nie. - Dlaczego nie?
- Bo się przewrócą! - Nic im nie będzie!
Zostaw!
Dobra, pierdolę.
Dobrze, jak chcesz... Lesbo Lauro.
Serio, powiedziałaś to?
Odkąd wróciłaś, wszystkim siadły humory!
Taka jesteś, kurwa, ważna? Współczuję twojej mamie.
- Tylko nie zapomnijmy zamknąć! - Weź moje klucze!
- Mam swoje. - Odsuń się.
Pojadę furgonetką!
Laura, wsiadasz?
Cholera.
- Co jest? - Połamały się.
Tak to jest, jak się źle pakuje!
Nigdy ich tak nie stawiam.
Jechałaś jak wariatka.
Wiesz co? Nieważne. Zapomnij.
- Odbiło ci? - Kochanie?
Wiesz, że stresuje się przed jutrem.
- A jeszcze oskarżasz ją... - O co?
Denerwuje się.
Nie chcę jej słuchać. Potraktowała mnie w paskudny sposób. Jasne?
Jak to?
Zawsze taka była!
- A wy zapomnieliście, wyparliście to! - Przestań!
Może to ona okradła kwiaciarnię.
- Dosyć! - Co? - Tylko ona ma klucz, oprócz mamy.
Zdajesz sobie sprawę, o co ją oskarżasz?
- Mówię tylko... - To przestań.
Kto przyjechał?
- Benjamin. - To Benjamin?
Jeśli nie przestaniesz...
Kradła, kiedy byliśmy dziećmi.
- Dosyć. - Przywitajmy się.
Dzień dobry.
- Benjamin. - Witamy. - Dzięki za zaproszenie.
- Na zdrowie. - Nie musiałeś. - Ależ tak.
Musisz to wykorzystać.
Tak?
Jesteś wkurwiona. Wykorzystaj historię z Catrine.
Racja.
Bądź twórcza.
Jaka słodka.
Twoje 10. urodziny.
Nie musisz tego opowiadać.
Coś się wtedy stało.
Nie wiem, dziewczynki się pokłóciły. Wiesz, zdarza się.
Byłaś taka pogniewana.
Poszła do pokoju, spakowała torbę...
I uciekła z domu!
Wędrowała przez pola.
Miałaś wtedy charakterek.
Witam.
- Powiesili już koło? - Nie.
Przydałby im się dodatkowy facet.
Tak, oczywiście.
- I gdybyś mógł przestawić samochód... - Tato!
-Traktor nie przejedzie. - Przed chwilą przyjechał.
- Będę w oborze. - Oczywiście.
Są całkiem mili.
Myślałem, że będzie gorzej.
A tu jest całkiem przyjemnie.
Może jedźmy?
- David. - Benjamin. - Fajne okulary.
- A, tak... - Podobne.
- Identyczne. - Rzeczywiście.
To jest nas trzech!
Złapiesz za jedną linę?
Przerzuć ją tam. Laura, złap tę i przerzuć przez belkę.
"Laura"?
Dlaczego "Laura"?
Nie wiesz.
Bo mam na imię Laura. Miałam, zanim zmieniłam na Irina.
Jesteś Laura?
Przepraszam, nie powiedziałam ci. Bo już o tym nie myślę.
Nie szkodzi. Dobra...
- O rany. - Przerzuć.
I złap drugą.
- Może lepiej ja...? - Żaden problem.
- Gotów? - Tak.
Jest ciężkie. Trzeba trzymać oba końce.
Na trzy, uwaga... Raz, dwa, trzy...
Benjamin, ciągnij!
- Ciągnę. - Za obie.
- Uwieś się. - Jest przekoszone!
Jak to? Która?
- Prawa. Twoja lewa. - Użyj swojego ciężaru.
- Patrz na koło, jeśli się przechyli... - Za bardzo.
Uwaga!
Za to nie trzymaj...
Nie!
- Ma być nad stołem. - Jannik, poważnie...
Benjamin musi poprawić.
Jeszcze raz.
- W porządku? - Tak.
Co za prostactwo! Prostactwo!
- Nie jest aż tak ciężkie. - Trochę jest.
To kwestia techniki.
Twój brat i David mają jakiś kompleks, czują się przeze mnie zagrożeni.
- Przeceniasz ich. - Czują to, podświadomie!
I pokazują mi, gdzie moje miejsce. Status quo nie może być zagrożone.
Nie wytrzymam tego! Nie wytrzymam!
Obiecałem Ayi, że przejrzę jej tekst.
Idę.
Jannik, bądź miły dla Benjamina.
Jak to?
Wiesz, o co mi chodzi.
A ty będziesz miła dla Catrine?
- Niepotrzebnie mówiłam,że kradnie. - Na wszystkich patrzysz z góry.
Nie o to mi chodziło.
Nie muszę się inaczej ubierać, głosować na lewaków
i spać z facetami, kobietami i zwierzętami.
Ale sobie radzę.
Jestem szczęśliwy. Nie musisz mi współczuć.
Nie śpię ze zwierzętami.
Rozumiesz...
Nie.
- Wiesz. - Nie wiem! To obrzydliwe!
Jesteś ze wsi.
- Ty tu mieszkasz. - Mam kobietę, zrywam ze zwierzętami.
Pamiętam, że Catrine mieszkała w rodzinie zastępczej.
Ale nikt o tym nie mówił.
- Nowotwór? - Tak.
Cieszmy się, że nasi starzy jeszcze żyją.
A gdzie Benjamin?
Musi popracować. Jest mentorem innej pisarki.
Byle się zachowywał.
Bo inaczej go pobijesz?
Nie, pogadamy z nim.
- Pamiętasz faceta Camilli? - Jasne!
Romansował na prawo i lewo. Aż go odwiedziliśmy...
- I przestał. - Poważnie?
Benjamin ma mnóstwo romansów.
Co?
Tak.
Powtórz?
Ale nasz związek jest otwarty, więc nie musicie wpadać z waszą bandą.
Pomyśleć, że byliście parą! Takie przeciwieństwa.
Ty w otwartym związku, a on w celibacie.
- David, żyjesz w celibacie? - Nie.
- Tak! - Nie.
Kiedy jakaś mu się podoba, nie dotyka jej. Zero.
- Jak mnich. - Nie chcę o tym mówić.
- Kto ci się podoba? - Kelnerka we Flam.
- Spotykacie się? - Nie, pedał nic z tym nie robi!
Nie mówi się "pedał", debilu!
- Umów się z nią. - Nie śpieszę się, dobra?
Jasne. Już wolniej nie można.
Ona nawet nie wie o waszym powolnym związku.
- Zamknij się. - Powiedz mu!
Zostaw go.
Dawaj.
Napisz jej SMS-a.
Witamy na dyskotece Jessiki!
Będziemy dekorować stoły do muzyki!
Jesteście w odpowiednim wieku? Nieważne, wchodźcie! Tańczymy!
To dyskoteka dla dzieci, co to za starsza pani?
To twoje?
Mogę?
Wiesz, że Laura potrafi zrobić stwora?
- Robi Loppenberg, wiesz? - Nie.
Poproś, żeby ci pokazała.
Już dawno nie robiłam Loppenberg, chyba już nie umiem.
Wygłupia się.
- Jessica byłaby szczęśliwa. - Tak, ale...
Przepraszam, ale nie pamiętam, jak robiłam Loppenberg.
Byleby tylko nie...
A co tu się dzieje? Co to?
- Jak to? - Dlaczego tak?
Bo miało być ładnie?
Dobra, ale co to za zielsko?
Wypełnia przestrzeń po połamanych kwiatach.
- Nie podoba ci się? - Nie!
Przecież mówiłam, że ma być prosto, fioletowo.
Przygotowałam wzór, skąd nagle te krzaczory?
Nie... jest dobrze...
- Ale ładnie! - Jest do dupy.
- Co? - Kwiaty! Miało być zupełnie inaczej!
Wyraziłam się bardzo jasno.
Chcesz je zmienić? Możemy, ale...
Nie, jest świetnie. Wygląda super!
Dobra.
Niech będzie tak.
Naprawdę myślisz, że to jest ładne?
Żyją tu w kompletnie innym świecie.
Nie sortują śmieci.
Nie.
Dałem się sprowokować tym kołem jak idiota.
- No cóż... - Wkurzyłem się, to głupie.
Zwykle jestem ponad to.
Jannik nie napisał 5 powieści.
Nie, ale jest dyslektykiem.
Doskonale rozumiem, dlaczego stąd uciekłaś...
i dlaczego nie moglibyśmy być tu szczęśliwi.
- I nie wiedzieliśmy? - Niesamowita jest ta nowoczesność.
Internet, mamo.
- Internet, powiadasz... - Wszystko tam jest.
Irina, Benjamin, w piekarniku jest wegetariańskie, dla was.
- I chyba bezglutenowe. - Dzięki.
Catrine znalazła twój wywiad.
Ten... Na pewno chcecie obejrzeć?
- Pewnie. - Lepiej nie.
Jaka ładna fryzura!
...duńska wieś to nic nowego.
"Dom" zawsze stanowił o tożsamości...
- Nie chcę tego oglądać. - Cicho.
Nie powinniśmy.
Jakie ładne, długie włosy.
...musi się zmienić.
Pewne pokolenia są skazane na wymarcie, to jak zaoranie pola.
Jak znalazłaś w sobie odwagę i świadomość, by się wyrwać?
Zawsze czułam się outsiderką.
Pozostanie nie wchodziło w grę.
Była to długa ucieczka do czegoś innego.
Miałam okropne dzieciństwo.
Czułam się całkiem opuszczona.
Byłam nieustannie prześladowana,
a moi rodzice nie chcieli tego widzieć,
bo nie mieli na to siły.
Tym jest dla mnie duńska wieś.
Nie idealizuję powrotu do domu.
Nie chcę wracać.
Ja uciekam od domu.
Zostają tam tylko ci, którzy nie mogą uciec.
- To ewolucyjna ślepa uliczka. - Możemy to wyłączyć?
Nie mogłabym żyć na duńskiej wsi...
Możemy wyłączyć? Nie mówiłam tego w tym sensie.
To dyskusja, w której dochodzi się do granic...
Mówimy o ksenofobicznej, homofobicznej,
heteronormatywnej społeczności, która...
Masz prawo mówić ze swojej perspektywy.
Odbierają to zbyt osobiście.
Nie bądź...
W porządku.
Gdzie tylko Jezus się zjawiał,
słyszymy, że ostatni mieli być pierwszymi.
Że nieuczciwi urzędnicy i nierządne kobiety
były widziane i słyszane.
Niewidomi, synowie marnotrawni,
wątpiący apostołowie, złodzieje,
ci, których nikt nie lubił, wzywani byli jako pierwsi
i mieli dostęp do Jezusa przed innymi.
Z zaskakującym rezultatem.
Bo Jezus nie postrzegał innych poprzez normy i uprzedzenia,
czy słabości.
Dostrzegał potencjał w nas i w naszym życiu,
gdzie inni nie widzieli niczego ciekawego.
I to otwierało serca.
Nie za mocno!
Cały czas siedzisz w telefonie.
Aya musi to oddać w poniedziałek, potrzebuje pomocy.
Akurat teraz?
Wiesz, jak jest. Zadzwonię do niej.
Cześć, Laura.
Cześć, Sasha. Jeanette.
Akurat dziś wybrałaś biel?
Nie przychodzi się w białym na ślub.
Nie wiedziałam.
Catrine mówiła, że ścięłaś włosy.
- Ładnie ci. - Na pewno inaczej.
Może trochę jak wtedy, kiedy Catrine mnie obcięła.
Pamiętacie? W moje 10. urodziny.
Byłyście przy tym. Powiedziała, że włosy śmierdzą mi krowią kupą.
Kazała dwóm chłopcom mnie przytrzymać i ścięła mi je.
Nie pamiętacie? David, pamiętasz, prawda?
Co?
Jak Catrine obcięła mi włosy.
A, tak.
Wtedy zaczęła rozpuszczać plotkę, że jestem lesbijką.
Super, tu, gdzie wygania się takie, kurwa, widłami.
Przestań! Jak ty się zachowujesz?
- Pomogę ci. - Nie pomagaj, bądź cicho!
To święto Jannika. Zachowuj się.
Nie możesz mu oddać jednego dnia?
Siadajcie!
Nie bójcie się, to nie przemowa.
Kochani... i Jannik!
Witajcie na weselu. Stodoła jest piękna.
Jakby co, jestem David, świadek i mistrz ceremonii.
Człowiek na dwóch etatach. Jannik, masz za mało kumpli.
Pierwsza głos zabierze matka pana młodego.
Dzień dobry, wszystkim.
Jeszcze nigdy nie przemawiałam, ale...
kiedyś trzeba zacząć.
Chciałabym wam pogratulować. Bardzo was kocham.
I pragnę powiedzieć,
jak bardzo się cieszę, że...
staliśmy się rodziną
Popatrzcie, jak pięknie wygląda Catrine...
w tej ślicznej sukni, którą sama uszyła.
To chyba żart.
- Catrine jest taka zdolna... - Co?
Nie uszyła jej.
I wspaniale jest widzieć was takich szczęśliwych.
To chyba wszystko.
Niech nam żyją!
Zebraliśmy się na weselu...
jako goście zjechaliśmy się.
Pogoda jest dzisiaj piękna...
cóż to za wspaniały dzień.
Catrine wygląda prześlicznie...
- Lepiej nie palić przy sianie. - Mam to w dupie.
Nie znamy się.
Nie. Karina.
Kuzynka panny młodej. Mogłaś słyszeć o "kuzynce Karinie".
- Irina. - Karina.
Nie, ja jestem Irina. Pewnie kojarzysz mnie jako Lesbę Laurę.
Zgadza się, pamiętam.
O co chodziło z tą suknią?
- Jest moja. - Twoja? - Tak.
Catrine wpadła do mnie w poniedziałek, w rozpaczy,
że jej projekt się posypał. Nie umie szyć.
Nie?
Więc dałaś jej swoją suknię ślubną?
Przesada. Musiała zapłacić.
Ile?
Czy przed nocą poślubną pożyczymy połamania nóg?
Czy Catrine go kiedyś widziała?
Nie możemy obiecać, że urośnie jeszcze większy.
Jannik, Jannik, Jannik!
Chciałam się jej pozbyć.
Wisiała w szafie jak złe wspomnienie, więc...
- Cała Catrine. - Cholerna Catrine.
Musimy pogadać.
Jannik... miałam rację, rozumiesz?
- Zawsze masz. - Musimy pogadać!
Powinieneś coś wiedzieć!
Laura! Przeginasz.
Po prostu chcę pogadać, dobrze?
Żałuję, że tu, kurwa, jesteś.
Idź do swojego frajera... i się odwal.
Cześć, wszystkim.
Jak pewnie wiecie, jestem siostrą Jannika.
Będę się streszczać: gratulacje.
Pięknie wyglądacie.
Nie, żeby twoja suknia nie zasługiwała na pochwały, Catrine...
chociaż pochwały należą się kuzynce Karinie.
Bo kupiłaś suknię od niej, więc nie uszyłaś jej sama.
To żaden wstyd...
Ale wolałabym, żebyś nie kradła na nią pieniędzy z kwiaciarni mamy.
Bo tak zrobiłaś, prawda?
Muszę dodać, że...
Karina otrzymała tę samą sumę, która tego dnia zginęła z kwiaciarni.
Tylko ty miałaś drugi klucz.
Ale jak możesz wziąć to na swoje sumienie?
Kiedy ona chce ci przekazać kwiaciarnię.
Mam nadzieję, że będziesz o nią dbać.
Włożyła w nią 35 lat.
To wszystko, co chciałam powiedzieć.
Na zdrowie!
I gratuluję.
Wzięłaś te pieniądze?
Jedźmy do domu. To pojebane, ci ludzie...
- Jesteś zestresowana. - Chciałam to powiedzieć.
Ale nie musimy tu zostawać. Zrobiłaś, co mogłaś, wracajmy.
Oczywiście.
- Iver? - Tak? - Tam jest krowa.
A nawet dwie.
- Wyszły... - Są zestresowane.
- Nie wyglądają. - Wierz mi, są.
- Pójdę do nich. - Co?
Chcę pomóc.
Usiłuję cię wspierać, a ty ciągle zostawiasz mnie z tymi ludźmi.
Czy to fair?
Chcę pomóc tacie.
Hej...
- Co? - Nie możemy porozmawiać?
Musiałam coś powiedzieć, Jannik jest moim bratem...
- Nie rozumiem cię. - Nie? Myślałam, że ty zrozumiesz.
Dobrze wiesz, jak Catrine mnie traktowała.
Nie o to chodzi! Nie chcę mieć z tym nic wspólnego!
- Ale wiesz, że mam rację. - Jesteś aż tak skupiona na sobie?
Miałem 17 lat.
Może i mówiłaś o wyjeździe, ale pewnego dnia twoja mama
otworzyła drzwi i powiedziała, że wyjechałaś. Bez pożegnania!
I teraz chcesz, żebym cię bronił?
- To co innego. - Co w tym innego?
Obiecują farmerowi 5000,
ale najpierw trzeba wpłacić 1000!
Tyle się przygotowywaliśmy!
Chcę, żebyście wiedzieli, kim jest Catrine.
- Traktujesz ją jak kryminalistkę! - Bo nią jest!
Wg ciebie powinna siedzieć.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Jak dobrze, że wszystko mi tłumaczysz!
- To nie... - Widocznie nic nie rozumiem!
Myślisz, że jestem głupia!
- Idź i to napraw! Przeproś! - Spierdalaj!
Zepsułaś mi wesele!
- Myślisz, że tylko ty się liczysz! - Dobra.
I tak cię nienawidzą! Nikt cię tu nie chce!
Co powiedziałaś?
Twoja rodzina cię nienawidzi.
Nienawidzą cię. Własna matka cię nie lubi.
Oddaj mój pierścionek. Oddaj pierścionek.
- Nie. - Dawaj!
Przestań.
Nie! Jest mój! Laura, przestań!
Zostaw! Przestań!
Nie wyszło mi, inaczej nie wzięłabym tych pieniędzy!
Powiedziałam wszystkim, że uszyję sobie suknię i nie wyszło!
To nie powód, żeby kraść.
Nie mieliśmy, kurwa, nic.
Dzieliłam pokój z dwoma braćmi.
A ty miałaś swój pokój i wieżę stereo.
Jedliście kolację razem...
całą rodziną.
I było wam wesoło.
Pamiętam...
jak Iver wkładał kiełbaski do uszu.
I kiedy siedzieliśmy przy stole, czułam...
nie wiem...
że już nigdy nie chcę stamtąd wyjść.
Niczego nie potrafię.
Umiem być tylko mamą Jessiki i...
żoną Jannika. Może.
- Być żoną Jannika to nie byle co. - Dobra, ale...
Wiem, że Jannik jest trochę... Jest, jaki jest.
Ale...
zajebiście go kocham.
- Musisz tam wrócić. - Nie mogę, wyglądam koszmarnie.
Cholera...
Chyba skręciłam kostkę.
Daj to.
- Tak będzie dobrze. - Na pewno?
Tak.
Napijmy się. Co chcesz? Wódki?
- Mogła pożyczyć. - Nie byłoby problemu.
- Kochanie! - Mama!
Przepraszam, że płaczę, to z nerwów.
Możesz potem zagrać "Let Your Fingers Do the Walking"?
- Za wolne. - To ulubiona piosenka Jannika.
Co za wieśniacki DJ.
- Gdzie byłeś? - A ty?
Pobiłam się.
- Pobiłaś się? Z kim? - Z Catrine, to pojebane.
Nie wiem, jakim cudem, ale... jest dobrze.
Co się dzieje?
Pakuję się i jedziemy do domu.
Dobrze.
Tylko się pożegnam.
5 minut.
Widziałeś moją mamę?
Zaraz jadę do domu.
Nie chcę wyjechać bez pożegnania... znów.
- Więc się przyznajesz? - To...
Dla ciebie zostałam tak długo.
Byłeś moim jedynym przyjacielem.
Byłem twoim chłopakiem.
- Rozumiem, że masz żal. - Nie mam.
Ale ty miałaś poczucie humoru.
A może w pamięci zawsze dawniej było słoneczniej.
Nie, dobrze pamiętasz, miałam.
Wciąż mam.
Naprawdę.
Pamiętasz Loppenberg?
Tak.
I tyle?
Jeszcze robiłaś...
Z nogami, pamiętasz?
- Już blisko. - Zatańczysz z Loppenberg?
A powinienem?
- Chcesz? - Pewnie!
Dlaczego się wydurniasz?
To taka nasza postać, Loppenberg. Rodzice tak mnie nazywali.
- Chodź. - Co?
- Na chwilę. - Wyluzuj.
- Żenujące? - Wyśmiewasz niepełnosprawnych!
Nie wyśmiewam... Bawimy się!
To nie jest śmieszne!
Wyluzuj!
Niepokoisz mnie.
- Bo wygłupiam się na parkiecie? - Niepokoisz mnie od wczoraj.
Bo oczekujesz konkretnego zachowania?
Bo cię nie poznaję.
Jakbyś była inną osobą.
Wsiadaj, wracamy do domu.
Nie.
Możesz sobie wracać do domu i ruchania Ayi...
W porządku.
Taki mamy układ, wracaj do niej.
Gdzie się podział?
Też wracasz?
Nie.
Piosenka Jannika!
A gdybym nie wyjechała?
- Pewnie byśmy się dziś hajtali. - Myślisz?
Nie. Umarłabyś z nudów.
Nie powinniśmy.
- Nie mogę. - W porządku.
Kocham inną. Z Flam.
- Nie tłumacz się. - Wtedy nie można...
Nie, to ja...
Laura.
Jako dziecko miałaś napady histerii.
Jannika wystarczyło posłać do garażu i dłubał tam sobie przy motorze.
Z tobą było inaczej.
Nie wiem...
Tata i ja...
Nie, żebyśmy nie chcieli czy...
Nie wiedzieliśmy...
co z tobą robić.
Wiem, że zawsze cię poprawiam i się mądrzę.
- Nie szkodzi. - Nieprawda.
Nie przestawaj mnie poprawiać.
Jeśli przestaniesz, pomyślę, że nie zależy ci już na starej matce.
Bawią się najlepsze.
I dobrze.
Ten potwór to nasz prezent dla Jannika. Trudno było go zapakować.
- Czemu nie nauczyłeś mnie prowadzić? - Traktora?
Nie, zostawmy to Jannikowi.
Ty znasz się na tylu innych rzeczach.
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski