Downloaded from YTS.MX
‪(เดือนสิงหาคม ปี 2018 ‪แคนซัสซิตี้ รัฐมิสซูรี)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ตอนที่รัฐเพนซิลเวเนียแต่งตั้ง ‪คณะลูกขุนใหญ่เพื่อสอบสวนข้อเท็จจริง
‪(รีเบคก้า แรนเดิลส์ ‪ทนาย)
‪มันทั้งน่าตกใจและน่าเศร้า
‪จากนั้นฉันก็มานั่งคิดดูว่า
‪"มีบาทหลวงกี่คนในมิสซูรี ‪เขตแคนซัสซิตี้ เขตเซนต์หลุยส์
‪และในมหานครแคนซัส ‪ที่เคยทำทารุณกรรมคล้ายๆ กันนี้"
‪เท่าที่ทราบ มีบาทหลวงมากกว่า 230 คน
‪ที่เคยทำทารุณทางเพศในเขตนี้
‪นั่นเป็นปัญหาที่ไม่หายไปไหน
‪และจำเป็นต้องยับยั้งมากที่สุดเท่าที่ทำได้
‪ผมเป็นเหยื่อในเขตวัดเซนต์เอลิซาเบธ
‪ที่นั่นมีพระใคร่เด็กสี่รูปอาศัยในบ้านพักเดียวกัน
‪เหตุเกิดตอนผมอยู่ชั้นป.สาม
‪พอขึ้นม.สองก็เลิก เพราะผมย้ายไปอยู่ที่อื่น
‪ตอนนี้ผมอายุ 62 ปี
‪อายุ 62 ปีแล้ว
‪ผมยังเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‪สมัยผมอยู่ชั้นประถม
‪มันเป็นความอัตคัดขัดสนที่สุดแล้ว ‪เมื่อกฎหมายกำหนดอายุความ
‪เป็นเพชรยอดมงกุฎของคริสตจักรคาทอลิก
‪พระเจ้ากับพระเยซูจะคิดยังไงกับเรื่องนั้น
‪(หลังจากได้เห็นการแถลงข่าวครั้งนี้)
‪(ทีมผู้สร้างภาพยนตร์จึงติดต่อ ‪คุณรีเบคก้า แรนเดิลส์ ทนายความ)
‪(เพื่อขอร่วมทำหนังกับชายกลุ่มนี้)
‪(เหตุการณ์ต่อไปนี้เป็นการ ‪บันทึกขั้นตอนสามปีของการร่วมมือ)
‪(ระหว่างทีมผู้สร้างหนัง นักละครบำบัดอาชีพ)
‪(และกลุ่มผู้รอดชีวิต)
‪(สารคดีจาก NETFLIX)
‪ลูกต้องการอะไรจากคริสตจักร
‪รับศีลล้างบาปครับ
‪ศีลล้างบาป
‪พ่อแม่ทูนหัว พวกคุณพร้อมช่วย ‪พ่อแม่ของเด็กคนนี้
‪เลี้ยงดูลูกให้เติบโต ‪ภายใต้ศรัทธาต่อคริสตจักรไหม
‪ไม่อยู่แล้วโว้ย
‪พร้อมครับ
‪พ่อรับเจ้าไว้ในนามพระคริสต์
‪พ่อชำระล้างบาปเจ้า ‪ในนามพระบิดา พระบุตร และพระจิต
‪- อาเมน ‪- อาเมน
‪ขอพระเป็นเจ้า ผู้ประทานสรรพชีวิต ‪ทั้งบนแผ่นดินและบนสวรรค์
‪ทรงอวยพระพรแก่พ่อแม่ของเด็กคนนี้
‪ขอให้ทุกคนเข้าแถว
‪ช่วยพ่อหยิบน้ำมนต์ไปวางบนโต๊ะ
‪- ครับ คุณพ่อ ‪- โอเค
‪ไปเอาพระคัมภีร์ในตู้ตรงโน้นมาให้พ่อ
‪- เอาไปวางบนโต๊ะ ‪- ครับ คุณพ่อ
‪ส่วนลูกก็ต้องถือไม้กางเขนให้พ่อ
‪ครับ คุณพ่อ
‪ลูกต้องเข้าใจนะ
‪มีแต่เด็กช่วยมิสซาคนพิเศษที่ได้ทำหน้าที่นี้
‪ครับ คุณพ่อ ขอบคุณครับ
‪ขอให้แสงสวรรค์นิรันดร์จงส่องนำทางเขา
‪หยิบขึ้นมา
‪ผมมีเทปวิดีโอคอนเสิร์ต ‪ของไซม่อนกับการ์ฟังเคิล จำได้ว่า…
‪ไม่ได้เก่ามากหรอก น่าจะราวๆ สิบปีก่อน
‪ไงคะ ทุกคน
‪อรุณสวัสดิ์ นี่มันอะไรเนี่ย
‪- ไงจ๊ะ เป็นไงบ้าง ‪- สบายดี
‪- หวัดดีครับ ‪- ไงคะคุณ
‪- นี่มันอะไร ‪- แค่จะทรมานเมียน่ะ
‪- ไง หวัดดี ‪- ไง ขอบคุณที่มา
‪ฉันชื่อรีเบคก้า แรนเดิลส์ เป็นทนายความค่ะ
‪ฉันทำคดีทารุณกรรมทางเพศเด็กทุกคน ‪ในเขตแคนซัสซิตี้ ยกเว้นคดีเดียว
‪- สวัสดีสาวๆ ‪- มีคนที่ฉันยังไม่เคยเจอด้วย
‪สวัสดี ฉันรีเบคก้า
‪ยินดีที่ได้พบค่ะ ฉันโมนิก้า นักละครบำบัด
‪- ดีจัง ‪- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪เราว่าความให้เหยื่อกว่า 400 ราย
‪ที่ถูกทำทารุณทางเพศวัยเด็ก ‪ในคริสตจักรคาทอลิก
‪- วันนี้เป็นไงบ้าง ‪- ก็ใช้ได้นะ คุณล่ะ
‪ตอนคุณติดต่อมาครั้งแรก ‪เรื่องที่จะหาคนมาแสดงในสารคดีนี้
‪อย่างที่คุณทราบ ฉันก็ระแวง
‪ฉันกับคุณนั่งคุยกัน
‪"เราจะทำยังไง ‪จะคัดคนยังไง เราควรทำเหรอ"
‪ดังนั้นเราจึงเลือกตีกรอบ
‪มองหาคนที่เคยเปิดตัวออกสื่อก่อน
‪คนที่เคยเกี่ยวข้องต้องแถลงข่าว ‪อะไรประมาณนั้น
‪คนที่เคยพูดแล้วจริงๆ น่ะค่ะ
‪ผมชื่อเอ๊ด กาวาแกน
‪ผมมาจากนิวยอร์กซิตี้ บ้านผมอยู่ที่นั่น
‪ผมโตมาในรัฐไวโอมิง
‪มีความละอายที่ฝังแน่น
‪เอาจริงๆ ผมไม่เคย ‪อยู่ในห้องเดียวกับคนมากมายขนาดนี้
‪ที่มีประสบการณ์ถูกทารุณเหมือนกัน
‪ผมแดน ลอรีน ผมเป็นผู้รอดชีวิต ‪จากสังฆมณฑลแคนซัสซิตี้
‪ผมทำงานภาพยนตร์โฆษณา ‪และทำโปรดักชั่นในแคนซัสซิตี้นี่เลย
‪รีเบคก้าติดต่อผมมาอีกที
‪ถามดูว่าผมสนใจจะร่วมงานนี้ไหม
‪แน่นอนว่าผมก็สนใจอยากช่วยเต็มที่
‪ผมมีความโกรธเกลียดอยู่เยอะมาก
‪ผมบรรยายไม่ถูกด้วยซ้ำ
‪ไม่ใช่แค่เพราะพระที่ทำกับผม
‪แต่เพราะคริสตจักรคาทอลิก ‪คณะกรรมการตรวจประเมินอิสระ
‪และอาร์ชบิชอป
‪เพราะสิ่งที่พวกเขาทำกับผมมาตลอดหกปีนี้
‪พวกเขาโกหกหน้าด้านๆ
‪โกหก
‪ขอพูดหน่อยนะ เสียงคุณน่าฟังมาก
‪คุณไปพากย์หนังได้เลย
‪"ในโลกที่ชายหนุ่มห้าคนมาเจอกัน"
‪เหมือนดาร์ธเวเดอร์น่ะ
‪ฉันชื่อโมนิก้า ฟินนีย์
‪ฉันเป็นนักละครบำบัดที่มีใบอนุญาต ‪ฉันอยู่ที่นี่ แคนซัสซิตี้ มิสซูรี
‪ละครบำบัดคือการใช้เทคนิค
‪สวมบทบาทตัวละคร ‪โดยมีเป้าหมายเพื่อบำบัดเยียวยา
‪ยิ่งเป็นเหตุสะเทือนใจ
‪ฉันยิ่งมองว่ามันเหมือนกาวเหนียวๆ
‪เกาะยึดเราไว้กับสมองส่วนหนึ่ง
‪มันสลัดออกยาก
‪เราจะหลุดพ้นจากมัน
‪ด้วยการระบายออกไปด้วยวิธีที่เราเข้าใจ
‪เราไม่ได้เข้าใจเสมอไปว่า ‪เราวาดรูปทำไมหรือวาดอะไรอยู่
‪หรือเราเล่นละครกันไปทำไม
‪แต่เมื่อได้ระบายให้โลกรับรู้ด้วยวิธีของเรา
‪เราก็รับมันกลับเข้ามาได้
‪ผ่านส่วนที่ใช้ตรรกะและเหตุผลในสมองเรา
‪ในฐานะของนักละครบำบัด
‪การใช้ละครและการแสดง ‪เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของการบำบัด
‪เป็นการปล่อยให้ศิลปะทำหน้าที่ของมัน
‪โดยจำกัดพื้นที่ให้เราระบายออกได้อย่างปลอดภัย
‪นั่นเป็นสาเหตุที่ฉันมาที่นี่ด้วยตัวเองค่ะ
‪สำหรับพวกเรา ‪ผมไม่สามารถเสี่ยงกับการไม่มีคนเชื่อ
‪และไม่สามารถเสี่ยงกับการดูเหมือน ‪คนที่ฉวยโอกาสจากประสบการณ์ส่วนตัว
‪- และ… ‪- ไม่งั้นจะดูน่าสมเพช
‪ผมไม่ยอมให้คนเห็น ‪ผมในสภาพเศร้าสลดน่าสังเวชเด็ดขาด
‪- ใช่ ‪- แบบนั้นมันไม่แฟร์
‪เหมือนตัดภาพไปที่ผู้ชายร้องไห้โฮๆ อะไรแบบนั้น
‪ตอนนี้เขามีเมียมีลูกและพยายามอดทน
‪เอ้า ปรบมือแปะๆ
‪ผมเป็นผู้ชาย ผมสามารถ…
‪ผมเป็นผู้รับเหมาในนิวยอร์กซิตี้
‪ผมงัดข้อกับช่างไฟฟ้า ‪สมาชิกสหภาพแรงงานได้สบายๆ
‪ทวงเงินคืนได้ด้วย
‪แต่ผมไม่สามารถเล่าเหตุการณ์ที่เจอตอนอายุ 13
‪โดยไม่สะอึกสะอื้น
‪มันยังเป็นเรื่องเจ็บปวดสำหรับเรา
‪เจ็บปวดจริงๆ แต่ใจผมคิดว่า ‪"พวกมันต้องไม่ชนะ"
‪ผมทำใจด้วยการคิดแบบนั้น
‪พวกมันต้องไม่ชนะ ก็แค่…
‪ผมมีวิธีล้างมันออกจากสมองด้วย ก็เลยไม่เป็นไร
‪ผมคิดว่าเราจะต้องเจอจังหวะทุลักทุเล
‪ทางอารมณ์กันจังๆ เลยละ
‪เราเป็นห่วงความปลอดภัยของทุกคนที่สุด
‪ฉันรู้ว่าทุกครั้งที่เราโทรไปถามว่า
‪"คุณอยากจัดแถลงข่าวไหมคะ ‪อยากจะ…" อะไรก็แล้วแต่
‪ทุกคนที่เราโทรหา มันนำความทรงจำกลับมา
‪แต่ถ้าเจ็บปวดเกินไปเราก็ไม่ควรทำ
‪ซาช่า แซนเดอร์สเป็นกาวยาใจ
‪ที่เชื่อมพวกคุณเกือบทุกคนเข้าด้วยกัน
‪ระหว่างที่เราดำเนินคดี
‪ฉันอยู่เบื้องหลัง ส่วนรีเบคก้าออกหน้า
‪มาตลอด 24 ปีที่ผ่านมา
‪การเข้ามาทำเรื่องนี้ ‪สิ่งหนึ่งที่ฉันว่าอาจจะช่วยได้
‪คือต้องคิดว่าเราสามารถลุกขึ้นสู้
‪เพื่อเด็กชายที่ทำไม่ได้
‪ผมอยากให้งานนี้เป็นเหมือน ‪ซูเปอร์ฮีโร่ของมาร์เวล
‪ที่เอาชนะมหันตภัยมืดโคตรชั่วช้า
‪ถ้าผมทำได้…
‪ค้อนแห่งธอร์ แบบนั้นน่ะ ถ้าทำได้ก็คงดี
‪(เซสชั่นวันแรก)
‪เพราะเราจะทำแบบค่อยเป็นค่อยไป
‪แค่อยู่ในนี้ก็อยากอาเจียนแล้ว
‪จริงๆ นะ โคตรเกลียดความรู้สึกนี้
‪เกลียดฉิบหาย
‪แน่นอน เดี๋ยวติดต่อไป
‪โอเค ไว้เจอกัน ยินดีที่ได้รู้จัก
‪- แล้วเจอกัน ‪- โอเค
‪ขอบคุณที่ช่วยเหลือกัน
‪คุณสะดวกใจไหม
‪ที่จะพูดถึงความกังวลในแง่ต่างๆ ‪ระหว่างที่เราบำบัดกัน
‪ถ้ามันไม่เวิร์ค ก็คือไม่เวิร์คสำหรับเราทั้งคู่
‪เอาถึงตอนนี้นะครับ ‪ผมเพิ่งรู้จักเขาแค่ไม่กี่ชั่วโมง
‪เพราะเจอสถานการณ์คล้ายกัน
‪ฉันไม่ทันคิดว่าพวกคุณไม่รู้จักกัน
‪เราไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน วันนี้วันแรก
‪- โอเคค่ะ ‪- เราสองคนรู้จักรีเบคก้า
‪- ทีนี้คุณก็ต้อง… ‪- นั่นแหละ
‪- จูบไม้กางเขน ‪- ไม่ ให้ตายก็ไม่จูบ
‪เสื้อผ้ามีผลต่อเราได้อย่างน่าประหลาด
‪มีชุดไหนที่คุณว่าตัวละครนั้นจะใส่ไหม
‪น่าจะตัวสีเขียว
‪หยิบมาหน่อยได้ไหมครับ
‪มันมีสัญญะ ‪ทุกอย่างที่มีสัญญะย่อมมีความหมาย
‪ผมจำนี่ได้
‪เต้ากำยาน
‪จนถึงทุกวันนี้ กลิ่นกำยานนั่น…
‪ผมไม่เคยดมอีกเลย แต่พอได้กลิ่นเท่านั้นแหละ
‪โลกนี้คงไม่มีวัตถุที่จับต้องได้ชิ้นอื่นใด
‪ที่ผมไม่ถืออีกเลยในรอบ 45 ปีที่ผ่านมา
‪ผมเห็นภาพตัวเองตอนอายุ 13 ‪ว่าเป็นเด็กที่ผมเคยรู้จัก
‪แต่ไม่ใช่ตัวผม
‪ปัญหาของผมตอนนี้
‪คือผมไม่ผูกพันอะไรกับเด็กคนนั้น
‪ผมไม่รู้จะดูแลเขายังไง
‪การเดินลงจากแท่นบูชาพร้อมคนกลุ่มนี้
‪มันหลอมรวมผมเข้ากับเด็กคนนั้น
‪แล้วตอนนี้…
‪เป็นวิธีบำบัดที่แปลกมาก
‪ผมยอมเปิดใจลองใช้มุมมองใหม่
‪เพราะเรื่องนี้ถูกเล่าซ้ำ ‪หลายครั้งแล้วด้วยมุมเดิมๆ
‪แล้วถ้าผมช่วยได้ ผมว่าคุณก็คงคิดแบบเดียวกัน
‪เราช่วยได้ เราอยากช่วย
‪แต่ผม… คือว่านะ
‪ผมจะไม่ทรมานตัวเองต่อหน้ากล้อง
‪เพื่อให้ได้ผลลัพธ์
‪(หลังการถ่ายทำวันแรก)
‪(ทั้งกลุ่มตัดสินใจลองเขียนฉาก ‪ของตัวเองเป็นบทละคร)
‪(โดยอ้างอิงจากประสบการณ์ที่มีต่อโบสถ์)
‪- ฮัลโหล ‪- ริค
‪ไง ผมกำลังถ่ายสารคดีในแคนซัสซิตี้นี่เอง
‪เรื่องผู้รอดชีวิตจากการถูกทารุณทางเพศ ‪ในสังฆมณฑลแคนซัสซิตี้
‪พูดง่ายๆ คือเรามารวมกลุ่มกัน
‪พยายามย้อนรอยความทรงจำของแต่ละคน
‪และทบทวนเหตุการณ์ที่หลอนใจเราที่สุด
‪ผู้รอดชีวิตแต่ละคนจะเขียน…
‪เรียกว่าเขียนบทขึ้นมาเอง
‪แต่มีหลายฉากต้องใช้โบสถ์
‪แน่นอนว่าทางสังฆมณฑลก็ไม่ค่อยอยากช่วย
‪- นี่โบสถ์ใหม่เอี่ยม ‪- เหรอ
‪เราทำผนังใหม่ ใส่หน้าต่างใหม่
‪งานที่สนุกที่สุดงานหนึ่งในการทำโปรดักชั่นหนัง
‪คือการไปสำรวจสถานที่
‪ผมทำแบบนี้มา 20 กว่าปี
‪สำรวจสถานที่ให้คนมาถ่ายฉากนั้นฉากนี้
‪แต่ส่วนที่สำคัญไม่แพ้กันเวลาไปดูสถานที่ต่างๆ
‪คือมันเป็นโอกาส
‪ทวงอำนาจจากสถานที่นั้นซึ่งเคยมีต่อเรา
‪เพราะสมัยนั้นเราเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ บอบบาง
‪(เมาท์อรารัท คริสตจักรแบ๊ปติสท์)
‪เราให้เช่าทำพิธีแต่งงานด้วย
‪เพื่อนผมสองสามคนก็แต่งงานที่นี่
‪ใช้ไฟฟ้าได้ที่จุดไหนบ้าง
‪ที่ห้องโถงข้างนอก
‪นี่เป็นคำถามที่คนจะถามผม
‪เราต่อไฟได้หรือเปล่า ทำได้ไหม
‪ผมตื่นเต้นสุดขีดเลยนะ
‪แบบว่า "ใช่! ผมอยากทำสารคดีเรื่องนี้"
‪ตอนคุณโทรมาคุยกับผมแรกๆ
‪แต่บาทหลวงคนแรกสุดที่ผมไปหา…
‪ความทรงจำทั้งหมดผุดกลับมา
‪ใจผมคงหวังไว้ไม่น้อยว่าครั้งนี้
‪จะได้ปิดฉากมันจริงๆ เสียที
‪(ผู้ที่ทำทารุณแดน ‪คุณพ่อฮิวจ์ โมนาฮาน หนีไปมิสซูรี)
‪(และหลบหนีการจับกุมมาตลอดหลายปี)
‪เขาสลักคำว่า "เป็นธรรม" ไว้ถาวร
‪แม่งโกหกหน้าด้านๆ
‪ไอ้ที่ทำมันตรงข้ามกับความเป็นธรรมเลย
‪นั่นไง เห็นไหม
‪(สุขุม ‪เป็นธรรม)
‪"มันเป็นความอัตคัดขัดสนที่สุดแล้ว ‪เมื่อกฎหมายจำกัดอายุความ
‪เป็นเพชรยอดมงกุฎของศาสนจักรคาทอลิก
‪พระเจ้าจะคิดอย่างไร"
‪คุณคะ ให้ฉันช่วยไหม
‪ไม่ครับ
‪โอเคค่ะ ตรงนี้ที่ส่วนบุคคล คุณต้องออกไปนะคะ
‪โอเค ได้ ผมไปก็ได้
‪รู้ไหมว่าทำไมถึงอยากอ้วก
‪คำว่า "เป็นธรรม" สลักแน่นอยู่บนกำแพง
‪กำหนดอายุความมัน "เป็นธรรม" ตรงไหน
‪คุณต่อต้านการข่มขืนเด็กใช่ไหม
‪ใช่ ผมว่าผู้ร้ายทุกคนควรเข้าคุกให้หมด
‪งั้น…
‪ขอบคุณที่รับฟัง สวัสดีครับ
‪- หยุดก่อนได้ไหม ‪- ได้สิ
‪- ขอบคุณ ชื่ออะไรคะ ‪- ไมค์ ฟอร์แมน
‪ไมค์ โอเค
‪ตำรวจพวกนี้อยู่ไหน ‪ตอนผมอายุ 11 และอยากให้พวกเขาช่วย
‪ดูบอลมหาลัยบ้างไหม
‪อยากดูแต่ไม่ค่อยได้ดู
‪โชคไม่ดี เราเข้างานไม่เป็นเวลา
‪เสาร์นี้มีนัดดวลเดือด ลุยเซียนาเยือนอลาบามา
‪โอเค
‪คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในพื้นที่นี้อีก
‪ขอบคุณครับ
‪วันนี้ครบรอบหกปี
‪จากวันแรกที่ผมเจอ ‪คณะกรรมการตรวจประเมินอิสระ
‪ย้อนไปก่อนที่ผมจะเจอกับคำโกหกหลอกลวง
‪ตอแหลหน้าด้านๆ ของพวกมัน
‪ตอนนั้นผมโกรธ ‪ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ของตอนนี้ด้วยซ้ำ
‪แม้แต่ตอนนั้น ผมก็บอก ‪ไอ้กรรมการห่ารากพวกนั้นไปว่า
‪ผมเป็นช่างขัดสีชานไม้
‪ผมทำงานคนเดียวทั้งวันทุกวัน
‪ผมจมอยู่กับความคิดตัวเอง
‪แล้วทุกวันผมแม่งโมโหจนเลือดขึ้นหน้า
‪พอเลือดเดือดปุดๆ แล้วไม่มีทางระบายออก
‪แม่งก็ยิ่งเดือดหนักขึ้นอีก
‪ผมอยากเห็นอาร์ชบิชอปโจเซฟ นอแมนน์
‪จัดแถลงข่าวต่อสื่อมวลชน
‪ผมอยากถามเขาว่าได้ข้อสรุปแบบนั้นได้ยังไง
‪ที่หาว่าผมไม่น่าเชื่อถือ
‪แล้วไอ้จดหมายไร้สาระที่เขาเขียนถึงผม
‪ท้ายจดหมายเขาบอกว่า
‪"พ่อขอสวดภาวนาและหวังอย่างจริงใจ
‪ผ่านพระหรรษทาน ‪อันล้นพ้นไม่ขาดสายของพระผู้เป็นเจ้า
‪ขอให้ลูกได้พบทางเยียวยาและสันติในชีวิต"
‪หลังจากเขาเขียนบอกผม
‪เรื่องสวดภาวนาอย่างจริงใจ
‪เขายังโกหกต่อไปอีกว่าผมไม่น่าเชื่อถือ
‪เขาจ่ายค่าทนายหลายแสนดอลลาร์
‪หงายไพ่ว่าคดีขาดอายุความ
‪เพื่อกันไม่ให้ผมขึ้นศาล
‪(คดีของไมค์ถูกยกฟ้องในปี 2015)
‪(ผู้ทำทารุณกรรมแดน ‪คุณพ่อฟิเนียน มีสเสียชีวิตแล้ว)
‪เราทำคดีแนวนี้มาตั้ง 30 ปีแล้ว
‪สามสิบปี ทำคดีแรกเมื่อปี 1992
‪เรารวบรวมข้อมูล ‪เกี่ยวกับคริสตจักรคาทอลิกตั้งแต่ปี 1992
‪แล้วก็เอาทั้งหมดกลับมาไว้ที่ออฟฟิศ
‪เต็มโรงรถเลย
‪ยังมีอีกใช่ไหม
‪ใช่ นี่ไม่ใช่แค่ลังเอกสาร ทั้งหมดนี้คือชีวิตคน
‪ให้เอาไปไว้ไหน
‪แฟ้มนี้รวมสถานที่ซึ่งโมนาฮานเคยอยู่
‪เล่มนี้รวมทุกที่ที่โอไบรอันเคยอยู่
‪ทุกที่ของเทียร์นีย์ ทุกที่ของเรอาร์ดอน
‪โบสถ์เซนต์เอลิซาเบธเหมือนจุดเริ่มต้น
‪ของผู้ชายทุกคนตรงนี้
‪ถ้าเราลองเรียงลำดับเวลา
‪โอไบรอัน ข้อกล่าวหาแรก ปี 1963
‪พ้นข้อหาปี 2002
‪นั่นคือ 40 ปีหลังข้อกล่าวหาแรก
‪ตอนที่บอกว่า "มีสี่คนในเวลาเดียวกัน"
‪คนคิดไม่ออกเลยว่าเป็นไปได้ยังไง
‪เพราะทั้งสี่คนคาบเกี่ยวกัน ‪ทั้งที่ซ่อนตัวกับเรื่องที่ใช้บังหน้าไงล่ะ
‪มันเป็นอย่างนั้นแหละ
‪เหมือนพวกเขาแพร่กระจายเหมือนมะเร็ง
‪แล้วก็ทำให้ทุกคนติดเชื้อไปหมด
‪- เรามีผังนะ ‪- เราต้องใช้ผังใหญ่กว่านี้
‪นี่คือช่วงที่เริ่มเกิดเหตุเลคไวกิ้งจริงๆ จังๆ
‪เขาเป็นเจ้าของบ้านในเลคไวกิ้งช่วงยุค 70
‪เรื่องของโจเมื่อไหร่นะ ยุค 70 รึเปล่า ‪ปี 1977 ใช่ไหม
‪โจอยู่ช่วงต้นยุค 80
‪(โจถูกทารุณกรรมโดยบาทหลวงสามคน)
‪ผมเคยเป็นเด็กคาทอลิกที่ดี
‪เป็นลูกวัดแม่พระบังเกิด เรียนชั้นประถมที่นั่น
‪เหตุการณ์ส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่นั่น
‪กับมงซินญอร์โอไบรอันและพ่อฮอนฮาร์ท
‪ในจุดหนึ่ง
‪มงซินญอร์พาผมกับคนอื่นๆ อีกสองสามคน ‪ไปที่บ้านของเขาริมทะเลสาบ
‪เขาแนะนำเรากับพ่อเรอาร์ดอน
‪ผมจำได้ว่าพ่อเรอาร์ดอนพูดว่า
‪"มาทำให้พวกเขาดูกันเลยว่ามันสนุกขนาดไหน"
‪ตอนนั้นแหละที่เขาข่มขืนผม
‪ตอนหลังพอความทรงจำกลับมา ‪มันมากับความช็อก
‪และมาในรูปของฝันร้ายถึงเลคไวกิ้ง
‪เป็นไงบ้าง
‪สบายดีครับ
‪หลายคนเริ่มฝันร้าย
‪ก่อนที่ความทรงจำจะเริ่มย้อนกลับมา
‪อันที่จริงนั่นอาจเป็นวิธีที่ปกติที่สุด
‪ทำให้ผู้คนนึกถึงเรื่องราว ‪ที่เคยกดเก็บไว้ในอดีตขึ้นมาได้
‪- ก็ยังฝันอยู่ครับ ‪- โอเค
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันคือความทรงจำ ‪ไม่ใช่ฝันร้ายเสียทีเดียว
‪แต่เป็นความทรงจำที่เลวร้ายมาก
‪ตอนนี้เลยเหมือนกับ
‪- ผมเป็นเด็กชายคนนั้นไปแล้ว ‪- ค่ะ
‪- โอเค มัน… ‪- เราเคยคุยกันแล้ว
‪นั่นคือเรื่องเกิดขึ้น ผมฝันร้ายถึงเรื่องนั้น
‪ผมทำงานช่วยเด็กที่ถูกทารุณและละเลยทอดทิ้ง ‪มาทั้งชีวิตตั้งแต่โตเป็นผู้ใหญ่
‪โลกนี้มีคนมากมายที่หัวอกเดียวกับเรา
‪ผมต้องกังวลอยู่แล้วละ
‪ผมกลัวว่ามันจะกระทบกระเทือนใจตัวเองอีก
‪ผมอาเจียนทุกเช้าวันอาทิตย์นานหลายปี
‪ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงอาเจียนทุกวันอาทิตย์
‪โบสถ์ทำให้รู้สึกวิตกกังวลมาก
‪แต่ผมฮึดสู้กับมันจนผ่านพ้นมาได้หลายปี
‪และรู้ว่าตอนนี้ผมโอเคแล้ว
‪รู้ว่าผมปลอดภัย ผมโอเคกับตัวเองแล้ว
‪- นี่วอดก้าเหรอ ‪- ใช่
‪เพอร์เฟกต์
‪เท่ากับในการถ่ายสารคดีนี้
‪คุณอยากจำลองฝันร้ายพวกนี้ขึ้นมาเหรอ
‪ผมไม่รู้จริงๆ แต่มันอาจจะน่าสนใจ
‪ในฝันร้ายของผม ผมฝันว่ากำลังวิ่งไปที่บ้าน
‪หนีจากภัยคุกคาม
‪บางครั้งก็มีคาวบอยกับชนพื้นเมืองไล่ยิงผม
‪บางครั้งก็มนุษย์ต่างดาวบุกโลก
‪ผมจะวิ่งไปที่บ้านหลังนั้นและควรรู้สึกโล่งอก
‪แต่ที่นั่นปกคลุมด้วยความชั่วร้ายดำมืดสนิท
‪ตอนนั้นผมถึงรู้ว่า ‪ผมหลงเข้าไปอยู่ในที่ที่พวกมันต้องการ
‪แล้วก็มีดวงตาคู่หนึ่งเบิกขึ้น เป็นตาสีเขียว
‪- โอไบรอันตาสีเขียวใช่ไหม ‪- ใช่
‪ผมอยากไปเลคไวกิ้งไหมน่ะเหรอ อยากนะ
‪ผมอยากไปเลคไวกิ้งจริงๆ
‪เหมือนกับ "มีอะไรดักซุ่มรอที่นั่นหรือเปล่านะ"
‪แล้วถ้าผมกำจัดสิ่งนั้นไปได้
‪นั่นอาจช่วยลดทอนอำนาจของฝันร้าย
‪ที่ต้องวิ่งตรงไปที่บ้านหลังนั้น
‪และเจอความชั่วร้าย
‪ตอนผมเป็นแค่เด็กป.สี่
‪ครอบครัวผมย้ายไปอยู่ไวโอมิง
‪ตอนนั้นพ่อผมเสีย
‪ผมอ้างว้างขาดตัวแทนของพ่อ
‪มีบิชอปคนใหม่โผล่มา
‪เรารู้ว่าเขาย้ายมาจากแคนซัสซิตี้
‪แต่เรารู้แค่นั้น
‪เขาเป็นคนยิ่งใหญ่อลังการมากนะ
‪มีรูปถ่ายของเขาคู่กับพระสันตะปาปา
‪มีภาพลักษณ์ที่คนภายนอกเห็นเขาเป็นชายยิ่งใหญ่
‪แล้วก็มีสภาพความเป็นจริง
‪ดังนั้นฉากที่จะช่วยผมได้
‪ผมคิดถึงหนังเรื่อง ออลแดทแจ๊ส
‪เวลาที่ตัวละครส่องกระจกพูดว่า ‪"ออกโรงได้!"
‪ผมนึกถึงภาพตัดแปะแนวมอนทาจ ‪เป็นมือในท่าต่างๆ
‪มือที่เจิมหัวทารกในพิธีศีลล้างบาป
‪เป็นภาพโคลสอัพ
‪สื่อถึงตำแหน่งของอำนาจ
‪พิธีศักดิ์สิทธิ์และอิทธิพลของมัน
‪แล้ววางอีกภาพข้างๆ เป็นภาพมือเขา
‪ที่กำลังดึงกางเกงในผมลง
‪เขาทำแบบนั้นกับผมได้เหรอ
‪ดูไม่ถูกต้องเลย
‪แต่เขาเหมือนนิยามของความถูกต้อง
‪ดังนั้น…
‪ผมเลยไม่รู้จะถามใคร
‪ถามพระเจ้าก็ไม่ได้ผล เท่ากับ…
‪- เป็นไง ‪- สบายดีไหม
‪- ดี ‪- ดีใจที่ได้เจอ
‪ดีจังที่ได้กลับมาเห็นที่นี่อีก โห
‪เขาถูกย้ายไปเป็นบิชอปคนใหม่
‪แปลว่าเขาได้เลื่อนขั้น
‪ใช่ไหมล่ะ คือมัน…
‪"แกลวนลามเด็กชาย ‪ย้ายแกแล้วเลื่อนขั้นให้เลย"
‪ใช่ ย้ายไปอยู่ที่ไกลหูไกลตา
‪ดังนั้นพวกภาพโคลสอัพมือ…
‪ผมชอบไอเดียนี้ ‪เพราะสื่อถึงอำนาจที่ผ่านมือคู่นั้น
‪คุณคิดว่าเราจะใช้มือคุณตอนใส่ชุดทำพิธีได้ไหม
‪เพื่อทำตามไอเดียของคุณ ผมว่าได้นะ
‪- ได้ ‪- มันจะยิ่ง…
‪อยากทำหรือเปล่า มันใกล้ใจเกินไปไหม
‪- คิดว่านะ ‪- ผมชอบไอเดียนี้
‪โอเค ได้
‪ผมยังคิดว่าเราน่าจะไปไวโอมิงกันด้วย
‪ผมว่าจะโทรหาบิชอปคนปัจจุบัน บิชอปบิ๊กเลอร์
‪บอกเขาว่าเรากำลังทำโปรเจกต์นี้
‪แล้วขอเข้าไปถ่ายในอาสนวิหารเมืองไชเยนน์
‪เราจะได้ขึ้นไปบนหอระฆัง
‪บนนั้นมีเชือกเหล็กเกลียวเส้นใหญ่เบิ้ม
‪ถ้าเราดึงเชือกลงไปจนสุดแล้วเกาะไว้แน่นๆ
‪เราจะดีดตัวขึ้นไปเหมือนบินได้เลย
‪ถ้าได้ขึ้นไปเคาะระฆังนั่นอีกและเผย…
‪- เรื่องที่เคย… ใช่ ‪- อาจจะประกาศอะไรใหม่ก็ได้
‪ผมตกลงแสดงในฉากของเอ๊ด
‪เพราะจิตใจของเอ็ดบอบช้ำรุนแรงมานาน
‪พวกเราบอบช้ำกันทุกคน
‪เจ็บปวดกับมันมากจริงๆ
‪แล้วก็เหมือนเด็กน้อยมาขอร้องให้ช่วย
‪ผมว่าในใจเราทุกคนมีเด็กคนนั้น ‪เด็กที่ร้องว่า "ช่วยด้วย"
‪(คัลลิการิส)
‪ผมโตมาเหมือนอยู่ในกะลาครอบ
‪พ่อแม่เป็นคาทอลิกที่เคร่งมาก
‪ผมย้ายโรงเรียนประถมมาห้าแห่ง
‪สุดท้ายไปจบที่เซนต์เอลิซาเบธ
‪ผมถูกลวนลามที่สระว่ายน้ำ
‪ในย่านกลางเมืองแคนซัสซิตี้
‪พ่อเทียร์นีย์พูดว่า
‪"เลิกร้องไห้ได้แล้ว ‪เดี๋ยวพ่อไปส่งที่บ้าน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
‪"เราทำแบบนี้กับพระและเพื่อนคนพิเศษ"
‪แต่ผมไม่หยุดร้อง
‪ผมลงจากรถแล้วก็วิ่งเข้าบ้าน
‪แม่ก็ถาม "เป็นอะไร ทำไมตาแดง"
‪ผมตอบว่า "เพราะคลอรีนในสระน่ะแม่"
‪แล้วผมก็วิ่งขึ้นห้องตัวเอง
‪หลังจากนั้น ผมอยู่ใกล้คนผมแดงไม่ได้เลย
‪สีผมเฉดหนึ่ง
‪กลิ่นคลอรีนทำให้ผมแทบอาเจียน
‪มีคนหาว่าผมโกหกด้วยนะ
‪ผมโดนถ่มน้ำลายใส่
‪ทำเหมือนผมเป็นมารศาสนา
‪แทนที่จะพยายามช่วย ‪นั่นเป็นเรื่องน่าตกใจที่สุดแล้ว
‪(ไมเคิลรออยู่นานหลายปีเพื่อให้คนร้าย)
‪(คุณพ่อไมเคิล เทียร์นีย์ถูกปลดจากสมณเพศ)
‪สระว่ายน้ำที่เกิดเหตุถูกรื้อถอนไปแล้ว
‪บรรยากาศโดยรวมและสถานที่จริง
‪สำคัญมากสำหรับผม
‪เพราะผมเป็นนักออกแบบภายใน
‪การที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น
‪เหมือนในใจจะคิดอยู่ตลอดว่า ‪ผมเผชิญกับมันไม่ได้
‪ผมหวังว่าคนอื่นๆ จะเผชิญกับมันได้
‪และใช้ชีวิตต่อไป
‪ผมแค่อยากช่วยพวกเขาผ่านพ้นมันไปให้ได้
‪(สัปดาห์ฉลองอีสเตอร์ ‪เมืองไชเยนน์ รัฐไวโอมิง)
‪ตรงนี้เคยเป็นบ้านพักบิชอป
‪ห้องนอนบิชอปอยู่ชั้นบนด้านซ้าย
‪จากนั้นเขาจะพาผมกลับแคนซัสซิตี้
‪"สนุกแน่นอน เราจะไปดูทีมรอยัลแข่งเบสบอล"
‪พวกมันพาใครมาด้วยรึเปล่า
‪- พวกมันพาเด็กผู้ชายมาด้วย ‪- ใช่ ผมก็จำได้แบบนั้น
‪เหมือนกับ "ดูนี่ ฉันเอาคนนี้มา"
‪- แฟนคลับเนอะ ‪- "ของฉันคนนี้!"
‪เขาจะอวดผมกับทุกคนที่พาเด็กมาด้วย
‪ผมว่าผมไม่ได้เข้าโบสถ์นี้อีกเลย
‪น่าจะเกิน 30 ปีมาแล้ว
‪พระเจ้าผู้ทรงสรรพานุภาพ ‪ทรงฟื้นฟูชีวิตแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย
‪ด้วยการประทานความตาย ‪และการฟื้นคืนชีพแก่พระคริสตเจ้า
‪โปรดประทานพระเมตตานั้น ‪ไว้แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย
‪เพื่อให้การเข้าร่วมในปริศนานี้
‪ทำให้ข้าพเจ้าทั้งหลาย ‪มีชีวิตซึ่งอุทิศแด่พระองค์มิขาดหาย
‪ผ่านองค์พระคริสตเจ้า
‪อาเมน
‪วันนี้พ่ออยากเพิ่มคำวิงวอน ‪ขอให้มีการเยียวยา
‪แด่ทุกคนในสังคม และทุกคนในโบสถ์นี้
‪แด่ทุกคนผู้บาดเจ็บจากการถูกทารุณทางเพศ
‪ขอให้การเยียวยาจากพระเจ้าชโลมใจพวกเขา
‪ขอให้ชุมชนผู้มีศรัทธา ‪ร่วมทางไปกับพวกเขาด้วยความรักยิ่ง
‪ผ่านพระคริสตเจ้า
‪อาเมน
‪เชิญนั่งได้
‪ครั้งแรกเลยที่เจอคนดีขนาดนี้
‪แถมยังเป็นพระ
‪- ระดับบิชอปด้วย ‪- ใช่
‪- เหมือนมีคนรับรู้ ‪- ผมเข้าใจ
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ยังไหว
‪ขอบคุณที่มาผจญเรื่องนี้กับผม
‪ยินดี
‪งั้นตรงนี้ก็คือ…
‪ห้องที่พระเข้ามาแต่งตัว
‪ผมก็…
‪ร่างภาพคร่าวๆ มา
‪ภาพนี้จะประมาณ…
‪ก่อนเตรียมตัว
‪นี่ภาพตอนผูกเชือกรองเท้า
‪ผมรู้สึกว่ามือเป็นสัญลักษณ์ที่ง่ายที่สุด
‪ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ประกอบเยอะแยะ
‪นั่นทรงพลังมาก
‪จริงไหม
‪(บิชอป)
‪- นั่นน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪โห ล้อเล่นชัดๆ
‪ดึงดูสิ ดึงให้สุดเลยนะ
‪เมื่อก่อนเป็นเชือก ‪หรือเป็นสายเคเบิลมานานแล้ว
‪เป็นเหล็กเกลียวมาตลอด
‪- นั่นอะไร ‪- คุณลองดึงดูสิ
‪- เอาละนะ ‪- เอาละ
‪- ยิ้มกว้างๆ ดูรอยยิ้มเขาสิ ‪- ใช่ อย่างกับ…
‪โอ้โฮ แล้วคุณก็ดึงไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ
‪แล้วก็โดดดึ๋งๆ แบบนั้นเลย โห สนุกมาก
‪ฟังดูเหมือน…
‪(บิชอปโจเซฟ ฮาร์ท ‪ผู้ทำทารุณต่อเอ๊ด กำลังถูกสอบสวน)
‪(โดยกรมตำรวจไชเยนน์และสำนักวาติกัน)
‪เดี๋ยว หยุดแป๊บนึง
‪คุณอยู่อย่างนี้มานานแค่ไหนแล้ว
‪- เนี่ยเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪หลังจากเจอเรื่องบัดซบนั่นได้ไม่นาน
‪ผมก็… ผมปลีกตัวจากสังคมมาทั้งชีวิต
‪สมัยมัธยม ผมอยู่ในห้องใต้ดินมืดๆ ที่บ้านพ่อแม่
‪วันละหลายชั่วโมง
‪นักบำบัดคนแรกคิดว่าเวลาที่ผมอยู่ในสภาพนี้
‪ผมตกอยู่ในสภาวะปิดการรับรู้
‪ถ้าไม่ทำแบบนี้ ผมก็ทำตัวไม่ถูก
‪พอนอแมนน์เขียนจดหมายถึงผม
‪เขาเรียกมันว่า "คณะกรรมการ ‪ตรวจประเมินอิสระ" ตั้งสามครั้งในจดหมาย
‪ผมไปที่นั่น เจอพระคาทอลิกห่ารากคนหนึ่ง
‪เขาชินกับการมีคนอวยคำโกหกของเขา ‪เหมือนลูกหมาอยากเอาใจ
‪คนที่ทำร้ายผมตายไปแล้ว
‪โอ๊ยแม่ง ให้ตายห่า เกลียดไอ้เชี่ยนี่
‪ดูหน้ามันสิ ไอ้เดนมนุษย์เอ๊ย
‪สาเหตุที่ผมทำใจไม่ได้
‪ไม่ใช่เพราะโดนไอ้พระนั่นทำร้าย
‪แต่เพราะไอ้สัตว์นรกตัวนี้
‪กับคริสตจักรคาทอลิก
‪กว่าความทรงจำเรื่องนั้นจะกลับมาก็ปี 2011
‪ตอนผมบอกพ่อ ผมบอกว่า…
‪ผมชอบเรียกพ่อด้วยชื่อนะ พ่อชื่อดั๊ก
‪ผมถามเขาว่า "ดั๊ก เคยสังเกตบ้างไหม
‪ชีวิตนี้ผมไม่เคยคบใครเป็นแฟนได้เลย"
‪ทันทีที่พูดออกไป ผมก็นึกเสียใจทันที
‪แค่เห็นหน้าเขา ผมก็คิดว่าไม่น่าพูดไปแต่แรก
‪พ่อเสียไปเมื่อปี 2017
‪พ่อเป็นคนเดียวจริงๆ
‪คนเดียวที่อดทนรับฟังผมได้
‪บิ๊กทอม ผมรู้ว่าคุณผ่านอะไรมาเยอะ
‪โอเคนะ วันนี้เป็นวันระดมความคิด
‪เกี่ยวกับเรื่องราวของไมค์
‪ฉันว่าความโกรธส่วนหนึ่งมันก็อุ่นใจ
‪ฉันว่าการปล่อยวางความโกรธ ‪ทั้งหมดต่างหากที่น่ากลัว
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะโกรธ
‪ไม่มีใครพรากความรู้สึกนั้นไปจากคุณได้
‪ใครๆ ก็เอาไปจากผมไม่ได้เหมือนกัน
‪แต่ผมว่าไมค์เจอเรื่องนี้มาหลายครั้ง
‪ตอนนี้เขาเลยรับรู้แค่นั้น
‪และเราต้องเปลี่ยน…
‪คุณน่ะต้องเปลี่ยนความคิด เพื่อตัวคุณเอง
‪ผมกับพี่ชายเข้าไปพบ ‪คณะกรรมการตรวจประเมินอิสระ
‪เราเข้าไปเจอคนนั่งเต็มโต๊ะ
‪อยากให้เราเล่าเรื่องที่พี่น้องยังไม่เล่าให้กันฟัง
‪เราไม่เคยบอกใคร
‪แต่แม่วางกับดักไว้
‪แล้วเราสองคนก็…
‪กลายสภาพกลับเป็นเด็กตัวเล็กๆ
‪หวาดกลัว
‪พยายามอธิบายให้คนพวกนี้ฟังว่า ‪เกิดอะไรขึ้นกับเรา
‪แล้วพวกเขาก็…
‪ค่อยๆ เล่า
‪ผมจำไม่ได้ว่าใคร
‪คนที่เป็นประธานโต๊ะ
‪พอเราเล่าเรื่องและถึงเวลาสรุป
‪เขาก็พูดว่า "ฝากบอกแม่คุณด้วยว่าเราเสียใจ"
‪เขาตอบผมแบบนั้น
‪ผมจิตหลุดเลย ตอบไปว่า
‪"มึงต้องไปบอกแม่กูเองว่ามึงเสียใจ ‪เพราะแม่กูยังเชื่อมึงอยู่"
‪ผมเข้าใจความโกรธนั้นดี
‪ผมไม่เหมือนเดิมอีกเลยหลังการประเมินครั้งนั้น
‪นั่นคือตอนที่ทุกอย่างเริ่มไหลย้อนมา
‪นั่นคือตอนที่ทุกอย่างพังครืนอีกครั้ง
‪คุณพูดถึงพี่ชายด้วย
‪ครับ ทิม พี่ผม
‪ก็เป็นเหยื่อของโมนาฮาน
‪ผมไม่รู้หรอกว่าผมต้องการอะไรจากพี่
‪ความเชื่อมโยง ความโล่งอก หรือ…
‪การทำใจเหรอ ผมไม่แน่ใจ
‪แต่ผมอยากให้เกิดอะไรขึ้นสักอย่าง
‪ผมอยากให้มันปรากฏ อยากให้เราได้คุยกัน
‪ผมว่าเราควรจำลองฉาก ‪คณะกรรมการตรวจประเมินอิสระ
‪เพื่อให้คนทั่วไปรู้ว่า ‪มีพระคาทอลิกเป็นกรรมการด้วย
‪คุณอยากให้คนรู้ว่ามันไม่ควรเป็นอย่างนั้นใช่ไหม
‪ใช่
‪คณะกรรมการอยู่ในห้อง ไม่ใหญ่กว่านี้เท่าไหร่
‪มีโต๊ะตัวเดียว
‪คุณเคยมีโอกาส
‪อยู่ในห้องเดียวกับทั้งสี่คนนั้นอีกไหม
‪ไม่ ไม่เลย
‪แล้วอยากไหมคะ
‪ผมอยากคุยกับพวกมันตอนนี้เลย
‪แต่ฉันอยากหารูปเลคไวกิ้ง
‪ใช่ ฉันก็หาอยู่
‪มีรูปอยู่ตรงนี้ แต่ทุกครั้งที่ลองคลิก
‪มันจะบอกว่าไฟล์เสีย ก็เลยเปิดดูไม่ได้
‪ขอลองหน่อยว่าจะเปิดในฟอร์แมทอื่นได้ไหม
‪นี่ไง
‪เรามีโฉนด
‪และมีข้อมูลครบถ้วนที่ชี้ว่า
‪โอไบรอันเป็นเจ้าของ
‪โมนาฮานไปที่ทะเลสาบนั่นด้วยไหม
‪ไม่ได้ไป
‪ไม่ เขาไปทะเลสาบอีกแห่ง
‪คุณพอจะรู้เรื่องทะเลสาบของเขาไหม
‪นี่มันเรื่องเดียวกันเป๊ะ
‪เหมือนเรื่องที่ผมไปทะเลสาบเป๊ะ
‪คุณเคยไปที่ทะเลสาบเหรอ
‪อ๋อ เคยสิ ผมกับพี่เคยไปทั้งคู่
‪ฉันว่าคุณควรกอดเขาหน่อยนะ
‪ผมเป็นกำลังใจให้นะ เราร่วมเส้นทางเดียวกัน
‪อย่าผิดหวังนะคะถ้าเข้าไปในนั้นไม่ได้
‪เลคไวกิ้งเป็นทะเลสาบส่วนบุคคล
‪เราไม่เคยได้เข้าไปในพื้นที่นั้น
‪เพื่อดูว่าบ้านโอไบรอันอยู่ตรงไหนกันแน่
‪(เลคไวกิ้ง - เขตส่วนบุคคล ‪ห้ามขับเกิน 30 กม./ชม.)
‪เรามาสำรวจเลคไวกิ้งให้โจ
‪เขายังไม่แน่ใจว่าอยากถ่ายฉากฝันร้ายที่นั่นไหม
‪แต่ผมสงสัย เห็นเรือบ้านลำนั้น ‪ที่มีทางเข้าสองทางไหม
‪- นั่นสิ ‪- ใช่ที่เขาบอกว่ามีท่าจอดสองท่ารึเปล่า
‪เตาผิงก่ออิฐรอบด้าน
‪เป้าหมายคือตามหาบ้านหลังนั้น ‪และค่อยๆ เอาให้ดูทีละนิด
‪ให้เขาเห็นภาพและดูปฏิกิริยาของเขา
‪เขาจะได้ลองคิดทบทวน
‪ดูว่าเขาอยากมาถ่ายที่นี่ไหม
‪มันบ้าบอตรงไหนรู้ไหม
‪ผมคิดว่าผมอาจจะใจพังไปเลย ‪ถ้าต้องกลับไปเยือนที่เกิดเหตุของตัวเอง
‪แต่เพราะนี่เป็นที่ของโจ
‪ผมเลยใจกล้ากว่าที่เป็น เพราะผมต้องทำให้ได้
‪ทำเพื่อโจ
‪นั่นแหละประเด็น
‪การยอมทำเพื่อคนอื่น ‪ในเรื่องที่เราไม่ทำเพื่อตัวเอง
‪ฮัลโหล
‪ไงจ๊ะ "อย่าออกจากทะเลสาบ" ‪หมายความว่าไง
‪แค่อย่าเพิ่งออกจากทะเลสาบ
‪ฉันโทรหาเหยื่อหลายคนที่ถูกทำร้ายที่ทะเลสาบนั่น
‪- มีคนจำเลขที่บ้านได้… ‪- ว่าไง
‪ผมโทรหาคุณจากท่าเรือที่ทะเลสาบไวกิ้ง
‪- จริงเหรอ ‪- จริง
‪เราถ่ายรูปจากทะเลสาบ
‪เดี๋ยวจะถ่ายรูปที่เราคิดว่า ‪ใกล้เคียงกับที่คุณบรรยายไว้
‪- แล้วผมจะส่งรูปให้คุณดูดีไหม ‪- หลังที่ 348 โอเค ขอบคุณซาช่า
‪โอเค
‪หลังที่ 348 พวกเขาเจอแล้ว
‪แดดส่องเข้ามาพอดี
‪ผมเลยได้รูปทางเข้ากับห้องนั่งเล่นในนั้น
‪เดี๋ยวจะส่งให้โจ
‪"รูปสุดท้ายที่มีหลังคาจั่วกับชานบ้าน
‪"ถึงจะไม่เหมือนที่จำได้เป๊ะ
‪แต่ทำผมใจเต้นแรง แล้วก็โรควิตกกังวลกำเริบ"
‪หลังนั้น
‪น้องชื่อออกัสตัส แม็กซิมัส ‪ผมเลี้ยงมาตั้งแต่… น้องอายุ 14 ปี
‪ผมรอตั้งหลายปีกว่าจะได้มา
‪เพราะคนเพาะพันธุ์ไม่ยกสุนัขให้เรา
‪ถ้าในบ้านมีเด็กอายุไม่ถึงห้าขวบ
‪เพราะขาของน้องหมาบอบบางมากจนอาจหักได้
‪หักเป๊าะเลย
‪ว่ากันว่าหมากับเจ้าของจะหน้าคล้ายกัน
‪ผมอยากหน้าเหมือนน้องหมาตัวนั้นนะ ‪แบบนั้นก็รับได้
‪แต่ก็นั่นแหละ
‪อ๊ะ โอเคจ้ะลูก
‪น้องหมารักแม่ผม
‪ต้องใส่…
‪- โอเค ‪- น้ำส้มสายชูบัลซามิกเพิ่มอีกนิด
‪อยู่ข้างล่างครับพ่อ เดี๋ยวหยิบให้
‪หาชามสองสามใบให้แม่ใส่มีทบอลหน่อย
‪เรากำลังจะเริ่มถ่ายแต่ละฉากของโปรเจกต์
‪ฉากของผมได้เริ่มก่อน
‪ผมไม่อยากให้สารคดีนี้เป็นเรื่องไม่ดี
‪เพราะพ่อแม่ผมคงรู้สึกผิดมาก
‪แล้วมันไม่ใช่ความผิดพวกท่าน
‪ผมไม่อยากให้พ่อแม่หมดศรัทธาต่อศาสนา
‪ผมแค่อยากให้มันเรียบง่าย
‪แต่ชัดเจนว่าตั้งแต่นาทีที่เราได้รับศีลล้างบาป
‪อำนาจนั้นก็เริ่มต้นแล้ว
‪พ่อแม่อุ้มทารกไว้
‪จากนั้นทอมเข้าไปทักทาย
‪ผมโกรธมากจนไม่น่าเชื่อ
‪ที่พวกเขาใช้พิธีกรรมและสัญญะ
‪ใช้สิ่งที่ควรช่วยเหลือเรา ‪และทำให้เราใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้น
‪เอามาทำร้ายเรา
‪เราก็แค่รู้ว่าห้ามเถียงพระ
‪พ่อแม่อาจจะบอกให้เชื่อฟังเขา
‪แต่มันเกินกว่านั้นมาก
‪ผมอยากผลักมันตกบันไดตอนท้าย หรืออะไรงั้น
‪คุณพอมีไอเดียอะไรบ้างไหม
‪เราจะใช้นักแสดงคนเดียวกันรึเปล่า
‪ไม่รู้สิ คือว่า…
‪ทำแล้วช่วยเชื่อมโยงให้เข้าใจไหมว่า ‪ทุกครั้งมันค่อยเป็นค่อยไป
‪- แต่เป็นเรื่องเดียวกันซ้ำๆ ‪- คนประเภทเดียวกัน
‪พวกมันใช้วิธีเดียวกันเสมอ
‪ผมว่าคงดีมากถ้าใช้…
‪เด็กคนเดียว ‪เพราะเราทุกคนคือเด็กชายคนนั้น
‪โปรดอภัยให้ลูกด้วยครับ คุณพ่อ ‪ลูกพลาดพลั้งทำผิดไป
‪นั่นเป็นประโยคที่ผมพูดตอนเด็กๆ
‪ผมทำใจอยู่นานมาก ‪กว่าจะเขียนประโยคนี้ออกมาได้
‪เพื่อแย่งกระสุนจากเขา
‪ชิงอำนาจจากเขา
‪ผมจะได้เดินเข้าไปพูดกับเขา
‪เหมือนกล้าโต้กลับ
‪เหมือน "กูจะไม่ยกอะไรให้มึงทั้งนั้น"
‪"มึงไม่มีสิทธิ์เอาอะไรมาบังคับกู"
‪โปรดอภัยให้ลูกด้วยครับ คุณพ่อ ‪ลูกพลาดพลั้งทำผิดไป
‪เด็กคนสุดท้ายนั่น
‪ผมเชื่อมโยงกับเขาได้ ‪เพราะเขาเป็นไอ้ตัวแสบนิดๆ
‪- ใช่ ‪- ดูมีความท้าสู้
‪วันอังคารนี้เราจะไปตระเวนหาโบสถ์ ‪เพื่อถ่ายทำฉากหนึ่ง
‪เราจะไปสำรวจกัน
‪ยังแทบไม่เชื่อว่าเราจะเข้าโบสถ์ ‪เป็นเรื่องใหญ่มาก
‪มันค่อนข้างเปิดตาเราเลยนะ
‪การมีใครสักคนที่ใส่ใจจนอยากช่วยเราจริงๆ
‪อ้อ บูรณะใหม่แล้ว
‪ผมว่าห้องแก้บาปนั่นก็คล้ายของเดิม
‪ผมชอบเสาพวกนี้
‪ถ้าให้ทำเองคงไม่เอา แต่ก็ชอบนะ สวยดี
‪- อ้อ ‪- บนนั้นมีไฟ
‪รู้แหละ แต่จะเปิดติดไหม
‪ผมอดไม่ได้
‪อย่าเชียวนะแดน!
‪ไม่รู้สินะ ที่คิดไว้แทบเป็นหนังสยองขวัญ
‪ผมอยากให้ทอมที่เล่นเป็นพระมีตาสีเขียวที่…
‪โจกลัว
‪มันทำให้เขาสติแตก
‪เขาอาจจะวิ่งขึ้นไป ‪พยายามหาทางหนีและไปบนนั้น
‪แล้วมองลงมา
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ทุกคนหันไปเงยหน้ามอง เขาตัวสั่น
‪แต่เขามองกลับลงมาเห็นปีศาจ
‪อะไรทำนองนั้น
‪- งั้นนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของฉาก ‪- ส่วนหนึ่ง
‪- พวกยุยงส่งเสริม ‪- พวกส่งเสริม
‪คิดว่าไง
‪ที่นี่ค่อยดูเหมือนโบสถ์สมัยเด็กที่ผมจำได้หน่อย
‪โบสถ์แม่พระลูกประคำก็คล้าย แต่ไม่…
‪- ดูหน้าต่างนี่สิ ‪- สวยมาก
‪เราไม่มีทางคิดว่าในนี้อาจมีเรื่องเลวร้าย
‪นั่นแหละที่มันประหลาด
‪งานภาพทั้งหมดสวยมาก
‪สร้างจากเรื่องราวของทอม
‪ใช่ แล้วคุณโอเคกับที่นี่ไหม
‪ผมไหวนะ มัน…
‪พอรู้ว่าเป็นแค่ฉากถ่ายหนังก็ช่วยได้เยอะ
‪โห มันเปลี่ยนความคิดผมหมดเลย ‪ตอนอยู่ข้างนอกผมตัวแข็งทื่อ
‪มันช่วยได้จริงๆ เหมือนเห็นซากเมือง
‪แล้วพวกอเวนเจอร์กำลังยืนรวมตัวกันบนแท่น
‪เหมือนกับว่า "โอเค ลุยละนะ"
‪ใช่
‪ไม่ว่ายังไงเราก็จะ…
‪เล่าเรื่องของเรา
‪วิ่งผ่านไปให้หมด ‪กล้องดอลลี่จะขยับตามเร็วพอๆ กัน
‪โลงอยู่ไหน
‪ตรงกลาง
‪แล้วคุณก็…
‪เขาจะไอ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪ใกล้เคียง เขาไอ
‪แล้ว… คุณหัวเราะเหมือนรู้ดี
‪จากนั้นนายค่อยยืนตัวแข็ง เหมือนกับ…
‪นายรู้แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
‪นายยังไม่รู้แน่ชัด แต่นายกลัวมาก
‪ทำหน้าแบบ "อะไรเนี่ย"
‪- นายรู้ว่ามันผิด ‪- อะไรก็ตามที่เกิดขึ้น นายรู้ว่ามันผิด
‪ไหวรึเปล่า กับทั้งหมดนี้
‪อ๋อ ไหวฮะ
‪- ขอพูดได้ไหม ‪- ได้เลย
‪คือตอนที่เรา… ตอนเราอ่านบทครั้งแรก
‪เราคุยกันว่า
‪"เราจะไม่บอกเทอร์ริคว่ามีโอกาสนี้"
‪เพราะคนเป็นพ่อแม่อย่างเราหนักใจมาก
‪แล้วเราก็คุยกันเพิ่ม เก็บไปนอนคิด
‪จากนั้นก็คุยกับเทอร์ริคว่า "โอเค คืองี้จ้ะ
‪ตัวแทนของลูกส่งนี่มาให้ ‪พ่อแม่อยากให้ลูกอ่าน"
‪เขาก็อ่านแล้วมองหน้าเราแบบธรรมดามากๆ
‪กลายเป็นว่าพวกเราคิดมากไปเอง
‪แล้วเขาก็บอกว่า "โอเคฮะ ผมอยากทำ"
‪"นี่เรื่องจริงเหรอ"
‪ฉันก็ตอบ "เรื่องจริงจ้ะ"
‪เขาบอก "แต่ไม่ใช่ความเป็นจริงของผมนะแม่
‪นี่เป็นแค่การแสดง"
‪ฉันว่าคงจะดีที่สุด
‪ถ้าทุกคนคิดไว้เลยว่าจะมีความรู้สึกค้างคา
‪ที่ต้องสลัดทิ้งไปให้ได้หลังจบงาน
‪ใช้วิธีไหนก็ได้ตามแต่คุณสะดวก
‪เป้าหมายก็แค่เป็นการ
‪บอกสมองและร่างกายของเรา ‪ให้มากที่สุดว่าเราจบแล้ว
‪กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้
‪ต่อให้มันจะเข้ามาอยู่ในชีวิตเรามากแค่ไหน
‪แต่ตอนนี้เราไม่ได้สวมบทนั้นอยู่
‪("เด็กชายผู้เปลี่ยนไป" ‪จัดฉากโดยไมเคิล แซนดริดจ์)
‪พ่อชำระล้างบาปเจ้า ‪ในนามพระบิดา พระบุตร และพระจิต
‪- อาเมน ‪- อาเมน
‪ขอพระเป็นเจ้า ผู้ประทานสรรพชีวิต ‪ทั้งบนแผ่นดินและบนสวรรค์
‪ทรงอวยพระพรแก่พ่อแม่ของทารกคนนี้
‪พวกเขาขอบคุณที่ประทานชีวิตใหม่นี้แก่พวกเขา
‪พระกายพระคริสตเจ้า
‪อาเมน
‪- พระกายพระคริสตเจ้า ‪- อาเมน
‪- พระโลหิตพระคริสตเจ้า ‪- อาเมน
‪พระกายพระคริสตเจ้า
‪อาเมน
‪พ่อดีใจจริงๆ ที่พิธีมิสซายาวนานนั่นจบเสียที
‪มานี่สิ หนุ่มน้อย มาดื่มกับพ่อ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪ถึงตาลูกถอดชุดแล้ว ไปสิ
‪ทางคุณเป็นไงบ้าง เอ๊ด ตกลงได้หรือยัง
‪ยังเลย พี่สาวผมนัดบิชอปบิ๊กเลอร์ไว้บ่ายนี้
‪- พี่จะโทรหาคืนนี้ ‪- วันนี้เห็นพาดหัวข่าว
‪สิบเอ็ดคนมากพอให้ดำเนินคดี หยุดเลย
‪สิบเอ็ดคนต้องพอแน่ คุณโชคดีนะ ‪รู้นี่ว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่
‪ผมคิดว่ามันไม่…
‪ถ้าคนสองคนก็ไม่แน่ ‪แต่ข้อกล่าวหา 11 คนและมีอีก
‪นั่นพอแล้ว คุณอย่า…
‪คนอื่นๆ จะตามมาทีหลัง
‪ผมแน่ใจว่าคุณต้องคิดเรื่องนี้อยู่ตลอด
‪ใช่
‪ผมว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะ
‪กรมตำรวจไชเยนน์กลัว
‪สื่อนานาชาติจะเล่นงานพวกเขาจนเละ
‪ทันทีที่ส่งคำฟ้องและออกหมายจับไอ้สารเลวนั่น
‪นั่นควรเป็นเรื่องดีสิ
‪ทุกคนน่าจะอยากให้แม่งตายไปซะ ‪เรื่องจะได้จบๆ
‪โอ๊ยตายจริง
‪ผมเล่าเรื่องของตัวเองไม่ได้
‪เพราะเรื่องผมยังคาราคาซัง
‪อยู่ต่อหน้าศาล
‪ผมเลยเล่าไม่ได้
‪แต่ผมสวมบทแสดงเพื่อคนอื่นๆ ได้
‪ผมถือเป็นเกียรติมากที่ได้ทำแบบนี้
‪มันไม่ง่ายเลย
‪ที่ต้องสวมชุดนี้
‪ต้องนั่งในห้องแบบนี้
‪แต่ก็เป็นวิธีให้ผมได้ช่วยคนอื่น
‪นี่เสื้อคลุมของพ่อโมนาฮาน
‪ไม่รู้ยังไง พี่ผมไปเอาของเขามา ‪ใช้เป็นชุดวันฮาโลวีน
‪ผมจะเป็นพระอีกคนที่เข้ามา
‪รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪แต่จากไปโดยไม่ทำอะไรทั้งนั้น
‪ไมเคิลเขียนบทนี้เข้าไปเพราะได้ยินผมเล่าว่า
‪จำตอนที่ถูกพาไปอวดต่อหน้าพระคนอื่นๆ ได้
‪เขาเลยคิดบทนี้ขึ้นมา
‪ต่อให้พวกนั้นไม่ได้ร่วมวง
‪แต่พวกมันรู้ไส้รู้พุงกันอยู่
‪ชั่วพอกัน
‪- เข้าใจละ ‪- เราเข้าใจ
‪เยี่ยม
‪โจปิดการรับรู้ได้ไวมาก
‪คุณจะเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยน ‪ดังนั้นถ้ามองเห็นสัญญาณพวกนั้น…
‪และโจสามารถบอกคุณได้ว่า
‪"ผมเริ่มปิดการรับรู้แล้ว"
‪"รู้สึกเหมือนฝัน" หรือ "นี่ละเมออยู่"
‪นั่นเป็นกลุ่มคำที่เขาจะใช้ เข้าใจนะคะ
‪- แบบนี้ช่วยได้ไหม โอเค ‪- ได้
‪- แต่ถ้าต้องการฉัน โทรมานะ ‪- ได้เลย
‪- โอเค รักจ้ะ ‪- รักเหมือนกัน
‪นี่เป็นโอกาสให้คุณปลดปล่อย
‪ผมก็เชื่อว่าอย่างนั้นจริงๆ
‪นี่เป็นช่วงเวลาที่สร้างมาหลายปี เข้าใจใช่ไหม
‪ใช่
‪- คุณไหวไหม ‪- ไหว
‪- ยังอยู่ไหม ‪- อยู่
‪- อยากทำนะ ‪- อยาก
‪โอเค
‪- คุณทำได้ ‪- โอเค
‪ได้
‪- ใช่ ‪- โอเค
‪เอาละ
‪แด่เด็กชายทุกคนที่ถูกพามาที่นี่
‪นี่ไงผนังของคุณ
‪คุณทำได้
‪หายใจลึกๆ
‪โอเค ได้
‪แค่เดินไปเฉยๆ มันก็แค่ประตู
‪คงไม่มีใครอยู่เนอะ
‪มีผนังกั้น
‪เพราะเขาเข้ามาในครัว
‪ผมรู้ว่านั่นไม่ใช่โต๊ะตัวเดิมแน่ๆ
‪แต่มีโต๊ะไม้
‪ดูเหมือนบ้านสวยๆ หลังหนึ่ง
‪บ้านแสนสุข
‪ใช่ไหม
‪ผมกำลังยืนอยู่หน้าบ้านจากฝันร้ายของผม
‪ตอนนี้เลย
‪ยืนอยู่หน้าบ้านจากฝันร้ายของคุณเหรอ
‪ผมอยู่หน้าประตู
‪จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน
‪ระหว่างฟ้องร้องกับช่วงที่สอบสวน
‪ผมบรรยายถึงบ้านหลังนี้ ‪แล้วพวกนั้นบอกว่าผมเข้าใจผิด
‪คือผม…
‪ทุกอย่างมันใช่ ผมเข้าใจไม่ผิด
‪มีเด็กหลายคนที่ทนแบกรับไม่ไหว
‪มีเด็กๆ ที่ทนอยู่กับมันไม่ได้ เราทุกคนรู้ดี
‪เราโชคดีที่ได้มาอยู่ตรงนี้
‪ขอบคุณ
‪แด่เด็กชายทุกคน เราจะเอาชนะที่นี่ให้ได้
‪เราเอาชนะที่นี่ได้แล้ว
‪ทวงคืนมา
‪ให้เวลากับตัวเองเพื่อทำใจสักพัก
‪จากนั้นเราค่อยคุยเรื่องฉากที่จะถ่ายทำกัน
‪อยากลองถ่ายทำที่นี่ดูไหม ‪อยากกลับมาคุยกับคนพวกนี้รึเปล่า
‪ถ้าต้องทำยังไงก็บอกนะ
‪ผมยินดีทำให้…
‪โอเค นี่แค่คิดดังๆ นะ
‪ว่าไง
‪ผมอยากให้ที่นี่เป็นสถานที่แสนสุข
‪อารมณ์คุณกำลังเหวี่ยงขึ้นลงน่ะ
‪รอกอดคุณอยู่เลย
‪รู้สึกดีใช่ไหมที่บ้านหลังนั้นหายไปแล้ว
‪ใช่
‪คือเราคุยกันอยู่ว่า
‪จะถ่าย "ฝันร้าย" ที่นั่นดีไหม
‪แล้วผมค่อนข้างเอียงไปทางคำว่า "ไม่"
‪เข้าใจนะ
‪ผมรู้ว่าเจ้าของบ้านต้องได้รับทราบเรื่องทั้งหมด
‪แต่ถ้ามีทางปกป้องเขาได้ ผมก็อยากทำ
‪จะได้เป็นการเริ่มต้นใหม่ใสสะอาด
‪ฉันชอบที่คุณบอกว่าไม่ค่ะ
‪ฉันว่าอย่าถ่าย "ฝันร้าย" ที่นั่นดีกว่า
‪เพราะมันช่วยมอบการเปลี่ยนผ่าน ‪ทำให้คุณออกจากฝันร้ายนั้น
‪คุณสองคนรู้สึกว่าได้ปลดปล่อยอะไรบ้างไหม
‪ก็แค่…
‪เห็นขั้นตอนของการทำงาน เห็นตอนที่มัน…
‪และได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเขาหลุดพ้นจากมัน
‪นอกจากจะรู้สึกคุ้มค่า ที่จริงก็…
‪ช่วยให้ผมเห็นขั้นตอน ‪ที่ผมเองก็หวังว่าจะได้ไปถึงจุดนั้น
‪ก่อนถึงวันนั้น
‪ผมฝันร้ายอาทิตย์ละสองสามครั้ง
‪เป็นมานานหลายปี
‪ผมไม่ฝันอีกเลยตั้งแต่ไปดูบ้านหลังนั้น
‪ตั้งแต่เห็นรูป
‪ตั้งแต่พวกคุณไปถ่ายรูปมาให้
‪- เยี่ยมไปเลย ‪- น่าทึ่งที่สุด
‪ผม…
‪หลังจากผ่านมาหลายปี ผมก็ยังไม่อยากเข้านอน
‪ผมยังนอนไม่หลับอยู่ แต่ผมไม่ฝันร้ายแล้ว
‪เพราะงั้นขอบคุณนะ
‪มันคือการทวงอำนาจคืน ไม่ตกเป็นเหยื่อของมัน
‪ไม่ยอมทนเป็นเหยื่อต่อไป
‪และเปลี่ยนผ่านเข้าสู่โหมดผู้รอดชีวิต
‪ผมว่ามันเป็นแบบนั้นแหละ รู้สึกว่าเป็นอย่างนั้น
‪ใช่
‪(คริสตจักรคาทอลิก วัดแม่พระแห่งสันติ)
‪โจ
‪เปิดไฟสีแดงของพระนั่นกันเถอะ
‪นั่นเป็นการบอกว่าพระอยู่ในห้องแก้บาปใช่ไหม
‪ไฟสีแดงของเขา
‪ถ้าไฟปิดอยู่แปลว่าเขารอคนมา
‪ใช่ ผมเคยเห็น ทุกอย่างแถวนี้ใกล้พังแล้ว
‪เห็นกลอนประตูไหม
‪ทำไมในนี้ต้องมีกลอนประตูด้วย
‪เป็นคำถามที่ดี
‪ในห้องนั้นมีเรื่องน่าขนลุกขนพอง
‪แม่งติดกลอนไว้ที่ประตู
‪มึงใส่กลอนไว้ทำไม
‪คุณทำอะไรไปนะ บอกอีกที
‪ชก…
‪คืนนี้พอแค่นี้ก่อนก็ได้
‪- เริ่มพรุ่งนี้เนอะ ‪- ไม่
‪ไม่ ผมอยากทำเดี๋ยวนี้
‪ผมอยากทำตอนนี้เลย ลงมือเถอะ
‪เมื่อกี้ผมไม่ทันเตรียมใจ
‪ผมต้องเอาชนะความกลัวนี้ให้ได้
‪ทำเถอะ
‪โอเค ขอใส่นี่เข้าไปก่อน
‪แดนเจาะจงมาแบบนี้เลยเหรอ
‪- เสียงมา! ‪- ใช่
‪- สปีด มาร์คไว้ ‪- โอเค
‪("ห้องแก้บาป" ‪จัดฉากโดยโจ เอลเดร็ดและไมเคิล แซนดริดจ์)
‪โปรดอภัยให้ลูกด้วยครับ คุณพ่อ ‪ลูกพลาดพลั้งทำผิดไป
‪มีอะไรจะพูดอีกไหม
‪ลูกได้บอกใคร ‪เรื่องความสัมพันธ์พิเศษของเรารึเปล่า
‪เปล่าครับ
‪ไปทำอะไรผิดมา
‪ผมเถียงแม่
‪- โอเค ‪- แล้วก็ต่อยพี่ชาย
‪คือ… ผมถูกทารุณในตู้แก้บาป
‪โอเค
‪ลูกไม่ได้รับศีลอภัยบาปมานานแค่ไหนแล้ว
‪ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วครับที่ไม่ได้รับศีล
‪ตั้งตัวไม่ทันเลย
‪ใช่ อยากอยู่ต่อไหม
‪แน่ใจนะ
‪โจ บอกหน่อยว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ทอม เป็นไงบ้าง
‪ผมโอเค ขอบคุณ
‪มงซินญอร์โอไบรอันชั่วร้ายมาก
‪ทุกคำที่เขาพูดมันแฝงความชั่วร้าย
‪ผมไม่แน่ใจว่าคุณอยากสื่อถึงมันในฉากนี้รึเปล่า
‪นี่คือจินตนาการของคุณ โจ ใช้มันซะ
‪ทอม ทำเป็นโมโห
‪ทำได้ไหม
‪แต่ให้โมโหเรื่องอะไรล่ะ
‪กลอนประตูนั่น
‪อ๋อ ถ้างั้นทำได้
‪ใช้ความโกรธที่มีต่อกลอนประตูนั่น
‪ใช้มันเป็นอำนาจควบคุมเทอร์ริค
‪หนุ่มน้อย พ่อเชื่อว่าเธอมีเรื่องที่ไม่ยอมบอกพ่อ
‪เธอควรบอกพ่อเดี๋ยวนี้
‪เทอร์ริค นายสับสน
‪ส่วนคุณก็จี้เขา ทำเป็นโกรธขึ้นอีก
‪"ไปบอกใคร ‪เรื่องความสัมพันธ์พิเศษของเรารึเปล่า"
‪ไปบอกใคร ‪เรื่องความสัมพันธ์พิเศษของเรารึเปล่า
‪เราข่มขู่เทอร์ริคได้ไหม
‪เทอร์ริคยังพูดตะกุกตะกัก
‪จากนั้นทอมอาจจะลองพูดว่า
‪"เธอรู้ดีว่าห้ามโกหกพ่อ ห้ามโกหกพระเจ้า"
‪คำชั่วๆ ที่พวกมันชอบพูดน่ะ
‪ให้บอกประโยคที่เขาพูดจริงๆ ไหม
‪เธอรู้ดีว่าห้ามโกหกพ่อ
‪ผมจะเขียนให้
‪เขาพูดว่า…
‪อยากพูดอะไรหรือเปล่า
‪ให้ฉันบอกเขาไหมว่าต้องพูดอะไร ‪หรือคุณอยากบอกเอง
‪ผมพูดไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้
‪โอเค ทอม เขาอยากให้คุณพูดว่า
‪"ถ้าเธอเอาเรื่องของเราไปบอกใคร ‪พ่อแม่จะไม่รับเธอเป็นลูก
‪เธอจะถูกไล่ออกจากคริสตจักร ‪ไปตกนรกทันที"
‪เอาเลยทอม
‪ถ้าเธอเอาเรื่องของเรา…
‪ถ้าเธอเอาเรื่องของเราไปบอกใคร ‪พ่อแม่จะไม่รับเธอเป็นลูก
‪เธอจะถูกไล่ออกจากคริสตจักร
‪ไปตกนรกทันที
‪คุณโอเคไหม โจ
‪นั่นทอมน่ะ
‪ครับ ผมจะโอเค
‪ผมเข้าใจคุณนะ
‪ไปพาเขาออกมาเถอะ
‪ผมรู้นะ
‪ผมรู้ว่ามันยาก โจ
‪โอเค ผมโอเค
‪- ดีแล้ว โอเค ‪- โอเค
‪แล้ววันนี้เราก็ปิดกล้องได้
‪เทอร์ริค โอเคไหมจ๊ะ
‪ฮะ
‪มานี่หน่อย เจ้าหนู มานี่
‪พี่ชายนายอาจจะเล่นกีฬา ‪เขาอาจไปไกลถึงซูเปอร์โบวล์
‪เขาอาจได้เล่นเวิลด์ซีรีส์
‪แต่นายพูดได้เลยว่า ‪"ผมถ่ายหนังกับทอม วิเวียโน"
‪- คุณไหวนะ โอเค ‪- ไหว
‪มันคุ้มค่า
‪การรู้ว่านี่เป็นวิธีช่วยคนอื่น
‪เด็กชายคนอื่นๆ
‪เพราะเราไม่รู้ว่ามีคนอื่นอีกกี่คน
‪ที่มีประสบการณ์ในห้องแก้บาปของตัวเอง
‪คุณจะพูดอะไรกับเด็กคนนั้น
‪ผมทำไม่ได้
‪ผมเคยลองเขียนจดหมายถึงตัวเองในวัยสิบขวบ
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนเวเนกัสครับ นี่เอ๊ด กาวาแกน
‪ผมพยายามติดต่อคุณ
‪ตลกดี พยายามติดต่อกรมตำรวจไชเยนน์ ‪ให้ตายก็ไม่เคย…
‪ก็แค่…
‪สวัสดี เอ๊ด
‪หวัดดีครับ บิชอปสตีเฟน สบายดีไหม
‪เขาจะเป็นบาทหลวงตำแหน่งสูงสุดในอเมริกา ‪ที่เคยถูกตั้งข้อหาคดีอาญา
‪เป็นคนเดียว
‪ที่ไม่พ้นผิดเพราะคดีขาดอายุความ
‪ทำไมเขายังไม่โดนจับ
‪ผมได้แต่หวังว่า ‪บิชอปบิ๊กเลอร์จะสามารถทำให้วาติกัน
‪ปลดเขาจากสมณเพศ
‪นั่นจะทำให้เขาอับอาย
‪ให้เขามีเหตุที่ต้องละอายใจ
‪แล้วมันเป็นชานบ้านหรือเฉลียง
‪น่าจะชานหน้าบ้าน
‪ผมว่าผมยังมีความน่าเชื่อถืออยู่นะ
‪ผมรู้พิกัดคร่าวๆ ของบ้านหลังนั้น
‪ผ่านมา 47 ปี
‪ตั้งแต่ผมถูกล่วงละเมิด
‪แม่พาผมกลับไปหลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แม่อบเค้กให้ไอ้ชั่วนั่น
‪พาผมกลับไปส่งพร้อมเอาเค้ก
‪กลับไปให้ไอ้ชั่วนั่นที่บ้าน
‪ผมรู้ว่าปัญหาที่เราเคยคุยกันมาตลอด
‪อยู่ที่คณะกรรมการอิสระ
‪แต่เรื่องนี้รุนแรงมากจริงๆ
‪แม่ที่อบเค้ก ‪คุณยืนหน้าบ้าน แม่ขับรถออกไป
‪เรื่องนั้นแรงมากนะ
‪- ไง ‪- ไง สบายดีไหมครับ
‪สบายดี คุณล่ะ
‪สบายดี
‪ผมมาสำรวจสถานที่ถ่ายโฆษณากับถ่ายหนัง
‪เราพยายามจะหา…
‪- เรากำลังถ่ายสารคดี ‪- อ้อ
‪เป็นเรื่องของเด็กชายหลายคน ‪ย้อนไปช่วงยุค 80
‪แต่เคยมีบาทหลวงสองคน ‪ที่มีบ้านอยู่ถนนเส้นนี้หรือเปล่าครับ
‪- ไม่ เส้นวาเลนไทน์ ‪- วาเลนไทน์เหรอ
‪ใช่ เป็นพระวัดชุมพาบาล
‪จริงเหรอ พอรู้ไหมครับว่าบ้านหลังไหน
‪พวกพระเคยอยู่บ้านหลังไหนนะคุณ
‪ผมรู้ว่าหลังไหน แต่ไม่รู้ที่อยู่
‪บ้านชั้นเดียว มีโรงรถจอดได้หนึ่งคัน
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณมาก
‪โอ้โฮ โชคช่วยแท้ๆ
‪พระเจ้า!
‪แทบไม่เชื่อหูตัวเองตอนที่พวกเขาพูด
‪นั่นหลักฐานชัดๆ เลยนะ ใช่ไหม
‪คืนนี้ในหัวผมจะเล่นภาพนั้นซ้ำๆ
‪แค่ความรู้สึกน่ะ เหมือนโป๊ะเชะอย่างจัง
‪ผมยืนอยู่ที่ไอ้ชานหน้าบ้านนี่กับก้อนเค้ก
‪กับพระที่เคยล่วงละเมิดผมมาแล้วหนนึง
‪เราดูแม่ขับรถออกไปบนถนนนั่น
‪ให้ตาย
‪ฉันทำร้ายลูกๆ เองกับมือ
‪- เปล่า ไม่ใช่ ‪- เข้าใจไหม
‪ฉัน…
‪ฉันรู้สึกอยู่นานเลยว่า ‪"เราตามืดบอดขนาดนั้นได้ยังไง"
‪พวกพ่อแม่ก็แค่เป็นเป้าหมายหลัก
‪แม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‪แม่ก็แค่ใช้ชีวิตตามปกติของแม่
‪แต่เขาฉวยโอกาสจากมัน
‪เหมือนที่ทิมพูด
‪เขาหลงเชื่ออยู่นานว่า ‪ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาผิดเอง
‪เขาคิดว่าเขาสมรู้ร่วมคิด
‪เอาละ ทะเลสาบโอซาร์ค
‪ไม่ได้เกิดขึ้นที่นั่นทั้งหมด
‪ก็แค่เหตุการณ์สำคัญที่สุดเกิดขึ้นที่นั่น
‪ตอนผมกลับไปหาเขา ผมบอกว่า ‪"ผมทำคันเบ็ดตกปลาหัก"
‪เขาพูดว่ามีคนสำคัญมากกำลังจะมา
‪คันเบ็ดเป็นของคนคนนั้น
‪แล้วไม่ใช่แค่ผมที่เดือดร้อน
‪โมนาฮานก็เดือดร้อน ‪เพราะยอมให้ผมใช้คันเบ็ดนั่น
‪เท่ากับผมเป็นหนี้ไอ้คนนี้
‪ปั่นหัวหลอกใช้ ใช่
‪คืนนั้นผมเลยต้องนอนกับผู้ชายคนนั้น ‪เพื่อชดเชยคันเบ็ดตกปลา
‪ตอนนั้นคุณอายุกี่ขวบ
‪อยู่ป.ห้า
‪- สิบขวบได้ไหม ‪- สิบขวบ ใช่
‪ผมถามแม่เมื่อคืนว่าจำได้ไหม
‪ครั้งแรกที่ผมบอกแม่ว่าผมถูกทารุณ
‪แม่ปิดการรับรู้
‪คุณปิดการรับรู้เหรอครับ
‪ฉันว่าจะไปฆ่าตัวตาย
‪แต่ฉันก็คิดได้ เพราะต้องไม่ให้มันชนะ
‪อย่าให้มันชนะ
‪ตอนนี้ผมสนใจเรื่องเดียว
‪ผมกลัวใจตัวเองกับเรื่องพรุ่งนี้ คือ…
‪ผมกับพี่ชายจะกลับไป
‪ทะเลสาบที่โมนาฮานเคยพาเราไป
‪มันจะเป็น…
‪ไม่รู้สิ จุดบอบช้ำมั้ง มันจะ…
‪ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นั่นทำผมกลัวสุดใจ
‪เริ่มเส้นทางไป 1432 ถนนสวิสวิลเลจ
‪คุณรู้เมื่อไหร่ว่าเขาลวนลามพวกคุณทั้งคู่
‪พวกคุณเคยคุยกันไหม
‪ไม่ เราไม่คุยกันเรื่องนั้นเลย
‪จนแม่ลงชื่อเราในเครือข่าย ‪ผู้รอดชีวิตจากการถูกพระล่วงละเมิด
‪เราพี่น้องไม่เคยคุยกัน เราแค่รู้ว่ามันเกิดขึ้น
‪ผมเคยกลัวจับใจ
‪กลัวพี่คิดว่าเรื่องที่เกิดกับผมเป็นความผิดของพี่
‪พี่คิดแบบนั้นอยู่นานมาก
‪นานมาก
‪ถ้าชีวิตพี่ยังอยู่บนปากเหว ‪ถ้าแม่งยังไม่รู้สึกปลอดภัย
‪งั้นก็ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการกัน
‪ใช่ เห็นด้วย
‪ผมเห็นแล้วว่ามันได้ผลกับคนอื่นๆ
‪จุดหมายของคุณอยู่ทางขวา ‪1432 ถนนสวิสวิลเลจ
‪ไม่ใช่ตรงนั้นใช่ไหม
‪ไม่ใช่หรอกเนอะ
‪ไม่
‪โห จำอะไรไม่ได้เลย
‪ร้านอาหารน่าจะเคยอยู่ตรงนี้
‪สระว่ายน้ำจะอยู่อีกฝั่งตรงข้าม
‪รู้ไหมว่าถนนเส้นไหน
‪เรากำลังตามหาสวิสวิลเลจอีกแห่ง
‪ไม่ยักรู้ว่ามีอีกที่ด้วย
‪ผมจำได้ละ ตกกลางคืนจะเห็นแสงไฟ ‪จากหมู่บ้านแทนแทร่า
‪เท่ากับถ้าเราเจอแทนแทร่า แล้วค่อยหา…
‪ผมจำได้ว่ามีขอบแต่งลายแบบนี้
‪ใช่
‪เคยได้ยินชื่อสวิสวิลล่าหรือสวิสวิลเลจแถวนี้ไหม
‪หรืออะไรประมาณนั้น
‪ผมพอจะรู้ว่าสวิสวิลเลจอยู่ไหน
‪เขาบอกว่าจำได้
‪บาร์เทนเดอร์บอกว่าเขารู้จัก
‪เพิ่งคุยกับนายอำเภอสองคนในนั้น
‪เขาวิทยุถามคนอื่นๆ ให้
‪แต่คนนึกออกแค่ "ถนนซูซาน"
‪ประมาณ 50 กิโลเมตร ไปทางสาย 65
‪งั้นเราจะไม่ตามหามันแล้วเหรอ
‪ใกล้จะหมดวันแล้ว
‪ผมนึกว่าจะได้พาทิม ‪ไปเจอจุดเปลี่ยนเลคไวกิ้งของตัวเอง
‪ผมก็คิดว่าจะได้เจอ
‪แต่ที่สำคัญกว่านั้นนะ ผมนึกว่าทิมจะได้เจอ
‪และมันจะช่วยเยียวยาเขา
‪แต่พอเราทำไม่ได้
‪ผมก็กลัวว่ามันจะส่งผลกับเขายังไง
‪- มันส่งผลกับเขายังไง ‪- ผมยังคุยกับเขาไม่ได้เลย
‪ไม่ได้ข่าวเขามาสักพักแล้ว ตั้งแต่ไปตามหามัน
‪ผมไม่ชอบความรู้สึกที่เราเป็นคนก่อเรื่อง
‪งั้นเป็นคุณจะกลับไปไหม
‪ผมไม่อยากไปโดยที่ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาดีไหม
‪คือมันน่ากลัวนะ
‪ผมนึกว่ามันจบแล้ว เราไปที่นั่น เดินวนไปทั่ว
‪แล้วผมก็กังวล ถ้าเราหาไม่เจอล่ะ
‪ทิมบอกว่าเขารู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ‪เราก็เลยเชื่อเขา แต่…
‪สุดท้ายเราตัดสินใจว่ามัน…
‪เราทำพลาดไป เราน่าจะ…
‪โรเบิร์ต คุณเชื่อเขา แต่คุณก็ต้องพิสูจน์
‪นั่นผมเต็มๆ
‪นั่นผมเองเต็มๆ แต่ทิมมั่นใจมาก
‪ไม่เกี่ยวหรอก พวกเรามันคนใจพัง
‪คุณจะเชื่อคนบ้าเหรอ
‪ไม่ คุณต้องเอาไปคิดต่อยอด
‪มัน… ใช่
‪มันไม่มีทางพิสูจน์ได้
‪เขาแค่บอกว่าจากนี้ไปเราต้องระวัง
‪(ศูนย์คาทอลิก ‪1888)
‪ไม่รู้นะ ผมว่าพวกเรามารวมตัวกัน ‪เพื่อเหตุผลบางอย่าง
‪ใช่สิ่งนี้หรือเปล่า ก็ไม่แน่
‪เพื่อช่วย
‪ผมเข้าใจว่าผมมาอยู่ในจุดนี้กับทุกคนทำไม
‪แคธลีน คุณก็รู้ว่าผมเรียนที่เซนต์เอลิซาเบธ
‪ผมเลยจำเป็นต้องกลับไปที่นั่น
‪มันจะช่วยให้ผมทำความเข้าใจได้เยอะมาก
‪เพราะจนถึงตอนนี้ ‪ทุกคนก็ได้เผชิญหน้ากับจุดนั้น
‪จุดเปลี่ยนสำคัญ
‪ที่นั่นคือจุดเปลี่ยนของผม ‪แต่ผมไม่อยากเข้าไปคนเดียว
‪ผมรู้สึกแย่แทนคุณนะ แดน ‪เพราะคุณยังปิดฉากไม่ได้
‪เรื่องนั้นมันคอยวนเวียนในหัวคุณ
‪ผมว่าโจจะได้ปิดฉากเรื่องของเขา
‪เอ๊ดก็อาจจะได้ด้วย ไม่รู้สิ
‪นั่นแหละที่เศร้า ผมอยากให้คุณได้ปิดฉาก
‪คราวก่อนผมกังวลมากจริงๆ
‪ผมนึกว่าผมทำให้คุณอาการทรุด
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ผมพยายามจัดลำดับความคิดในหัวว่า
‪เราเห็นแสงไฟจากตรงไหน ‪และเราอยู่ตรงจุดไหน
‪ดูนั่น!
‪นี่ก็ดูอยู่
‪เหมือนที่พูดเลย ‪ผนังนอกบ้านเอย กรอบหน้าต่างเอย
‪ว้าว
‪ดูขั้นบันได แม่งโคตรชัน!
‪ทำเอาความทรงจำแวบขึ้นมาหลายเรื่อง
‪อ่านป้ายทันไหม
‪นี่อาจเป็นที่เดิมที่เราเคยมาแล้ว
‪ดูใกล้เคียงกันมาก
‪แดน
‪บอกหน่อย
‪เราไม่เคยมาตรงนี้ใช่ไหม
‪ใช่
‪เราเข้าจากทางนั้น แต่อย่าลืมว่านี่ก็ห่างจาก…
‪ใช่ที่เดียวกันรึเปล่า
‪นี่ที่แรกไง
‪ที่เดียวกับที่เรามาคราวที่แล้ว
‪แดน ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ได้ๆ ว่ามาเลย
‪คุณมีปฏิกิริยา ทุกอย่างตรงกัน
‪ใช่
‪แต่คุณกลัวว่าจะเป็นที่นี่จริงๆ
‪เท่ากับคุณปฏิเสธมัน ‪เพราะคุณไม่อยากหาเจอใช่ไหม
‪มันเล่นกับจิตใจเราแบบแปลกๆ แหละ
‪พอทุกอย่างเริ่มเข้าเค้า
‪แล้วพี่คุณก็สนับสนุน
‪คุณกลัวมากว่าจะหาเจอ
‪คุณเลยลบความจำทิ้งเพราะไม่อยากคิดรึเปล่า
‪ลองคิดดูสิ
‪เจ้าของที่บอกว่าสองปีก่อนตรงนี้เป็นหญ้า
‪และตรงนี้เป็นทางรถเข้าออก ยาวไปถึงตรงนั้น
‪พูดดังๆ หน่อย ดั๊ก
‪ผู้ชายที่เป็นเจ้าของที่บอกว่าสองปีก่อนหน้านี้
‪ตรงนี้เป็นหญ้า
‪และแถวนี้เป็นทางรถเข้าออก ยาวไปถึงตรงนั้น
‪สองปีก่อนหน้านี้
‪ทางเดินอยู่นี่ไง
‪นี่ไง
‪ทางเส้นนี้มีอะไรเหรอ แดน
‪นี่เป็นทางเดินที่ผมเคยทำคันเบ็ดตกปลาหัก
‪ทางเดินที่ผมเคยทำคันเบ็ดหัก
‪และต้องชดใช้
‪โอ๊ย ให้ตาย
‪ให้ตายสิวะ
‪อยากจะเป็นทหารอากาศ
‪อยากจะหาญกล้าท้าตาย
‪นี่แหละชีวิตผม
‪โดนบีบคั้นจนหมดหนทาง
‪- เรารอดมันมาได้แล้ว ‪- และผมรักน้อง
‪จุดนี้แหละ
‪ผมรู้ว่าใช่
‪พี่ก็รู้
‪แกรู้ใช่ไหมว่า…
‪พี่พยายามปกป้องแกมาทั้งชีวิต
‪เออ รู้สิ
‪พี่ทำดีแล้ว
‪พี่ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
‪ไม่ใช่ความผิดพี่
‪กูแม่งพังจริง
‪พี่พาผมมาที่นี่ ผมต้องอาศัยพี่เพื่อมาที่นี่
‪ผมบอกทุกคนว่าผมทำเพื่อพี่
‪ก็ได้
‪จริง พูดจริง
‪ผมโกหกตัวเองเพื่อให้ทำสำเร็จ
‪(1/4 ชีทเค้ก)
‪(เค้กดับเบิ้ลเลเยอร์แต่งหน้าครีม 3")
‪อยากได้เค้กแบบไหนคะ
‪อยากได้เลเยอร์เค้กสองชั้นธรรมดา
‪โรยไอซิ่งช็อกโกแลต
‪เอาละ เรามีไอเดียเพียบ
‪มาคุยกันก่อนไหม จดอะไรดูหน่อย
‪- เริ่มตั้งแต่ต้นเลยดีไหม ‪- ดี
‪ฉันอยากขอแทรกและอธิบาย
‪สิ่งที่อาจช่วยบำบัดใจได้มากที่สุด ‪ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจทำบางอย่าง หรือ…
‪ประเด็นสำคัญอยู่ที่การได้ลองหลายๆ วิธี
‪ได้ลองใช้วิธีอื่นบ้าง
‪ละครบำบัดมักจะเป็นแบบนั้น ในกรณีนี้
‪ก็อาจเป็นแบบนั้นได้
‪เพราะเป้าหมายการถ่ายทำหนังนี้
‪เราอยากให้คุณลองหลากหลายไอเดียอยู่แล้ว
‪เราอยากให้คุณรู้สึกดีต่อมัน เพราะงั้น…
‪แม่ของเทอร์ริคจะเล่นเป็นแม่ผม
‪และพ่อของเทอร์ริคจะเล่นเป็นพระเหรอ
‪ฉันว่าน่าจะดี ต้องดีมากเลยค่ะ
‪เริ่มสนุกแล้วสิ
‪แม่ ผมไม่อยากกลับไปเจอเขาที่บ้านนั้นอีก…
‪("โกหกหน้าตายในนามพระเจ้า" ‪จัดฉากโดยไมค์ ฟอร์แมน)
‪ไมค์ คุณพ่อฟิเนียนเป็นสาวกพระเจ้า
‪ท่านพยายามช่วยลูกอยู่นะ
‪เออ ไมค์ คืองี้นะ อย่าไปกลัว
‪นายไม่ใช่เด็ก 11 ขวบแล้ว
‪ฉันเอาอยู่
‪แล้วก็อย่าโทษแม่
‪ถึงแม่จะทำเรื่องไร้สาระมากๆ ลงไป
‪แต่แม่ถูกล้างสมองอย่างหนัก ‪จนคิดว่าไอ้บาทหลวงนั่นเป็นพระเจ้า
‪ตอนผมอยู่ป.หก ชีวิตผมดีหมดทุกอย่าง
‪แต่แล้วแม่ก็ขับรถพาผมไปบำบัดที่บ้านหลังนั้น
‪เรื่องแรกที่พระคนนั้นสั่งให้ผมทำ
‪คือนอนลงกับพื้น
‪ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้ชายคนนี้ก็ทับเหนือร่างผม
‪แต่คุณมีความประพฤติไม่ดี ‪ตั้งแต่ก่อนเจอคุณพ่อมีสแล้วนะ
‪นั่นสำคัญมากนะ
‪อ้าวจริงดิ
‪อยากรู้ไหมว่าผมคิดว่าเรื่องไหนสำคัญมาก
‪ความจริงที่ว่าผมถูกล่วงละเมิดทางเพศ ‪สองครั้งโดยผู้ชายโตแล้ว
‪ส่วนผมอายุแค่ 11 ขวบ
‪นั่นไม่สำคัญเหรอ
‪ครับ
‪ไม่ คุณแค่…
‪ก็พูดว่า "ครับ" แล้วไง
‪เออ แต่คุณหันมาทางผมนิดนึง
‪แต่ไม่ยอมมองหน้าผม แล้วก็พึมพำว่า "ครับ"
‪- แบบนั้นน่ะ ‪- โอเค
‪นี่ถามอยู่นะเว้ย
‪มันไม่สำคัญเหรอ
‪ครับ
‪ให้ตายสิ เชี่ยไรวะเนี่ย แม่ง!
‪คุณอยากบอกพวกเขาไหมว่า ‪คุณยุติการประชุมนั้นยังไง
‪แล้วค่อยบรรยายว่าคุณอยากให้มันจบยังไง
‪ครับ
‪ขอโทษนะที่ใส่อารมณ์กับทุกคน
‪- ไม่เป็นไร ‪- ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง
‪ตอนผมออกมา
‪ผมไม่สงสัยเลย ‪พวกเขารู้แน่ว่าผมพูดความจริง
‪แต่ผมน่าจะพูดคำนี้ออกไป
‪ผมได้รับจดหมายจากอาร์ชบิชอปนอแมนน์
‪แล้วในจดหมายห่านี่
‪เขาบอกว่าไอ้ควายอย่างพวกมึง
‪บอกว่าพิสูจน์ความน่าเชื่อถือของกูไม่ได้
‪เป็นห่าอะไร
‪กูจะรู้ได้ไงว่าบ้านเช่าแม่งอยู่ที่ไหนในปี 1972
‪ถ้ากูไม่เคยไปที่นั่น
‪กูอยู่ในบ้านหลังนั้น ‪กับไอ้ผู้ร้ายข่มขืนเด็กที่เป็นที่รู้จัก
‪ไอ้คุณพระครับ มึงยังกล้ามีชีวิตอยู่ได้ยังไง
‪อย่าเก็บไปคิดจริงจังนะ
‪มึงยังกล้ามีชีวิตอยู่ได้ยังไง
‪มึงเผยแพร่พระธรรม ‪เป็นผู้นำทางปัญญามาหลายสิบปี
‪ในนามของพระเจ้า
‪แต่ปกปิดเรื่องที่มึงข่มขืนเด็กเล็กๆ ไปด้วยเนี่ยนะ
‪มึงจะพูดยังไงกับพระเยซูถ้าท่านอยู่นี่ตอนนี้
‪กูอยากรู้! มึงจะบอกพระเยซูยังไง
‪เออ ก็คิดงั้น
‪มึงจะบอกอะไรท่านได้ล่ะ
‪แล้วยังมีหน้ามาหาว่าเชื่ออะไรกูไม่ได้
‪ทั้งที่มึงนั่งโปรดบาป
‪ให้คนคาทอลิกมาแก้บาป ‪กับความอุบาทว์ชาติชั่วของมึง
‪รู้ไหม กูไม่เคยรับรู้ความสุขของการมีลูก
‪ให้ไอ้อีขี้ยามาเลี้ยงลูกกู
‪ยังดีกว่าพระคาทอลิกเหี้ยๆ คนไหนในโลก
‪เพราะกูรู้จักสัตว์นรกอย่างพวกมึง
‪ไม่ได้มีแค่คนสองคนด้วยนะ
‪พวกมึงมีกันเป็นหมื่นคนใช่ไหมล่ะ
‪แม่ง
‪แค่อยู่ในนี้ก็อยากจะอ้วก
‪จะบอกอะไรให้ ไอ้พวกสัตว์นรก
‪แม่เราอบเค้กก้อนนี้
‪แต่กูยอมโดนสาปดีกว่าเอาให้พวกมึงกิน
‪ไอ้พวกชาติหมา
‪แม่ง
‪พวกมึงทำกูอยากอ้วก
‪เอาละ ไมค์ สลัดบททิ้งได้แล้ว รู้สึกยังไง
‪ดี
‪บอกหน่อยสิคะว่ารู้สึกยังไง
‪โหย รู้สึกดีที่ได้ระบาย ได้ยกภูเขาออกจากอก
‪เหมือนได้ยกภูเขาออกไปหลังจากโดนทับมานาน
‪ผมว่าคุณทำได้สุดยอด
‪คุณทำสิ่งที่ผมยังทำใจไม่ได้
‪คุณกล้าคุยกับไมค์วัยเด็ก
‪นั่นเป็นอุปสรรคใหญ่ ‪ที่ผมกำลังพยายามข้ามพ้นให้ได้
‪เมื่อกี้ผมอินมาก ผมคือเขา
‪ผมค่อนข้างเป็นห่วงเขาด้วย
‪ทุกอย่างโอเคนะ
‪ค่ะ บอกเขาสิ
‪ฉันซูฮกนายเลย เทอร์ริค
‪เรื่องมันเลวร้าย
‪ฉันแน่ใจว่าพ่อแม่นายจะช่วยรับมือกับมัน
‪นายจะปลอดภัยหายห่วงนะ
‪- ฮะ ‪- เยี่ยมยอด
‪ผมว่าไมค์เข้มแข็งมาก
‪ผมว่าเขาทำดีมาก
‪ผมเชื่อเขาเต็มร้อย
‪ขอบคุณ นั่นมีค่ามากจริงๆ
‪ทุกคนเดินออกจากพื้นที่ได้แล้วค่ะ
‪ออกไปจากที่ตรงนี้นะ
‪เดินวนสักสองสามรอบ ‪เดี๋ยวฉันไปตามทุกคนเอง
‪ทั้งหมดนี่เหรอ แดน
‪ใช่ ช่วยเอานี่ไปที ‪อยากได้แบบสองฟุตหรือสี่ฟุต
‪ผมว่าสองฟุตก็กำลังดี
‪- เราถอดออกสักอันได้ ‪- โอเค
‪ผมมีอีกแผ่นนึงนะ
‪เป็นแค่แผ่นโล่งๆ เหรอ
‪- ใช่ เอาแบบโล่งเลยไหม ‪- เอา
‪ผมว่าควรจะเป็นแบบ…
‪เหมือนฝัน เหมือนบ้านตุ๊กตา
‪อีกด้านไว้ทางนี้ พิงกันไว้
‪เคยย้อมสีไม้ไหม
‪- ถามจริง ทำมาพูด ‪- เอ้า เคยไหมล่ะ
‪เคยสิ เคยทำมาหมด
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่ได้บอกว่าเก่ง แต่ก็ได้ทำ
‪เคยเห็นคนเขียนไว้ในห้องน้ำ
‪เขียนเองรึเปล่า
‪เอางี้ ใช้เท้ายันเพลตด้านล่าง
‪รอแป๊บ เราต้องเผื่อที่ไว้ทำประตู
‪แบบนี้นะเอ๊ด
‪โห คุณเลือกสีมาเป๊ะมาก
‪เยี่ยมเลย
‪เก่งมาก
‪ตั้งใจน่ะ เอาให้สำเร็จ
‪คุณเข้าฉากวันนี้รึเปล่า
‪ตอนผมหยิบเสื้อในตู้ ‪มาใส่กระเป๋าเดินทาง คุณ…
‪ผมแค่ทำไป แต่พอเขาสั่งให้ผมไปยืนข้างๆ
‪คุณอยากให้ผมทำตัวแปลกๆ ตอนนั้นเหรอฮะ
‪คือตอนที่นาย…
‪- ตอนนั้นจะเริ่มเกิดความอึดอัด ‪- โอเค ได้ฮะ
‪พอคิดแล้วก็น่าสนใจที่เด็กคนนี้จะเข้าไปเปลี่ยนชุด
‪เพื่อที่เขาจะได้จำลองภาพหนึ่งในวัน ‪ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของผม
‪อยากให้ดึงถุงเท้าสูงแค่ไหน
‪- ดึงขึ้นจนสุดเลย ‪- สุดเลยนะ
‪- ใช่ ดีมาก ‪- โอเค
‪ยอดมาก
‪(รองเท้า - ควันบุหรี่ ‪เสื้อเชิ้ตดำ - หวีผม)
‪(มือวาดไม้กางเขนเหนือศาสนิก ‪มือพลิกหน้าพระคัมภีร์)
‪(จัดไม้กางเขน - มือลูบอก - จูบผ้าคลุมไหล่)
‪ผมแค่คิดว่า "เราต้องโกหกคนพวกนี้"
‪แล้วมันน่าละอาย
‪แต่ก็มีความจองหองผสมอยู่ เหมือนกับ
‪"เราต้องหลอกพวกเขา"
‪เหมือนนักต้มตุ๋น
‪นักต้มตุ๋น ใช่
‪เขาดูเหมือนพระจนน่ากลัวเลยเนอะ
‪งานนี้สาหัสสำหรับไมเคิล
‪มันสาหัสสำหรับเขา แต่เขาทำได้ดีมาก
‪("พระเจ้าย้ายข้าง" ‪จัดฉากโดยเอ๊ด กาวาแกน)
‪(บิชอป)
‪"ออกโรงได้แล้วจ้ะ"
‪(พิธีมิสซาโรมัน)
‪ผมตั้งใจอยากได้จังหวะนั้น
‪จังหวะที่เด็กขึ้นห้องไปกับคนที่มีอำนาจ
‪นั่นคือจุดพลิกผันของวัยเยาว์ของเขา ‪ณ ช่วงเวลานี้เลย
‪เป็นจุดที่เขามองศาสนาเปลี่ยนไป
‪มองคนที่มีฐานะเป็นผู้ปกป้องเปลี่ยนไป
‪มันป่วนการเข้าใจสภาพความจริงของเรา
‪เมื่อความเข้าใจนั้นผิดไป
‪ไม่ง่ายเลยกว่าจะรู้ตัวว่าเราเสียศูนย์มากแค่ไหน
‪เมื่อความเข้าใจถูกบิดเบือนไปแบบนั้น
‪เช่น ผมจำไม่ได้ว่าถูกข่มขืน
‪ผมจำไม่ได้ว่าเคยเห็นองคชาตของเขา
‪เรื่องพวกนั้นไม่ได้เกิดขึ้น
‪แต่เป็นวันที่เขารู้
‪ว่าผมไม่มีวันบอกใคร
‪และรู้ว่าเขาทำได้มากกว่าเดิมอีก
‪พร้อมไหม
‪นี่ก็เหมือนท่าปกป้องมากกว่าท่ากำกับ
‪นี่ เอ๊ดดี้ ขึ้นมานี่หน่อย
‪ครับ ผมเอาเครื่องตัดหญ้าไปเก็บ
‪อ้อ ดีแล้ว ดี
‪พ่ออยากให้ช่วยเก็บเสื้อผ้าหน่อย ช่วยทีได้ไหม
‪คุณพ่อจะไปกี่วันครับ
‪สองสามวัน
‪เอาละ กระเป๋าเดินทางอยู่นั่น
‪- คุณพ่ออยากให้ผมเริ่มจากไหน ‪- เริ่มจากลิ้นชัก
‪- โอเค ‪- กี่ตัวฮะ
‪ใช่ ดีมาก
‪ทีนี้ก็ชุดชั้นในของพ่อ
‪สามตัวเหมือนกัน
‪- เรียนเป็นไงบ้าง ‪- ดีฮะ
‪ดี แล้วแม่ล่ะเป็นไง
‪ดีฮะ
‪- พับด้วยนะ แล้วค่อยปิดกระเป๋า ‪- ขอโทษฮะ
‪ใช่ ทั้งสองฝั่ง เพอร์เฟกต์ ดีมาก
‪ทีนี้ก็เข็มขัด
‪หยิบกางเกงมาหน่อย พ่อต้องใช้สองตัว
‪นี่ เอาใส่ลงไป
‪นั่นด้วย
‪มานี่
‪เธอต้องแก้บาปก่อนพ่อไปแคสเปอร์
‪ผมเพิ่งรับศีลในโบสถ์ไปเมื่อเดือนที่แล้ว
‪นั่นมันเดือนที่แล้ว
‪เพอร์เฟกต์เลย
‪จากนั้น ไมเคิลพูดว่า…
‪"เธอสารภาพเรื่องอะไร"
‪คราวก่อนเธอสารภาพเรื่องอะไร
‪เอาละ เทอร์ริค
‪พูดเรื่องไหนก็ได้ที่คิดว่าควรพูด
‪ผมโกงข้อสอบ ผมทะเลาะกับพี่ชาย
‪แค่นั้นเหรอ
‪เธอต้องสารภาพมาให้หมด
‪ทีนี้ไมเคิลจะพูดว่า
‪"คริสตจักรเอื้อเฟื้อครอบครัวของเธอมาตลอด"
‪มองพ่อสิ คริสตจักรคาทอลิก ‪เอื้อเฟื้อเธอมาตลอด
‪เอื้อเฟื้อคุณแม่และพี่น้องของเธอ
‪เธอไม่อยากให้มันหายไปใช่ไหม
‪เธอทำอะไรผิดอีก
‪บอกมา เธอทำอะไรผิดอีก
‪อย่าโกหกพ่อนะ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณพ่อพูดเรื่องอะไร
‪"แล้วเวลาคิดถึงสาวๆ ล่ะ"
‪แล้วเวลาคิดถึงสาวๆ ล่ะ
‪ผมเปล่า
‪เธอทำยังไงเวลาคิดถึงสาวๆ
‪คุณพ่อพูดเรื่องอะไร
‪ถ้าบอกไม่ได้ งั้นทำให้พ่อดูสิ
‪ทำให้ดูหน่อย ‪เธอทำยังไงเวลาคิดถึงเรื่องไม่บริสุทธิ์
‪คัท!
‪โอเค ทุกคน
‪ดีมากเลย เทอร์ริค
‪- ไปกินมื้อเที่ยงกัน ‪- ตั้งตัวไม่ติดเลยฮะ
‪- อะไรเหรอ ‪- เมื่อกี้ผมตกใจน่ะ
‪เอาละ ผมว่าเราเก็บครบละ ปิดกล้องได้
‪คนเก่ง
‪ขอบคุณมาก เก่งมาก
‪- โอ๊ยคุณ ‪- รู้น่า
‪- ขอบคุณมากนะ ‪- ปั่นหัวคนมันง่ายมากจนน่ากลัว
‪น่ากลัวมาก
‪ขอบใจนะ
‪คุณทำดีมาก
‪เทอร์ริค
‪นี่เรื่องถูกกฎหมายที่ฉันทำได้
‪เอ๊ด
‪- เจ้าตัวเล็ก มานี่มา ‪- ไงหนู
‪ผมอยากบอกว่าผมพยายามเต็มที่ ‪เพื่อถ่ายทอดเรื่องของคุณ
‪ขอบใจมาก
‪- นายเก่งมาก ‪- เก่งจริงๆ หนูเอ๊ย
‪เอาละ ก็…
‪หวังว่านายจะได้เห็นฉากสุดท้าย
‪ตอนที่คนร้ายเดินเข้าคุก
‪นั่นแหละที่เรารอคอย
‪คือผมคงคิดว่า
‪ถึงเวลาเก็บความละอายไว้ในที่ซึ่งมันควรอยู่
‪แล้วนี่คือทางเดียวที่ทำได้
‪ทางเดียวที่ผมทำเป็น
‪สุดท้ายผมติดต่อผู้กำกับการตำรวจที่ไชเยนน์
‪และอัยการพิเศษในนาโทรนาเคาน์ตี้
‪ผมได้พบว่าเขาสองคนแค่อยากเอาชนะกัน
‪ด้วยการไม่ยอมดำเนินคดี
‪ย่อหน้าสุดท้ายตรงนี้
‪"เราเสียใจอย่างมาก ‪ที่ได้ข้อสรุปอันน่าลำบากใจเหล่านี้
‪อย่างไรก็ตาม ไม่ควรนำจดหมายฉบับนี้ ‪ไปใช้เป็นเครื่องมือ
‪เพื่อแก้ต่างให้บิชอปฮาร์ท"
‪"เรายังขอสรุป ‪ในส่วนของการพิจารณาสอบสวนนี้ว่า
‪อีจี" นั่นชื่อผมเอง ‪"เป็นเหยื่อของบิชอปฮาร์ท"
‪เขาจะเพิ่งนั่ง…
‪สุดท้ายเป็นเพราะ…
‪ผมเข้าใจตามนี้นะ ‪จากที่คุยกันในสำนักงานเขา
‪คือพวกเขามีข้อมูลน้อยมาก
‪และฮาร์ทไม่มีทางอายุยืน
‪อยู่จนถึงช่วงไต่สวนคดีเพื่อรับคำพิพากษาลงโทษ
‪ดังนั้นเลยยกเลิกคดีไป
‪เอาละ
‪บิชอปบิ๊กเลอร์ให้ผมติดต่อกับคนหนึ่ง
‪ที่นำจดหมายไปให้พระสันตะปาปาได้
‪ผมเลยเขียนจดหมายถึงพระสันตะปาปา
‪ผมตกใจมาก เพราะพระสันตะปาปาตอบกลับมา
‪(โรม อัครมหาวิหารนักบุญยอห์นลาเตรัน ‪วันที่ 20 ส.ค. 2020)
‪ท่านขอให้ผมอภัยให้ท่านด้วย
‪ท่านขอให้ผมสวดภาวนาเพื่อท่าน
‪และท่านสัญญาว่าจะสวดภาวนาเพื่อผม
‪สุดท้ายแล้ว
‪พวกเขาปฏิเสธที่จะปลดฮาร์ทจากสมณเพศ
‪พระสันตะปาปารับรองกับผมว่าจะพูดถึงเรื่องนี้
‪ผมว่าพระสันตะปาปาไม่ได้มีอำนาจอะไร
‪อย่างที่ท่านคิดว่าตัวเองมี
‪ที่นี่คือโรงเรียนและวัดแม่พระบังเกิด
‪ตรงนี้คือจุดเกิดเหตุทั้งหมด
‪คุณเดนตันเคยอยู่ตรงนี้
‪ในคำฟ้องร้อง เธอยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง
‪ใช่
‪นี่ห้องแก้บาป
‪มันเกิดขึ้นตรงนี้
‪ขอปิดได้ไหม
‪ผมอยากให้คุณปิดเลยละ
‪("จดหมายถึงโจ" ‪จัดฉากโดยโจ เอลเดร็ด)
‪ฉันเริ่มเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงนายไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
‪"สวัสดีโจ นี่มันยากที่สุดเลย
‪ทำไมมันยากจังนะ
‪นายคือฉัน หรือพูดให้ถูก นายคือฉันในอดีต ‪แล้วทำไมถึงรู้สึกยากขนาดนี้
‪มีเรื่องที่นายต้องรู้
‪เป็นแสงเพื่อส่องทางในความมืด ‪และความจริงเพื่อแทนที่คำหลอกลวง
‪ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เรื่องที่กำลังจะเกิดกับนาย
‪และในแง่นั้น ที่จริงนายก็รู้มากกว่าฉัน
‪ยังมีหลายเรื่องที่ฉันไม่รู้ว่านายรู้
‪ความทรงจำที่ฉันยังจำไม่ได้ ‪แต่มันหนักอึ้งอยู่ในใจ
‪นายจะใส่กุญแจขังความทรงจำนั้นไว้เวลาต่อมา
‪นายจะถูกขัง ถูกกดถ่วง ถูกปิดปาก
‪แต่นายทำเพราะมันเป็นทางเดียว ‪ที่นายเห็นเป็นทางรอด"
‪"ฉันใช้เวลาเกือบ 40 ปีกว่าจะเข้าใจว่า
‪ถึงแม้เวลาจะเดินต่อไปข้างหน้า
‪แต่ฉันยังคงจมอยู่กับอดีต
‪เพราะนาย กับนาย และเพื่อนาย"
‪ผมกับพ่อมาดื่มกาแฟที่นี่ทุกเช้า
‪ผมนึกภาพออกเลยว่าพ่ออยู่นี่
‪ผมจะพูดว่า "ดั๊ก โห พ่อเชื่อไหม
‪นายร็อบคนนี้กำลังถ่ายเราอยู่
‪เราจะอยู่ในสารคดีด้วยกัน
‪เดี๋ยวจะพูดถึงพ่อด้วยนะ พ่อดั๊ก
‪คนจะรู้จักพ่อจากสารคดีนี้"
‪ตอนนั้นผมบอกพ่อว่าผมไม่มีทางเด็ดขาด
‪ไม่มีวันเลิกค้นหาความเป็นธรรมเท่าที่หาได้
‪จากไอ้ชาติชั่วพวกนั้น
‪(สำนักงานสืบสวนแคนซัส ‪กำลังติดตามคดีของไมค์)
‪ผมจะไม่มีวันหยุด ไม่มีทาง ผมหยุดไม่ได้
‪"ขณะที่นายเก็บกดความทรงจำ ‪เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‪ฉันก็ขังนายไว้กับช่วงเวลาเลวร้ายนั้น
‪ในส่วนลึกดำมืดในใจฉัน
‪แย่เหลือเกินกับการถูกขังอยู่ภายใน
‪เป็นทั้งนักโทษและผู้คุมขัง
‪แย่เหลือเกินกับการปิดปากเงียบในปัจจุบัน
‪อีกทั้งยังเป็นคนเริ่มความเงียบนั้นเองในอดีต"
‪แต่พระเจ้า ลูกรู้ว่าท่านมีแผนการอื่น
‪(ทอมยังคงรอวันนัดไต่สวน)
‪แผนอื่นๆ ที่ท่านวางไว้ให้ลูก
‪ซึ่งก็ไม่เป็นไร
‪เพื่อน!
‪(เอ๊ดคิดว่าจะใช้สารคดีนี้ช่วยอธิบาย ‪ให้ลูกสาวเข้าใจการถูกทารุณกรรมของเขา)
‪"นายกำลังจะเสียสละอย่างยิ่งใหญ่จนไม่น่าเชื่อ
‪แต่นายต้องรู้ไว้ว่านายทำถูกแล้ว
‪และเมื่อเวลามาถึง ในที่สุดนายจะเป็นอิสระ"
‪"และในยามที่นายฟื้นฟู ‪นายถึงกับพบเสียงของตัวเอง
‪ความเสียสละของนายช่วยชีวิตฉันไว้"
‪ความทรงจำไหลบ่ากลับมาไหมคะ
‪ครับ ที่จริงผมก็แทบไม่เชื่อว่าได้มายืนตรงนี้
‪เพราะผมสาบานไว้ว่าจะไม่กลับมาอีก
‪- คุณอยากอยู่คนเดียวไหม เพื่อทบทวน ‪- อยาก ขอเวลาแป๊บนึง
‪ขอคิดสักแป๊บ
‪(ในเดือนธันวาคม ปี 2020 ‪ผู้ทำร้ายไมเคิลเสียชีวิต)
‪(หลายเดือนต่อมา มีการเปิดเผยว่า)
‪(เขาถูกปลดจากสมณเพศอย่างเงียบๆ)
‪(เพียงไม่กี่วันก่อนเสียชีวิต)
‪"นายคือไฟที่ลุกไหม้จากภายใน ‪ไร้ซึ่งความเกลียดและชิงชังตัวเองแล้ว
‪ไฟนั้นต้องการเพียงแค่แบ่งปันกับผู้อื่น
‪และช่วยนำทางคนอย่างนายไปยังจุดที่ดีขึ้น"
‪เรื่องทั้งหมดนี้มีค่าต่อฉันมาก
‪ขอบคุณที่ช่วยรับบทนี้นะ
‪นี่เป็นสัญลักษณ์เพื่อสื่อว่าฉันจะทวงอำนาจคืน
‪มันไม่มีอำนาจเหนือฉันแล้ว
‪แล้วนายช่วยทุกคนเรื่องนั้นในการถ่ายทำ
‪มันดีมาก
‪งั้น…
‪เออ ให้แม่งเน่าตาย กลับบ้านกันเถอะ
‪(ผู้ทำทารุณต่อแดนยังลอยนวล)
‪คุณเป็นไงบ้างฮะ
‪มันหนักอยู่นะ แต่ฉันยังไหว
‪ฉันไหว
‪"นายเป็นคนเลือกใช้ชีวิตต่อไปในแต่ละวัน"
‪ฉันภูมิใจในตัวคุณ
‪"นายเป็นคนเลือกที่จะลุกออกจากเตียง
‪พูดสั้นๆ ก็คือนายเลือกใช้ชีวิตและมีรัก
‪และนายเลือกที่จะรับรัก
‪จำผ้าปูที่นอนกับผ้าม่านลายซูเปอร์แมนได้ไหม
‪ซูเปอร์แมนเป็นฮีโร่ของนาย เขาไม่ใช่มนุษย์
‪นายเคยรู้สึกกี่ครั้งกี่หนว่านายไม่ใช่มนุษย์
‪นายอยากเป็นเขาใจจะขาด
‪อยากเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตัวเอง
‪นายอยากต่อสู้ ‪เพื่อความจริงและความยุติธรรม
‪เขาคือฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ของนาย"
‪(จดหมายถึงโจ)
‪"นายได้เป็นแบบนั้นเลยละ
‪นายเดินเข้าสนามรบแห่งชีวิต
‪และได้ใช้น้ำตา ‪ความกลัว และความเจ็บปวดเหล่านั้น
‪เพื่อติดต่อและทำความเข้าใจ ‪เด็กชายคนอื่นๆ ซึ่งกำลังเจ็บปวด
‪ผู้ที่ดิ้นรนต่อสู้ศึกครั้งใหญ่ของตัวเอง
‪นายได้เป็นกระบอกเสียงของเยาวชน
‪และต่อสู้ในวิธีที่สมจริง ‪เพื่อความจริงและความยุติธรรม
‪ฉันหวังว่าความเข้มแข็งที่แสดงออกมา ‪จะได้รับความสงบสุขในใจเป็นการตอบแทน
‪อย่าเข้าใจผิดนะ
‪นายคือฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ในเรื่องราวของเรา"
‪จบละ
‪จบแล้ว
‪ถ่ายไว้แล้ว
‪ยอดเยี่ยม
‪เก่งมาก
‪เป็นไงบ้าง
‪ดีฮะ
‪ไปจากที่นี่กัน
‪(แดน เอ๊ด ไมเคิล ไมค์ และทอม ‪ขออุทิศสารคดีเรื่องนี้แด่เด็กชายคนอื่นๆ ทุกคน)
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม