Downloaded from YTS.MX
[warczy]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[wyje]
[gwar rozmów]
Jerzy, ja nic nie słyszę!
Przepraszam, mogę prosić o powiększenie liter na prompterze?
[Laura] Jedenaście sekund w plecy.
[prezenterka] Witamy państwa w ostatnim w tym roku
oraz w tym tysiącleciu losowaniu nagród w naszym konkursie.
Przypomnijmy, jakie nagrody trafią do szczęśliwego zwycięzcy.
[Laura] Więcej celebrowania. Uśmiechnij się i zmień pozycję.
Powitamy dwutysięczny rok właśnie na tym placu…
Igloo miało ponad trzy metry.
Dzieci budowały je przez kilka godzin dziennie w ciągu dwóch dni.
Tak po prostu w ramach zapełnienia sobie czasu w ferie, tak?
Chcemy czegoś dokonać, niezwykłego jakby.
Dzień dobry.
- Stop, stop, stop! - Dzień dobry, pani Miro, zapraszamy.
Jestem!
Laura, musisz wybrać, które buty. Ja się nie mogłam zdecydować.
Co to jest? Kto jej to dał?
Moja sukienka sylwestrowa. Kochanie, rozbieraj się.
Pomóż mi.
Nie ma czasu na garderobę, Laura.
Przepraszam cię najmocniej. Wiesz, ile czasu to zajmuje?
- Mira, ale… - Przepraszam cię.
Miałam próbę do sylwestra. Nie mogłam się wydostać z placu.
Mira, masz dyżur i bierzesz za to pieniądze, prawda?
Konkurs w telewizji. Nie przesadzaj.
Co to jest? Jakaś demonstracja, kara?
- Zastępstwo. - Zastępstwo? Za kogo?
Kochanie, rozbieraj się. Nie mamy czasu.
Zaraz wchodzimy na antenę.
- Ile nam zostało? - Poradzę sobie.
Cztery minuty.
Obrażona.
I po co ty ją tutaj ściągnęłaś?
- Które buty? - Te.
[mężczyzna] Tak, tak, jesteśmy gotowi.
Dobrze, proszę wszyscy na pozycje. No co się gapicie?
[mężczyzna] Powoli uciekamy z planu, uciekamy.
[Laura] Wszyscy na pozycje!
Dwójka i trójka na początek.
[melodia] Telekonkurs.
- [dzwonek telefonu] - [męski głos] Kamera jeden, trzy.
Witam państwa w ostatnim w tym roku,
a nawet i w tym tysiącleciu losowaniu nagród w systemie konkursowym.
- Spokojnie, powoli. Słyszysz? - [potakuje]
Dobry wieczór.
[Mira] A zatem… stop!
I mamy już nazwisko, tym razem kandydatki do wygranej.
Teraz chwila skupienia dla mnie,
żebym nie pomyliła żadnej z cyfr.
[sygnał łączenia]
A dzwonimy dziś bardzo daleko, bo aż do Sokołowa Podlaskiego.
Jeszcze chwila cierpliwości.
- Tak, słucham? - Halo?
- Halo? Słucham? - Dobry wieczór pani, Mira Kryle.
- Kłaniam się. Jadwiga Jeżewska. - [szepty]
Bardzo mi miło. Rozumiem, że pani nas teraz ogląda.
- Tak, tak, oczywiście. - To co ja teraz robię?
[mężczyzna] Jesteśmy na wizji.
No macha pani do mnie.
- Ja pani też macham. - On ma broń!
- Halina, wygrałam, widzisz? - Przepraszam, ja muszę…
Ty się nie ruszaj.
[Laura] Nie pokazuj go, Mirę trzymaj.
[Mira] Mamy tu drobne problemy techniczne.
- [mężczyzna] Stój! I ani drgnij. - [Jadwiga] Halo? Halo?
- Proszę państwa, stoję przed wami… - Zdjęli nas.
- Bo chciałbym porozmawiać. - Wygrałam ten samochód?
- Chciałem, żebyśmy wyobrazili sobie… - To jest jakiś żart?!
Wy chyba zwariowaliście.
Stój, powiedziałem!
Bo tutaj takie paski są.
Zdjęli nas?
- Halo? - Włącz to.
Włącz kamery! Zrób tak, żeby działało!
- Słyszysz? Włącz kamery! - To oni w reżyserce.
- A teraz fajerwerki są. - To trzeba z nimi.
- Z górą. - Halo, słychać mnie?
Skuj się z nią, skuj się z nią.
Halo, pani Miro, bo ja nic nie słyszę.
[szeptem] Pani Miro, spokojnie.
Mocniej.
I siadać!
Siadaj na dupie, no!
Wchodzimy na żywo, jasne?!
A pan to kto?
Halo?
Da się stąd na główną, tak?
Da się stąd na całą, kurwa, Polskę.
Halo? Słychać mnie?
Marek, nagrywasz?
Wsadzaj kasety i pisz wszystkie kamery.
[mężczyzna] Ktoś z was przyjdzie?
Przed chwilą panią słyszałam, a teraz znowu nic nie słyszę.
Halo?
Rób, co trzeba. Daj jej tę nagrodę.
- Wygrywa pani główną nagrodę. - Wygrałam! Widzisz?
No to szczęśliwego Nowego Roku!
[sygnał przerwanego połączenia]
[Sebastian] Wchodzimy na żywo, chyba że wam na nich nie zależy.
Nowacki z ochrony. Budynek E.
E jak Elżbieta.
- Na dyżurce pokierują. - Rozkuj się i dawaj kajdanki.
Nie wiemy, jak wszedł. Może jest odpowiednio wytrenowany.
- No ruchy! No rozpinaj to! - Już, już, zaraz.
Wypuść mnie.
- Nic… Nic nie mówił o okupie. - Halo!
Proszę, on chce rozmawiać.
Na konsolecie jest mikrofon. Pan naciśnie przycisk.
To w ogóle nie moje zadania takie sprawy, napady z bronią.
My tu przepustki sprawdzamy.
Halo?
Jest tam kto?
Halo, słyszycie mnie?
[Mira] Laura!
Halo?
Tam ktoś jest?
Właśnie nie wiem.
[w tle] Cisza, cisza!
- Halo? - Halo?
No nie spieszyło się wam.
- Musi pan podejść bliżej środka. - Co?
Gdy otwieram mikrofon, a pan tam stoi, wtedy piszczy.
Z kim rozmawiam?
- Wydawca. - Co? Nie słyszę.
Wydawca Laura Kołodziej.
Czy ma pan jakieś żądania? O co chodzi?
- Skończmy tę zabawę. - Zabawę, tak?
Bo ciebie to bawi? Bawi cię to?
- Nie! - To cię bawi?
Nie, w ogóle. Możemy porozmawiać normalnie?
[mężczyzna] Nie podchodźcie do szyb.
Dobra, będziemy normalnie rozmawiać.
- Co on robi? - Idzie tutaj. Wychodzicie wszyscy! Już!
Pan zostaje!
Szybciej, szybciej.
No i poprawna reakcja.
Zaczniemy jeszcze raz.
Zaczniemy jeszcze raz! Powoli, tak?
Po pierwsze wyłącz te światła i zapal jakieś normalne.
- Co pani robi? - [trzask]
Dobrze.
Szykuj moje wejście.
[Laura] To niemożliwe. Jest ramówka.
Dobrze. Już dzwonię.
Stój!
Przepraszam, przepraszam, ja już nie będę.
Błagam, już nic nie zrobię.
[Laura] Tylko spokojnie.
- Mira! - Przepraszam, ja już nie będę.
- Proszę pana, proszę jej nic nie robić! - Kurwa, no!
[Mira] Przepraszam,
- Nie będę już, przepraszam. - Proszę pana, proszę jej nic nie robić.
Wstawaj.
[Mira szlocha]
Proszę pana.
Sama nic nie zrobię. Potrzebuję…
- Po co to wejście? Musi pan powiedzieć… - Nie, ja nic nie muszę!
Dobrze. Jak długie?
Parę minut.
- Ale co będzie w tym wejściu? - Nie wiem, będę śpiewał.
Odpadłem z Szansy na sukces.
Dobrze.
Dobra, włączaj tam co trzeba i jedziemy z tym.
Potrzebuję czasu, żeby zorganizować ekipę.
Operatora kamery, kogoś od dźwięku i od świateł.
To się streszczaj!
Dobrze. Już dzwonię, tylko spokojnie.
Jestem spokojny.
[Mira szlocha]
Do samochodu!
Jesteś z nim w zmowie?
Nie rozumiem.
O co wam chodzi?
Co wy chcecie?
Ale pani Miro, przecież ja tu dwa lata pracuję.
Zeszłej zimy samochód się pani popsuł, pomogłem. Nie pamięta pani?
To czemu ty nic nie robisz?
Musi się pani uspokoić i robić, co on każe.
Można z tego telefonu zadzwonić na zewnątrz?
Jeden, zero i kierunkowy.
Przesuń się na swoją część.
Przesuń się.
[sygnał łączenia]
- Halo? - Dawid?
Cześć, to ja.
Kurwa, miałeś nie dzwonić.
No wiem, wiem, przecież wiem.
Dobra. Mów, po co dzwonisz.
[wzdycha]
Kurwa, mów o co chodzi, a nie dyszysz mi do słuchawki.
- Chciałem cię jeszcze złapać przed… - Złapać?
No życzenia złożyć po prostu.
[wzdycha] Pogrzało cię naprawdę?
- Kończę, na razie. - Nie, poczekaj.
- Poczekaj. - No?
Masz tam telewizor?
Telewizor?
- Masz tam telewizor czy nie? - No jest jakiś, kurwa.
- No to oglądaj go dzisiaj. - Co?
Sebastian.
Pesymiści uważają nawet, że tuż po północy pierwszego stycznia
może dojść do załamania systemu bankowego.
Będą spadać samoloty kierowane komputerami,
a w szpitalach przestanie działać specjalistyczna aparatura.
…związana z efektem milenijnym, to znaczy osoby na tle nerwicowym.
Były mieszkania przygotowywane omalże do warunków wojennych.
Miałem okazję widywać sterty konserw, paczki makaronu, pudła świec, zapałek,
zapasy wody w wannach, garnkach i tak dalej.
Z informacją, że coś się ma wydarzyć o północy.
[niepokojąca muzyka]
Gotowa?
- Tak. - Będę na jedynce, ty wspierasz.
Dasz radę.
Kto dowodzi?
[dowódca] Tak jest.
Strażacy? Nie wiem, chyba już są.
[ciszej] Sprawdzisz?
Potrzebujemy karetek, żeby operować. Mamy się rozmieszczać?
W sylwestra, kurwa mać.
[Mira szeptem] Laura, słyszysz mnie?
[szeptem] Laura, proszę cię.
Wysiadać.
Wysiadać!
Muszę zadzwonić do domu.
Mam dziecko z opiekunką. Powinnam już być.
Miałam ją przekazać matce mojej. Sama ją wychowuję.
- Nigdzie nie będziesz dzwonić. - Proszę cię o jeden telefon.
Nigdzie nie będziesz dzwonić, jasne?
Za kogo ty się masz?
Za kogoś, kto nie ma ochoty na szantaż emocjonalny.
[niepokojąca muzyka, odgłosy z krótkofalówki]
Gdzie ten operator?
[Laura] Szukamy kogoś, kto będzie miał odwagę wejść do studia.
Ale róbmy coś, dajmy ludziom rozrywkę! Przecież telewidzowie czekają.
[dzwonek telefonu]
- Halo? - Halo, halo. Cześć, młody.
Gratuluję, piękna rozrywka, brawo. Jak się bawisz? Dobrze jest?
Bez stresu, słuchaj. Włącz mnie na głośnik.
- Dwa słowa do Miry mam. - Kto mówi?
Z ekipy, twój fan. Stary, wreszcie coś się dzieje, kurwa, w studio.
Ja ci dziękuję bardzo. Włącz na głośnik. Tam masz taki duży guzik.
Włącz mnie. Dwa słowa do Miry.
Mira?
Mira, pomachaj do kamery, jak mnie słyszysz.
Na znak, że mnie słyszysz. Ja pierdolę, jaka ty jesteś głupia, nie?
Bo ja się zastanawiałem, kurwa, pomachasz czy nie pomachasz.
Ale bez takiego uśmiechu?
Dla telewidzów masz, kurwa, piękny uśmiech, a dla kolegów z pracy?
- Uśmiechnij się, kurwa, no. - Rozpoznaje pani ten głos?
Nie, nie wiem kto to jest, ale na pewno jest na terenie telewizji,
ponieważ ją widzi.
Wypierdalać!
- Przyjrzałeś się? - Działamy tak, jakby to była ostra broń.
Strzelec już się rozłożył.
To podwójne grube szyby. Nie wiadomo, jak kula pójdzie.
To wy zagadacie, a my na dole w zawiasy dwa strzały
jeb, jeb i szturm. Rozwalamy setę.
- Pewnie jednego odstrzelą, ale.. - Nie, dobra, spokojnie.
Bądźcie w gotowości, a my zaczniemy negocjacje.
- Zaczniesz? - Tak.
Przepraszam.
Zakłady są. Piotrek, Karol, Andrzej, Lusia obstawili, że cię zajebie.
Cała reszta jednak uważa, że koleś nie ma jaj i cię nie…
[dzwonek telefonu]
Prezes do pana.
- Jak to się obsługuje? - Halo? Krzysztof Jedynak.
Komenda rejonowa dwa, Mokotów, słucham. [Laura mówi ciszej]
Dzień dobry. Nie, nie ma. Ja jestem.
Dobrze, dziękuję.
[dowódca] Ale co, pan mnie straszy teraz?
Robimy swoje.
- Gotowy jesteś? - Tak.
To zaczynajcie.
No to niech pan dzwoni.
[Mira] Rozumiem, że wy się tam wszyscy świetnie bawicie.
Popodłączaliście sobie sygnał z miksu i macie fajną zabawę.
Kino sobie z nas robicie.
Pomachać?
Banda frustratów.
[kpiąco] Zresztą, kto bierze dyżur w sylwestra?
Jak masz na imię?
Grzegorz.
[negocjator] Dzień dobry, Sebastianie.
Mam na imię Piotr.
Jestem tutaj po to, żeby pomóc w załatwieniu twojej sprawy.
Gdzie tamta pani?
Pani Laura jest tu obok mnie.
Razem będziemy załatwiać dla ciebie sprawę z operatorem.
Chcę cię zobaczyć. Zapal światło.
Sebastian, proszę cię, opuść broń. To nie jest konieczne.
Proszę cię, nie celuj w moją stronę. To mnie stresuje, boję się.
No i słusznie. Zapal, kurwa, to światło!
Sebastian, spokojnie. Bardzo cię proszę, opuść broń.
To idę do ciebie.
Zgaś to światło!
- Który to debil? - Sebastian, proszę cię, nie rób tego.
- Opuść broń. - Zapalcie światło tam!
- Opuść broń. - Zapalcie światło!
Bardzo cię proszę, opuść broń.
Stój na miejscu, stój!
Grozisz niewinnej osobie bronią.
Sebastian, bardzo cię proszę, odłóż broń.
Spokojnie możemy rozmawiać.
- Zapalcie tam światło! - Możemy zapalić to światło?
Trzymamy pozycję. Światło zapalam.
[szepcze]
Sebastian, spełniliśmy twoje żądanie. Czy możesz się pokazać?
- Zapalili? - Tak.
- Tak?! - Tak.
To co widzisz?
[Grzegorz jąka się]
Co widzisz?!
Dużo ludzi.
Celują we mnie.
Kominiary, wypierdalać stamtąd, słyszycie?!
- Wycofaj wszystkich. - Wypierdalać!
Czekaj.
Sebastianie, nie widzę cię. Bardzo cię proszę, pokaż się.
Wyjdźcie stamtąd! Wszyscy mają wyjść!
Oni cały czas stoją.
Nie wiem, ilu ich jest. Z dziesięciu, jedenastu.
- Ilu? - Dziesięć, jedenaście z karabinami.
[Grzegorz] Niech policja wyjdzie, proszę.
Niech policja wyjdzie, żeby nikomu nic się nie stało.
Dobra, wycofujemy się.
Sebastianie, spełniamy twoje życzenie.
Policja już wychodzi.
[negocjator] Sebastian, nie widzę cię.
Ta na środku, wstawaj!
Tak myślałem. Wypierdalaj!
Wchodzimy na żywo i się szybko to skończy.
Samochód.
Samochód, Grzesiek.
Przestaw tutaj samochód.
Wrzuć na luz.
Mira, przesuń te kamery.
Nie widzę go, no.
Gdzie on jest?
Chodź tu do samochodu.
- Dawaj, no wyciągnij. - Cisza.
Sebastianie, rozumiem, że widok policji wywołał w tobie silne emocje.
Bardzo cię przepraszam, że się zdenerwowałeś.
Daj nam chwilę, żebyśmy mogli załatwić twoją prośbę.
Masz dziesięć minut!
Bardzo dziękuję.
Pożycz zegarek.
Nie bój się, oddam.
Musimy się też szykować na opcję wpuszczenia go na żywo.
Jeżeli on na oczach widzów zastrzeli Mirę albo wartownika,
albo strzeli sobie w łeb, albo zacznie krzyczeć: „Żydzi do gazu”.
To się przerwie albo wyłączy.
Nie, to niemożliwe! Nie i koniec! Nie robi się takich rzeczy w telewizji.
A nawet gdyby, takiej decyzji nie podejmie ani pan, ani ja.
Przesłuchują tego całego Dawida,
co do niego dzwonił.
Na razie wiemy, że gnojek jest niekarany, studiował na Politechnice, ale przerwał.
Mieszka z matką. Jedynak.
To wszystko?
Na razie tyle z niego wyciągnęli, ale siedzą jeszcze nad nim.
[negocjatorka] Dwie minuty.
Już prawie wygląda jak operator.
Stanowczo tego nie rekomenduję.
Będziemy mieć kolejnego zakładnika.
Robimy swoje.
Niech pani przypilnuje, żeby mu pokazać z tą kamerą.
[dzwonek telefonu] No? Jak to się uparł?
No to dawajcie, wieźcie go tutaj. Tylko szybko, na bombach.
Trzydzieści sekund.
Koniec czasu.
[negocjator] Załatwiliśmy dla ciebie sprawę operatora.
No to gdzie on jest?
Już do nas… Już do nas jedzie.
Spełniamy twoją prośbę. Czy mógłbyś uwolnić jednego zakładnika?
Nie, jeszcze nic nie spełniliście!
Jeszcze nic nie spełniliście!
Gdzie my, kurwa, jesteśmy, w telewizji?
Nie ma nikogo na miejscu? Ile można czekać?!
To nie jest takie proste. Dzisiaj jest sylwester.
Wszyscy są zajęci przy koncercie.
Kurwa, mam dosyć tego waszego pierdolonego sylwestra!
Wysiadać!
Sebastian, masz broń.
Musisz zrozumieć, ludzie boją się wejść do studia.
Wysiadać. Przed kamery.
Przepraszam, ale ja nie mogę już słuchać dłużej o tym operatorze.
Nikt tu nie musi wchodzić. Ja mogę to wszystko sama poustawiać.
[negocjator] Pani Miro, nie dosłyszałem.
Czy ona może to obsłużyć?
To jest prawda?
- Nie znam kompetencji pani Miry. - A ja nie znam kompetencji tego pana.
Nie wiem, kto to jest. Ja tu…
Ja tu pracuję 15 lat.
Mogę ci…
…wszystko wytłumaczyć. Mogę?
Oni tylko muszą to puścić dalej na emisję.
Proszę.
Grzesiu, weź krzesło i usiądź w scenografii.
Pani Miro, potrzebuje pani czegoś?
[Mira] Jak kamera idzie, to zapala się czerwona lampka.
Mamy cztery kamery.
Jedynka ogólny, nieważne.
Dwójka bliski.
Trójka, widać cię…
- Powstrzymaj ją jakoś, no. - Jak?
Tu jest zoom, tam na manetce masz ostrość.
Tylko nie możesz siedzieć tak jak on, bo to niedobrze wygląda, niepoważnie.
Wyprostuj się.
Usiądź porządnie.
Jak włączą światła i kamery, to może cię trochę przytkać, bo to duża presja.
Musisz się na to przygotować.
Dobra, to połączcie mnie z tą emisją.
Przecież byśmy już tam byli, byśmy go już mieli, no.
Cały czas tylko „nie rekomenduję i nie rekomenduję”.
To co ty, kurwa, rekomendujesz w takim razie?
- Spokój przede wszystkim. - No połączcie mnie z tą emisją!
To odpowiedz mu.
To nie jest takie proste.
[negocjator] Sebastian, nie ma tu nikogo, kto mógłby podjąć taką decyzję.
Sebastian, opuść broń, bardzo cię proszę.
Ona jest odbezpieczona, może w każdej chwili wystrzelić.
- Bardzo cię o to proszę. - A teraz się ktoś znajdzie?
Proszę cię, chociaż ją zabezpiecz.
Nie ma tu nikogo, tylko prezes może podjąć taką decyzję.
To daj prezesa.
Robimy wszystko, żeby był u nas jak najszybciej.
- Proszę cię, opuść broń. - Za ile będzie?
To może trochę potrwać. Jest poza Warszawą, już do nas jedzie.
Kurwa.
Sebastian, jest wyjście z tej sytuacji. Proszę cię, opuść broń.
Wszystko można zrobić inaczej, jeszcze nie jest za późno.
Artykuł 252 kodeksu karnego, paragraf czwarty:
„Kto odstąpi od zamiaru wymuszenia i uwolni zakładnika, nie podlega karze”.
Czyli co? Mam się po prostu położyć, tak?
Poddać?
Opuść broń, tak.
No dobra, ale to jest paragraf czwarty, tak?
A co z pozostałymi trzema?
Proszę cię, opuść broń.
Dajesz pierwszy.
„Jeśli ktoś bierze zakładnika, podlega karze od lat trzech”.
- Drugi ciebie nie dotyczy. - Dawaj drugi.
„Jeśli połączone ze szczególnym udręczeniem zakładnika,
od trzech do 25 lat”.
Ale pamiętaj o czwartym.
„Jeśli ktoś odstąpi od zamiaru wymuszenia i wypuści zakładnika, nie podlega karze”.
Daję ci rozwiązanie.
Jeszcze nie jest za późno, Sebastian.
Sebastian.
Sebastian, bardzo cię proszę, wróćmy do rozmowy.
Udało nam się tyle wypracować razem.
[szepcze]
„Kto odstąpi od zamiaru wymuszenia, nie podlega karze”.
Ale musisz uwolnić zakładnika.
Siadaj.
No to wybieraj, kogo chcesz.
Wybieraj!
Ja mam dziecko.
A skąd wiesz, że on nie ma?
Masz?
Mam.
[Sebastian] Decyzja.
Mam nadzieję, że dzisiaj
wszyscy wrócimy bezpiecznie do domu.
No na pewno ja.
Decyzja. Wybieraj kogo.
[trzask spustu]
- Dziesięć, dziewięć.. - Sebastian, nie rób tego, opuść broń.
- Osiem, siedem… - Już prawie byliśmy…
Sebastian, Mirę. Wypuść Mirę.
- Proszę cię, wypuść panią Mirę. - Siedź.
Siadaj.
Sebastian, obiecałeś, że uwolnisz jedną osobę.
Nie, ja nic nie obiecywałem.
Poprosiłem cię tylko, żebyś wybrał.
Nie rozmawiam z tobą.
Koniec. Cisza do przyjazdu prezesa.
Sebastian, bardzo cię przepraszam, że…
Cisza do przyjazdu prezesa!
I co teraz?
- Co? - Czekamy.
- Ile? - Aż ochłonie.
Przecież ja nie mam jakiegoś magicznego klucza słowa.
Ile się pytam.
Być może przywitamy tu Nowy Rok.
Chyba żartujesz.
- Osadzamy się. Chłopak jest bystry. - Co wy tu robicie? Wypieprzać stąd.
Widzę właśnie. Robi z wami co chce. A ten mu jeszcze dziękuje co słowo.
Takie są procedury. Sprawca musi myśleć, że jego jest na wierzchu.
Ale nie może naprawdę wami rządzić.
- Piotrek nad tym nie panuje. - Piotr ma za sobą ciężką akcję.
- Kiedy? - Na początku grudnia.
Ale mnie szkolił. On naprawdę wie, co robi.
A to nie jest ten od butli na Woli?
Rozszerzone samobójstwo, się facet wysadził z rodziną.
Kurwa.
- Mamy gościa, jest pod głównym wejściem. - Idę.
- Co się dzieje? - Robi się, jeszcze chwilę.
Taki wieczór i jedyna taka noc, jaka wam się jeszcze nie trafiła.
Jaka nigdy nikomu z nas…
Gratuluję państwu,
że dzisiejszej nocy nigdzie nie poszliście,
że zostaliście przed telewizorami, bo dzięki temu możecie bawić sie z nami.
Po górniczemu niech mówi do tych górników.
Już za chwilę, już przed wami na początek naszej sylwestrowej zabawy.
Grupa Boney M!
[aplauz]
Proszę, niech pan sobie siądzie.
Na tych monitorach widać, co się dzieje w studio.
Tak jak ustaliliśmy.
Mówi pan o wszystkich bieżących sprawach, może pan poruszyć.
- [potakuje] - Spokojnie, ja tu będę obok pana.
- W każdej chwili możemy przerwać. - Tak, tak.
Sebastian.
Sebastian, słyszysz mnie?
Jest tu ktoś, kto chciałby z tobą porozmawiać.
Nie rozmawiam z tobą!
To jest ktoś spoza telewizji.
On nie miał z tym nic wspólnego, słyszycie?
Nic wspólnego, nic nie wiedział.
Dawid, nic im nie mów, słyszysz?!
Słyszysz, Dawid? Nic na ciebie nie mają, nic się nie bój!
Nic ci nie będzie!
- Seba… [chrząka] - Słyszysz mnie?!
Sebastian, to ja.
Słyszysz mnie? To ja.
[chichocze z drwiną]
Nie no, pokaż się, bo nie uwierzę.
No pokaż się.
To ja.
No pięknie.
Po buzi widzę, że się przytyło. Co, powodzi się?
Jedź do domu, słyszysz? Jedź do domu.
Nie jest ci to potrzebne.
Chcę ci tylko pomóc.
Czyj to był pomysł tam?
Bóg ojciec przemówił z głośnika, co?
Zły adres niestety.
Tato, jedź do domu, proszę cię.
Nie jest ci to… Jedź do siebie.
- Zostaw mnie tutaj. - Nie musisz tak, naprawdę.
Już, już wszystko wiemy. Już mi powiedziałeś.
Co ja powiedziałem?
Co ja tobie powiedziałem, co?
Gdzie jest mama?
Nie chciała.
Jak przyjechali po mnie, to pomyślałem, że coś ci się stało.
No i co poczułeś?
- Co ja mam teraz powiedzieć? - Mów, co czujesz.
Sebastian, możemy w każdej chwili zakończyć tę rozmowę.
Nie. Daj…
Dajcie go. Pogadamy sobie.
Możemy?
Ale pogadajmy normalnie.
Dobrze? Normalnie.
Normalnie?
[jąka się] Ty się, człowieku, rozejrzałeś wokół siebie?
Jak normalnie?
Jakby ci tu powiedzieć. Nie mam czasu teraz.
Posłuchaj. Przecież oni tu wszystko nagrywają.
- Po co ci to? - Nie wiem, na pamiątkę?
Na jaką pamiątkę?
Proszę cię, wyjdź stamtąd.
Nie mogę.
Wszyscy tutaj, widzisz,
dla mnie przyjechali. Prezes jedzie do nas.
Będę miał program w telewizji na żywo.
Co, nie jesteś dumny z synka, że będzie w telewizji?
Nie usiądziesz z rodziną sobie przed telewizorkiem?
- Już przestań. Już się nie popisuj. - Pooglądacie.
Nie błaznuj. Już się napopisywałeś.
Przepraszam.
Kurwa, zostaw to! Idź stąd!
Idź stąd! Do tyłu!
Wszyscy do tyłu, powiedziałem!
Na spokojnie, tak?
Bardzo dobrze.
- Mogę? - Tak.
Synku, jestem tutaj.
Skąd cię zgarnęli?
U sąsiadów byliśmy, w sylwestra.
Posłuchaj mnie.
Wypuść tych ludzi,
co są za tobą.
Przecież ja tu rozmawiałem z panami policjantami.
Pójdziesz do jakiegoś szpitala i…
Do szpitala chcesz mnie zamknąć?
Ty, a powiedz, jak tam twoja Dorotka? Co, wkurwiona pewnie?
Ale o co ci chodzi?
Chodzi ci… O mnie ci chodzi, tak?
Nie no, wyobraź sobie, że tym razem nie będzie o tobie.
No to o co ci chodzi?
A wiesz, jak się czuje twoja matka?
- Mamę zostaw w spokoju. - Do niej pierwszej przyjechali.
Twoja matka powiedziała, że nie chce patrzeć
na to, jak jej jedyny syn…
No, dokończ, no.
Czy ja mam to powiedzieć?
A ty naprawdę nie masz wstydu?
- No ja się nie mam czego wstydzić. - Tak?
A wcześniej też wam się tak tutaj zacinał?
A na wizji na żywo też się będziesz tak zacinał?
Przecież trzeba to przerwać.
Co? Pomyślałeś o tym?
No co będzie, jak będziesz tak się jąkał na tej wizji?
Na żywo.
No nie uciekaj teraz!
Sebastian!
Zapomniałeś już?!
Jak tu przyjeżdżaliśmy do kliniki
do Warszawy?
Przez pół roku nic nie mówił.
A potem zaczęły się treningi,
coś się ruszyło i zaczęło się sylabizowanie.
To zapomniałeś już? Co jadłeś, synku, na obiad?
[sylabizuje] Jadłem kotleta!
Mielonego!
I nie można było przerywać. Trzeba było spokojnie wysłuchać do końca.
I co jeszcze jadłeś?
No, powiedz! Co jeszcze jadłeś, synku?!
[sylabizuje] Jadłem surówkę!
I kompocik!
Zabiję!
Siadaj, siadaj. Długo to w sobie dusił.
[jąka się] Co, teraz będziesz spał spokojnie?
A to pamiętasz?
[sylabizuje] Pierwsze śliwki…
Kurwa.
[sylabizuje] Pierwsze śliwki…
[subtelnie] Ro…
Robaczywki.
Kurwa, daj mi skończyć raz!
[Sebastian sylabizuje] Pierwsze śliwki…
[sylabizuje] Pierwsze śliwki robaczywki.
Pamiętasz?
Pamiętasz.
W więzieniu ci się spodoba, zobaczysz.
Słyszysz?
W więzieniu.
Ci wy…
W więzieniu ci wybiją ten twój chory styl życia!
Jak cię tam będą ruchać w dupę!
Wszystko ci wybiją w więzieniu, zobaczysz!
[negocjatorka] Proszę tutaj za mną.
- Jak można było do tego dopuścić? - Do czego?
Zmień ton. Nie mów do mnie w ten sposób. Rozumiesz to?
Przyjechał tatuś i się gnojek zaczął sypać.
Nie będzie nas teraz gnój woził od lewa do prawa.
Musisz zacząć słuchać rekomendacji.
- To twoja pierwsza realizacja. - To moja realizacja!
Przecież pan sam chciał tu przyjechać, prawda?
Zacznij panować nad emocjami.
Pamiętaj, że obaj raportujemy.
- Nie chcę już z tobą gadać. - Ja też nie chcę z tobą gadać.
[trzaśnięcie drzwiami]
Policja przyjechała, zaczęła pytać.
Musiałem to zobaczyć na własne oczy. Myślałem, że może…
Mnie ojciec krótko trzymał.
[cisza w studio] No miał wszystko. Wszystko miał.
Studia rzucił z lenistwa.
Co myśli pani, że jestem dumny z tego, że to tak wyszło? Że…
Że się mnie za pierwszym razem nic nie udało?
Alimenty zawsze płaciłem na czas. Nigdy się nie spóźniłem.
Co dwudziestoparolatek może wiedzieć o…
…dzieciach, o życiu? Nic, nic.
[kpiąco] Śliwki robaczywki.
Śliwki robaczywki. No tak mu chlapnąłem, kiedy… mnie wkurwił.
Sama pani widzi, jaki to jest prowokator.
Każdy kontakt z nim to jest jakiś… [wzdycha]
[negocjatorka] A myśli pan, że syn jest w stanie kogoś skrzywdzić?
Wstydzę się trochę teraz.
Co pani pytała, czy co?
Pytałam, czy pan myśli,
że syn jest w stanie zrobić komuś naprawdę krzywdę.
A skąd ja mam wiedzieć?
Przecież ja nie znam człowieka.
Chcemy pieniędzy! Dość już nędzy! Chcemy pieniędzy! Dość już nędzy!
[muzyka poważna] Czy to walca czas?
Czujemy się po prostu jako ludzie ostatniej dekady.
Ostatniego tysiąclecia.
Wkroczyliśmy w nowy wiek. Czujemy się znacznie starzej…
…bo nie sztuka powiedzieć: damy wam więcej pieniędzy.
Sztuka powiedzieć: nie damy więcej pieniędzy.
Zejdźcie.
Jest zmiana, powiedziałem. Siadasz ty teraz. Młoda, siadaj tam.
Wypieprzaj na to drugie krzesło.
Bez dyskusji powiedziałem.
- Co się dzieje? - Wchodzisz na jedynkę.
- I gadaj, gadaj coś od razu. - Chwileczkę.
Nie ma „chwileczkę”, nie mamy czasu. Mów coś.
[wzdycha]
Sebastian?
Chciałam cię przeprosić za sytuację z twoim ojcem.
Przyznaję, że to był błąd.
On sam chciał przyjechać.
Nie znamy ani ciebie, ani jego.
Nie powinniśmy byli tego zrobić.
Gdzie on jest?
Ja też się na to zgodziłam, dlatego przepraszam, okej?
Mam na imię Lena.
Ustal mi, gdzie są zakładnicy. Ja chcę ich widzieć.
Czy możesz powiedzieć, jak się czuje pani Mira i pan Grzegorz?
Pani Miro?
Panie Grzegorzu?
Bardzo długo już was nie widzimy.
Rozumiem, że może nie chcecie rozmawiać.
Ale martwimy się o was po prostu.
Może możemy was zobaczyć.
To się obraca jakoś?
[negocjatorka] Coś się dzieje.
- Jest, są. - Gdzie to jest?
Tu?
Już?
Dziękuję.
Ale byłoby mi łatwiej rozmawiać z tobą, jakbym mogła zobaczyć twoją twarz.
Nie no, wyście się już chyba tam naoglądali mnie.
Mało wam? Tatę mojego poznaliście?
No nie. Ja was sobie teraz pooglądam.
O, widzę więcej was jest tam.
Pokaż się. Gdzie jesteś?
Chodź, podejdź bliżej szyby.
Tu masz mikrofon.
Wyście mieli kino, to teraz my sobie pooglądamy.
- Gdzie jest? Widzisz go? - Nie.
I jak się czujesz?
Co się tak przyglądasz? Podobasz się sobie?
No, co ci się w tobie najbardziej podoba?
Nie wiem. Oczy duże mam.
I co ci się nie podoba?
Wszystko, co poniżej.
A co, nie chcesz być w telewizji?
Rozmieśćcie się. Pełna gotowość.
Nie podoba ci się? Przecież każdy chce być w telewizji.
Nie. Ja… ja bym akurat nie chciała.
A ty?
Chodzi ci o telewizję, tak?
Oglądasz to w ogóle?
Czasami.
Może jakbyś częściej oglądała, tobyś wiedziała.
Co bym wiedziała?
Wiesz, ile nasi rodacy spędzają czasu przed telewizorem?
Cztery godziny.
Cztery godziny dziennie przed telewizorem. Wiesz, ile można zrobić w cztery godziny?
Sporo rzeczy.
[pomruk aprobaty]
Sporo.
A ty co byś zrobiła?
Nie wiem. Pewnie jakieś takie normalne czynności.
Ugotowałabym sobie obiad, wyszła z psem na spacer.
A jakbyś miała cztery ostatnie godziny?
[szeptem] Zagaduj, zagaduj.
Poszłabym na solarium.
Czemu się śmiejesz?
Nie, po prostu…
Zaskoczyłaś mnie.
Na solarium.
Ciekawe masz priorytety.
A wiesz, że tutaj krążyły różne zakłady o tobie?
I co? Coście obstawiali?
Bardzo różnie.
Najczęściej, że jesteś bezrobotny.
Albo że jesteś studentem, którego wyrzucili z uczelni.
Może jesteś synem rolnika, albo że jesteś chory.
I zabrali ci dofinansowanie na leki.
No a ty co obstawiałaś?
Że to jest coś osobistego, bo inaczej byś nie dzwonił do Dawida.
Chciałeś, żeby oglądał, prawda?
[negocjatorka] Chcę cię zapewnić, że nie będzie miał żadnych problemów.
[głos z krótkofalówki] Pełna gotowość.
- Zakładnicy po lewej stronie w środku. - Gotów, OBP.
Czuję, że to jest naprawdę coś bardzo ważnego.
Czekaj, kurwa. Ważnego? No chyba ważnego, nie?
Co wy macie z tym „ważne”, „nieważne”? No dla mnie ważne!
Dla ciebie też! A dla kogoś innego już nie!
- Rozumiem. - Nie, nie rozumiesz!
Nie rozumiesz. Cokolwiek powiem do kamery, to po drugiej stronie w to uwierzą!
- Wiesz, jak to działa. - Wchodzimy, dawaj.
[muzyka] Dawaj, dawaj, dawaj.
Sebastian, mamy awarię dźwięku.
[wiercenie]
Wyłączcie to, słyszysz?!
- Macie mnie za idiotę?! - Dawaj na fula.
- Wyłączcie to! - Spokojnie. Opuść broń, proszę.
A co, kurwa, jeśli ja mam bombę, co?!
Przepraszam cię, możesz powtórzyć? Nie słyszę.
[głośna muzyka]
Co według was tam jest?
Nikt nie pomyślał, żeby zapytać, co mam w plecaku?!
- On ma bombę. - Co mam mówić?
Dobra, bomba, ewakuacja. Wycofujemy się.
- I co teraz?! - Ewakuacja.
[negocjatorka] Ten plecak bardzo komplikuje.
[alarm] Co się tam dzieje?
- Ja teraz muszę wyjść. - Nie, nigdzie nie idziesz. Zostań.
Takie są procedury, ale wrócę…
Wychodzimy, wychodzimy.
Lena!
Wyznaczyć OBP.
Lena!
Lena, mów do mnie! Lena!
No zrób coś!
[muzyka klasyczna, alarm w tle]
Mówi policja. Proszę o zachowanie spokoju
i kierowanie się do wyjścia.
Policja wskaże drogę ewakuacji.
[Mira stuka] Halo, halo!
Halo!
Halo! Stój!
Uwaga! Proszę zachować spokój i kierować się do wyjścia.
To jest ewakuacja.
Kto cię teraz wpuści na antenę, kto?!
Nikogo… A ty co się gapisz?
Co się, kurwa, gapisz?
Ewakuowali cały, kurwa,
jebany budynek! Co teraz, co?! [szlocha]
Co?
Grzesiek.
Grzesiek!
[aplauz - odgłosy z telewizji]
Tam jest droga ewakuacyjna. Proszę wyjść.
Jest pani pewna, że możemy stąd nawiązać łączność?
Tak.
Dobra.
Poproszę państwa o opuszczenie sali. Zabezpieczcie teren, wyprowadźcie państwa.
Grzesiek, hej! Grzesiek!
Jest tu jakaś woda?
- [brzdęk szkła] - Pytam się o coś.
Kurwa.
Grzesiek, wstawaj!
Grzesiek.
Hej!
- OBP zabezpieczyło wejście do budynku. - Chodźcie.
Tory kamerowe już gotowe?
Dobra.
Zdzisiu, najbardziej zależy nam na interkomie, daj. Dzięki.
- [trzask zapaliczki] - Awaryjne zwolniły.
Mogę?
Pewnie, weź to w końcu.
Mógłbyś już do nas nie…
…nie mierzyć z tej broni?
Ja jestem po szkole teatralnej. Mogę to wszystko zagrać.
To jak ty tutaj trafiłaś?
Normalnie.
Mieli blondynkę, brunetkę i rudą. Potrzebowali kogoś pomiędzy.
Z charyzmą.
[głośna, rytmiczna muzyka]
- [gwar] - Ale proszę państwa!
Proszę o spokój!
Nie odpowiem na żadne pytania, jak będziecie mówić razem.
- [reporter] Proszę skomentować. - [przekrzykiwanie]
[rytmiczna muzyka]
Ja od tej chwili za tydzień idę do wojska.
Po powrocie żadnych perspektyw tu nie widzę. Wyjeżdżam z tego miasta.
Ja się uczę, a później to chyba raczej nie wiem.
Za rok skończę szkołę i próbuję wyjeżdżać do Niemczech.
Ja jeszcze się uczę. Po nauce będę robił jakieś studia czy coś.
I wyjadę do Niemczech czy wyjadę z kraju.
Ja skończę szkołę i uciekam stąd.
Nagrodę w konkursie otrzymuje
Grzegorz. [rechocze]
Miało mnie tu nie być.
Dziś.
Ale, kurwa, zdążyłam.
Laura już wzięła…
Kasię?
- Ta pogodynka. - Pani Kasia. Pani Kasia Jaworska.
Nawet jej dali, kurwa, moją sukienkę.
Byście tu teraz z Kasią siedzieli.
[pokpiwają]
- Zdzisiu, zawsze bądź przy mnie. - Kaśka, mikrofon.
Będziemy ich łapać na korytarzu może, nie?
Dokładnie nie wiem, bo jeżeli…
Ja jadłem obiad i to po prostu… Kończyłem, potem czytałem.
Mniej więcej nic nie słyszałem. Nawet się potem dowiedziałem,
że tam taka… Że ktoś komuś tam bronią groził.
[dzwonek telefonu] Było przygotowane wszystko na milenium.
Choinka, stoliki, a tu nagle taka akcja. Wszystko porozsuwane.
Jego agresywność, po prostu, czasami takie chodzenie jak zwierzę w klatce,
co było widać w kamerach studyjnych, cośmy obserwowali,
stwarzało wrażenie, że on jest jakiś niezrównoważony.
[reporterka] Co taki młody człowiek chciał powiedzieć
- w sylwestra przed kamerami? - Nie wiem, to jest chyba akt desperacji.
Musi być coś ważnego, że zdecydował się na coś takiego.
[Lena] Sebastian, słyszysz mnie?
[Laura] Proszę spróbować jeszcze raz.
Sebastian.
Dobry wieczór, Andrzej Kostecki, prezes zarządu telewizji.
To pani pomysł? Świetnie.
- Pani Miro… - Kto tu dowodzi? Gdzie jest komendant?
- Pani Miro… - A z którym z panów rozmawiać?
Panie Grzegorzu,
słyszycie mnie?
Sebastian?
Nie ma połączenia.
[Kostecki] Dobrze, ale chcę się dowiedzieć, jaka jest sytuacja.
To prezes.
Sebastian, słyszysz mnie? Nie, dalej mnie nie słyszą.
Sebastian?
Słyszymy, słyszymy.
Czyli macie sygnał, tak?
Tak. Widzę cię i słyszę cię.
Przepraszam cię, że tyle to trwało.
Potrzebujecie czegoś?
Wody, jedzenia, lekarstw?
Nie, możesz dać mi prezesa!
Taki wygadany był, jak wszedł do studia. Niech gada teraz.
- Ja mogę z nim pogadać. - Dawaj, dawaj, Kostecki!
Chyba nie ma wyjścia.
Niech pan siada.
Co? Najebany jest, że jak przyjechał z tego sylwestra, boicie się go wpuścić?
- Mogę? - Tak.
- [Kostecki chrząka] - Halo?
Dzień dobry, mówi Andrzej Kostecki.
Przez bombę musieliśmy ewakuować cały budynek.
Jesteśmy w sąsiednim budynku.
Ale macie sygnał. Działa wszystko. Możemy jechać.
No bo czekaliśmy tylko na pana.
No musimy jeszcze tutaj dokończyć techniczne prace.
No to się streszczajcie, bo macie mało czasu.
Wchodzę po prezydencie.
Wiecie, kiedy kończy?
No nie wiadomo, ile potrwa
- orędzie prezydenta. - No to się dowiedz!
Wiadomo.
Leci z taśmy.
Andrzej, tak?
Tak.
Słuchaj, Andrzej. Nie leć ze mną w chuja, co?
Masz mało do wyboru. Albo antena, albo oni.
- Ja nie mogę sam podjąć takiej decyzji… - Jak nie możesz, jak, kurwa, możesz?!
- Dzwonię… - To od czego ty tam jesteś?!
- Spokojnie. - Po chuj na ciebie czekamy tyle czasu!
W co wy gracie?!
- Dobry wieczór, panie Andrzeju. - Dobry wieczór, pani Miro.
Chciałabym bardzo zachować spokój, ale już po prostu nerwy mi puszczają.
Tak, pani Miro. Proszę mi zaufać. Wszystko będzie dobrze.
Próbuję.
Ja to wszystko rozumiem, przecież pan wie.
Ja po prostu chciałabym wiedzieć, o co chodzi.
Pani Miro, proszę się uspokoić. Takie są procedury policyjne.
To, kurwa, chujowe są!
[spokojniej] Kurwa, chujowe są te procedury.
Zostawiliście nas tu kompletnie samych.
Wie pan, jakie to jest uczucie?
Ja bym chciała wiedzieć, czy ktokolwiek zgłosił się,
że my wszyscy spierdalamy i zostawiamy naszą Mirę.
Czy ktokolwiek o mnie pomyślał?
- Wie pan, jak to jest zostać… - Pani Miro…
…kompletnie samemu?
Pani Miro, spokojnie. Wszyscy tutaj o pani myślimy.
Troszczymy się, naprawdę. Proszę zachować spokój i nie histeryzować.
Dobrze.
Albo ja to po prostu, kurwa, pierdolę.
[odgłos kroków]
Gdzie ona zniknęła?
[sygnał łączenia]
Cześć, Monika. Tu Mira Kryle.
[Monika] Cześć, przynajmniej na sylwestra się słyszymy, co?
Gdzie się dzisiaj bawisz?
- Na koncercie czy…? - Słuchaj.
- Wyłącz to. - Dzwonię służbowo.
- Niech pani to wyłączy. - Ale przecież to nie ja.
Niech pani to wyłączy, do cholery jasnej. Dla kogo pani pracuje?
Proszę to… Kurwa mać!
- Piłaś coś już? - Nie, nie jestem pijana.
- On stoi tutaj obok mnie. - Do kogo ona dzwoni?
O czym ty mówisz?
- Do konkurencji. - [Mira] Możesz zadzwonić do kogo chcesz.
Wszyscy tu są.
Pewnie nas teraz słuchają. Andrzej tu jest.
Jesteś pierwsza, do której dzwonię.
Bierzesz to?
Zadzwoniła do niej, bo jest w histerii.
[dowódca] Nie będę leciał na parking. Powiedz, że idzie dobrze.
Staramy się to załatwić.
[prezes] Jak idzie dobrze? Jak idzie dobrze?
- Musicie aresztować tę kobietę. - Za co?
Nie wiem za co. Za brak gaśnicy. Wymyśl coś.
[dzwonek telefonu] Andrzej Kostecki, słucham.
A, tak, tak. Właśnie z nim rozmawiałem. [dźwięk komórki]
A pan by nie mógł tego jakoś zablokować przez Krajową Radę?
Poczekaj.
Masz na żywo, ale wywiad. To co?
Decyzja.
[wydzwaniają komórki]
- Daj mi chwilę dosłownie. - Dobra, dobra.
- Mogę do ciebie oddzwonić? - Zadzwoń jak na centralę i potem 501.
- Jasne. - Dzięki, Monika. Czekam.
O kurwa. Mam nadzieję, że to będzie tego warte.
Ja bym już na twoim miejscu zaczęła tu strzelać dawno.
[Lena] Sebastian, masz to, słyszysz?
Sebastian, wchodzisz na żywo. Ze wszystkim, z dźwiękiem
i z obrazem, słyszysz mnie?
[trzask]
Przygotowujemy właśnie wejście na żywo.
Jeszcze chwila cierpliwości, dobrze?
Pani Laura ustali z tobą szczegóły techniczne.
Już po raz piąty spotykam się z państwem w sylwestrowy wieczór.
Ale po raz pierwszy spotykamy się w momencie tak niezwykłym.
U progu symbolicznego roku dwutysięcznego.
Taka okazja zdarza się raz na dwa tysiące lat.
Panie Grzegorzu, a mógłby pan zrobić tak, żebym widziała twarz? Ponieważ widzę broń.
Jeszcze bliżej. Tylko proszę nie ciąć głowy.
Panie Sebastianie, mógłby pan zdjąć czapkę? Nie widzę oczu.
Dziękuję.
Grzegorz, a mógłbyś przesunąć telewizor? Chciałbym się zobaczyć.
Muszę cię przypudrować. Jesteś cały spocony.
- Ile? - Dwie minuty.
Od razu po orędziu dajemy planszę, przerywamy program i potem wy.
Jak długa ma być zapowiedź?
Dwa, trzy zdania.
Muszę przeczesać.
Coś neutralnego, typu przerywamy program, specjalny komunikat, tak?
Tak, zwięźle.
Minuta 40.
[prezydent] Ostatni dzień w roku zawsze jest wyjątkowy.
Pan go wpuści na antenę?
Pani jest od tego, żeby było widać i słychać.
To jest część pani odpowiedzialności.
Patrzymy dziś wstecz nie tylko na minione 12 miesięcy…
- Przepraszam. - …ale na wszystkie upływające lata,
z których składa się życie nasze,
naszych rodziców.
Kołodziej, synchronizujmy, dobra?
Każdy z nas dokonuje dziś z pokorą…
Sprawdzimy mój mikroport?
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. - Wyżej przypnij.
Wyżej? Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Raz, raz, raz, raz, raz, raz.
Raz, raz, raz.
W porządku.
Minuta.
Jeszcze włosy sobie z tyłu popraw.
- Z tyłu? - [pomrukuje potwierdzająco]
Tylko dwójka i trójka, bo nie mam zapiętych butów.
Spokojnie. Główna na dwójce.
Czterdzieści pięć sekund.
Dobra.
Zapowiem cię. Zejdę ze stanowiska i stań dokładnie w tym samym miejscu.
Tak?
- Możesz czytać z kartek, jak chcesz. - Nie mów do mnie, proszę, przez chwilę.
[prezydent] Wiem, że nie wszyscy z państwa mają możliwość
spędzenia tego wieczoru tak, jakby tego pragnęli.
Do nich kieruję więc
moje szczególnie gorące życzenia szczęścia i osobistej pomyślności.
Pamiętam w swych życzeniach o tych,
którzy ciężko pracując, tworzą naszą rzeczywistość.
O ludziach pracy, przedsiębiorcach, uczonych,
nauczycielach, artystach, lekarzach i pielęgniarkach,
duchownych, samorządowcach i społecznikach.
Jest nas na tym świecie coraz więcej.
Sposobem na pomyślność jest żyć mądrze.
W harmonii ze światem,
zgodzie i przyjaźni z innymi.
Pamiętajmy, że świat nie jest własnością ani tych, co rządzą,
ani tych, co dysponują siłą,
ani tych, co sprawnie mnożą fortuny.
- Ani też tych najlepiej wykształconych. - Olo, wyłącz to.
Świat należy do wszystkich.
Cieszmy się na spotkanie z XXI wiekiem.
To dla nas wielkie wyzwanie, ale i wielka sza…
Wchodzicie za 15 sekund.
[niepokojąca muzyka]
Dziewięć, osiem, siedem, sześć…
Gotowy?
…pięć, cztery, trzy, dwa…
Witam państwa w specjalnym wydaniu naszego programu.
Mira Kryle, kłaniam się.
Są takie momenty, na które nawet my, ludzie telewizji, nie jesteśmy gotowi.
Przerywamy nasz zaplanowany program, żeby nadać specjalny komunikat.
- To idzie na żywo. - Nic, kurwa, nie idzie. Chodź tu.
- Sebastian. - Myśleliście, że nie sprawdzę?
Tam nie bierze?
Sebastian.
Teraz.
[huk]
[Sebastian] Światło!
Światło włączcie!
Grzesiek, Mira, na ziemię!
Mira, na ziemię.
Mira!
[Mira jęczy z bólu] [Lena] Sebastian, co się dzieje?
Ja pierdolę.
[Mira] Nie!
[Mira jęczy z bólu]
Stop, szturm.
- Przywróćcie światło. - Widziałeś…
Zróbcie coś. Co to, kurwa, jest? Zabierz tych ludzi!
- Cisza! - Co to, kurwa, jest?!
Sebastian.
Proszę cię, powiedz, co się stało, dobrze?
Grzegorz,
weź apteczkę.
Słyszysz mnie? Na spokojnie, proszę, powiedz mi.
Mamy na miejscu lekarza, słyszycie mnie?
[Grzegorz] Kurwa mać. Pusta!
- Pani Miro, jeżeli… - Z nią trzeba do szpitala.
Jeżeli coś się stało, powiedz, dobrze?
Sebastian, jeżeli potrzebujecie lekarza…
Słyszysz?
To jest wasza wina.
- Sebastian! - To jest wasza wina!
Proszę się odsunąć.
[gap] Zostaw mnie!
Na spokojnie, proszę cię.
- Powiedz, co się stało, dobrze? - To wasza wina!
Naprawdę nie wiem, co mam mu mówić teraz.
- Co ty robisz? - Idę tam.
- I co mu powiesz? - Nie wiem, improwizuję.
- I tak ja za to beknę. - [prezes] A kto będzie dowodził?
[Mira szlocha]
Przepuśćcie go!
Kręć go, kręć go, kręć go.
Mira, spokojnie. Na pewno masz ubezpieczenie.
Jeszcze pieniądze dostaniesz za to.
- Mira. - Odejdź!
[pukanie do drzwi] Jestem sam, nie mam broni.
Łapy do góry!
Mam wodę.
Mogę zobaczyć panią Mirę?
Uchylę trochę.
Powoli.
O kurwa.
Kucam.
Dobra, wszystko będzie dobrze, spokojnie.
[Mira pojękuje]
Posłuchaj. To wszystko poszło za daleko.
Wypuść ją.
Zróbmy tak. Ja ją zabieram i masz ją z głowy.
A masz z kim zostać, nie?
Zabieraj ją.
- Nie! - Spokojnie, jeszcze raz.
[Mira] Nie, nie, nie!
- Spokojnie. - Nie, nie, nie!
Wchodzę. Muszę wejść.
- Stój, stój, stój! - Zobacz.
Stój, powiedziałem!
Nie mam broni, jestem czysty, spokojnie. Opuść broń.
- Wezmę to krzesło, dobra? - Dobra, bierz to i spierdalaj stąd!
Pomożesz mi?
Pomóż mu.
[Mira ciężko oddycha]
Nie, nie, nie.
Spokojnie. [Mira krzyczy z bólu]
Próg, próg, uważaj.
Próg.
[Mira krzyczy z bólu]
Co ty robisz?
Chodź tu. Chodź tu, kurwa!
[gwar tłumu] Mira!
[Lena] Sebastian?
Co z nią?
Zabrali ją do szpitala.
No to macie swój akt dobrej woli.
Nie. Sebastian, to…
…to nie miało wcale tak wyglądać.
[drżącym głosem] Nie chcę i nie chciałam, żeby coś ci się stało.
Wiesz o tym, że nie musisz iść do więzienia, prawda?
No chyba już za późno, nie?
Już coś się stało.
Nie. Posłuchaj mnie, posłuchaj mnie. Jest sposób.
Znasz kodeks, nie? Możesz nie być teraz w pełni świadomy
tego, co się dzieje, prawda?
Jak stwierdzą, że jesteś niepoczytalny, Sebastian, wylądujesz na…
- Stop, dość. - Kurwa!
[Lena] Nie widzisz tego, nie widzisz?
- Przekroczyłaś granicę? - Co?
Grzesiek, idź do domu.
No idź do żony i dzieci!
Przepraszam.
Za co ty mnie przepraszasz, człowieku?
Nie mam dzieci i żony.
Idź już, no.
- Proszę cię. - Dziękuję.
[trzask drzwi]
Sebastian, tu Andrzej Kostecki, prezes zarządu.
Przecież wiedziałeś, że to nie będzie łatwe
wejść na wizję z ulicy.
Widzisz? A ja myślałem, że mi się uda.
A wiesz, że to wcale nie musi się tak skończyć?
Sebastian, przecież jesteś inteligentny.
Przecież nie można zmarnować takiej szansy, no.
To może być jedyna twoja szansa.
Możemy to nagrać do puszki.
Tutaj ciągle jeszcze pracują nasze ekipy.
Przed budynkiem jest tłum dziennikarzy.
Wszystko gra na ciebie, na twoja historię. To może być naprawdę duża rzecz.
Na primetime.
No, oczywiście zależy od tego, co powiesz.
Sebastian.
Nie myśl tylko o sobie.
Pomyśl o tych wszystkich młodych ludziach,
którzy będą się tobą inspirować, rozumiesz?
Możemy jeszcze wycisnąć z tego coś wartościowego dla twojego pokolenia.
- To co, do której kamery? Do tej? - Tak, tak, do tej.
[szeptem] Mamy włączone magnetowidy?
Tak, włączone.
Może jeszcze chcesz sobie coś powtórzyć?
Nie, nie trzeba.
Powiedz do kamery, co czujesz.
Tyle. I zacznij, jak będziesz gotowy.
Jestem.
- Nie! - Sebastian, opuść broń.
Proszę cię, opuść broń.
To nie jest konieczne, Sebastian, proszę cię. Nie rób tego.
[trzask spustu]
Drugi zakładnik bezpieczny.
- Wchodzimy czy czekamy? - Zgoda, szturm.
Całość w gotowości do szturmu.
Połóż się.
Połóż się na ziemię.
Nie stawiaj oporu, słyszysz?
[trzymająca w napięciu muzyka]
Policja! Odsuń się od drzwi i połóż się na ziemi!
Trzy, dwa, jeden!
Na ziemię! Policja!
Policja!
Spójrz na mnie! Pokaż ręce!
Zasłonić kamery.
[wrzaski, odgłosy bicia]
[Lena] Zróbcie coś.
Z drogi!
Idziecie ze mną?
Chodź ze mną.
Jęzor! Pokaż jęzor!
Kaszlnij! Mocno! [kaszle z trudem]
Nagrywamy to, nagrywamy to!
Nagrywamy!
- Wychodzimy! Proszę wychodzić! - Proszę mnie zostawić!
Zostaw tą kamerę! Zostaw tą kamerę!
Idziemy, idziemy.
- Chodź, ty kurwo, nie ma spania! - Idziemy, nie śpij!
[przejmująca muzyka]
Chciałbym zapukać do drzwi waszych domów.
Właź do środka. Głowa nisko, głowa nisko.
[przejmująca muzyka]
Czy my możemy tutaj sprzątać?
[odgłos syreny w oddali]
[piosenka „Freed From Desire”]