Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Musisz stanowić jedność z bolidem.
Powinieneś wiedzieć, jak bardzo możesz go docisnąć.
Bo zawsze istnieje limit,
i tak jak z innymi rzeczami w życiu, powinieneś uważać,
żeby nie przekroczyć pewnej granicy, ale też nie być daleko od niej.
Jeśli to zrobisz, obaj będziecie zadowoleni.
Samochód i ty.
Stuprocentowa perfekcja.
Moim celem jest jej osiągnięcie.
Takim już jestem człowiekiem. Inne rozwiązania mnie nie interesują.
Nie lubię mówić o moich zaletach,
bo zabrzmię arogancko.
Nie chcę też mówić o moich porażkach, bo to zajęcie dla was.
SPA, BELGIA 24 SIERPNIA 1991 ROKU
PIERWSZY WYŚCIG MICHAELA SCHUMACHERA W FORMULE 1
W padoku panowała atmosfera podniecenia.
BYŁY KOMENTATOR TELEWIZYJNY
Wiadomo, jak przechodzi się przez sito tego systemu.
Mieliśmy przeczucie, że jest to ktoś bardzo obiecujący.
Kiedy Michael przyszedł do F1…
BYŁY DZIENNIKARZ F1
…były tam wtedy wielkie osobowości.
Senna był mistrzem świata z McLarenem,
Mansell jeździł w stajni Williamsa,
a Prost w Ferrari.
Były to naprawdę wielkie nazwiska.
Wszyscy ci kierowcy mieli ponad 28 lat i ogromne doświadczenie.
A Michael był bardzo młody, więc kiedy się pojawił…
SZEF ZESPOŁU BENETTON 1989-1997
…uważano, że trafił do tej serii zbyt wcześnie.
Większość kierowców w F1 zaczyna od gokartów, Formuły 3.
Schumacher dostał się do Formuły 1,
ponieważ ścigał się samochodami sportowymi dla Mercedesa.
Dostał się do F1 dzięki zrządzeniu losu…
OJCIEC MICHAELA
…bo ktoś inny nie mógł wystartować.
Jego debiut w Formule 1 nastąpił dość przypadkowo,
ponieważ w środku sezonu w stajni Eddiego Jordana
zwolniło się jedno miejsce.
Gdy się o tym dowiedziałem, od razu zadzwoniłem do Jordana…
BYŁY MENADŻER MICHAELA
…i powiedziałem: „Eddie, musisz mi dać tę szansę”.
On odparł: „A co to za Schumacher?”.
Ja na to: „Jeździ w F3, wygrał w Makau i na torze Fuji”.
„Dobra, już wiem”.
Widziałem go w serii F3…
WŁAŚCICIEL ZESPOŁU JORDAN
…a filozofią naszej stajni jest dawanie szansy młodym talentom.
To była dla nas ogromna szansa, by Michael mógł zademonstrować,
na co naprawdę go stać,
choć w tamtej chwili nie przeczuwaliśmy, co nas czeka.
Tego wieczoru siedzieliśmy na placu i jedliśmy pizzę.
Było tam chyba z pół tysiąca ludzi,
ale nikt do nas nie podszedł.
To był ostatni raz, kiedy nikt nas nie nagabywał.
W głośnikach słychać było głos spikera…
MISTRZ ŚWIATA F1 1996 ROKU
…komentującego kwalifikacje.
Co chwila pojawiało się tam nazwisko Schumacher.
Był prawdziwą sensacją.
Kiedy zakwalifikował się na 7 miejscu, okrzyknięto go nową gwiazdą.
Wszyscy byli podekscytowani,
bo w serii pojawił się nowy, obiecujący kierowca.
Bardzo się cieszę.
Trzeba przyznać, że ten bolid jest zdolny do wykręcania takich czasów.
Świetnie się nim jeździ.
Jak dotąd jestem bardzo zadowolony.
Wszyscy to zauważyli, także w innych zespołach.
Michael od razu zyskał na wartości.
Po wyścigu w Spa zadzwoniłem do Williego Webera
i w poniedziałek albo we wtorek
spotkaliśmy się w Londynie.
W tamtym czasie nasza stajnia walczyła już o miejsca na podium.
Nie walczyliśmy o mistrzostwo,
ale zdarzało się, że byliśmy blisko podium.
Podpisaliśmy więc kontrakt.
Byłem bardzo zaskoczony.
Po zaledwie jednym wyścigu
dostałem ofertę od czwartej najlepszej stajni w F1.
Zatkało mnie.
Nie sądziłem, że to stanie się tak szybko,
i cieszyłem się z tego kontraktu.
Było to dla mnie coś naprawdę fantastycznego.
Miał w sobie tyle świeżości.
Szczupła, pociągła twarz, zawsze nienagannie ogolona.
Promieniował pewnością siebie,
choć był młodziakiem ścigającym się z twardzielami.
SPA, BELGIA 30 SIERPNIA 1992 ROKU
Na czwartym miejscu Schumacher w Benettonie.
Schumacher mocno naciska na Ayrtona Sennę.
Michael Schumacher wychodzi na prowadzenie.
Czy Michael Schumacher wygra swoje pierwsze Grand Prix
na torze, gdzie zadebiutował zaledwie rok temu?
Ma 23 lata
i jest najmłodszym zwycięzcą wyścigu F1 od wielu lat.
To pierwsze zwycięstwo Michaela Schumachera.
Podnosi rękę w geście nieukrywanej radości!
„Tak, dokonałem tego!”, mówi.
Nie potrafię tego opisać. Totalne szaleństwo.
Myślę, że niemieccy kibice długo czekali
na zwycięstwo ich rodaka w Grand Prix Formuły 1.
Dlatego to im dedykuję ten tryumf.
Może kilka słów do rodziny?
Może do moich rodziców.
Chciałbym tylko ich pozdrowić.
Zaczęło się, gdy miałem cztery lata.
Ojciec zawsze lubił majsterkować
przy motocyklach i innych maszynach.
Pewnego razu wpadł na pomysł.
Mieliśmy stary motorower, który rozwijał może 40 km/h.
Tata przełożył jego silnik do gokarta.
Jeżdżenie nim sprawiało mi wielką frajdę.
Uwielbiałem to.
Kiedy miałem sześć albo siedem lat,
ojciec zaczął wynajmować gokarty klubowi motorowemu.
Pomagałem mu przy tych maszynach,
a przy okazji także je testowałem.
Kiedy kończył pracę przy gokarcie, wykonywałem jazdę próbną.
Byłem więc jego nieodłącznym pomocnikiem.
Wszystko robiliśmy razem i było to dla mnie coś wspaniałego.
Gdy miał osiem albo dziewięć lat, doglądał młodszego brata.
Czasami prosiłem go, by sprawdził, czy wszystko jest pozamykane.
Zawsze chętnie to robił.
Zawsze można było na nim polegać.
Rodzina Schumacherów miała najpierw furgonetkę z jedzeniem,
a potem restaurację.
Jak wyglądały finanse rodziny?
PIERWSZY SPONSOR MICHAELA
Rolf był najpierw murarzem i budował kominy,
a potem przejął tor gokartowy.
Elisabeth zajmowała się restauracją i codziennie opuszczała ją
dopiero po ostatnim gościu.
Rodzice musieli ciężko pracować, żeby zapewnić nam normalne życie.
Nawet w majętnych rodzinach rodzice często nie mają czasu dla dzieci.
Tymczasem my mieliśmy rodziców cały czas,
bo tor kartingowy był naszym placem zabaw.
Zawsze używaliśmy najtańszego sprzętu.
Wyciągałem zużyte opony z koszy na śmieci,
zakładałem je na gokarty i wygrywałem.
Cieszyło mnie, że wygrywam,
nie ścigając się na najlepszym sprzęcie, tylko na tym najgorszym.
Te zmagania z maszynami były dla mnie dodatkową motywacją.
Witam państwa z Kerpen,
gdzie rozgrywają się kartingowe mistrzostwa świata juniorów.
W zawodach bierze udział 80 kierowców z 18 krajów.
Jednym z zawodników jest Niemiec, który nie reprezentuje naszych barw.
To jeden z głównych faworytów, Michael Schumacher.
Czemu reprezentujesz Luksemburg?
Ponieważ w Niemczech wyścigi kwalifikacyjne są drogie,
a odpadnięcie w nich eliminuje z udziału w mistrzostwach.
W Luksemburgu jesteśmy jedynymi zawodnikami,
nic nie płacimy i dostajemy kwalifikację.
Już jako dzieciak uczył się tego, jak zostać mistrzem świata.
Już wtedy dobrze wiedział, czego chce.
Musiał zrobić wszystko, by wspiąć się na szczyt,
i od najwcześniejszych lat wykazywał się ogromnym profesjonalizmem.
Wiedział, że każdy najmniejszy błąd może oznaczać koniec marzeń.
W 1983 roku w Kerpen-Manheim ścigaliśmy się ze sobą po raz pierwszy.
To jedno z tych wspomnień, które tak mocno zapadły mi w pamięć.
Oczywiście ten tor był domowym torem Michaela,
więc każdy zakręt znał tam jak własną kieszeń.
Dlatego tak trudno było tam się z nim ścigać.
Michael miał niesamowity styl jazdy.
Naprzeciwko baraku znajdowała się sekcja toru
z bardzo szybką szykaną.
Patrzyłem z podziwem, jak Michael pokonywał tę szykanę,
używając zupełnie innego stylu jazdy od swoich rywali.
Miał pełną kontrolę,
a sam styl był bardzo siłowy.
Niemal za każdym razem pokonywał tę szykanę bezbłędnie.
Innym zawodnikom raz to wychodziło, a kolejnym już niezupełnie.
Tymczasem Michael był konsekwentny i opanowany.
Kiedy tak mu się przypatrywałem, od razu zrozumiałem,
że ten gość jest naprawdę dobry.
Mieliśmy po 13, 14 lat.
I byliśmy niezwykle pewni siebie.
Na pierwszym miejscu Michael Schumacher.
Zainkasował dziś już 460 marek,
do których dochodzi teraz kolejne 236!
W tamtych latach byłem przekonany, że już zawsze będę kierowcą gokartów.
Nie wyobrażałem sobie, że dostanę się do klasy typu Formuła.
Chodziło głównie o finanse.
W 1988 roku moją uwagę przykuł młody, uzdolniony kierowca
Michael Schumacher.
Nie zainteresowały mnie jego zwycięstwa, tylko styl jazdy.
Poprosiłem go, żeby jeździł dla mojego zespołu.
Oczywiście pewien problem stanowiły pieniądze.
Michael Schumacher nie miał funduszy,
może 500 marek na cały sezon,
który już wtedy kosztował 600-700 tysięcy.
Willi Weber powiedział: „Przyjdźcie dziś do mnie wieczorem.
Dam Michaelowi pięcioletni kontrakt, samochód służbowy
i dwa tysiące marek miesięcznej pensji”.
Istne szaleństwo!
Chyba każdy kierowca wyścigowy
marzy o ściganiu się w Formule 1.
To także moje marzenie.
Po pierwsze
czuję się ogromną szczęściarą, że moje drogi skrzyżowały się z Michaelem.
To jest najmilsza osoba…
ŻONA MICHAELA
…jaką znam.
Kiedyś zrobiłam mu kolację urodzinową
i tylko on pomógł mi sprzątać i zmywać naczynia.
Pomyślałam sobie wtedy: „To jest prawdziwy facet!”.
Poza tym podobało mi się, że jest bardzo zabawny.
Zakochałam się w nim, bo był wspaniałym człowiekiem.
Poczułam, że jest dla mnie kimś wyjątkowym.
Nigdy nie myślałam o nim
jako o kierowcy wyścigowym, którego czeka świetlana kariera.
Wtedy nikt tego nie przewidywał.
Kiedy zaczynałem, mówiłem: „Nie róbcie ze mnie gwiazdy.
Nie chcę, żeby mnie wywyższano”.
Nie lubił prasy, tłumów i całego tego szumu wokół niego.
Nie o to mu chodziło. Zależało mu tylko na ściganiu się.
Chciał wieść normalne życie i nie potrafił zrozumieć…
PRZYJACIEL MICHAELA
…dlaczego nie jest mu to dane.
Czasami mógł wydawać się niesympatyczny,
ponieważ tak wiele od niego oczekiwano.
W takich sytuacjach czuł się tłamszony,
ponieważ jest bardzo powściągliwą, wręcz nieśmiałą osobą.
Dlatego czasami w taki sposób radził sobie z tą nieśmiałością.
Kiedy Michael Schumacher pojawił się w Formule 1,
Senna był wybitną postacią tego sportu.
Tym trzecim tytułem Senna zapewnił sobie miejsce
wśród najlepszych kierowców wszech czasów.
Ayrton miał w sobie coś tajemniczego,
głównie dlatego, że był niesamowicie szybki,
niezwykle ambitny, agresywny
i wysoko postawił innym poprzeczkę.
Zdominował Formułę 1.
Był numerem jeden.
Kiedy pytało się debiutantów w F1…
BYŁY PREZES FORMULA ONE MANAGEMENT
…kto jest ich wzorem,
mówili: „Ayrton Senna”. Wszyscy go podziwiali.
Każdy kierowca F1,
który wtedy zaczynał, chciał być jak on.
A tu nagle pojawia się nieznany, młody kierowca,
i rzuca rękawicę najlepszym.
MAGNY-COURS, FRANCJA 5 LIPCA 1992 ROKU
Podczas Grand Prix Francji w Magny-Cours Schumacher jechał tuż za Senną.
Schumacher zbliża się do Ayrtona Senny w McLarenie.
Zbliżają się do ciasnego zakrętu i mamy kolizję!
Kto to jest? Schumacher!
Uderzył w Sennę!
Próbują wrócić na tor. Czy wyścig zostanie wstrzymany?
W ciasnym zakręcie na pierwszym okrążeniu
doszło do kolizji między Schumacherem i Senną.
Wyścig jednak trwa dalej.
Ayrton Senna musi być bardzo wściekły,
bo zapewne uważa, że ruch Schumachera był zbyt agresywny.
Nie sądzę, że Michael chciał rozwścieczyć Sennę.
Po prostu nie odpuszczał żadnemu kierowcy w F1,
i tak być powinno.
Ale to wywołało pewne spięcie.
Później na torze Ayrton próbował pokazać Michaelowi miejsce w szeregu,
co Michaela poirytowało,
bo uznał to za brak szacunku.
W tamtym okresie były więc między nimi pewne tarcia.
Spieprzyłeś, więc przyszedłem pogadać.
Chciałem tylko porozmawiać.
Michael był już wybitnym kierowcą,
w czasie, kiedy doszło do kłótni z Senną.
Senna wyczuł, że to nie byle kto.
Kiedy nadchodzi nowy lew, pozostałe lwy od razu to wyczuwają
i próbują bronić swojego terytorium.
Rok 1994 był rokiem dorastania.
Zarówno dla Michaela, jak i dla mnie.
Nikt nie mógł pogodzić się z tym,
że zespół znikąd nagle zaczął wygrywać…
BYŁY DYR. TECHNICZNY ZESPOŁU BENETTON
…i ma szansę na mistrzostwo.
Michael Schumacher sunie swoim bolidem po torze.
To lider wyścigu Michael Schumacher.
Pokazywał swoją moc w sytuacjach, gdy wygrana wisiała na włosku.
Pytanie, gdzie jest Ayrton Senna?
Senna wpadł w poślizg! To koniec jego wyścigu!
Nadjeżdża.
Już nic złego się nie wydarzy. Widać flagę z szachownicą.
Michael Schumacher wygrywa Grand Prix Pacyfiku.
Wielkie nieba,
zapowiada się emocjonujący sezon w Formule 1.
Teraz walczyliśmy o mistrzostwo,
ale nie wiedzieliśmy, jak sobie z tym radzić.
Wygrywaliśmy z Ferrari, McLarenem i Williamsem,
czyli renomowanymi zespołami.
A tu nagle do gry wszedł jakiś producent koszulek
z młodziakiem z Niemiec, który bił rywali na głowę.
Po zwycięstwie w Japonii
czekaliśmy na lotnisku.
Michael był przekonany, że jest dość szybki, by pokonać Ayrtona
i zdobyć mistrzostwo.
Odniosłem wtedy wrażenie, jakbym rozmawiał z kimś,
kto jest w tym sporcie starym wyjadaczem.
Co ciekawe, jeszcze cztery lata wcześniej
Michael miał w sypialni plakat z Senną.
IMOLA, WŁOCHY 1 MAJA 1994 ROKU
Przed Imolą Michael był bardzo szybki
i wyglądał na mocnego.
A Senna wiedział, że musi wygrać ten wyścig
i zacząć zmniejszać dystans do Michaela.
Musiał postawić się Michaelowi,
bo inaczej ten uciekłby mu w klasyfikacji.
Senna prowadzi, Schumacher jest drugi.
Schumacher jest głównym rywalem Ayrtona Senny.
Senna mija linię startu, tuż za nim Schumacher.
Zmierzają w kierunku zakrętu Tamburello.
Nie wiem, co tam się stało!
Senna jest nadal w samochodzie.
Czerwona flaga. Wyścig przerwany.
Bolidy osiągają prędkość około 310 km/h
przy wyjeździe z Tamburello.
Zapadła cisza.
Panowała naprawdę dziwna atmosfera.
Michael Schumacher zatrzymał się i wysiadł z samochodu.
Zdjął kask. Ma niewesołą minę.
Tuż przed wyjechaniem poza tor
i uderzeniem w ścianę
Senna odpierał naciskającego Schumachera.
Widzieliśmy wiele wypadków, w tym gorszych od tego.
Takich, które wyglądały poważniej od wypadku Senny,
i dlatego człowiek nie spodziewa się takiego obrotu spraw.
Myślisz sobie, że może on tylko lekko się potłukł
albo najwyżej złamał nogę.
Wracasz więc na start, nie wiedząc, co się dzieje.
Nikt ci niczego nie mówi,
więc myślisz sobie, że trzeba dalej się ścigać,
bo skoro inni to robią, to ty też musisz.
Nie widzisz ku temu przeciwwskazań.
Nikt wtedy nie wiedział, czy Senna żyje.
Gdyby uznano go za martwego na torze, wyścig musiałby zostać przerwany.
Zwycięzcą Grand Prix San Marino roku 1994 zostaje Michael Schumacher.
Zanim udałem się na podium,
powiedziałem Michaelowi, że nie będzie szampana.
Zapytał mnie, co z Senną. Odpowiedziałem, że źle.
Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem inne oblicze Michaela.
Weszliśmy na podium.
Flavio powiedział, że Ayrton jest w śpiączce.
Ale śpiączka może oznaczać wiele rzeczy.
Może to być coś, z czego wychodzi się następnego dnia
albo coś bardzo złego.
A ponieważ nadal nie wierzysz,
że wydarzyło się coś tragicznego, to wypierasz to ze swoich myśli.
Wydaje mi się,
że jakieś dwie godziny po wyścigu
przyszedł do mnie Tom Walkinshaw i powiedział: „Rokowania są złe”.
Odparłem: „Przecież on jest w śpiączce, a to jeszcze nic nie znaczy”.
On na to: „Nie, to bardzo źle wygląda”.
Potem ktoś inny powiedział mi, że Ayrton nie żyje.
Minutę później kolejna osoba przekazała mi, że Ayrton jest w śpiączce.
Mieliśmy wtedy tak mało informacji,
że nie wiedzieliśmy, co o tym myśleć.
W tamtej chwili nadal wierzyłem, że Ayrton przeżyje.
Trudno było mi to przyjąć do wiadomości,
bo nadal myślałem, że on zdobędzie kolejny tytuł.
Może ominie go jeden lub dwa wyścigi, ale na pewno wróci.
Ale najgorsze przyszło dwa tygodnie później,
kiedy naprawdę musiałem pogodzić się z faktem, że Ayrton nie żyje.
To było…
istne szaleństwo.
Po śmierci Senny Michael Schumacher stał się
najważniejszą postacią w Formule 1,
choć nie zdobył jeszcze tytułu mistrza świata.
Czy było łatwo ponownie się ścigać?
Kiedy przyjechałem na tor Silverstone…
zobaczyłem wiele rzeczy z innej perspektywy.
Objechałem tor Silverstone samochodem,
myśląc sobie: „Tutaj możesz zginąć, tutaj również”.
Istne szaleństwo. Przecież ciągle tam się ścigam i testuję,
ale jest tam tyle miejsc, w których można się zabić.
Tylko o tym wtedy myślałem.
Nie wiedziałem, co się stanie, kiedy wyjadę na ten tor bolidem.
Nie byłem pewien, czy będę potrafił się ścigać,
nie myśląc ciągle o tym, że w którymś punkcie toru mogę się zabić,
a w innym mogę mieć poważny wypadek.
To było coś naprawdę dziwnego.
Budziłem się w środku nocy
i przesypiałem może trzy godziny.
Byliśmy wstrząśnięci.
Zadawaliśmy sobie pytanie, jak do tego mogło dojść.
Michael zastanawiał się, czy wszyscy zrobili, co do nich należało.
To było trudne doświadczenie.
Mocno się z tym zmagał,
ale jak nikt potrafił też odciąć się od takich sytuacji.
Tak bardzo skupiał się nad tym, co robi,
że udało mu się wyprzeć z głowy inne rzeczy.
To jego naturalna cecha. Jest niezwykle silny psychicznie.
Nadal codziennie udowadnia mi, jak wielkie drzemią w nim pokłady sił.
Teraz liderem stajni Williamsa został Damon Hill.
I postawił się Michaelowi.
Damon Hill wygrywa Grand Prix Wielkiej Brytanii!
Coś wspaniałego!
Damon Hill wygrywa Grand Prix Włoch.
Wygrał tu rok temu i było to jego trzecie zwycięstwo z rzędu…
Był to niezwykle skomplikowany sezon,
pełen ludzkich wzlotów i upadków.
Michael Schumacher wygrywa Grand Prix Europy na torze w Jerez.
Schumacher ponownie powiększył przewagę.
Był to też sezon pełen dramatów.
Kolejne wyścigi padały łupem Damona albo Michaela.
Damon Hill wygrywa!
Hill mierzy się z największym wyzwaniem,
jakim jest rywalizacja z Schumacherem.
ADELAJDA, AUSTRALIA 13 LISTOPADA 1994 ROKU
To jest decydujący wyścig.
Z pewnością będzie się tu liczyć dobra taktyka
i być może umiejętność wyprzedzania.
Jeden punkt dzieli Schumachera i Hilla.
Losy mistrzostwa miały zdecydować się w ostatnim wyścigu.
Realistycznie rzecz biorąc sprawa nie była wcale łatwa.
Tak to się ułożyło,
że musiałem teraz stoczyć walkę o tytuł z Michaelem.
Zapaliło się czerwone światło
i bolidy wystartowały do ostatniego wyścigu w sezonie!
Schumacher obejmuje prowadzenie!
Schumacher na czele! A może jednak Hill?
Jednak Schumacher!
Musiałem walczyć z samochodem.
Było mi bardzo ciężko utrzymać go na torze.
Poza tym nie mogłem uciec Damonowi.
Przez jakieś 20 okrążeń jechałem na jego ogonie.
Potem Michael zaczął odjeżdżać i pomyślałem sobie,
że nie dotrzymam mu kroku.
W pewnym momencie znalazłem linię jazdy,
dzięki której zwiększyłem przewagę
do około dwóch i pół sekundy.
Cały czas jechałem na granicy, walcząc z bolidem,
i na jednym z wyboi straciłem nad nim kontrolę.
Potem otarłem się o ścianę.
Wkurzyłem się i pomyślałem: „Cholera”,
ale okazało się, że mogę jechać dalej.
Po kolejnym zakręcie zobaczyłem, że Michael wraca na tor.
Wyglądało to tak, jakby miał małą przygodę.
Jego bolidem kołysało.
Kiedy wróciłem na tor, skręciłem w prawo i w lewo,
żeby sprawdzić bolid i oczyścić opony.
Dojrzałem swoją szansę i postanowiłem zaryzykować.
Hill atakuje po wewnętrznej. O nie!
Kiedy skręciłem w prawo,
bolid Damona uderzył w bok mojego.
Jego samochód skręcił w prawo, uderzył w mój bolid
i uniósł się na dwóch kołach.
Bolid wystrzelił do góry i wylądował w ścianie opon.
Nie mogłem tego pojąć.
Schumacher wypada poza tor!
To koniec wyścigu dla Niemca.
Damon Hill musi jedynie dojechać do mety, by zostać mistrzem świata.
Sytuacja punktowa była jasna.
Michael miał nade mną przewagę.
Gdybyśmy odpadli oboje, on zostałby mistrzem.
Damon Hill musi wrócić do boksów.
Zawieszenie było złamane.
Nie mogłem kontynuować.
Michael rywalizował ze mną, więc robił wszystko, by wygrać.
Zrobił, co musiał, żebym go nie pokonał.
Gdybym to był ja…
i w Adelajdzie miał przewagę punktową,
a mój rywal chciałby mnie wyprzedzić, nie wiem, co bym zrobił.
Mistrzem świata Formuły 1 roku 1994
został Michael Schumacher.
MISTRZ ŚWIATA F1 1994 ROKU
Corinna bardzo mnie wspierała i na pewno robi to teraz.
Dlatego chciała tu przyjechać i mnie również na tym zależało.
Wygląda na to, że ponownie przyniosła mi szczęście.
Jeździłam z nim na wszystkie wyścigi
przez te lata.
Czasami siedziałam w busie albo gdzieś na zapleczu,
ale zawsze byłam z nim w trasie.
Razem było nam tam dobrze.
Dzięki temu czuł moje wsparcie
i wiedział, że nie jest sam.
Podróżowaliśmy po całym świecie, zmieniając strefy czasowe,
więc zawsze staraliśmy się, by mógł dobrze się wyspać.
Michael miał zaplanowane wszystko co do minuty.
Wstawał o określonej porze, spędzał 15-20 minut w łazience.
Pewnego wieczoru w Suzuce uświadomiłam sobie,
że nie mogę zasnąć.
więc przez pół nocy siedziałam w toalecie,
żeby go nie obudzić i pozwolić mu się wyspać.
Czytałam tam książkę.
Z drugiej strony, gdy byliśmy w domu i Michael musiał wyjść wcześniej,
nigdy go nie słyszałam.
Zachowywał się bardzo cicho,
a przed wyjściem przychodził do mojego łóżka,
głaskał mnie po ramieniu, dawał całusa i mówił: „Wychodzę”.
I wychodził, nigdy mnie nie budząc.
Zawsze był wobec mnie bardzo troskliwy.
HOCKENHEIM, NIEMCY 30 LIPCA 1995 ROKU
Tłum ryczy i wymachuje flagami,
witając swojego idola i bohatera Michaela Schumachera,
zwycięzcę Grand Prix Niemiec.
Oto ich bohater!
A to ludzie, którzy go podziwiają i otaczają czcią.
Zgromadziło się tu ponad sto tysięcy niemieckich fanów,
którzy tak długo czekali na to,
by zobaczyć, jak ich rodak wygrywa Grand Prix Niemiec.
AIDA, JAPONIA 22 PAŹDZIERNIKA 1995 ROKU
Schumacher wchodzi w ostatni zakręt ostatniego wyścigu sezonu,
wygrywając Grand Prix Pacyfiku w Japonii
i zdobywając tytuł mistrza świata na rok 1995.
Tym samym obronił swój tytuł sprzed roku.
Nie ma żadnej wątpliwości,
że jest to obecnie najlepszy kierowca w F1.
Michaelowi raczej nie zależało na kolejnych tytułach mistrza świata.
Gdyby został w Benettonie, pewnie zostałby mistrzem w 1996 roku.
Ale to już go nie motywowało.
W bolidzie kierujesz własnym losem.
BYŁY SZEF ZESPOŁU MCLAREN
Masz tylko jedną szansę.
W Formule 1 wszyscy zachowują dyskrecję.
Nikt nie podchodzi do kierowcy w garażu i nie mówi:
„Porozmawiamy?”. Nigdy.
Otrzymywał wiele propozycji.
Mógł zostać tam, gdzie był.
Mógł jeździć McLarenem napędzanym silnikiem Mercedesa.
Mógł też przejść do Ferrari.
W tamtym czasie Niki Lauda był konsultantem Ferrari.
Sytuacja w zespole nie była dobra.
Niki skontaktował się ze mną i powiedział:
„W McLarenie Michael byłby jednym z wielu, którzy wygrywają dla nich wyścigi.
W Ferrari byłby wyjątkowym kierowcą, który po wielu latach posuchy
wygrywałby dla tej stajni wyścigi”.
Przemówiło to do jego ducha walki,
który rozwinął się w nim, gdy ścigał się gokartami.
Michael wygrywał na starym sprzęcie i oponach.
Czemu miałby tego nie zrobić w Ferrari?
Dałem mu jedną radę:
„Jeśli zostaniesz mistrzem w Ferrari, będziesz musiał wyrzucić swój paszport”.
Schumacher!
Ferrari to najstarszy zespół w F1.
We Włoszech ma on status porównywalny z religią.
Włosi mają wobec niego wielkie oczekiwania i darzą go ogromnym uwielbieniem.
Oczekiwania wobec kierowców jeżdżących dla Ferrari są przeogromne.
Prezes Ferrari powiedział:
"Rok temu mieliśmy dwóch dobrych kierowców,
ale w tym roku mamy gwiazdę”.
Jazda bolidem Ferrari oznacza bycie pod ciągłą presją.
Jeśli nie wygrywasz, mają cię za idiotę.
Bycie kierowcą Ferrari oznacza także…
BYŁY PREZES FERRARI
…ogromną odpowiedzialność,
ponieważ nie jeździsz zwykłym bolidem F1,
tylko legendą.
Prowadzisz coś naprawdę wyjątkowego.
Obaj przyszliśmy do Ferrari w 1996 roku.
Powiedziałem wtedy:
„Ten samochód wygląda niepokojąco odmiennie od innych”.
Niestety.
Miałem rację. Ten bolid był tragiczny.
Przez jakiś czas nie rozumieliśmy,
jak kiepski był ten bolid.
Okazało się, że nie da się z tym nic zrobić,
ponieważ jego konstrukcję oparto na błędnych założeniach.
W tym miejscu Hill uderzył w Frentzena.
Schumacher ma problem z bolidem!
Jego silnik uległ awarii już na okrążeniu rozgrzewkowym!
Coś niebywałego!
Zanim wyścig się rozpoczął, Schumacher już z niego odpadł!
Na Grand Prix Francji Schumacher nawet nie wystartował.
Ten bolid był po prostu fatalny.
Michael siedział w nim nawet wtedy, gdy z toru zwoził go holownik.
Prawdziwy symbol jego niemocy.
Nie wiem, czy rozwiążemy te problemy w ciągu kilku miesięcy.
Nie jesteśmy obecnie w miejscu, by walczyć o mistrzostwo.
Musielibyśmy mieć wiele szczęścia i być ogromnymi marzycielami.
Ale ponieważ jestem realistą,
myślę, że moje słowa są prawdziwe.
Tamtego sezonu w któryś piątkowy wieczór przed wyścigiem
w garażach nie było nikogo: zarówno kierowców, jak i członków zespołu.
Tymczasem w garażu Ferrari
cały czas pracowano nad bolidem Michaela.
Było tam trzech mechaników i on.
Rozmawiał z nimi po cichu.
Właśnie wtedy dotarło do mnie, że Michael jest zdolny do ciężkiej pracy,
nawet jeśli oznacza to pozostanie w garażu do późnych godzin wieczornych.
Nie wyszedłby wcześniej, żeby zrobić coś innego.
Siedział razem z mechanikami,
bo chciał, by czuli jego obecność,
żeby wiedzieli, że zależy mu na ich pracy.
I to odmieniło cały zespół.
Michael zawsze wychodził jako jeden z ostatnich.
Kiedy jeździł w Ferrari, zdarzało się, że do dziesiątej wieczorem
siedział na spotkaniach.
Nigdy nie poszliśmy na kolację do eleganckiej restauracji.
Przez cały czas siedzieliśmy w namiocie.
Czekałam na niego, jedliśmy makaron,
rozmawialiśmy,
a potem szedł na kolejne spotkanie.
Ale cieszyłam się z każdej minuty spędzonej razem.
Michael jest mega-profesjonalistą.
Po prostu mówił, że trzeba się czymś zająć,
i ciężko nad tym pracował.
Wspaniale było mieć go w zespole,
bo wszyscy wiedzieli, że nikt nie prowadzi bolidu jak on.
W nocy okolicę nawiedziły obfite ulewy.
Deszcz pada także przez cały dzisiejszy dzień.
Szykuje nam się wyścig na mokrym torze.
A to Ferrari Michaela Schumachera.
Wyprzedził Gerharda Bergera i jest na trzecim miejscu,
tuż za Villeneuve'em i Alesim,
z którymi wkrótce będzie walczył o prowadzenie.
Kiepski bolid jest też kiepski w deszczu. Nic z tym nie zrobisz.
W Barcelonie Michael znalazł sposób na to,
by dostosować swój styl jazdy do warunków.
Nie sądzę, by wielu kierowców to potrafiło.
Po prostu zniknął i reszta została daleko w tyle.
Geniusz Michaela Schumachera
rekompensuje braki bolidu Ferrari.
To prawdziwe wyścigi rozgrywane w okropnych warunkach.
Michael uwielbiał deszcz, bo można wtedy przejść na inny poziom.
Właśnie takie warunki pokazują, kto jest geniuszem w tym sporcie.
W dzieciństwie jeździliśmy w deszczu na gładkich oponach.
Chodziliśmy na tor gokartowy, kiedy tylko się dało.
To pomaga wyrobić wyjątkową kontrolę nad samochodem.
Zyskujesz pewność siebie, a ty i maszyna stajecie się jednym.
W ten sposób jesteś w stanie dokonywać takich cudów.
Będzie to historyczne zwycięstwo dla Schumachera i Ferrari.
Ostatni zakręt
i Michael Schumacher wygrywa Grand Prix Hiszpanii
po spektakularnej jeździe!
Zwycięstwo w tym aucie byłoby największym osiągnięciem
dla każdego kierowcy.
To wręcz niewiarygodne, jak mu się to udało.
Nie wiem, jak to zrobił.
Wyzwanie, jakim było przywrócenie Ferrari na poziom mistrzowski
to coś, czemu Michael nie mógł się oprzeć.
Sporo rozmawiałem z nim na ten temat.
Michael czuł,
że powinien podjąć się tego zadania i ponownie uczynić Ferrari wielkim.
Dać zespołowi tytuł, którego ten pragnął od 1979 roku.
Chciał dokonać czegoś, czego nie dokonał Prost,
Senna, ani żaden inny kierowca w najnowszej historii.
To było prawdziwe wyzwanie.
JEREZ, HISZPANIA 26 PAŹDZIERNIKA 1997 ROKU
W drugim roku Michaela w Ferrari pojawiło się przekonanie,
że zespół powinien powalczyć o mistrzostwo.
W pewnym sensie Michael był na fali.
Ale oczekiwania Tifosi były bardzo wysokie.
Wiedzieliśmy, że walka o tytuł rozegra się między Villeneuve'em i Schumacherem.
Mam nadzieję, że ten pojedynek rozstrzygnie się na torze
i że nasi koledzy z zespołu ani dublowani kierowcy
nie będą nam przeszkadzać.
Co będzie kluczem do zwycięstwa?
Po pierwsze nie mogę dać się wypchnąć z toru.
BYŁY KIEROWCA ZESPOŁU WILLIAMS
A po drugie muszę być szybszy od Michaela.
I wystartowali!
Villeneuve ruszył szybko, ale Schumacher był szybszy!
Michael Schumacher prowadzi. Villeneuve jest na drugim miejscu.
Jacques miał szybszy bolid.
Teraz tylko on i jego zespół
musieli użyć dobrej strategii i wykorzystać przewagę,
żeby pokonać Michaela.
Różnica czasowa między Schumacherem
i Jakiem Villeneuve'em zmniejszyła się do nieco ponad sekundy.
Musi mieć jakiś problem, bo Jacques siedzi mu na ogonie!
Wyprzedza go!
Michael był przekonany, że to Villeneuve go uderzył.
Nie udawał.
Tak sobie to tłumaczył.
Co więc stało się z nim w tym ułamku sekundy?
Kto wie? To nie był celowy, wcześniej zaplanowany ruch.
Kiedy więc Michael wrócił do boksów, miał wyrobioną własną opinię.
Nie przekonywał nas, że nic nie zrobił.
Z psychologicznego punktu widzenia był to dla niego bardzo trudny moment.
Prowadził na dziesięć okrążeń przed metą,
aby już w drugim sezonie w Ferrari zdobyć tytuł mistrzowski.
Wrócił do boksów przekonany, że to Jacques go uderzył.
Kiedy pokazaliśmy mu wideo, zrozumiał, że tak nie było.
Że to on wjechał w Villeneueve‘a.
Był to jeden z dwóch albo trzech momentów w jego karierze,
kiedy jego zaangażowanie,
wola walki i poświęcenie
poszły o jeden krok za daleko.
Ciężko jest nam to oceniać,
ale myślę, że wtedy przesadził.
Często przekraczał granice, kiedy nie musiał wcale tego robić.
Czy to w wygranych kwalifikacjach,
w wyścigu, gdzie wygraną miał w kieszeni,
czy też podczas walki z innym kierowcą.
Czasami za bardzo wierzył w siebie i w to, że nigdy się nie myli.
BYŁY KIEROWCA F1
To taki paranoiczny perfekcjonizm,
w którym udowadniasz sobie, że stać cię na więcej.
Bo przecież często Michael ścigał się sam ze sobą.
I walczył sam ze sobą.
„Czy zrobiłem dziś wszystko, co się dało?
Jak mogę zniszczyć rywali?
Co mogę zrobić, żeby pozostać na samym szczycie?”.
SCHUMI, TO SZALEŃSTWO!
VILLENEUVE TO PRAWDZIWY MISTRZ
„TO NIE MOJA WINA I ZROBIŁBYM TO PONOWNIE”
SCHUMIEMU JUŻ NIE JEST DO ŚMIECHU
Ludzie, którzy pragną mieć nad wszystkim kontrolę,
nie chcą pogodzić się z faktem
że może coś źle zrobili.
Michael nie miał takiej cechy charakteru.
Michael to Koziorożec.
Urodził się pod tym znakiem zodiaku.
A Koziorożec nigdy nie przeprasza,
nie potrafi tego robić i jest nieomylny.
W jego słowniku nie istnieje słowo „błąd”.
SLOUGH, ANGLIA 11 LISTOPADA 1997 ROKU
DYSCYPLINARNE PRZESŁUCHANIE FEDERACJI SAMOCHODOWEJ (FIA)
Panie Schumacher!
Po poprzednich wyścigach cała prasa wychwalała mnie pod niebiosa.
Ale po tym weekendzie postanowiono mnie zdeptać.
Oczywiście…
jestem tylko człowiekiem
i może przytrafić mi się coś, co przytrafia się też innym ludziom.
Tak też się stało, choć wcześniej to negowałem.
Ale teraz muszę się przyznać i zdaję sobie sprawę z mojej winy.
Władze federacji zdyskwalifikowały Michaela
z mistrzostw 1997 roku.
Nigdy wcześniej w tym sporcie nie wydarzyło się coś takiego.
Jakiś komentarz?
TRYSIL, NORWEGIA GRUDZIEŃ 1997 ROKU
Zamieszkaliśmy w górskiej chatce, gdzie graliśmy w różne gry,
bo Michael pragnął się odprężyć.
To był cudowny czas spędzony z wieloma przyjaciółmi.
Czasami było tam nawet 30 osób i wszyscy dobrze się bawili.
Zabraliśmy tam całą rodzinę: babcię, dziadka, ciocię.
Samolot pękał w szwach. Było wspaniale.
Michael był szczęśliwy.
Spędziliśmy tam sześć tygodni.
Niemal nie rozmawialiśmy o Formule 1
ani o niczym związanym z jego pracą.
Liczyła się dobra zabawa.
Michael trochę ćwiczył, ale nie za dużo.
Przed wznowieniem testów, powiedział:
„Ciekawe, czy nadal jestem dość szybki”.
Przez cały czas miał wątpliwości, czy nadal jest w stanie to robić.
TOR TESTOWY FERRARI, WŁOCHY TESTY PRZED SEZONEM 1998
Michael nigdy nie chciał, żeby ktokolwiek w zespole zauważył,
że walczy sam ze sobą,
że ma wątpliwości albo jest zdesperowany.
Bardzo dobrze to ukrywał,
bo kiedy wchodził do garażu…
MENADŻERKA MICHAELA
…wszyscy widzieli w nim człowieka tryskającego energią.
Już na samym początku swojej kariery Michael zrozumiał,
że bez inwestycji nie ma zysków.
Stało się to jego mantrą.
Musiał całkowicie się temu poświęcić.
To jest jak wojna.
Jeśli nie pójdziesz na całość, nie odniesiesz zwycięstwa.
Taka jest filozofia Michaela Schumachera.
W aucie wszystko musiało być idealnie.
Michael przywiązywał dużą wagę do szczegółów
i od nas wymagał tego samego.
W relacjach międzyludzkich także zwracał uwagę na detale.
Zawsze się uśmiechał i z każdym wymieniał uprzejmości,
nawet w napiętych chwilach.
BYŁY MECHANIK W ZESPOLE FERRARI
Przywiązywał wagę do takich detali w relacjach z każdym z nas.
Dla niego ważny był bolid, ale także cały zespół i wszyscy dookoła.
Czasami tylko on mógł przeważyć szalę na naszą korzyść.
Kierowca może mieć wpływ na motywację zespołu.
Michael znał cały personel Ferrari,
ich imiona, czasami imiona ich żon.
Grał z nimi w piłkę.
Potrafił świetnie motywować.
Dlatego ci ludzie zrobiliby bardzo dużo,
by wesprzeć Michaela i zapewnić mu sukces.
Jeśli potrafisz wzbudzić w ludziach entuzjazm,
to zrobią dla ciebie wszystko i zrobią to z radością.
To chyba kluczowa sprawa.
Nawet kucharz, który gotował mu makaron, nie posiadał się ze szczęścia,
bo Michael zawsze chwalił jego potrawy.
Mówił mu: „Twój makaron aglio e olio to jest to!”.
Uwielbiał go.
Zatem nawet kucharz stanowił integralną częścią zespołu.
To była jedna, wielka rodzina, w której czuliśmy się bezpiecznie.
Moi mechanicy i inżynierowie wiedzą, co o mnie myśleć.
W pełni mi ufają, a ja ufam im.
Zawsze, gdy spędzam cały dzień na torze,
myślę o tym, co zmienić w samochodzie, żeby był szybszy.
Polewali tor, testując opony deszczowe i pośrednie.
Próbowali różnych ustawień
i czasami zostawali na torze do zmierzchu.
Liczba godzin, jaką poświęcił na rozwijanie i testowanie nowego bolidu
z dala od blasku fleszy była niewiarygodna.
Testy zaczynaliśmy o ósmej rano
i czasami kończyliśmy je o ósmej wieczorem.
Michael wiele od siebie wymagał.
Dawał z siebie absolutnie wszystko,
żeby wycisnąć wszystko z bolidów, które ustępowały maszynom rywali.
Samochód McLarena był znacznie lepszy
i nie dało się mu dotrzymać kroku.
To strasznie go denerwowało.
Każdy tak by się poczuł.
Kiedy Schumacher i jego zespół robili wszystko, co w ich mocy,
by uczynić ich nowy bolid szybszym,
pojawił się nowy rywal.
Latający Fin, czyli Mika Häkkinen.
Już podczas pierwszego testu
Häkkinen wiedział, że ma w rękach potężną broń.
W tamtym roku McLaren był jak rakieta.
Ferrari musiało mocno się postarać,
żeby stworzyć równie szybki bolid.
Häkkinen prowadzi. Gdzie jest Michael Schumacher?
…potężny strumień wody!
Oczywiście Häkkinen ma dużo lepszą widoczność.
Mika Häkkinen od początku będzie mocno go naciskał.
Przez cały rok Häkkinen i Schumacher toczyli walkę łeb w łeb.
Mika popełnił kilka błędów, a Michael miał kilka świetnych wyścigów
i liczył się w walce o tytuł mistrzowski.
Michael dawał z siebie wszystko.
Jego podejście do wygrywania opierało się na braku strachu.
Nie myślał, że może coś mu się stać lub że ucierpi ktoś inny.
Rozmawiałem z nim o tym.
Powiedziałem mu: „Nie możesz tak robić.
Kiedy ścigamy się z prędkością
sięgającą 300 km/h i jestem od ciebie szybszy,
nie możesz mnie blokować”.
On tylko wzruszył ramionami i odparł:
„Mika, to przecież wyścig”.
Świetnie się bawiliśmy i szanowaliśmy swoje sukcesy.
Każdy z nas miał własne życie,
a na torze byliśmy dla siebie rywalami.
Trudno więc się zaprzyjaźnić.
Michael ma dwa oblicza.
Jest Michael - kierowca wyścigowy.
BYŁY KIEROWCA ZESPOŁU MCLAREN
Bezkompromisowy, szybki, zdeterminowany zawodnik.
Jest też Michael jako osoba prywatna i głowa rodziny.
Spędziłem z nim wiele wieczorów przy Bacardi z Coca-Colą.
Michael zapalał cygaro i był zupełnie inną osobą.
Bo wtedy nie musieliśmy ze sobą rywalizować.
Po prostu dobrze się razem bawiliśmy.
Przychodził pierwszy na imprezy i opuszczał je ostatni.
Uwielbiał to.
Mieliśmy dużo śmiechu i świetnej zabawy.
Dzieci nadal pamiętają, że zawsze było fajnie.
Przykładowo Michael uwielbiał wrzucać ludzi do basenu.
Na każdej imprezie lądowaliśmy w wodzie.
To był jego ulubiony żart.
Nawet na naszym weselu ludzie lądowali w basenie.
Nie umiał dobrze śpiewać.
To jedna z rzeczy, które mu nie wychodziły.
Ale zawsze śpiewał piosenkę „My Way”, bo znał jej tekst.
To było bardzo zabawne.
Ale bardzo często był sam jak palec.
Nikt nie był z nim blisko.
Tak naprawdę ciężko było go poznać.
Trudno było go rozgryźć.
Odgradzał się od innych ludzi.
Michael jest bardzo podejrzliwy.
Początkowo zawsze taki był.
Dopiero kiedy kogoś dobrze pozna albo uzna, że może mu zaufać,
potrafi się przed nim otworzyć.
Początkowo dotyczyło to nie tylko mnie,
ale także innych jego przyjaciół.
Zawsze był bardzo podejrzliwą osobą.
Muszę to przyznać.
Ale kiedy już się otworzy, to robi to całkowicie.
SPA, BELGIA 30 SIERPNIA 1998 ROKU
W klasyfikacji kierowców
Häkkinen wyprzedza Schumachera o siedem punktów.
Obok niego z pierwszego rzędu startuje jego kolega z zespołu Davida Coultharda.
McLareny zajmują dwa pierwsze miejsca.
Mika Häkkinen startuje z pierwszego pola startowego
po raz dziewiąty na 13 wyścigów rozegranych w tym roku.
I ruszyli!
Häkkinen znów na prowadzeniu!
Irvine wyjeżdża z lewej.
Świetny start Damona Hilla i Brytyjczyk obejmuje prowadzenie!
Wyprzedził resztę stawki przy wejściu w La Source!
Schumacher po zewnętrznej!
Bolid Schumachera uderza w Häkkinena!
Jako że Häkkinen odpadł już na początku wyścigu,
była to świetna okazja dla Michaela na zdobycie dziesięciu punktów,
podczas gdy Mika nie zdobędzie żadnego.
Mogło to okazać się kluczowym momentem
w tej długiej i zaciętej walce o tytuł.
Jeśli Michael Schumacher pozostanie na prowadzeniu,
wyprzedzi Häkkinena w klasyfikacji o trzy punkty.
Tor jest zalany wodą.
Potężne opony samochodów F1 rozpryskują ogromne ilości wody.
Gdy podążasz za innym bolidem, nie widzisz jego ani pobocza.
Widoczność jest zerowa.
Michael prowadził z dużą przewagą.
Zespół powiedział mi, że zbliża się do mnie lider.
Ale w deszczu nie widać.
Masz małe lusterka,
ale przez rozprysk wody nie widać drugiego bolidu.
Czekałem więc,
by go przepuścić w Blanchimont, czyli szybkim zakręcie w lewo.
David Coulthard również zmaga się w tych warunkach.
Dobry Boże! Michael Schumacher uderzył w Davida Coultharda
i odpada z Grand Prix Belgii!
Chyba mógł być nieco ostrożniejszy,
próbując go wyprzedzić!
Michael był tylko pasażerem podczas tego wypadku.
Coulthard mógł spokojnie przepuścić Michaela
już w pierwszej części toru.
Nie zrobił tego. Trzymał się i utrudniał mu.
Myślę, że David zdjął nogę z gazu.
W deszczu tak się nie robi,
bo widoczność jest niemal zerowa.
Nie zdejmuje się nogi z gazu.
Michael go uderzył.
…prowadzenie w klasyfikacji.
Co on zamierza zrobić?
Pędzi aleją serwisową, chyba… Spójrzcie!
Mówi: „Idę do stewardów”, ale zmierza do Coultharda!
Chce się z nim rozmówić.
Wiedziałem, że jest wściekły.
Miał czerwoną szyję i wybałuszone oczy.
Ale zespoły nas rozdzieliły.
Chciałeś mnie zabić?
On chciał mnie zabić!
Spotkaliśmy się w busie Berniego, żeby oczyścić atmosferę.
Powiedziałem mu: „Biorę na siebie część winy,
ale ty też musisz wziąć swoją”.
On na to: „Nic z tego”.
Odparłem: „Przecież to ty we mnie uderzyłeś.
Nie wjechałem w ciebie tyłem”.
Całą tę rozmowę skwitowałem słowami:
„Ty też pewnie czasami się mylisz”.
Zadumał się przez chwilę i odparł: „Nie przypominam sobie”.
Rosły oczekiwania, a wraz z nimi rozczarowanie.
SCHUMMY JEST JEDYNYM KRÓLEM
Bo ludzie wyobrażali sobie,
że z Michaelem Ferrari będzie od razu wygrywać.
SCHUMMY NA ZAWSZE
MICHAEL SCHUMACHER = BÓG
Przeszedł do Ferrari w 1996 roku,
a potem przyszły sezony 97, 98 i 99.
Zaczęliśmy się zastanawiać, czy Michael do nas pasuje.
Może lepszy byłby ktoś taki jak Häkkinen?
SILVERSTONE, WIELKA BRYTANIA 11 LIPCA 1999 ROKU
Mika Häkkinen jest tu w świetnej formie.
Podczas porannej sesji kwalifikacyjnej
Häkkinen był zdecydowanie najszybszy,
tak jak we wszystkich poprzednich sesjach.
Podczas porannej sesji rozgrzewkowej
Schumacher był o 0,7 sekundy wolniejszy od Miki Häkkinena.
Był to drugi czas sesji.
Wyścig w Silverstone zaczyna się
teraz!
Przednie koło rozbiło kokpit
i po prostu w nim utknąłem.
Nie mogłem się wydostać i próbowałem wyciągnąć nogę,
która była uwięziona.
Leżę tam i zauważam, że zaczynam się uspokajać.
Nagle czuję, że moje tętno staje się coraz słabsze,
aż po chwili całkowicie zanika.
Pomyślałem sobie wtedy: „Pewnie tak wygląda śmierć”.
Byłam wtedy w domu i widziałam,
jak Michael macha ręką zza tych płacht,
żeby nam przekazać, że nic mu nie jest.
Pomyślałam wtedy: „Mój Boże!”.
Ale ogólnie rzecz biorąc
wyścigi Michaela zawsze kończyły się dla nas szczęśliwie.
Dlatego byłam pewna, że Michael ma kilku aniołów stróżów,
którzy nad nim czuwają.
Nie wiem, czy to tylko taki mur ochronny,
który człowiek sobie buduje,
czy może zwykła naiwność.
Trudno powiedzieć.
Ale nigdy nie przyszło mi to do głowy,
że Michaelowi może się coś stać.
Pod koniec 1999 roku minęły cztery sezony,
odkąd zespół znów zaczął liczyć się w stawce,
ale potrzeba było więcej czasu.
Ludzie zaczęli się zastanawiać,
czy Schumacher i Ferrari kiedykolwiek zdobędą mistrzostwo.
Michael dobrze wiedział,
że jest typem zwycięzcy, mistrzem.
Byliśmy już bardzo blisko…
WICEPREZES FERRARI
…ale nie zdobyliśmy tytułu,
a kiedy tak się dzieje, pojawiają się wątpliwości.
Pogłoski na mój temat zupełnie mnie nie interesują
i to chyba zupełnie normalne.
Pierwsza część sezonu 2000 nie poszła po naszej myśli.
Mniej więcej w połowie sezonu znaleźliśmy się w takim położeniu,
że trudno było uwierzyć, iż możemy jeszcze wygrać mistrzostwa.
Zaczęliśmy kwestionować kompetencje całego zespołu,
w tym także Michaela.
Teraz trzeba było wygrać każdy wyścig.
Inaczej mogliśmy zapomnieć o tytule mistrzowskim.
MONZA, WŁOCHY 10 WRZEŚNIA 2000 ROKU
Ostatnia faza wyścigu.
Schumacher prowadzi, Häkkinen na drugim miejscu.
Schumacher sprawdza w lusterku,
czy widać za nim Mikę Häkkinena.
Michael Schumacher wygrywa na torze Monza we Włoszech,
zmniejszając stratę punktową do Häkkinena
w klasyfikacji mistrzostw.
Dzięki tej 41 wygranej zrównałeś się w liczbie zwycięstw z Senną.
Czy to dla ciebie coś znaczy?
Tak, to wiele dla mnie znaczy.
KONFERENCJA PRASOWA MONZA, 10 WRZEŚNIA 2000 ROKU
Przepraszam.
Dziękuję.
Mika, w ostatnich dwóch wyścigach Michael dość szczerze twierdził,
że masz najszybszy samochód.
Myślisz, że dziś to Ferrari było szybsze?
Możemy zrobić przerwę?
SUZUKA, JAPONIA 8 PAŹDZIERNIKA 2000 ROKU
To napięcie jest dosłownie nie do zniesienia.
Z tych nerwów aż pocą mi się dłonie.
Przewiduję, że czeka nas niezwykle emocjonujący wyścig.
Wyścig na torze Suzuka
był czwartym w jego karierze, który decydował o tytule.
Był to chyba najważniejszy wyścig w karierze Schumachera w F1.
Ferrari wiedziało, jak szybki jest Mika.
Fin imponował prędkością i przewidywalnością.
Był po prostu niesamowicie szybki.
Jakby medytował. Głowa opuszczona, zamknięte oczy,
myśli skupione tylko na wyścigu.
Michael wie, że musi zdobyć ten tytuł
dla siebie i dla Ferrari.
Tymczasem Häkkinen wygląda na zrelaksowanego.
Przegraliśmy wyścigi decydujące o tytule w latach 1997, 1998 i 1999.
Tak samo mogło być w roku 2000.
Uwaga!
Pięć świateł startowych do Grand Prix Japonii!
Wystartowali! Schumacher skręca w prawo,
przyciskając Häkkinena do ściany!
Ale Häkkinen znów to zrobił!
Objął prowadzenie, tak jak rok temu i dwa lata wcześniej.
Okropna wiadomość dla Michaela Schumachera!
Lider wyścigu Häkkinen zjeżdża na swój pierwszy postój
pod koniec 22 okrążenia.
Schumacher obejmuje prowadzenie
i wie, że musi dać z siebie wszystko na tym okrążeniu.
Michael jest w boksach. James, jesteś tam?
Jestem, Martin.
Obliczyłem, że Häkkinen zabrał na pokład paliwo na 13 okrążeń.
Czas 7,4 i nieco więcej paliwa dla Michaela Schumachera.
Spójrzcie! Po prawej nadjeżdża Häkkinen.
Uda mu się wyprzedzić Schumachera.
Status quo został zachowany.
Mechanicy McLarena wychodzą na drugi pitstop.
Häkkinen był na prowadzeniu.
Prowadził już przez jakiś czas.
Kiedy czekaliśmy na ostatnie pitstopy,
obserwowałem tor i widziałem, jak Mika opuszcza aleję serwisową.
Häkkinen 7,4 sekundy!
Kolejne dwa okrążenia mogą zadecydować o wygranej.
Pitstop Michaela. James!
Na tym okrążeniu odrobił do Häkkinena pół sekundy.
Miał przewagę 26,8 sekundy.
Uważaj, Michael. Kiedy wyjedziesz, Mika tam będzie.
Będę cię informował.
Wygląda to dobrze. Bardzo dobrze.
Jest fantastycznie, Michael! Dobra robota. Kapitalnie!
Teraz tylko dojedź!
Michael Schumacher wraca na tor
przed Miką Häkkinenem!
Słychać dźwięk trąbek, ponieważ w Japonii
Ferrari jest wielbione tak mocno, jak w innych zakątkach świata.
Czy już w to uwierzyli?
Mechanicy Ferrari wychodzą z boksów,
aby pozdrowić swojego bohatera, Michaela Schumachera.
Michael, słyszymy cię przez radio. Przekaż nam, co czujesz.
Cholera!
Jesteś wspaniały, Ross!
Wszyscy jesteście!
Boże!
Cholera, udało się!
Dzięki! Ucałujcie ode mnie Corinnę.
Teraz zobaczymy prawdziwą radość. Spójrzcie tylko!
Michael!
Kiedy w 2000 roku zdobył tytuł,
zrzucił z barków ogromny ciężar, który tak długo nosił.
I przestał czuć, że jest komuś coś winien.
Dał zespołowi mistrzostwo, o którym marzył on od ponad 20 lat.
Kolejne tytuły były tylko bonusem.
Od tej chwili Michael czuł się wolnym kierowcą.
Jeździł z sercem i pasją.
Z poczuciem spokoju i przekonaniem,
że robi to, co kocha, i nikomu nie jest już nic winien.
Wkroczył na jeszcze wyższy poziom.
Michaela przyjemnie się oglądało ze względu na jego niezwykłą szybkość.
Był to styl opierający się
na pełnej koncentracji i jeździe na maksimum możliwości.
Wchodzenie w zakręt z prędkością 240 km/h
i poczucie, że dzięki talentowi bezpiecznie pokonasz ten zakręt,
to wyjątkowy dar.
Michael miał ten talent,
tę naturalną szybkość większą niż jego rywale.
A wyjątkowe było w nim to, że tego talentu nie zmarnował.
Zrobił, co w jego mocy, aby jak najlepiej
wykorzystać ten swój naturalny dar.
Michael był w pewnym sensie nieustraszony.
Ludzie o tym wiedzieli i nie zawsze chcieli się z nim mierzyć.
Michael nie myślał o tym, ponieważ znał swoje granice.
Natomiast inni często myśleli sobie: „To ryzykowne” i odpuszczali.
Michael nigdy nie odpuszczał.
Był zawodowcem, ale pokazał także, że ma serce.
Miał charyzmę prawdziwego przywódcy.
To był jego wielki dar dla nas,
a zarazem jego ogromny wkład w Formułę 1.
Michael Schumacher zdobywa siódme mistrzostwo świata Formuły 1
w dniu pełnym wyścigowych wrażeń!
Tu tworzy się historia!
Jest moim idolem, odkąd zacząłem jeździć gokartami.
Miał na mnie ogromny wpływ.
Jako kierowca jest moim bohaterem
i motywacją do wygrywania wyścigów.
Ten sport mnie fascynuje
i znam wielu innych kierowców, ale żaden nie jest taki jak on.
W jego działaniach było prawdziwe piękno.
W działaniach jego i jego zespołu.
Niezwykle trudno jest wygrywać konsekwentnie rok w rok,
czego dowodem jest fakt, jak rzadko się to zdarza.
To, co osiągnął Schumacher i jego zespół
w okresie od 2000 do 2004 roku,
nie dając rywalom ani cienia nadziei,
było naprawdę niesamowite.
Stał się nietykalny.
Ludzie postrzegają okresy dominacji
jako złote lata tego sportu
i w tym przypadku przez pięć lat z rzędu tak właśnie było.
Nikt nigdy tego nie zapomni.
Kiedy jeździliśmy z nimi na wyścigi
i widzieliśmy całe to zamieszanie
oraz to, jak bardzo tata jest uwielbiany,
uważałam, że jest to coś niesamowitego.
Myślałam sobie wtedy…
CÓRKA MICHAELA
…jak bardzo się cieszę, że to właśnie on jest moim tatą.
Darzę tatę ogromnym szacunkiem.
SYN MICHAELA
On ma niezwykłą osobowość.
Kiedy wchodzi do jakiegoś pomieszczenia, wszyscy dookoła nagle milkną.
Tak to pamiętam,
bo sam czasami milkłem na jego widok.
Kiedy się zjawiał, czułem, że przyszedł mój bohater.
Gdy więc teraz na niego patrzę, zawsze myślę sobie:
„Chcę być taki jak on”.
Ma w sobie tyle siły i spokoju ducha.
Wraz z zespołem zadecydowaliśmy, że pod koniec tego roku…
MONZA, WŁOCHY 10 WRZEŚNIA 2006 ROKU
…wycofam się ze ścigania.
Chcę podziękować mojej rodzinie,
która przez cały czas
wspierała mnie w tym, co robię.
Bez ich wsparcia i siły,
które są niezbędne, by przetrwać w tym sporcie
i osiągać wyniki,
to nie byłoby możliwe.
Jestem im za to bardzo wdzięczny.
Odszedłem z Formuły 1,
ponieważ nie czułem już pasji i motywacji.
Byłem zmęczony.
Znalazł sobie inne zajęcia.
Nie przesiadywał na kanapie.
Jednego dnia robił to, a drugiego coś innego.
I tak dzień za dniem.
Michael nie potrafił usiedzieć na miejscu.
Przykładowo, kiedy była ładna pogoda,
mówił: „Skoczę na spadochronie”.
Nie wykonywał jednego skoku, tylko od razu 24.
Po odejściu z Formuły 1 zastanawiał się, co robić dalej.
Kiedy mnie o to zapytał, powiedziałam: „Startujmy razem w rajdach.
Nie umiem czytać map, ale spróbuję”.
Odparł: „Nie ma mowy!”.
STUTTGART, NIEMCY 25 STYCZNIA 2010 ROKU
Myślę, że powrót Michaela
był jego osobistym pragnieniem.
Nie musiał niczego udowadniać.
Ale najwyraźniej czuł, że chce znów się ścigać i rywalizować.
Dlatego dołączył do stajni Mercedesa.
To był dla niego nowy etap i zupełnie inne podejście do ścigania się.
Chciał doświadczyć tego sportu w nowy sposób.
Fakt, że nie był już pretendentem do tytułu mistrzowskiego
bardzo go ekscytował.
I do pewnego momentu cieszyło go to, co robi.
Jako kierowca nigdy nie byłem na jego poziomie,
ale wiem, że pod koniec mojej kariery w F1,
kiedy miałem 37 lat,
granice, do których dążyłem, coraz bardziej się oddalały.
Bo człowiek po prostu się starzeje. Takie już jest życie.
Czas między wyścigami często spędzaliśmy z dala od domu,
bo nie było sensu wracać.
Często pytał: „Co ja tu robię? Przecież tęsknię za Corinną i dzieciakami.
Ten sport nie jest już dla mnie taki ważny.
Rodzina jest najważniejsza”.
MÉRIBEL, FRANCJA
Najlepszy kierowca w historii Formuły 1 trafił do szpitala.
29 GRUDNIA 2013
Michael Schumacher jest obecnie w stanie krytycznym.
Tuż przed wypadkiem w Méribel Michael powiedział mi,
że warunki śniegowe są trudne
i lepiej polecieć do Dubaju, żeby poskakać na spadochronie.
Los jest nieprzewidywalny.
Ale dla Michaela los zwykle bywał łaskawy.
Jednak tym razem doszło do nieszczęścia.
Dwudziestego dziewiątego grudnia 2013 roku
życie Michaela i jego rodziny wywróciło się do góry nogami.
W jednej chwili ich życie całkowicie się odmieniło.
Ich ojciec był urodzonym przywódcą
i człowiekiem o niezwykłej osobowości.
Nagle w jednej chwili to się zmieniło.
Nigdy, przenigdy…
nie obwiniałam Boga o to, co się stało.
To był po prostu ogromny pech,
największy, jaki można sobie wyobrazić.
Nie chcę narzekać i pytać:
„Dlaczego to przydarzyło się Michaelowi i naszej rodzinie?”.
Bo dlaczego takie rzeczy przytrafiają się także innym?
To oczywiste, że codziennie tęsknię za Michaelem.
Ale nie tylko ja.
Tęsknią za nim dzieci, rodzina,
jego ojciec, wszyscy jego znajomi.
Wszystkim im brakuje Michaela,
ale on nadal tu jest.
Może i jest inny,
ale nadal jest z nami i to daje nam siłę.
Jesteśmy razem.
Mieszkamy razem w domu.
Michael przechodzi rehabilitację.
Robimy wszystko, żeby jego stan się polepszył
i żeby zapewnić mu komfort.
Chcemy, by odczuwał naszą rodzinną więź.
I zrobię dla niego wszystko, co mogę.
Jak my wszyscy.
Kiedy wspominam dawne czasy,
w mojej głowie pojawiają się obrazy
z cudownych chwil spędzonych razem.
Przypominam sobie,
jak jeździliśmy gokartami po łące.
Widzę przed oczami wspólne wypady,
jazdę na kucykach i na powozie.
To naprawdę mnóstwo chwil
przepełnionych radością.
Najlepsze były chwile, kiedy tata wracał do domu.
Bawił się wtedy z nami przez wiele godzin,
choć pewnie był bardzo zmęczony.
Ale my tego nie zauważaliśmy.
Cieszyliśmy się, że jest w domu.
Od czasu wypadku wszystkie te przeżycia,
wspólne chwile,
które zwykle dzieli się z rodzicami,
nie istnieją albo istnieją tylko częściowo.
W moim odczuciu
jest to trochę niesprawiedliwe.
Myślę, że tata i ja
rozumielibyśmy się teraz nieco inaczej.
A to dlatego, że mówimy podobnym językiem.
Językiem sportów motorowych.
I mielibyśmy wiele wspólnych tematów.
Ostatnio bardzo często o tym rozmyślam
i zastanawiam się,
jak mogłoby być fajnie.
Oddałbym wszystko, by to się ziściło.
Tak.
Staramy się funkcjonować jak rodzina,
bo Michael właśnie tego by sobie życzył i nadal tego chce.
Po prostu musimy żyć dalej.
Jak zawsze mawiał: „Życie prywatne to nasza sprawa”.
To dla mnie niezwykle ważne,
by Michael w jak największym stopniu mógł cieszyć się prywatnością.
Michael zawsze nas chronił, a teraz my chronimy jego.
BEZ NICH TEN FILM BY NIE POWSTAŁ
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz