Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เฮ้ย เข้ามา อังกุนอยากพูดอะไรหน่อย
‪ให้ตาย พวกนาย ฉันอึ้งไปเลย
‪พูดไม่ออกเลยเนี่ย
‪น้ำตาไหลพรากๆ เลย
‪มาอธิษฐานให้คืนแจกรางวัลกันทีหลัง
‪ตามความศรัทธาและความเชื่อของพวกนาย
‪อาเมน เอาละ
‪กอดมาตา ฮารี
‪จะแพ้หรือชนะ คืนพรุ่งนี้ปาร์ตี้ที่บ้านรามา
‪นายน่าจะสนใจให้มันมากกว่านี้
‪พอมีใครทำผิด นายก็ไปช่วยแก้สิ
‪โทษที ทาริก ฉันกลับบ้านก่อนได้ไหม
‪- ครอบครัวฉันรออยู่ ‪- ห๊ะ
‪ครอบครัวเธอเหรอ
‪เราไม่ใช่ครอบครัวเธอรึไง
‪ฉันต้องไปช่วยแม่
‪ใจเย็น ล้อเล่นน่า ‪ไม่อยู่รอดูการแจกรางวัลเหรอ
‪อีกสองชั่วโมงเอง
‪ฉันคงรอนานขนาดนั้นไม่ได้
‪แต่หลังจบงาน ฉันจะอัปเดตเว็บไซต์ทันที
‪ก็ได้ ดูแลตัวเองนะ ทุกคน
‪คุณผู้หญิงเซอร์จะลาพวกเรากลับบ้านแล้ว
‪- บายนะทุกคน ‪- กลับบ้านดีๆ สาวเซอร์ผู้น่ารัก
‪จาการ์ต้าใต้
‪คุณครับ
‪- นายผมไลน์มาสั่งแล้วใช่ไหม ‪- สั่งอะไร
‪ฉันหามือถือไม่เจอ
‪จำที่สั่งไม่ได้เหรอ
‪- สันติสุขมีแด่ท่าน ‪- แด่ท่านเช่นกัน
‪(ร้านอาหาร ‪บาโรคาห์)
‪เซอร์ ช่วยแม่หามือถือที
‪- แม่ลืมว่าเอาไปไว้ที่ไหน ‪- เดี๋ยวหนูลองโทรเข้าไปดู
‪- ไม่ช่วยอะไร แม่ปิดเสียงไว้ ‪- เดี๋ยว
‪นึกว่ามันอยู่นี่
‪ให้ตาย อะไรน่ะ
‪ของไฮเทคน่ะ
‪ดีจริงที่ลูกเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์
‪ใครโทรมา
‪เปล่าพ่อ หนูเปิด ‪สัญญาณเตือนจากแล็ปท็อป
‪- ทำไมถึงมาช้านัก ‪- ละครเพิ่งเลิกน่ะพ่อ
‪เลิกเสียเวลาซะที
‪นั่นไม่ใช่วิชาเอกของแกในวิทยาลัยด้วยซ้ำ
‪ตอนนี้ร้านเรายุ่ง
‪เป็นไงบ้าง ชนะไหม
‪หนูลองเช็กดูดีกว่า
‪แม่
‪ดีใจด้วยลูก
‪ข้าว ตับสะเต๊ะกับผัดผักเคล
‪ใช่ นั่นละที่สั่ง
‪- เซอร์ ‪- ว่าไง
‪ลูกยุ่งกับเรื่องนั้นน่ะ ‪แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไง
‪ก็ไปได้ดีนะแม่
‪มันดูดีตอนลงประสบการณ์ทำงาน
‪ทำให้เห็นว่าหนูทำเว็บไซต์ดีๆ ได้
‪ดูดีในรายงานทุนการศึกษาของหนูด้วย
‪รายงานต่อไปต้องส่งเมื่อไหร่
‪มะรืน
‪- เท่าไหร่ ‪- สองพันแปดร้อยรูเปียห์
‪- ขอบใจ ‪- ยินดี
‪มาตา ฮารี
‪มาตา ฮารี สู้ๆ
‪พวกเธอโดดเรียนทำไม
‪กลับไปเข้าห้องเรียนซะ
‪หลังชัยชนะของละคร ‪เมดูซาและเพอร์ซิอุส
‪ที่เทศกาลละครนักศึกษา
‪คณะเราจะยังสนับสนุน ‪กลุ่มละครมาตา ฮารีต่อไป
‪เพื่อให้เข้าร่วมเทศกาลละคร ‪นักศึกษาอาเซียนที่เกียวโตเดือนหน้า
‪หวังว่าคู่หูสุดเทพของเรา
‪รามา ผู้เขียนบท
‪และอังกุน ผู้กำกับ
‪จะนำความสำเร็จมาให้ ‪มหาวิทยาลัยของเรามากขึ้น
‪ดวงตะวันขึ้นทางตะวันออก
‪ทุกคน
‪ทุกคนต้องไปถึงบ้านรามา ‪ตอนหกโมงเย็น
‪ดวงตะวันขึ้นทางตะวันออก
‪ขึ้นมาและฉายแสง เพื่อนๆ ที่รักของฉัน
‪(มาตา ฮารี)
‪พวกเธอชนะเหรอ ฉลองกันที่ไหน
‪ฉันเป็นแค่คนออกแบบเว็บ อามิน
‪เธอทำเว็บนั่นที่นี่
‪- จ่ายค่าไฟมาสิ ‪- ให้ตาย ไอ้หน้าเลือด
‪งั้นเอางี้
‪เดี๋ยวซื้อข้าวเที่ยงให้ อยากกินอะไร
‪ซูชิไหม
‪จะไปญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ
‪ฉันไม่ได้ไปหรอก
‪ได้ไปแค่ 15 คน ฉันมันคนไม่สำคัญ
‪- พรินต์งานนะ อามิน ‪- เอาเลย หัวหน้า
‪พรินต์ร่างมาอีกชุดได้ไหมพี่
‪ใช่ ฉันต้องแปลมัน
‪ฉันยังต้องถ่ายรูปใหม่ๆ เอาไว้ประกอบฉาก
‪ว่าแต่…
‪พ่อฉันหาคนออกแบบเว็บไซต์
‪งานกาล่าการกุศล ‪ให้เพื่อนๆ ศิลปินพ่อน่ะ
‪ฉันเอาเว็บของมาตา ฮารีให้พ่อดู
‪พ่อชอบนะ
‪ถามจริง
‪ฉันแนะนำเธอให้พ่อ
‪เพราะงั้นไปที่งานนะ
‪อยากพาใครไปก็ได้
‪โอเคไหม
‪สามสิบชุด
‪- วันนี้ไม่เสร็จนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪วันนี้อะมีเลียทำงานหนักไปแล้ว
‪อะมีเลียเหรอ
‪ทำไมถึงเรียกมันว่าอะมีเลีย
‪ไม่รู้สิ เพราะดีว่าไหม
‪ไปหาสิว่ามันแปลว่าอะไร ‪เครื่องนั่นทำงานไม่ได้หยุด
‪- ไม่ต้องทอน ‪- ขอบคุณครับพี่
‪ได้ยินไหม
‪- ฉันพาใครไปก็ได้ ไปด้วยกันไหม ‪- ไม่ละ ขอบใจ
‪เห็นกองนั่นไหม ยังกับหอไอเฟล
‪มีของกินฟรีนะ
‪เดี๋ยวจ่ายค่าน้ำมันให้เอง
‪บ้านรามาไกลไปหน่อย
‪ฉันรู้ เธอแค่อยากหาคนไปส่ง
‪ฉันอยากได้งานนี้ ‪ฉันยังไม่ได้ทุนเลย
‪สองทุ่มก็เสร็จแล้ว
‪ห้ามช้ากว่านั้นแม้แต่นาทีเดียว
‪ช่วยฉันถ่ายเอกสารพวกนี้ที
‪ธีมชุดใส่ไปงานคือชุดยุค 40 มีชุดไหม
‪ถามจริง
‪เธอเพิ่งมาทำที่มาตา ฮารีเหรอ
‪ใช่
‪อย่าไปปาร์ตี้นั่นเลย
‪เสียเวลาเปล่า
‪ทำไมล่ะ
‪เธอน่าจะสนใจ ‪รายงานเรื่องทุนของเธอดีกว่า
‪พรุ่งนี้ต้องยื่นแล้วใช่ไหม
‪เลิกเรียกร้องความสนใจ ‪พยายามเป็นเด็กป๊อปได้แล้ว
‪- หกแผ่น 60 เซนต์ใช่ไหม ‪- ใช่
‪เป็นอะไรของเธอ
‪หนูไปนะ แม่
‪ขอมือด้วย
‪- ขอพระเจ้าคุ้มครอง ขอให้ได้งาน ‪- อาเมนค่ะ แม่
‪เดี๋ยวงานเลิก หนูจะกลับบ้านเลย
‪หนูจะถึงบ้านตอนสามทุ่ม
‪- จะไปไหน ‪- ไปสัมภาษณ์งานค่ะ พ่อ
‪แล้วใครจะช่วยแม่แกล่ะ
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันบอกให้ลูกไปเอง
‪ใครมันจะนัดสัมภาษณ์งาน
‪หลังเวลาเลิกงาน
‪เรามีปาร์ตี้เล็กๆ ‪ฉลองรางวัลที่เราชนะด้วย
‪- ตกลงว่านี่ปาร์ตี้หรือสัมภาษณ์งาน ‪- สัมภาษณ์งานค่ะ
‪ถ้าไปสัมภาษณ์งาน…
‪ก็อย่าใส่ชุดวับๆ แวมๆ นักสิ
‪แต่ทุกคนแต่งกันแบบนี้
‪ใส่อะไรไว้ข้างในซะ
‪สัญญากับพ่อนะ ห้ามดื่มเหล้า
‪ค่ะ
‪รุ่นพี่ที่อยู่หลังร้านนั่นใคร นิสัยแย่จัง
‪ฟาราห์เหรอ
‪ไม่ต้องไปสนเธอ
‪เธอเคยอยู่กับมาตา ฮารี ‪เป็นช่างภาพละมั้ง
‪แต่เธอโดนไล่ออก
‪กิ๊กกับผู้ชายหลายคนเกินไป
‪ได้ยินมาแบบนั้นนะ
‪ขอทราบชื่อครับ
‪เซอร์ยานีค่ะ ฉันพาเพื่อนมาด้วย
‪เซอร์ยานี
‪แม่เจ้าโว้ย บ้านใหญ่จริงๆ
‪จริงด้วยเนอะ
‪รูปปั้นเยอะแยะ…
‪พ่อรามาเป็นประติมากร
‪สวัสดี โอ้ ดวงตะวันแดนใต้ผู้น่ารัก
‪อามิน
‪ยัดเสื้อไว้ในกางเกง
‪- ยัดไว้ข้างในเหรอ ‪- แบบนั้นดีกว่า
‪โอ้ ดวงตะวันแดนใต้ ‪แสงอบอุ่นของเจ้าส่องสว่างมาให้
‪หัวใจอันเปลี่ยวเหงา เย็นเยียบของเรา
‪ก่อนอื่นขอประกาศเรื่องสำคัญ
‪ซึ่งก็คือ
‪เที่ยวบินไปเกียวโตของเรา
‪ได้รับการสนับสนุนโดย ‪ลุงโซมาร์โนกับป้าลิลิส
‪พ่อแม่ของรามา
‪ลุงคะ ป้าคะ
‪ขอบคุณนะคะที่คอยสนับสนุน ‪ครอบครัวมาตา ฮารีมาตลอด
‪- ลุงพร้อมช่วยเต็มที่ ‪- เราต้องบอกว่าไง ทุกคน
‪ขอบคุณลุงกับป้า
‪ฉันอยากขอบคุณทุกคนที่มีส่วนกับโชว์ของเรา
‪คนแรก ผู้จัดการฝ่ายผลิตของเรา ทาริกขั้นเทพ
‪ไม่ต้องทำดีใจไป
‪เดี๋ยวนายยังต้องจัดการเรื่องวีซ่าให้ทุกคนอีก
‪รวมทั้งขอบคุณเมดูซ่าของเรา ‪กับการแสดงสุดอลัง
‪กิรานะ
‪ขอบคุณมาก
‪ทีมงานด้านทัศนศิลป์ของเรา ซัมซูล ‪ซัมซูล ขอบใจนะ
‪และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด
‪เมื่อวานคนดูเต็มโรงเลย ‪เพราะเว็บไซต์สุดเจ๋งของเรา
‪ดังนั้นขอบคุณดังๆ ให้กับเซอร์ยานี
‪- พ่อ นี่เซอร์ คนออกแบบเว็บเรา ‪- หวัดดีจ้ะเซอร์
‪- หวัดดีค่ะลุง ‪- เว็บสวยนะ
‪ขอบคุณค่ะลุง
‪รามาบอกเรื่องข้อเสนอแล้วใช่ไหม
‪บอกแล้วค่ะ
‪- ลุงดีใจที่เธอจะมาช่วย ‪- ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูนะคะ
‪โอ้ โชคชะตาอันน่าสังเวชของฉัน
‪คนรักฉันกลับไปหลงรักคนอื่น…
‪ไปเติมสิ
‪ขยับร่างกายเธอไปตามเสียงขลุ่ย…
‪- หวัดดีเซอร์ ‪- หวัดดีพี่อังกุน
‪นี่ เอานี่ไป
‪ระวังตัวนะ
‪อย่าเบื่อทำงานกับเราซะล่ะ
‪มาฉลองกัน
‪ไม่ เริ่มอีกที
‪พอดื่มอวยพร เราต้องสบตากัน
‪ไม่งั้นจะซวย เข้าใจไหม
‪มองตาฉัน โอเคนะ
‪ดื่ม
‪มองแบบนั้นทำไม
‪ผมอันงดงามของฉัน ‪ยาวประดุจเกาะจาวา…
‪จงดู
‪เมดูซ่ากำลังมา
‪ใครก็ตามที่โดนเมดูซ่าจ้อง ต้องดื่มหนึ่งช็อต
‪เตรียมตัว
‪อามิน เพื่อนฉัน
‪ดื่มๆ
‪เอาให้เขา
‪ดื่มๆ
‪- เอาเอกสารมาให้ฉัน อามิน ‪- ไม่สนุกหรอกเหรอ อยู่ต่อเถอะน่า
‪อีกรอบ หมุนแล้ว
‪ดื่มๆ
‪เอาไป
‪ดื่มๆ
‪หมดแก้ว
‪เซอร์
‪ไปเถอะ กลับได้แล้ว
‪อยู่ต่ออีกนิดเถอะ
‪จะกลับไปทำอะไร
‪ทุกคนยังอยู่ที่นี่
‪ไม่มีใครไปร้านเธอหรอก
‪เธอสัญญาว่าเราจะกลับตอนสองทุ่ม
‪เซอร์ นั่งนี่
‪หนูต้องไปสัมภาษณ์เรื่องขอทุนของหนู พ่อ
‪- ปล่อยลูกเถอะ ‪- พ่ออยากคุย
‪- ให้ลูกไปสัมภาษณ์ให้เสร็จก่อน ‪- อย่ามายุ่ง
‪- เพราะเธอนั่นละปล่อยให้ลูกไป ‪- หนูเอารองเท้าแม่ไปนะ แม่
‪หนูสายแล้ว พ่อ
‪- ฟังนะ ‪- หนูสายแล้ว พ่อ
‪นั่งรถตู้ไป เซอร์
‪เมื่อคืนเธอเมาเหรอ
‪ช่วยดูมือถือให้ฉันทีนะ
‪เธอเกือบมาไม่ทันนัด
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪ขอโทษที่มาช้าค่ะ รถติดน่ะค่ะ
‪ใส่ชุดประจำชาติทำไม
‪ไม่ใช่วันสตรีนี่
‪ไม่ใช่วันจบการศึกษาด้วย
‪ขอโทษค่ะ
‪หนูมีงานต่อจากนี้ เป็นงานที่ต้องใส่ชุดประจำชาติ
‪นี่รายงานของหนูค่ะ
‪- เทอมนี้หนูทำเว็บไซต์ให้… ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ขอถามอะไรเธอหน่อย
‪เธอไปไนต์คลับบ่อยเหรอ
‪เปล่านะคะ ไม่ได้ไปเลยค่ะ
‪- เธอดื่มเหล้าเหรอ ‪- คะ เปล่าค่ะ
‪งั้นนี่อะไร
‪อธิบายมา
‪ทำไมเธอถึงอัปโหลดภาพพวกนี้ ‪ในโซเชียลมีเดีย
‪หนูไม่ได้อัปโหลดค่ะ
‪งั้นใครทำ ผู้ช่วยเธอเหรอ
‪แต่เมื่อคืนเธอไปงานปาร์ตี้ใช่ไหม
‪นี่เธอก็ยังใส่ชุดเดิมนี่
‪ขอหนูอธิบายนะคะ…
‪เธอบอกเราว่าเธอต้องใส่ไปงานต่อจากนี้
‪- แต่หนูใส่ชุดนี้… ‪- ฉันพูดไม่ออกเลยนะ
‪หลังจากเทอมที่แล้ว ทำไมเธอถึงสะเพร่านัก
‪ดื่มเหล้าไม่ใช่วัฒนธรรมอินโดนีเซีย
‪ศิษย์เก่าจ่ายค่าเล่าเรียนให้เธออยู่นะ
‪ท่านคะ ก่อนอื่น…
‪หนูไม่เคยถ่ายรูปพวกนั้นค่ะ
‪และจนถึงตอนนี้
‪หนูยังคงทำได้ตามข้อกำหนดของทุนนี้
‪เกรดเฉลี่ยของหนูเกิน 3.6 ‪และหนูเข้าเรียนไม่เคยขาดค่ะ
‪เรื่องนั้นเรารู้ แต่…
‪ผลการเรียนและการปฏิบัติตัวของเธอ
‪สำคัญทั้งคู่นะ และเราให้ทุน
‪เพื่อให้นักศึกษาใช้ทุนไปกับสิ่งดีๆ
‪ไม่ใช่เรื่องไร้สาระแบบนี้
‪แต่หนูไปร่วมแต่กิจกรรมดีๆ นะคะ
‪เว็บไซต์ที่หนูทำช่วยให้โรงละครชนะรางวัลค่ะ
‪เดี๋ยวนะ…
‪เท่าที่ฉันรู้ คณะของเราไม่มีกลุ่มการแสดงละคร
‪เธอเรียนเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์จริงเหรอ
‪มาเข้าเรื่องดีกว่า
‪เราต้องปรึกษากันก่อน
‪ได้ผลอย่างไร เราจะบอกให้เธอทราบ
‪ยังไงก็หมดเวลาแล้ว
‪ดูสภาพตัวเองสิ ‪ฉันว่าเธอยังไม่สร่างเมาเลยด้วย
‪ฟาราห์ นาเทีย
‪อามิน
‪ใครแกล้งฉัน
‪- อามิน ‪- เธอพูดอะไร
‪ใครถ่ายเซลฟี่พวกนั้น
‪จะไปรู้ได้ไง
‪ทำไมเธอไม่ปลุกฉันระหว่างทางกลับบ้าน
‪ฉันไม่ได้พาเธอกลับ ฉันกลับก่อนเธอ
‪เธอทิ้งฉันไว้ที่นั่นเหรอ
‪ก็เธอบอกให้ฉันกลับ ฉันก็กลับ ‪เธอเต้นรำยังกับคนบ้า
‪- วิษณุ บราตะ ‪- มาครับ
‪(ถ่ายเมื่อ 27 ต.ค. 19)
‪- ซาเวียร์ วิโบโว ‪- มาครับ
‪- คนสุดท้าย ยานัวร์ โยโก ‪- มาครับ
‪- เอาละทุกคน วันนี้ครูจะแจก… ‪- ครูคะ
‪ครูยังไม่ได้ขานชื่อหนูค่ะ เซอร์ยานีค่ะ
‪เธอลงทะเบียนเทอมนี้เรียบร้อยหรือยัง
‪ลงแล้วค่ะ
‪แต่หนูยังไม่ได้จ่ายค่าเล่าเรียน ‪หนูรอทุนการศึกษาของหนูอยู่ค่ะ
‪งั้นก็ไปจัดการเรื่องนั้นก่อนนะ
‪เพราะถ้าไม่มีชื่อเธอ เธอก็เข้าเรียนไม่ได้
‪มาต่อกันดีกว่า เราจะเริ่มที่บทแรก…
‪มองทางสิวะ
‪โปรดทราบสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪เพื่อควบคุมไข้เลือดออกระบาดในอินโดนีเซีย
‪รัฐบาลพ่นรมควันฆ่าเชื้อโรคให้ฟรีในพื้นที่นี้
‪กรุณาอยู่ภายในบ้านของท่าน…
‪ทำไมถึงปิดร้าน
‪ยังรอการรมควันเหรอ
‪ตั้งแต่นี้
‪แม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนแกด้วยใช่ไหม
‪"โดนยกเลิกเพราะความประพฤติไม่เหมาะสม" ‪หมายความว่าไง
‪เรื่องเข้าใจผิดน่ะแม่
‪พ่อ
‪พ่อทำอะไรน่ะ พ่อๆ
‪แกทำผิดหลักศาสนาเพราะไปกินเหล้า
‪แกไม่ใช่คนในครอบครัวนี้แล้ว
‪พ่อ ขอหนูอธิบายก่อน
‪หยุดเถอะค่ะ หนูยังไม่ได้อธิบายเลย
‪ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น
‪เพื่อนบ้านเรารู้ว่าแกเมากลับมา
‪มีผู้ชายคนนึงพยุงแกเข้ามาในซอย
‪มันเคาะประตูบ้านทุกคน
‪ปลุกทุกบ้านตื่นกันหมด
‪เพราะจะหาบ้านเรา
‪แกรู้ไหมว่ามันกี่โมงกี่ยาม
‪ตีสาม
‪ฟังหนูก่อนนะคะ พ่อ
‪ตั้งแต่เช้าทุกคนเดินมาถามว่า
‪"เซอร์เป็นอะไรไป" ‪"ผู้ชายที่พยุงเซอร์กลับมานั่นใคร"
‪แม่แกกับฉันต้องมาตอบทุกคน
‪แกบอกว่าไปสัมภาษณ์งาน แต่กลับไปปาร์ตี้
‪หนูแค่อยากฉลองความสำเร็จ พ่อ…
‪ความสำเร็จเหรอ
‪แกอดได้ทุนเพราะทำตัวเหลวแหลก
‪นั่นเหรอความสำเร็จของแก
‪ทีนี้ใครจะจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก
‪ไม่สงสารแม่แกบ้างเหรอ
‪ถือซะว่านี่เป็นการทำโทษ แกจะได้สำนึกซะบ้าง
‪(ห้องน้ำ)
‪พี่จิตรา ขอโทษนะ…
‪รู้ไหมใครพาฉันกลับบ้านเมื่อคืน
‪เธอกลับกี่โมง ฉันกลับตอนสี่ทุ่ม
‪ไงเซอร์ หายเมาหรือยัง
‪อังกุนอยากแก้ชุดกอร์กอน
‪ช่วยเพิ่มสีเบจเข้าไปได้ไหม
‪ให้ตาย ฉันต้องไปร้านมือสองอีกแล้ว
‪- ช่วยดูให้ทีนะ ‪- ไว้พรุ่งนี้จะบอกนะ
‪- พี่ทาริก… ‪- อย่าเพิ่ง
‪เฮ้ย ไอ้โง่ แกทำอะไรกับห่อของน่ะ
‪ไม่รู้รึไงว่าอันไหนต้องทำก่อน
‪ฉันต้องคอยตามล้างตามเช็ดให้แกตลอดเหรอ
‪- คราวหน้าอย่าให้พลาดอีก ‪- ขอโทษครับพี่
‪- พี่ทาริก… ‪- เซอร์ เลิกกวนฉันซะที ยุ่งอยู่
‪รู้ไหมคะว่าใคร…
‪- พี่รามา ‪- ไง เซอร์
‪ขอโทษค่ะ รู้ไหมว่าเมื่อคืนใครพาฉันกลับบ้าน
‪เน็ตคาร์รึเปล่า
‪พี่เรียกรถให้เหรอ
‪เปล่า อังกุนเรียก ทำไม
‪เดี๋ยว อังกุนซ้อมอยู่
‪เดี๋ยว ฉันไปตามเธอเอง
‪อังกุน เซอร์ถามเรื่องเน็ตคาร์…
‪เดี๋ยวมา ขอโทษนะ
‪โอเค เซอร์ คือ…
‪ทุกคนกลับรถตัวเอง ฉันเลยเรียกเน็ตคาร์ให้เธอ
‪เธอทำอะไรหายเหรอ
‪เปล่า แต่ตอนนั้นกี่โมง
‪ขอดูประวัติเรียกรถก่อน
‪ตอนนั้นฉัน… ฉันหลับหรือ…
‪เมื่อคืนเธอเมามาก
‪ฉันพยายามปลุกเธอแล้ว ‪แต่เธอไม่ยอมตื่น
‪ขอโทษจริงๆ
‪ฉันต้องค้นบัตรประชาชนเธอ ‪จะได้รู้ที่อยู่บ้านเธอ
‪- ส่งมันไปให้ฉันได้ไหม ‪- ได้
‪เรียบร้อย ไง อิคาล
‪ช่วยเอาหมวกเพอร์ซิอุสออกมาที ‪มันต้องทำให้ดูเก่าขึ้นอีก
‪- โอเค ‪- มีบุหรี่ไหม
‪รู้ไหมว่าใครโพสต์รูปเซลฟี่พวกนี้
‪- เธอไม่ได้โพสต์เองเหรอ ‪- ฉันจำไม่ได้
‪คือห้องมันมืด ทุกคนเต้นกัน
‪พอไฟเปิด ฉันก็เห็นเธอหลับบนโซฟา
‪ก็เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนั้น
‪จำได้ไหมว่าไปนอนบนโซฟา
‪จำได้แต่ว่าฉันเหนื่อยมาก
‪ก็เลยเลิกเต้น แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
‪รูปเซลฟี่พวกนั้นมันทำไม ‪ทำให้เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า
‪ก็…
‪เวลาเราเมา ‪ก็ต้องคุมสติไม่อยู่บ้างเป็นธรรมดา
‪ฉันยังเคยเมาแล้วโทรไปหาแฟนเก่าเลย
‪พี่อังกุน
‪- เริ่มกันอีกทีดีกว่า ‪- แป๊บนะ…
‪- เจอทาริกไหม ‪- ไม่เจอ
‪แย่จริง
‪เซอร์ โทษทีนะ ฉันต้องไปก่อน ‪ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มาบอกฉันนะ
‪ฉันพูดจริงนะ เข้าใจไหม
‪รามา ช่วยเธอหน่อย มาเริ่มใหม่อีกที
‪เซอร์ ถ้าทำอะไรหาย โทรมาบอกนะ ‪เดี๋ยวฉันช่วยหา
‪พี่รามา
‪ของประกอบฉากที่แก้ใหม่มาแล้ว
‪โอเค ช่วยแกะที
‪- ไลน์มานะ มีไลน์ฉันใช่ไหม ‪- มี
‪เปิดดู
‪- นี่รูปทางช้างเผือกใช่ไหม ‪- โอตง ช่วยถ่ายสำเนาให้ด้วย
‪เอากิโมโนมาให้ชุดนึง
‪นี่กิโมโนของเธอ
‪ขอต้อนรับสู่ครอบครัวมาตา ฮารี
‪อังกุน ให้ช่วยไหม
‪- ไปไหนมา ‪- ไปห้องน้ำ
‪ทุกคนตามหาเธออยู่ เลิกเถลไถลได้แล้ว
‪ดื่มอะไรเข้าไป
‪ถึงจำอะไรไม่ได้แบบนั้น
‪ฉันดื่มไวน์แล้วก็อะไรนะ
‪ไอ้ที่เราดื่มตอนเล่นหมุนเมดูซ่าน่ะ
‪วิสกี้เหรอ
‪- อะไรอีก ‪- ลืมไปแล้ว
‪แต่ตาเธอลืมอยู่นะ ไม่เหมือนเธอหลับเลย
‪ฉันหลับแบบนั้นแหละ
‪จำได้ไหมที่ฉันหลับในห้อง ‪ตอนเรียนประถมน่ะ
‪ฉันว่าต้องมีคนแกล้งฉัน แต่แกล้งทำไมล่ะ
‪ดูนี่สิ ขนาดมันไม่เหมือนกัน
‪กล้องหน้าเทียบกับกล้องหลัง
‪พวกเขาใช้กล้องหลัง ‪ฉันไม่เคยถ่ายเซลฟี่ด้วยกล้องหลัง
‪- มันก็เหมือนๆ กันแหละ ให้ตาย ‪- ไม่เหมือน
‪ฉันจะดูว่ามีใครโพสต์คลิปฉันไหม
‪ใช้กระดาษรีไซเคิลสิ
‪คลิปหนึ่ง เซลฟี่กระจกของกิต้า ห้าทุ่ม
‪คลิปสอง
‪บูมเมอแรงของอูเดียร์ติในสวน ห้าโมงเย็น
‪คลิปสาม ฟลอร์เต้นรำในห้องนั่งเล่น ‪ห้าทุ่มครึ่ง
‪คลิปพวกนี้กำลังจะหายไป ‪นี่ 24 ชั่วโมงแล้ว
‪ถ่ายรูปหน้าจอไว้สิ
‪เซอร์
‪เจ็บแล้วจำนะ ‪ทีหลังถ้าจะกินเหล้าก็ระวังตัวด้วย
‪จำอะไร ไอ้บ้า นี่… ดูนี่สิ
‪พวกเขาทำแบบนี้กับสมาชิกใหม่
‪ฉันรู้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของการรับน้อง
‪แต่พวกเขาไม่ยอมรับว่าทำแบบนี้กับฉัน
‪เที่ยงคืนสิบห้า…
‪หนูอยากให้คุณในฐานะคณบดี ‪ช่วยเกลี้ยกล่อมคณะกรรมการศิษย์เก่า
‪หนูจะเสียทุนการศึกษา ‪เพราะรูปเซลฟี่ได้ยังไง
‪ฉันบอกเธอแล้ว
‪ทางคณะเข้าไปยุ่ง ‪กับการตัดสินใจของกรรมการไม่ได้
‪จากที่ฉันรู้
‪คณะกรรมการคอยตรวจสอบโซเชียลมีเดีย ‪ของผู้รับทุนทุกคน
‪ตอนนี้พอมาคิดดู
‪จะเกิดอะไรขึ้นถ้าโปรไฟล์เธอมีแต่รูปเธอเมาอยู่
‪แต่หนูไม่ได้ละเมิด ‪กฎข้อไหนของการรับทุนเลยนะคะ
‪ไร้สาระ นี่น่ะมันอยู่ในกฎชัดๆ
‪ผู้รับทุนจะต้องไม่ประพฤติผิดศีลธรรม
‪และต้องดำรงไว้ซึ่งความซื่อสัตย์ของตน
‪ทีนี้ เราจะให้พวกเขาเชื่อใจได้ยังไง
‪ถ้าเธอใช้เงินพวกเขาไปเมาเละ
‪เธอทำบ้าอะไรเนี่ย
‪ฉันจะอยู่ที่นี่นับจากนี้ ‪ต้องรู้ให้ได้ว่าใครมันทำแบบนี้กับฉัน
‪หมายความว่าไง
‪เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้
‪ฉันจะแฮ็กมือถือของสมาชิกมาตา ฮารี
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪เป็นนักสืบไปแล้วรึไง
‪สงสัยจะนอนไม่พอ
‪เซอร์ผู้น่าสงสาร
‪จนถึงตอนนี้เธอก็ยังดูไม่สร่างเมานะ
‪เซอร์
‪นี่เป็นเขตของฉัน
‪เธอนอนตรงนี้
‪อย่าเข้ามาใกล้ปลาฉัน ‪ถ้าพวกมันตาย ฉันจะเสียเงิน
‪เธอจะอยู่นี่ไปอีกนานแค่ไหน
‪ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว
‪ผู้ชาย ผู้หญิง ไม่ได้แต่งงานกัน
‪ถ้าเกิดที่มหาวิทยาลัยรู้เข้าล่ะ
‪ฉันคงโดนไล่ออก
‪โดนไล่ออกน่ะจิ๊บจ๊อย ‪ถ้าเกิดเขาประจานเราให้คนรู้ล่ะ
‪ฉันจะพยายามหาหลักฐานให้เจอในสามวัน
‪สมาชิกคณะละครจะมาที่นี่บ่อยๆ ‪เพื่อเตรียมทำวีซ่า
‪ฉันจะทำงานตามปกติ โอเคไหม
‪ยากันยุง
‪(แม่)
‪(บล็อก)
‪อามิน พรินต์นี่ที
‪อามิน
‪วายฟายปิดอยู่เหรอ
‪ฉันล็อกอินเข้าอีเมลไม่ได้
‪มีปัญหาตั้งแต่เมื่อคืน
‪ไฟล์นายอยู่ไหน อยู่ในมือถือรึเปล่า
‪อยู่
‪งั้นก็เสียบมันเข้าไปสิ
‪ก่อนนี้วายฟายไม่เคยเดี้ยงนะ
‪ถามไอ้บริษัทวายฟายเฮงซวยสิ
‪(กำลังทำสำเนา)
‪โธ่เว้ย
‪- อามิน ห้าหน้าเท่าไหร่ ‪- ห้าสิบเซนต์
‪- ขอบใจเพื่อน ‪- เออ
‪แล้วไงต่อ
‪เขาไปก่อนฉันจะก็อปปี้เสร็จ
‪จะให้ฉันทำยังไง
‪โอเค ฟังนะ
‪ถ้าฉันเปิดเพลงโฟล์ก
‪แปลว่ายังก็อปปี้ไม่เสร็จ
‪ช่วยฉันยื้อเวลาที
‪ถ้าฉันเปลี่ยนเป็นเพลงร็อก
‪แปลว่าฉันเสร็จแล้ว
‪ปล่อยพวกเขาไปได้
‪น่ารำคาญจริงๆ
‪เร็วสิ แก้วายฟายเฮงซวยของนายซะที
‪เออ
‪ได้ข่าวว่านักศึกษาจะประท้วงเหรอ
‪ใครบอก
‪คณบดีมาบอกฉัน
‪ก็แค่ข่าวลือ
‪เดี๋ยว อย่าเพิ่งดึงออกมา ‪คอมพิวเตอร์นี่มีไวรัส
‪ให้ฉันติดตั้งโปรแกรมแอนตี้ไวรัสก่อน
‪ให้ตายสิ
‪จะติดตั้งแอนตี้ไวรัสในมือถือทำไม
‪เธอไม่อยากให้ข้อมูลหายใช่ไหมล่ะ ‪ให้ฉันทำเถอะ
‪ไม่เอา ไปให้พ้น
‪แค่นาทีเดียวเอง รอเดี๋ยว
‪พอที อามิน ฉันไม่เอา
‪ให้ตาย พอซะที
‪เดี๋ยวต้องไปเจออาจารย์แล้ว
‪เลิกตอแหลซะที
‪- งั้นฉันไม่รับผิดชอบนะ ‪- ไม่ต้องห่วง มันไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันอยากพรินต์อันนี้ด่วนเลย ‪เดี๋ยวอีเมลไปให้
‪วายฟายเดี้ยง เสียบตรงกับคอมเลย
‪ถามจริง
‪โมเสส
‪- มื้อเย็นมีอะไรกิน ‪- สั่งไลน์แมนเอาสิ
‪จะกินอะไรเลือกเอา ฉันเลี้ยงเอง
‪เอาสะเต๊ะไหม
‪อูเดียร์ติ
‪รามา
‪เป็นไง เจออะไรไหม
‪วันนี้มีมาแค่สี่คน
‪มีสมาชิกคณะละคร 40 คน ‪แน่ใจเหรอว่าทุกคนจะมา
‪- เมื่อไหร่เธอจะหาเจอ ‪- เงียบน่า
‪ตั้งแต่พรุ่งนี้ เธอคิดว่าจะแฮ็ก ‪พวกนักศึกษาที่ไม่ได้อยู่ในคณะละครไหม
‪- อาจจะช่วยได้ ‪- คงช่วยได้หรอก
‪อยากตามส่องคนเหรอ ไอ้โรคจิต ‪หรืออยากขโมยวิทยานิพนธ์
‪แค่อยากช่วย
‪ฉันเลิกขายวิทยานิพนธ์แล้ว
‪ฉันเลิกทำชั่วแล้ว
‪ไม่อยากได้เงินสกปรกแล้ว
‪ตอนนี้เธอต่างหากที่เป็นคนตามส่อง
‪ฉันแค่ดูรูปจากงานปาร์ตี้
‪งั้นเธอดูรูปเก่าๆ ของพวกเขาทำไม
‪ไง
‪มีเหล้าไหม
‪- ยังมีไหม ‪- ไม่มี
‪- ทำไมไม่กลับบ้านล่ะ ‪- บ้านมันไม่น่าอยู่
‪- ฉันเข้าไปนะ ‪- เดี๋ยว ฉันต้องทำงาน
‪มีสาวมาหาเหรอ
‪ใช่ อะมีเลียน่ะ
‪ตอนนี้อะมีเลียใส่รองเท้าแล้วเหรอ
‪เงียบน่า นั่นรองเท้าพี่ฉัน
‪คงใช่พี่หรอก อะมีเลียผู้น่าสงสาร ‪เดี๋ยวนางคงหึงแน่ๆ
‪ไปโรงอาหารโน่น
‪ไปหาหญ้าอ่อนของเธอไป๊
‪หุบปาก
‪ทำเหมือนยุ่งทำไม นายให้ฉันแกร่วอยู่นี่ตลอดนี่
‪เพื่อนนายคนเมื่อวานน่ะ ชื่ออะไร
‪เซอร์เหรอ
‪ทำไมเธอถึงเมาแอ๋แบบนั้น
‪ไม่รู้สิ ฉันกลับก่อน
‪แล้วเธอกลับบ้านยังไง ‪นายไม่ได้คอยดูแลเธอหรอกเหรอ
‪เน็ตคาร์
‪ทุเรศจริง ปล่อยให้ ‪เธอกลับคนเดียวกับเน็ตคาร์เหรอ
‪แล้วทำไม
‪เธอกลับถึงบ้านครบ 32 เธอมีปัญหาอะไร
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ไอ้สมองกลวง
‪มีหัวไว้คั่นหู
‪(รับเวลา: 24.15 น. ‪ถึงที่หมาย: 02.03 น.)
‪(51 นาที (21 กม.))
‪โอเค คุณอังกุน ให้ช่วยอะไรดีครับ
‪ฉันเรียกเน็ตคาร์ให้เพื่อนน่ะค่ะ
‪แต่ฉันเห็นว่ารถไปถึงจุดหมายช้ามาก
‪ไปถึงช้ากว่าที่คาดไว้หนึ่งชั่วโมง
‪ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนฉัน
‪คนขับทำอะไรไม่เหมาะสมหรือครับ
‪หรือคุณทำอะไรหาย
‪ไม่แน่ใจค่ะ เราถึงอยากตรวจสอบดู
‪- คุณคือผู้โดยสารเหรอครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪โอเค งั้น… คุณมีอะไรสูญหายไหม…
‪นั่นละค่ะที่ฉันไม่แน่ใจ ‪เพราะฉันหลับตลอดทาง
‪เราตรวจดูตอนนี้ได้ไหมคะ
‪- คอมพิวเตอร์มันเริ่มร้อนแล้ว ‪- ครับคุณ
‪หมายเลข 425
‪(ติดตามคนขับรถ)
‪จนถึงตอนนี้เส้นทางของรถ ‪ยังวิ่งไปตามเส้นทางปกติ
‪เดี๋ยวนะครับ ขอโทรศัพท์ก่อน
‪หมายเลข 430
‪พี่อังกุน…
‪พี่เคยเมาจนสลบไปไหม
‪เคย
‪ตอนนั้นเพราะฉันไม่กินข้าวเย็น
‪เมื่อคืนเธอไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอ
‪ไม่ได้กินค่ะ
‪หรือเพราะเธอเพิ่งดื่มหนแรก
‪นี่เซอร์
‪ถ้าเธอมีอะไรอยากระบาย ฉันยินดีรับฟัง
‪เธอรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติไหม
‪ฉัน…
‪ไม่ได้รู้สึกว่ามี…
‪มันแค่…
‪เป็นไปได้ไหม
‪ว่ามีคนวางยาในเหล้าฉัน
‪หมายถึงคนในทีมเราเหรอ
‪เป็นไปไม่ได้
‪ฉันรู้ว่าพวกนั้นมันเหลือทน
‪แต่มั่นใจว่าพวกนั้นไม่มีทางล้ำเส้นแน่ๆ
‪โง่จริง
‪ฉันควรจะตรวจปัสสาวะไหม
‪เซอร์
‪เธอแน่ใจเหรอ
‪ผู้ชายบางคนสูบกัญชาในงาน
‪เธอสูบบ้างหรือเปล่า
‪หมายเลข 430
‪ฉันจำไม่ได้…
‪ถ้าเกิดเธอตรวจปัสสาวะแล้วผลเป็นบวกล่ะ
‪เร็วเข้า ให้ไว เธออยู่นี่
‪ใช่แล้ว เธอ…
‪ผมขับพาเธอไปส่งคืนก่อนครับ
‪ถ้ามันจริง ก็อธิบายมา
‪ทำไมไปถึงบ้านเธอช้านัก
‪เมื่อวานผมต้องหยุดที่สวนสาธารณะเคนดิล
‪ยางผมแบน
‪ผมต้องเปลี่ยนยาง
‪ที่จริงผมพยายามปลุกเธอแล้ว
‪แต่เธอไม่ยอมตื่น
‪ผมก็เลยเปลี่ยนยางต่อไป
‪จริงครับที่ว่ามันนาน
‪เพราะผมทำอยู่คนเดียว ฝนก็ตก
‪นี่ครับ ผมถ่ายรูปไว้ด้วย
‪ดูสิครับ
‪ขอถ่ายรูปได้ไหมคะ
‪ได้สิ ไม่มีปัญหา
‪ผมคงขับไปโดนตะปูเรือใบบนถนน
‪นายเปลี่ยนยางเองคนเดียวเลยเหรอ ‪ไม่มีใครช่วยเลยเหรอ
‪ไม่มีครับ ผมเปลี่ยนคนเดียว
‪ผมขอโทษครับ คุณ…
‪ผมต้องพาคุณไปส่งที่บ้าน
‪แต่พอผมพาคุณออกมาจากรถ
‪คุณก็อ้วก…
‪อ้วกเต็มเบาะหลัง เต็มพรมผมเลย
‪อ๋อเหรอ อ้วกเต็มรถเลยเหรอ
‪- ปาร์ตี้หนักไปละสิ ‪- เรียบร้อยแล้วค่ะ
‪แค่นี้เหรอ งั้นก็ดี
‪แต่ยังไงก็ตามนะคุณ ‪คุณเบอร์ฮานเป็นคนดี
‪คนขับก็แจ้งเรื่องร้องเรียนได้เหมือนกัน
‪ถ้าผู้โดยสารประพฤติตัวไม่เหมาะสม
‪แต่เขาไม่ได้แจ้ง
‪หุบปาก
‪พี่อังกุน
‪อีกอย่างนะ
‪เดี๋ยวเซอร์ ฉันต้องรับสายนี้
‪ว่าไง
‪ฉันอยู่ตรงที่จอดรถ ทำไมล่ะ
‪ข้อเท้าเคล็ดเหรอ
‪โทรหาหมอหรือยัง โทรหาฉันทำไม
‪รีบไปโทรเร็วเข้า
‪โทษที ว่าไงนะ
‪ไม่ แค่… ขอโทษที่รบกวนหลายเรื่อง
‪- ขอบคุณสำหรับไอศกรีม ‪- ได้เสมอ เซอร์
‪ถ้าต้องการอะไร สัญญานะว่าจะโทรหาฉัน
‪ฉันต้องไปดูทาริกหน่อย ขี้แยจริงๆ
‪- ขับดีๆ นะพี่ ‪- ขอบใจ
‪ได้เวลามื้อเย็นแล้ว เจ้าปลาน้อย
‪ได้คลิปเมดูซ่าหรือยัง
‪ได้แล้ว ฟูอัดกับกาเบรียล่ามาแล้ว
‪- นายขโมยวิทยานิพนธ์มาเหรอ ‪- ทำไมถึงไม่ไว้ใจฉัน
‪ฉันทำโน่นทำนี่ให้เธอทั้งวันนะ
‪เร็วเข้า ใครโดนเมดูซ่าจ้องต้องดื่มอีก
‪ใครเป็นคนต่อไป
‪โอเค นี่พิสูจน์ได้ว่า ‪เขาตั้งใจเล็งเมดูซ่ามาที่ฉัน
‪- มีคลิปอื่นไหม ‪- น่าจะมีนะ ดูอีกทีสิ
‪ดื่มๆ
‪เห็นไหม เขาหยิบแก้วที่สีไม่เหมือนแก้วอื่น
‪เวรเอ๊ย นึกแล้วว่าต้องเป็นมัน
‪เซอร์ เป็นอะไรไป
‪- เธอไหวไหม ‪- ความดันฉันต่ำน่ะ
‪ดูจากคลิปของกาเบรียล่า
‪ฉันรู้ว่าทาริกอยู่ที่ไหน ‪ก่อนเขาจะเอาเมดูซ่าออกมา
‪จากห้องมืดนี่
‪เขาเข้าไปทำอะไรในห้องนั่นตั้งนาน
‪เมื่อไหร่มันจะจบ เซอร์
‪เธอไม่มีเงิน
‪ฉันคอยช่วยเธอไปตลอดไม่ได้
‪- เมื่อไหร่เธอจะกลับบ้าน ‪- ฉันไม่อยากกลับ
‪- อย่างน้อยถ้าเธอกลับบ้าน เธอ… ‪- ก็บอกอยู่นี่ไงว่าไม่อยากกลับ
‪ฉันจัดระบบไฟล์พวกนี้
‪ในนี้มีไฟล์วิทยานิพนธ์สามไฟล์
‪ฉันจะช่วยเธอขายมัน
‪ไง เพื่อน
‪นึกว่านายเลิกทำไปแล้ว
‪วันนี้มีลูกค้ากี่คน
‪แค่สามคน
‪เวร เขามาเร็ว
‪- เอเดรียนจากในเมืองเหรอ ‪- ใช่
‪- วิทยานิพนธ์วรรณกรรมรัสเซียเหรอ ‪- ถูกต้อง
‪- เอ้านี่ ‪- เดี๋ยว
‪ขอบคุณ
‪ส่วนแบ่งของเธอ
‪อามินไม่อยู่เหรอ
‪ค่ะ เขาไปส่งเอกสาร ‪อีกครึ่งชั่วโมงจะกลับมา
‪น้าเอาซุปเนื้อใส่จันทน์เทศ ‪กับเงินมาให้ลูกสาวน้า
‪เธอเป็นเพื่อนอามิน
‪- เธอชื่ออะไร ‪- เซอร์ เซอร์ยานี
‪- รู้จักเธอเหรอ ‪- รู้จัก
‪ขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม
‪หนึ่ง-หนึ่ง-เก้า
‪ตัดสายทิ้ง
‪ได้ข่าวอะไรบอกด้วยนะ
‪- นี่ เซฟเบอร์น้าไว้ ‪- โอเค
‪- ขอบคุณจ้ะ ‪- ยินดีค่ะ
‪ทำไมเขาถึงฟังเพลงห่วยๆ นี่
‪ซุปเธออยู่ข้างล่าง
‪นี่คือที่ฉันหาเจอตอนนี้
‪พวกนี้คือรูปเมื่อปีก่อน
‪มาตา ฮารีมีประเพณีรับน้องที่ผิดกฎหมาย
‪มีรูปไหนไหมที่เห็นว่า ‪เธออยู่ในการรับน้องนั่น
‪เดี๋ยวนะคะ
‪(วิดีโอ ทาริก)
‪เห็นทาริกเอายาใส่กระเป๋าเขาไหม เซอร์
‪เขาล็อกห้องอยู่ในนั้นอย่างน่าสงสัยตั้งชั่วโมง
‪แล้วอยู่ๆ ก็เอาเหล้าพวกนั้นออกมา
‪แล้วจัดแจงให้ฉันดื่ม
‪ถ้าเกิดเขาใส่ยาในเหล้าฉันล่ะคะ
‪เพราะฉันหมดสติหลังจากนั้นไม่นาน
‪นี่เป็นข้อกล่าวหาร้ายแรงนะ เซอร์ยานี
‪แต่ที่ยิ่งกว่านั้น กรณีของเธอเกี่ยวกับรูปเซลฟี่
‪ทีนี้ไหนล่ะหลักฐาน ‪ที่ว่ารูปเซลฟี่เธอโดนแต่งขึ้นมา
‪ฉันยังหาหลักฐานเพิ่มอยู่ค่ะ
‪- ถ้าทางคณะช่วย… ‪- ฉันรู้ แต่
‪ถ้าเธอหาหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอันมาให้ฉันไม่ได้
‪ฉันก็เดินเรื่องอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
‪การรับน้องแบบนี้ถือว่าผิดกฎหมาย ‪ในมหาวิทยาลัยเรา
‪ฉันจะไปคุยกับคณบดีของคณะศิลปะและวัฒนธรรม
‪แต่กับกรณีของเธอ ‪เธอต้องหาหลักฐานจริงๆ มาให้ได้
‪ซึ่งตอนนี้ฉันยังไม่เห็น
‪ไปได้แล้ว
‪โปรดทราบ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪เพื่อควบคุมไข้เลือดออกระบาดในอินโดนีเซีย
‪รัฐบาลได้ทำการพ่นรมควัน ‪ฆ่าเชื้อโรคในพื้นที่นี้ให้ฟรี
‪กรุณาอยู่ภายในบ้านของท่าน ‪จนกว่าจะรมควันเสร็จสิ้น
‪เราจะกำจัดยุงลายจากบ้านของท่าน
‪เพื่อหยุดยั้งการระบาด
‪โปรดระมัดระวังอยู่เสมอ
‪ฉันไม่ได้แชร์รูปอะไรเลย
‪ตอแหล นั่นมันรูปรับน้องปีก่อน
‪เธอเป็นคนถ่าย
‪แต่ฉันไม่เคยเอาไปให้คณบดีดู
‪เพราะรูปเธอ คณบดีถึงยกเลิก ‪การให้งบไปเกียวโตของเรา
‪ทำไมเธอถึงอาฆาตเรานัก
‪- ยอมรับเถอะน่า ‪- ฉันไม่ได้ทำ ไอ้เวรเอ๊ย
‪ฉันไม่สนว่าเธอเมาแอ๋ตลอดศก ‪แต่อย่าลากเราลงเหวด้วย
‪ไปเมากับหญ้าอ่อนของเธอไป๊
‪แต่ฉันเสียทุนไปเพราะการรับน้อง
‪อย่ามายุ่งเรื่องนี้
‪ทาริก หยุด หยุดนะ
‪เราไม่เป็นไร เรายังไปเกียวโตนะ
‪ฉันบอกพวกเขาว่าไม่ใช่รับน้อง
‪แต่เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกการแสดง
‪แต่ทำไมเธอต้องปล่อยรูปพวกนั้นด้วย
‪- ไม่ใช่ฉันโว้ย ไอ้เวร ‪- ไม่ใช่ฟาราห์ ไอ้โง่
‪เลิกกล่าวหาเธอซะที
‪- งั้นใครล่ะ ‪- คณบดีไม่บอกอะไรเลย
‪ที่แล้วก็แล้วไป
‪ตอนนี้เราต้องไม่วอกแวก เข้าใจไหม
‪ฟาราห์ ขอโทษจริงๆ ‪เราไม่ได้ตั้งใจจะกล่าวหาเธอ
‪ฟาราห์
‪พอที กลับมาซ้อมได้แล้ว
‪- เดี๋ยว ‪- ให้ตายสิ
‪หมายความว่าไง
‪เสียทุนเพราะการรับน้องเหรอ
‪นายวางยาใส่เหล้าฉันใช่ไหม
‪หมายความว่าไง
‪ทาริก
‪มานี่ เลิกซ่อนซะที
‪เมดูซ่ากำลังมา
‪นายใส่อะไรในเหล้าเธอ
‪ทำไมถึงเอา ‪แก้วที่สีไม่เหมือนแก้วอื่นให้เธอ
‪หมายความว่าไง
‪ทำไมเธอดื่มเหล้านั่นแล้วถึงหมดสติ
‪- ไปเอาคลิปพวกนั้นมาจากไหน ‪- จากโซเชียลมีเดียทุกคน
‪ฉันเห็นนายเอายาใส่กระเป๋า
‪ยาอะไร
‪ตอบเธอสิ
‪คือนั่นน่ะ… นั่นมัน…
‪ฉันจะวางยาเธอทำไม
‪งั้นทำไมนายถึงล็อกห้องอยู่ในนี้
‪- สาบานเลย ฉันไม่ได้ใส่อะไรลงไป ‪- หยุด พอที
‪ไปดูกล้องวงจรปิดที่บ้านฉัน ‪จะได้จบๆ เรื่องนี้ซะที
‪ขอที รามา ‪อีกแค่ 14 วันเราก็จะไปเกียวโตนะ
‪- ฉันต้องส่งของประกอบฉากของเรา ‪- ที่นี่ไม่มีความลับอะไร
‪ถ้านายไม่ได้ทำอะไรจริงๆ
‪ทำไมถึงไม่อยากให้เช็กกล้องวงจรปิด
‪ไปดูเอาเองสิ ‪ตอนนี้ฉันต้องเตรียมของที่ต้องส่ง
‪ฉันไม่สน
‪คืนนี้ฉันอยากให้ทุกคนมา
‪ไอ้ที่ไม่ไว้ใจกันจะได้จบไปซะที ‪เข้าใจไหม
‪เวรเอ๊ย
‪อยากดื่มอะไรก็หยิบมา
‪โอเค ดูคืนที่จัดงาน
‪กรอไปข้างหน้าถึงตอนเซอร์ได้เหล้าจากทาริก
‪ย้อนกลับไปนิดนึง
‪เปลี่ยนกล้องไปที่ห้องมืดได้แล้ว
‪เปลี่ยนไปที่กล้องห้องเตรียมอาหาร
‪ซูมเข้าไป ดูซิว่าเขาใส่ยาอะไรลงไปไหม
‪ไม่มียา
‪ไม่ใช่ยา แค่วิสกี้
‪ย้อนอีกที รามา
‪ทำไมเขาอยู่ตรงนั้นนานนัก
‪นี่
‪ยาจากนักบำบัดของฉัน
‪ทำไมพวกนายถึงทรมานฉันอยู่ได้
‪ฉันน่ะคอยบริการนาย นาย แล้วก็นาย
‪ถ้าพวกนายทุกคนอยากได้อะไร
‪ใครล่ะที่คอยช่วย ‪ใครที่พวกนายมาคร่ำครวญให้ฟัง
‪- ตอนนี้ความเป็นส่วนตัวของฉัน… ‪- โอเค
‪เราขอโทษที่ไม่เคยรู้ว่านายกดดันขนาดนี้
‪ทั้งหมดเป็นเพราะ ‪นายไม่เคยบอกอะไรเราเลย
‪ฉัน… คิดว่าฉันรู้ว่านาย…
‪ฉันไม่รู้ว่านายต้องกินยาพวกนั้น…
‪เราเป็นครอบครัวนาย พื้นที่ปลอดภัยของนาย
‪นายบอกเราได้ทุกเรื่อง
‪ทุกคน
‪มากอดทาริกแน่นๆ แบบมาตา ฮารีกัน
‪ทำอะไรน่ะ ทนพวกแกไม่ไหวแล้วโว้ย
‪ฉันต้องโอเค ต้องไม่เป็นไรเสมอ
‪ทุกอย่างต้องทำ ‪เหมือนกับเราเป็นครอบครัว
‪ปล่อยฉันทำงานไป แล้วอย่ามายุ่งกับฉัน
‪- ไม่ได้ แบบนั้นใช้ไม่ได้ ‪- เธอด้วยเหรอ อังกุน
‪เราทำงานด้วยกันมานานแค่ไหนแล้ว
‪เธอรู้จักฉันมานานแค่ไหน
‪เธอมากล่าวหาฉันได้ไง
‪บอกให้รู้ไว้นะ
‪เราเสียเวลาทำงานไปวันนึง ‪เพราะมาที่นี่
‪เพื่อมาจัดการกับคำกล่าวหาตอแหล
‪จากเด็กใหม่ที่ไม่ยอมเชื่อว่าตัวเองเมา
‪อีกแค่สองอาทิตย์ก่อนเราไปเกียวโต
‪หลังจากนี้ ใครล่ะต้องมาเก็บกวาดเรื่องนี้ ‪ฉันสิใช่ไหม
‪เธอบ่นเรื่องเวรนี่ ‪แล้วเธอโทษใคร ฉันนี่ไง
‪"ทาริกทำนี่ ทาริกทำนั่น" ‪ตอแหลสุดๆ
‪ครอบครัวเหรอ ครอบครัวโคตรจะเฟคเลย
‪เวรเอ๊ย
‪ริก
‪ปล่อยเขาไป
‪โอเค งั้น…
‪เซอร์
‪ตอนนี้ชัดแล้ว ทาริกไม่ได้ใส่ยาในเหล้าเธอ
‪โอเค คืองี้
‪เซอร์บอกว่ามีคนแต่งรูปเซลฟี่ของเธอ
‪- กรอไปข้างหน้าไปดูนั่นกัน ‪- โอเค
‪ขอบคุณ
‪หิวน้ำไหม เซอร์
‪ช้าหน่อย รามา
‪หยุดก่อน
‪- ให้ตายสิ ‪- ให้ตายสิ
‪ทำไมเธอทำแบบนี้
‪ทำไมถึงโทษคนอื่นทั้งๆ ที่เป็นเธอเอง
‪เร่งไปจนเซอร์กลับบ้าน มันจะได้ชัด
‪หยุดก่อน ฉันเอากระเป๋าเงินเธอมา
‪เพื่อดูที่อยู่เธอเพื่อเรียกเน็ตคาร์ให้เธอ
‪ซูมเข้าไป นั่นไม่ใช่มือถือใช่ไหม
‪ไม่มีใครแตะมือถือเธอ
‪ใช่
‪ทาริกกลับบ้าน
‪เซอร์กลับบ้าน
‪เจซลิน อาบู กิรานะกลับบ้าน
‪หลังจากทุกคนกลับบ้าน ‪ฉันก็ไปถ่ายรูปทางช้างเผือก
‪เพื่อไปปรับแก้ของประกอบฉาก
‪เป็นไง เซอร์
‪พอใจไหม
‪พี่…
‪ขอฉันเช็กดูอีกทีได้ไหม
‪- ฉันอยากจดบันทึก ให้แน่ใจ ‪- ปัดโธ่ เซอร์…
‪จะเครียดไปทำไม ทุกคน
‪ซุปหางวัวพร้อมแล้ว
‪กินกันดีกว่า
‪ได้เลยครับ ลุง
‪มาเร็ว กินซะตอนยังร้อนๆ
‪นี่เซอร์
‪ใช้นี่เป็นไหม
‪เป็น
‪เละตุ้มเป๊ะ
‪ทำไมไม่กินล่ะ
‪นี่
‪จะได้ไม่เป็นลม
‪ขอบคุณค่ะลุง
‪สามีป้าจู้จี้ใช่ไหม
‪ป้าคะ
‪ทุกคนที่กินเสร็จแล้ว ‪กลับไปที่มหาวิทยาลัยด้วย
‪ได้ข่าวเรื่องคณะเธอแล้ว เซอร์
‪ไม่อยากเชื่อว่าเธอต้องเสียทุนไป ‪เพราะรูปเซลฟี่ไม่กี่รูป
‪อุทธรณ์การตัดสินใจไม่ได้เหรอ
‪เขาบอกว่าหนูละเมิดศีลธรรมตามข้อกำหนด
‪หา ‪เขาจะวัดศีลธรรมคนเราได้ยังไง
‪ถามหน่อยนะ ‪ค่าเล่าเรียนเธอเท่าไหร่
‪เทอมละ 300 ดอลลาร์ค่ะ
‪ตอนนี้เรียนเทอมอะไรแล้ว
‪หนูเหลืออีกหกเทอมค่ะ ‪หนูเพิ่งเข้าเรียนปีแรก
‪หกเทอมคูณ 300 ดอลลาร์
‪ก็ 1,800 ดอลลาร์ใช่ไหม
‪ลุงจะช่วยจ่ายค่าเทอมให้เอง
‪แต่อาทิตย์หน้า
‪เธอต้องมาเริ่มทำงานให้เว็บไซต์ของเรา
‪ซึ่งเธอจะได้ค่าจ้างนะ
‪คิดว่าไง
‪หนูขอโทษค่ะลุง ‪หนูไม่อยากรบกวน
‪เธอเป็นเด็กฉลาด
‪อดได้ทุนเพราะเรื่องดื่มเหล้า ‪มันเหลวไหล
‪ลุงคะ ป้าคะ เราจะกลับแล้ว ‪เราเรียกเน็ตคาร์แล้วค่ะ
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน รามา
‪- เราไม่เป็นไรค่ะ ลุง ‪- ขับไปส่งพวกเขา รามา
‪เรียกเน็ตคาร์จากที่นี่น่ะหายาก
‪ครั้งล่าสุดก็เรียกง่ายอยู่นะคะ ป้า
‪จริงเหรอ ปกติตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะเรียกได้
‪บ้านนี้มันไกลจากถนนใหญ่มาก
‪แม้แต่เน็ตคาร์แถวนี้ก็มีน้อย
‪ขอเถอะ ให้รามาขับไปส่งที่บ้าน
‪เลิกคิดซะเถอะเซอร์ ทุกคนทำพลาดได้
‪อย่าไปคิดมาก
‪เธอได้เงินจากพ่อรามาไปจ่ายค่าเทอมแล้ว
‪ตอนนี้ก็สบายใจได้แล้ว
‪จากบันทึกในกล้องวงจรปิด ‪ฉันนับว่าดื่มไปกี่แก้วก่อนฉันจะหมดสติ
‪กี่แก้ว
‪สี่
‪คนเราจะสลบไปหลังจากดื่มสี่แก้วได้เหรอ
‪ฉันว่าฉันต้องลองดื่มดูอีก
‪ถ้าฉันไม่สลบไปหลังจากสี่แก้ว
‪คืนนั้นต้องมีคนวางยาฉัน
‪ช้าหน่อย เซอร์ อย่าดื่มรวดเดียวแบบนั้น
‪ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
‪ไฟกับบรรยากาศก็สำคัญ
‪ฉันจะจัดให้มันเหมือนในปาร์ตี้ของรามา
‪เซอร์
‪คงจะดีนะที่ได้เห็นทะเลตอนนี้
‪ฉันคิดถึงทะเล
‪ดูสิ…
‪ฉันดื่มไปสามช็อตแล้ว ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย
‪ลองเต้นไปด้วยสิ เซอร์ เอาเลย
‪ลุกขึ้นมา
‪ฉันยังไม่เมา
‪ยี่ห้อเหล้าก็สำคัญนะ
‪เหล้าของรามายี่ห้อเมืองนอกทั้งนั้น
‪งั้นฉันจะดื่มอีก
‪ฉันเปลี่ยนเพลงก็ได้ ถ้าเธอไม่ชอบ
‪ฟังนี่สิ เซอร์
‪ที่สุมาตราตะวันตก
‪มีอนุสาวรีย์คนถ่ายเอกสาร
‪ฉันว่าฉันดื่มมากไป หน้าฉันแดงแน่
‪อย่า อย่าใช้กระจกสิ
‪ใช้อะมีเลียแทน
‪เอาเลย
‪หน้าเธอ
‪ดูหน้าเธอสิ
‪- ลองรักแร้ดูสิ ‪- ถามจริง
‪เท้า เท้าเธอ
‪อะไรเนี่ย
‪เหมือนของประกอบฉากมาตา ฮารี
‪แค่ชามเดียวเหรอ
‪เพื่อนฉันบอกว่าเธอไม่หิว
‪ถ้ารถไม่หยุดตรงนี้
‪มันอาจจะขับทับตะปูเรือใบ ‪ตรงช่วงถนนที่แล้ว
‪มีร้านปะยางแถวนี้ที่เปิดกลางคืนไหม
‪ไม่แน่ใจ
‪ฉันขายที่นี่เฉพาะตอนเช้า
‪ดูอะไรน่ะ
‪ฉันนึกว่าพ่อรามาเป็นคนทำรูปปั้นนี่
‪ไม่ใช่เหรอ
‪ลายเซ็นบนนี้ไม่เหมือนกัน
‪แต่ฉันเห็นรูปปั้นนี้มาก่อน
‪รูปนี้อยู่ในอินบอกซ์ของรามา
‪ต้องมีคนส่งรูปรูปปั้นของสวนเคนดิล ‪ไปให้รามาคืนนั้นแน่
‪ส่งทำไม
‪แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่รูปปั้นที่บ้านรามา
‪รูปปั้นนี้ไม่เหมือนเลย ไม่ใช่ของพ่อเขา
‪รามาไปสวนเคนดิลคืนนั้นเหรอ
‪เขาไปทำอะไรที่สวนตอนกลางคืน
‪เขาบอกว่าเขาไปที่รถหลังปาร์ตี้
‪ไปถ่ายรูปทางช้างเผือก ‪เพื่อเอาไปประกอบฉาก
‪เราติดต่อเขาไม่ได้
‪พวกนายน่าจะเลิกพึ่งทาริกซะที
‪ถึงทาริกจะไม่มาวันนี้
‪พวกนายก็ต้องทำงานของตัวเองให้ดี เข้าใจไหม
‪ตรวจสอบทุกอย่างอีกที
‪ได้ เซอร์
‪ถ้าเกิดเราสร้าง ‪อีเมลทางการให้มาตา ฮารีล่ะ
‪อย่างบนนามบัตรพี่อังกุน
‪เราจะได้ลงว่า anggun@matahari.com
‪- ใช้เวลานานแค่ไหน ‪- ไม่นาน
‪ฉันจะส่งลิงก์ให้ทุกคน
‪ทุกคนก็พิมพ์อีเมลของตัวเองลงไป ‪แล้วลงทะเบียนอีเมลใหม่
‪ได้ หัวหน้าแผนกทุกคน ‪ทำตามที่เซอร์บอก
‪ไปได้แล้ว อย่าเสียเวลาอีก
‪ทำต่อไป
‪พี่ซัมซูล
‪พี่รามาบอกว่าแก้ของประกอบฉากแล้ว
‪ทางช้างเผือกน่ะ
‪ใช่ ทำไมล่ะ
‪ขอดูได้ไหม
‪ช้าไปละ แพ็กเรียบร้อยแล้ว
‪เดี๋ยวรถก็จะมาเอาไปแล้ว
‪จะดูไปทำไม
‪ฉันอยากถ่ายรูปไว้ไปลงเว็บของเราน่ะ
‪เดี๋ยวจะส่งไฟล์ดิบที่รามาส่งให้ฉัน ‪ไปให้เธอ
‪ก่อนที่จะเอาไปพรินต์ลงกล่องไฟน่ะ
‪- มีไฟล์พวกนั้นอยู่เหรอ ‪- มีสิ ฉันพรินต์รูปพวกนั้น
‪เดี๋ยวจะส่งลิงก์ให้ทีหลัง ‪ตอนนี้ต้องทำอะไรอีกเพียบ
‪- โอเค ขอบคุณมาก ‪- ยินดี
‪(รูปของประกอบฉาก ‪แก้ไข)
‪คลิปการแสดงของเธออัปโหลดแล้ว
‪ตอนเธอกลับจากปาร์ตี้
‪ฝนตกไหม
‪ใช่ ฝนตก ไม่นานหลังจากฉันออกมา
‪ฉันว่าคืนนั้นฝนตกทั้งเมืองนะ
‪จะไปซื้อบุหรี่ เอาอะไรไหม
‪(ขาวดำ ปรับเป็นสีตรงข้าม)
‪(ซูมเข้า)
‪(ปรับเป็นสีตรงข้าม)
‪ปิดประตูทำไม
‪โอเค
‪มองทางนี้นะ
‪เงยหน้าขึ้นนิดนึง
‪ถ้าเธอหาพาสเวิร์ดพวกเขาได้ง่ายขนาดนี้
‪ทำไมถึงไม่ทำก่อนหน้านี้
‪ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
‪เราต้องให้พวกเขาอนุมัติการล็อกอิน
‪เขาจะไม่รู้เหรอว่าอีเมลเขาโดนแฮ็ก
‪นั่นละถึงต้องให้เธอช่วย
‪ล่อให้เขามาพรินต์อะไรในนี้
‪พอเขาล็อกอินกับคอมพิวเตอร์ข้างล่าง
‪ฉันก็จะล็อกอินเข้าอีเมลเขาได้ ‪จากแล็ปท็อปนี่
‪เขาไม่รู้หรอกว่ามีสองเครื่องกำลังล็อกอินอยู่
‪เขาจะอนุมัติทั้งคู่
‪แน่ใจนะ
‪ทำเรื่องบ้าๆ นี่อีกแล้วเหรอ
‪พ่อเขาจะช่วยจ่ายค่าเล่าเรียนให้เธอ
‪ถ้าเกิดเธอเข้าใจผิดอีกล่ะ ‪ถ้าเธอโดนจับได้ล่ะ
‪ก็ถ้ารามาไปที่สวนนั่นจริงๆ มันผิดตรงไหน
‪ใช่ว่าทุกคนจะอยากทำร้ายเธอ
‪สัญญาเลยว่านี่ครั้งสุดท้ายแล้ว
‪แล้วฉันจะเลิกกวนใจเธอ
‪แต่ฉันต้องเช็กดูว่าเขาไปไหนมาบ้าง
‪โทษที รามา
‪บทที่ฉันควรจะต้องพรินต์ ‪มันบังเอิญถูกลบไปน่ะ
‪ได้ไง
‪ตอนฉันลบไฟล์จากคอม
‪บทนายเลยโดนลบไปด้วย
‪นายเข้าอีเมลของนายตอนนี้ได้
‪วายฟายใช้ได้แล้ว
‪ก็ได้
‪(แจ้งเตือน)
‪(มีอุปกรณ์ใหม่ล็อกอิน)
‪(อนุมัติ ขอต้อนรับ - รามา โซมาร์โน)
‪(แจ้งเตือน)
‪(มีอุปกรณ์ใหม่ล็อกอิน)
‪- เรียบร้อย ทีนี้ฉันควรพรินต์มันตอนนี้ไหม ‪- ไม่จำเป็น
‪- เวร ‪- เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪นายไม่ได้จ่ายค่าไฟล่ะสิ
‪ฉันลืม
‪ฉันดาวน์โหลดไฟล์แล้ว
‪ดูในดาวน์โหลดโฟลเดอร์และ…
‪เดี๋ยวช่วยล็อกเอาต์จากอีเมลฉันที
‪ฉันยังไม่ได้ล็อกเอาต์เลย
‪ได้ เดี๋ยวทำให้
‪แล้วปลาล่ะ
‪ฉันยังมีอยู่
‪ฉันมีตัวสีแดง อยากได้ไหม
‪ไม่ใช่ปลาแบบนั้น
‪ปลาที่อยู่ในลิ้นชัก
‪หมายความว่าไง
‪ไม่เอาน่า อามิน
‪ฉันต้องการมัน
‪หมู่นี้ฉันเครียด
‪ไม่มีแรงบันดาลใจ
‪ก็ปลาที่อยู่ในลิ้นชักไง ‪มันให้แรงบันดาลใจฉัน
‪บอกนะ ถ้านายมีปลาใหม่ๆ
‪เซอร์ รามาไปแล้ว เปิดไฟได้…
‪เปิดลิ้นชัก
‪ไม่งั้นฉันจะเอารูป ‪ตอนเธอขายวิทยานิพนธ์พวกนี้ไปโพสต์
‪อะไรวะ เซอร์ เป็นบ้าอะไร
‪ซ่อนอะไรไว้ในลิ้นชัก
‪ยาเหรอ
‪เปล่า บ้าอะไรวะ
‪งั้นก็เปิดสิ
‪ไม่งั้นฉันจะส่งรูปนี้ไปให้คณบดี ‪เธอโดนไล่ออกแน่
‪เปิดสิ
‪ใจเย็นสิ
‪- เจอยาไหม ‪- นี่อะไร
‪นั่นฮาร์ดไดร์ฟของฉัน
‪รามาพูดถึงอะไร
‪นังเนรคุณ
‪ฉันต้องกลับมาขายวิทยานิพนธ์เพื่อช่วยแก
‪เวรเอ๊ย เซอร์ ทำอะไรน่ะ
‪ทำไมถึงขโมยข้อมูลพวกนี้ เอาไว้ทำอะไร
‪เซอร์… เซอร์
‪เมื่อต้นปีนี้ น้องสาวฉันไม่สบาย ‪เป็นไข้เลือดออก
‪น้องเข้าโรงพยาบาล ฉันต้องการเงิน
‪รามามาหาฉัน ‪ขอให้ฉันขโมยข้อมูลนักศึกษาให้
‪คนนึงฉันได้ 50 ดอลลาร์ แค่นั้นเอง
‪ฉันเช็กดูทุกรูป เซอร์
‪ดูแล้วว่าไม่มีรูปโป๊หรืออะไรแนวนั้น
‪ก็แค่รูปทั่วๆ ไป
‪รามาต้องการเพื่อเอาไว้หาแรงบันดาลใจ
‪แค่นั้น
‪เธอก็เห็นผลลัพธ์แล้วนี่ ‪พวกเธอชนะการแข่งขัน
‪- เธอจะได้ไปเกียวโต ‪- ไอ้ชั่ว
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ เซอร์
‪(สนามโคลอสเซียม)
‪แปดชั่วโมงค่ะ
‪ชั่วโมงละหนึ่งดอลลาร์
‪(อนุมัติ ขอต้อนรับ - รามา โซมาร์โน)
‪(สวนเคนดิล)
‪กินอะไรมาหรือยัง เดี๋ยวสั่งให้
‪ไม่เป็นไร ขอบคุณ
‪ชาเย็นสองแก้วกับบะหมี่อีกจาน
‪ได้เลย
‪ทำไมต้องแอบแม่เธอด้วย
‪หนีออกจากบ้านเหรอ
‪มีปัญหาน่ะ
‪เรื่องทุนเธอเหรอ
‪ก่อนนี้เธอบอกว่าเสียทุนไป ‪เพราะเรื่องรับน้องเหรอ
‪- ที่จริงฉันอยาก… ‪- ฉันบอกเธอแต่แรกแล้ว
‪เธอไม่น่าไปร่วมคณะเลย
‪สนใจเรื่องเรียนไปน่ะดีกว่า
‪ที่จริงฉัน…
‪ฉันมีอะไรจะถามพี่
‪พี่เคยเป็นนางแบบให้มาตา ฮารีเหรอ
‪หมายความว่าไง
‪นี่รอยสักพี่ใช่ไหม
‪- ทำไมถึงคิดงั้น ‪- มันใช่ ใช่ไหมล่ะ
‪ไปเอารูปนั้นมาจากไหน
‪มีรูปฉันด้วย
‪นี่เป็นรูปแผ่นหลังของฉัน
‪ตอบฉันสิ ไปเอารูปพวกนั้นมาจากไหน
‪เธอแฮ็กข้อมูลฉันเหรอ
‪เธอเป็นคนปล่อยรูปรับน้องใช่ไหม
‪แต่นี่รอยสักพี่ใช่ไหม
‪ถ้าเป็นรูปพี่ เราร้องเรียนเรื่องนี้ ‪กับคณะกรรมการจริยธรรมได้
‪พอที ไม่มีประโยชน์หรอก
‪ถ้าเราให้การด้วยกัน ‪เราจะมีหลักฐานแน่นหนา
‪ช่วยฉันที มาร้องเรียนเรื่องนี้ด้วยกันเถอะ
‪หยุด
‪ฉันอยากจะยื่นหลักฐานนี้
‪รูปของประกอบฉากของรามา
‪รูปแผ่นหลังของฉัน
‪และรายละเอียดข้อมูลที่แสดงให้เห็นว่า ‪รูปพวกนี้ถ่ายตอนตีสอง
‪เวลาเดียวกับที่แท็กซี่ของฉันหยุดที่สวน
‪เธอแน่ใจเต็มร้อยนะว่านี่เป็นรูปแผ่นหลังของเธอ
‪ถ้าเธอมีหลักฐานมากกว่านี้
‪จะมีประโยชน์ต่อการสืบสวนของเรา
‪- มีแค่นี้ค่ะ ‪- เอาละ
‪ฉันจะตั้งทีมเพื่อสืบสวนเรื่องนี้
‪จะตามเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย ‪มาช่วยสืบด้วย
‪เธอมีไฟล์ดิจิทัล ‪ของรูปที่เป็นหลักฐานพวกนี้ไหม
‪มีค่ะ
‪- เดี๋ยวฉันส่งไปให้ ‪- โอเค
‪คือ ‪ช่วยเก็บตัวตนของฉันไว้เป็นความลับด้วยนะคะ
‪ได้สิ
‪มันเป็นขั้นตอนของเราอยู่แล้ว
‪การปกปิดตัวตนไว้ไม่แพร่งพราย ‪ระหว่างการสืบสวน
‪ฮัลโหล
‪เอกสารพวกนี้ เธอทำขึ้นมาเหรอ
‪รามา โซมาร์โนเพิ่งโทรหาเรา
‪เขากำลังมาที่นี่พร้อมกับทนาย
‪เขาอยากแจ้งความเธอข้อหาหมิ่นประมาท
‪เดี๋ยวนะคะ นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เอกสารที่เธอทำว่อนไปทั่วมหาวิทยาลัยเรา
‪นั่นละรามาถึงจะฟ้องเธอ
‪ฉันไม่เคยเผยแพร่ออกไปนะคะ
‪ฉันส่งไปให้คณะกรรมการจริยธรรม ‪เพื่อสืบสวน
‪พวกเขาน่าจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้
‪ก็ใช่
‪แต่ยังไงเธอก็เป็นคนเตรียมเอกสารพวกนี้
‪ฟังนะ
‪ฉันไม่อยากให้มหาวิทยาลัยต้องโดนลากเข้าไป ‪มีเอี่ยวกับคดีนี้ถ้าเรื่องถึงศาล
‪คณะของเรากำลังจะ ‪ส่งมาตา ฮารีไปญี่ปุ่นเร็วๆ นี้
‪เราไม่อยากให้คดีนี้ทำลายโอกาสนั้น
‪ฉันคุยกับรามาแล้ว
‪เพื่อพยายามแก้ไขปัญหานี้กันฉันมิตร
‪ฟังฉันก่อนนะคะ
‪ท่านครับ
‪ได้โปรดให้อภัยลูกสาวผมด้วย
‪เธอทำผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัยเธอด้วย
‪เชิญนั่งก่อนครับ
‪ได้โปรดครับ
‪ท่านครับ…
‪มาตกลงเรื่องนี้กัน
‪ลูกสาวผมทำเรื่องไม่เหมาะสม ‪ผมจะลงโทษลูกเองครับ
‪คุณครับ นั่งก่อน ‪ขอเราอธิบายทุกอย่างให้ฟังก่อน
‪ฉันไม่เคยเผยแพร่เอกสารพวกนั้นเลย
‪ฉันส่งไปให้คณะกรรมการจริยธรรม ‪เพื่อการสืบสวน
‪ถ้ามันเผยแพร่ออกไป ก็เป็นความผิดพวกเขา
‪คุณครับ ใจเย็นๆ
‪คุณเตรียมเอกสารพวกนั้นและนำไปให้คนดู
‪ตอนนี้รามา โซมาร์โนถูกตราหน้าว่า ‪เป็นนักข่มขืน คนวิตถาร ไอ้โรคจิต
‪เธอทำลายชื่อเสียงลูกความเรา
‪และคุณพยายามแฮ็กโทรศัพท์ลูกความผม
‪ทุกอย่างที่คุณทำผิดกฎหมายทั้งนั้น
‪ฉันมีหลักฐาน
‪- ได้โปรดให้อภัยลูกสาวผม ‪- เลิกบอกว่าเสียใจซะที
‪เห็นรูปพวกนี้ไหม
‪รูปนี้ใช้เป็นฉากของมาตา ฮารี
‪มันถ่ายตอนตีสอง ‪ตอนที่แท็กซี่หนูหยุดที่สวน
‪มันเป็นรูปแผ่นหลังของหนู
‪เซอร์ ระวังปากแกให้ดี
‪คุณครับ ได้โปรด
‪ใจเย็น
‪เซอร์
‪นั่นไม่ใช่แผ่นหลังของเธอ
‪ฉันอยากสืบหาที่มารูปพวกนี้
‪เอารูปพวกนี้ไปให้ทีมพิสูจน์หลักฐานดู
‪เราจะได้เช็กรูปที่เอาไปทำฉากรูปอื่นด้วย
‪รูปพวกนี้ถ่ายโดยที่ฉันไม่ยินยอม
‪ฉันรู้ว่าเธอยังโมโหที่เสียทุนไป
‪- ก็จริงที่ฉันถ่ายรูปไว้ตอนตีสอง ‪- ได้โปรดให้ผมจัดการเรื่องนี้
‪แต่ถ้าเธออยากรู้ความจริง
‪ฉันถ่ายรูปดวงดาว
‪นั่นคือท้องฟ้าตอนกลางคืน ทางช้างเผือก
‪ไหนล่ะหลักฐานของนาย
‪ฝนตกทั่วทั้งจาการ์ตา ‪นายไม่มีทางถ่ายรูปพวกนั้นได้
‪เซอร์
‪คืนนั้นเธอเมาไม่ใช่เหรอ
‪หรือตอนนี้ก็ยังเมาไม่สร่าง
‪นั่นละ ฉันถึงได้อยากให้ช่วยสืบเรื่องนี้ไงคะ
‪เอาละ
‪ถ้าเซอร์ยังยืนยัน ส่งคดีนี้ไปที่ศาล
‪ถ้าเราไปถึงศาลนะ เซอร์
‪เธอจะต้องเผชิญหน้ากับทุกคน ‪ที่ระบุไว้ในเอกสารพวกนั้น
‪- รวมถึงเน็ตคาร์ด้วย ‪- ท่านครับ
‪ได้โปรด ถ้าเป็นไปได้
‪มาจัดการปัญหานี้กันเป็นการภายในดีกว่า
‪- ได้โปรดละครับ ผมขอร้อง… ‪- พ่อ หยุดที
‪- พ่อคุกเข่าทำไม ‪- หุบปาก
‪หุบปาก
‪แกทำผิด แล้วตอนนี้ก็ยังอยากทำผิดอีกเรอะ
‪ได้โปรดเถอะครับ
‪ลุกขึ้น
‪ที่ผมต้องการที่สุดตอนนี้คือความกระจ่างชัด
‪- รามา ขอละ ‪- ขอผมพูด
‪ครอบครัวมาตา ฮารีของเรา ‪ช่วยเหลือกันและกันเสมอ
‪รามา ให้ผมจัดการต่อเอง
‪เรายังคงมองเซอร์ ‪เป็นส่วนหนึ่งของคณะละครของเรา
‪เราอยากแก้ปัญหานี้แบบครอบครัว
‪ยิ่งกว่านั้น เรากำลังยุ่ง ‪กับการเตรียมโชว์ไปเกียวโต
‪นั่นละผมถึงอยากให้เซอร์
‪ขอโทษและชี้แจงออกสื่ออย่างชัดเจน
‪จากนั้นพรุ่งนี้
‪เราจะได้กลับไป ‪เป็นครอบครัวกันอีกครั้งในโรงละคร
‪ลุงครับ ป้าครับ
‪เรื่องทุนการศึกษาของเซอร์
‪พ่อผมตกลงจะจ่ายค่าเทอมให้เซอร์ ‪จนกระทั่งเธอเรียนจบ
‪แล้วเธอก็ยังทำงานให้พ่อผม
‪และยังได้เงินเดือนอยู่
‪ฉันอยากดำเนินคดี
‪เซอร์ยานี พอที
‪ฉัน เซอร์ยานี
‪อยากขอโทษรามา โซมาร์โน
‪ในการกล่าวหาผิดๆ
‪และถ้าคำกล่าวหาหรือ
‪สมมุติฐานทั้งหมดของฉัน
‪ทำลายชื่อเสียงรามา โซมาร์โน
‪และผู้เกี่ยวข้องอื่นใด
‪ฉันอยากชี้แจงว่า
‪ทุกข้อกล่าวหานั้นไม่เป็นความจริง
‪ฉันขออภัยอย่างสุดซึ้ง
‪และสัญญาว่า
‪จะไม่มีวันทำแบบนี้อีก
‪ครอบครัวของรามา โซมาร์โนกับฉัน
‪ตกลงกันแล้วว่า
‪จะออมชอมคดีนี้กันฉันมิตร
‪นอกศาล
‪ฉัน เซอร์ยานี ‪อยากขอโทษรามา โซมาร์โน
‪ในการกล่าวหาผิดๆ
‪และถ้าคำกล่าวหาหรือ ‪สมมุติฐานทั้งหมดของฉัน
‪แม่ เราจะไปไหน
‪เกิดอะไรขึ้นน่ะ แม่
‪ลูกเป็นลูกแม่
‪ลูกสาวแม่
‪ตอนที่ลูกถือรูปพวกนั้น
‪แม่รู้ทันทีว่า
‪มันเป็นปานบนหลังลูก
‪เซอร์
‪บอกแม่มา
‪จริงๆ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪มันอาทิตย์หนึ่งมาแล้ว
‪ใช่
‪งั้นเอามาไม่ได้เหรอ
‪ยาติ เซอร์
‪ฉันเพิ่งโทรไปที่แล็ป
‪มันแทบไม่มีโอกาสที่พวกเขาจะ ‪เจอยาระงับประสาทในปัสสาวะเธอ
‪เพราะมันเกินสามวันแล้ว
‪ตอนนั้น…
‪ฉันไม่กล้าไปตรวจปัสสาวะ ‪มันมีการใช้ยาที่ปาร์ตี้
‪แล็ปไม่มีวันเปิดเผยผลการตรวจของเธอ
‪เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น
‪แต่ถ้าเธอกับเซอร์อยากอยู่ที่นี่ก่อน
‪ระหว่างเก็บหลักฐานเพิ่มเติม
‪ก็อยู่ต่อได้เลย
‪เซอร์
‪ลูกน่ะอยู่นี่ไป
‪อยู่กับพ่อไปก็ไม่ช่วยอะไร
‪แล้วแม่ล่ะคะ
‪แม่ต้องกลับบ้าน
‪ไม่งั้นใครจะเปิดร้าน
‪แม่ไม่ยอมให้พ่อทำร้ายแม่แน่ๆ
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้น โทรไปบอกแม่เลยนะ
‪สิตี ช่วยดูแลลูกฉันด้วยนะ
‪- ฉันเอาเงินให้เธอ เผื่อไว้น่ะ ‪- ไม่ต้องห่วงนะ ยาติ
‪- ฉันจะโทรหาเพื่อนให้มาช่วยเรา ‪- ฮัลโหล
‪เซอร์
‪นั่นรอยสักฉัน
‪โทษทีที่ไม่ได้ช่วยเธอก่อนหน้านี้
‪ฉันพาคนนึงมาด้วย
‪ร่างกายเขาก็อยู่ในฉากของรามาเหมือนกัน
‪หลังจากแม่ฉันตาย
‪นักบำบัดบอกให้ฉันทำกิจกรรมอื่น ‪เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
‪ขอบคุณ คุณสิตี
‪ไอ้ชาติชั่วนั่นเหมือนครอบครัวฉัน
‪ฉันไม่เคยให้ใครดูรอยแผลเป็นนี่
‪ไอ้ชั่วนั่นต้องแอบถ่ายไว้ตอนฉันเมาแน่
‪ฉันไม่อยากยอมรับ ‪เพราะกลัวจะเสียครอบครัวไป
‪รามาเป็นคนชวนฉันเข้าคณะมาตา ฮารี
‪กิจกรรมพวกนี้ช่วยให้ ‪ฉันลืมความสัมพันธ์ที่ทารุณ
‪ฉันก็ไปปาร์ตี้ของมาตา ฮารีเหมือนกัน ‪ฉันเป็นช่างภาพของพวกเขา
‪ฉันชอบดื่ม
‪แต่คืนนั้น ฉันเมามากกว่าปกติ
‪หลังจากดื่มไปแค่สองแก้ว
‪ฉันน่าจะหมดสติไป ‪ถ้าเขาตั้งใจวางยาฉัน
‪แต่การที่ฉันดื่มจัดอาจช่วยให้ ‪ฉันต้านฤทธิ์ยาได้มากกว่า
‪ฉันจำได้ว่า…
‪ฉันโดนพาไปขึ้นรถ
‪ฉันเห็นคนเข้ามา
‪เสื้อผ้าฉันโดนถอดออกช้าๆ…
‪แล้วฉันก็ได้ยินเสียงชัดเตอร์กล้อง
‪ฉันจดทุกอย่างไว้ในนี้
‪ทำไมถึงไม่เคยบอกใครเรื่องนี้ล่ะ
‪เคยบอกแล้ว
‪พวกเขาบอกว่า ‪คนเมาก็คิดไปเองแบบนี้แหละ
‪ที่ฉันได้ยินคือเสียงขวดชนกัน
‪"ก็เรื่องปกติของเธอไม่ใช่เหรอ ‪พอเมาแล้วก็ไปซั่มใครน่ะ"
‪พวกเขาบอกว่าฉันคิดไปเอง
‪ฉันเลยตัดสินใจออกจากมาตา ฮารี
‪ตอนนั้นพี่…
‪กับทาริก…
‪พวกพี่กลับบ้านด้วยเน็ตคาร์เหรอ
‪มีคนบอกฉันว่างั้น
‪จำคนขับหรือรถได้ไหม
‪ไม่ได้
‪จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเรียกรถ
‪- ฉันมีรูปรถเน็ตคาร์ของฉันอยู่ ‪- ขอดูหน่อย
‪นี่
‪ไม่ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย
‪เดี๋ยว ซูมเข้าไปซิ
‪ลานจอดรถโคโมโด
‪คิดว่ารถเน็ตคาร์คันนี้มีเอี่ยวกับรามาเหรอ
‪ในเมื่อบ้านรามาอยู่ไกล ‪และจะเรียกเน็ตคาร์ตรงนั้นก็ยาก
‪หมายถึงเน็ตคาร์ปลอมเหรอ
‪ไม่ใช่ เพราะคนขับเป็นคนของเน็ตคาร์ ‪ถึงทำให้รามาดูเป็นผู้บริสุทธิ์
‪คนขับคนนี้อาจโดนขอ ‪ให้ไปรออยู่แถวบ้านรามา
‪ถ้าเกิดมีคนจอง เขาก็ต้องได้รับออเดอร์
‪ตอนนี้ฉันมีรูปรูปปั้นในสวนเคนดิลพวกนี้ ‪จากอินบอกซ์ของรามา
‪แต่ไม่รู้ว่าใครส่งรูปให้รามา
‪ทางเดียวที่เราจะหาหลักฐานได้มากขึ้นคือ ‪การตรวจดูมือถือคนขับ
‪แต่เธอเคยเจอเขาที่ออฟฟิศเน็ตคาร์
‪ถ้าเกิดเขาจำเธอได้ล่ะ
‪เขาอาจจะไปบอกรามา
‪ฉันไปเอง
‪ฉันว่าไม่มีคนเรียกเน็ตคาร์ให้ ‪ตอนที่ฉันเมา
‪แน่ใจเหรอ
‪ขอบคุณ คุณสิตี
‪ง่วงเหรอ
‪ไปกินกาแฟไป
‪วันนี้เป็นไงบ้าง เจ้าตัวเล็ก
‪ขอไปพักก่อนนะ
‪ขอโทษครับ
‪เบอร์ฮาน
‪สวัสดีครับ ผมมาจากคณะละครมาตา ฮารี
‪รามา โซมาร์โนให้ผมเอาของนี่ ‪มาให้คุณเบอร์ฮาน
‪แน่ใจเหรอว่าส่งถูกที่
‪ที่นี่ถนนโคโมโดใช่ไหมครับ
‪โคโมโดอยู่บนโน้น ไม่ใช่ตรงนี้
‪ขอดูที่อยู่หน่อย
‪ตรงนี้ไม่มีที่อยู่เขียนไว้
‪รามาบอกให้ผมไปที่ถนนโคโมโด ‪เอานี่ไปให้คุณเบอร์ฮาน
‪ผมเที่ยวถามคนแถวนี้ไปทั่วว่า
‪คุณเบอร์ฮานอยู่ที่ไหน ‪พวกเขาบอกให้ผมมาที่นี่
‪เราเพิ่งชนะการแข่งขันคณะละคร
‪เราอยากส่งของขวัญให้เพื่อนๆ เรา
‪อ้อ แบบนี้เอง
‪ขอบใจนะ
‪ขอโทษนะครับ
‪ขอผมยืมที่ชาร์จแบตมือถือได้ไหมครับ
‪มือถือผมแบตหมดเกลี้ยง ‪ผมต้องเรียกรถกลับบ้าน
‪เธอไม่ได้ขับรถมาเหรอ
‪เปล่าครับ ผม…
‪เพื่อนผมมาส่งแล้วก็ไปส่งของที่อื่นต่อ
‪เธอจะไปไหน
‪ลงไปทางใต้โน่น
‪ฉันรับผู้โดยสารแบบไม่เปิดระบบได้
‪ดีเลยครับ ผมจ่ายเงินสดให้คุณได้
‪โอเค
‪- ขอบคุณครับ ‪- บาย
‪ผมขอใช้มือถือคุณได้ไหมครับ ‪ผมต้องโทรหาเพื่อน
‪อ้อ มือถือฉันแบตจะหมดแล้ว
‪ถ้าแบตหมด ฉันก็รับออเดอร์ไม่ได้
‪ฉันไม่ได้เอาที่ชาร์จมาด้วยสิ
‪ดูไม่ดีเลย
‪ขอยืมมือถือโทรเรียกช่างซ่อมใกล้ๆ ได้ไหมครับ
‪ไม่ต้องห่วง ศูนย์เน็ตคาร์จะช่วยเราเอง
‪ออฟฟิศเน็ตคาร์อยู่ไกลครับ ‪อีกชั่วโมงจากนี่ ผมกำลังรีบ
‪ล้อนี้ใช้ได้
‪ผมจะโทรเรียกช่าง ‪ไม่ต้องเปลี่ยนยางใหม่ด้วย
‪ขอใช้มือถือคุณหน่อย
‪งั้นเรามาเปลี่ยนยางด้วยกันตอนนี้
‪ช่วยยกยางเส้นนี้ได้ไหม
‪คุณบอกว่าคุณเปลี่ยนยางเองได้นี่
‪ทาริก
‪นายทำอะไรเขา
‪พวกเธอทำอะไรเขา
‪ได้โปรดช่วยดูเขาที ‪เราต้องพาชายคนนี้ไปหาตำรวจ
‪เราต้องรีบไปให้ไว ‪เขาไลน์ไปบอกรามาแล้ว
‪คุณเบอร์ฮาน ผมเสร็จแล้ว
‪ช่างกำลังมาที่นี่
‪พอคุณเปลี่ยนยางเสร็จ ‪พาเซอร์กลับบ้านทันทีนะ
‪ครับ เข้าใจครับ
‪โอเค
‪ในมือถือเครื่องนี้
‪มีคลิปแปดคลิปที่เขาแอบอัดไว้
‪คลิปหนึ่งของเธอ ฟาราห์
‪ของทาริก
‪ของฉันและสาวๆ อีกห้าคน
‪ทั้งหมดเกิดขึ้นในรถเขา
‪ไม่ มันน่าจะมีอีก
‪มันน่าจะเกิดขึ้นกับทุกคน ‪ในฮาร์ดไดร์ฟของอามิน
‪เธอโทรเรียกเหยื่อทุกคนในคลิป ‪บอกให้ทุกคนมาที่นี่
‪เราจะไปแจ้งตำรวจ
‪อย่าลืมรถเบอร์ฮาน ‪เราจะเอารถไปด้วยเพื่อเป็นหลักฐาน
‪ตำรวจเหรอ
‪คลิปของเราว่อนเน็ตแน่
‪เซอร์ เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยเหรอ
‪เห็นไหมว่าพ่อรามารวยแค่ไหน
‪เธอขโมยข้อมูลนะ เซอร์
‪เธอแฮ็กข้อมูลพวกเขา
‪เราซ้อมและลักพาตัวคนขับนั่น ‪เราได้เข้าคุกกันหมดแน่
‪ทำไมนายไม่ทำตามแผน ‪ไปซ้อมเขาแบบนั้นทำไม
‪ตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว
‪ถ้าเราทำเรื่องนี้ด้วยกัน ‪หลักฐานเราแน่นหนา
‪ถ้าเรายังแพ้อยู่ดีล่ะ ‪แล้วคลิปพวกนั้นว่อนเน็ตขึ้นมา
‪ร่างกายเปล่าเปลือยของเรา ‪จะอยู่บนเน็ตให้คนเห็นตลอดไป
‪ไหนจะมหาวิทยาลัยอีก ‪พวกเขาต้องหนุนหลังไอ้โคตรชั่วนั่นแน่
‪เห็นไหมว่าเพื่อนๆ เราทำยังไง
‪พวกนั้นแชร์คลิปเรา แทนที่จะช่วยเรา
‪ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้หลายเดือนแล้ว
‪การเห็นไอ้เวรนั่นลอยหน้าลอยตาเป็นอิสระ ‪มันแย่กว่า
‪ต้องทนเห็นมันทุกวัน
‪โปรดทราบสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪เพื่อควบคุมไข้เลือดออกระบาด ‪ในอินโดนีเซีย
‪รัฐบาลได้ทำการพ่นรมควัน ‪ฆ่าเชื้อโรคในพื้นที่นี้ให้ฟรี
‪กรุณาอยู่ภายในบ้านของท่าน ‪จนกว่าจะรมควันเสร็จสิ้น
‪เราจะกำจัดยุงลายจากบ้านของท่าน
‪เพื่อหยุดยั้งการระบาด
‪โปรดจำไว้เสมอว่าให้ใช้หลักป้องกัน "ทปฝ"
‪เทน้ำทิ้ง ปิด ฝัง
‪เพอร์ซิอุสกำลังบุกเข้ารังเมดูซ่า
‪เพื่อยลโฉมน้องสาวแสนสวยสามคนของกอร์กอน
‪ที่มีฝูงงูเป็นเส้นผมอันน่าหลงใหล
‪ถึงแม้เมดูซ่าจะหายวับไปในอากาศ
‪สายตามรณะของนางก็ยังส่องประกายในโลก
‪สายตาอันน่าสะพรึงของเมดูซ่าส่งสาร
‪ผ่านเพอร์ซิอุสไปยังจักรวาล
‪เจ้าอยู่นี่เอง กอร์กอนแสนงามของข้า
‪หรือข้าอาจเป็นกอร์กอนเสียเอง
‪ข้าทำให้เรือนร่างของพวกเจ้ากลายเป็นหิน
‪เปลี่ยนมันให้กลายเป็นรูปปั้นอันสวยงาม
‪นี่คืองานศิลป์ของเรา ที่รักของข้า
‪เรือนร่างที่มีบาดแผลเหล่านี้…
‪เรือนร่างที่กลายเป็นหิน เปี่ยมบาดแผล…
‪เรือนร่างที่เต็มไปด้วย…
‪ความทรงจำ
‪เรือนร่างที่มิมีผู้ใดเคยเห็น
‪ทุกเรือนร่างนั้นสมบูรณ์แบบ
‪จนกระทั่งเจ้าเซเทอร์โง่โผล่มา
‪ทำลายทุกสิ่งลง
‪ทั้งหมดเป็นเพราะมันไม่อาจยับยั้งตัณหาของมันได้
‪กล่องแพนโดรานี้เก็บงำ ‪ความชั่วร้ายที่มิอาจเอ่ยถึงได้
‪เพอร์ซิอุสต้องทำลายมัน
‪โปรดทราบสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪เพื่อควบคุมไข้เลือดออกระบาด ‪ในอินโดนีเซีย
‪รัฐบาลได้ทำการพ่นรมควัน ‪ฆ่าเชื้อโรคในพื้นที่นี้ให้ฟรี
‪กรุณาอยู่ภายในบ้านของท่าน ‪จนกว่าจะรมควันเสร็จสิ้น
‪เราจะกำจัดยุงลายจากบ้านของท่าน
‪เพื่อหยุดยั้งการระบาด
‪โปรดจำไว้เสมอว่าให้ใช้หลักป้องกัน "ทปฝ"
‪เทน้ำทิ้ง ปิด ฝัง
‪โปรดทราบสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪เพื่อควบคุมไข้เลือดออกระบาด ‪ในอินโดนีเซีย
‪รัฐบาลได้ทำการพ่นรมควัน ‪ฆ่าเชื้อโรคในพื้นที่นี้ให้ฟรี
‪กรุณาอยู่ภายในบ้านของท่าน ‪จนกว่าจะรมควันเสร็จสิ้น
‪นี่เป็นเพียงความฝันอันแสนงาม
‪มีมนุษย์คนใดจะเชื่อในฝันของเจ้าไหม
‪มนุษย์พวกนี้จะเปลี่ยนเป็นรูปปั้น
‪เงียบงันเพราะโดนสายตามรณะของเจ้า
‪สำหรับเจ้าที่ต้องคำสาป…
‪กลายเป็นเมดูซ่าเสียเอง
‪โปรดทราบ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪เพื่อควบคุมไข้เลือดออกระบาดในอินโดนีเซีย
‪รัฐบาลได้ทำการพ่นรมควัน ‪ฆ่าเชื้อโรคในพื้นที่นี้ให้ฟรี
‪กรุณาอยู่ภายในบ้านของท่าน ‪จนกว่าจะรมควันเสร็จสิ้น
‪เราจะกำจัดยุงลายจากบ้านของท่าน
‪เพื่อหยุดยั้งการระบาด
‪โปรดจำไว้เสมอว่าให้ใช้หลักป้องกัน "ทปฝ"
‪เทน้ำทิ้ง ปิด ฝัง
‪ทาริก ฟาราห์ กินยานี่
‪- ขอบคุณค่ะคุณสิตี ‪- ใช้ยาหยอดตา
‪นี่เป็นหลักฐานทั้งหมดที่เรามีเหลือ
‪นอกนั้นก็ไม่มีอะไรนอกจากเรื่องเล่า
‪คิดว่าพวกเขาจะเชื่อเราไหม
‪รอยสักบนหลังพี่
‪หมายความว่าไง
‪ถึงจะอยู่ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด
‪ฉันก็ตัดสินใจจะลุยต่อไป
‪(หากคุณหรือคนที่คุณรู้จัก ‪ตกเป็นเหยื่อความรุนแรงทางเพศ)
‪(ค้นหาข้อมูลและคำแนะนำได้ที่ ‪www.wannatalkaboutit.com)
‪คำบรรยายโดย ศมน จิตติบุญเรือน