Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ปี 1879 ปีเมจิที่ 12)
‪(สถานีโยโกฮาม่า)
‪มันอันตรายนะเจ้าคะ
‪คุณรินทาโร่
‪คนที่ขายเรือรบให้ชิชิโอ มาโกโตะ
‪คือเจ้าใช่ไหม
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪เราได้รับรายงานมาว่า
‪มีพ่อค้าอาวุธจากเซี่ยงไฮ้อยู่บนรถไฟ
‪บังอาจนัก
‪สุภาพบุรุษท่านนี้…
‪ก่อนจะมาถามคนอื่น ‪ก็บอกมาก่อนสิว่าเจ้าเป็นใคร
‪เจ้าเป็นคนญี่ปุ่นเหรอ
‪ฟูจิตะ โกโระ จากหน่วยสันติบาล ‪กระทรวงมหาดไทยใช่ไหม
‪ไม่สิ…
‪อดีตชินเซ็นกุมิ ไซโต ฮาจิเมะ
‪เจ้าอยากได้อาวุธเหมือนกันเหรอ ‪ถ้าอยากได้จะขายให้เท่าที่ต้องการเลย
‪เรือรบหุ้มเกราะ ปืนแก็ตลิง ปืนชไนเดอร์
‪สงครามเซนันก็จบลงแล้ว ‪มีอาวุธเหลืออยู่เยอะแยะ
‪เอาตัวมันมา
‪ยืนขึ้นสิวะ
‪เป็นข้าจะไม่ทำ
‪มือพิฆาตบัตโตไซอยู่ที่ไหน
‪มาเฟียเซี่ยงไฮ้มาถามถึงบัตโตไซทำไม
‪บนแก้มมัน…
‪ยังมีรอยแผลกากบาทอยู่หรือเปล่า
‪ว่าไงนะ
‪ว่าไงล่ะ
‪บนแก้มบัตโตไซ ‪ยังมีรอยแผลกากบาทอยู่หรือเปล่า
‪งั้นเหรอ
‪มันยังมีรอยแผลอยู่สินะ
‪พี่สาวข้ายังแค้นมันไม่หายล่ะสิ
‪จะสู้กับข้าเหรอ ไอ้ชินเซ็นกุมิ ‪เข้ามาสิ
‪หยุดนะ!
‪หยุดนะ
‪อยากจับข้าใช่ไหมล่ะ
‪จับไปสิ
‪เอาตัวมันไป
‪(อาซากุสะ โตเกียว)
‪โทษที
‪โห สวยเชียว
‪น่ายินดียิ่งนัก
‪เฮ้ยๆ ดูนั่นสิ
‪ตายจริง
‪พัฒนาตามอารยประเทศจริงๆ ด้วย
‪ชุดแต่งงานแบบญี่ปุ่นก็ดี ‪แต่ข้าเองก็อยากลองใส่ชุดตะวันตกอยู่
‪พวกผู้หญิงนี่มันจริงๆ เลย ‪จะแต่งงานกี่รอบกันเชียว
‪แต่ทำทรงผมญี่ปุ่นดั้งเดิมดีกว่านะ
‪- ญี่ปุ่นเลยเหรอ ‪- หา
‪จะเอามาไว้บนหัวทั้งหมดเลยเนี่ยนะ
‪เอ๊ะ คาโอรุ
‪คาโอรุ เหม่ออะไรอยู่ล่ะ
‪สงสัยคงละเมออยู่น่ะ ‪ว่าจะได้แต่งงานกับเคนชิน
‪เป็นเด็กเป็นเล็ก พูดอะไรแก่แดดแบบนั้น
‪ยัยนี่ น่ารำคาญจริง
‪อ้าว เคนชิน
‪สวยจริงๆ นะขอรับ
‪อ้าว ท่านคาโอรุ
‪เป็นอะไรไปหรือขอรับ
‪เจ้าก็ลองไปคิดดูเองสิ
‪อ้าว
‪(สถานที่ฝึกซ้อมกองบัญชาการตำรวจ ‪กระทรวงมหาดไทย)
‪เริ่มได้
‪เริ่มต้นขึ้นสักทีนะขอรับ
‪ช่างน่ายินดีจริงๆ
‪ขอรับ
‪คุณมาเอกาวะ
‪หัวหน้าอุรามูระ
‪คนจากสำนักกระผมมาเป็นผู้ฝึกซ้อม ‪อยู่ที่นี่หลายคนเลยขอรับ
‪งั้นหรือขอรับ
‪ตั้งแต่ปฏิรูปเมจิมาก็ 12 ปีแล้ว
‪คนหนุ่มพวกนี้แทบไม่เคยเห็นสงครามเลย
‪หลังจากรัฐบาลส่งกองกำลังไปไต้หวัน ‪คราวนี้ก็บังคับให้เกาหลีเปิดประเทศ
‪ส่วนเรื่องริวกิว ยังเจรจากับราชวงศ์ชิงอยู่
‪ว่าริวกิวเป็นของญี่ปุ่นเราขอรับ
‪ณ เวลานี้ จะเกิดสงครามกับราชวงศ์ชิง ‪ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรขอรับ
‪(สำนักงานใหญ่กรมตำรวจโตเกียว)
‪ยินดีต้อนรับทุกท่าน
‪เจ้าได้แต่สร้างปัญหา
‪ช่วยยืนยันการส่งตัวด้วยขอรับ
‪เขาให้ยืนยันการส่งตัวน่ะขอรับ
‪ขอบใจเจ้านะ
‪ไปกันเถอะ
‪ที่ปล่อยมาเฟียเซี่ยงไฮ้ไป ‪มันเรื่องอะไรกัน
‪ไม่ได้ปล่อยไปสักหน่อย
‪เขาแค่ย้ายไปอยู่ในความดูแลของกงสุล ‪ภายใต้สนธิสัญญาญี่ปุ่นกับชิงแทนน่ะ
‪เขาทำผิดกฎประเทศเรา ‪แต่ทำไมราชวงศ์ชิงถึงต้องมายุ่งด้วย
‪มันอยู่ในความคุ้มครองของชาติเขาไง
‪คนญี่ปุ่นที่อยู่ประเทศจีน ‪ก็ได้รับความคุ้มครองเช่นกัน
‪เข้ามา
‪จำได้ไหม
‪หนึ่งในสิบดาบสังหารของชิชิโอ ‪"นักล่าดาบ" โจยังไงล่ะ
‪นับแต่นั้นมา เขาทำงานเป็นสายลับ ‪ให้เรามาโดยตลอด
‪ขอบคุณที่ช่วยเหลือข้าไว้นะ
‪ข้าไม่เชื่อพวกแปรพักตร์ง่ายๆ หรอก
‪โห น่ากลัวจัง
‪อย่าพูดแบบนั้นน่า
‪จะให้มันไปสืบมาว่าทางเซี่ยงไฮ้ ‪คิดทำการอะไรอยู่
‪ฝากด้วยนะ
‪(ร้านนาเบะเนื้อ อากาเบโกะ)
‪เอามาอีกสิ นี่มันไม่พอ
‪หิวจังเลยเนอะ
‪ไม่ได้กินนาเบะเนื้อมานานแล้วนะขอรับ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ
‪ยอดไปเลย
‪คุณคาโอรุ มาจากสนามฝึกหรือเจ้าคะ
‪ใช่จ้ะ ไปซ้อมดาบกับพวกพลตำรวจใหม่ ‪ที่สนามฝึกซ้อมตำรวจมาน่ะ
‪ทสึบาเมะจังทำงานวุ่นเลยนะเนี่ย
‪คุณทาเอะเขาใช้งานหนักมากเลยเจ้าค่ะ
‪ถ้าทสึบาเมะหาแฟนดีๆ ได้แบบคุณคาโอรุ ‪ฉันให้หยุดเลย
‪คุณทาเอะก็
‪อ๊ะ
‪ไม่ต้องแซวเลยนะ
‪ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ มากินกันดีกว่า
‪ร้อนชะมัด
‪จะรีบกินทำไมล่ะ
‪เงียบเถอะน่า
‪ใจเย็นๆ สิ คาโอรุ
‪ข้าก็ใจเย็นอยู่นี่ไง
‪อิ่มแปล้เลย
‪เจ้านี่ตะกละเสียจริง
‪เจ้าก็กินเนื้อเยอะมากเลย
‪หน้ายังแดงอยู่เลยนะ
‪เงียบเถอะน่า ข้าไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย
‪เป็นอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ
‪เปล่า ข้าไม่ได้เป็นอะไรหรอก
‪เจ้าน่ะ ชินกับความสงบสุขได้แล้วน่า
‪เอาล่ะ คุณคุจิระนามิ
‪ส่งสัญญาณเริ่มต้นการล้างแค้นได้
‪เมื่อกี้มันเสียงอึกทึกอะไรน่ะ
‪หลบไป
‪หลบไป หลบไปซะ
‪หลีกไป
‪หลบไป
‪คุณฮิมูระ คุณฮิมูระขอรับ
‪ท่านหัวหน้า เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ
‪ไอ้แว่นหนวด เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‪มีคนยิงปืนใหญ่จากเนินเขาอุเอโนะ ‪เข้ามาในเมืองนัดหนึ่ง
‪โดนร้านอากาเบโกะเสียหายเละเทะเลย
‪อากาเบโกะเหรอ
‪เราจะนำกำลังไปล้อมเนินเขาอุเอโนะไว้
‪อาจจะมีนัดที่สอง ที่สามตามมาก็ได้
‪ระวังตัวด้วยนะขอรับ
‪ข้าจะมุ่งหน้าไปเนินเขาอุเอโนะ ‪กับหัวหน้า คนอื่นไปดูร้านอากาเบโกะ
‪- ได้ ‪- เคนชิน ข้าไปด้วย
‪รีบไปกันเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คุณทาเอะ ทสึบาเมะจัง
‪ค้นให้ทั่วพื้นที่
‪มีแค่ต้นไม้ในศาลเจ้าที่หักไป
‪ไม่มีร่องรอยของปืนใหญ่เหลืออยู่เลย
‪พวกมันอาจจะใช้ต้นไม้นี้ ‪วางกั้นแรงดีดของปืนใหญ่
‪ถึงพวกมันจะใช้วิธีนั้นก็เถอะ
‪แต่ยิงจากตรงนี้ ‪ก็ไม่น่าโดนอากาเบโกะไม่ใช่หรือไง
‪หัวหน้า
‪- หัวหน้าขอรับ ‪- อะไร
‪เราเจอสิ่งนี้ขอรับ
‪"มนุษย์ลงทัณฑ์" เหรอ
‪ไม่เห็นจะเข้าใจเลยขอรับ ‪ปกติมันต้อง "สวรรค์ลงทัณฑ์" นี่นา
‪เปล่าหรอก
‪จะมีใครสักคนลงทัณฑ์แทนสวรรค์น่ะ
‪(จดหมายแสดงเจตจำนงในการสังหาร)
‪รัฐบาลโชกุนและชินเซ็นกุมิ…
‪ชอบใช้คำนี้แก้ต่างเวลาฆ่าคนน่ะ
‪งั้นก็แปลว่า…
‪เขาคงอยากพูดว่าถึงสวรรค์ไม่ลงทัณฑ์
‪ตัวเขาก็จะลงทัณฑ์เอง
‪อย่างนี้นี่เอง
‪แปลว่ายังมีคนที่ไม่ชอบ ‪รัฐบาลใหม่อยู่งั้นหรือขอรับ
‪ไม่ได้นะขอรับแบบนี้
‪- ตามข้ามา ‪- ขอรับ
‪- หาให้ครบทุกซอกทุกมุม ‪- ขอรับ
‪พอจะนึกอะไรออกไหม
‪ไม่เลย
‪ไอ้คนที่มาจากเซี่ยงไฮ้หรือเปล่า
‪มันนั่นแหละที่ขายเรือรบให้ชิชิโอ
‪มันพูดอะไรแปลกๆ ด้วยนะ
‪มันถามว่า "บัตโตไซยังมี ‪รอยแผลกากบาทอยู่หรือเปล่า"
‪(มนุษย์ลงทัณฑ์)
‪(สถานพยาบาลโอกุนิ)
‪เฮ้ย
‪ผ้าพันแผลไม่พอ ไม่มีแล้วรึ
‪ที่เตรียมไว้ใช้ไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ‪จะหามาเพิ่มนะเจ้าคะ
‪ฝากด้วยนะ
‪ฆ่าเชื้อเสร็จแล้วเจ้าค่ะ
‪- เอาสำลีกดแผลไว้ด้วยนะ ‪- เจ้าค่ะ
‪เมกูมิ
‪เฮ้ย ยัยจิ้งจอก เป็นยังไงบ้าง
‪ก็พยายามอยู่นี่ไงเล่า
‪คุณทาเอะ
‪ทสึบาเมะ นี่เจ้า…
‪เพราะช่วยลูกค้าอยู่เลยหนีออกมาช้า ‪จนโดนไฟลวกเสียเยอะ
‪คุณคาโอรุกับยาฮิโกะคุงเพิ่งกลับไป
‪งั้นเหรอ
‪ระยำเหลือเกิน
‪ท่านคาโอรุ ยาฮิโกะ
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪อือ ข้าเพิ่งไปดูคนเจ็บ ‪ที่โรงหมอของคุณเมกูมิมาน่ะ
‪แล้วท่านทสึบาเมะกับท่านทาเอะล่ะ
‪จะว่าไปแล้ว ‪ใครกันนะที่ทำอะไรเลวร้ายแบบนี้ได้
‪เมกูมิ ข้าถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪อะไรเหรอ
‪รอยแผลบนแก้มเคนชินน่ะ…
‪มันก็นานมากแล้วนี่ ทำไมยังไม่หายสักที
‪ไม่รู้สิ
‪ข้าเคยถามหมอโอกุนิเรื่องนี้ด้วยนะ
‪เขาว่าไง
‪มันฟังดูเหนือธรรมชาติอยู่หน่อยๆ น่ะ
‪เขาบอกว่าแผลที่ได้จากดาบแห่งรอยแค้น
‪มันจะไม่หายไป ตราบใดที่แค้นยังไม่ได้ชำระ
‪ยังไม่นอนอีกเหรอ
‪ซาโนะ…
‪มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ มีอะไรที่เรายังไม่รู้อีก
‪นี่ เคนชิน…
‪ที่เจ้าไม่อยากทำให้คาโอรุ ‪ยาฮิโกะแล้วก็เมกูมิ
‪ต้องเป็นห่วงเจ้าน่ะ ‪ข้าเข้าใจดี เข้าใจดีมากๆ เลยด้วย
‪แต่ว่า…
‪เจ้าบอกข้ามาก็ได้นี่
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ เสียงอะไร…
‪ท่านฮิมูระ เปิดประตูหน่อยขอรับ
‪ท่านฮิมูระขอรับ
‪รีบไปเร็วขอรับ สำนักดาบมาเอกาวะ…
‪มีอะไรรึ
‪โดนโจมตีขอรับ
‪โดนฆ่าเรียบเลยขอรับ ตำรวจมากันแล้ว…
‪แต่สู้ไม่ไหวเลยขอรับ
‪- ข้าขอไปด้วย ‪- ไม่ต้อง
‪ข้าจะกลับมาตอนรุ่งสาง ‪ปิดประตูให้มิดชิดแล้วระวังตัวด้วย
‪ฝากด้วยนะ
‪คุณฮิมูระ
‪- คุณฮิมูระ ‪- อะไรอีก
‪ขอโทษนะ
‪ฝากบอกหัวหน้าอุรามูระให้คุ้มกัน ‪สำนักดาบคามิยะกับโรงหมอโอกุนิด้วย
‪เรื่องนั้นน่ะ กระผมติดต่อหัวหน้าไม่ได้เลย
‪กำลังจะไปหาด้วยตัวเองขอรับ
‪เคนชิน
‪เดี๋ยวข้าไปดูสำนักดาบมาเอกาวะเอง ‪เจ้าไปหาไอ้แว่นหนวดเถอะ
‪ขอบใจนะ
‪(อุรามูระ)
‪วางดาบลง ไม่งั้นยิงจริงๆ ด้วย
‪ไอ้พวกโง่
‪คิดว่าอาวุธแบบนั้นจะโค่นข้าได้รึ
‪คุณคะ
‪นี่แก เป้าหมายของแกคืออะไร
‪โธ่เว้ย เกิดอะไรขึ้นกันวะ
‪ใครอยากเป็นคนต่อไป
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪แกต้องการอะไร
‪อย่าโวยวายน่า อย่าโวยวาย
‪ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าเหงาหรอก
‪เดี๋ยวข้าจะส่งไปยมโลกทั้งโคตรเลย ‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪อย่านะ ฆ่าข้าแทนเถอะ
‪อย่าเกลียดข้าเลยน่า
‪ถ้าจะเกลียด…
‪ให้เกลียดข้าแทนงั้นรึ
‪โทษทีนะ แต่คนเกลียดข้ามากพอแล้วล่ะ
‪รอยแผลกากบาทที่แก้มซ้าย…
‪คุณฮิมูระ ระวังไอ้หมอนั่นด้วย
‪เจ้าเองรึ
‪มือพิฆาตบัตโตไซ
‪ดีเลย
‪บอกข้าหน่อย…
‪ใครใช้เจ้ามาล้างแค้นข้า
‪คนดีๆ คนหนึ่งน่ะ
‪ค่ำคืนที่ได้แข่งกันนับว่า ‪ใครฆ่าคนได้มากกว่ากัน
‪มันช่างสนุกเหลือเกิน
‪เจ้าเองก็เดินในเส้นทาง ‪แห่งความละอายมาเหมือนกันรึ
‪เรามันก็คนประเภทเดียวกันแหละนะ
‪ถ้าเป้าหมายเจ้าคือการแก้แค้น ‪ข้าจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เจ้าเอง
‪แต่อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยวด้วย
‪นี่ของดูต่างหน้าของเจ้านั่น ‪เจอศรลับดอกเหมยหน่อยเป็นไง
‪รีบหนีไปซะ
‪เฮ้ย
‪ยังไหวไหม
‪ข้ามาช้าไปรึ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่
‪คิดว่า "ไอ้พวกนี้เป็นใคร"
‪"มันมากันกี่คน"
‪"ใครคอยบงการอยู่" ‪"คราวหน้ามันจะโจมตีที่ไหน"
‪ทรมานไปเถอะ ทรมานไปซะ
‪เอาล่ะ…
‪ถึงเวลามนุษย์ลงทัณฑ์แล้ว
‪คุณฮิมูระ
‪ทำไม
‪ทำไมเราต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย
‪ทำไม
‪เป็นอะไรไปล่ะ
‪บัตโตไซ
‪เห็นวิญญาณพี่สาวข้าหรือไง
‪เจ้าคือ…
‪อย่าบอกนะ…
‪ถ้าใช่แล้วจะทำไม
‪เจ้าจะฆ่าข้ารึ
‪เหมือนที่ฆ่าพี่สาวข้าน่ะเหรอ
‪ด้วยดาบอันโสมมของเจ้าน่ะรึ
‪นับจากวันนั้นมา 14 ปี
‪ข้าจากญี่ปุ่นไปยังเซี่ยงไฮ้ ‪กระเสือกกระสนไต่เต้าขึ้นมา
‪จนได้เป็นมาเฟียเซี่ยงไฮ้แถวหน้า
‪ด้วยแรงดลใจที่จะกลับมา
‪เพื่อล้างแค้นให้พี่สาวของข้า
‪รอก่อนเถอะ
‪ใกล้ถึงเวลามนุษย์ลงทัณฑ์แล้ว
‪ข้ามีพวกพ้องที่มีความแค้นกับเจ้า
‪แถมพวกข้าก็มีอำนาจ ‪ที่จะเสกทุกอย่างให้เป็นไปได้
‪บัตโตไซ…
‪สิ่งที่ข้าอยากมอบให้เจ้าไม่ใช่ความเจ็บปวด
‪แต่เป็นความทรมานต่างหาก
‪เคนชินกลับมาแล้ว
‪เฮ้ย นี่มันเรื่องวุ่นวายอะไรกัน
‪นี่ เคนชิน
‪เคนชิน
‪กลับมาแล้วเหรอ เคนชิน
‪ขอข้าพักสักหน่อยนะ
‪ดูพิลึกชอบกลนะ
‪ข้าไม่เคยเห็นเคนชิน ‪สีหน้าทรมานเช่นนั้นมาก่อนเลย
‪จากนี้ไป โตเกียวจะเข้าสู่…
‪สภาวการณ์เตือนภัยขั้นสูงสุด
‪เมื่อคืน สำนักดาบมาเอกาวะ ‪ที่เราใช้เป็นที่ฝึกซ้อมโดนโจมตี
‪ขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของ ‪หัวหน้าอุรามูระก็ถูกโจมตีเช่นกัน
‪เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รีบรุดไปยัง ‪ทั้งสองที่ก็ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก
‪เรายังไม่ทราบว่าคนร้ายเป็นใคร
‪ทว่า…
‪นี่เป็นการท้าทายเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเห็นได้ขัด
‪เราจะเอาเกียรติยศศักดิ์ศรีเป็นเดิมพัน
‪และจะปกป้องความสงบเรียบร้อย ‪ของโตเกียวให้จงได้
‪ถึงจะหาไม่ง่าย แต่ก็เจอสักที
‪อาวุธของพวกมันน่ะ
‪พวกมันเช่าที่อยู่ตรงโยโกฮาม่า
‪เจ้าของชื่ออู๋เฮยซิง เป็นเจ้าสัวเซี่ยงไฮ้น่ะ
‪พอไม่เลือกวิธีการ ‪ก็หาข้อมูลได้เพียบเลยนะ
‪ขอบใจก็แล้วกัน
‪ข้าคือโจ หนึ่งในสิบดาบสังหารนะ
‪จะไปทำงานให้รัฐบาลเมจิได้ยังไงกัน
‪หลังเกิดเรื่องเมื่อวาน
‪เราส่งพรรคพวกไปประจำการ ‪ในที่สัมปทานแล้ว
‪เข้ามาสิ
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ บอส
‪เฮยซิงเองเหรอ
‪กลับมาจากเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪พอดีมีคนบอกอั๊วว่า ‪บอสใกล้ทำธุระเสร็จแล้วน่ะ
‪อั๊วอยากมาถามบอสให้แน่ใจว่า ‪บอสยังจำสัญญาของเราได้น่ะ
‪ข้าจำได้
‪ข้าเสร็จธุระเมื่อไหร่ ‪องค์กรจะเป็นของเจ้าทั้งหมด
‪ทั้งอาวุธ ฝิ่น เจ้าจัดการตามใจชอบเลย
‪จะทำอะไรกับญี่ปุ่นก็เชิญ
‪ข่าวดีขอรับ ท่านพี่
‪ในที่สุดก็ถึงเวลาที่สวรรค์ ‪จะลงทัณฑ์ไอ้บัตโตไซแล้ว
‪เอนิชิ อย่าบอกนะว่าเป็นเจ้า
‪พี่ไม่รู้รึ
‪เห็นว่าพวกนั้นบอกพี่แล้วนี่
‪กลับบ้านไปเถอะ เอนิชิ
‪เจ้าเป็นลูกชายคนโตของตระกูลยูกิชิโระนะ
‪- อย่ามายุ่งกับเรื่องนี้เลย ‪- ช่างตระกูลเราสิ
‪ข้าน่ะอยากช่วยพี่…
‪กลับไปเสียเถอะ เอนิชิ
‪ทำไมล่ะ
‪มันเกิดอะไรขึ้น
‪ทำไมต้องปกป้องมันด้วย ‪มันเป็นศัตรูของท่านพี่นะ
‪มันช่วงชิงความสุขของพี่ไป ‪พี่ต้องแก้แค้นมันสิ
‪(สำนักดาบคามิยะ)
‪เมื่อคืน ตอนที่พวกเจ้ารีบวิ่งออกไป
‪เด็กคนนั้นเขาพูดว่า…
‪ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นคนอ่อนแอน่ะ
‪เขารู้สึกได้เองว่า ‪ตอนนี้มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
‪เขาเลยอยากแข็งแกร่งขึ้น ‪แบบเอาเป็นเอาตายเลยล่ะ
‪งั้นข้าก็ควรบอกพวกท่านสินะ
‪ท่านคาโอรุ ‪ไปเรียกทุกคนมารวมกันหน่อยได้ไหม
‪เมื่อคืนสำนักดาบมาเอกาวะและ ‪บ้านหัวหน้าอุรามูระถูกโจมตี
‪ทั้งหมดก็เพราะจะมาแก้แค้นข้า
‪แก้แค้นเคนชินเหรอ
‪ที่พวกมันโจมตีอากาเบโกะก็เช่นกัน
‪ผู้บงการมีนามว่ายูกิชิโระ เอนิชิ
‪เป็นน้องชายของฮิมูระ โทโมเอะ
‪ภรรยาของข้าที่ถูกข้าแทงตายกับมือ
‪มันเริ่มต้นขึ้นปลายยุคบะคุมัตสึ
‪ตอนที่…
‪ข้าได้รอยแผลกากบาทนี้มา
‪นี่ เจ้าน่ะ
‪มารินเหล้าให้พวกข้าหน่อยสิ
‪พวกข้าออกไปเสี่ยงชีวิตเช้ายันค่ำ ‪เพื่อพวกเจ้าเลยนะ
‪เกียวโตไม่ใช่ที่ของพวกรักชาติ ‪แบบจอมปลอมอย่างพวกเจ้าหรอกนะ
‪เสร็จข้าล่ะ
‪ข้าอยากมาขอบคุณเรื่องเมื่อสักครู่น่ะเจ้าค่ะ
‪ท่านนี่ทำให้…
‪ฝนมันตกเป็นเลือดได้จริงๆ สินะเจ้าคะ
‪ข้าขออยู่เคียงข้างท่าน…
‪อีกสักพักนะเจ้าคะ
‪สิ่งที่เรียกว่าความสุขมันคืออะไรกัน
‪การใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าที่นี่ ‪มันตอบคำถามนี้จนหมดแล้วล่ะ
‪ตอนนั้น…
‪ข้าถูกหมั้นหมายให้ออกเรือนเจ้าค่ะ
‪ก่อนพิธีแต่งงาน…
‪ตอนเกิดเหตุความไม่สงบในเมืองหลวง ‪เขาก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยเจ้าค่ะ
‪ถ้าเจ้าอยากจะแก้แค้น…
‪จงไปตีสนิทบัตโตไซ สืบทุกเรื่องของมันมา
‪แล้วหาจุดอ่อนของมันให้เจอ
‪โทโมเอะ…
‪ความสุขที่เจ้าเคยสูญเสียไป…
‪ข้าจะปกป้องมันไม่ให้เจ้าเสียมันไปอีก
‪วันที่ 5 เมษายน
‪ก่อนพิธีแต่งงาน ท่านคิโยซาโตะจากไป ‪จากเหตุความไม่สงบในเมืองหลวง
‪ข้าตายไม่ได้
‪ข้ามีนางอันเป็นที่รัก
‪ข้าอยากล้างแค้นให้ท่านคิโยซาโตะ
‪ท่านพี่
‪ท่านพี่ก็…
‪โกรธใช่ไหมล่ะ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เจ้าเพิ่งเคยได้ยิน ‪เรื่องของคนที่ชื่อคุณโทโมเอะสินะ
‪อืม ตกใจเลยล่ะ
‪แต่ข้าว่าคุณโทโมเอะเขาน่าสงสารนะ
‪คุณโทโมเอะ เขาอาจจะ ‪เป็นคนที่จิตใจบริสุทธิ์มากเลยก็ได้
‪เขาคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ที่ไปหลงรักเคนชิน
‪คนที่ช่วงชิงชีวิตของคนที่เขารักไป
‪คงเพราะอย่างนั้น…
‪ก็เลยเอาตัวเข้าไปรับดาบของเคนชิน
‪ข้าคิดว่าเคนชินเอง…
‪ก็คงลืมคุณโทโมเอะไม่ได้หรอก
‪การรักใครสักคนได้ลึกซึ้งแบบนั้น…
‪หนำซ้ำ…
‪คนคนนั้นต้องมาตายด้วยน้ำมือตัวเองอีก
‪คงจะลืมไม่ได้หรอก
‪แต่ว่า…
‪เจ้ากับคุณเคนชินก็ยังมีชีวิตอยู่นี่
‪หากยังมีชีวิตอยู่ ‪ก็สร้างความทรงจำใหม่ๆ ร่วมกันได้
‪นี่แหละ สิ่งที่คุณโทโมเอะ ‪ที่ตายไปแล้วทำไม่ได้
‪เอ้า รีบไปหาเขาสิ
‪เคนชิน
‪ท่านคาโอรุ
‪ข้ารู้ว่าเคนชินน่ะ
‪ไม่ชอบสร้างปัญหาให้คนอื่น ‪ข้ากลัวว่าเจ้าจะหายไปอีก
‪ขอบคุณขอรับ
‪มีแต่สมบัติเต็มไปหมดเลย
‪นี่มัน…
‪ดาบยาวจากราชวงศ์หมิงรึ ‪เพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย
‪อะไรวะข้ายุ่งอยู่นะ
‪เจ้าเองรึ
‪ไอ้โจรขโมยดาบที่แพ้บัตโตไซ ‪จนต้องไปเข้ากับพวกสันติบาลน่ะเหรอ
‪"นักล่าดาบ" ต่างหาก
‪ช่างเถอะ
‪ข้าล่อตำรวจให้ไปผิดที่ ‪ตามที่ไอ้อู๋จากชิงมันบอกข้ามาแล้ว
‪ข้าสมควรได้รับการตกรางวัลนะ
‪ดาบนี่สุดยอดไปเลยจริงๆ
‪ถือไม่ระวังเดี๋ยวคมดาบมันบาดเอานะ
‪จุดศูนย์ถ่วงมันไม่เหมือนดาบญี่ปุ่น
‪เจ้านี่ปากเก่งนักนะ
‪เจ้ามีความแค้นกับบัตโตไซด้วยงั้นรึ
‪ข้าชักจะอยากลอง…
‪ทดสอบคมดาบเล่มนี้แล้วสิ
‪(สำนักดาบคามิยะ)
‪ขอบคุณที่ทุกคนพยายามมาตลอดปีที่ผ่านมานะ
‪- ขอบคุณขอรับ ‪- ขอบคุณขอรับ
‪เลิกแถว
‪- ขอรับ ‪- ขอรับ
‪พักแล้วมาทำความสะอาดกันนะ
‪- ขอรับ ‪- ขอรับ
‪เอาล่ะ
‪ถึงเวลามนุษย์ลงทัณฑ์แล้ว
‪ทำไม
‪ทำไมเราต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย
‪(มนุษย์ลงทัณฑ์)
‪ขอประทานโทษเจ้าค่ะ
‪ไงจ๊ะ
‪มิซาโอะจัง
‪สบายดีหรือเปล่า
‪เจ้ามาทำอะไรที่นี่ มาจากเกียวโตรึ
‪เดินทางมานานมากเลยล่ะ ‪โตเกียวนี่ไกลเหลือเกินนะ
‪ก็แน่อยู่แล้วล่ะ นี่เจ้ามาคนเดียวเหรอ
‪คุณอาโอชิด้วยเหรอ
‪ฮิมูระอยู่ไหม
‪ว่าแต่ ทำไมจู่ๆ ก็มาที่นี่กันล่ะ
‪เจ้าอาวาสที่วัดซุยโคน่ะ…
‪ได้ยินมาว่าฮิมูระมีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับการตายของท่านผู้เฒ่า
‪ท่านเจ้าอาวาสรุ่นก่อน…
‪ดูเหมือนจะรู้จักกับฮิมูระน่ะ
‪แหม ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ…
‪เรื่องที่มือพิฆาตบัตโตไซ ‪สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับโอนิวาบังน่ะ
‪โชคชะตาเล่นตลกอะไรกันนี่
‪ตอนนี้ฮิมูระเขาใช้ชีวิตอย่างสงบ ‪อยู่ในโตเกียวเจ้าค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪เช่นนั้น ท่านช่วยไปบอกเขาหน่อยได้ไหม
‪เจ้าอาวาสรุ่นก่อนตายไปแล้ว อาตมาอยาก ‪คืนสมุดบันทึกของภรรยาเขาที่ฝากไว้
‪เขามาปรึกษาพ่อของอาตมาบ่อยน่ะ
‪ว่าคนที่เข่นฆ่าผู้คนมามากเช่นเขา…
‪ควรใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร
‪หรือควรมีชีวิตอยู่ต่อหรือไม่
‪นี่จ้ะ
‪สมุดบันทึกของคุณโทโมเอะเหรอ
‪เจ้ารู้จักนางด้วยเหรอ
‪เจ้าได้อ่านหรือเปล่า
‪จะไปอ่านได้ยังไง
‪มันคงเป็นของสำคัญของฮิมูระ ‪ข้าเลยเอามาให้เขาเฉยๆ น่ะ
‪(สร้างเสริมจิตใจให้อยู่ในความจริงแท้)
‪เครือข่ายของโอนิวาบังบอกข้าว่า
‪มีข้อมูลที่น่าสนใจขอรับ
‪เขาบอกว่าเดือน 12 ‪ฝนจะตกเป็นเลือดในโตเกียว
‪และมันเกี่ยวข้องกับบัตโตไซด้วยขอรับ
‪(เขตโกดังโยโกฮาม่า)
‪หน่วยที่สองไปล้อมมาจากทางซ้าย
‪- หน่วยที่สามไปเฝ้าทางออกด้านหลัง ‪- ขอรับ
‪เราจะบุกเข้าไป
‪- ขอรับ ‪- ขอรับ
‪หลอกข้ามาติดกับจนได้ ไอ้เวรนี่
‪น่าจะถ่วงเวลาได้สักหน่อยนะขอรับ
‪นี่อะไร ข่าวฉบับพิเศษเหรอ
‪นี่อะไร
‪(มนุษย์ลงทัณฑ์)
‪เฮ้ย นั่นอะไรน่ะ
‪ดูนั่นสิ
‪เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ
‪เสียงเหมือนตอนที่ร้านอากาเบโกะ ‪ถูกโจมตีเลย
‪ท่านอาโอชิ
‪โทษทีนะ คาโอรุจัง
‪ได้เวลาเริ่มงานเทศกาลแล้ว
‪พาข้าลงไป
‪ตามมันไป
‪จะใช้วิธีไหนก็ได้
‪รับทราบขอรับ
‪ใกล้ถึงเวลามนุษย์ลงทัณฑ์แล้ว
‪ข้ามีพวกพ้องที่มีความแค้นกับเจ้า
‪แถมพวกข้าก็มีอำนาจ ‪ที่จะเสกทุกอย่างให้เป็นไปได้
‪บัตโตไซ…
‪สิ่งที่ข้าอยากมอบให้เจ้าไม่ใช่ความเจ็บปวด
‪แต่เป็นความทรมานต่างหาก
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับ
‪ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
‪เร็วเข้า
‪เร็วๆ
‪บัตโตไซอยู่ที่นี่หรือไม่
‪เอาไปให้มันซะ
‪ไปซะ
‪รีบขึ้นข้างบน เร็วเข้า
‪ขอบพระคุณขอรับ
‪เจ้าเป็นใคร
‪พวกอันธพาลนอกรีตน่ะ…
‪จะถูกอำนาจมืดนอกรีตดูดกลืน ‪ไปในเส้นทางแห่งความมืดมนอนธการ
‪และนั่นคือหน้าที่ของข้า…
‪ในฐานะหัวหน้าโอนิวาบังคนสุดท้าย
‪เจ้าจะเป็นใครก็ตาม
‪อย่ามาขัดขวางท่านมุเมียวอิคนนี้นะ
‪เลิกดูของพรรค์นี้ได้แล้ว
‪เจ้าก็เหมือนกัน
‪ใครน่ะ
‪เจ้าเองเหรอ
‪น้องเขยของเคนชิน
‪น่าเสียดายที่เคนชินไม่ได้อยู่ที่นี่
‪แต่ว่า…
‪ถ้าเจ้าอุตส่าห์มาหาเรื่องถึงที่ ‪เดี๋ยวข้าสนองให้เอง
‪จะลองไหมล่ะ
‪ขี้โม้เหลือเกินนะ ไอ้แว่น
‪ท่านอาโอชิ
‪เป้าหมายพวกข้าคือบัตโตไซ
‪ไม่ใช่พวกเจ้า
‪ซาโนะสุเกะ
‪พวกเจ้าน่ะ เวลาจะสู้กับใคร
‪ใช้หัวซะบ้างนะ
‪ท่านอาโอชิ
‪ท่านอาโอชิ…
‪ท่านอาโอชิ
‪เขาเอาตัวบังข้าไว้
‪เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
‪ท่านอาโอชิ ท่านอาโอชิ
‪ท่านอาโอชิ
‪โธ่เว้ย
‪ช้าก่อน บัตโตไซ
‪ปลิดชีวิตข้าเสียเถอะ
‪เจ้าขโมยความภาคภูมิ…
‪แห่งซามูไร เพื่อการฟื้นฟูสถาบัน
‪เจ้าช่วงชิง…
‪การตายอันมีเกียรติไปจากข้า
‪คราวนี้…
‪ใช้มือของเจ้า…
‪สังหารข้าเสียเถอะ
‪เรื่องนี้…
‪เจ้าต้องรับผิดชอบ
‪ปลิดชีวิตข้าซะ
‪ข้าขอโทษ
‪ข้าสาบานกับดาบเล่มนี้แล้วว่า ‪ข้าจะไม่ฆ่าคนอีก
‪จงมีชีวิตอยู่ในยุคใหม่นี้เถอะ
‪หยุด อย่าขยับ
‪งั้นก็ตัดแขนข้าไปซะ
‪มานี่เลย
‪หากข้ายังมีแขนอาบเลือดเช่นนี้อยู่…
‪บัตโตไซ
‪ฆ่าข้าเถอะ ฆ่าข้าซะ
‪ซาโนะ
‪เคน…
‪คาโอรุ…
‪ข้าขอโทษ
‪มันเอาตัวคาโอรุไป
‪ข้าทำอะไรไม่ได้เลย
‪ข้าได้แต่ยืนมอง…
‪ทำอะไรไม่ได้เลย
‪เจ้าดูดีแล้วล่ะ
‪เดี๋ยวก่อนสิโว้ย
‪อย่ามาแตะต้องคาโอรุนะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ยาฮิโกะ
‪"สร้างเสริมจิตใจให้อยู่ในความจริงแท้" ‪งั้นเหรอ
‪ไร้สาระ
‪เจ้าคือยูกิชิโระ เอนิชิงั้นรึ
‪ถ้าใช่แล้วจะทำไม
‪ฆ่าข้าหรือเคนชินไป ‪คุณโทโมเอะก็ไม่ฟืนขึ้นมาได้หรอก
‪เจ้าก็แค่ถูกความโกรธจองจำ
‪และสูญเสียจิตวิญญาณไป
‪ทำไมเจ้าถึงรู้จักพี่สาวข้าล่ะ
‪เจ้าได้ยินมาจาก…
‪บัตโตไซงั้นเหรอ
‪ชื่อของพี่สาวข้าน่ะ
‪ข้าจะรับบทมนุษย์ลงทัณฑ์ ณ ที่แห่งนี้เอง
‪ไม่มีทางหนีหรอก
‪หากไม่ฆ่าเจ้า บทมนุษย์ลงทัณฑ์ก็จะไม่สมบูรณ์
‪คุณโทโมเอะคงไม่ต้องการ ‪ให้เรื่องมันเป็นแบบนี้หรอก
‪หุบปาก
‪เจ้าจะไปรู้อะไร
‪ตายซะ
‪อย่าบังอาจมาพูดแทนพี่สาวข้า ตายไปซะ
‪ตายซะ
‪ตายซะ ตายไปซะ
‪ตายซะ
‪ทำไม
‪ทำไมต้องทำหน้าเศร้าเช่นนั้นด้วย
‪ทำไมไม่ยิ้มให้ข้าเลย
‪(สร้างเสริมจิตใจให้อยู่ในความจริงแท้)
‪เจ้าคนที่ข้ารู้จัก…
‪เป็นเพียงชายพเนจรที่ชื่อเคนชินต่างหาก
‪การออกพเนจร ‪เป็นเพียงแค่การหนีปัญหาแบบง่ายๆ
‪ก็มาช่วยเจ้าไง เจ้าโง่เอ๊ย
‪ดาบสลับคมเล่มนี้
‪ท่านเก็บมันไว้เถอะ
‪ชีวิตของเจ้า
‪ไม่ได้เป็นของเจ้าเท่านั้น
‪เจ้าต้องห่วงชีวิตของตนเองก่อนผู้อื่น
‪ข้าจะปล่อยให้เขาตายที่นี่ไม่ได้
‪ข้าจะต้องปกป้องเขาให้ได้…
‪ถึงแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
‪เคนชิน
‪จะไปจริงๆ เหรอ
‪ยาฮิโกะ
‪ฝากซาโนะด้วย
‪ใครเจอบัตโตไซก่อน คนนั้นจะได้ฆ่ามัน
‪ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม
‪เชิญตามสบายเลย
‪ไปกันเถอะ
‪เรียกพวกข้ามาหรือขอรับ
‪ออกจะเร็วไปหน่อย
‪แต่องค์กรเป็นของเจ้าตามที่สัญญากันไว้
‪หมายความว่ายังไงขอรับ
‪สงครามส่วนตัวของข้าใกล้จะจบลงแล้ว
‪มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอกขอรับ บอส
‪ตำรวจญี่ปุ่นมันดมกลิ่นแกะรอยจนเจอที่นี่แล้ว
‪ถ้าบอสแพ้ ‪แล้วตำรวจมันพาตัวบอสไปอีกล่ะก็…
‪เฮยซิง
‪เจ้าพูดว่าอะไรนะ
‪เจ้าคิดว่าข้าจะแพ้งั้นเหรอ
‪เปล่าขอรับ ข้าไม่เคยคิดเลย
‪รีบไสหัวไปเลย
‪ถ้ายังพูดพล่ามอีกล่ะก็ ข้าจะฆ่าเจ้าด้วย
‪จะยอมถอยไปเฉยๆ แบบนี้หรือขอรับ
‪ฆ่าพวกมัน
‪ฆ่าบัตโตไซซะ ‪จากนั้นก็ฆ่ายูกิชิโระ เอนิชิด้วย
‪คุณอู๋
‪ขอบคุณที่ช่วยข้า ‪จากทะเลเพลิงคราวนั้นนะขอรับ
‪พอดีได้ยินมาว่ามีงานให้ข้าทำ
‪เฮ้ย เจ้าน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪เจ้าคือบัตโตไซงั้นรึ
‪กำลังรออยู่เลย
‪ฮิมูระ
‪มาสู้คนเดียวแบบนี้ ‪ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้
‪ท่านมิซาโอะ
‪ในฐานะตัวแทนชิโนโมริ อาโอชิ ‪หัวหน้าโอนิวาบัง
‪มากิมาจิ มิซาโอะ ขอร่วมกับเจ้าด้วย
‪นี่เป็นงานของข้า
‪เคนชิน
‪ซาโนะ
‪หลบไปเร็ว หลบไป
‪เคนชิน ไปซะ
‪ไปสิ ฮิมูระ
‪ไปเร็ว
‪โธ่เว้ย
‪พลาดจนได้ อ้อมไปทางโน้นแล้วยิงมัน
‪ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าหรอก
‪"เล่น" งั้นเหรอ
‪เจ้ากล้าดียังไง
‪ข้ามีไพ่ตายอยู่นะ
‪เอาล่ะ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดา ‪สิบดาบสังหาร เซตะ โซจิโร่
‪เล่นมันให้เต็มที่เลย
‪นี่เจ้า…
‪ไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ คุณฮิมูระ
‪นี่ เจ้าทำอะไรของเจ้า
‪ข้าก็มาเป็นคนพเนจรเหมือนกันขอรับ
‪ตั้งแต่แพ้คุณฮิมูระ ‪ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
‪ไม่ได้ชักดาบออกจากฝักเสียนาน
‪แต่ข้าว่าข้าแกร่งกว่าพวกท่านนะขอรับ
‪ฆ่ามัน ฆ่ามันทั้งสองคนเลย
‪สนุกจังเลยขอรับ
‪เป็นครั้งแรกเลยนะขอรับ ‪ที่ไม่ต้องพะวงหลังตอนต่อสู้
‪คุณฮิมูระไปเถอะ
‪แล้วก็ทำให้ข้าเห็นด้วยนะขอรับ
‪ว่าดาบนี้ได้ขจัดความเกลียดชัง ‪และปลดปล่อยผู้ที่ติดอยู่ในวังวนอดีต
‪ขอบใจเจ้านะ
‪เข้ามาเลย
‪มาแล้วรึ
‪บัตโตไซ
‪ขอโทษที่ให้รอนาน
‪ท่านคาโอรุอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้สิ
‪เจ้าคิดว่าอยู่ที่ไหนล่ะ
‪เอนิชิ
‪มันเป็นธรรมดา ‪ที่เจ้าคิดอยากล้างแค้นให้พี่สาวเจ้า
‪แต่อย่าลากคนอื่น ‪เข้ามาเกี่ยวข้องไปมากกว่านี้เลย
‪ศัตรูของเจ้าคือข้าเพียงคนเดียว ‪คนที่ต้องรับโทษก็มีแต่ข้าเท่านั้น
‪หุบปากซะ
‪ศัตรูของข้าไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียว ‪แต่เป็นพวกเจ้าทุกคน
‪คนที่สนิทกับเจ้า ‪คนที่พูดคุยกับเจ้า แล้วก็…
‪ทุกสิ่งทุกอย่างในประเทศเส็งเคร็ง ‪ที่เจ้าสร้างขึ้นมายังไงล่ะ
‪พี่…
‪ในที่สุดก็ถึงเวลาสักที
‪เอาล่ะ ถึงเวลามนุษย์ลงทัณฑ์แล้ว
‪เป็นยังไงล่ะ บัตโตไซ
‪แผลเจ้าเจ็บปวดเหมือนแผลพี่สาวข้าไหม
‪แผลพี่สาวข้าต้องเจ็บปวดกว่าแน่
‪ตายซะ
‪บาปของการฆ่าคน ‪ต้องชดใช้ด้วยโทษตายเท่านั้น
‪คนผิดจะต้องเจ็บปวดทรมาน ‪และตายไปด้วยความเสียใจสิ้นหวัง
‪นี่เป็นทางเดียวที่เจ้าจะชดใช้บาปได้
‪ลุกขึ้นมา
‪แค่นี้…
‪เจ้ายังชดใช้บาปไม่หมดหรอก
‪ลุกขึ้นมาสิ บัตโตไซ
‪เป็นอะไรไปล่ะ
‪ไม่ไหวแล้วเหรอ
‪งั้นก็ฆ่าตัวตายซะสิ
‪หันดาบสลับคมจอมปลอมนั่นเข้าหาตัวเอง
‪แล้วก็ตายไปซะ
‪เจ้าคนชั่ว
‪ฆ่าผู้คนมานับไม่ถ้วน ‪ยังจะมารักตัวกลัวตายอีกเหรอ
‪บัตโตไซ
‪ข้าคิดจะตายหลายต่อหลายรอบ
‪แต่ข้ารู้ดีว่าความตาย ‪คงไม่อาจชดใช้บาปกรรมของข้าได้
‪เลิกพล่ามได้แล้ว
‪ข้ายังไม่รู้เลยว่า…
‪จะต้องชดใช้กรรมนี้อย่างไร
‪แต่ว่าตอนนี้…
‪เพื่อสหายของข้า…
‪และเพื่อโลกแห่งสันติสุขที่โทโมเอะเฝ้าฝันถึง
‪เอนิชิ
‪ข้าจำเป็นต้องหยุดเจ้า
‪เอนิชิ
‪โทโมเอะที่เจ้าเห็นอยู่ตอนนี้น่ะ
‪ยิ้มอยู่หรือเปล่า
‪ทำไมพี่สาวข้าถึงรักคนอย่างเจ้าได้ลง
‪ความรู้สึกที่เจ้ามีต่อพี่สาว ‪มันไม่ผิดหรอก
‪และความเกลียดชังที่เจ้ามีต่อข้า ‪ก็ไม่ผิดเช่นกัน
‪แต่การใช้ชีวิตของเจ้า
‪มันผิดยิ่งนัก
‪พอแค่นี้เถอะ
‪พี่…
‪บัตโตไซ
‪โธ่เว้ย
‪เอนิชิ
‪ข้าขอโทษ
‪ไม่ว่าไอ้ตัวไหนก็เห็นข้าเป็นแค่ตัวตลก
‪ข้าจะฆ่าเจ้า
‪- ฆ่าให้หมดเลย ‪- อย่านะ
‪อย่านะ
‪อย่ามาขวางข้านะ
‪ไอ้เวรนี่
‪เฮยซิง
‪อย่ามาขวางข้า
‪ไม่นะ!
‪หยุด!
‪ถ้าไม่ยั้งมือ เขาจะตายจริงๆ นะ
‪จริงๆ นะ
‪ที่ช่วยปกป้องท่านคาโอรุน่ะ
‪ข้าขอขอบคุณ
‪เปล่าหรอก
‪- เปล่าเลย ‪- เคนชิน
‪คนที่ข้าอยากปกป้อง…
‪คนที่ข้าอยากจะปกป้องจริงๆ น่ะ…
‪พี่
‪โธ่เว้ย
‪ยูกิชิโระ เอนิชิ มีของมาถึงเจ้าแน่ะ
‪(ถึง ยูกิชิโระ เอนิชิ ‪ได้รับการอนุมัติแล้ว)
‪(บันทึกนี้ควรอยู่กับเจ้า)
‪(ขอร้องล่ะ ‪เจ้าควรมีชีวิตอยู่เพื่อพี่สาวเจ้า)
‪(คามิยะ คาโอรุ)
‪เขาผู้นั้น ‪เป็นคนที่ช่วงชิงความสุขของข้าไป
‪และเป็นคนนำพาความสุข ‪อีกอย่างหนึ่งมาให้ข้า
‪ต่อจากนี้ไป เขาก็คงจะเข่นฆ่าคนอีก
‪ทว่า หากการเข่นฆ่าของเขาจบลง
‪ข้าเชื่อว่าคนที่เขาปกป้อง ‪จะมีจำนวนมากกว่าคนที่เขาฆ่าแน่นอน
‪ข้าจะปล่อยให้เขาตายที่นี่ไม่ได้
‪ข้าจะต้องปกป้องเขาให้ได้…
‪ถึงแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
‪(ข้าจะต้องปกป้องเขาให้ได้ ‪ถึงแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม)
‪- สิบ ‪- สิบ
‪- หนึ่ง ‪- หนึ่ง
‪- สอง ‪- สอง
‪- สาม ‪- สาม
‪(สร้างเสริมจิตใจให้อยู่ในความจริงแท้)
‪- สี่ ‪- สี่
‪- ห้า ‪- ห้า
‪- หก ‪- หก
‪- เจ็ด ‪- เจ็ด
‪- แปด ‪- แปด
‪- เก้า ‪- เก้า
‪- สิบ ‪- สิบ
‪- หนึ่ง ‪- หนึ่ง
‪อย่าพันเยอะเกินไปสิ
‪เงียบเถอะน่า
‪โอ๊ย เจ็บนะ
‪ไม่ต้องดิ้นขนาดนั้นก็ได้
‪ท่านพูดอะไรกับโทโมเอะรึ
‪คงจะบอกว่าขอบคุณล่ะมั้ง
‪สุดท้ายแล้วเอนิชิก็เป็นคนช่วยข้าไว้
‪พอมาคิดดูอีกที คุณโทโมเอะ ‪อาจจะคอยปกป้องข้าอยู่ก็เป็นได้
‪ยูกิชิโระ เอนิชิ
‪เขาเป็นอย่างไรบ้างนะ
‪จากนี้ไป เอนิชิก็ต้องชดใช้เช่นกัน
‪ไม่ได้ชดใช้ด้วยความตาย แต่ด้วยชีวิตที่เขามี
‪หากเขาไม่ทำเช่นนั้น…
‪โทโมเอะที่อยู่ในใจเอนิชิก็คงยิ้มไม่ออก
‪นี่ เคนชิน
‪เคนชิน ท่านพูดอะไรกับคุณโทโมเอะเหรอ
‪เหมือนท่านคาโอรุนั่นแหละ
‪บอกว่าขอบใจ
‪แล้วก็…
‪ขอโทษ และ…
‪ลาก่อน
‪(ไม่มีสัตว์ชนิดใดได้รับบาดเจ็บ ‪ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้)
‪คำบรรยายโดย: มนัสวี อิสรธำรง