Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Πρέπει να γίνεις ένα με το αυτοκίνητο.
Πρέπει να ξέρεις ακριβώς πόσο μπορείς να ζορίσεις το αυτοκίνητο.
Γιατί πάντα υπάρχουν όρια
και πρέπει να προσέχεις, όπως με καθετί που σου αρέσει στη ζωή,
πρέπει να ξέρεις πότε το παρακάνεις και πότε πρέπει να προσπαθήσεις κι άλλο.
Όταν το καταφέρνω αυτό, είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι.
Και το αυτοκίνητο κι εγώ.
Η απόλυτη τελειότητα.
Ο στόχος μου είναι να φτάσω το 100%.
Είμαι τέτοιος τύπος, δεν μπορώ να ζήσω με τίποτα λιγότερο.
Δεν μου αρέσει να μιλάω για το ταλέντο μου,
γιατί ακούγεται αλαζονικό.
Ούτε για τις αποτυχίες μου, γιατί εσείς θα τις κρίνετε αυτές.
ΣΠΑ, ΒΕΛΓΙΟ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1991
ΠΡΩΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΟΥΜΑΧΕΡ ΣΤΟ ΓΚΡΑΝ ΠΡΙ ΤΗΣ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1
Υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός στον αγωνιστικό χώρο.
Όλοι ήξεραν ποιος ήταν αυτός που ανέβαινε στο σύστημα.
Φαινόταν ένας πολλά υποσχόμενος οδηγός.
Όταν ο Μίκαελ μπήκε στη Φόρμουλα 1, υπήρχαν μέσα ήδη μεγάλα ονόματα.
Ο Σένα ήταν πρωταθλητής με τη ΜακΛάρεν,
ο Μάνσελ ήταν οδηγός της Γουίλιαμς,
ο Προστ ήταν στη Φεράρι.
Ήταν, δηλαδή, πολύ μεγάλα ονόματα.
Όλοι οι οδηγοί ήταν γύρω στα 27, 28, με μεγάλη εμπειρία.
Ο Μίκαελ ήταν ο πιο μικρός.
Όταν ήρθε, όλοι οι οδηγοί έλεγαν
"Είναι πολύ μικρός, είναι νωρίς".
Οι περισσότεροι οδηγοί της Φόρμουλα 1 έρχονται από τη Φόρμουλα 3.
Αυτό που τον βοήθησε να κάνει τη μετάβαση προς τη Φόρμουλα 1
ήταν ότι είχε αγωνιστεί με τα σπορ αυτοκίνητα της Μερσεντές.
Μπήκε στη Φόρμουλα 1 από τύχη.
Έφυγε ένας οδηγός και έψαχναν καινούργιο.
Ο Μίκαελ μπήκε στη Φόρμουλα 1 πραγματικά από τύχη,
όταν ο Έντι Τζόρνταν είχε μία άδεια θέση, εντελώς ξαφνικά, στη μέση της σεζόν.
Όταν το έμαθα, πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Έντι Τζόρνταν.
Του είπα "Πρέπει να μου δώσεις αυτήν την ευκαιρία".
Κι αυτός είπε "Ποιος στο καλό είναι ο Μίκαελ Σουμάχερ;"
Του είπα "Σίγουρα θυμάσαι. Φόρμουλα 3, κέρδισε στο Μακάου και στα Φούτζι".
"Εντάξει, τώρα κατάλαβα".
Τον είδα στη Φόρμουλα 3.
Η ομάδα μας έχει τη νοοτροπία να δίνει μια ευκαιρία στους νέους.
Έτσι διαμορφώθηκε η ομάδα μας.
Αυτό που επρόκειτο να συμβεί,
το ότι θα μας έδειχνε το τι πραγματικά μπορούσε να κάνει,
ήταν κάτι το απίστευτο που δεν το είχαμε καν διανοηθεί.
Εκείνο το βράδυ κάτσαμε σε μια πλατεία και τρώγαμε πίτσα, ανενόχλητοι.
Η πλατεία ήταν γεμάτη. Γύρω στα πεντακόσια άτομα.
Κανένας δεν ήρθε να μας μιλήσει.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που δεν μας ενόχλησε κανείς.
Θυμάμαι ότι ακούγαμε τους σχολιαστές από τα ηχεία
να λένε ποιος προκρίνεται.
Και συνεχώς ακουγόταν αυτό το όνομα, Μίκαελ Σουμάχερ.
Προκάλεσε τρομερή αίσθηση.
Όταν ο Μίκαελ τερμάτισε έβδομος, όλοι είπαν "Να το καινούριο αστέρι!"
Όλοι ήταν κατενθουσιασμένοι
που είχε βγει στο προσκήνιο αυτός ο νέος οδηγός.
Είμαι πολύ χαρούμενος.
Να πω επίσης πως χάρη σε αυτό το αυτοκίνητο έκανα αυτόν τον χρόνο.
Είναι ωραίο στην οδήγηση.
Είμαι χαρούμενος με τον χρόνο που έκανα.
Όλοι το παρατήρησαν. Όλοι στις άλλες ομάδες το παρατήρησαν.
Έγινε αμέσως περιζήτητος.
Μετά τον αγώνα στο Σπα, πήρα τηλέφωνο τον Βίλι Βέμπερ.
Συναντηθήκαμε με τον Μίκαελ τη Δευτέρα νομίζω.
Δευτέρα ή Τρίτη στο Λονδίνο.
Την εποχή εκείνη, η ομάδα μας αγωνιζόταν ήδη για μια θέση στο βάθρο.
Δεν πηγαίναμε για το πρωτάθλημα,
αλλά κάποιες φορές είχαμε βρεθεί κοντά στο βάθρο.
Οπότε υπογράψαμε μια σύμβαση.
Έγινε πολύ ξαφνικά και δεν το πίστευα.
Μετά τον πρώτο μου αγώνα
ήρθε η τέταρτη καλύτερη ομάδα στον κόσμο και μου έκανε προσφορά.
Έπεσα από τα σύννεφα.
Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο γρήγορα συνέβη
και ήμουν πανευτυχής για το συμβόλαιο.
Ήταν πραγματικά φανταστικό.
Απέπνεε φρεσκάδα.
Το πρόσωπό του ήταν σφριγηλό και πάντα καλοξυρισμένο.
Απλώς ακτινοβολούσε αυτοπεποίθηση.
Αγωνιζόταν σαν ένα αγόρι ενάντια σε σκληρούς άντρες.
ΣΠΑ, ΒΕΛΓΙΟ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1992
Ο Σουμάχερ βρίσκεται στην τέταρτη θέση με την Μπένετον.
Ο Σουμάχερ πιέζει αναμφίβολα τον Άιρτον Σένα.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ βγαίνει μπροστά στο Γκραν Πρι Βελγίου.
Θα καταφέρει ο Μίκαελ Σουμάχερ να κερδίσει το πρώτο του Γκραν Πρι
στην πίστα όπου οδήγησε για πρώτη φορά σε αγώνες Γκραν Πρι;
Είκοσι τριών χρονών.
Ο νεότερος νικητής του Γκραν Πρι εδώ και πολύ καιρό.
Είναι η πρώτη φορά που κερδίζει ο Μίκαελ Σουμάχερ.
Και βγάζει έξω το χέρι του. Και είναι ενθουσιασμένος, φυσικά.
"Ναι! Τα κατάφερα", λέει.
Δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι κάτι τρελό.
Νομίζω ότι οι Γερμανοί οπαδοί περίμεναν πολύ καιρό
μια νίκη στο Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1.
Αφιερώνω, λοιπόν, αυτήν τη νίκη στους Γερμανούς οπαδούς.
Τίποτα τελευταίο για κάποιον στην πατρίδα;
Για τους γονείς μου.
Θέλω απλώς να τους πω "Γεια".
Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν τεσσάρων.
Του πατέρα μου του άρεσε πάντα να ασχολείται με πράγματα
όπως μηχανές και τα συναφή.
Και έτσι μια μέρα
πήρε μια παλιά μηχανή από σκουτεράκι που έπιανε τα 40
και την έβαλε σε ένα παιδικό καρτ.
Και μου άρεσε πολύ από την πρώτη στιγμή.
Πάντα μου άρεσε πάρα πολύ.
Θυμάμαι όταν ήμουν έξι, εφτά χρονών ο πατέρας μου είχε ήδη αρχίσει
να νοικιάζει καρτ στον σύλλογο εκείνη την εποχή.
Και ήμουν πάντα μαζί του στη δουλειά με τα καρτ,
για να τον βοηθάω και να ελέγχω τα καρτ.
Όταν τελείωνε ένα καρτ, το οδηγούσα για να δω αν είναι εντάξει.
Και έτσι ήμουν πάντα μαζί του στα καρτ.
Κάναμε τα πάντα μαζί και αυτό ήταν πάρα πολύ ωραίο.
Όταν ήταν μόλις οχτώ ή εννιά χρονών πρόσεχε τον αδερφό του, όταν χρειαζόταν.
Μπορούσα να του ζητήσω να ελέγξει αν είχαμε κλειδώσει
και το έκανε.
Μπορούσες πάντα να βασιστείς πάνω του.
Η οικογένεια Σουμάχερ στην αρχή είχε μια καντίνα
και αργότερα άνοιξε εστιατόριο.
Η οικογένεια Σουμάχερ το πάλευε πάντα οικονομικά.
Ο Ρολφ ξεκίνησε να εργάζεται χτίζοντας καμινάδες,
αλλά τελικά έγινε υπεύθυνος της πίστας καρτ.
Και η Ελίζαμπεθ έπρεπε πάντα να κάθεται μέχρι το τέλος,
ώσπου να φύγουν οι πελάτες.
Οι γονείς μου δούλευαν σκληρά για να μας παρέχουν μια φυσιολογική ζωή.
Αλλά πολλά πλουσιόπαιδα είναι φτωχά, γιατί οι γονείς τους δεν έχουν χρόνο.
Εμείς είχαμε τους γονείς μας στην πίστα, που ήταν μια μεγάλη παιδική χαρά.
Χρησιμοποιούσαμε πάντα τον πιο φτηνό εξοπλισμό.
Έψαχνα στα σκουπίδια για πεταμένα λάστιχα,
τα έβαζα στο καρτ και κέρδιζα αγώνες.
Χαιρόμουν που νικούσα με τον χειρότερο και όχι με τον καλύτερο εξοπλισμό.
Το να αγωνίζομαι με αυτόν τον τρόπο αποτελούσε επιπλέον κίνητρο για μένα.
Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο Κέρπεν,
στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καρτ Νέων.
Διαγωνίζονται συνολικά 18 χώρες με περίπου 80 οδηγούς.
Ένας οδηγός που δεν διαγωνίζεται για τη Γερμανία, αν και Γερμανός,
και είναι φαβορί εδώ, είναι ο Μίκαελ Σουμάχερ.
Γιατί τρέχεις για το Λουξεμβούργο;
Επειδή οι προκριματικοί αγώνες στη Γερμανία είναι ακριβοί.
Αν αποκλειστούμε, δεν προκρινόμαστε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Στο Λουξεμβούργο είμαστε οι μόνοι διαγωνιζόμενοι,
δεν κοστίζει τίποτα και προκρινόμαστε.
Από παιδί προπονούνταν σαν να ήταν ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ήξερε τι ήθελε από τότε που ήταν παιδί.
Έκανε τα πάντα για να βρεθεί στην κορυφή.
Και νομίζω ότι διέθετε αυτόν τον αυστηρό επαγγελματισμό
από πολύ μικρή ηλικία.
Γιατί το παραμικρό στραβοπάτημα θα σήμαινε το τέλος των πάντων.
Το 1983 στο Κέρπεν-Μάνχαϊμ.
Τότε ήταν η πρώτη φορά που αγωνιστήκαμε μαζί.
Είναι από τις δυνατές αναμνήσεις
της αγωνιστικής μου καριέρας, που πάντα θα θυμάμαι.
Φυσικά, ήταν η πίστα στην οποία είχε μεγαλώσει ο Μίκαελ
και την ήξερε σπιθαμή προς σπιθαμή.
Ήταν δύσκολο να τον ανταγωνιστείς σε αυτήν την πίστα.
Το οδηγικό του στυλ ήταν απίστευτο.
Υπήρχε ένα σημείο στην πίστα μπροστά από τα εμπόδια,
όπου υπήρχε ένα σικέιν υψηλών ταχυτήτων και ήταν φοβερό να βλέπεις τον Μίκαελ
να περνάει από το σικέιν
με εντελώς διαφορετικό οδηγικό στυλ από τους υπόλοιπους.
Πολύ ελεγχόμενο.
Το στυλ του ήταν έντονα σωματικό.
Το επίπεδο λαθών που έκανε
σε αυτό το σικέιν κάθε φορά ήταν πολύ μικρό.
Οι άλλοι οδηγοί έκαναν έναν καλό γύρο και στον επόμενο έκαναν κάποια λάθη.
Αλλά ο Μίκαελ οδηγούσε πάντα σταθερά και ελεγχόμενα.
Και βλέποντάς τον, το αντιλήφθηκα αμέσως.
Αυτός ο τύπος ήταν καλός.
Ήμασταν γύρω στα 13, 14.
Γεμάτοι αυτοπεποίθηση.
Στην πρώτη θέση ο Μίκαελ Σουμάχερ.
Κέρδισε ήδη 460 μάρκα σήμερα
και τώρα παίρνει άλλα 236 μάρκα!
Εκείνα τα χρόνια ήμουν πεπεισμένος ότι θα είμαι για πάντα οδηγός καρτ.
Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα έφτανα στην κατηγορία της Φόρμουλα.
Για οικονομικούς λόγους.
Το 1988 μου τράβηξε την προσοχή ένας νέος. Τον έλεγαν Μίκαελ Σουμάχερ.
Δεν είχε να κάνει με τις νίκες. Ήταν ο τρόπος που οδηγούσε.
Τότε του ζήτησα να γίνει οδηγός για την ομάδα μου.
Φυσικά, τα χρήματα ήταν ένα θέμα.
Ο Σουμάχερ δεν είχε τίποτα εκείνη την εποχή,
ούτε καν 500 μάρκα για να χρηματοδοτήσει μία σεζόν,
που ακόμη και τότε κόστιζε 600 με 700 χιλιάδες.
Ο Βίλι Βέμπερ μάς είπε "Περάστε από το σπίτι μου απόψε".
"Θα του δώσω πενταετές συμβόλαιο, αυτοκίνητο και 2.000 μάρκα μηνιαίο μισθό".
Αυτό, φυσικά, ήταν τρελό!
Όποιος τρέχει σε αγώνες,
πιστεύω πως ονειρεύεται να τρέξει στους αγώνες της Φόρμουλα 1 κάποια μέρα.
Αυτό ονειρευόμουν κι εγώ.
Καταρχάς,
θεωρώ πως είμαι τρομερά τυχερή που γνώρισα τον Μίκαελ.
Είναι απλώς ο πιο αξιαγάπητος άνθρωπος που έχω συναντήσει ποτέ.
Μια φορά ετοίμασα δείπνο για τα γενέθλιά του.
Ήταν ο μόνος που με βοήθησε να μαζέψω και να πλύνω τα πιάτα.
Και σκέφτηκα "Αυτός είναι σωστός άντρας!"
Και ναι, είχε πλάκα και αυτό με τράβηξε σε εκείνον.
Τον ερωτεύτηκα απλώς επειδή ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.
Ένιωσα πως ήταν κάτι ξεχωριστό για μένα.
Ποτέ δεν σκέφτηκα
"Είναι φοβερός οδηγός αγώνων στην αρχή μιας λαμπρής καριέρας".
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γινόταν αυτό.
Όταν ξεκίνησα, έλεγα πάντα "Μη με κάνετε σταρ".
"Μη με βάζετε πολύ ψηλά. Δεν το θέλω".
Αυτό που δεν του άρεσε ήταν ο Τύπος, ο κόσμος, όλη η δημοσιότητα γύρω του.
Δεν ήταν αυτό που ήθελε. Αυτός ήθελε να αγωνίζεται.
Αναζητούσε μια φυσιολογική ζωή και δεν μπορούσε να καταλάβει
γιατί δεν μπορούσε να έχει αυτήν τη ζωή.
Ισχύει ότι μερικές φορές μπορεί να φαινόταν αντιπαθητικός,
γιατί είχαν πολλές απαιτήσεις από αυτόν.
Αυτό συχνά τον κατέβαλε και τον καταπίεζε.
Γιατί είναι ένας άνθρωπος πολύ κλειστός, ντροπαλός
και κάποιες φορές αυτός ήταν ο τρόπος του να αντιμετωπίσει τη συστολή του.
Την εποχή που ο Μίκαελ Σουμάχερ εμφανίστηκε στη Φόρμουλα 1,
ο Σένα ήταν ο κυρίαρχος στο συγκεκριμένο άθλημα.
Ο Σένα στέφεται για τρίτη φορά παγκόσμιος πρωταθλητής
μπαίνοντας στους καλύτερους όλων των εποχών.
Υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από τον Άιρτον.
Κυρίως επειδή ήταν τρομερά γρήγορος
και απίστευτα ανταγωνιστικός,
επιθετικός και προκλητικός απέναντι στους άλλους οδηγούς.
Έτσι, έγινε ο κυρίαρχος.
Ήταν νούμερο ένα.
Ήταν αυτός
που αν ρωτούσες κάποιον που ξεκινούσε στη Φόρμουλα 1
"Τι θες να γίνεις;" θα απαντούσε
"Άιρτον Σένα".
Όλοι τον θαύμαζαν.
Όσοι ξεκινούσαν τότε ήθελαν να γίνουν σαν αυτόν.
Και, στην ουσία, εμφανίστηκε ένας άγνωστος για τις δυνατότητές του
που προκαλούσε τον καλύτερο.
ΜΑΝΙ-ΚΟΥΡ, ΓΑΛΛΙΑ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 1992
Στο Γκραν Πρι Γαλλίας στο Μανί-Κουρ ο Σουμάχερ ήταν πίσω από τον Σένα.
Και ο Σουμάχερ προκαλεί τον Σένα με τη ΜακΛάρεν.
Καθώς μπαίνουν στη φουρκέτα υπάρχει επαφή.
Ποιος είναι; Ο Σουμάχερ.
Και ποιον χτύπησε; Τον Σένα.
Τώρα οι άλλοι περνάνε από δίπλα τους. Θα σταματήσει ο αγώνας;
Στον πρώτο γύρο στην κορυφή της φουρκέτας, ο Σουμάχερ και ο Σένα φαίνονται εκτός.
Είμαι σίγουρος πως ο αγώνας δεν θα σταματήσει.
Και δεν αμφιβάλλω καθόλου πως ο θυμωμένος Άιρτον Σένα
μπορεί να θεωρήσει
την τακτική του Μίκαελ Σουμάχερ αρκετά προκλητική.
Δεν πιστεύω πως ο Μίκαελ το έκανε επίτηδες.
Κόντραρε τον κάθε αντίπαλο στη Φόρμουλα 1
με τον ίδιο τρόπο, όπως και έπρεπε άλλωστε.
Αλλά αυτό δημιούργησε τριβές.
Ο Άιρτον προσπάθησε να βάλει τον Μίκαελ στη θέση του στην πίστα,
πράγμα που εκνεύρισε τον Μίκαελ.
Θεώρησε πως δεν τον σεβόταν το ίδιο.
Έτσι, υπήρχαν κάποιες τριβές εκείνη την πρώτη περίοδο.
Τα σκάτωσες. Δεν πειράζει. Ήρθα και σου μίλησα.
Σε σένα μίλησα. Εντάξει.
Εκείνη την εποχή ο Μίκαελ ήταν φοβερός οδηγός,
και όταν τσακώθηκε με τον Σένα,
ο Σένα κατάλαβε ότι αυτός ο τύπος ήταν κάποιος.
Το λιοντάρι το καταλαβαίνει όταν έρχεται ένα νέο λιοντάρι
και προσπαθεί να κρατήσει την περιοχή του.
Το 1994 ήταν μια χρονιά ωρίμανσης.
Τόσο για τον Μίκαελ όσο και για μένα.
Κανείς δεν μπορούσε να αποδεχτεί
ότι η ομάδα μας άρχισε ξαφνικά να κερδίζει σε αγώνες
και είχε φτάσει να αγωνίζεται για το πρωτάθλημα.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ ρολάρει στο σιρκουί.
Να ο αρχηγός του αγώνα, ο Μίκαελ Σουμάχερ.
Έκανε τη διαφορά τις φορές που ήταν αβέβαιο ποιος θα κέρδιζε.
Πού είναι ο Άιρτον Σένα; Ιδού η απορία.
Και ο Σένα γλιστράει. Βγαίνει εκτός αγώνα.
Να τον, έρχεται.
Αυτό δεν μπορεί να πάει στραβά. Βγήκε η καρό σημαία.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το Γκραν Πρι Ειρηνικού.
Πω πω,
τι τρομερή χρονιά θα είναι φέτος για τη Φόρμουλα 1.
Τώρα διεκδικούσαμε το πρωτάθλημα
κι ήταν πρωτόγνωρο.
Δεν ξέραμε τι να κάνουμε.
Και όταν κερδίζεις τη Φεράρι, κερδίζεις τη ΜακΛάρεν,
κερδίζεις και τη Γουίλιαμς.
Μιλάμε για μεγάλες ομάδες.
Και ξαφνικά έρχεται ένας κατασκευαστής ρούχων
με αυτό το παιδί από τη Γερμανία και τους κερδίζει όλους.
Κέρδισε στην Ιαπωνία.
Περιμέναμε στο αεροδρόμιο
και ο Μίκαελ ήταν γεμάτος αυτοπεποίθηση που κέρδισε τον Άιρτον
κι ίσως κέρδιζε και το πρωτάθλημα.
Όταν μιλούσα με τον Μίκαελ, ήταν σαν κάποιος
που έκανε από πάντα αυτήν τη δουλειά.
Του έβγαινε φυσικά. Και τον Σένα…
Ξέρεις, πριν τέσσερα ή πέντε χρόνια, είχε την αφίσα του Σένα στο δωμάτιό του.
ΙΜΟΛΑ, ΙΤΑΛΙΑ 1 ΜΑΪΟΥ 1994
Πριν από την Ίμολα, ο Μίκαελ ήταν πολύ γρήγορος
και φαινόταν δυνατός.
Ο Σένα ήξερε ότι έπρεπε να κερδίσει στην Ίμολα.
Έπρεπε να αρχίσει να μειώνει τη διαφορά από τον Μίκαελ.
Έπρεπε να επιβληθεί στον Μίκαελ,
αλλιώς ο Μίκαελ θα του ξέφευγε στο πρωτάθλημα.
…ο Σένα ακολουθείται από τον Σουμάχερ.
Ο Σουμάχερ είναι ο βασικός αντίπαλος του Άιρτον Σένα.
Περνάει ο Σένα. Τον ακολουθεί ο Σουμάχερ.
Φτάνουν στη στροφή Ταμπουρέλλο.
Τι στο καλό έγινε εκεί δεν ξέρω!
Ο Σένα είναι ακόμη μέσα στο αυτοκίνητο.
Ο αγώνας σταμάτησε. Βγήκε η κόκκινη σημαία.
Πρέπει να πήγαινε με 305 χιλιόμετρα σε εκείνο το σημείο,
στην έξοδο της στροφής Ταμπουρέλλο.
Όλοι σώπαιναν.
Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ περίεργη.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ έχει σταματήσει και έχει βγει από το αυτοκίνητο.
Έχει βγάλει το κράνος, είναι σκυθρωπός.
Στην ουσία προσπαθούσε, όταν τράκαρε,
όταν βγήκε από το σιρκουί,
να μείνει μπροστά από τον Σουμάχερ.
Έχουμε δει πολλές προσκρούσεις σαν αυτήν, και πολύ χειρότερες ακόμα.
Προσκρούσεις που μπορεί να φαίνονται χειρότερες από τη δική του
και δεν περιμένεις κάτι τέτοιο.
Λες απλώς "Μάλλον θα έχει έναν μώλωπα στο χέρι
ή θα έχει σπάσει κανένα πόδι".
Μετά πας πίσω στη θέση εκκίνησης. Δεν ξέρεις τι γίνεται.
Κανείς δεν έρχεται να σου εξηγήσει.
Και απλά σκέφτεσαι "Ο αγώνας πρέπει να συνεχίσει".
"Όλοι θα τρέξουν, οπότε κι εσύ".
Δεν βλέπεις γιατί να μην το κάνεις.
Κανείς δεν ήξερε αν ο Σένα ήταν νεκρός.
Αν είχαν ανακοινώσει τότε πως ήταν νεκρός, θα έπρεπε να σταματήσει ο αγώνας.
Νικητής του Γκραν Πρι του 1994 στο Σαν Μαρίνο είναι ο Μίκαελ Σουμάχερ.
Προτού πάω στο βάθρο,
είπα στον Μίκαελ "Ούτε σαμπάνια, ούτε τίποτα".
Με ρώτησε "Πώς είναι ο Άιρτον;" Του είπα "Όχι καλά".
Είναι η πρώτη φορά που είδα τον Μίκαελ να γίνεται άλλος άνθρωπος.
Ανεβήκαμε στο βάθρο.
Μας είπε "Ναι, είναι σε κώμα".
Αλλά το κώμα μπορεί να σημαίνει πολλά.
Μπορεί την επόμενη μέρα να είναι καλά ή πολύ άσχημα.
Αλλά δεν το κρίνεις.
Κι επειδή ακόμα δεν πιστεύεις πως είναι κάτι σοβαρό,
κάτι ιδιαίτερο ή επικίνδυνο, δεν το πιστεύεις.
Εγώ ακόμα…
Νομίζω ήταν δύο ώρες μετά τον αγώνα,
όταν ήρθε ο κος Γουόλκινσον και μου είπε "Φαίνεται να είναι άσχημα".
Εγώ σκέφτηκα "Όχι! Είναι σε κώμα, αλλά το κώμα δεν σημαίνει κάτι κακό".
Κι αυτός είπε "Όχι, δεν φαίνεται καλά".
Και αργότερα ήρθε κάποιος και μου είπε "Είναι νεκρός".
Και μετά από ένα λεπτό, ήρθε ένας άλλος και μου είπε
"Όχι, είναι σε κώμα".
Αλλά είχαμε ελάχιστες πληροφορίες τότε
και δεν ξέραμε τι να σκεφτούμε.
Και όντως δεν πίστευα πως θα πεθάνει.
Δεν μπορούσα να το διανοηθώ εκείνη τη στιγμή.
Έλεγα "Όχι, θα κερδίσει το πρωτάθλημα".
"Ίσως χάσει έναν ή δύο αγώνες και μετά θα επιστρέψει".
Αλλά το χειρότερο ήταν μετά από δύο εβδομάδες.
Όταν έπρεπε να αποδεχτώ ότι ήταν πράγματι νεκρός.
Αυτό ήταν…
κάτι τρελό.
Μετά τον θάνατο του Σένα, ο Μίκαελ Σουμάχερ ήταν πλέον
ο νούμερο ένα αθλητής στις πίστες.
Παρόλο που δεν είχε κερδίσει ακόμα κανένα παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Ήταν εύκολο να οδηγήσεις ξανά;
Κοίτα, όταν πήγα στο Σίλβερστοουν,
άρχισα να βλέπω πολλά πράγματα με άλλο μάτι.
Έκανα το σιρκουί του Σίλβερστοουν με ένα απλό αυτοκίνητο
και σκεφτόμουν "Σε αυτό το σημείο μπορεί να πεθάνεις ή σε εκείνο".
Και έλεγα "Είναι τρελό, πάντα έτρεχες εδώ,
αλλά υπάρχουν τόσα σημεία που μπορεί να τρακάρεις
και να πεθάνεις ακαριαία".
Μόνο αυτό σκεφτόμουν.
Και δεν ήξερα σε τι κατάσταση θα ήμουν όταν θα έμπαινα στο αγωνιστικό.
Δεν ήμουν σίγουρος αν μπορούσα να οδηγήσω χωρίς να το σκέφτομαι
ή αν κάθε φορά θα σκεφτόμουν "Μπορεί να πεθάνεις εδώ".
"Αν σου φύγει εδώ, θα χτυπήσεις άσχημα".
Ήταν κάτι πολύ περίεργο.
Ξυπνούσα μέσα στη νύχτα…
και ίσως να κοιμόμουν τρεις ώρες κάθε βράδυ.
Τέτοια πράγματα.
Ήμασταν φυσικά σοκαρισμένοι.
Αναρωτιόμασταν πώς συνέβη αυτό.
Και ο Μίκαελ σκεφτόταν αν έκανε το σωστό.
Ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο.
Πάλεψε για να το αντιμετωπίσει,
αλλά ήξερε καλά πώς να κρατάει μακριά κάποια πράγματα.
Μπορούσε να επικεντρωθεί τόσο πολύ σε ό,τι έκανε
που δεν άφηνε τίποτα άλλο να τον απασχολεί.
Πιστεύω ότι είναι πολύ δυνατός ψυχικά. Είναι κάτι που τον χαρακτηρίζει.
Εξαιρετικά δυνατός. Ακόμα μου αποδεικνύει κάθε μέρα πόσο δυνατός είναι.
Ο Ντέιμον Χιλ ήταν τώρα ο οδηγός της Γουίλιαμς.
Και πάλεψε με τον Μίκαελ.
Ο Ντέιμον Χιλ κερδίζει το Γκραν Πρι Βρετανίας.
Καταπληκτικό!
Ο Ντέιμον Χιλ κερδίζει το Γκραν Πρι Ιταλίας.
Κέρδισε εδώ και πέρυσι. Έχει επιτύχει τρεις νίκες…
Ήταν μια μπερδεμένη, ταραγμένη,
χαοτική σεζόν.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι εδώ στη Χερέθ.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ μεγάλωσε και πάλι τη διαφορά.
Ήταν ένα έντονο ανθρώπινο δράμα.
Οι αγώνες ταλαντεύονταν σαν εκκρεμές ανάμεσα στον Ντέιμον και τον Μίκαελ.
Κερδίζει ο Ντέιμον Χιλ!
Ο Χιλ αντιμετωπίζει την τεράστια πρόκληση να αγωνίζεται κόντρα στον Μίκαελ Σουμάχερ.
ΑΔΕΛΑΪΔΑ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1994
Το θέμα είναι ότι ξέρουμε πως αυτός είναι ένας κρίσιμος αγώνας
και όλες οι τακτικές, οι ελιγμοί προσπέρασης,
όλη η κατάσταση θα βασιστεί σε αυτό.
Ένας πόντος διαφορά ανάμεσα σε Σουμάχερ και Χιλ.
Έτσι, το πρωτάθλημα κατέληξε σε αυτόν τον τρομερό τελευταίο αγώνα.
Αντικειμενικά, δεν φαινόταν εύκολος.
Εκεί ήμουν, λοιπόν.
Ξαφνικά να αγωνίζομαι για τον τίτλο με τον Μίκαελ Σουμάχερ.
Τα κόκκινα φώτα είναι αναμμένα εδώ στην Αδελαΐδα.
Και ξεκινά ο τελευταίος αγώνας της σεζόν.
Και ο Σουμάχερ βγαίνει μπροστά.
Ο Σουμάχερ προηγείται. Ή ο Ντέιμον Χιλ;
Ο Σουμάχερ προηγείται του Χιλ.
Έπρεπε να παλέψω σκληρά με το αυτοκίνητο.
Μου ήταν πολύ δύσκολο να το κρατώ διαρκώς στην πίστα.
Και δεν μπορούσα να ξεφύγω από τον Ντέιμον.
Ήταν ο ένας κολλητά πίσω από τον άλλον για 20 γύρους περίπου.
Ο Μίκαελ άρχισε να απομακρύνεται κι εγώ σκέφτηκα
"Δεν γίνεται να συνεχίσω έτσι".
Ξαφνικά βρήκα μια λωρίδα
που μπορούσα να χαθώ για λίγο,
για δύο, δυόμισι δευτερόλεπτα.
Ήμουν όλη την ώρα στα όρια, πάλευα πολύ σκληρά.
Και εκεί στο σαμαράκι, βγήκα έξω.
Έξυσα τοίχο.
Πραγματικά απογοητεύτηκα και σκέφτηκα "Σκατά",
αλλά μετά είπα "Εντάξει, μπορείς να συνεχίσεις".
Ήμασταν σε μια στροφή όταν τον είδα να μπαίνει στην πίστα,
και φαινόταν σαν να είχε βγει και μετά να ξαναμπήκε.
Το αυτοκίνητό του ταλαντευόταν.
Πήγα αριστερά και έκανα κάπως έτσι για να τσεκάρω
και να καθαρίσω τα λάστιχα.
Είδα μια ευκαιρία να προσπεράσω και το έκανα.
Δείτε τον Ντέιμον Χιλ και τον Σουμάχερ. Όχι!
Καθώς έπαιρνα τη στροφή, ο Ντέιμον με χτύπησε πρώτος στο πλάι.
Και το αυτοκίνητό του γύρισε και χτύπησε το δικό μου
και σηκώθηκε στις δύο ρόδες.
Ξαφνικά ήμουν στον αέρα και μετά πάνω στα ελαστικά.
Όχι, δεν μπορούσα να το καταλάβω.
Ο Σουμάχερ βγαίνει εκτός!
Ο Γερμανός είναι έξω από το Γκραν Πρι Αυστραλίας
και ο Ντέιμον Χιλ πρέπει να συνεχίσει για να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής.
Η κατάσταση ήταν πολύ απλή.
Προηγούνταν σε πόντους από μένα.
Αν κανείς μας δεν τερμάτιζε, θα ήταν πρωταθλητής.
Ο Ντέιμον Χιλ πρέπει να επιστρέψει στα πιτ.
Έβλεπα ότι η ανάρτηση ήταν σπασμένη.
Δεν γινόταν να συνεχίσω.
Ως ανταγωνιστής, θα κέρδιζε ό,τι και να γίνει.
Ο Μίκαελ έκανε ό,τι έπρεπε για να με σταματήσει από το να κερδίσω.
Αν ήμουν στη θέση του,
στην Αδελαΐδα, με πλεονέκτημα πόντων,
και ο αντίπαλός μου πλησίαζε από μέσα, τι θα έκανα;
Δεν ξέρω.
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994
κερδίζει ο Μίκαελ Σουμάχερ.
Η Κορίνα με στήριξε πάρα πολύ και το κάνει φυσικά και τώρα.
Γι' αυτό ήθελε να έρθει η Κορίνα και το ήθελα κι εγώ.
Και φαίνεται πως μου έφερε και πάλι τύχη.
Βασικά, πάντα πήγαινα μαζί του
όλα αυτά τα χρόνια.
Μπορεί να ήμουν στο λεωφορείο ή κάπου στα παρασκήνια,
αλλά πάντα ήμουν μαζί του στον δρόμο.
Περνούσαμε πάντα καλά μαζί.
Του έδινε δύναμη,
το να ξέρει πως δεν ήταν μόνος.
Γιατί ταξιδεύαμε σε όλον τον κόσμο, αλλάζαμε ζώνες ώρας
και θέλαμε να είμαστε σίγουροι ότι κοιμάται καλά.
Και ο Μίκαελ έφτιαχνε πρόγραμμα για το κάθε λεπτό της μέρας.
Ξύπνημα την τάδε ώρα, 15 με 20 λεπτά στο μπάνιο.
Ένα βράδυ, που ήμασταν στη Σουζούκα κατάλαβα ότι δεν υπήρχε περίπτωση
να μπορέσω να κοιμηθώ,
οπότε πέρασα τη μισή νύχτα καθισμένη στην τουαλέτα,
για να μην τον ξυπνήσω, να τον αφήσω να κοιμηθεί καλά.
Έκατσα εκεί και διάβαζα το βιβλίο μου.
Από την άλλη, όταν ήμασταν σπίτι και ο Μίκαελ έπρεπε να φύγει νωρίς,
δεν τον άκουγα ποτέ.
Ήταν πολύ ήσυχος.
Ερχόταν πάντα στο κρεβάτι μου προτού φύγει,
με χάιδευε στο χέρι και με φιλούσε, λέγοντάς μου "Φεύγω".
Και έφευγε. Ποτέ δεν με ξυπνούσε. Με σκεφτόταν πάντα πάρα πολύ.
ΧΟΚΕΝΧΑΪΜ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 1995
Το πλήθος ζητωκραυγάζει. Οι σημαίες κυματίζουν.
Όλοι καλωσορίζουν πίσω στην πατρίδα το είδωλο και ήρωά τους, Μίκαελ Σουμάχερ.
Και κερδίζει το Γκραν Πρι Γερμανίας.
Να ο ήρωας.
Και να ο κόσμος που τον θαυμάζει και τον λατρεύει.
Πάνω από 100.000 Γερμανοί βρίσκονται εδώ
και αυτό περίμεναν τόσο καιρό,
να δουν έναν Γερμανό να κερδίζει το Γκραν Πρι Γερμανίας.
ΑΪΝΤΑ, ΙΑΠΩΝΙΑ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1995
Ο Σουμάχερ μπαίνει στην τελευταία στροφή του τελευταίου αγώνα
του τελευταίου γύρου για να κερδίσει το Γκραν Πρι Ειρηνικού στην Ιαπωνία
και να γίνει ο παγκόσμιος πρωταθλητής για το 1995,
όπως ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής και το 1994.
Δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις
ότι είναι ο καλύτερος οδηγός της εποχής του.
Δεν νομίζω ότι ο Μίκαελ ήθελε ποτέ να κερδίζει συνέχεια
το παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Αν είχε μείνει στην Μπένετον, θα έπαιρνε και το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1996.
Αλλά δεν τον ενδιέφερε πια αυτό.
Μέσα στο αυτοκίνητο, ελέγχεις ο ίδιος το πεπρωμένο σου.
Έχεις μόνο μία ευκαιρία.
Στη Φόρμουλα 1 όλοι είναι πολύ διακριτικοί.
Κανείς δεν θα πλησιάσει έναν οδηγό στο πιτ και θα του πει
"Μπορούμε να μιλήσουμε;" Ποτέ.
Δέχτηκε αρκετές προσφορές.
Μπορούσε να μείνει εκεί.
Μπορούσε να πάει στη ΜακΛάρεν και να οδηγεί μια Μερσεντές.
Και μπορούσε να έρθει στη Φεράρι.
Τότε ο Νίκι Λάουντα δούλευε ως σύμβουλος για τη Φεράρι.
Τα πράγματα στη Φεράρι δεν ήταν καλά.
Ο Νίκι Λάουντα ήρθε και μου είπε
"Στη ΜακΛάρεν θα είναι ένας απ' αυτούς που οδηγούν και κερδίζουν έναν αγώνα".
"Στη Φεράρι θα είναι ένας τρομερός οδηγός που θα καταφέρει μετά από τόσα χρόνια
να νικήσει σε αγώνα με μια Φεράρι".
Και αυτό συγκίνησε το μαχητικό του πνεύμα,
το οποίο είχε αναπτύξει ως οδηγός καρτ.
Νικούσε με μεταχειρισμένα καρτ και λάστιχα,
γιατί να μην το κάνει και με τη Φεράρι;
Τον συμβούλεψα τότε
"Αν γίνεις παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Φεράρι
μπορείς να πετάξεις το διαβατήριό σου, θα είναι άχρηστο".
Σουμάχερ!
Η Φεράρι είναι η πιο παλιά ομάδα.
Και στην Ιταλία την έχουν σαν θρησκεία.
Οπότε υπήρχαν προσδοκίες. Στην Ιταλία έχουν πάθος για τη Φεράρι.
Οι προσδοκίες για όποιον οδηγό αγωνίζεται για τη Φεράρι είναι τεράστιες.
Ο Πρόεδρος της Φεράρι είπε
"Πέρσι είχαμε δύο πολύ καλούς οδηγούς, αλλά φέτος έχουμε ένα αστέρι".
Το να οδηγείς μια Φεράρι σημαίνει πολλή πίεση.
Σημαίνει ότι αν δεν κερδίσεις, είσαι ηλίθιος.
Το να οδηγείς μια Φεράρι σημαίνει και ότι έχεις ευθύνη,
γιατί δεν οδηγείς ένα συνηθισμένο αυτοκίνητο της Φόρμουλα 1,
αλλά έναν θρύλο. Οδηγείς κάτι μοναδικό.
Πήγαμε στη Φεράρι την ίδια εποχή, το 1996.
Όταν κάθισα στο αυτοκίνητο είπα
"Φαίνεται περίεργα διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο".
Και, δυστυχώς,
είχα δίκιο. Το αυτοκίνητο ήταν μια καταστροφή.
Για ένα διάστημα, δεν είχαμε καταλάβει ακριβώς
πόσο κακό ήταν.
Και, όπως αποδείχτηκε, δεν μπορούσε να επιδιορθωθεί.
Η κεντρική ιδέα του αυτοκινήτου ήταν λάθος.
Εδώ το πρωί, ο Ντέιμον Χιλ κατατρόπωσε τον Φρέντσεν.
Και ο Σουμάχερ έχει ήδη πρόβλημα.
Φαίνεται ότι η μηχανή του Σουμάχερ χάλασε στην προθέρμανση.
Είναι απίστευτο.
Διαλύθηκε πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Ο Σουμάχερ βγαίνει έξω.
Στο Γκραν Πρι Γαλλίας στο Μανί-Κουρ δεν κατάφερε καν να ξεκινήσει.
Το αυτοκίνητο αχρηστεύτηκε.
Και ο Μίκαελ καθόταν στο πίσω μέρος ενός ρυμουλκού.
Ήταν σαν σύμβολο ανικανότητας.
Δεν είμαι σίγουρος αν θα λύσουμε όλα αυτά τα προβλήματα σε ένα-δύο μήνες.
Δεν βλέπω τον λόγο.
Είμαστε σε θέση να κερδίσουμε το πρωτάθλημα.
Χρειάζεται πολλή τύχη κι ίσως είναι ένα όνειρο.
Αλλά επειδή δεν είμαι ονειροπόλος, είμαι ρεαλιστής,
πιστεύω ότι έτσι έχει το πράγμα.
Εκείνη την πρώτη σεζόν, θυμάμαι, την Παρασκευή το βράδυ πριν τον αγώνα
όλοι είχαν φύγει, όλοι οι οδηγοί είχαν φύγει,
το προσωπικό είχε φύγει.
Αλλά στο γκαράζ της Φεράρι,
έφτιαχναν ένα αυτοκίνητο, αυτό του Μίκαελ.
Υπήρχαν τρεις μηχανικοί και ο Μίκαελ.
Ο Μίκαελ μιλούσε σιγά στους μηχανικούς.
Θυμάμαι πολύ καλά το πόσο σκληρά ήταν πρόθυμος να εργαστεί ο Μίκαελ,
το ότι έμενε τελευταίος στο γκαράζ κάθε βράδυ με τους μηχανικούς.
Δεν έφευγε νωρίς να πάει να κάνει κάτι άλλο.
Ήταν εκεί, μαζί τους,
δούλευε μαζί τους, έκανε αισθητή την παρουσία του.
Τους έκανε να νιώθουν ότι νοιάζεται για τη δουλειά τους στα αυτοκίνητα.
Και αυτό μεταμόρφωσε την ομάδα.
Ο Μίκαελ έφευγε πάντα με τους τελευταίους.
Τα χρόνια που ήταν με τη Φεράρι είχαν συναντήσεις μέχρι τις δέκα το βράδυ.
Δεν βγαίναμε ποτέ έξω για ένα ωραίο δείπνο σε κάποιο εστιατόριο.
Όχι. Μέναμε στη σκηνή όλη την ώρα.
Εγώ περίμενα, τρώγαμε μακαρόνια,
μιλούσαμε,
μετά έφευγε για άλλη συνάντηση, μετά επέστρεφε πάλι.
Αλλά ήμουν ευγνώμων για κάθε λεπτό που περνούσαμε μαζί.
Ο Μίκαελ είναι άψογος επαγγελματίας.
Απλώς είπε "Ακούστε, θα το ξεπεράσουμε αυτό".
Και δούλεψε πολύ σκληρά.
Είναι σπουδαίο να έχεις τον Μίκαελ στην ομάδα,
γιατί κανείς δεν μπορούσε να οδηγήσει όπως αυτός.
Τη νύχτα η βροχή ήταν καταρρακτώδης.
Και συνεχίζει όλη μέρα.
Προβλέπεται ένας εντελώς βροχερός αγώνας.
Και να η Φεράρι του Μίκαελ Σουμάχερ.
Πέρασε τον Γκέρχαρντ Μπέργκερ. Ανέβηκε στην τρίτη θέση.
Είναι ακριβώς πίσω από τους Βιλνέβ και Αλεζί
και σύντομα θα ανταγωνίζονται για την πρώτη θέση.
Ένα κακό αυτοκίνητο είναι κακό και στη βροχή.
Είναι πρόβλημα.
Στη Βαρκελώνη κατάφερε να βρει έναν τρόπο να οδηγήσει
και να αντεπεξέλθει και να προσαρμόσει το στυλ του.
Λίγοι οδηγοί μπορούν να το κάνουν αυτό.
Απλά εξαφανίστηκε και δεν υπήρχε κανείς κοντά του.
Η ιδιοφυΐα του Μίκαελ Σουμάχερ αντισταθμίζει τα ελαττώματα της Φεράρι.
Είναι ένας κλασικός αγώνας σε τρομερές συνθήκες.
Πάντα του άρεσε η βροχή. Μπορείς να ανέβεις σε άλλο επίπεδο.
Και πιστεύω ότι αυτές είναι οι συνθήκες
που αναδεικνύουν τις πραγματικές διάνοιες του αθλήματος.
Ως παιδιά, οδηγούσαμε μόνο με λάστιχα slick στη βροχή.
Πηγαίναμε στην πίστα καρτ όποτε μπορούσαμε.
Αυτό σε βοηθάει να αναπτύξεις απίστευτο έλεγχο του αυτοκινήτου.
Αποκτάς εμπιστοσύνη στο αυτοκίνητο και γίνεσαι ένα με αυτό.
Και τότε μπορείς να κάνεις θαύματα που αλλιώς θα ήταν αδύνατα.
Θα είναι μια ιστορική νίκη για τον Σουμάχερ, για τη Φεράρι.
Η τελευταία στροφή!
Και ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το Γκραν Πρι Ισπανίας
μετά από μια θεαματική κούρσα.
Το να κερδίσεις αγώνες με αυτό το αμάξι ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμα
για κάθε οδηγό, θα έλεγα.
Είναι απίστευτο το πώς συνέβη.
Δεν έχω ιδέα πώς τα κατάφερε.
Η πρόκληση να επιστρέψει η Φεράρι στο επίπεδο του παγκόσμιου πρωταθλήματος
ήταν άκρως ελκυστική για τον Μίκαελ.
Μιλήσαμε διεξοδικά γι' αυτό
και πίστευε ότι ήταν σωστό
να την αποδεχτεί και να ξανακάνει τη Φεράρι σπουδαία.
Να τους χαρίσει τον τίτλο που η Φεράρι ήθελε από το 1979.
Ήθελε να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει ούτε ο Προστ,
δεν είχε κάνει ούτε ο Σένα, ούτε κανένας οδηγός
στην πρόσφατη ιστορία.
Ήταν μια πραγματική πρόκληση.
ΧΕΡΕΘ, ΙΣΠΑΝΙΑ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1997
1997.
Ένιωθαν τώρα, τη δεύτερη χρονιά του Μίκαελ στη Φεράρι,
ότι έπρεπε να αγωνιστούν για το πρωτάθλημα.
Η συγκυρία ήταν καλή για τον Μίκαελ.
Οι τιφόζι είχαν μεγάλες προσδοκίες.
Ξέραμε ότι η τελική αναμέτρηση θα ήταν ανάμεσα στον Βιλνέβ και τον Σουμάχερ.
Ελπίζω να έχουμε μια ωραία μονομαχία στην πίστα
και να μην παρέμβει κανείς, ούτε συναθλητές, ούτε άλλοι οδηγοί.
Ποιο είναι το μυστικό για τη νίκη εδώ;
Καταρχάς να μη βγεις εκτός. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Και να είσαι πιο γρήγορος από τον Μίκαελ. Αυτό.
Και πάμε!
Ο Βιλνέβ ξεκινάει, αλλά ο Σουμάχερ ξεκινάει καλύτερα.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ είναι μπροστά και τον ακολουθεί ο Βιλνέβ.
Ο Ζακ είχε πιο γρήγορο αυτοκίνητο.
Το θέμα ήταν αν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει
τη στρατηγική και την ταχύτητα για να ξεπεράσει τον Μίκαελ.
Η διαφορά ανάμεσα στον Μίκαελ Σουμάχερ και τον Ζακ Βιλνέβ
μειώθηκε στο ένα δευτερόλεπτο και κάτι.
Κάποιο πρόβλημα στις ταχύτητες, γιατί ο Βιλνέβ τον έφτασε!
Προσπερνάει! Ναι!
Στο μυαλό του, ο Ζακ Βιλνέβ είχε χτυπήσει αυτόν.
Δεν έπαιζε θέατρο.
Στο μυαλό του, αυτό είχε συμβεί.
Άρα, τι συνέβη εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου;
Ποιος ξέρει; Δεν ήταν συνειδητό. Δεν ήταν κάτι προσχεδιασμένο.
Ήταν κάτι που απλά συνέβη και γύρισε πίσω και ήταν σίγουρος.
Δεν προσπαθούσε να πείσει κάποιον ότι δεν έκανε λάθος.
Για τον Μίκαελ, από ψυχολογικής άποψης, ήταν μια δύσκολη στιγμή.
Ήταν μπροστά. Έμεναν δέκα γύροι
για να κερδίσει το Πρωτάθλημα του 1997, τη δεύτερη χρονιά με τη Φεράρι.
Ο Μίκαελ γύρισε στα πιτ, σίγουρος ότι ο Ζακ τον είχε χτυπήσει.
Και μετά, όταν του δείξαμε το βίντεο, κατάλαβε πως δεν ήταν έτσι.
Ότι αυτός έπεσε πάνω στον Ζακ Βιλνέβ.
Ήταν μια από εκείνες τις δύο ή τρεις φορές στην καριέρα του Μίκαελ,
όπου η δέσμευσή του, η ανταγωνιστικότητά του και η αφοσίωσή του
ξεπέρασαν τα όρια.
Είναι πολύ δύσκολο για εμάς να κρίνουμε,
αλλά νομίζω ότι παραφέρθηκε εκείνη τη μέρα.
Συχνά, ξεπερνούσε τα όρια όταν δεν χρειαζόταν να το κάνει.
Όταν είχε κάνει αρκετά.
Σε πρόκριση που είχε πρώτη θέση εκκίνησης, σε αγώνα για τη νίκη που την είχε σίγουρη
ή σε μια μονομαχία ένας προς έναν.
Χρειαζόταν πάντα να πιστεύει στον εαυτό του
ότι έκανε το σωστό.
Γιατί υπήρχε αυτή η παράλογη τελειομανία
να αποδεικνύει όλο και περισσότερα στον εαυτό του.
Γιατί τον περισσότερο καιρό ανταγωνιζόταν τον εαυτό του.
Πάλευε με τον εαυτό του.
Έλεγε "Έκανα αρκετά σήμερα; Θα κάνω κι άλλα;
Πώς θα καταστρέψω τον αντίπαλο;
Τι πρέπει να κάνω για να συνεχίσω να είμαι ο καλύτερος;"
ΣΟΥΜΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟ!
Ο ΒΙΛΝΕΒ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ
"ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΑΔΙΚΟ, ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΑ"
Ο ΣΟΥΜΙ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ
Οι άνθρωποι που έχουν και θέλουν να έχουν τον έλεγχο
δεν δέχονται το γεγονός
ότι "Ίσως έκανα λάθος".
Δεν ήταν τέτοιος χαρακτήρας.
Ο Μίκαελ είναι Αιγόκερως.
Γεννήθηκε στο ζώδιο του Αιγόκερου.
Κι ένας Αιγόκερως δεν ζητάει ποτέ συγγνώμη,
δεν μπορεί, και δεν κάνει ποτέ λάθος.
Η λέξη "λάθος" δεν υπάρχει για έναν Αιγόκερο. Δεν κάνει ποτέ λάθη.
ΣΛΑΟΥ, ΑΓΓΛΙΑ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1997
ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ (FIA)
Μίκαελ; Κύριε Σουμάχερ!
Σε όλους τους προηγούμενους αγώνες ο Τύπος με αποθέωνε
και ξαφνικά, μετά το σαββατοκύριακο, ο Τύπος με έθαψε.
Προφανώς,
είμαι άνθρωπος, όπως όλοι.
Μπορεί να μου συμβούν διάφορα, όπως και σε οποιονδήποτε άλλον.
Και μου συνέβη κάτι το οποίο δεν ήθελα να παραδεχτώ τότε.
Αλλά τώρα πρέπει να το παραδεχτώ και καταλαβαίνω τι έκανα.
Οι υπεύθυνοι εξέτασαν το θέμα και τον απέκλεισαν
από το Πρωτάθλημα του 1997.
Είναι ένα αρκετά σοβαρό γεγονός, που δεν έχει ξανασυμβεί
στο άθλημα.
Μίκαελ, ένα σχόλιο;
ΤΡΙΣΙΛ, ΝΟΡΒΗΓΙΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1997
Μείναμε στο σαλέ.
Παίξαμε πολλά παιχνίδια,
γιατί ήθελε να χαλαρώσει λίγο.
Περάσαμε πολύ ωραία με πολλούς φίλους.
Κάποιες φορές μαζευόμασταν 30 άτομα και διασκεδάζαμε πάρα πολύ.
Τους πήραμε όλους μαζί μας. Γιαγιάδες, παππούδες, θείους.
Γέμισε το αεροπλάνο. Πραγματικά το απολαύσαμε.
Του άρεσε που πήγαμε εκεί. Μείναμε έξι εβδομάδες.
Και δεν μιλούσαμε πολύ για τη Φόρμουλα 1
ή οτιδήποτε άλλο σχετικό με τη δουλειά του.
Απλώς περνούσαμε καλά.
Ο Μίκαελ έκανε λίγη προπόνηση, αλλά όχι τόσο πολύ εκείνη την περίοδο.
Όταν ξεκίνησαν πάλι τα δοκιμαστικά, είπε
"Είμαι περίεργος να δω αν είμαι ακόμα αρκετά γρήγορος, αν το 'χω".
Ο Μίκαελ ήταν πάντα ανασφαλής σε αυτό το θέμα. "Μπορώ ακόμα να το κάνω;"
ΠΙΣΤΕΣ ΔΟΚΙΜΩΝ ΦΕΡΑΡΙ, ΙΤΑΛΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ 1998
Ήταν πολύ σημαντικό για τον Μίκαελ να μην καταλάβει ποτέ κανείς από την ομάδα
όταν κάτι τον ζόριζε, όταν έκανε κουράγιο,
όταν ίσως είχε αμφιβολίες ή ένιωθε απόγνωση.
Ήταν πολύ καλός στο να το κρύβει.
Γιατί εξωτερικά, όταν πήγαινε στο γκαράζ
ή όπου αλλού θα τον έβλεπαν, φαινόταν δραστήριος και δυναμικός.
Είχε καταλάβει από πολύ νωρίς στην αγωνιστική του καριέρα
ότι λαμβάνεις μόνο ό,τι δίνεις.
Και αυτό έγινε το μότο του.
Έπρεπε να είναι απόλυτα αφοσιωμένος.
Όπως στον πόλεμο.
Αν δεν τα δώσεις όλα, δεν θα φτάσεις ψηλά.
Αυτή είναι η φιλοσοφία του Μίκαελ Σουμάχερ.
Στο αυτοκίνητο όλα έπρεπε να είναι τέλεια. Έδινε σημασία στην παραμικρή λεπτομέρεια
και απαιτούσε και από εμάς να κάνουμε ακριβώς το ίδιο.
Και με τους ανθρώπους το ίδιο, το μάτι του έπιανε κάθε λεπτομέρεια.
Είχε πάντα ένα χαμόγελο, ένα "Ευχαριστώ", ένα "Παρακαλώ" για τον καθένα,
ακόμα και σε στιγμές έντονης πίεσης.
Αυτήν την προσοχή στη λεπτομέρεια την έδειχνε και στον καθέναν από μας.
Γι' αυτόν είχε σημασία το αυτοκίνητο, είχε σημασία η ομάδα, όλοι.
Υπήρχαν μέρες που ο Μίκαελ έκανε τη διαφορά.
Ο οδηγός ασκεί μεγάλη επιρροή, μπορεί να δώσει κίνητρο στην ομάδα.
Ο Μίκαελ γνώριζε όλο το προσωπικό.
Ήξερε πώς τους έλεγαν, και τις γυναίκες τους.
Έπαιζε ποδόσφαιρο μαζί τους. Ήξερε πώς να δίνει κίνητρο.
Και αυτοί έκαναν τα πάντα
για να στηρίξουν τον Μίκαελ και να τον βοηθήσουν να πετύχει.
Αν μπορέσεις να εμφυσήσεις σε όλους πάθος για σένα,
τότε θα κάνουν τα πάντα για σένα και θα το απολαμβάνουν.
Μάλλον αυτό είναι το μυστικό.
Ακόμα κι εκείνος που τους μαγείρευε χαιρόταν όταν τον έβλεπε,
γιατί πάντα του έλεγε "Η μακαρονάδα είναι χάρμα!"
Κι εκείνος έλεγε "Μακαρονάδα άλιο ε όλιο! Αυτό είναι!"
Το λάτρευε.
Ακόμα και ο μάγειρας αποτελούσε αναπόσπαστο μέλος της ομάδας.
Ήταν μια μεγάλη οικογένεια που μας έκανε να νιώθουμε ασφάλεια.
Πιστεύω ότι οι μηχανικοί μου ξέρουν τι να πιστέψουν για μένα.
Με εμπιστεύονται 100% κι εγώ εμπιστεύομαι αυτούς 100%.
Κάθε φορά που είμαι στο σιρκουί όλη μέρα,
σκέφτομαι τι μπορώ να αλλάξω στο αυτοκίνητο
για να γίνει πιο γρήγορο.
Έβρεχαν την πίστα για να ελέγξουν τα ελαστικά βροχής.
Έλεγχαν τα ενδιάμεσα ελαστικά. Δοκίμαζαν διάφορα πράγματα
και έμεναν συχνά μέχρι να νυχτώσει.
Το πόσες ώρες ξόδευαν
στη βελτίωση και τον έλεγχο του αυτοκινήτου
εκτός του Γκραν Πρι, ήταν απίστευτο.
Αρχίζαμε τις δοκιμές στις οκτώ το πρωί και μπορεί να τελειώναμε στις οκτώ το βράδυ.
Απαιτούσε πολλά από τον εαυτό του.
Έφτανε τον εαυτό του στα όρια
για να φέρει αποτελέσματα με αυτοκίνητα
χειρότερα από των αντιπάλων.
Η ΜακΛάρεν ήταν τόσο καλύτερη
που δεν γινόταν να τη φτάσουμε.
Αυτό πραγματικά τον εκνεύρισε.
Όπως και οποιονδήποτε.
Ο Σουμάχερ, που βελτίωνε τη Φεράρι με την ομάδα,
για να την κάνει πιο ανταγωνιστική,
ανακάλυψε ότι είχε έναν νέο αντίπαλο.
Τον νέο Φινλανδό πιλότο, Μίκα Χάκινεν.
Ήδη από την πρώτη δοκιμή
ο Μίκα Χάκινεν ήξερε ότι έχει ένα τεράστιο όπλο στα χέρια του.
Η ΜακΛάρεν ήταν πύραυλος εκείνη τη χρονιά.
Και η Φεράρι έπρεπε να προσπαθήσει πολύ
για να φτιάξει ένα αντάξιο αυτοκίνητο.
Ο Χάκινεν προπορεύεται. Πού είναι ο Σουμάχερ;
…τεράστιοι πίδακες νερού.
Ο Μίκα Χάκινεν, φυσικά, έχει άδειο δρόμο μπροστά του.
Ο Μίκα Χάκινεν τον δυσκολεύει ήδη από την αρχή.
Το παιχνίδι παιζόταν ανάμεσα στους δύο όλη τη χρονιά.
Ο Χάκινεν έκανε κάποια λάθη. Ο Σουμάχερ έκανε υπέροχες κούρσες.
Και διεκδικούσε εκείνο το παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Ο Μίκαελ ήταν σίγουρα στην τσίτα.
Η προσέγγισή του για τη νίκη ήταν ότι δεν φοβόταν.
Δεν σκεφτόταν "Μπορεί να χτυπήσω ή μπορεί να χτυπήσει κάποιος άλλος".
Πήγα να μιλήσω στον Μίκαελ.
Του είπα "Κοίτα, δεν μπορείς να το κάνεις".
"Δεν γίνεται όταν τρέχουμε με τέτοια ταχύτητα,
300 χλμ την ώρα, κι εγώ πάω ακόμα πιο γρήγορα".
"Μη με μπλοκάρεις".
Και αυτός απλά σήκωσε τους ώμους του και είπε "Αυτό είναι ο αγώνας".
Περνούσαμε ωραία και σεβόμασταν την επιτυχία του άλλου.
Και το αντίστροφο. Έχουμε τη δική μας ζωή.
Και στην πίστα ήμασταν ανταγωνιστές.
Ήταν δύσκολο να είμαστε φίλοι.
Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο πλευρές.
Ο Μίκαελ, ο οδηγός αγώνων.
Ασυμβίβαστος, γρήγορος, αποφασισμένος, σκληρός αντίπαλος.
Και υπάρχει και ο Μίκαελ ως άνθρωπος, ο οικογενειάρχης.
Βρεθήκαμε σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις που πίναμε Μπακάρντι
και αυτός κάπνιζε και ήταν εντελώς άλλος άνθρωπος.
Γιατί, φυσικά, τότε δεν υπήρχε ανταγωνισμός.
Απλώς μοιραζόμασταν μια ωραία στιγμή.
Στα πάρτι ερχόταν πρώτος και έφευγε τελευταίος.
Του άρεσαν πολύ.
Γελούσαμε τόσο πολύ, διασκεδάζαμε πραγματικά.
Τα παιδιά ακόμα θυμούνται ότι πάντα είχε κέφι.
Του Μίκαελ του άρεσε να πετάει κόσμο στην πισίνα.
Όλοι καταλήγαμε στην πισίνα κάθε φορά.
Ήταν η πλάκα που άρεσε στον Μίκαελ.
Ακόμα και στον γάμο μας, πέταγαν κόσμο στην πισίνα.
Δεν μπορούσε να τραγουδήσει.
Ήταν κάτι στο οποίο δεν ήταν καλός.
Αλλά πάντα τραγουδούσε το "My Way", επειδή ήξερε τους στίχους.
Είχε πλάκα.
Αλλά πολλές φορές ήταν τόσο μόνος.
Κανείς δεν ήταν κοντά του.
Πιστεύω ότι ήταν αρκετά δύσκολο να γνωρίσεις τον Μίκαελ.
Ήταν δύσκολος άνθρωπος…
Ήταν… Υπήρχε ένας φράχτης μπροστά του.
Ο Μίκαελ είναι πολύ καχύποπτος.
Πάντα είναι έτσι στην αρχή.
Μέχρι να νιώσει ότι ξέρει κάποιον ή ότι μπορεί να τον εμπιστευτεί,
τότε ανοίγεται ολοκληρωτικά.
Αυτό δεν έγινε μόνο με μένα στην αρχή,
αλλά και με άλλους φίλους του.
Αλλά πάντα ήταν πολύ καχύποπτος.
Πρέπει να το πω.
Αλλά όταν ανοίγεται, είναι 100%. Δίνει τα πάντα.
ΣΠΑ, ΒΕΛΓΙΟ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1998
Στο Πρωτάθλημα Οδηγών,
ο Χάκινεν προηγείται με επτά πόντους από τον Σουμάχερ.
Δίπλα του στην πρώτη σειρά,
ο συναθλητής του, ο Κούλτχαρντ,
με την ΜακΛάρεν να είναι στην πρώτη σειρά.
Ο Μίκα Χάκινεν ξεκινάει από πλεονεκτική θέση
για ένατη φορά στους δεκατρείς αγώνες της χρονιάς. Πέντε φώτα.
Πάμε!
Ο Χάκινεν είναι πάλι μπροστά.
Ο Ιρβάιν από τα αριστερά.
Ο Ντέιμον Χιλ έκανε εξαιρετική εκκίνηση και βγαίνει μπροστά!
Ο Ντέιμον Χιλ είναι πρώτος στη στροφή Λα Σουρς.
Ο Σουμάχερ πάει ανοιχτά και χτυπάει τον Χάκινεν.
Ο Σουμάχερ τον χτυπάει.
Αφού ο Χάκινεν βγήκε νωρίς από τον αγώνα,
ήταν η ευκαιρία του Σουμάχερ να επωφεληθεί
και να πάρει δέκα πόντους, ενώ ο Χάκινεν δεν θα έπαιρνε κανέναν.
Και αυτό θα ήταν καθοριστικό
για τη μεγάλη μάχη που θα ακολουθούσε για τον τίτλο.
Αν ο Μίκαελ Σουμάχερ μείνει εκεί που είναι τώρα
θα προπορεύεται κατά τρεις πόντους στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Η πίστα έχει καλυφθεί με νερό.
Τα τεράστια λάστιχα πιτσιλάνε το νερό το πετάνε προς τα πάνω.
Κι αν είσαι από πίσω,
δεν βλέπεις το άλλο αυτοκίνητο ή τον δρόμο.
Δεν βλέπεις τίποτα.
Ο Μίκαελ κέρδιζε με διαφορά.
Η ομάδα μού είπε "Ο προπορευόμενος έρχεται να σε περάσει".
Αλλά στη βροχή δεν βλέπεις.
Έχουμε καθρέφτες, αλλά δεν μπορείς να κρίνεις
πού είναι το αυτοκίνητο.
Οπότε, περίμενα
να με προσπεράσει στη Μπλανσιμόν, μια γρήγορη αριστερή στροφή.
Ας μην ξεχνάμε και τον Κούλτχαρντ σε αυτές τις φρικτές συνθήκες.
Θεέ μου! Ο Μίκαελ Σουμάχερ χτυπάει τον Ντέιβιντ Κούλτχαρντ
και βγαίνει εκτός από τοΓκραν Πρι Βελγίου!
Ίσως έπρεπε να το σκεφτεί περισσότερο
να τον προσπεράσει!
Ο Μίκαελ ήταν σίγουρα, ο θεατής, ας πούμε, σε αυτό το ατύχημα.
Στο πρώτο τμήμα της πίστας ήταν εύκολο για τον Κούλτχαρντ
να κάνει άκρη να περάσει ο Μίκαελ.
Αλλά όχι. Έμεινε και το έκανε πιο δύσκολο.
Νομίζω ότι ο Ντέιβιντ άφησε το γκάζι.
Δεν το κάνεις αυτό στη βροχή,
όπου οι οδηγοί δεν βλέπουν.
Δεν αφήνεις το γκάζι. Κι ο Μίκαελ τον χτύπησε.
…στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Τι κάνει τώρα;
Ορμάει στο πιτ λέιν πιθανώς για να… Κοιτάξτε!
Λέει "Πάω στους αγωνοδίκες".
Πάει στον Κούλτχαρντ.
Θα τα ξεκαθαρίσει με τον Κούλτχαρντ.
Ήξερα ότι ήταν θυμωμένος. Είχε κοκκινίσει ο λαιμός του.
Και τα μάτια του ήταν… Οι ομάδες μάς χώρισαν.
Θες να με σκοτώσεις;
Βρεθήκαμε στο πούλμαν του Έκλεστοουν για να τα βρούμε.
Του είπα "Αποδέχομαι την ευθύνη μου για τη σύγκρουση,
αλλά ευθύνεσαι κι εσύ".
Και είπε "Όχι, δεν το βλέπω έτσι".
Του είπα "Μίκαελ, αλήθεια τώρα, με χτύπησες από πίσω!"
"Δεν έκανα όπισθεν πάνω σου".
Και καταλήξαμε σε μια συζήτηση όπου είπα
"Σίγουρα, έχεις άδικο μερικές φορές".
Το σκέφτηκε για λίγο και είπε "Όχι απ' όσο θυμάμαι".
Οι προσδοκίες και η απογοήτευση συνέχισαν να αυξάνονται.
ΣΟΥΜΙ - Ο ΜΟΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ
Επειδή ο κόσμος είχε στο μυαλό του
ότι "Ήρθε ο Μίκαελ, άρα η Φεράρι θα κερδίσει αμέσως".
ΣΟΥΜΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΜΙΚΑΕΛ ΣΟΥΜΑΧΕΡ ΘΕΟΣ
Οπότε έρχεται το '96,
μετά το '97, το '98, το '99.
Κάποια στιγμή αναρωτιέσαι αν ο Μίκαελ είναι ο σωστός οδηγός για μας
ή χρειαζόμαστε κάποιον σαν το Χάκινεν;
ΣΙΛΒΕΡΣΤΟΟΥΝ, ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ 11 ΙΟΥΛΙΟΥ 1999
Ο Μίκα Χάκινεν είναι σε εξαιρετική φόρμα εδώ.
Το πρωί έγινε ο προκριματικός αγώνας
και ο Μίκα Χάκινεν ήταν ο πιο γρήγορος και άνετα μάλιστα
σε όλους τους αγώνες.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ το πρωί στην προθέρμανση
ήταν κατά επτά δέκατα του δευτερολέπτου πιο αργός από τον Χάκινεν.
Δεύτερος πιο γρήγορος.
Και ξεκινά
ο αγώνας στο Σίλβερστοουν!
Τώρα!
Ο μπροστινός τροχός έσπασε το κόκπιτ και είχε σφηνώσει κάπου εκεί μέσα.
Δεν μπορούσα να βγω και προσπαθούσα να τραβήξω το πόδι μου,
που είχε παγιδευτεί.
Οπότε, είμαι ξαπλωμένος εκεί και παρατηρώ ότι αρχίζω να ηρεμώ λίγο.
Και ξαφνικά νιώθω τον παλμό μου να σβήνει, να γίνεται όλο και πιο αργός
μέχρι που ξαφνικά σταματάει τελείως.
Και σκέφτομαι ότι μάλλον έτσι νιώθεις όταν φεύγεις για τον ουρανό.
Θυμάμαι ότι ήμουν στο σπίτι
και αυτός μας χαιρετούσε πίσω από τα σεντόνια για να μας πει
"Όλα είναι καλά".
Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα "Θεέ μου!"
Αλλά γενικά, πάντα ήταν ιδιαιτέρως προσεκτικός στους αγώνες.
Γι' αυτό ήμουν σίγουρη ότι είχε έναν φύλακα άγγελο
που τον πρόσεχε.
Δεν ξέρω αν είναι απλώς ένας προστατευτικός τοίχος
που υψώνεις εσύ ο ίδιος
ή αν γίνεται επειδή είσαι αφελής.
Δεν ξέρω.
Αλλά ποτέ δεν πίστεψα
ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι στον Μίκαελ.
Στο τέλος του '99 είχαν περάσει τέσσερις σεζόν,
είχαν κερδίσει αγώνες, ήταν ανταγωνιστικοί,
αλλά χρειαζόταν υπομονή.
Τώρα ο κόσμος αναρωτιόταν.
Θα το πάρει ποτέ ο Μίκαελ Σουμάχερ και η Φεράρι;
Ήξερε πως ήταν νικητής, πως ήταν πρωταθλητής.
Ήμασταν σίγουροι πως ήμασταν κοντά,
αλλά δεν κερδίζαμε
και όταν γινόταν αυτό, είχαμε αμφιβολίες.
Όσον αφορά εμένα, δεν έχω άποψη επί του θέματος
και αυτό είναι κάτι φυσικό.
Στην αρχή της σεζόν του 2000, τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.
Και ξαφνικά βρισκόμαστε στη μέση της σεζόν,
σε ένα σημείο που δύσκολα πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις.
Αμφισβητούσαμε τις δυνατότητες όλης της ομάδας
και του ίδιου του Μίκαελ.
Τώρα έπρεπε να κερδίσουμε κάθε αγώνα.
Διαφορετικά, δεν θα γινόμασταν παγκόσμιοι πρωταθλητές.
ΜΟΝΤΣΑ, ΙΤΑΛΙΑ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2000
Εδώ θα κριθούν όλα.
Ο Σουμάχερ προηγείται. Ο Χάκινεν ακολουθεί.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ κοιτάζει στον καθρέφτη για να δει πού είναι ο Μίκα Χάκινεν.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει στη Μόντσα της Ιταλίας
και μειώνει τη διαφορά του από τον Μίκα Χάκινεν
στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Έχεις 41 νίκες, δεύτερος καλύτερος όλων των εποχών
μαζί με τον Άιρτον Σένα. Είναι σημαντικό αυτό;
Ναι. Είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Συγγνώμη.
Ευχαριστώ.
Μίκα, στους δύο τελευταίους αγώνες, ο Μίκαελ φάνηκε αρκετά μεγαλόψυχος,
παραδέχτηκε ότι είχες το γρηγορότερο αμάξι, τη ΜακΛάρεν.
Η Φεράρι ήταν πιο γρήγορη σήμερα;
Μπορούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα;
ΣΟΥΖΟΥΚΑ, ΙΑΠΩΝΙΑ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2000
Η ένταση είναι πλέον πραγματικά αφόρητη.
Οι παλάμες μου κυριολεκτικά ιδρώνουν.
Θα είναι ένας τρομερά τεταμένος αγώνας κάθε λεπτό.
Ο τελικός αγώνας στη Σουζούκα
ήταν η τέταρτή του φορά σε τελικό για το πρωτάθλημα.
Και ίσως ήταν ο πιο σημαντικός αγώνας στην καριέρα του Σουμάχερ στη Φόρμουλα 1.
Η Φεράρι ήξερε πόσο γρήγορος ήταν ο Μίκα.
Του άρεσε η ταχύτητα. Ήταν απλός.
Ήταν απλώς απίστευτα, θεαματικά γρήγορος.
Είναι σαν να διαλογίζεται με το κεφάλι κάτω, τα μάτια κλειστά
και σκέφτεται τη διαδρομή του αγώνα.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ πρέπει να πάρει το πρωτάθλημα
για τον ίδιο και για τη Φεράρι.
Αντιθέτως, ο Χάκινεν φαίνεται πολύ χαλαρός.
Είχαμε χάσει στον τελευταίο αγώνα το 1997, το 1998, και το 1999.
Θα μπορούσαμε να χάσουμε και το 2000.
Δείτε λοιπόν.
Τέσσερα φώτα, πέντε φώτα στο Γκραν Πρι Ιαπωνίας.
Πάμε! Ο Μίκαελ Σουμάχερ στρίβει κατευθείαν
και πιέζει τον Χάκινεν στον τοίχο.
Αλλά ο Χάκινεν το ξανακάνει!
Βγαίνει μπροστά όπως και πέρσι και πρόπερσι.
Άσχημα νέα για τον Σουμάχερ.
Ο Χάκινεν, που προηγείται,
σταματά στο πρώτο του πιτ στοπ στο τέλος του εικοστού δεύτερου γύρου.
Ο Σουμάχερ φυσικά έχει βγει μπροστά.
Και ξέρει ότι πρέπει να βάλει τα δυνατά του σε όλον τον γύρο.
Ο Μίκαελ σταματάει. Τζέιμς, είσαι εκεί;
Εδώ είμαι, Μάρτιν.
Έμαθα ότι ο Μίκα Χάκινεν πήρε καύσιμα για 13 γύρους.
Αυτό μόνο.
Επτά κόμμα τέσσερα. Λίγα ακόμα καύσιμα για τον Σουμάχερ.
Δείτε αυτό. Ο Μίκα έρχεται από τα δεξιά.
Και θα βγει μπροστά από τον Σουμάχερ.
Κρατάει τη θέση του.
Οι μηχανικοί της ΜακΛάρεν έρχονται για το δεύτερο πιτ στοπ.
Ο Χάκινεν είχε προβάδισμα.
Ήταν πρώτος για αρκετή ώρα.
Εμείς περιμέναμε στα πιτ στοπ να τελειώσουν
και κοίταζα την πίστα και είδα τον Μίκα να βγαίνει.
Χάκινεν, επτά κόμμα τέσσερα.
Οι επόμενοι δύο γύροι θα καθορίσουν το Γκραν Πρι Ιαπωνίας.
Πάμε στα πιτ στοπ. Τζέιμς!
Ναι… Αύξησε τη διαφορά κατά μισό δευτερόλεπτο από τον Μίκα.
Είχε προβάδισμα 26,8 δευτερολέπτων.
Πρόσεχε, Μίκαελ. Θα είναι εκεί όταν βγαίνεις.
Θα σου λέω εγώ. Πας καλά. Όλα καλά.
Φανταστικά, Μίκαελ! Μπράβο. Φανταστικά.
Απλώς συνέχισε.
Έρχεται ο Μίκαελ Σουμάχερ, ξαναμπήκε στην πίστα
και είναι μπροστά από τον Μίκα Χάκινεν.
Ο κόσμος πανηγυρίζει, γιατί στην Ιαπωνία
αγαπούν τη Φεράρι όσο και στις άλλες χώρες.
Μπορούν να το πιστέψουν;
Οι μηχανικοί της Φεράρι βγαίνουν
για να υποδεχτούν τον απόλυτο ήρωα, τον Μίκαελ Σουμάχερ.
Μίκαελ, είσαι στον αέρα. Πες μας πώς νιώθεις.
Σκατά!
Είσαι φοβερός, Ρος!
Όλοι είστε.
Θεέ μου!
Γαμώτο! Τα καταφέραμε!
Ευχαριστώ! Δώστε στην Κορίνα ένα μεγάλο φιλί από μένα.
Τώρα θα δούμε πανηγυρισμούς. Κοιτάξτε!
Μίκαελ!
Όταν πήραμε τελικά τον τίτλο το 2000,
όλη η ένταση που κουβαλούσε στους ώμους του έφυγε.
Ένιωθε ότι δεν χρωστούσε τίποτα πια.
Έδωσε στη Φεράρι το πρωτάθλημα που περίμενε
για πάνω από 20 χρόνια.
Και από εκείνη τη στιγμή, όλα άλλαξαν.
Οδηγούσε ελεύθερα μετά από τότε.
Οδηγούσε με την καρδιά του. Οδηγούσε με πάθος.
Οδηγούσε με μια αίσθηση ηρεμίας,
ότι "Κάνω αυτό που αγαπώ, αλλά δεν χρωστάω τίποτα σε κανένα πια".
Και οδηγούσε και πάλι σε άλλο επίπεδο.
Ήταν συναρπαστικό να παρακολουθείς τον Μίκαελ
να τρέχει με αυτήν την ταχύτητα.
Το στυλ του
βασιζόταν 100% στη συγκέντρωση, 100% στην αφοσίωση.
Το να μπαίνεις σε μια στροφή με 277 χλμ,
γνωρίζοντας ότι έχεις το ταλέντο να βγεις στην άλλη άκρη με ασφάλεια,
είναι χάρισμα.
Ο Μίκαελ είχε ταλέντο
ήταν εκ φύσεως πιο γρήγορος από κάθε άλλον.
Και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν το άφησε να πάει χαμένο.
Έκανε ό,τι μπορούσε για να καταφέρει,
να αξιοποιήσει αυτό το φυσικό ταλέντο που είχε.
Ο Μίκαελ ήταν σχετικά ατρόμητος, και οι άλλοι το ήξεραν.
Δεν ήταν σίγουροι αν μπορούσαν να αναμετρηθούν μαζί του.
Ο Μίκαελ δεν δίσταζε, γιατί ήξερε τα όριά του,
ενώ οι άλλοι σκέφτονταν "Είναι επικίνδυνο" και έκαναν πίσω.
Ο Μίκαελ δεν έκανε πίσω.
Ήταν επαγγελματίας, αλλά μας έδειξε πως έχει και καρδιά.
Είχε το χάρισμα να είναι αρχηγός
και αυτό ήταν μεγάλο δώρο για εμάς.
Αυτή είναι η προσφορά του στη Φόρμουλα 1.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ κατακτά για έβδομη φορά το Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1
σε μια πραγματικά επεισοδιακή μέρα
για τη Φόρμουλα 1.
Έγραψε ιστορία!
Ήταν το είδωλό μου από τότε που άρχισα να οδηγώ στα καρτ.
Ήταν πρότυπο.
Ως οδηγός αγώνων ήταν ο ήρωάς μου, μου έδινε κίνητρο για νίκη.
Το άθλημα μού αρέσει πολύ
και ξέρω κι άλλους οδηγούς αγώνων, αλλά κανείς δεν είναι σαν αυτόν.
Υπήρχε μια ομορφιά στην τελειότητα της εκτέλεσης.
Της δικής του εκτέλεσης και της ομάδας.
Είναι τρομερά δύσκολο το να κερδίζεις σταθερά κάθε χρόνο
και αποδεικνύεται από το πόσο σπάνια συνέβαινε.
Αυτό που κατάφερε ο Σουμάχερ και η ομάδα εκείνη την περίοδο,
από το 2000 έως το 2004,
το να μην αφήνουν περιθώρια στον αντίπαλο, να μην του δίνουν την παραμικρή ελπίδα,
ήταν πραγματικά απίστευτο.
Ήταν αήττητος.
Ο κόσμος θυμάται την εποχή της κυριαρχίας του
και τη θεωρεί χρυσή εποχή,
και όντως ήταν εκείνες οι πέντε συνεχείς χρονιές του πρωταθλήματος.
Θα το θυμούνται για πάντα.
Όταν πηγαίναμε στους αγώνες μαζί του
και βλέπαμε όλον αυτόν τον χαμό
και πόσοι άνθρωποι τον θεωρούσαν σημαντικό και τον θαύμαζαν,
το έβλεπα σαν κάτι υπέροχο.
Και σκεφτόμουν
"Ναι, αυτός είναι ο μπαμπάς μου και χαίρομαι που είναι μπαμπάς μου".
Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τον μπαμπά μου.
Πάντα τον σεβόμουν. Χάρη στην παρουσία του.
Όταν έμπαινε σ' ένα δωμάτιο, όλοι σταματούσαν να μιλάνε.
Έτσι το θυμάμαι.
Και ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που δεν μιλούσαν.
Αλλά όπως είπα, ήταν ο ήρωάς μου.
Κι έτσι, κάθε φορά που τον κοιτάζω, σκέφτομαι
"Ναι, έτσι θέλω να γίνω κι εγώ".
Να 'χω αυτήν τη δύναμη, αυτήν την εσωτερική ηρεμία.
Έχω αποφασίσει μαζί με την ομάδα μου ότι στο τέλος της φετινής χρονιάς
θα αποσυρθώ από τους αγώνες.
Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου,
που πάντα
με στήριζε σε ό,τι έκανα.
Και που χωρίς την υποστήριξή τους, χωρίς τη δύναμη που μου έδιναν να επιβιώσω
σε αυτόν τον χώρο και αυτό το άθλημα και να αγωνιστώ
νομίζω ότι δεν θα τα κατάφερνα.
Δεν έχω λόγια να τους ευχαριστήσω.
Αποσύρθηκα απλώς επειδή
δεν είχα πλέον πάθος ούτε κίνητρο.
Είχα κουραστεί.
Βρήκε άλλου είδους δράση.
Δεν ήταν τύπος του καναπέ.
Έπρεπε να πάει εδώ,
να πάει εκεί, να κάνει το ένα και το άλλο.
Ήταν αεικίνητος.
Για παράδειγμα, αν είχε καλό καιρό, έλεγε
"Θα πάω για ελεύθερη πτώση!", αλλά δεν έπεφτε μία φορά, έπεφτε 24.
Όταν έφυγε από τη Φόρμουλα 1, σκεφτόταν "Τι θα κάνω τώρα;"
Με ρώτησε "Τι να κάνω;" και του είπα "Θα τρέχουμε μαζί σε ράλι.
Δεν σκαμπάζω από χάρτες, αλλά θα προσπαθήσω" και είπε "Με τίποτα!"
ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010
Νομίζω η επιστροφή του
είχε να κάνει με προσωπική επιθυμία και ολοκλήρωση.
Δεν είχε τίποτα να αποδείξει.
Αλλά προφανώς το χρειαζόταν να τρέξει
και να διαγωνιστεί και να συμμετέχει με τη Μερσεντές.
Ήταν μια νέα φάση, όπου είχε εντελώς διαφορετική προσέγγιση.
Μπορούσε να βιώσει τη Φόρμουλα 1 με άλλον τρόπο.
Δεν αγωνιζόταν πλέον για το παγκόσμιο πρωτάθλημα
και αυτό τον εξίταρε.
Και το απόλαυσε μέχρι ενός σημείου.
Ποτέ δεν ήμουν στο δικό του επίπεδο οδηγικής επίδοσης.
Αλλά σίγουρα ξέρω, ότι προς το τέλος της καριέρας μου,
σταμάτησα στα 37,
αυτά που ήθελα να πετύχω χάνονταν πριν τα καταφέρω.
Γιατί απλώς γερνούσα. Έτσι είναι η ζωή.
Μέναμε συχνά σε άλλες χώρες μεταξύ των αγώνων,
γιατί δεν είχε νόημα να γυρίσουμε πίσω.
Και έλεγε συχνά "Τι κάνω εδώ, τόσο μακριά; Μου λείπει η οικογένειά μου".
"Τώρα συνειδητοποιώ ότι δεν είναι τόσο σημαντικό όσο ήταν κάποτε".
"Τώρα η οικογένειά μου είναι πιο σημαντική".
ΜΕΡΙΜΠΕΛ, ΓΑΛΛΙΑ
Ο Μίκαελ Σουμάχερ, ο καλύτερος οδηγός της Φόρμουλα 1, είναι στο νοσοκομείο.
29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013
Ο Μίκαελ Σουμάχερ βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.
Λίγο πριν συμβεί το ατύχημα στο Μεριμπέλ έλεγε "Το χιόνι δεν είναι πολύ καλό".
"Μπορούμε να πάμε στο Ντουμπάι για ελεύθερη πτώση".
Η μοίρα είναι απρόβλεπτη.
Η μοίρα είχε υπάρξει καλή με τον Μίκαελ.
Αλλά αυτήν τη φορά, δυστυχώς, δεν είχε την τύχη με το μέρος του.
Στις 29 Δεκεμβρίου 2013,
ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή του Μίκαελ και της οικογένειάς του.
Η ζωή τους άλλαξε εντελώς από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ένας πατέρας, ένας ισχυρός ηγέτης,
με μια τέτοια ισχυρή προσωπικότητα,
και όλα αυτά κατέρρευσαν σε μια στιγμή.
Ποτέ μου δεν…
κατηγόρησα τον Θεό για ό,τι συνέβη.
Ήταν απλώς η κακιά στιγμή,
η πιο μεγάλη ατυχία που μπορεί να έχει κάποιος.
Είναι τραγικό και λες
"Γιατί να συμβεί στον Μίκαελ και σε εμάς;"
Αλλά γιατί να συμβεί και σε κάποιον άλλον;
Φυσικά, μου λείπει ο Μίκαελ κάθε μέρα.
Αλλά δεν λείπει μόνο σε μένα.
Λείπει στα παιδιά, στην οικογένεια, στον πατέρα του, σε όλους γύρω του.
Θέλω να πω, σε όλους μας λείπει,
αλλά ο Μίκαελ είναι εδώ.
Είναι αλλιώς, αλλά είναι εδώ
και αυτό πιστεύω ότι μας δίνει δύναμη.
Είμαστε μαζί.
Ζούμε μαζί στο σπίτι.
Κάνουμε θεραπείες.
Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βελτιωθεί η κατάσταση του Μίκαελ
και για να νιώθει άνετα.
Και γενικά να νιώθει την οικογένειά μας, το δέσιμό μας.
Θα κάνω ό,τι μπορώ, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει.
Όλοι μας.
Όταν σκέφτομαι το παρελθόν τώρα,
στις εικόνες που μου έρχονται στο μυαλό
είμαστε οι τέσσερίς μας και περνάμε καλά.
Μου έρχονται εικόνες στο μυαλό
να οδηγάμε καρτ σ' ένα λιβάδι.
Να κάνουμε βόλτα με πόνι
ή με την άμαξα.
Πραγματικά πολλές στιγμές
γεμάτες χαρά.
Η καλύτερη στιγμή ήταν πάντα όταν γύριζε σπίτι.
Ήταν πολύ ωραία,
γιατί καθόταν μαζί μας πολλές ώρες
όταν επέστρεφε, παρόλο που θα ήταν πολύ κουρασμένος.
Αλλά δεν μας ένοιαζε.
Ήμασταν απλώς χαρούμενοι που ήταν σπίτι.
Και από τότε που συνέβη το ατύχημα, φυσικά, όλες αυτές οι εμπειρίες,
αυτές οι στιγμές
που πολλοί άνθρωποι ζουν με τους γονείς τους,
δεν υπάρχουν πια ή έχουν μειωθεί.
Και το θεωρώ
λίγο άδικο αυτό.
Πιστεύω πως ο μπαμπάς κι εγώ
θα καταλαβαινόμασταν με διαφορετικό τρόπο τώρα.
Απλώς επειδή μιλάμε την ίδια γλώσσα,
αυτή των αγώνων ταχύτητας.
Και θα είχαμε πολλά περισσότερα να πούμε.
Αυτό σκέφτομαι τον περισσότερο καιρό.
Σκέφτομαι ότι θα ήταν τόσο ωραίο,
θα ήταν τέλειο.
Θα έδινα τα πάντα για να το ζήσω αυτό.
Ναι.
Προσπαθούμε να συνεχίσουμε σαν οικογένεια
όπως ήθελε και ακόμα θέλει ο Μίκαελ.
Και συνεχίζουμε τις ζωές μας.
"Τα εν οίκω μη εν δήμω" έλεγε πάντα.
Είναι πολύ σημαντικό για μένα να μπορεί να συνεχίσει
να απολαμβάνει την ιδιωτική μας ζωή όσο το δυνατόν περισσότερο.
Ο Μίκαελ πάντα μας προστάτευε και τώρα τον προστατεύουμε εμείς.
ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΓΥΡΙΣΤΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ