Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hej, Nowy Jorku, co słychać?
Mówi wasz DJ Teddy P. Doszły mnie pewne słuchy.
Ponoć dziś wieczorem ma się odbyć ekskluzywna impreza
z okazji premiery płyty Cre.
Nie wiem kiedy ani gdzie, ale skoro to Cre, będzie spoko.
Jeśli więc nie dostanę zaproszenia,
będę musiał ujawnić utwór, który dostałem.
Dobrze wiesz, która godzina. Odezwij się, Cre!
Tak!
Fantastycznie!
Te podwójne rzęsy obciążają mi powieki.
Dobra. Przechyl się na bok.
Dobra.
Tak.
- Teraz zalotnie, ale nieprzystępnie. - Dobra.
Tak!
- Dobra, gotowe. - Już?
To będzie idealny post zapowiadający epicką muzę.
O raju, ale się denerwuję. Trzęsą mi się ręce.
Erico, czy komuś kiedykolwiek nie spodobała się płyta Cre?
Wiem.
Ten człowiek jest muzycznym geniuszem,
dlatego wybrał cię, żebyś zaśpiewała w tych utworach.
Po dzisiejszej imprezie i premierze jego płyty
twoje życie zmieni się na zawsze.
Tak. I nie mogę się doczekać, aż ją usłyszysz, bo dałam czadu.
No pewnie! A teraz bierz torebkę.
Czekaj. Wyciągnięta nitka?
Amber!
Nie!
Naprawdę nie masz co na siebie włożyć.
Wszystko zaniosłam do magazynu.
Czemu to nie jest w magazynie?
- Zostaw to. - Nie.
Serio, odwieś to, dziewczyno.
- Możemy jej użyć. - Nie potniesz mojej sukni ślubnej.
Nigdy jej na siebie nie włożysz.
A Jason nigdy nie wróci.
Robimy tylko lemoniadę z cytryn po emocjonalnej traumie.
To jak będzie?
Gratki, supergwiazdo.
Dziękuję.
Gdybyś nie nakłoniła odpowiednich osób, żeby szerowały moje filmiki z Insta,
Cre by mnie przegapił, więc dzięki.
Witajcie na najbardziej ekskluzywnej imprezie muzycznej w Nowym Jorku.
Zaraz usłyszycie płytę roku przed jej premierą.
Przygotujcie się na Cre!
Niektórzy z was chcą doświadczyć tego, co nadejdzie,
bo to impreza przedpremierowa płyty
i przyszliście jej posłuchać.
Tak!
Jesteście gotowi?
Tak!
To dobrze.
Bo chcę, żebyście coś usłyszeli. Mam dość tego, że wciąż mnie okradają!
Kiedy ostatnio ktoś wrzucił moje dzieło do sieci,
co powiedziałem?
To moja ostatnia płyta.
Ale nikt jej nigdy nie usłyszy,
bo ten świat na to nie zasługuje!
Lepiej na to nie patrz.
Naprawdę myślałam, że moje marzenia się spełniają.
Ale to nie jest żadne marzenie.
To jakiś koszmar!
Nie.
Będzie musiał wydać tę płytę. Wytwórnia go do tego zmusi.
To on jest wytwórnią.
Jest jej właścicielem.
- Takie już moje szczęście. - Przykro mi.
Dokąd idziesz?
Możecie proszę przestać?
Zagrajcie cokolwiek innego.
- Dlaczego? - Bo…
Bo w zeszłym roku miałam wyjść za mąż
przy tej pięknej piosence
za fajnego faceta, Jasona.
Ale wyjechał do Charleston.
A ja z nim nie pojechałam.
Był bankierem.
Gotował takie dania z ryżem,
a ja nigdy nie wracałam na czas, żeby je zjeść,
a potem on odwołał ślub.
I zabrał ryżowar.
Nie jem już ryżu.
Chodź.
Mam na sobie suknię ślubną.
A oni śpiewali moją ślubną piosenkę.
Wiem.
Chodź tutaj.
Sto lat, Jasonie, wspaniały, cudowny mężczyzno.
O kurka! Serio?
Tak!
Dziękuję.
Teraz czas sprawdzić, czy to życzenie się spełni.
Erico Wilson…
Czekaj.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Tak? - Tak!
- Naprawdę? - Tak.
Dajecie!
Erico?
To nie jest zdrowe.
Kiedy ostatnio wychodziłaś?
Wychodzenie kosztuje.
A czerwone wino ma przeciwutleniacze, więc jest praktycznie jak smoothie.
Nie bardzo.
Jak zielony sok, tylko fioletowy.
Słuchaj, wiem, że ostatnie miesiące były trudne,
ale teraz wszystko się zmieni,
bo lecisz do tropikalnego raju.
Napawaj wzrok widokiem ośrodka Mer de Saphir,
na idiotycznie olśniewającej wyspie Mauritius.
Prowadzę im konta w serwisach i usłyszałam, że szukają piosenkarek.
Podesłałam im twój Instagram i spytali, kiedy możesz przylecieć.
Gdzie jest Mauritius?
Tysiąc trzysta kilometrów na wschód od Madagaskaru.
Patrz na ten cukierkowo błękitny ocean.
Jest piękny.
Naprawdę, Amber, dziękuję ci, że zawsze mnie promujesz.
Ale to poziom wyżej w stosunku do śpiewania na statku.
Co to ma znaczyć?
Że nie harowałam całego życia,
marząc o tworzeniu własnej muzyki,
żeby śpiewać covery w holu hotelowym.
Że nie straciłam narzeczonego, żeby występować w barach.
Że nie ryzykowałam dosłownie wszystkiego, żeby śpiewać karaoke.
- Dobra. - Kim ja jestem?
Widzę, że się nakręcasz, ale cię zatrzymam.
Nie straciłaś narzeczonego.
To on stracił ciebie, przenosząc się do Charleston
dla jakiejś nudnej kariery w finansach.
To sezonowa robota.
Cztery miesiące i wracasz do Nowego Jorku.
Przemyśl to, bo martwię się, że jeśli czegoś nie zrobisz,
nigdy nie wyjdziesz z tego ciemnego tunelu.
Kim chcesz być?
Kimś, kto stapia się z kanapą,
czy kimś gotowym podjąć kolejne ryzyko?
Erica Wilson?
Tak. Barrington?
Do usług.
Witaj na Mauritiusie!
Odbierałem sprzęt dla zespołu, zanim przyjechałem po ciebie.
To dobrze.
Ale też jestem w zespole. Twoim zespole.
Tak.
- To fajnie. - Gram na gitarze.
Super.
Jestem też kierowcą busa,
siłuję się z żółwiami i mieszam koktajle.
- Tak? - Między innymi.
Ale ja mam tu tylko śpiewać, prawda?
Tak. Biorę te dodatkowe fuchy, bo odkładam na dom.
Przyleciałem tu kilka lat temu i się zakochałem.
O rany. Co za widok.
Rozumiem. Jeśli możesz oglądać go codziennie po przebudzeniu, czemu nie?
Pięknie tu, ale mówiłem o mojej dziewczynie.
Jest stąd i nigdy nie chce wyjeżdżać.
To super,
że dla niej tu zostajesz.
LUKSUSOWY HOTEL
Uwaga.
Witaj, Erico. Jestem Claire.
Barrington na pewno poinformował cię o procedurach.
Proszę za mną. Oprowadzę cię.
Będzie spać w domku 78. Zanieś tam jej bagaż i, proszę,
zabierz stąd auto. I nie spóźnij się na próbę.
Jak wiesz, nasz ośrodek ma pięć gwiazdek, a obsługa dodaje im blasku.
Jesteś gotowa, by błyszczeć?
A tu jest nasz główny basen.
Jaki gładki i nieskazitelny.
Chciałabym tam wskoczyć.
Lubisz zakłócać nieskazitelne rzeczy?
Niestety, pracownicy nie mogą korzystać z basenu.
To gdzie mamy chodzić, żeby popływać?
Na plażę, ale nie tę przed ośrodkiem.
Trzy kilometry stąd jest publiczna.
Co się dzieje?
To tylko gekon. Pełno ich na wyspie.
Są nieszkodliwe, jak małe dinozaury.
Proszę, nie krzycz już więcej. Tylko goście mogą krzyczeć.
Cześć, chłopcy. Poznajcie Ericę.
- Travis i Wayne z zespołu. - Cześć.
Barringtona już znasz.
Gracie codziennie od 19 do 23,
a w weekendy dodatkowo od 11 do 14.
Chyba że jest ślub.
Kto wtedy śpiewa?
Ty.
Nikt mi nie powiedział, że będę śpiewać na weselach.
Jeśli to dla ciebie problem, mogę znaleźć ci loty
i wrócisz do Nowego Jorku na własny koszt.
Serio? Mam zaryzykować i zapomnieć o niedoszłej karierze piosenkarki
i niedoszłym ślubie,
żeby śpiewać na weselach?
Co?
Wiedziałaś.
Ciężko to było złagodzić.
To jest… Amber!
Ale pomyśl o tym tak.
Stajesz twarzą w twarz ze swoimi demonami, a to dobra rzecz.
O tak. Teraz akurat stoję twarzą w twarz z jednym.
No dobrze, ale jak tam wyspa?
Jest piękna, powietrze jest cudowne,
a moje zatoki po pięciu latach się oczyściły,
ale mam wyjść na scenę i śpiewać dla zakochanych.
Erico, patrz w kamerę.
Nie pozwól, żeby zajście z Jasonem zrujnowało ci życie.
A już na pewno twoje życie miłosne.
Zapraszamy Stephanie i Davida na parkiet
na ich pierwszy taniec jako męża i żony.
Świetnie wyglądasz.
Bardzo pasuje ci ta sukienka.
Nie zostawiaj jej.
Ludzie wydają tu mnóstwo pieniędzy,
żeby doświadczyć czegoś radosnego.
Dlatego od teraz twój śpiew będzie radosny.
Już dobrze.
Muzycy już tak mają, że muszą głęboko odczuwać.
Wyjdziesz na prostą.
Barrington, nie jestem w najlepszym stanie.
- Chyba nie dam rady. - Jasne, że dasz.
Ale potrzebna ci dobra piosenka.
Jaka muzyka poprawia ci nastrój?
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże, proszę!
Pomocy!
Pomocy, proszę!
- Pomocy! - Chwila!
- Mam cię! - Pomocy!
Dziękuję!
Dziękuję.
O nie! Musimy poszukać mojego GoPro!
No dobrze.
Proszę powiedzieć, gdzie pana boli.
W porządku?
Moja kamera. Moja piękna kamera.
Przepadła moja podróż. Moje wspomnienia.
Zauważyłem ją, przepływając.
- Uratowałeś ją! - Już dobrze.
Cykniemy fotkę do kolażu?
- Co? - Nie? Spoko.
Hej, ludzie, myśleliście kiedyś o śmierci?
Ja tak. Właśnie doświadczyłem przełomu.
Dzięki.
Znasz tu może…
jakąś restaurację?
Coś bym zjadł.
Wypił w sumie też.
Czytałem o czymś kokosowo-rumowym.
Jak możesz być taki spokojny? Ten człowiek prawie utonął. Ja też.
Miałem szczęście, że cię zobaczyłem i mogłem pomóc.
Odważnie wbiegłaś tam bez szkolenia.
Tak? Ty też tam wbiegłeś.
Jesteś wyszkolony?
Jako komandos armii USA.
Były.
Skoro tak…
No dobrze.
- To już bardziej logiczne. - Caleb.
Erica. Miło cię poznać.
Jesteś tu sam na wakacjach?
Nie do końca. Przyleciałem na ślub brata.
W końcu mogę pełnić funkcję członka rodziny.
To miło.
A ty? Jesteś rybaczką czy ratowniczką-amatorką?
Nie. Śpiewam w ośrodku.
Piosenkarka?
Tak.
To fajnie.
Szpieg. Jeszcze fajniej.
Nie szpieg, tylko goryl szpiegów.
Dobra. No to ochroniarz.
- Ochroniarz szpiegów. Tak. - Podoba mi się to.
Miałabyś ochotę
napić się ze mną tego kokosowo-rumowego czegoś?
Właściwie to muszę zaraz iść do pracy.
No dobrze. Chciałbym potem sprawdzić, czy u ciebie wszystko gra.
Muszę się upewnić, że nic ci nie jest po tej podwodnej misji ratunkowej.
To bardzo mała wyspa.
Na pewno jeszcze na siebie wpadniemy.
Już wracasz? Nie masz dziś wolnego?
Mam.
To był dziwny dzień.
Ale potem poznałam kogoś, kto mi się spodobał, i go spławiłam.
Był turystą. Albo szpiegiem. Trudno.
O, szpiegiem.
Tak czy siak,
pewnie i tak już by się do mnie nie odezwał.
Co…
To chyba faktycznie mała wyspa.
Jak mnie znalazłeś?
Nie szukałem. Tu będzie wesele mojego brata.
Oczywiście.
Przecież nie biegasz tu i tam, szukając mnie.
Właściwie to zamierzałem pytać w każdym hotelu,
czy śpiewa u nich Erica.
Wcale nie.
Znalazłbym cię.
A tam jest nasza szczęśliwa para.
Ojej, jesteś bardzo silna.
Jesteś Caleb King?
Co? Skąd…
Jason mówił o bracie żołnierzu, ale nigdy go nie poznałam.
Jesteś tą Ericą?
Ericą Jasona?
- Już nie. - Hej, Caleb!
Idziemy pozwiedzać? Możesz zabrać koleżankę… O Boże.
- Co ty tu robisz? - Cześć, Christian.
Pracuje tu.
- Nie. - Tak.
- Tak. Pracuję tu. - Tak.
Tak.
A torby z prezentami?
Torby z prezentami są w przechowalni.
Kochanie, wszystko załatwili. Naprawdę.
Idzie moja siostra.
…południowa dama, kiedy więc mówię, że opakowania muszą zawierać sadzonki,
to tak ma być.
Dobra, pa. To co robimy teraz?
- Czekamy na resztę. - Są tam.
Z…
Ericą?
Tak. To Erica. Zaśpiewa na waszym weselu.
- O Boże. - Ścieka ci papaja.
Skąd znasz piosenkarkę?
Znamy Ericę z Nowego Jorku.
Co?
- Jaki ten świat mały. - Nie wierzę.
- No proszę. - Chodź.
Erica!
Ale niespodzianka. Proszę, nic nie mów.
Co tu robisz tak daleko od miejsca, w którym zwykle przebywasz?
Śpiewam tu.
To, co sprowadza tu ciebie, jest o wiele ciekawsze.
- Erico, to jest… - Tak. To jest…
Jestem Beverly, narzeczona Jasona.
- Erica. - Miło mi.
Ona i Jason…
- Tak, to… - Znacie się z Nowego Jorku?
- Tak. - Znasz też Christiana.
Mieszkaliśmy w tym samym budynku.
Tak! Znamy się, od kiedy był tam klub.
Kiedy…
- Tak. - Klub?
- Tak, to był… - Nie klub taneczny.
Nie. To był klub książki.
Właśnie.
Co za przypadek.
Pracownicy rzadko bywają w holu, chyba że pracują.
Świetnie, że tu jesteś.
Nigdy nie poznałam nowojorskich przyjaciół Jasona.
Byliśmy zawaleni robotą. Utknęliśmy w Charleston.
No tak. Przeprowadziłeś się do Charleston.
Kiedy się wprowadził, mnie poznał jako pierwszą.
Jako pierwszą?
To nie było jakiś rok temu?
Nie dał ci za dużo czasu, by zaplanować wesele, co?
Nie, ale tego nie potrzebuję.
Chcieliśmy, by było kameralnie. Moja siostra Janelle,
rodzice Jasona i kilkoro przyjaciół.
Więcej nam nie trzeba.
To takie urocze.
Może zabierz Janelle do spa
i spotkamy się potem na odnowie komórkowej.
Dziękuję.
Dobrze. Było bardzo miło cię poznać.
Pokażesz mi swoje tajne plany na weekend?
- Dobrze, pa. - Pa.
Jak mogłeś?
- Nie wierzę, że się żenisz. - A ja, że tu jesteś!
Co ty tu w ogóle robisz?
Amber prowadzi konto tego ośrodka. Potrzebowali piosenkarki.
Nic dziwnego, że dostawałem jego reklamy.
Chwila. A co z Cre i płytą?
Cre ją rozwalił.
Ktoś ujawnił jeden utwór i Cre wszystko zniszczył.
Razem z moją karierą.
Przykro mi.
Nie wiedziałem.
No tak. Mnie też.
Ale jeśli Beverly się o nas dowie, będą duże kłopoty.
- Więc proszę… - Chwila. To ona nie wie?
Nie mogłem znaleźć dobrej okazji.
Żadna nie jest dobra, żeby powiedzieć narzeczonej,
że zostawiłeś byłą miesiąc przed ślubem.
Chwileczkę. Nie zostawiłem cię.
To ty mnie codziennie zostawiałaś, idąc do studia.
I wiesz co?
Kiedy dostałem propozycję pracy, nie było już żadnego związku.
Ty odchodzisz bez słowa, a to ja jestem winna?
W ogóle z tobą nie mogłem…
- Wiesz co? Restart. - Restart?
O nie. Wiesz co? Nigdy nie było nawet startu.
Po prostu zniknąłeś.
Dobra.
Nie po to chodziłem 48 godzin na terapię.
Spędzimy tu kilka dni. Będziemy się unikać. Pestka.
Nie zaśpiewam na twoim weselu.
I dobrze. Powiedz, że jesteś chora.
- Chętnie to zrobię. - Świetnie!
Ale nie powiesz Beverly?
Idź sobie!
Dzień dobry.
Cześć.
Słyszałeś to?
Jest tu echo, więc słyszałem.
Dwa razy.
To już wiesz, czemu nie znoszę wesel.
Erico, czemu nam nie powiedziałaś?
Nie chciałam do tego wracać.
- Naprawdę tu pracuje? - Amber prowadzi konto…
To nie jest śmieszne!
- Co powiesz Beverly? - Nic.
Jeśli dowie się o zaręczynach z Ericą, wpadnie w szał.
Musisz się przyznać.
- Jeśli cię przyłapie… - Wiem, że masz dobre intencje,
ale nie potrzebuję gadki od Kapitana Ameryki.
Kapitan Ameryka
nie był komandosem.
Mówię tylko,
że całkowita szczerość nie zawsze jest w cywilu możliwa.
- Tak. - Nikt nie oczekuje, że będziesz idealny.
Tylko szczery.
Czasem najlepiej jest zachować coś dla siebie.
Inaczej będę miał dwie byłe narzeczone.
Może powinnam poprosić hotel o prowizję,
skoro znaleźli go dzięki mnie.
- Amber! - Przepraszam.
Nie chodzi o interesy.
Przypadkiem się rozchoruję w dniu jego ślubu.
W międzyczasie będziemy się unikać.
Co? To dobry, rozsądny plan.
Muszę się przygotować do pracy.
To duży ośrodek. Nie będzie trudno.
Erico! Hej!
Dobrze cię widzieć.
Tak. Niestety jestem już spóźniona na…
Spotkanie w sprawie muzyki weselnej?
Właśnie. To teraz.
- Tak. - Chodź, poszukamy Jasona.
Gdzieś tu jest.
To szczęśliwy traf, że tu jesteś.
Można to i tak nazwać.
Martwiłam się, że Jason tęskni za Nowym Jorkiem, więc twoja obecność…
Powinnaś pójść z nami jutro na wycieczkę.
O nie. Słaba ze mnie piechurka. Mam słabe podbicia stóp.
No co ty. Fajnie będzie.
Zwykle zniechęcamy pracowników do bratania się z gośćmi.
Zasady ośrodka. No tak. Wybacz.
Ale klient nasz pan i nie chciałabym rozdzielać przyjaciół.
Tak, dziękuję!
- Raczej kolegów z klubu książki. - Nie. Dziękuję.
Bonne journée, Erica.
Beverly mówi, że nie macie jeszcze piosenki ślubnej. Serio?
Może coś zasugeruję.
- Proszę. - Tak?
Świetnie. Co powiecie na „Unbreak My Heart” Toni Braxton?
- Na wesele? - Tak.
A może „Irreplaceable” Beyoncé?
To piosenka o rozstaniu.
- Uwielbiam „Diamonds” Rihanny. - Tak!
To mi się podoba.
Czekaj! Wiesz, jaka piosenka byłaby naprawdę dobra?
„No One” Alicii Keys.
- Tak. - Tak?
Dlaczego?
Kiedy wprowadziłeś się na moje piętro, na okrągło bardzo głośno jej słuchałeś.
Nuciłam ją, jeszcze zanim się poznaliśmy.
- Jakby to był znak. - Naprawdę?
Bo chyba wolałem twój pierwszy, instynktowny wybór, „Diamonds”.
Naprawdę, skarbie?
Tak.
To takie słodkie.
Czyli mamy już pierwszą piosenkę. Ile jeszcze musimy wybrać?
Możemy wybrać resztę jutro na wycieczce?
- Muszę odpocząć. - Jasne. Jutro pasuje.
- Co? Jak to? - Zaprosiłam Ericę na wycieczkę.
- No co ty. - Tak.
Caleb.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Ale wczoraj był dzień, co? - Nie wiem, o czym mówisz.
Jason wie o naszym spotkaniu?
- Pomyślałem, że… Nie mówiłem mu. - Tak.
Kolejna tajemnica do zachowania. Spoko.
Chciałabyś później pójść na spacer?
Mam teraz sprawy weselne.
- Śniadanie i wycieczkę, ale… - Wiem. Ja też na nią idę.
Beverly mnie zaprosiła.
- Myślisz, że to dobry pomysł? - Nie.
Zdecydowanie nie.
Nie wierzę, że tu mieszkasz. Pewnie ciągle się szczypiesz.
Tak, ale muszę jeszcze przywyknąć do jaszczurek.
- W mieście ich nie ma. - „Proliferacja” pisze się przez „w”?
Przez „f”.
Tęsknisz za Nowym Jorkiem?
Myślałam, że będę tęsknić, ale rzadko się to zdarza.
Nie bardzo mam do czego wracać.
Zawaliłam tam coś, więc… Za dużo wspomnień.
Wcale nie. To Cre zawalił, nie wydając płyty.
Jason mi powiedział. To okropne.
No tak. To też się liczy, ale nie mówiłam o płycie.
Mówiłam o moich zaręczynach.
- Byłaś zaręczona? - Tak, ale…
Mój narzeczony dostał świetną ofertę pracy w małym mieście
i chciał się ustatkować, mieć dzieci,
a ja nie byłam gotowa zrezygnować z marzeń o śpiewaniu.
Kobieta nie powinna rezygnować z marzeń dla faceta,
a dobry facet jej nie zmusi.
Jason wspiera moje marzenia w 100 procentach.
Chcę reprezentować Karolinę Południową w Kongresie USA.
Kandydujesz do Kongresu.
To przede mną. Na razie pracuję w radzie miasta.
To świetnie. W dodatku wspiera cię twój partner.
Szczęściara ze mnie.
Chyba nie wiedział, jak ważne były moje marzenia.
Albo go to nie obchodziło.
A może myślał, że były ważniejsze od niego.
Gdyby ją kochał, wiedziałby.
Właśnie.
No tak. To możliwe. Nie wiem.
Chwila. Nadal myślisz, że jest miłością twojego życia?
Dzień dobry, kto jest gotowy na przygodę?
- Ja jestem. Chodźmy. - Jasne.
- Dobra. - Może być trochę ciepło.
- Jest tam jakieś wi-fi? - Na górze? Pewnie nie.
Jason, patrz na to. Ojej!
I jesteśmy na miejscu.
Spodoba wam się ten most linowy.
Widoki was wprost zachwycą.
Jedną ręką cały czas trzymajcie linę.
Wszystko jasne?
- Jak słońce. - Do dzieła!
- Damy radę. - Ty pierwsza.
Obym tylko nie spękała.
- Na pewno tego chcesz? - To nie kolonie. Jestem dorosły.
Dobra.
- Idziemy. - Pewnie.
Możesz iść za Beverly.
Nie, ty idź. Ja zabezpieczę tyły.
Na wypadek, gdyby atakowała cię wielka jaszczurka.
Chciałabym to zobaczyć.
Gotowi? Dobra, idziemy.
No to naprzód.
Dasz radę, Jay.
Fajnie było.
Wciąż czuję wahadło grawitacji.
Co? Trochę mnie suszy.
Co? Nie. Patrz na Jasona.
To samo co na koloniach.
Co? Nic mu nie jest.
- Napawa się tylko widokiem. - Trzęsąc przy tym kolanami?
No już, nie patrz w dół.
Nie patrz w dół.
No i zastygł.
Pójdę po niego.
Chyba ktoś już to robi.
Jason.
To samo co na koloniach.
Wcale nie.
Jasonie Xaviorze Kingu. Popatrz na mnie.
Dasz radę.
Wiem, że tak.
Weź mnie za rękę.
Zaufaj mi.
Dobrze.
Kochanie!
- Jesteś cały? - Tak. Wszystko gra.
To była tylko chwila. Nic mi nie jest.
Czemu nie mówiłeś, że masz lęk wysokości? Zostałbyś na ziemi.
Ty głuptasie.
To tylko taka drobnostka z dzieciństwa.
Myślałem, że mi przeszło, ale chyba jednak nie.
Dobra! Wszyscy gotowi? Musimy wznieść toast za bogów.
Salud!
Jason! Już ci lepiej, stary? Rozdygotałeś się na tym moście.
- Nic mi nie jest. - Zawsze miał lęk wysokości.
Erico, bez wahania wróciłaś na most, żeby pośpieszyć mu na ratunek.
Byłaś taka spokojna, zanim ktokolwiek się zorientował.
Skąd wiedziałaś?
Byłam bliżej. To wszystko. Zrobilibyście to samo.
- Lubisz pomagać. - Ja nie.
Uratowałaś tego gościa na plaży.
Kiedy to było?
Obłęd.
Kiedy spacerowałem po przylocie.
Musisz przyjść na mój wieczór panieński.
- Tak! - Potrzebujemy tej aury.
Musisz przyjść.
Wiesz, że tego chcesz.
No proszę!
- Tak. - Tak!
- Przyjdę.
Ale najpierw muszę się położyć. To był długi dzień.
Odprowadzę cię.
Dobrze.
Ale dżentelmen.
Co się tam stało?
Miałeś trzymać nasze spotkanie w tajemnicy.
Wymsknęło mi się.
Dobra. Brałeś udział w tajnych misjach na Bliskim Wschodzie,
a to ci się wymsknęło?
A czy to ważne?
Beverly pytała, czy Jason jest miłością twojego życia.
Pytała, czy mój nienazwany były…
Jak myślisz?
O czym?
Czy Jason jest miłością twojego życia?
Bo się martwisz, czy wie, że poznaliśmy się na plaży.
Dlaczego pytasz?
Słuchaj, to mój młodszy brat.
Przez dłuższy czas nie byliśmy w najlepszych stosunkach,
ale wciąż chcę dla niego jak najlepiej.
Byliśmy razem przez cztery i pół roku.
Uczucia tak po prostu nie znikają, wiesz?
Nie wiem.
Wojsko nie sprzyja raczej długim związkom.
Nigdy nie przeżyłem takiej wielkiej miłości.
Żadnych międzynarodowych, burzliwych romansów?
Romanse? Tak.
No tak.
Miłość?
Nie.
Musiałeś robić taką aferę z tego mostu?
Zastygłeś.
Zdarza się.
Byłem kiedyś na diabelskim młynie i…
Wyszedłem przy wszystkich na cieniasa, a mój brat to widział.
Nikt tak o tobie nie myśli.
A teraz szlaja się gdzieś pewnie z Ericą.
No i co?
A jeśli się pomyliłem?
Może powinienem był poślubić ją?
To…
To znaczy Ericę?
Stary…
Byłem dziś na tym moście,
a ona była ze mną.
A jeśli popełniłem błąd,
uciekając przed nią?
Pamiętam, jak śpiewałaś to dla mnie.
- Co się dzieje? - Mocno to przeżywam.
Moi rodzice jutro przylecą. Nie poznali Beverly.
Kto poznaje teściów na ślubie?
Wiesz, jaka jest moja mama.
Musisz bardzo chcieć tego małżeństwa, skoro ukrywasz Naomi aż do ślubu.
Dla mnie tego nie zrobiłeś.
- Muszę wracać na scenę. - Możemy porozmawiać? Później?
Wrobiono mnie w wieczór panieński, pamiętasz?
Może uda ci się uciec.
Spróbuję.
Dobrze.
Co ja wyprawiam?
Co ty wyprawiasz?
Powiedział, cytuję: „Myślałem, że mi przeszło, ale chyba jednak nie”.
Mówił o swoim lęku wysokości.
Jeden ślub już odwołał.
Dziewczyno, twój.
Muszę iść. Spotykam się z Beverly i jej siostrą.
Zupełnie ci odbiło?
Przecież miałaś ich unikać.
Próbowałam.
Udawaj biegunkę. Nikt nie kwestionuje biegunki.
Ohyda.
Dobra, to kto jest gotowy na karaoke?
Najpierw wystąpi przyszła panna młoda,
Beverly!
To moja siostra. Wychodzi za mąż.
Dobrze.
Dajesz!
Pewnie się tego nie spodziewałaś.
O Boże!
Jason, tylko to chcesz robić? Oczywiście to twój wieczór kawalerski.
Wiesz co? Po wczorajszym jakoś nie jestem w imprezowym nastroju.
Po wczorajszym?
Nie mówmy o tym.
„Po wczorajszym?”. Miałem małe zajście związane z wysokością.
Jednak mówimy.
- A ty się go czepiłeś. - Co?
Jason, masz tę obsesję od zawsze.
Wybacz, że urodziłem się pierwszy.
Patrzysz na mnie z góry, bo przywykłeś do bycia bohaterem.
Wiecie, że mam genetycznego brata?
Ale nie przepraszam, że jestem dobry w tym, co lubię robić.
W rozpychaniu się?
Byłem w twoim cieniu nawet w klubie szachowym.
Ma na imię Raymond.
Nie wystarczy ci, że jesteś wielkim bohaterem wojennym, którego każdy czci.
Wiesz, że mama wysyłała mi zdjęcia twojego boksu, a potem gabinetu?
- Wysyła je wszystkim. - Bo cię kocha i jest z ciebie dumna.
Jesteś moim genialnym młodszym bratem.
Nikt cię nie ocenia
ani z nikim nie porównuje.
Dokonuj własnych wyborów i trzymaj się ich.
Tak robią mężczyźni.
Nie pouczaj mnie o tym, co robią mężczyźni.
- Wiem, że nie… - Idę do ołtarza.
- Panowie! - To jest męskie.
Jesteście braćmi.
Wszyscy chcemy dla siebie jak najlepiej. Pamiętajmy o tym.
Pamiętajmy też,
że wydałem 6000 dolarów na tę szkocką single malt z 1974.
- To jakiś obłęd. - Tak, ale ją wypijemy.
- Na pewno ją wypijemy. - Tak.
Dobrze. Była droga, a nawet nie lubię whiskey.
KIEDY MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ
Zostaw telefon!
Sprawy służbowe.
„Sprawy służbowe”.
KIEDY MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ
Tequila dla wszystkich!
- Zwłaszcza dla ciebie. - Dzięki.
Proszę bardzo.
Raz, dwa, trzy.
- Zaraz wracam. - Dobra.
- Lepiej tu wróć. - Właśnie.
NIE WIEM
JESTEŚ TUTAJ?
- Hej. - Jason…
Chodziłem od swojego pokoju do twojego
i nie mogłem się zdecydować, więc wybrałem ziemię.
Dzięki.
Wszystko dzieje się tak szybko.
I przeżywam wiele na nowo.
Wiesz?
Ja też.
No i…
myślisz, że odszedłem, bo wybrałem pracę.
Ale tak naprawdę to dlatego, bo myślałem, że mnie nie potrzebujesz.
Nie tak jak muzyki.
To ona cię napędzała.
Nie mogłem z nią konkurować.
Przepraszam, że czułeś, jakby to była konkurencja.
A ja przepraszam, że cię zraniłem.
Jason,
przez półtora miesiąca patrzyłam, jak ludzie się pobierają.
Wyglądali na szczęśliwych.
Świadomość, że będę patrzeć,
jak żenisz się z kimś innym niż ja…
Chodź tutaj.
Już dobrze.
Erico! Gdzie się podziewałaś?
Janelle ma telefon z pracy.
Wracaj, bo śpiewam „Shallow”. Obie partie!
Chodź!
Gdzie moja tiara?
Podarowałaś ją barmance za jej życzliwość i wdzięk.
No tak.
Proszę, napij się więcej wody.
W domu mam jeszcze jedną tiarę.
Wiesz, że byłam Miss Charleston?
Nie gadaj.
O Boże.
Coś mi przyszło do głowy.
Naprawdę będę królową,
bo poślubię króla.
Dlatego, że tak ma na nazwisko Jason.
Pewnie. Rozumiem.
Nie zachowujesz nazwiska?
Dla politycznej kariery tak,
ale w życiu osobistym będę po prostu panią King.
Nic na to nie poradzę. Jestem bardzo tradycyjna.
Chcę domu z białym płotem.
Chcę dwoje dzieci. Chcę kościoła w niedzielę.
No i uwielbiam karmić ludzi.
Moi rodzice urządzali ogromne niedzielne obiady.
Co niedzielę po mszy.
A potem, kiedy odeszli… Sama nie wiem.
Tak czy inaczej, chcę robić to samo.
Mam dwa wolnowary,
a Jason ryżowar, który uwielbia.
Aż czuję zapach domu, który chcę z nim stworzyć.
Dosłownie słyszę głosy naszych dzieci, które huśtają się na werandzie.
Wiem, że to brzmi dziwnie. Wybacz.
Nie, właściwie to bardzo miłe.
Bardzo mi przykro, że twój narzeczony z tobą zerwał.
Ale wiesz co? Walić go. Stracił najlepsze, co mógł mieć.
- Tego nie wiem. - A ja wiem.
Mężczyźni w naszym życiu myślą, że są wszystkim, a wcale nie są.
Święta racja.
To musi być oficjalne. Chcę wprowadzić taką uchwałę.
Na pewno ci się uda.
No dobrze.
Cholera! Nazywam się Beverly Strattford i zatwierdzam ten komunikat. Dobrze?
Tak, dziewczyno.
O rany.
Zostawię to na wszelki wypadek.
- Dobrze? - Tak.
- Na pewno dobrze się czujesz? - Pewnie, że tak.
To twój czy mój telefon?
Mój.
Kto do pani pisze o tej porze?
Kolega z zespołu potwierdza jutrzejszą próbę.
Będziesz na przedślubnej kolacji?
Muszę pracować.
W takim razie zobaczymy się na ślubie.
Dobrze.
Erico.
Tak się cieszę, że cię poznałam. Czuję, że się zaprzyjaźnimy.
Dobranoc.
JUŻ IDĘ
Cześć.
Co ty
tu robisz?
A ty co tu robisz?
W końcu jest na tyle chłodno, że można pobiegać.
Oto jestem.
Lubię medytować o tej porze.
Jak tam wieczór kawalerski?
Paliliśmy cygara,
siedzieliśmy przy basenie
i piliśmy zbyt drogą whiskey.
A u ciebie?
U mnie…
było nawet fajnie, muszę przyznać.
Jason wcześnie poszedł.
Mówił, że musi pracować, ale pewnie wymknął się do Beverly.
To chcesz iść pomedytować?
Spróbujmy.
Dobrze. Proszę przodem.
Nie mogę w to uwierzyć. Dobra, teraz ta.
Wierz lub nie…
- Puzon. - Wiedziałam, że to powiesz.
Dobra, a ta?
Ta blizna zmieniła całe moje życie.
Odniosłem rany na ostatniej misji.
I tak po prostu, jedyne życie, jakie znam…
jakie znałem, skończyło się.
Niewielu ludzi widzi takie blizny.
To prawda.
Patrzę na tę bliznę i myślę sobie, że popchnęła mnie na ścieżkę,
która prowadzi nie wiadomo dokąd.
Nikt mnie nie zabierze na następną misję.
Ciągle myślę o tym, że moja rodzina
i wszyscy inni
oczekują, że będę wiedział, co dalej,
ale nie wiem.
Po raz pierwszy w życiu nie mam żadnego planu.
Może to zaakceptuj.
Tak. Nie przejmuj się tym, czego oczekują od ciebie inni.
Nie wiem, jak to zrobić.
Ja też nie.
Chyba.
Trudniej jest zapomnieć o tym, czego oczekujesz od siebie.
Właśnie.
Ja na pewno oczekiwałam, że ta płyta będzie dla mnie przełomem.
Przykro mi.
A mnie chyba nie.
Ale wiem, że muzyka wciąż jest ze mną.
I choć nie mam żadnego planu…
wiem, że powinnam śpiewać.
To dlatego Bóg dał mi ten głos.
Z Bogiem nie można się kłócić.
Nie.
Zwłaszcza kiedy robi takie wschody słońca.
Muszę się trochę przespać, zanim przyjadą moi rodzice.
Pierwsze spotkanie z mamą od lat wymaga co najmniej czterech godzin snu.
Pójdę się schować.
Do zobaczenia.
- Zanim zobaczy mnie twoja mama. - Tak.
I wpadniemy po uszy w piasek.
- Dobra. Dobranoc! - Do zobaczenia.
Pa.
Muszę być szczera.
To dla mnie trudny dzień.
Tracę swoje dziecko.
Mój kocyk w cieniu.
Mamo!
Używałam jego ciałka jako chusty na piknikach.
Bez niego było mi zimno.
Uwaga. Proszę o uwagę!
O Boże. O nie.
Proszę o uwagę!
Muszę coś powiedzieć.
Tracę mojego synka.
Dalej, powiedz to.
Uwiódł go syreni śpiew.
- Co? - Jezu!
W takich chwilach
zwracam się do Bette Midler.
O nie!
Co ona ma do rzeczy?
Mamo.
Powstrzymaj ją!
Mamo?
Czy to mikrofon?
O Boże, zepsuje mój ślub. Nie pozwól jej na to!
- O nie! - Nie.
- To dla ludzi z tyłu. - Mamo.
Dopiero się rozkręcała.
Obdarzyłaś ich już wystarczająco.
Nie możemy skąpić naszych pieśni miłości i oddania, skarbie.
Wiem, ale teraz moja kolej na toast.
Bardzo na to czekałem.
Dla ciebie, kochanie.
Dla ciebie.
Witam wszystkich. Jestem Caleb King.
Starszy brat Jasona.
Nie bardzo znam się na związkach.
Nigdy nie byłem żonaty, ale wiem, jak to jest oddać czemuś całe serce.
To właśnie zrobicie jutro.
Oddanie jest jak żywy, zmieniający się organizm.
Zbyt wielu ludzi łatwo odpuszcza.
Łatwo się poddaje.
Ale siła i miłość, których wymaga oddanie,
są godne podziwu.
Ja je podziwiam.
Dlatego w imieniu wszystkich przy tym stoliku
składam wam gratulacje, Beverly i Jasonie.
Na zdrowie!
- Dziękuję. - Zdrowie.
Powinnaś pytać kto tam, zanim otworzysz drzwi.
Co tutaj robisz?
To już koniec.
Jason odwołał ślub?
Co?
Nie. Koniec kolacji przedślubnej.
Ale myślę, że obleciał go strach.
Więc pomyślałem, że będę czuwać.
Żeby nie zrobił nic głupiego.
Jak to „głupiego”?
Masz jeszcze jedno?
„Wind Beneath My Wings” to dobry wybór,
ale do Naomi bardziej pasuje mi „I Will Always Love You”.
To ten typ teściowej. Trochę groźniejszy.
W chustce na głowie
wybiega z samolotu jak Whitney w finale Bodyguarda.
- Ma właśnie taką chustkę. - Na pewno.
Cieszysz się, że jej uniknęłaś?
Może.
A może z czasem bym ją polubiła.
Polubiłabyś.
To znaczy
jest szalona,
ale choć dramatyzuje, potrafi okazać miłość.
Wiesz?
Tak. Pewnie mogło być znacznie gorzej.
Tak.
Mogę je zdjąć?
Czyli naprawdę zostajesz, co?
Taki mam plan.
Spodziewałaś się Jasona, prawda?
Nie wiem.
Może.
Chcesz, żebym poszedł?
Nie bardzo.
Wiesz, co…
zawsze mnie pociesza?
Pocieszają cię filmy o samurajach?
Właśnie tak.
No dobrze.
Jeden facet atakuje mieczem drugiego,
krzyżują ostrza i co dalej?
Co się dzieje?
Skąd ten facet wie, że kroi właściwego faceta?
Mają swój kodeks honorowy.
Chciałabym, żeby życie było takie proste.
No cóż,
nie ma takie być.
Najbardziej interesujący samuraje,
którym kibicujemy,
to złożone postacie.
Myślałem, że śpisz w pokoju siostry.
Spałam. Chwila. A ty dokąd?
Chciałem się tylko przewietrzyć.
- Mogę… - Tak.
Wybacz, że nie wierzyłam, kiedy opowiadałeś o rodzicach.
I przepraszam, że marudziłam podczas kolacji.
Tak bardzo chcę cię poślubić.
Ale nie mogę kłamać.
Denerwuję się, kochanie.
Ja też się denerwuję.
Naprawdę?
Tak. Bardzo.
To może
podenerwujemy się razem?
Umowa stoi.
Śpisz?
Spałam.
Dziękuję, że zostałeś.
Oczywiście.
- Powinniśmy się przespać. - Pewnie.
Ja na kanapie, ty na łóżku.
Nie. Ty na łóżku, a ja na kanapie.
Dobrze. Proszę.
O tak.
Żartuję!
O mój Boże!
Nie wierzę, że nic nie powiedziałaś.
Odebrało mi mowę!
- Dobranoc! - Pa.
Już idę!
- Musimy pogadać. - To nie jest najlepsza chwila.
Co ty tu robisz?
Słuchaj.
Jason.
- Wiedziałem, że coś się dzieje. - Co? Nie.
- Oglądaliśmy Netflixa i… - Netflix and chill.
- No to mi ulżyło. - On nawet nie wie, co to znaczy.
Wiem, co to znaczy.
Był sam Netflix. Nic więcej się nie wydarzyło.
A nawet jeśli, dzisiaj się żenisz, pamiętasz?
Jeśli za nim teraz pójdziesz, nic dobrego z tego nie wyniknie.
Powinnaś być z kimś, kto jest pewny, że jesteś dla niego jedyna.
Tym kimś nie jest Jason.
Jason!
Hej! Natychmiast przestań.
To szaleństwo musi się skończyć.
- Nie będę cię gonić po piasku. - Jak mogłaś? Mój brat? Serio?
Do niczego nie doszło.
Naprawdę jesteś zazdrosny czy obleciał cię strach?
Nie wiem.
Z tobą wszystko spieprzyłem.
A jeśli z nią też spieprzę?
Oboje spieprzyliśmy nasz związek.
Prawda jest taka,
że gdybyś nie odwołał ślubu, pewnie ja bym to zrobiła.
No to…
No to co to jest?
Nostalgia.
Przypadek. Poczucie winy. Nie wiem.
Może wszystko to naraz.
Ale gdyby było nam to pisane
i byłbyś miłością mojego życia, nie byłoby tak ciężko.
Kocham ją.
Szedłem ci to powiedzieć.
A potem zobaczyłem Caleba i się wkurzyłem.
Patrz na mnie. Spieprzę to.
- Wiem, że spieprzę. - Nie. Słuchaj, wcale nie!
Beverly cię kocha.
Ty kochasz ją.
Przeprowadzasz mnie przez kolejny most.
No cóż,
przez ostatni przeszliśmy, prawda?
Tak.
Przeszliśmy.
Chodź. Ożenimy cię.
Tak, siostrzyczko.
Ma chérie, c’est trop bien.
Przepięknie wyglądasz!
Lubisz mieć słońce za sobą?
Nie przeszkadzają ci cienie?
Skądże. Zrobię tylko parę niepozowanych fotek.
Zaraz przyjdą fotografowie. Dosłownie za moment.
Może niech stanie lepszą stroną do przodu.
- Ostrożnie. - Dziękuję pani.
Dziękuję.
- No dobrze. - Czy to Erica i Jason?
Czemu mój syn zaprosił swoją byłą na ślub?
Swoją byłą?
Dzięki Bogu, że był rozsądny i ją rzucił.
Ale przyjaźń z byłą?
Kiedy?
Kiedy z nią zerwał?
- Jakiś miesiąc przed ślubem. - „Ślubem”.
- Kiedy byli zaręczeni? - W zeszłym roku.
Ta mała pinda zadarła z niewłaściwą rodziną.
Przeklnie dzień, w którym przyszła na ten ślub.
Lepiej zadzwońcie po karetkę i wezwijcie lokalną policję!
Erica!
Janelle?
- Ty kłamliwa, podstępna… - To nie tak, jak myślisz!
Wiem, gdzie mieszkasz.
Gdzie ona jest?
Erico, potrzebuję twojej pomocy.
Dzwoniła siostra Beverly. Beverly odwołała ślub.
O nie!
Uciekła i nikt nie może jej znaleźć. To okropne.
Nie dla nas. Muszą zapłacić, ale i tak szkoda.
Emanowała silnymi emocjami.
Jeśli możesz pomóc, byłabym wdzięczna.
Oczywiście. Już się robi.
Domki są po drugiej stronie. Nie pamiętasz ze szkolenia?
Impossible.
Lepiej uciekaj!
- To nie jest dobry moment. - Jedź!
Wynocha!
- Widzisz? - Wynoś się stąd, i to już!
Wiem, że byłaś zaręczona z Jasonem.
Wiem, że cały czas mnie okłamywałaś.
Wyrzuć ją z tego vana!
- Pozwól mi to naprawić. - Jak możesz to naprawić?
- Zasługujesz na prawdę. - „Prawdę”.
Ale pozwól, że podzielę się nią trochę dalej.
- Co? - Dalej. Nie zatrzymuj się.
- Jedź na lotnisko. - Zaszło nieporozumienie.
Widziałam was na plaży. Wiesz co? Nieważne.
Dam ci dwie stówy, jeśli ją wyrzucisz.
Dobrze? Pięć, jeśli w trakcie jazdy.
Ani mi się waż.
Jeśli jej nie wyrzucisz, to ci przyrżnę.
Dobrze.
- Nie mam tego w zakresie obowiązków. - Barrington.
Czekaj. Co ty robisz?
- Po prostu… - Nie.
Łatwo mnie posiniaczyć.
- Dobra. - Nie!
Nie zostawiaj mnie z nią.
- Wróć! - To wariatka!
- Nie możesz mnie tu zostawić! - Barrington!
Powinniście się wstydzić.
Beverly, przysięgam, nic między nami nie zaszło.
Czemu mam ci wierzyć?
Cały czas mnie okłamywałaś.
Posłuchaj.
Byliśmy kiedyś parą.
Powinniśmy byli ci powiedzieć, ale oboje się baliśmy, że…
stanie się to.
Czuję się jak kompletna idiotka.
Nie, proszę. To Jason i ja jesteśmy idiotami.
- Więc może do siebie pasujecie. - Nie.
To ty jesteś jego drugą połówką.
Pamiętasz swoje marzenie?
Wasze wspólne marzenie?
O huśtawce na werandzie.
O dzieciach.
Od samego słuchania mam wysypkę.
Czemu się przede mną kryliście?
Bo byliśmy niemile zaskoczeni.
Jakie było prawdopodobieństwo, że będzie brał ślub akurat tutaj?
W sumie dość duże. Amber nieźle manipuluje algorytmami serwisów.
Ale nieważne.
Nie jestem głupią wieśniarą.
Oczywiście, że nie.
Prawda jest taka,
że nie zamknęłam tego rozdziału.
Byłam szczęśliwa, parłam naprzód
i nagle Jason zniknął.
Byłam smutna,
ale miało się ułożyć.
Zamierzałam tworzyć muzykę.
Bo to ona od dzieciństwa jest miłością mojego życia.
Myślałam, że spełnię marzenie.
Ale tym marzeniem nie był ślub z Jasonem,
a powinien był nim być.
Powinien był.
Był moim marzeniem.
To czemu tak łatwo się poddajesz?
Świadomość, że Jason nie miał co do mnie pewności,
choćby przez chwilę,
jest bolesna.
Wiem. Przykro mi.
Ale Jason ma pewność.
A jeśli mi nie wierzysz, to proszę, wysłuchaj jego.
Daj mu szansę, by udowodnił, że nadal jest mężczyzną twoich marzeń.
Wierzę ci.
Wierzę.
Ale nie tak wyobrażałam sobie dzień mojego ślubu.
Ten dzień się nie skończył.
Wrócisz tam i poślubisz mężczyznę, którego kochasz.
Idziesz ze mną.
Nie.
Tak.
Musisz zamknąć rozdział.
A ja muszę mieć piosenkarkę.
Dobrze.
Będę zaszczycona.
Chodź tutaj.
Ten uścisk będzie musiał poczekać. Pójdę po Barringtona.
Wszystko się ułoży.
- Erico! - Wrócimy do ośrodka…
Janelle, nie!
Zebraliśmy się tutaj, żeby być świadkami ślubu Beverly Strattford i Jasona Kinga.
Państwo młodzi wygłoszą własne przysięgi, co powinno być ciekawe.
Jason.
Beverly,
mówiąc „kocham cię”,
ludzie skupiają się na słowie „kocham” i nie doceniają słowa „cię”.
Kiedy mówię „cię”,
mam na myśli każdą część ciebie.
Tę, która nuci, mieszając herbatę.
Tę, którą ekscytuje polityka publiczna.
Tę, która codziennie robi mi lunch do pracy.
Tę, która kiedyś zostanie matką moich dzieci.
I ten uśmiech,
który zalał moje serce słońcem, kiedy cię poznałem.
Kocham cię i doceniam właśnie tę ciebie.
Czuję wielką wdzięczność i zaszczyt,
że mogę kochać cię całą.
Od teraz aż po wieczność.
Beverly, kocham cię.
To było piękne.
Beverly.
Napisałam dla ciebie wiersz.
Jest pełen metafor i…
Nieważne.
Kochanie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jesteś moim marzeniem.
Przepraszam.
Jeśli ktoś zna powód, dla którego ci dwoje nie mogą połączyć się węzłem małżeńskim…
Ani mi się waż. Jason nie jest twoim mężem.
Jest nim ten mężczyzna po lewej w niebieskim garniturze.
Lapisowym.
- Mama. - Ogłaszam was mężem i żoną.
Możecie się pocałować. Znowu.
- Tak! - Dobra robota.
- Poszło idealnie! - Dawaj!
O Boże.
Z klasą dla pań.
- Kocham was. - Na zdrowie.
Za miłość, pomyślność…
- Dobra. - I tak dalej.
Nawet nie… O Boże.
Oblałeś mi nogę.
Przepraszam. Podekscytowałem się.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Przez jakiś czas wątpiłam, że jeszcze będę szczęśliwa,
ale patrz na mnie.
Patrzę.
Wiesz co? Zaraz do tego wrócimy.
Beverly.
Jason.
Wiem, że waszą piosenką miało być „Diamonds”
i wiem, że to piękna piosenka.
Ale w moim odczuciu nie oddaje w pełni waszej miłości
ani miłości, którą czuję do was obojga
jako moich przyjaciół, więc proszę.
Co ona robi?
Zaraz wracam.
Dobra. To musi być ważne.
Dzwoniłaś pięć razy w ciągu 20 minut.
Widziałaś Instagram Cre? Wraca do studia.
Brawo on. Może tę płytę wyda.
Skontaktuj się z jego ludźmi. To może być twoja druga szansa.
Będą kolejne.
Teraz podejmuję kolejne ryzyko. Zadzwonię później.
- Dobra, dziewczyno. Pa! - Pa!
Gotowa?
Do dzieła.
Napisy: Marzena Falkowska