Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผู้ที่ควบคุมอดีตควบคุมอนาคต)
‎(ผู้ที่ควบคุมปัจจุบันควบคุมอดีต)
‎(จอร์จ ออร์เวลล์ จาก "1984")
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ซีไอเอในเม็กซิโก)
‎(ความมั่นคงของชาติ)
‎(เครือข่ายส่วนบุคคล)
‎วันนี้ล่ะ
‎วันนี้เป็นวันสุดท้าย ‎ที่เครือข่ายส่วนบุคคลจะได้ตีพิมพ์
‎จะว่าไปนี่คือการบอกลาระหว่างตัวผม
‎นักเขียนบทความมานูเอล บูเอนเดีย ‎และผู้อ่านของผม
‎ผมมั่นใจว่าจะมีบางคนที่ดีใจจนออกนอกหน้า
‎ส่วนบางคนก็จะโศกเศร้าบ้าง
‎แต่ด้วยความที่ผมมักจะเห็นต่าง
‎ผมควรพูดว่าทั้งสองกลุ่มไม่มีกลุ่มไหนถูก
‎แต่สิ่งที่สำคัญในวันนี้
‎คือผมมีของขวัญอำลาเล็กๆ ‎แด่ผู้อ่านของผมทั้งสองกลุ่มนี้
‎ก็คือตอนจบของเรื่องซึ่งบทแรกได้ตีพิมพ์ที่นี่
‎เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 1963
‎เมื่อนักข่าวจบชีวิตการทำงานของตัวเอง
‎เขามักอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไป
‎และถามตัวเองว่า
‎"อะไรคือข้อมูลที่สำคัญที่สุด
‎บันเทิงที่สุด
‎หรือมีความหมายที่สุดที่ฉันเคยตีพิมพ์นะ"
‎เครือข่ายส่วนบุคคล โดยมานูเอล บูเอนเดีย
‎เราต้องระวังที่ต้องไม่ไร้เดียงสา
‎และหวั่นไหวไปกับการโฆษณาชวนเชื่อ
‎ต้องจำคำที่เคยมีคนพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว
‎ว่า "เหยื่อรายแรกของสงครามก็คือความจริง"
‎ผมขอโต้แย้งว่า…
‎คุณจะใส่อันนี้ไปด้วยก็ได้ถ้าคุณต้องการ
‎ประวัติศาสตร์ไม่มีใครเป็นเจ้าของ ‎ประวัติศาสตร์ไม่ได้เป็นของใคร
‎พวกเราทุกคนที่เขียนเรื่องพวกนี้
‎ต้องไปคลุกคลีกับคนที่เราศึกษาอยู่
‎เพื่อทำความเข้าใจมุมมองและวิธีคิดของพวกเขา
‎เราจะรักษาความเป็นตัวของตัวเอง ‎และรักษาระยะห่างได้ยังไง
‎ผมเองก็ยังไม่รู้เลย
‎วันหนึ่งมานูเอลบอกผมว่า
‎"ผมเขียนข่าวเรื่องพ่อค้าปืน
‎พวกเตโกสที่กัวดาลาฆารา
‎กับพวกทรราชอย่างรูเบ็น ฟิเกวโรอา"
‎"แต่ถ้าผมสู้กับเจ้าพ่อค้ายา ‎ผมไม่เพียงแค่ยอมเสี่ยง
‎แต่ผมกำลังแลกด้วยชีวิต"
‎มีวันหนึ่งที่ผมรู้สึกขึ้นมาว่า ‎"กำลังมีบางอย่างเกิดขึ้น"
‎เขากำลังนั่งให้ขัดรองเท้า ‎อยู่หน้าร้านเบลลิงเฮาเซน
‎ผมพูดว่า "นั่นมานูเอลนี่" ‎แล้วผมก็เข้าไปทักเขาจากด้านหลัง
‎"มานูเอล!" เขาสะดุ้งโหยงเลย
‎"อย่าทำผมตกใจแบบนี้สิ"
‎เขาดูเครียดมาก
‎มานูเอลมาบอกเราว่า
‎"คุณต้องไม่เชื่อแน่ ‎ว่าผมกำลังเขียนเรื่องอะไรอยู่"
‎"มันต้องดังเป็นพลุแตกแน่"
‎เขาหน้าซีดและพูดว่า ‎"บีร์ฆิลิโอพวกเขาจะฆ่าผม"
‎ผมพูดว่า "มานูเอลทำไมพูดแบบนั้น"
‎"ก็ดูอะไรๆ ตอนนี้สิ พวกนั้นจะฆ่าผม"
‎ฟังนะ ถ้าผมถูกฆ่า
‎และผมสามารถฝากคำพูดอมตะสุดท้ายก่อนตายได้
‎ผมจะพูดว่า "ผมสมควรแล้ว"
‎(เม็กซิโกซิตี้ วันพุธที่ 30 พฤษภาคม 1984)
‎บ่ายวันนี้ที่เม็กซิโกซิตี้ ‎นักข่าวมานูเอล บูเอนเดียถูกฆาตกรรม
‎คนร้ายหลบหนีไป ตำรวจกำลังสืบสวน
‎(มานูเอล บูเอนเดีย)
‎มีพยานแค่สองคน
‎โรเฆลิโอ บาร์เรรา ผู้สอบบัญชี ‎ที่ทำงานใกล้กับที่เกิดเหตุ
‎พยานอีกคนคือฆวน มานูเอล เบาติสตา ‎เพื่อนร่วมงานของบูเอนเดีย
‎ฆวน มานูเอล เบาติสตา
‎- คุณทำงานกับบูเอนเดียเหรอ ‎- ครับ
‎- คุณทำอะไร ‎- ผมเป็นผู้ช่วยเขา
‎ผมทำงานในคลังข้อมูล
‎เย็นวันนั้นประมาณหกโมงครึ่ง
‎ผมทำงานอยู่ที่ศูนย์
‎ฆวน มานูเอลโทรมาบอกผมว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เรากำลังไปที่โรงจอดรถ
‎เขากำลังเดินไปที่รถ ‎ส่วนผมกำลังจะไปถ่ายสำเนา
‎เขาถามผมว่ากำลังจะไปไหน
‎ผมตอบไปและนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาพูด
‎นั่นเป็นตอนที่ผมได้ยินเสียงปืน
‎ผมหันกลับไปและเห็นเขานอนอยู่บนพื้น
‎- มีการยิงทั้งหมดกี่นัด ‎- เขาถูกยิงสี่นัด
‎คุณทราบไหมว่าหลังถูกยิงเขายังมีชีวิตอยู่
‎- หรือว่าตายทันที ‎- ผมเชื่อว่าเขาเสียชีวิตคาที่
‎ผมเห็นคนสองคนพยายามวิ่งหนี
‎พวกเขาวิ่งไปแล้วเลี้ยวซ้าย ‎ตรงหัวมุมถนนลิเวอร์พูล
‎ผมเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งพยายามช่วยเขา
‎ดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วยของเขา
‎เขาพยายามไล่ตามคนที่ยิงไป
‎ผมเห็นมือปืนคนหนึ่งและเขาพยายามจะยิงผม
‎แต่ผมหลบ
‎เขาชนกับคนตอนกำลังวิ่งหนี
‎ผมไล่ตามเขาไปแต่ก็คลาดกับเขา
‎ผมกลับมาดูบูเอนเดียแล้วก็โทรแจ้ง
‎เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจและร้อนใจมาก
‎เขาโทรหาผมทันที
‎ผมบอกให้เขาขึ้นมาและเอาเบอร์คนคนนึงให้ผม
‎ผมจะได้บอกให้เขามาที่เกิดเหตุ
‎- เขาเป็นเพื่อนของบูเอนเดีย ‎- ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยถูกเรียกตัว
‎ซอร์ริยาโทรหาผม
‎และเขาพูดในแบบของเขาว่า
‎"ท่านครับ ทราบไหมว่าบูเอนเดียถูกฆ่าตายแล้ว"
‎เขาพูดแบบนี้เป๊ะเลย
‎"ไม่รู้อันโตนิโอ เพิ่งรู้จากคุณนี่แหละ ‎ไม่งั้นผมจะรู้ได้ไง " ผมรู้อยู่แล้ว
‎เพราะผมไปถึงที่นั่นเร็วมาก
‎รถเมล์ที่หยุดที่นั่นจึงยังจอดอยู่ คนก็ยังอยู่
‎ผมรู้จักฆวน มานูเอล เบาติสตากับลุยส์ โซโต
‎ผมเริ่มถามคำถาม
‎คนขับรถเมล์
‎บอกว่าเขาเห็นคนสองคน
‎กับอีกคนเป็นผู้ชายผอมสูงที่เป็นคนยิง
‎ผมวิ่งมาจากถนนบาร์โซบิอา
‎ไปที่ถนนอินเซอร์เกนเตส
‎ตอนที่ผมเห็นเขา ‎สวมเสื้อโค้ตกันฝนนอนอยู่บนทางเท้า
‎ลองนึกดูสิ
‎ผมเป็นหนี้เขาทุกอย่าง
‎ทั้งในด้านพัฒนาการของผม ‎และการทำงานในฐานะนักข่าว
‎ผมอยู่ห่างออกไปห้าช่วงตึก ‎กำลังกินข้าวที่ร้านอาหาร
‎พอรู้ข่าวเราก็ทิ้งอาหารไว้เลย
‎แล้วก็เดินไปที่เกิดเหตุ
‎มีนักข่าวอยู่ที่นั่นแล้ว
‎เรารายงานข่าวเพราะเราเป็นสำนักข่าว
‎(มานูเอล บูเอนเดีย ถูกยิงที่หลังสี่นัด)
‎(มานูเอล บูเอนเดีย 1926-1984)
‎(ฆาตกรรม)
‎(ถูกฆ่าโดยมือปืนไม่ทราบชื่อสองคน)
‎เมื่อเช้า ฉันคิดว่าเป็นวันนี้นะ ‎ฉันไม่รู้ว่าตอนกี่โมง
‎ฉันคุยกับเขา
‎เขาสงบและคุยเล่นกับฉันเหมือนเคย
‎ฉันคิดว่าเขาจะกลับบ้านเร็ว
‎ฉันกลับต้องเป็นคนไปรับเขา
‎ฉันพูดได้เท่านี้ค่ะ
‎(มิกูเอล เด ลา มาดริด ‎ประธานาธิบดีเม็กซิโก 1982-1988)
‎เขายืนข้างเธอ ใกล้กับเธอมาก
‎ความจริงก็คือการทักทายนั้นมันย้อนแย้งมาก
‎เพราะเห็นๆ อยู่ว่ามานูเอลเป็นเหยื่อของอำนาจ
‎บางคนที่มาร่วมงานศพเคยถูกบูเอนเดียวิจารณ์
‎ซึ่งบางครั้งคำวิจารณ์นั้นก็เจ็บแสบมาก
‎ผมบอกตัวเองว่า
‎"พวกเขามาดูว่าเขาตายแล้วจริงๆ "
‎ผมขอประณามต่อเหตุที่เกิดขึ้น
‎ความรุนแรงไม่ทำให้ได้อะไร
‎(นักข่าวถูกฆาตกรรม)
‎(วงการข่าวเศร้าสลด)
‎ผมเจอเขาเมื่อเกือบ 40 ปีก่อนที่ถนนบูกาเรลี
‎ตอนนั้นเขาเป็นนักข่าวอาชญากรรม
‎จากนั้นเขาก็ทำข่าวเกี่ยวกับประธานาธิบดี
‎เราเดินทางไปทั่วโลกด้วยกัน
‎บ่อยครั้งที่เราต้องใช้ ‎เครื่องพิมพ์ดีดเครื่องเดียวกัน
‎เหตุการณ์นี้ส่งผลต่อวงการข่าวทั้งโลก
‎พวกนักข่าวโกรธจัด
‎แต่ก็กลัวมากด้วย
‎เราพูดว่า "คนอ่านงานเขามีเยอะมาก"
‎"ถ้าพวกนั้นฆ่าเขาได้แล้วพวกเราจะเหลือเหรอ"
‎ผมขออนุญาตจบตรงนี้
‎และขอส่งต่อให้ ‎พรีเซนเตอร์ของเรามานูเอล บูเอนเดีย
‎ผู้ชนะรางวัลนักข่าวแห่งชาติปี 1977 และ 1978
‎กับ "อะไรที่ต้องพูดก็พูดแล้ว"
‎พฤหัสบดีที่แล้ว…
‎ในคอลัมน์ของผมซึ่งตีพิมพ์ใน
‎หนังสือพิมพ์ราว 30 ฉบับ
‎เราต่างก็รู้ว่าซีไอเอเป็นหน่วยงาน ‎ที่ทำหน้าที่จารกรรมและบ่อนทำลาย
‎มันเป็นเเครื่องมือของ ‎ลัทธิจักรวรรดินิยมอเมริกาเหนือ
‎ที่คอยติดตามเราในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
‎เพื่อทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลง ดังนั้น…
‎ลองอ่านคอลัมน์ของผมพรุ่งนี้ดู
‎นี่คือ "อะไรที่ต้องพูดก็พูดแล้ว"
‎คุณมักจะได้ยินผู้อ่านของเขาถามว่า ‎"คุณอ่านคอลัมน์ของบูเอนเดียหรือยัง"
‎เขาไม่ได้พูดซ้ำหรือกุเรื่องขึ้นมา
‎เขาไม่ได้โกหก
‎สิ่งนี้ทำให้ข้อมูลที่เขาให้มีน้ำหนัก
‎(ไร้เบาะแส)
‎เขาเป็นคนที่หน้าตาบึ้งตึง
‎จะบอกว่าเขาดูเหมือนบอดี้การ์ดก็ได้
‎ถ้าคุณเห็นเขาคุณจะคิดว่าเขาทำงานให้ดีเอฟเอส
‎เขาพกปืนตลอดไม่ว่าจะเหน็บไว้ที่เข็มขัด
‎หรือมีครั้งนึงที่เขาเอาของ ‎ที่ดูเหมือนหนังสือเล่มหนา
‎ที่มีปืนอยู่ใต้ปกมาให้ผมดู
‎เขาไม่ค่อยยิ้ม
‎ไม่เคยทำตัวหรูหรา
‎เขามักจะระแวดระวังตลอดเวลา
‎ว่ามีใครอยู่แถวนั้นบ้าง ‎ถึงดูแล้วไม่น่าจะมีใครก็เถอะ
‎ครั้งแรกที่ฉันเห็นเขา
‎ฉันพูดว่า "ผู้ชายหน้าตาขี้โมโหคนนั้นเป็นใครน่ะ"
‎ฉันจำได้ว่าเขาตามสืบนักการเมืองเยอะมาก
‎เขามักจะเขียนข่าวเรื่องการทุจริต
‎เขารู้มากเพราะเขารู้จัก ‎สายสนกลในตำรวจเป็นอย่างดี
‎เขาเป็นคนร่าเริงถึงหน้าเขาจะดูขรึมๆ
‎เพราะใส่แว่นตาดำและมีหนวด
‎เขาดูไม่เป็นมิตร แต่เขาร่าเริงและนิสัยดีมาก
‎เป็นนักสนทนาชั้นยอด
‎เราคุยเรื่องไร้สาระกันสนุกสนานมาก
‎เขาเคยเผาผมในบางประเด็นด้วย
‎ยังไงซะเขาก็เป็นนักข่าวผมเลยปล่อยเขา
‎คุณไม่พอใจเหรอ
‎ผมบอกแล้วไงว่าผมพอใจ
‎ผมมีความสุขมากกับวิธี ‎ที่คุณบริหารหนังสือพิมพ์หลายปีนี้
‎ผมต้องยอมรับว่าคุณทำให้ยอดขายเพิ่มขึ้นถึง 80%
‎คุณทำให้หน้าข่าวสังคมโดดเด่นขึ้น
‎แล้วคุณก็ทำให้การ์ตูนที่ให้เด็กอ่านขำมาก
‎แต่แค่นั้นยังไม่พอ
‎คุณต้องยอมรับว่าหนังสือพิมพ์นี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน
‎- หมายความว่าไง ‎- เรียบง่าย
‎นักข่าวของเราได้ข่าว ‎จากแหล่งข่าวที่เป็นทางการ
‎เราได้คำแถลงการณ์ ‎ที่ก็ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์อื่นด้วย
‎มันจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
‎(ปี 1958 ถึง 1964)
‎มันเป็นเม็กซิโกที่ต่างจากเดิม บริบทเปลี่ยนไป
‎มันเป็นระบบปิด
‎คุณต้องเรียนรู้วิธีกรองข้อมูล
‎เพื่อจะได้ไม่เป็นการเซ็นเซอร์ตัวเอง
‎ตอนนั้นเรายังไม่มีการเซ็นเซอร์จริงจัง
‎แต่มีการเซ็นเซอร์ตัวเองเยอะมาก
‎เราไม่มีการเซ็นเซอร์เหมือนในประเทศอื่นๆ
‎ที่ทางการจะอ่านสิ่งต่างๆ ก่อนที่จะตีพิมพ์
‎แต่มีความเชื่อมโยง ‎ระหว่างสื่อกับอำนาจที่แข็งแกร่งมาก
‎และมีเงินก้อนโตเกี่ยวข้องอยู่ด้วย
‎มันเป็นการผสมผสานระหว่างการเซ็นเซอร์
‎กับการเป็นพันธมิตรทางกลยุทธ์ ‎ของหนังสือพิมพ์กับรัฐบาล
‎เป็นช่วงเวลาที่สื่อกับรัฐบาลใกล้ชิดกันมาก
‎ในบรรดาเครื่องมือทางการเมือง
‎ที่รัฐบาลเคยใช้ในอดีต
‎สิ่งที่ใช้กดดันสื่อในเม็กซิโก ‎ก็คือการควบคุมปริมาณกระดาษ
‎ในอดีตเราควบคุมสื่อผ่านปิ๊ปซ่า
‎ปิ๊ปซ่าผลิตกระดาษหนังสือพิมพ์
‎พวกเขาผูกขาดการผลิตกระดาษ ‎ที่ใช้ทำหนังสือพิมพ์
‎และรัฐบาลใช้มันเป็นเครื่องมือในการจัดการ
‎พวกบรรณาธิการและนักข่าวสื่อสิ่งพิมพ์
‎พวกเขาขายกระดาษให้หนังสือพิมพ์และนิตยสาร
‎ในราคาที่รัฐช่วยอุดหนุน ‎ในรูปแบบของใบแจ้งหนี้ที่ไม่เคยเรียกเก็บเงิน
‎ดังนั้นสื่อจะมีใบแจ้งหนี้ค้างสะสมอยู่
‎แล้วถ้าพวกเขาล้ำเส้น
‎ก็มีโอกาสที่รัฐบาลจะเรียกเก็บหนี้พวกนั้น
‎นี่ล่ะวิธีที่ใช้ควบคุมพวกสื่อ
‎วงการข่าวอยู่ในกำมือของรัฐบาล
‎นักเขียนบทความถูกประธานาธิบดีควบคุม
‎ผ่านทางเงิน
‎สิ่งของให้เปล่า บ้าน รถ ภาษีการค้า
‎นักเขียนและบรรณาธิการที่เป็นพันธมิตร
‎จะได้รับสิ่งที่เรียกว่า "ชาโยเต้"
‎ซึ่งเป็นซองที่ใส่ปึกเงินสด
‎ตามที่เพื่อนนักข่าวผมบอกนะ
‎ชาโยเต้คือผลไม้
‎ที่ไส้ตรงกลางหวานมาก
‎แต่ถ้าคุณสัมผัสมัน มันจะตำคุณ
‎หนังสือพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในเม็กซิโก ‎พูดตามหลักเศรษฐศาสตร์แล้ว
‎จึงมักจะสนับสนุนผู้สมัคร ‎จากพรรคพีอาร์ไอมากกว่า
‎เอกซ์เซลซิเออร์เป็นหนังสือพิมพ์ ‎ที่สำคัญที่สุดในมุมมองทางการเมือง
‎แต่ลา เปร็นซาเป็นหนังสือพิมพ์หัวสีที่เป็นที่นิยม
‎ที่ขายดีตลอด
‎ก่อนจะมาเป็นนักข่าว ‎บูเอนเดียเคยเข้าโรงเรียนสอนศาสนา
‎โรงเรียนที่เคร่งมากด้วย
‎ตอนที่เขาออกจากโรงเรียน ‎เนื่องจากเขาไม่อยากเป็นบาทหลวง
‎เขาเลยไปทำงานให้หนังสือพิมพ์ของพีเอเอ็น
‎ลา นาซิออน
‎เขาเป็นคาทอลิก
‎ที่ค่อนข้างเคร่ง
‎แต่เขาเป็นคนประเภทที่ค่อยๆ พัฒนา
‎วิธีคิดของเขา
‎ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ
‎แล้วระหว่างที่ทำงานให้พีเอเอ็นอยู่
‎เขาก็เกิดถูกใจกันกับลา เปร็นซา
‎บทความแรกของเขาค่อนข้างน่าอาย ‎แต่ผมจะเล่าให้ฟัง
‎เรื่องแรกของอาชีพบรรณาธิการของของมานูเอล
‎เป็นเรื่องเกี่ยวกับสวัสดิกะ
‎ที่พ่นไว้บนผนังโบสถ์ยิว
‎นั่นล่ะเรื่องเด่นของเขา
‎(ฮิตเลอร์ฟื้นคืนชีพ!)
‎มันเป็นหนังสือพิมพ์ที่เน้นเรื่องอาชญากรรม
‎มานูเอลพลิกโฉมหนังสือพิมพ์นี้ไปโดยสิ้นเชิง
‎เขาตัดความหวือหวาทิ้งไป
‎และทำให้มันเป็นหนังสือพิมพ์ที่ให้ข้อมูลเชิงพื้นฐาน
‎ที่แตะๆ เรื่องการเมือง
‎เขาบอกว่า "เมื่อผู้อ่านอ่านเรื่องที่คุณเขียน
‎พวกเขาควรได้อ่านด้วยความเพลิดเพลิน
‎โดยไม่รู้สึกอยากจะอ้วก"
‎พวกเราหลายคนชอบเรื่องอาชญากรรม
‎มันคือศิลปะแห่งความอดทน ศิลปะแห่งการล่า
‎มีเทคนิคหลายอย่างที่นักล่านำไปใช้ได้
‎หนึ่งในนั้นคือการออกตามหาเหยื่อ
‎อีกอย่างคือการพาตัวเอง ‎ไปอยู่ในจุดที่เหยื่อจะผ่านมา
‎ไม่เคลื่อนไหว นิ่งเหมือนรูปปั้น
‎สัตว์ตัวนั้นปรากฏขึ้นใกล้ๆ คุณ
‎ยืนอยู่หรือนั่งอยู่ นิ้วคุณแตะอยู่ที่ไกปืน
‎คุณมีเวลาแป๊บเดียวที่จะเล็งแล้วยิง
‎ผมคิดว่าในตัวพวกเราทุกคน ‎มีความเป็นตำรวจอยู่
‎เรามีบัตรผ่านของสื่อ
‎พวกเขามีตราตำรวจ
‎พวกเขาให้ตราตำรวจกับ ‎นักข่าวอาชญากรรมอย่างเราบางคน
‎ให้มาทำไมน่ะเหรอ
‎ก็ถ้ามีการฆาตกรรม ‎ผมก็แสดงตราแล้วบอกว่าผมเป็นเจ้าหน้าที่ได้
‎ถ้าผมบอกว่าผมเป็นนักข่าว ‎พวกเขาจะไม่ให้ผมเข้าไป
‎แต่พอเป็นเจ้าหน้าที่ ‎ผมก็สามารถเข้าไปและเก็บข้อมูลได้
‎เราถึงต้องการตรานั่น
‎แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเราเป็นตำรวจ
‎เม็กซิโกซิตี้กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว
‎ราวกับว่ากำลังพยายามฟื้นตัว ‎หลังผ่าน 80 ปีแห่งการชะงักงัน
‎มีการสร้างอาคารขนาดใหญ่ ‎ซึ่งจะทำให้เป็นเมืองที่ทันสมัย
‎หนึ่งในนั้นก็คือสำนักงานความมั่นคงกลาง
‎ในยุค 40
‎เพราะผลจากสงครามเย็น
‎ที่เม็กซิโกจึงมีการตั้ง ‎สำนักงานความมั่นคงกลาง
‎กับสำนักงานตรวจสอบ ‎ทางการเมืองและสังคมขึ้นมา
‎การทดสอบนี้ต้องใช้ความคล่องแคล่ว
‎สมาชิกคนหนึ่งของกลุ่ม ‎กระโดดข้ามเพื่อนร่วมชั้นแปดคน
‎ตามด้วยการตีลังกา
‎เพื่อให้เราได้เห็นความคล่องแคล่วของเขา
‎มิกูเอล อาเลมันตั้งสำนักงานความมั่นคงกลาง
‎ตามแบบเอฟบีไอ
‎เพราะอาเลมันสนใจศัตรูภายในประเทศ
‎เป็นการกระทำที่กล้าหาญ
‎นี่เป็นกองกำลังตำรวจที่ดีที่สุด ‎ของหน่วยสืบสวนของรัฐบาลกลาง
‎ถึงขนาดเป็นที่กล่าวขานว่า ‎นี่เป็นหนึ่งในกองกำลังตำรวจที่ดีที่สุดในโลก
‎ผู้บัญชาการดึงผมออกมา ‎และบอกว่า "ผมจะให้คนแก่คุณกลุ่มหนึ่ง"
‎"ผมอยากให้คุณฝึกให้พวกเขาขี่มอเตอร์ไซค์
‎เพราะผมอยากได้นักบิดไว้ขี่พาสายลับ
‎เราจะได้ไปได้ทุกที่"
‎ผมบอกว่า "มันยากนะครับ"
‎มันเป็นคำสั่งที่ยากมาก ผมบอกว่า ‎"เราลองทำแบบอื่นจะดีกว่าไหม"
‎"ผมจะคุยกับเพื่อนๆ ชาวมอเตอร์ไซค์ของผม"
‎"พวกเขาเป็นนักบิด ‎เป็นนักแข่งมอเตอร์ไซค์กันอยู่แล้ว"
‎"เราจ้างพวกเขาได้ และพวกเขาก็ช่วยเราได้"
‎กลุ่มชื่อดังจึงเกิดขึ้นมาด้วยประการฉะนี้
‎พวกเขาจะพูดว่า "พวกตัวต่อมาแล้ว" ‎เพราะเสียงเครื่องเราเป็นแบบนั้น
‎รถมอเตอร์ไซค์เพียบ ต่อท่อตรง
‎ลองนึกภาพดูสิ นักซิ่งตัวจริงเลยล่ะ
‎ได้เรียนรู้อะไรบ้างไหม
‎ฝึกซ้อม แล้วสักวันพวกคุณจะทำได้เหมือนคนพวกนี้
‎เกร็ดเล็กๆ ที่น่าสนใจ
‎ที่สหรัฐฯ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอถูกเรียกว่าจีเมน
‎เจ้าหน้าที่ความมั่นคงกลาง ‎เรียกตัวเองว่า "กิเมเนซ"
‎เพื่อเอาอย่างไอดอลที่สหรัฐฯ ของพวกเขา
‎พวกเขารวบรวมข้อมูลดิบเก่งมาก
‎แต่พวกเขาไม่ใช่นักวิเคราะห์
‎สำนักงานความมั่นคงกลางทำทุกอย่าง
‎หน่วยข่าวกรองต้องทำ ‎เพื่อให้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทุกคน
‎รวมถึง… พวกนักข่าวด้วย
‎เราต้องมีข้อมูลจะได้รู้ว่าใครเป็นใคร
‎แล้วเกิดอะไรขึ้น
‎เราเลยรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนักข่าว
‎(ปี 1971)
‎ผมคิดมาตลอดว่าสังคมกับสื่อมวลชน
‎มีพันธะต่อกันที่ตัดกันไม่ขาด
‎ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสื่อกับขั้วอำนาจ
‎สื่อกับการปฏิวัติ สื่อกับฝ่ายค้านแข็งแกร่งมาตลอด
‎สื่อเองก็ต้องมีความก้าวหน้า
‎นั่นคือวิธีคิดที่เป็นเอกลักษณ์ ‎ของลุยส์ เอเชเบร์เรีย
‎ตั้งแต่เขาลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดี
‎เขานำเสนอตัวเขาเอง ‎ในแบบที่ดูแล้วไม่น่าเชื่อถือ
‎ผมคิดว่าเขาเป็นคนชอบกดขี่โดยกำเนิด ‎เป็นคนที่ชั่วร้ายมาก
‎คนหนุ่มสาวที่ถูกชักจูงได้ง่าย!
‎เราจะต่อต้านพวกเขา ‎ไม่ว่าพวกเขาจะมาจากไหน
‎ไม่ว่าจะเป็นระบบราชการ
‎หรือบริษัท
‎หรือพวกสายลับที่เลวทรามต่ำช้า
‎ที่ต่างประเทศควบคุมอยู่
‎อัลฟอนโซ มาร์ติเนซ โดมิงเกซ
‎ได้รับแต่งตั้งให้เข้าทำงานในเทศบาล
‎โดยเอเชเบร์เรีย
‎เขาได้รับแต่งตั้งเป็น ‎นายกเทศมนตรีของเม็กซิโกซิตี้
‎อัลฟอนโซจึงมองหาคนที่มีใบอนุญาตนักข่าว
‎มาเป็นเจ้าหน้าที่การสื่อให้เขา
‎เขาคิดจะให้บูเอนเดีย
‎ทำงานด้านการสื่อสารให้กับเทศบาลเมือง
‎วันนั้นเป็นวันสมโภชพระคริสตวรกาย
‎และเป็นวันฉลองคนที่มีชื่อ ‎ตามนักบุญมานูเอล บูเอนเดีย
‎นักข่าวทุกคนในเมืองตัดสินใจ ‎จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำให้เขา
‎จู่ๆ บูเอนเดียก็บอกว่า "ผมต้องไปแล้ว"
‎"มีบางอย่างเกิดขึ้น และผมคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่"
‎อิสรภาพ! เม็กซิโก!
‎เอเชเบร์เรียมุ่งมั่นที่จะกันไม่ให้พวกนักศึกษา
‎มาประท้วงตามท้องถนนอีก
‎พวกเขาไม่ได้ลงสู่ท้องถนนมาตั้งแต่ปี 68 แล้ว
‎มีบางคนที่จำได้ว่าบูเอนเดีย
‎บังเอิญอยู่ผิดฝ่ายในการสังหารหมู่ ‎วันสมโภชพระคริสตวรกาย
‎แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้สนับสนุน ‎ข่าวฉบับทางการที่รัฐบาลปล่อยมาเช่นกัน
‎(ใครคือฮัลคอนส์)
‎(การร้องเรียนโดยช่างภาพและนักข่าว)
‎พวกทหารยศสูงสร้างและฝึก
‎พวกฮัลคอนส์ในญี่ปุ่น
‎ผมไม่รู้ว่าใครที่ผุดความคิดแสนจะบรรเจิดนี่
‎ที่จะใช้พวกเขาต่อต้านการประท้วงของเยาวชน
‎(เหตุการณ์ดังกล่าวคลี่คลายดังนี้)
‎(จุดที่เกิดเหตุ รถถังควบคุมการจลาจล)
‎(ขบวนผู้ประท้วง)
‎(ตำรวจปราบจลาจล)
‎(กลุ่มต่อต้าน)
‎(เราจะไม่ยอมให้มีการก่อความวุ่นวาย)
‎(ไม่มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบเข้าร่วมการปะทะ)
‎บูเอนเดียต้องจัดการข้อมูลในเรื่องนี้
‎ด้วยความเคารพต่อเจ้านายของเขา ‎และเพราะบทบาททางราชการของเขา
‎แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการจัดฉาก ‎ในแบบที่เอเชเบร์เรียถนัด
‎ที่เขามักจะพูดอย่างแต่ทำอย่าง
‎(ผู้ที่รับผิดชอบจะต้องถูกลงโทษ)
‎มานูเอล บูเอนเดียบอกผมว่า "ฟังนะ"
‎"จากที่ผมเห็นเรื่องนี้จบแล้ว"
‎"แต่ท่านประธานาธิบดี
‎ขอให้อัลฟอนโซนายของผมจัด ‎การชุมนุมครั้งใหญ่ที่โซคาโล
‎เพื่อสนับสนุนเขา ‎และทำให้เรื่องสงบหลังเหตุฮัลคอนส์"
‎ผู้คนล้นหลาม
‎เขาทำให้คนมาเต็มโซคาโล
‎เอเชเบร์เรียยิ้มหน้าบาน ‎อยู่ในพระราชวังแห่งชาติ
‎พองานนี้จบลง
‎เขาบอกว่า "อัลฟอนโซ
‎ขอบคุณคุณมากที่ช่วยจัดการชุมนุมนี่
‎และผมอยากขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย"
‎"ช่วยบอกภรรยาและลูกๆ ของคุณด้วย
‎ว่าต่อไปภายหน้าคุณจะทุ่มเทเวลาให้พวกเขา
‎เพราะคุณช่วยเหลือผมจนครบถ้วนแล้ว"
‎นั่นคือวิธีที่เขาไล่เขาออก
‎(จะไม่มีความล่าช้า ‎ในความก้าวหน้าของเม็กซิโก)
‎(ดูสิ)
‎หนังสือพิมพ์คืออำนาจรูปแบบหนึ่ง
‎มันเป็นของจริง คุณใช้อำนาจผ่านสื่อ
‎เรามีอิทธิพลต่อสังคม
‎เรามีอำนาจ
‎ผมก็เหมือนคนก่อนๆ ที่ถามตัวเองว่า
‎"ใครที่เป็นคนมอบอำนาจนั้นให้เรา"
‎"เราได้มาด้วยการใช้กำลังหรือ"
‎"เรารับสืบทอดมาหรือ
‎การเปลี่ยนแปลงในตัวมานูเอล บูเอนเดีย ‎หลังเป็นข้าราชการอยู่พักหนึ่ง
‎ตอนที่เป็นข้าราชการ…
‎ช่วงเวลานั้นถูกลบออกไปจนหมด คุณไม่พูดถึงมัน
‎และมันไม่สำคัญเพราะมานูเอลได้เปลี่ยนมารับบท
‎เป็นนักข่าวที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ‎ของระบบการเมืองเม็กซิโก
‎"การปนเปื้อนและทรราชย์"
‎เอกซ์เซลซิเออร์ ‎11 ตุลาคม 1979 โดยมานูเอล บูเอนเดีย
‎อ่าวอากาปุลโกปนเปื้อนไปด้วยของเสียจากมนุษย์
‎พอๆ กับที่รัฐบาลเกวร์เรโร ‎ปนเปื้อนไปด้วยทรราช
‎การวิเคราะห์ทางเคมีของตัวอย่างน้ำ
‎แสดงให้เห็นว่าสถานที่ตั้ง ‎แปดแห่งในอ่าวอากาปุลโก
‎มีน้ำที่ปนเปื้อนแบคทีเรียที่มักพบ
‎ในอุจจาระมนุษย์
‎ผลการวิเคราะห์ทางการเมือง ‎แสดงให้เห็นว่าอธิบดีกรมตำรวจ
‎มีความเชื่อมโยงกับอาชญากรชื่อดัง
‎จากรายงานข่าวสั้นๆ สองชิ้นนั้น
‎ทำให้นักเขียนบทความผู้นี้โดนถล่มด้วยคำดูถูก
‎การยั่วยุและคำขู่
‎(ปี 1981)
‎(การเดินทางสู่เม็กซิโก)
‎(ออกอากาศตอนที่หนึ่ง ท่านผู้ว่าการรัฐ)
‎เขาเล่าให้ผมฟังว่าเขาลำบากขนาดไหน
‎ตอนที่รูเบ็น ฟิเกวโรอาขู่จะเอาชีวิตเขา
‎มานูเอลบอกว่าตอนที่เขาจวนจะถึงบ้าน
‎เขาจะเปิดไฟสูง
‎แล้วเขาจะค่อยๆ ส่องบริเวณนั้น
‎เพื่อดูว่ามีใครซ่อนอยู่ที่นั่นไหม
‎เขาบอกว่าเขาต้องหัดเปิดประตูด้วยมือซ้าย
‎ขณะที่มือขวาถือปืน
‎รูเบ็น ฟิเกวโรอา ฟีเกวโรอาเป็นคนสำคัญ ‎ในวงการเมืองสีเทาๆ ของเม็กซิโก
‎เขาเป็นหนึ่งในคนพวกนั้น
‎พวกที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์
‎เพราะเรื่องราวแปลกๆ เกี่ยวกับเขา
‎ไม่ใช่เพราะการเป็นนักการเมือง
‎ตอนที่ใครถามคำถามที่ผมไม่ชอบ
‎ผม…
‎จะยิงเข้าตาคนนั้นโดยไม่โดนขนตาด้วยซ้ำ
‎ผมยังจำนิสัยที่เขาชอบเรียกประชุม
‎สั่งการและทำทุกอย่างจากสระว่ายน้ำ
‎ทั้งที่สวมชุดว่ายน้ำอยู่ได้แม่นเลย
‎ครับท่านประธานาธิบดี
‎โรงเรียนถล่มหรือครับ
‎ตายสามคนหรือครับ
‎เด็กๆ… เราเสียใจอย่างยิ่งครับ
‎สาเหตุคืออะไรครับ
‎ตึกเก่ามากหรือครับ ที่เมืองอะไรครับ
‎เตนันซิงโกในเขตเทศบาลตลัลชาปา
‎ช่วยจดไว้ด้วย
‎เขายังเคยพูดว่า "ผมอยากถูกฝัง…"
‎โดยมีเสื้อยกทรงปิดตา
‎กับกางเกงในวางไว้บนหัวใจผม
‎ตาอ้วนอัปลักษณ์นั่นน่ะเหรอ
‎ใช่เขาขู่บูเอนเดีย ผู้ว่าฯ คนนั้นเป็นคนอันตราย
‎บูเอนเดียกลัวเขา
‎ปืนนี่พร้อมใช้งาน
‎เขาเป็นคนกระหายเลือด
‎เขาเคยฆ่านักข่าวหลายคน
‎กับคนอื่นอีกนับไม่ถ้วนที่เกวร์เรโร
‎มานูเอล บูเอนเดียเขียนเรื่องนี้อย่างต่อเนื่อง
‎พวกเขาบอกว่าพวกเขากินคนที่อ่อนแอ
‎ผมอยากให้คนพูดถึงว่าผมแกร่งมากกว่าอ่อนแอ
‎ผมเคยกินมื้อเช้ากับเขาครั้งหนึ่งในงาน
‎เขาโม้กับผมว่า
‎"เราแทบไม่มีกองโจรอีกแล้ว ‎เราทำให้พวกเขากลายเป็นชาวประมง"
‎"และมันก็ไปได้สวย"
‎ผมถามว่า "เป็นไปได้ยังไงรูเบ็น"
‎"เราให้เพื่อนเราในกองทัพช่วยพาพวกเขา
‎ขึ้นเครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์ไปทิ้งลงในทะเล"
‎"บางคนก็ว่ายน้ำไม่เป็น" ก็แบบนั้นแหละ
‎จงจำคำพูดอันโด่งดังของเขาไว้
‎"ในเกวร์เรโรไม่มีนักโทษการเมืองหรือคนหาย"
‎"พวกเขาตายกันหมด"
‎แน่นอนว่าฟิเกวโรอาต้องไม่พอใจมาก
‎ที่มานูเอลเปิดโปงเรื่องทุจริตต่างๆ ‎ของรัฐบาลของเขา
‎และในเมื่อเขาเคยฆ่าคน
‎ในรัฐเกวร์เรโรมาแล้ว
‎การที่ผู้ว่าฯใจโหดขู่ ‎มานูเอล บูเอนเดียจึงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
‎คำขู่จากคุณรูเบ็นไม่ทำให้ผมกังวลแต่อย่างใด
‎แต่กลับห่อหุ้มผมไว้จนคล้ายเสื้อเกราะ
‎ที่ใช้ต้านการถูกรถชน การทะเลาะวิวาทในบาร์
‎หรือแม้แต่อาหารทะเลเน่าเสีย
‎มานูเอลมีสิ่งที่ผมอยากเรียกว่าอารมณ์ขันร้าย
‎คุณจะสังเกตเห็นวิธี…
‎ที่เขาตั้งคำถามต่างๆ
‎ให้มันมีพิษร้ายต่อคนที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด
‎เด็กหนุ่มพวกนั้นจะกลายเป็นอะไร
‎ตอนนี้พวกเขาคืออะไร
‎พวกเขาเป็นพวกโรคจิตที่ในอนาคต
‎จะถูกเพิ่มเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ‎อาชญากรรมของเม็กซิโก
‎(ปี 1978 ถึง 1984)
‎ผมเคยไปออฟฟิศเขาสองสามครั้ง
‎เขาเรียกมันว่าเอ็มไอเอ ‎หน่วยข่าวกรองเม็กซิกัน
‎เพื่อล้อเลียนซีไอเอ
‎ผมถามเขา
‎"มานูเอลคุณไปเอาข้อมูลมาจากไหน"
‎"จากเพื่อนๆ คุณ ‎ที่สำนักงานความมั่นคงกลางเหรอ"
‎"มาจากคณะทำงานของประธานาธิบดีเหรอ"
‎เขาบอกว่า "นี่นะฆอร์เฆ
‎มันมีอยู่ในข่าวทั้งนั้น"
‎"แต่ว่าคนอ่านกันไม่เป็น"
‎"คุณต้องอ่านหนังสือพิมพ์"
‎"คุณต้องอ่านข่าวกีฬา
‎หน้าข่าวสังคม
‎และโดยเฉพาะหน้าอาชญากรรม"
‎เขาจะตัดข่าวไว้
‎แล้วเอาใส่ถุงเล็กๆ
‎คลังข้อมูลเริ่มใหญ่ขึ้น
‎เริ่มจาก 20 แฟ้ม
‎จนมากเกือบ 4 000 แฟ้ม
‎ผมพูดว่า "จริงนะ!"
‎"ผู้ชายคนนี้กำลังค้นพบสิ่งต่างๆ
‎ที่เราเห็นกันอยู่ทุกวันแต่เราไม่รู้สึก"
‎นี่ล่ะสายตาของนักข่าวตัวจริง
‎เป็นที่ยอมรับกันว่าอาชีพที่เก่าแก่ ‎ที่สุดในโลกคือการค้าประเวณี
‎แต่ผมก็ยินดีที่จะโต้แย้ง ‎ว่าการจารกรรมก็เก่าแก่พอกัน
‎เป็นไปได้ว่าเอกสารอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ ‎ที่เก่าแก่ที่สุดในการจารกรรม
‎กับสายลับและบทบาทของพวกเขาในสังคม
‎ย้อนหลังไปไกลถึง 4,000 ปีก่อนคริสตกาล
‎มีอยู่ในบทที่สอง วรรคที่สามในหนังสือของโยชูวา
‎โยชูวาบุตรแห่งนันลักลอบส่ง ‎สายลับสองคนจากซิตติม
‎และบอกว่า "จงไปศึกษาดินแดนเยริโค"
‎พวกเขาไปที่บ้านของโสเภณีชื่อราฮับ
‎และอาศัยอยู่ที่นั่น
‎ตรงจุดนี้เราจะได้เห็นสองอาชีพ ‎ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
‎มาบรรจบกันในแผนการเดียวกัน
‎หกพันปีต่อมาอะไรๆ ก็ยังคล้ายๆ เดิม
‎หมอบลงกับพื้น
‎แนวคิดของสงครามเย็นในยุโรป
‎ขึ้นสู่จุดสูงสุดครั้งใหม่หรือเกิดคลื่นลูกที่สอง
‎ในอเมริกากลาง
‎สื่อในสหรัฐฯและอเมริกาเหนือ
‎คิดหรือสร้างความคิดนั้นขึ้นมา
‎ว่านิการากัวกำลังต่อสู้กับคอมมิวนิสต์
‎และอิทธิพลของโซเวียต ‎กับคิวบาที่ยังหลงเหลืออยู่ในทวีป
‎เพื่อนชาวอเมริกันของผม…
‎(โรนัลด์ เรแกน ‎ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา 1980-1988)
‎ผมขอเวลาเพื่อแจ้งทุกท่านถึงบางเรื่อง
‎ที่พวกท่านต้องตัดสินใจ
‎ผมเชื่อว่าเป็นความรับผิดชอบ ‎ของผมตามรัฐธรรมนูญ
‎ที่ต้องแจ้งเรื่องพวกนี้ให้ทุกท่านทราบ
‎เราจะไม่เริ่มก่อสงคราม ‎เราจะไม่มีวันเป็นฝ่ายรุกราน
‎"กลุ่มวายร้าย" เอล โซล เด เม็กซิโก
‎วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1978 ‎โดยมานูเอล บูเอนเดีย
‎เป็นหนังสือพิมพ์สหรัฐฯ ไม่ใช่ของสหภาพโซเวียต
‎ที่ให้หลักฐานเมื่อไม่นานนี้
‎ว่ารัฐบาลของเรแกน
‎เกี่ยวข้องโดยตรงกับการโจมตีนิการากัว
‎ซึ่งอาจเป็นการโหมโรงสู่การรุกรานในภายหลัง
‎ยุคของซานดินิสตาคือ ‎ยุคแห่งความหวาดกลัวโดยคอมมิวนิสต์
‎พวกเขาอยากเข้าสู่อำนาจและ ‎สถาปนาการปกครองแบบเผด็จการ
‎คนนับพันๆ คนลุกขึ้นสู้
‎โดยมีแซนดินิสตากลุ่มหนึ่ง ‎จับอาวุธมาต่อต้านพวกเขา
‎ซึ่งตอนนี้เรียกว่ากลุ่มคอนทราส์
‎พวกเขาเป็นนักสู้เพื่ออิสรภาพ
‎พวกเราชาวอเมริกันควรภูมิใจ
‎กับสิ่งที่เราพยายามทำในอเมริกากลาง
‎นี่ไม่ใช่แค่เพื่อผลประโยชน์ทางกลยุทธ์ของเรา
‎แต่คือความถูกต้องด้วย
‎เพราะเราไม่ต้องการมี ‎อาณานิคมคอมมิวนิสต์ที่เป็นภัย
‎อยู่ในอเมริกา ใต้ กลางหรือเหนือ
‎ขอบคุณ ขอพระเจ้าอวยพรทุกท่าน ‎และราตรีสวัสดิ์ครับ
‎ในช่วงเริ่มต้นสงคราม ‎การปะทะกันในเอลซัลวาดอร์
‎นาโช โรดริเกซ เตร์ราซาส์
‎เป็นนักข่าวต่างชาติคนแรก ‎ที่ถูกฆ่าในเอลซัลวาดอร์
‎(อิกนาซิโอ โรดริเกซเราจะสานต่องานของคุณ)
‎คืนนั้นฉันตกใจมาก ฉันโทรหามานูเอล บูเอนเดีย
‎บูเอนเดียให้คำแนะนำฉันว่าต้องทำยังไง
‎เราจัดการชุมนุมที่น่าประทับใจ
‎เราคุยกับสื่อเพื่อให้นักข่าวทุกคนอยู่ที่นั่น
‎ตอนที่ศพของนาโช โรดริเกซ เตร์ราซาส์มาถึง
‎นั่นเป็นการตระหนัก ‎ถึงความเป็นจริงครั้งแรกของฉัน
‎และของคนอื่นๆ ด้วย
‎นักข่าวเม็กซิกันทุกคนตกใจ
‎กับการฆาตกรรมเพื่อนร่วมงานของเรา ‎อิกนาซิโอ โรดริเกซ เตร์ราซาส์
‎เขาตายอย่างที่เขาเลือกไว้
‎ตายในหน้าที่
‎เขาตายในอ้อมแขนของนักข่าวอีกสองคน
‎ที่ทั้งตกใจและเดือดดาลอย่างมาก
‎ตราบใดที่ยังมีนักข่าวที่ซื่อสัตย์ในเม็กซิโก ‎ชื่อของเขาจะเป็นที่ยกย่องตลอดไป
‎จงสัญญาในสิ่งที่เราต้องสัญญา
‎จงเสี่ยงในสิ่งที่เราต้องเสี่ยง
‎เพื่อจะเป็นเพื่อนร่วมอาชีพ ‎ที่คู่ควรกับชายหนุ่มวัย 28 ผู้นี้
‎ที่ทำกระตนเป็นตัวอย่างแก่เรา
‎เมื่อไหร่ที่มีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น
‎วันต่อมานักเขียนบทความคนอื่นๆ
‎ก็จะเขียนถึงเรื่องนั้นและวิเคราะห์
‎จากนั้นคุณก็อ่านเครือข่ายส่วนบุคคล ‎แต่มันจะพูดถึงเรื่องอื่น
‎หลายวันจะผ่านไป มานูเอลจะเขียนเรื่องอื่นๆ
‎จนกระทั่งจู่ๆ มันก็มา
‎"ระเบิดจากฝ่ายขวา"
‎เอล ยูนิเวอร์แซล 2 กุมภาพันธ์ 1978
‎วิธีที่ใช้ในการวางระเบิดในรถของทูตคิวบา
‎เป็นของชาวอเมริกาเหนือร้อยเปอร์เซ็นต์
‎ไม่มีการที่ไม่ได้ตระเตรียม ‎ไม่มีการเปิดช่องให้ผิดพลาด
‎นี่ไม่ใช่เกม
‎ระเบิดคือการส่งสาส์น
‎สาส์นไม่ได้พูดเหมือนกันทุกครั้ง
‎และไม่ได้ส่งมาจากคนคนเดียว
‎กัวดาลาฆารามีองค์กรฟาสซิสต์
‎ที่เก่าแก่และรุนแรง ‎และมีสมาชิกมากที่สุดอยู่องค์กรหนึ่ง
‎พวกเตโกสเป็นพวกขวาจัด
‎บางคนมีประเพณีแบบเยอรมัน
‎พวกเขามาจากภูมิหลังที่ ‎แทบจะเรียกได้ว่าสนับสนุนนาซี
‎(ฟาสซิสต์หรือ)
‎ลัทธิฟาสซิสต์ของเราไม่มีหน้า
‎มันเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
‎เหมือนพระอาทิตย์ตกหรือพายุฝุ่น
‎มานูเอลตีพิมพ์บทความที่ดุเดือด
‎ต่อต้านมหาวิทยาลัยกัวดาลาฆารา
‎เพราะพวกเขาเป็นองค์กรขวาจัด
‎พวกเขาอันตราย เข่นฆ่า…
‎มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ ‎มหาวิทยาลัยเอกชนกัวดาลาฆารา
‎ที่นั่นควบคุมนักเรียนและอาจารย์ส่วนใหญ่
‎และมีนกฮูกเป็นสัญลักษณ์
‎เพราะมันเฝ้าดูและแฝงตัวอยู่ในความมืด
‎ในปี 67 หรือ 66 ผมก็จำไม่ค่อยได้
‎เริ่มมีการเฝ้าดูมานูเอล บูเอนเดีย
‎(ตำรวจศาล)
‎พวกเขาสั่งให้ผมเฝ้าดูเขา
‎- ใครสั่ง ‎- หัวหน้าพวกเตโกส
‎ผมอยู่ด้วยตอนที่พวกนั้นสั่ง ‎ว่าเมื่อไหร่ที่สบโอกาสให้ฆ่าเขาซะ
‎เขาก่อปัญหาให้คนพวกนั้น
‎(สายลับอเมริกันที่ขว้างระเบิดมือ ‎ไม่ได้ลงมือคนเดียว)
‎เขาเป็นผู้สังเกตการณ์ที่ตาไว
‎ต่อข้อมูลที่เคยมีการตีพิมพ์ไว้
‎เขาอาจจะเจอบทความหนึ่ง ‎ในกรอบหนึ่งของหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ
‎การขนอาวุธที่ตรวจพบที่ชายแดน
‎และไม่กี่วันต่อมาจู่ๆ เขาก็พบสิ่งอื่น
‎ที่ดูเหมือนจะเป็นชิ้นส่วนของปริศนาเดียวกันนั้น
‎บทความของเขาส่วนใหญ่ ‎ปะติดปะต่อขึ้นมาด้วยวิธีนี้
‎มานูเอล บูเอนเดียมีขาประจำอยู่สองสามคน
‎ซึ่งแกร์ฮาร์ด เมอร์ตินส์เป็นหนึ่งในนั้น
‎หนึ่งในผู้ค้าอาวุธระหว่างประเทศคนสำคัญ
‎อดีตสมาชิกเอสเอสนาซี
‎มาตั้งสำนักงานในเม็กซิโก
‎และจากที่เขาพูดเอง
‎เขาดำเนินการซื้อขายในอเมริกากลางจากที่นี่
‎เพื่อต่อสู้กับคอมมิวนิสต์
‎เขาเป็นหนึ่งในผู้จัดหาของให้พวกนั้น
‎และเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิด ‎กับกองกำลังติดอาวุธ
‎(พวกเขาจะจัดแบบเยอรมันให้บูเอนเดีย)
‎(เมอร์ตินส์ ผู้ต้องสงสัยหลัก)
‎ในยุค 80 เม็กซิโกเป็น ‎เมืองหลวงแห่งการจารกรรมของโลก
‎ทุกคนอยู่ที่นี่หมด
‎โซเวียต เยอรมนีตะวันออก คิวบา
‎ขอดูซิ…
‎วันนี้ผม… บ่ายนี้…
‎ครับ
‎ผมจะไปคุยกับคนนิการากัวกลุ่มหนึ่ง
‎ต่อจากนั้นก็จะกินมื้อค่ำ
‎ก็แปลว่า…
‎ผมน่าจะว่างตอนหกโมงครึ่ง
‎ครับ
‎งั้นคุณก็จะยุ่งตอน…
‎- ห้าโมง ‎- ห้าโมงเหรอ
‎ใช่แล้วอีกทีก็ตอนสองทุ่มครึ่ง
‎มันเป็นแหล่งการจารกรรม ‎ที่เม็กซิโกไม่ได้เข้าร่วม
‎แต่น่าอายที่เม็กซิโกเข้าไปเอี่ยวด้วยอย่างหนึ่ง
‎ก็คือการดักฟังโทรศัพท์
‎ตามรายชื่อที่ซีไอเอให้มา
‎เราทำงานสกปรกให้ซีไอเอ
‎- ที่อยู่ของคุณคืออะไรครับ ‎- เลขที่ 48 ถนนนาโปเลส
‎- นาโปเลส ‎- สี่สิบแปด
‎- ใช่
‎- ชั้นไหนครับ ‎- ชั้นสอง
‎- ระหว่างถนนลอนเดรสกับลิเวอร์พูล
‎พวกเขาใช้เครื่องอัดเสียงที่ปกติจะปิดอยู่
‎แต่พอมีใครรับโทรศัพท์ปุ๊บ
‎เครื่องก็จะเปิดและเริ่มบันทึก
‎พอพวกเขาวางสาย ‎เครื่องอัดเสียงก็จะหยุด
‎จากนั้นนักพิมพ์ดีดที่เก่งมากๆ
‎ก็จะพิมพ์บทสนทนาออกมา
‎ลอว์เรนซ์ สเติร์นฟิลด์อายุ 52 ปี
‎เป็นหัวหน้าซีไอเอในเม็กซิโกคนปัจจุบัน
‎ตัวตนแฝงของเขาคือผู้ช่วยทูต
‎ให้กลุ่มเจ้าหน้าที่ทางการทูต
‎ซึ่งรัฐบาลสหรัฐฯยืนยัน ‎อย่างเป็นทางการแล้วว่าอยู่ที่นี่เมื่อปี 1977
‎การแย้มพรายใดๆ ที่เปิดเผย ‎ตัวตนของเจ้าหน้าที่ซีไอเอ
‎จะทำให้พวกเขาอยู่ในจุดที่เสี่ยง ‎ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหน
‎พวกเขาไม่เพียงแต่คิดว่าตัวเองตกอยู่ในอันตราย
‎แต่ยังถือว่าความมั่นคงของสหรัฐฯ ‎ก็ตกอยู่ในอันตรายด้วย
‎ดังนั้นสำหรับนักข่าวเม็กซิกัน
‎การได้รู้ตัวตนของสายลับ ‎กับเจ้าหน้าที่ซีไอเอในเม็กซิโก
‎ไม่ใช่แค่ชัยชนะครั้งใหญ่ของนักข่าว
‎แต่มันหมายความว่า ‎มานูเอล บูเอนเดียมีเส้นสายที่ดีด้วย
‎สจ๊วต เบอร์ตันอายุ 52 ปี
‎นักเทศน์ที่สอบไม่ผ่าน
‎เป็นหัวหน้าซีไอเอในเม็กซิโกคนปัจจุบัน
‎สำนักงานของเขาตั้งอยู่ที่ ‎เลขที่ 48 ถนนรีโอ เด ลา พลาตา
‎และถ้าคุณอยากถามอะไรเกี่ยวกับซีไอเอ
‎คุณโทรหาเขาได้ที่เบอร์ 633-59-80
‎ดร.ฟิลลิป อาเลอร์, เจมส์ แอนเดอร์สัน
‎โรเบิร์ต บรูซ, กิลเบิร์ต แครีย์ ‎วิลเลียม คาร์สัน, แฮร์รี่ แชนด์เลอร์…
‎ทุกประเทศทุกรัฐบาลมีสายลับ
‎กับมีหน่วยข่าวกรองของตัวเอง ‎เพื่อรวบรวมข้อมูล
‎เรื่องข้อมูลก็เป็นเรื่องหนึ่ง ‎แต่การจารกรรมเป็นอีกเรื่อง
‎ส่วนการบ่อนทำลายยิ่งแย่หนักกว่าอีก
‎"งานสกปรก" อย่างที่คนอเมริกันพูดกัน
‎"งานสกปรก"
‎ซีไอเอฆ่าคนที่นี่
‎ตอนที่บทความออกมาและเรามาคุยกัน
‎เรากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‎เพราะเรารู้ว่าซีไอเอทำอะไร ‎ในละตินอเมริกาและทั่วโลก
‎พวกเขาวางระเบิด
‎หรือไม่คุณจะเจอรถมาชน ‎และมันจะดูเหมือนอุบัติเหตุ
‎มานูเอลกล้าหาญมากที่ตีพิมพ์เรื่องพวกนั้น
‎ผมรู้เรื่องเตโกส
‎รู้เรื่องการค้าปืนของคุณเมอร์ตินส์
‎ผมรู้เรื่องศัตรูของเขาหลายคน ‎ที่คาดว่าเป็นผู้ต้องสงสัย
‎ในคดีบูเอนเดีย
‎พวกเขาไม่เคยรู้
‎ตามความเห็นผม ‎นี่เป็นอาชญากรรมที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ
‎เมื่อไหร่ที่นักข่าวที่ทำข่าวพวกนี้ล้ำเส้น
‎แล้วทำให้ตัวเองต้องเสี่ยงน่ะหรือ
‎มันอยู่ที่รายละเอียด
‎คนที่ตีพิมพ์ข้อมูลละเอียดยิบ…
‎ก็คือมานูเอล บูเอนเดีย
‎ผมคิดว่าการตอบโต้ ‎และความเสี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของงาน
‎อย่างที่ผมเคยบอกหลายครั้งแล้ว
‎"ไม่เข้าถ้ำเสือก็ไม่ได้ลูกเสือ"
‎โปรแกรมพิเศษเกี่ยวกับสุริยุปราคารูปวงแหวน
‎เมื่อ 30 พฤษภาคม 1984 เวลา 9:00 น.
‎นี่เป็นการผลิตรายการวิทยุ
‎โดยมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งชาติเม็กซิโก
‎ทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อสุริยุปราคาวงแหวน
‎(สุริยคราสเห็นได้ชั่วขณะ)
‎เช้าวันนี้มีปรากฏการณ์ ‎สุริยุปราคารูปวงแหวนเหนือเม็กซิโก
‎นักวิทยาศาสตร์จากทั่วประเทศ
‎มารวมตัวกันในเวลา ‎9 นาฬิกา 29 นาที 47 วินาที
‎ซึ่งเป็นตอนที่สุริยคราสเกิดเต็มดวงที่สุด
‎เขาถูกฆ่าเมื่อบ่ายนี้ ถูกยิงกลางหลังห้านัด
‎หนึ่งในนั้นทะลุหัวใจ
‎วันนี้เอ็กเซลซิเออร์รายงานว่า ‎บูเอนเดียมักจะพกปืน
‎และเคยพูดว่า "ถ้าพวกนั้นจะฆ่าผม ‎ต้องฆ่าจากข้างหลัง
‎เพราะถ้าโจมตีใส่ซึ่งๆ หน้า ‎ผมจะเอาพวกมันบางคนไปด้วย"
‎พวกเขาเลยโทรหาซอร์ริยา ‎"พวกนั้นเพิ่งฆ่าบูเอนเดีย"
‎พวกเขาวิทยุหาผม
‎"เอฟเจ็ดแอลหนึ่งติดต่อไปเดี๋ยวนี้ ‎พาพวกตัวต่อไปตามที่อยู่นี้"
‎"มีการฆาตกรรม"
‎ผมก็พูดไปว่า "เราจะไปดูการฆาตกรรมทำไม"
‎"คำสั่งก็คือคำสั่ง ไปกันเถอะ "
‎เจ้าหน้าที่มาถึงอย่างรวดเร็ว ‎จากนั้นไม่นานซอร์ริยาก็มาถึง
‎แต่พวกเขามากันเร็วมาก
‎และเริ่มคุยกับฆวน มานูเอล เบาติสตา
‎- คุณชื่ออะไร ‎- ฆวน มานูเอล เบาติสตา
‎- คุณทำงานกับบูเอนเดียหรือ ‎- ครับ
‎ผมอยู่ข้างใน
‎ผมได้ยินฆวน มานูเอล เบาติสตา ‎บอกรูปพรรณแก่พวกเขา
‎"เขาสูงสัก 180 เซนติเมตร"
‎"ผิวเข้ม มีหนวดบางๆ "
‎"ตัดผมทรงทหาร"
‎"ตัวล่ำ เป็นคนแถบชายฝั่ง"
‎สำนักงานความมั่นคงกลาง ‎เอาแฟ้มจากคลังข้อมูลไป
‎ผมไม่รู้ว่าเอาไปกี่แฟ้ม แต่ผมเห็นพวกเขาเอาไป
‎ลุยส์ โซโตโมโหมากพูดว่า ‎"พวกเขาจะเอาแฟ้มไป"
‎(นักข่าวถูกฆ่า)
‎รัฐบาลกลางก็คือรัฐบาลกลาง
‎เราได้รับคำสั่งและเราก็เอาจริงกว่า
‎พวกรัฐบาลกลางได้รับความเคารพมากกว่า
‎เรารวบรวมหลักฐานทั้งหมดและคุยกับพยาน
‎ตอนเกิดเหตุฆาตกรรม
‎สำนักงานความมั่นคงกลางเป็นสิ่งแรกที่ผมนึกถึง
‎(การฆ่าบูเอนเดียไม่เกี่ยวกับการเมือง)
‎อาชญากรรมจากความเสน่หา ‎เป็นเหตุที่พบเป็นประจำในงานของตำรวจ
‎แต่ไม่มีใครเชื่อว่าคนรัก
‎จะดึงเสื้อคลุมกันฝน
‎แล้วยิงเขาที่หลัง
‎นั่นมันที่มืออาชีพเขาทำกัน
‎(นัดที่สอง)
‎(นัดที่สามและสี่)
‎คดีนี้ไม่มีข้อเท็จจริงหรือรูปแบบ ‎ของอาชญากรรมใดเลย
‎ที่ตรงกับอาชญากรรมจากความเสน่หา
‎เราในฐานะสหภาพฯโดดเข้ามาจัดการ
‎เราจัดการชุมนุมในวันรุ่งขึ้น
‎ซึ่งมีผู้เข้าร่วมจำนวนมาก
‎สหภาพฯส่งเสียงให้คนต้องฟัง
‎(มูลนิธิมานูเอล บูเอนเดีย)
‎เราจัดการเดินขบวนสั้นๆ ที่กระทรวงมหาดไทย
‎เพื่อขอคุยกับคุณมานูเอล บาร์ตเลตต์
‎พวกคุณปิดทำไม
‎- นี่เป็นสถานที่ราชการ ‎- ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปิด
‎ความยุติธรรม!
‎รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย
‎มานูเอล บาร์ตเลตต์
‎บอกเขาว่าสหภาพนักข่าวมาแล้ว
‎รัฐมนตรีมหาดไทย
‎"รัฐมนตรีไม่อยู่ เขายุ่งมาก"
‎"เราจะรอ"
‎สองวินาทีต่อมาเกิดปาฏิหาริย์อะไรก็ไม่รู้
‎มานูเอล บาร์ตเลตต์ปรากฏตัวออกมาพบเรา
‎เราบอกเขาว่าเราโกรธ
‎เพราะการสืบสวนไม่มีข้อสรุป
‎เขาบอกเราว่า "ผมจะเข้าไปดูเอง"
‎อนาคตของเม็กซิโกตกอยู่ในอันตราย
‎และชาวเม็กซิกันต้องการสิ่งนี้
‎ประชาธิปไตยที่แท้จริง
‎ความซื่อสัตย์และความสุจริต
‎มานูเอล บาร์ตเลตต์ ดิแอซ ‎เป็นสัตว์การเมืองที่น่าประทับใจ
‎มานูเอล บาร์ตเลตต์ ดิแอซ ‎เป็นมาแล้วทุกอย่างยกเว้นประธานาธิบดี
‎มานูเอล บาร์ตเลตต์ ‎เป็นนักการเมืองเม็กซิกันประเภทที่
‎มาจากพีอาร์ไอเก่าที่ความคิดของรัฐ
‎ต่างจากที่เรามีอยู่ในตอนนี้
‎และนั่นล่ะคือตัวตนของเขา
‎(รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย 1982-1988)
‎(รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ 1988-1992)
‎(ผู้ว่าการรัฐปูเอบลา 1993-1999)
‎(วุฒิสมาชิกพรรคแรงงาน 2012-2018)
‎เด ลา มาดริดดูจะกังวลมาก
‎ในการทำให้ประเทศอยู่รอดให้ได้
‎ส่วนมานูเอล บาร์ตเลตต์ดูจะ ‎กังวลมากเรื่องอยากจะเป็นประธานาธิบดี
‎มานูเอล บาร์ตเลตต์เสนอให้ประธานาธิบดี
‎ให้ซอร์ริยารับช่วงการสืบสวนได้ยังไง
‎ถ้าปล่อยให้เป็นหน้าที่ทางการ ‎การสืบสวนคงไร้ประโยชน์
‎โรเฆลิโอ เฮอร์นันเดซมีบทบาทสำคัญ
‎ทั้งที่เขาไม่เคยเจอกับมานูเอล บูเอนเดีย
‎เพราะเขาเป็นคนที่
‎สนับสนุนความยุติธรรมที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
‎เราเพ่งเล็งที่เพื่อนและศัตรู ‎ของบูเอนเดียเป็นกลุ่มแรก
‎มีคนหนึ่งโดดเด่นออกมา ‎เพื่อนที่แสนดีของเขาซอร์ริยา
‎ซอร์ริยาเป็นเพื่อนรักของมานูเอล บูเอนเดีย
‎พวกเขาถึงขนาดไปยิงปืนด้วยกันที่ค่ายทหารหนึ่ง
‎ผมไม่มีอะไรจะติเกี่ยวกับซอร์ริยา
‎ต่อหน้าสำนักงานความมั่นคงฯ
‎เขาเป็นคนทะเยอทะยาน ขาดศีลธรรม
‎ไม่ซื่อสัตย์ ขี้โกง ไม่น่าคบ เอาแน่เอานอนไม่ได้
‎แต่มันก็แค่นั้น
‎แต่เขาบ้าไปเลยที่สำนักงานความมั่นคงกลาง
‎เขาเคยบอกผมและผมขอยกมาพูดอีกครั้งว่า
‎"ผมจะทำให้มานูเอลได้เป็นประธานาธิบดี"
‎"จากนั้นก็แบบ…"
‎สำนักงานความมั่นคงกลางมีบทบาทสำคัญ
‎ด้วยการละเมิดกฎหมาย ‎และเข้าแทรกแซงการสืบสวน
‎มันมีสัญญาณ
‎ที่บ่งบอกว่าพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้อง
‎พวกเขาไม่มีเหตุผล ‎ที่จะต้องเอาแฟ้มไปจากคลังข้อมูล
‎ครั้งหนึ่งซอร์ริยาเคยพูดเป็นการส่วนตัวว่า
‎"บาร์ตเลตต์สั่งให้เราเอาแฟ้มไป"
‎แม้แต่ตอนนั้นนักข่าวบางคน ‎ก็กล่าวหาบาร์ตเลตต์ตรงๆ
‎เขารู้สึกว่าไม่เข้าพวก และนั่นเป็นตัวจุดประกาย
‎นั่นคือตอนที่พวกเขาเริ่มสืบเรื่องซอร์ริยานะผมว่า
‎และทุกอย่างที่ดีเอฟเอสทำก็เริ่มถูกเปิดเผย
‎บรรดาหัวหน้าหน่วยสำนักงานความมั่นคงกลาง ‎คือพ่อค้ายาตัวเอ้ของประเทศ
‎ไม่มีความแตกต่างระหว่าง ‎ผู้ค้ายากับองค์กรอาชญากรรม
‎กับสำนักงานความมั่นคงกลาง
‎เส้นสายที่รู้จักกันดี
‎ก็คือความคุ้มครองที่มีให้กับแก๊งกัวดาลาฆารา
‎หัวหน้าแก๊งคือ ‎มิกูเอล อันเฆล เฟลิกซ์ กายาร์โด
‎มีเอร์เนสโต ฟอนเซกา ‎หรือที่รู้จักกันในชื่อดอน เนโต้
‎กับราฟาเอล กาโร กวินเตโรเป็นสมาชิก
‎พวกนี้คือเส้นสายที่มานูเอล บูเอนเดียติดตามอยู่
‎อะไรที่ถูกเอาไปจากคลังข้อมูลของบูเอนเดีย
‎ทุกอย่างที่เขารวบรวมไว้ ‎เกี่ยวกับการค้ายาเสพติด
‎นี่คือเกร็ดที่น่าสนใจมาก
‎โฆเซ อันโตนิโอ ซอร์ริยาบอกกับรัฐมนตรีว่า
‎"ไม่ต้องจัดสรรงบประมาณให้เรา"
‎ทำไมเหรอ ก็เพราะเขามี ‎เครือข่ายการทุจริตระดับชาติ
‎ที่ทำเงินให้เป็นพันล้านแล้วน่ะสิ
‎มานูเอลพาผมไปกินมื้อเที่ยงและพูดเสียงเข้มว่า
‎"สำนักงานความมั่นคงกลาง ‎เกี่ยวข้องกับการค้ายา"
‎"มานูเอลในฐานะนักข่าวคุณอาจคิดแบบนั้นได้
‎แต่นี่เป็นการกล่าวหาที่ร้ายแรงมากนะ"
‎"คุณไม่รู้แต่ที่จริงคุณรู้ คุณรู้"
‎นั่นเป็นการสัมภาษณ์ผมครั้งสุดท้ายกับเขา
‎สามหรือสี่วันก่อนที่พวกนั้นจะฆ่าเขา
‎บูเอนเดียผิดเหรอที่เชื่อใจซอร์ริยา
‎ส่วนตัวผมผมว่าใช่
‎เขาเป็นเพื่อนกับคนที่เขารู้ ‎ว่ากำลังปกป้องอาชญากรไม่ได้
‎นั่นคือถ้าเขารู้นะ
‎(ปี 1985 ปี 1986)
‎เป็นเวลาหลายเดือนหรืออาจเป็นปี
‎ที่พวกเขาซุกซ่อนแฟ้มคดีไว้
‎คดีไม่ไปถึงไหนเลย
‎พวกเขาทำทุกอย่างหายหมด
‎พวกเขาทำเสื้อผ้าเขาหายไป ทำไมล่ะ
‎เป็นไปได้ยังไงที่หลักฐานทุกอย่าง ‎จะหายไปหมดในการสืบสวนที่ใหญ่ระดับนี้
‎ฆาตกรที่ฆ่าสามีฉันจะลอยนวลไปได้หรือไง
‎ผมเห็นว่าอะไรๆ กำลังคืบหน้าไป
‎และผมคิดว่า "กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ล่ะ"
‎แล้วซอร์ริยาก็โผล่มาที่ห้องทำงานผมแล้วพูดว่า
‎"ผมมาลา"
‎"คุณจะไปไหน"
‎"ท่านรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ผมเป็นตัวแทนที่บ้านเกิด
‎แล้วผมจะได้เป็นผู้ว่าฯ"
‎ณ จุดนั้นมีการสืบสวนคดีบูเอนเดียอย่างน้อยสี่คณะ
‎ที่เป็นทางการสามคณะกับนักข่าวอีกคณะ
‎และทุกคณะก็ชี้ไปที่ซอร์ริยา
‎ถึงเขาจะปฏิเสธ ‎แต่เพราะเหตุนั้นแหละบาร์ตเลตต์…
‎ถึงได้ส่งเขาไปที่อิดัลโก
‎และบอกให้เขาออกจากประเทศไปซะ
‎อันโตนิโอ ซอร์ริยา เปเรซจึงไปสเปน
‎(การสืบสวนคดีบูเอนเดีย ช่วยด้วย!)
‎(ปี 1989)
‎เราจะไม่ปิดการสืบสวนที่กำลังดำเนินอยู่
‎โดยเฉพาะคดีนี้
‎คดีฆาตกรรมมานูเอล บูเอนเดียนักข่าวชื่อดัง
‎ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน
‎เราจะเพิ่มความพยายาม
‎สัปดาห์นี้อัยการสูงสุดของเม็กซิโกซิตี้
‎และอัยการพิเศษที่ได้รับแต่งตั้งให้ทำคดีนี้
‎จะนำเสนอภาพรวมของการสืบสวนต่อสาธารณชน
‎เมื่อวานนี้มีการเปิดเผยผลการสืบสวน
‎คดีฆาตกรรมมานูเอล บูเอนเดียออกมาแล้ว
‎เราจึงได้มาคุยกับ ‎คุณอิกนาซิโอ โมราเลส เลชูกา
‎ซึ่งเป็นอัยการสูงสุดของเม็กซิโกซิตี้
‎เมื่อสำนักงานอัยการพิเศษเริ่มทำงาน
‎ภายใต้การกำกับของ ‎มิกูเอล อันเฆล การ์เซีย โดมิงเกซ
‎พวกเขารวบรวมสมมติฐาน 298 ข้อ
‎โดยอิงจากบทความในหนังสือพิมพ์ ‎ของมานูเอล บูเอนเดีย
‎กับอีก 24 ข้อที่อิงจาก ‎ความสัมพันธ์ส่วนตัวและครอบครัว
‎จากสมมติฐานเหล่านี้ได้มีการรวบรวมเบาะแส
‎โดยใช้วิธีการ ระบบและโครงสร้าง
‎ที่พัฒนาขึ้นโดยสำนักงานอัยการพิเศษ
‎มันพอจะพูดหรือเป็นไปได้ไหม
‎ที่จะไขคดีนี้ให้ได้ก่อนครบวาระหกปี
‎ผมคงจะพูดได้แค่… หวังว่าครับ
‎ทำไมคุณถึงมาให้ปากคำตอนนี้
‎เพราะก่อนหน้านี้ผมไม่เคยถูกเรียกตัว
‎คุณให้การอะไรเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมครับ
‎เรามาที่นี่เพื่อให้ข้อมูลสำหรับการสืบสวน
‎ไปถามที่สำนักงานดูเอง
‎สี่ปีที่ผ่านมาคุณอยู่ที่ไหน
‎ผมไป… หลายที่
‎ที่ไหนครับ
‎(วันอังคาร 13 มิถุนายน 1989)
‎ผมได้รับโทรศัพท์ยืนยันตำแหน่งของเขา
‎ผมได้ยินเสียงปืนดังอยู่
‎ผมเลยบอกว่า "หยุดยิง"
‎"แต่เขายิงใส่เรา" ‎"ปล่อยเขา แต่พวกคุณอย่ายิง"
‎เขาอยู่ในห้องนอน
‎ผมเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนเขา
‎ผมขึ้นบันไดไป
‎แล้วผมเห็นประตูเปิดอยู่
‎และมีกระบอกปืนโผล่มา
‎ผมบอกว่า "ซอร์ริยาผมคืออัยการสูงสุด"
‎"อย่ายิงนะ"
‎"ผมไม่มีอาวุธ" ผมตะโกนไป
‎เขาเปิดประตูผมจึงเข้าไป เขาเล็งปืนมาที่ผม
‎เขาเอาแต่ขู่ว่าจะฆ่าผม
‎ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์ดังขึ้น
‎ผมเดินไปจะรับสาย แต่เขาบอกว่า "อย่า" ‎เขารับสายทั้งที่มือถือปืนอยู่
‎(จนมุม)
‎ท่านประธานาธิบดีโทรหาผมและพูดว่า
‎"ไปที่ศาลาว่าการ…
‎เกิดปัญหาใหญ่แล้ว"
‎นั่นคือตอนที่ผมรู้ว่า ‎ปอนเซ โรฆาสกับนาโช โมราเลส
‎ต้องการกักตัวซอร์ริยา ‎และซอร์ริยาเอาปืนจี้พวกเขาอยู่
‎ในที่สุดหลังจากผ่านไปสามชั่วโมง
‎เขาก็หยิบเสื้อคลุมกับหมวก
‎แล้วเราก็ออกไป
‎เราสังเกตเห็นว่าเขามีปืนเหน็บอยู่ข้างหลัง
‎ผมบอกว่า "ผมจะเลี้ยงข้าวคุณ"
‎ผมพูดไปแบบนั้น "มากินข้าวด้วยกันเถอะ"
‎เราอยู่ด้านนอกสำนักงานอัยการสูงสุด
‎ซึ่งวันนี้คุณซอร์ริยา เปเรซจะถูกสอบสวน
‎ด้วยข้อกล่าวหาว่ากระทำการ ‎ฆาตกรรมมานูเอล บูเอนเดีย
‎ผมไปรอที่สำนักงานอัยการสูงสุด
‎นาโช โมราเลสมาถึงพร้อมกับซอร์ริยา
‎ตอนที่ผมทักทายซอร์ริยา
‎ผมกอดเขาและหยิบปืน ‎ที่เขาซ่อนไว้ด้านหลังออกมา
‎ผมบอกว่า "ขอโทษที แต่ผมจะอยู่ด้วย
‎และผมจะไม่ทนกับเรื่องพวกนี้"
‎ผมไม่ได้เห็นการสอบสวนจริงๆ
‎นาโชเปิดหนังเกี่ยวกับนักข่าว
‎หนังเก่าเกี่ยวกับนักข่าวที่ชื่อ… อะไรก็ช่างเถอะ
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่เม็กซิโก
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในเม็กซิโกเลย
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่านี่เป็นข่าวส่งท้ายปี
‎ข่าวก็เหมือนกระต่าย
‎มักกระโดดออกมาในที่ที่คุณคาดไม่ถึง
‎คุณต้องจับให้ทันตอนมันกระโดดอยู่
‎เขาสั่งอาหารเย็นด้วย
‎ทุกคนอยู่ที่นั่นอย่างกับครอบครัวมารวมตัวกันเลย
‎ผมบอกนาโชว่า "ผมจะสอบสวนซอร์ริยา"
‎"นั่นคือคำสั่งของผม" ‎ผมสอบปากคำเขาสองสามชั่วโมง
‎เขาพูดว่า "ฟังนะ คุณจะฆ่าผมก็ได้"
‎"ผมไม่ได้ทำ"
‎"ผมรู้ว่าใครทำ แต่ผมจะไม่บอกคุณ"
‎"แต่ว่านะฆาเวียร์ ผมจะยอมเป็นแพะเอง"
‎แล้วเขาก็ทำ
‎พวกเขาก็เลยกักตัวซอร์ริยา
‎แต่พวกเขาไม่ได้แตะต้องเงินหรือไร่ของเขา
‎หรืออะไรที่เขาเป็นเจ้าของ
‎แลกกับอะไรหรือ
‎ก็ที่เขามอบตัวและปิดปากเงียบไง
‎ซอร์ริยาไม่เคยพูดถึงคดีนี้
‎(ซอร์ริยาสิ้นท่า)
‎(ซอร์ริยาถูกจับ ข้อหากองพะเนิน)
‎(ไร้ทางออกให้ซอร์ริยา ผิดจริง)
‎นั่นคือตอนที่ผมเริ่มแสดงหนัง
‎- คุณเล่นบทอะไร ‎- เป็นคนเลว ผู้ร้าย
‎ไปบอกตำรวจชั่วๆ ของแก
‎ว่าเงินทั้งโลกก็ซื้อฉันไม่ได้
‎ฉันจะเขียนข่าวแกไปจนกว่าจะตาย
‎วันนี้เรามีแขกคือดร.เดลา บัลซา ‎นักอาชญากรรมชื่อดัง
‎ผมมักจะเล่นหนังแอ็กชั่น
‎ผมมักจะเล่นเป็นนักเลงหรือตำรวจ
‎เราไปถึงสตูดิโอที่ซึ่งมีนักข่าวอยู่
‎และเรายิงทุกคน
‎แม้แต่คนที่ดูแลเรื่องไฟ
‎ผมฆ่าคนไปเยอะมากในหนัง
‎ต่อมาผมก็เล่นเป็นนักฆ่า
‎นักฆ่าฝีมือดี เพราะผมจัดการคนมาเยอะ
‎ผมอยู่ในโรงแรมกับผู้หญิงคนหนึ่ง
‎ตอนที่แม่ผมโทรมาบอกว่า ‎"แกไปทำอะไรไว้ฮึ ฆวน ราฟาเอล"
‎ผมเกิดกลัวขึ้นมาเลย
‎"ผมไม่ได้ทำอะไร ทำไมเหรอ"
‎"พวกเขาไปที่บ้านแก พังประตูบ้านแกด้วย"
‎"พวกเขาตีจนหมาแกสลบไปเลย"
‎"พวกเขาขโมยของที่แกมีไปหมดเลย"
‎"พวกเขาได้รับคำสั่งให้จับตายแก"
‎"และพวกเขาจะบอกว่า ‎ก่อนตายแกยอมรับว่าฆ่าบูเอนเดีย"
‎"เพราะงั้นระวังด้วยนะลูก"
‎พอได้ฟังแล้วผมก็กลัว
‎ผมบอกว่า "แม่หาทนายให้ผมหน่อย ‎และยื่นเรื่องขอความคุ้มครองด้วย"
‎ผมเคยเป็นตำรวจ ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมหนีไปแล้วก็เล่นเกมกับตำรวจ
‎พวกตำรวจน่ะโง่
‎"ความคุ้มครองผมล่ะ"
‎พอแม่บอกว่าได้มาแล้วผมก็กลับมาทันที
‎ผมทิ้งปืนไว้
‎ผมมีอาวุธครบมือเผื่อว่าพวกเขาคิดจะฆ่าผม
‎พวกเขาก็ต้องตายด้วย
‎ผมเข้ามอบตัว ไม่มีอาวุธ
‎แล้วผมก็เห็นว่าพวกเขามีพลซุ่มยิง
‎มีนักแม่นปืนกับตำรวจเป็นโขยงเลย
‎พวกเขาจับผมกระแทกกับรถ ‎"มีอะไรเหรอ ใจเย็นๆ"
‎ผมเคยเป็นตำรวจ ผมรู้ว่าผมไม่ได้ทำอะไรผิด
‎ผมมามอบตัว พวกเขาพาผมขึ้นรถสายตรวจ
‎สำนักงานอัยการสูงสุด
‎จะนำตัวฆวน ราฟาเอล โมโร อาบิลา ‎ไปที่ศาลอาชญากรรมที่ 34 ในวันนี้
‎ในข้อหาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการฆาตกรรม
‎พวกเขาข่มขู่ครอบครัวผม
‎พวกเขากักตัวครอบครัวผม ‎และใช้พวกเขามากดดันผม
‎ผมถึงได้ยอมแถลงข่าว ‎แต่ผมไม่เคยปรักปรำตัวเองเลย
‎ผมไม่ได้ปรักปรำใครเลย
‎วันที่พวกเขาฆ่านักข่าว
‎ฆวน โมโร อาบิลา ขณะนั้น ‎เป็นหัวหน้ากองกำลังพิเศษมอเตอร์ไซค์
‎อยู่ที่สำนักงานความมั่นคงกลาง
‎ตอนที่เขาได้รับแจ้งในบ่ายวันนั้น
‎ว่าจะมีปฏิบัติการพิเศษที่เรียกว่า "ข่าว" เกิดขึ้น
‎ปฏิบัติการพิเศษข่าวเหรอ
‎ที่เขาพูดไม่จริงเลยสักอย่าง
‎ไอ้บ้านั่นอ่านคำแถลงของผม
‎สุดท้ายผมบอกว่า "ถ้าคุณจะกดดันผมก็ได้"
‎"ผมช่วยฆาตกร" แต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
‎"เราจะบอกว่าโชกอร์โรล ‎โดดขึ้นมอเตอร์ไซค์คุณ"
‎และคุณคิดว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่ดีเอฟเอส ‎คุณเลยไปตรวจสอบ
‎แล้วสักพักเราจะพูดว่าเขาเป็นคนฆ่า
‎แล้วเราจะทำให้คุณพ้นจากปัญหานี้"
‎พวกเขาพยายามจะโทษโชกอร์โรล
‎นี่มันการเมืองชัดๆ ‎พวกเขาจับผมกับครอบครัวมัดไว้
‎เราติดกับกันทุกคน
‎ผมบอกว่า "ถ้าทางออกมีแค่นี้งั้นก็ได้"
‎พวกเขาขอให้ผมไป ‎รายงานตัวตามที่อยู่นั้นซึ่งผมก็ทำ
‎ผู้บัญชาการสั่งให้ผมค้นหาให้ทั่ว ‎ผมลงจากมอเตอร์ไซค์เพื่อรับคำสั่ง
‎ผมโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์
‎ผมสตาร์ทรถเพื่อจะออกค้นหาด้วยตัวเอง
‎คุณโชกอร์โรลก็โดดขึ้นซ้อนท้ายผม
‎ผมจำเขาได้จากที่ทำงาน
‎ผมนึกว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่ความมั่นคงกลาง
‎เราออกรถแล้วเขาก็พูดว่า ‎"ไปทางขวา ไปทางซ้าย"
‎ผมบอกว่า "ไหน เรากำลัง ‎ตามล่าคนที่ตรงกับรูปพรรณนี่"
‎ผมไม่รู้เรื่อง
‎ไม่รู้ว่าผมกำลังให้ความร่วมมือในคดีฆาตกรรม
‎สำนักงานอัยการสูงสุด
‎เปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับ ‎การตายของโฆเซ ลุยส์ โอโชอา อลองโซ
‎หรือที่รู้จักกันในชื่อ "โชกอร์โรล"
‎เมื่อวานนี้โมโร อาบิลาระบุชื่อโชกอร์โรล
‎ว่าเป็นคนฆ่ามานูเอล บูเอนเดีย
‎ผมจะให้ความร่วมมือและบอกคุณทุกอย่าง
‎ผมรักนักข่าว ผมมีความชอบในการทำข่าว
‎และผมดูแลนักข่าวมาตลอด
‎ผมรักพวกคุณทุกคน
‎(ผมรักคุณมาก!)
‎(ลองนึกภาพคนที่ไม่รักเราสิ)
‎ราวหนึ่งทุ่มครึ่ง
‎คุณโฆเซ อันโตนิโอ ซอร์ริยา เปเรซ ‎มาถึงเรือนจำเม็กซิโกซิตี้เหนือ
‎คุณซอร์ริยาเดินทางมาในรถสีขาว
‎ซึ่งเป็นหนึ่งในขบวนรถตำรวจศาล 15 คัน
‎เขาตะโกนกับนักข่าวบางคนว่าเขาบริสุทธิ์
‎มีคนหนึ่งยื่นเครื่องบันทึกเสียง
‎เข้าไปในรถที่ซอร์ริยา เปเรซนั่งได้ ‎และได้เสียงนี้มา
‎คุณผิดจริงหรือคุณบริสุทธิ์คุณซอร์ริยา
‎ผมบริสุทธิ์ สื่อต้องช่วยผม
‎ขอบคุณ
‎จากการสืบสวน
‎และพฤติกรรมล่าสุดของเขา
‎เราจึงเชื่อว่าโฆเซ อันโตนิโอ ‎ซอร์ริยา เปเรซเป็นผู้รับผิดชอบ
‎ต่อการฆาตกรรม ‎มานูเอล บูเอนเดีย เตเยซกิรอน
‎ในฐานะผู้บงการเบื้องหลังการสังหารนี้
‎(ซอร์ริยาหนีไม่พ้น)
‎จากหลักฐานที่มี
‎ฆวน ราฟาเอล โมโร อาบิลา ‎คือผู้ที่ยิงมานูเอล บูเอนเดีย
‎(โมโรเข้าคุกแล้วคนอื่นๆ ล่ะ)
‎(ไร้ข้อกังขาซอร์ริยาและโมโรฆ่าบูเอนเดีย)
‎(ซอร์ริยาออกคำสั่ง)
‎(โมโรยิง)
‎(ปิดคดีบูเอนเดีย)
‎เรารู้สึกว่าการสืบสวนคดีมานูเอล บูเอนเดีย
‎เป็นแบบฉบับงานตำรวจแท้ๆ
‎เรื่องราวบ้าบอ
‎แล้วไหนยังจะมีนักบิด
‎ที่เป็นหลานชายของ ‎ประธานาธิบดีอาบิลา กามาโชอีก
‎ทุกอย่างมันดราม่าเกินไป ‎และไม่ได้นำไปสู่ความจริงเลย
‎เราคิดไว้ว่าพวกเขา ‎จะปกปิดแรงจูงใจที่แท้จริงไว้
‎แต่เราไม่ได้คิดว่า ‎เราอยู่ในจุดเริ่มต้นของเรื่องราว
‎ที่จะทำให้เราพูดไม่ออก
‎มันคือการเกิดขึ้นของแก๊งค้ายา
‎หนึ่งเดือนก่อนการฆาตกรรม
‎มีการตีพิมพ์ข่าว
‎ของบิชอปจากแปซิฟิกใต้
‎ซึ่งบอกว่าพวกเขาเห็น
‎พวกค้ายาเสพติดแทรกซึมเข้าไปในสถาบันของรัฐ
‎มานูเอล บูเอนเดียหยิบเรื่องนี้ขึ้นมา ‎และตีพิมพ์บทความสองเรื่อง
‎(ความมั่นคงของชาติ)
‎"ความมั่นคงของชาติ"
‎เอกซ์เซลซิเออร์ 14 พฤษภาคม 1984
‎โดยมานูเอล บูเอนเดีย
‎เห็นได้ชัดว่าการลักลอบขนยาเสพติด ‎เติบโตขึ้นในเม็กซิโก
‎ตั้งแต่ปี 1982
‎ซึ่งสิ่งนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ ‎ถ้าไม่มีการช่วยเหลือจากคนใน
‎เขาว่ากันว่าในธุรกิจสกปรกนี้
‎มีการสมคบคิดทั้งทางตรงและทางอ้อม
‎โดยเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐและรัฐบาลกลาง
‎จากที่บิชอปและแหล่งข่าวอื่นๆ แจ้งมา
‎นี่เป็นเรื่องความมั่นคงของชาติ
‎(เดอะโปรเกรสซีฟ เมษายน 1985 ‎ใครฆ่ามานูเอล บูเอนเดีย)
‎(ปริศนาเม็กซิกัน โดยแมทธิว ร็อธไชลด์)
‎("เขาเคยพูด 'จะฆ่าผมต้องฆ่าจากข้างหลัง'")
‎(ใครฆ่ามานูเอล บูเอนเดีย)
‎นั่นเป็นผลงานชิ้นเอก ‎ที่อูโนมาซูโนทำในฉบับวันอาทิตย์
‎เขาคิดว่าเป็นฝีมือคนที่อยากกีดกัน ‎ไม่ให้มานูเอล บูเอนเดียเปิดเผย
‎เส้นสายที่มีกับพวกค้ายา กับพวกแก๊ง
‎(รัสเซล บาร์ตลีย์ นักประวัติศาสตร์)
‎หรือไม่ก็ซีไอเอ ‎เป็นรัฐบาลสหรัฐฯที่พยายามปกป้อง…
‎สิ่งที่พวกเขาทำอยู่
‎ที่เกี่ยวกับการค้ายา ‎กลุ่มคอนทราส์ และอาชญากรรม
‎(กัวดาลาฆารา 5 มี.ค.1985)
‎พบศพถูกห่อด้วยพลาสติกที่ไร่ ‎ไกลจากกัวดาลาฆารา 100 ไมล์
‎ซึ่งเน่าเปื่อยมาก
‎เอนริเก กามาเรนากำลังสืบสวน ‎การค้ายาเสพติดในเม็กซิโก
‎ตอนที่เขาถูกลักพาตัว ‎ใกล้สถานกงสุลสหรัฐฯในกัวดาลาฆารา
‎เขาถูกทรมานและสองวันต่อมา ‎ก็ถูกฆ่าโดยผู้ที่จับเขาไป
‎ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นพ่อค้ายา ‎ที่โกรธที่กามาเรนาเข้ามาขัดขวาง
‎ชายสองคนที่รัฐบาลสหรัฐฯ ‎คิดว่าเป็นผู้สั่งฆ่าคามาเรนา
‎และกระหายที่จะลอง ‎คือเจ้าพ่อค้ายาราฟาเอล กาโร กวินเตโร
‎กับเอร์เนสโต ฟอนเซกา
‎พวกเขาอยู่ในคุกที่เม็กซิโกแล้ว
‎จู่ๆ โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น
‎พวกเขาถามว่านั่นเฆซุส เอสกวิเบลใช่มั้ย
‎ผมตอบ "ใช่ จากไหนครับ"
‎เขาบอกว่า "ผมเอกตอร์ เบร์เรเยซ"
‎ผมรับผิดชอบการสืบสวน ‎คดีฆาตกรรมกีกี้ กามาเรนา
‎สิ่งที่เขาบอกผมจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์ไปเลย
‎(สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด)
‎เรื่องราวที่ใช้เพื่อปกปิดการฆาตกรรมกีกี้
‎และใช้ปกปิดการสมคบคิด ‎ของซีไอเอในคดีฆาตกรรมกีกี้…
‎(เอกตอร์ เบร์เรเยซ ปปส.)
‎คือการบอกว่ากีกี้ถูกพวกพ่อค้ายาฆ่า
‎เพราะไปยึดกัญชาครั้งใหญ่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์การบังคับใช้กฎหมาย
‎มากกว่า 10,000 ตัน
‎นั่นเป็นเรื่องแต่งขึ้นล้วนๆ
‎กามาเรนาไม่ได้เข้าร่วม ‎ปฏิบัติการจู่โจมไร่บัฟฟาโล
‎สิ่งหนึ่งที่เบร์เรเยซบอกผมคือ
‎ตอนที่เขารับช่วงการสืบสวน
‎สิ่งแรกที่เขาทำคือ
‎เขาเอาข้าวของของกีกี้ ‎จากสำนักงานปปส.ในกัวดาลาฆารามาหมด
‎และสิ่งแรกที่เขาเห็นคือ ‎สมุดบันทึกของกีกี้ กามาเรนา
‎ในนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ของบูเอนเดียอยู่
‎เอกตอร์ เบร์เรเยซกับปปส. ‎บอกเราเรื่องเส้นสายนั้นด้วย
‎และคาดกันว่าพวกเขาเคยพบกันครั้งหนึ่ง
‎เราก็เลยได้รู้
‎ตอนนั้นฆาเวียร์ บาซเกซ
‎นักข่าวจากเบรากรุซมาหามานูเอล บูเอนเดีย
‎นักข่าวคนนั้นบอก ‎มานูเอล บูเอนเดียว่าเขาเปิดโปงไร่
‎ในเบรากรุซ
‎ที่ดีเอฟเอสกำลังปกป้องอยู่
‎และไร่นั่นเป็นของราฟาเอล กาโร กวินเตโร
‎ซอร์ริยา เปเรซบอกมานูเอล บูเอนเดีย
‎"อย่าเขียนเรื่องนี้นะ ขอล่ะ อย่าไปยุ่งกับมัน"
‎"นั่นมัน…"
‎"อย่าแม้แต่จะไป นี่เป็นความลับที่ใหญ่มาก"
‎สิ่งที่นักสืบชาวอเมริกันส่วนใหญ่หวัง
‎ก็คือผู้กระทำผิดจะถูกจับและถูกไต่สวนในเม็กซิโก
‎ดังนั้นเป้าหมายแรกของผมคือการหาพยาน
‎และมันน่าขำที่พวกเขาให้ชื่อสายลับอเมริกันแก่ผม
‎เขาเป็นคนที่…
‎เท่าที่ผมรู้
‎เป็นเพื่อนร่วมวงเหล้าของกลุ่มกัวดาลาฆารา
‎พฤศจิกายน 1983
‎เขาอาศัยอยู่ในบ้านของ ‎เอร์เนสโต ฟอนเซกา ให้ตายสิ
‎เขาแต่งงานแล้วมีบ้านของตัวเอง ‎แต่เขาเป็นคนดูแล
‎การสื่อสารทางอิเล็กทรอนิกส์
‎วิทยุสื่อสารที่แก๊งค้ายาใช้อยู่ที่นั่น
‎มีใครรู้เรื่องแฮร์ริสันบ้าง ‎เขาเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อนมาก
‎เขาซ่อนตัวตนได้มิดชิด ‎และเขาเป็นผู้จัดการของตัวเอง
‎(อุปราคาแห่งการลอบสังหาร)
‎เห็นได้ชัดว่าเขาต้องรายงานต่อใครบางคน
‎บ่อยครั้งที่เขารายงานต่อ ‎คนของหน่วยข่าวกรองเม็กซิโก
‎เขามีหัวหน้า กลุ่มหัวหน้าในดีเอฟเอสและอื่นๆ
‎ผมคิดว่า "นี่มันแปลก"
‎"คนอเมริกันทำงานให้ดีเอฟเอสเนี่ยนะ"
‎เสือเป็นสัตว์ทรงพลังที่ไม่วิ่งหนีจากอันตราย
‎มันโจมตีซึ่งๆ หน้า
‎มันชอบลงมือเงียบๆ และเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น
‎เจ้าหน้าที่ดีเอฟเอสควรเป็นเช่นนี้
‎ผมต้องลำบากมากเพื่อให้ถึงตัวหมอนี่
‎จนในที่สุดผมก็โทรติดต่อเขาได้และคุยกับเขา
‎และเขาบอกว่า ‎"คุณไม่รู้หรอกว่าคุณรับมือกับอะไรอยู่"
‎"คุณกำลังลุยน้ำที่ลึกมากอยู่นะ"
‎"คุณไม่รู้หรอกว่าคุณจะไปยังไงต่อ"
‎"ผมไม่ได้ซ่อนตัวจากคุณ ‎ผมกำลังซ่อนตัวจากสายลับฝั่งผม"
‎"ผมทำงานให้ซีไอเอ"
‎(สำนักข่าวกรองกลาง สหรัฐอเมริกา)
‎แต่พอพวกเขาตามล่าเขา ‎มันก็ชัดว่าพวกเขาจะฆ่าเขา
‎ไม่โดนอันนี้ก็โดนอันนั้นเขาเลยว่า "ช่างหัวมัน"
‎นั่นคือตอนที่เขายอมให้เรา ‎บันทึกเสียงและถ่ายรูปและ…
‎นี่คือบทสัมภาษณ์ลอว์เรนซ์ วิกเตอร์ แฮร์ริสัน
‎โดยรัสเซลล์ บาร์ตลีย์
‎ที่บ้านพักของเขาที่ริเวอร์ไซด์ แคลิฟอร์เนีย
‎วันพฤหัสบดีที่ 18 มิถุนายน 2009
‎คุณกับผมเคยคุยกันเรื่องนั้นแล้ว
‎แต่คนที่ถูกกล่าวโทษ
‎คนที่เผยแพร่เรื่องนั้นคือมานูเอล บูเอนเดีย
‎เขาไปเอารายชื่อมาจากไหนผมไม่รู้ ‎เขาบอกว่าได้มาจากซอร์ริยา
‎แล้วต่อมาซอร์ริยาก็พูดว่า
‎"ผมต้องจัดการเขาเพราะเขารู้อะไรบางอย่าง"
‎"บางอย่างที่ผมบอกคุณไม่ได้แต่มันสำคัญมาก"
‎มันไม่ใช่เรื่องหนังสือรับรองแน่ ‎เพราะทุกคนรู้เรื่องนั้นแล้ว
‎ไม่ใช่เรื่องเมอร์ตินส์หรืออะไรแบบนั้น
‎แต่เป็นอย่างอื่น
‎ทำไมพวกเขาถึงฆ่าบูเอนเดีย
‎บูเอนเดียเหรอ เพราะเขา ‎เคยเห็นทางวิ่งเครื่องบินพวกนี้
‎นั่นล่ะสิ่งที่ทำให้พวกนั้นโกรธ เป็นเพราะเรื่องนั้น
‎นั่นล่ะปัญหาของพวกนั้น
‎ตอนนี้คุณเห็นแค่ส่วนหนึ่งของสิ่งที่เกิดขึ้น
‎คุณไม่รู้ข้อเท็จจริงพื้นฐานแต่คุณก็ใกล้แล้ว
‎คุณเที่ยวขุดคุ้ย คุยกับคนอื่น
‎แต่ถ้าคุณปะติดปะต่อมันไม่ได้
‎คุณน่าจะเห็นว่าเราเป็นคนทำ
‎เราทำมานานแล้ว
‎ที่ผมบอกคุณเรื่องพวกนี้ ‎ผมบอกคุณเพราะผมเห็น รู้มั้ย
‎และตอนที่เขามาที่นี่เขาพูดว่า "ฟังนะ"
‎"เรามีปฏิบัติการลับ เราลักลอบนำเข้าปืน
‎เข้ามาในอเมริกากลางและใต้ ‎ส่วนใหญ่ไปให้คอนทราส์ผ่านเม็กซิโก"
‎"และเรายังนำโคเคนเข้ามาอีกเพียบเลย"
‎"เราให้ทุนในสงครามนิการากัวด้วยโคเคน"
‎ผมถามว่า "เรา" คือใคร เขาพูดว่า ‎"โอลิเวอร์ นอร์ท, เฟลิกซ์ โรดริเกซ"
‎(โอลิเวอร์ นอร์ท ‎ที่ปรึกษาความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐฯ)
‎เฟลิกซ์ โรดริเกซเป็นคนที่มีความดำมืด
‎ที่มีเรื่องราวเหลือเชื่อ ‎ในละตินอเมริกาที่ฟังแล้วเหมือนนิยาย
‎เริ่มจากการรุกรานอ่าวหมู
‎จนไปถึงการลอบสังหารเช เกวารา
‎ในโบลิเวีย
‎พวกเขาส่งเขาไปเม็กซิโก
‎เพราะมีการสืบสวนโดยรัฐสภาสหรัฐฯ
‎เกี่ยวกับอาวุธที่กลุ่มคอนทราส์ได้รับ
‎คุณโรดริเกซ ไม่ทราบว่าจะพูด ‎ได้หรือไม่ว่าปฏิบัติการนี้
‎รัฐบาลสหรัฐฯเป็นผู้ควบคุม
‎ผมไม่ได้คิดเช่นนั้น
‎ผมคิดว่า
‎ผู้พันนอร์ทสนใจที่จะช่วย ‎นักสู้เพื่ออิสรภาพของนิการากัว
‎เมื่อคุณเสียประเทศไป คุณจะรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง
‎และหันหน้าไปพึ่งใครไม่ได้ ถ้ามีใครมาช่วยคุณ
‎ในสถานการณ์แบบนั้น
‎ผมคงเป็นคนเลวทรามถ้าไม่ไปหาเขา
‎หรือช่วยเขาในทุกทางหรือทุกรูปแบบ
‎คุณเป็นอดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอใช่หรือไม่
‎- ใช่ครับ ‎- ครับ
‎กีกี้ กามาเรนาตกเป็นเป้า
‎เพราะเขารู้เรื่องไร่เบรากรุซ
‎พวกเขากลัวว่าเขาจะรู้เรื่องค่ายฝึก
‎และเขารู้เรื่องการสมรู้ร่วมคิด ‎ของดีเอฟเอส ซีไอเอกับพวกยาเสพติด
‎คือพอคุณเริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกันคุณก็จะเห็นภาพ
‎เราฆ่าบูเอนเดีย ‎เราฆ่ากามาเรนา พวกเราชาวอเมริกัน
‎จนถึงวันนี้ซีไอเอยังรู้สึกว่า ‎พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
‎สงครามต่อต้านคอมมิวนิสต์ ‎มีความสำคัญเหนือกว่าสงครามยาเสพติด
‎แน่นอนผมเป็นปปส. ผมก็ต้องพูดว่า "คุณคิดผิด"
‎สำหรับผมคุณกำลังทำลายประเทศของเรา
‎คุณกำลังทำลายเยาวชนเรา ‎และพวกคุณเป็นพ่อค้ายา
‎(จอร์จ บุช ผู้อำนวยการซีไอเอ)
‎เราอาจไม่ได้พูดถึงความมั่นคง
‎เรากำลังพูดถึงเป้าหมายและวัตถุประสงค์ ‎ของระบอบปกครองต่างๆ ในโลก นโยบาย
‎สิ่งที่เราคิดมาตลอด
‎คือ "ใคร"
‎ซอร์ริยาไม่มีปัญหากับมานูเอลเป็นการส่วนตัว
‎ปัญหามาจากเบื้องบน จากเจ้าหน้าที่ระดับสูง
‎ตอนผมออกจากศาล ‎ผมเจอผู้ชายตาสีฟ้าที่บอกว่า
‎"โมโรคุณไม่ได้ฆ่าบูเอนเดีย"
‎"ก็ใช่น่ะสิ"
‎"ผมรู้ว่าใครทำ ซึ่งไม่ใช่คุณ"
‎เขาบอกว่ารู้จักคนคนนึง
‎ชื่อลุยส์ ซายาสที่ทำงานเป็นมือปืนรับจ้าง
‎ซายาสบอกว่าเขามีปืนขนาดจุด 38
‎ตามที่เขาบอกพวกเขาเห็นบูเอนเดีย ‎เดินออกมาและพูดว่า
‎"นั่นบูเอนเดีย"
‎เขาข้ามถนนและยิงเขาจากด้านหน้า
‎แล้วหนีไป
‎พอพวกเขาไปแล้วก็ได้รับคำสั่งให้ทำอีกงานนึง
‎ไปปล้นร้านเพชร
‎ร้านเพชรที่อากาปุลโกที่มีทองเยอะเลย
‎พอพวกเขาไปถึงที่นั่น พวกนั้นก็โจมตี ‎พวกเขาและฆ่าลุยส์ ซายาส พวกนั้นยิงเขา
‎พวกนั้นระดมยิงใส่เขา ‎และทิ้งเขาไว้ในสุสานทั่วไป
‎นั่นล่ะคือที่ที่ฆาตกรของบูเอนเดียอยู่
‎(หลังถูกจำคุก 18 ปี)
‎(ฆวน ราฟาเอล โมโร อาบิลา ‎ได้รับการปล่อยตัวในเดือนกุมภาพันธ์ 2009)
‎- สวัสดีครับคุณซอร์ริยา ‎- สบายดีไหม
‎ผมมาที่นี่เพื่อพบคุณอีกครั้ง
‎- หวังว่าเราไม่ได้รบกวนคุณนะ ‎- ไม่เลย
‎- แน่ใจนะครับ ‎- แน่นอน
‎ดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นครับ
‎ผมบริสุทธิ์ คนรู้จักของผมก็ด้วย
‎เจ้าหน้าที่ต้องสืบสวนเรื่องนี้
‎ผมไปที่เกิดเหตุเพราะลุยส์ โซโตโทรหาผม
‎ผมไปถึงเร็วก็เพราะมัน ‎อยู่ห่างจากที่ทำงานผมแค่ห้านาที
‎ผมรีบไปเพื่อไปดูเพื่อน
‎ที่มีคนบอกผมมาว่าถูกยิง
‎ผมไปเพื่อช่วยเขา ดูว่าจะช่วยชีวิตเขาได้ไหม
‎ถ้านั่นเป็นความผิดผมก็ยินดีทำอีกครั้ง
‎ผมเชื่อว่ามันเป็นอาชญากรรมของรัฐ
‎ซอร์ริยาไม่มีความผิด
‎ขอให้คุณโมราเลส เลชูกายกโทษให้ผม
‎กับรัฐบาลและคนอื่นๆ ด้วย
‎แต่ผมถามเขา
‎ผมสอบปากคำเขา
‎และด้วยความเคารพ ผมเก่งเรื่องนั้น
‎(หลังจำคุก 25 ปี)
‎(โฆเซ อันโตนิโอ ซอร์ริยา เปเรซ ‎ถูกจัดให้จำคุกอยู่ในบ้านในปี 2013)
‎ตอนที่พีอาร์ไอควบคุมเม็กซิโกในยุค 80
‎กฎการปิดปากเงียบสำคัญมากและมันก็ยังสำคัญอยู่
‎ก่อนเขาจะตาย
‎ซอร์ริยาควรจะเล่าเรื่องในมุมของเขา
‎หวังว่าเขาจะทำนะ
‎ประวัติศาสตร์ไม่ได้เป็นของใคร
‎ในแง่นั้นพวกเราที่อยู่มานาน
‎ไม่ควรเก็บ "ความลับ" ไว้กับตัว
‎โดยเฉพาะเมื่อเรื่องราวเหล่านั้น ‎กระทบกับประเทศชาติ
‎ประวัติศาสตร์ของเม็กซิโกในศตวรรษที่ 20
‎คือเรื่องราวการล่มสลายของรัฐเม็กซิกัน
‎และการเกิดและการผนึกกำลังกัน ‎ขององค์กรอาชญากรรม
‎และในเรื่องนั้นเราต้องใส่ตัวละคร ‎อย่างมานูเอล บูเอนเดียเข้าไปด้วย
‎มานูเอล บูเอนเดียเหมือน ‎นักข่าวผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ ในศตวรรษที่ 19
‎ที่กลับสู่ประเพณีเสรีนิยม
‎ถึงแม้ศตวรรษนี้จะพัฒนาขึ้นมาก
‎และเขาทำให้การทำข่าวเป็นอาวุธ
‎ผมคิดว่าเขาเป็นนักข่าวคนแรกที่
‎ถ้าผมจำไม่ผิดนะ ที่ถูกฆ่าแบบนี้
‎ถูกฆ่าข้างถนน
‎เขาถูกฆ่าที่นั่นตอนกำลังออกจากที่ทำงาน
‎มันเป็นอาชญากรรมต่อเม็กซิโก ‎ไม่ใช่แค่กับผู้ชายคนเดียว
‎แต่ความคิด อิสรภาพ ‎และความจริงจะยังคงอยู่ต่อไป
‎ไม่ว่าพวกเขาจะฆ่าคนกล้าหาญ ‎อย่างมานูเอล บูเอนเดียหรือไม่
‎เขายังคงเขียนข่าวต่อ
‎แต่คนที่มีอำนาจก็ยังคงเป็นจุดสนใจ
‎และการยอมเสี่ยงขนาดนั้น ‎แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎มันน่าผิดหวังและไม่ยุติธรรม
‎และมันทำให้คุณถามตัวเองว่า ‎"จะทำไปเพื่ออะไร"
‎"การสงบศึกของพระเจ้า"
‎เมื่อทุ่งหญ้าลุกเป็นไฟ
‎เมื่อมีภัยจากน้ำท่วม
‎หรือมีอะไรที่ทำให้สัตว์กลัว
‎สัตว์ทั้งหลายและสัตว์ร้ายหลบภัยร่วมกัน
‎โดยไม่ต่อสู้กัน
‎ไม่ฉีกกันและกันเป็นชิ้นๆ
‎ชาวไร่เรียกสิ่งนี้ว่า "การสงบศึกของพระเจ้า"
‎มาสงบศึกกันเถอะ
‎ถ้าเราไม่สามารถทำตัวมีเหตุผลได้
‎เราก็มาทำตามสัญชาตญาณสัตว์ของเรากัน
‎หมายความว่าไงน่ะหรือ
‎เรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นนั่นน่ะมีความหมายแค่ไหน
‎ผมขอย้ำว่าเรามีความจำเป็นและมีประเด็น
‎ที่จะต้องตรวจสอบเหตุการณ์ทางการเมือง
‎ที่มีหลายชั้น ที่มีองค์ประกอบและสีที่แตกต่างกัน
‎และที่อาจมีการให้แสงหลอกตาเราด้วย
‎แต่ก็หวังว่าจะยังพอมีเวลา
‎ที่ผมจะได้คุยกับพวกคุณ ต่อหน้าคุณต่อไป
‎สำหรับตอนนี้ ขอบคุณที่รับฟังผมในวันนี้ครับ
‎(คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์)