Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผมชื่ออาลี
‎นั่นผมเอง
‎และตั้งแต่ผมจำความได้
‎ผมก็หลงใหลโลมาและวาฬมาโดยตลอด
‎แต่ทว่าความหมกมุ่นเรื่องท้องทะเล
‎มาจากการที่ผมได้ดูสารคดี
‎ผลงานจากคนอย่างฌาคส์ กุสโต
‎เดวิด แอทเทนเบอเรอห์
‎และซิลเวีย เอิร์ล
‎การดูภาพยนตร์ของพวกเขา ‎ได้เปิดโลกใบใหม่ให้กับผม
‎โลกที่เต็มไปด้วยความงดงาม
‎สีสันสดใส และชีวิต
‎มันทำให้ผมฝันใฝ่ว่าสักวัน ‎ผมอยากสำรวจท้องทะเลอันอุดมสมบูรณ์
‎ตามรอยพวกเขา
‎จับภาพเหล่าสิ่งมีชีวิตสุดแสนวิเศษ
‎ที่อาศัยอยู่ใต้คลื่นน้ำ
‎หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ‎ผมก็ได้ทำสารคดีเรื่องอื่นๆ
‎แต่ในวัย 22 ปี ‎ผมก็พร้อมที่จะทำหนังของตัวเอง
‎เกี่ยวกับความน่าทึ่งของมหาสมุทร
‎มันเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต ‎มากถึง 80% ของโลก
‎และในเมื่อท้องทะเลส่วนใหญ่ ‎ยังไม่เคยมีใครสำรวจจนถึงวันนี้
‎สำหรับผมแล้ว มหาสมุทรเป็น ‎แหล่งหาแรงบันดาลใจที่ใครก็ไม่อาจทำลายได้
‎แต่หลังผมเริ่มทำโปรเจกต์นี้ได้ไม่นาน
‎ภาพมหาสมุทรอันแสนโรแมนติกของผม ‎ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
‎วาฬที่มาเกยตื้นชายหาดของประเทศ ‎เมื่อช่วงต้นสัปดาห์นี้
‎มีถุงพลาสติกในท้องกว่า 30 ชิ้น
‎นี่เป็นวาฬสปีชีส์นี้ตัวที่ 29 แล้วที่มาเกยตื้น ‎ทั่วยุโรปช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎นี่เป็นเหตุการณ์เกยตื้นครั้งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปี…
‎เกยตื้นบนชายหาด…
‎ที่สหราชอาณาจักร วาฬอีกสี่ตัวตาย ‎จากการเกยตื้นไม่ไกลจากที่นี่ช่วงไม่กี่วัน…
‎เมื่อเริ่มมีข่าววาฬเกยตื้นตามชายหาด
‎แม้กระทั่งตามชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ ‎ของอังกฤษที่ผมอยู่อาศัย
‎ผมก็จำต้องรับรู้ด้านใหม่ ‎ที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนของเรื่องราวนี้
‎เรื่องราวผลกระทบร้ายแรงที่เรามีต่อท้องทะเล
‎ข่าวเหล่าสัตว์ที่มาเกยตื้นบนชายหาด ‎ในท้องมีพลาสติก
‎เป็นข่าวที่น่าสลด ‎ไม่เพียงเพราะมันเป็นสัตว์ที่ฉลาดเฉลียวเท่านั้น
‎แต่เพราะว่ามันมีส่วนช่วย ‎รักษาทุกชีวิตในมหาสมุทรด้วย
‎เมื่อโลมาและวาฬขึ้นไปที่ผิวน้ำเพื่อหายใจ
‎มันให้สารอาหารกับพืชทะเลขนาดจิ๋ว ‎ที่เรียกว่า "ไฟโตแพลงก์ตอน"
‎ซึ่งดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ ‎เป็นสี่เท่าของป่าฝนแอมะซอนทุกๆ ปี
‎และสร้างออกซิเจนที่เราใช้หายใจถึง 85%
‎ดังนั้นในโลกที่กังวลเรื่องคาร์บอน ‎และสภาพภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง
‎การปกป้องสัตว์เหล่านี้ก็เท่ากับปกป้องโลกทั้งใบ
‎ในมุมมองของผม ถ้าโลมากับวาฬตาย
‎มหาสมุทรก็จะตายด้วย
‎และถ้ามหาสมุทรตาย เราก็ตาย
‎แต่เมื่อมีวาฬขึ้นมาเกยตื้นตายมากขนาดนี้ ‎อนาคตก็ดูหมดหวัง
‎พลาสติกได้เข้าไปรุกราน ‎ทุกซอกมุมของทะเลโลกแล้ว
‎ทั้งยังมีแพขยะใหญ่ ‎ที่เพิ่มขนาดขึ้นเรื่อยๆ กลางมหาสมุทร
‎เช่น แพขยะใหญ่แปซิฟิก
‎อันที่จริงแล้วในวันนี้
‎มีการทิ้งพลาสติกลงทะเลในแต่ละนาที
‎มากเท่ากับขยะถึงหนึ่งคันรถขยะ
‎ซึ่งจะเข้าไปรวมกับขยะกว่า 150 ล้านตัน ‎ที่ลอยอยู่ในนั้นอยู่แล้ว
‎แต่พลาสติกนี้แตกตัวออกเป็นชิ้นที่เล็กลง ‎เรียกว่า "ไมโครพลาสติก"
‎ที่ตอนนี้มีจำนวนมากกว่าดวงดาว ‎ในกาแล็กซีทางช้างเผือกอย่างน้อย 500 เท่า
‎และมันกำลังเข้าไปอยู่ในตัวสัตว์ทะเลทุกตัว
‎พูดง่ายๆ คือมหาสมุทรของเรา ‎ได้กลายเป็นซุปพลาสติกพิษไปแล้ว
‎และที่แย่ที่สุดคือผมมีส่วนในปัญหานั้นด้วย
‎แม้ผมจะได้ลงชื่อร่วมร้องเรียน
‎และสมัครรับจดหมายข่าวเรื่องมหาสมุทร
‎ผมก็ไม่ได้ลงมือปกป้องสิ่งที่ผมรักจริงๆ สักครั้ง
‎ดังนั้นนับจากวันนั้น
‎ผมจึงทำสิ่งที่ผู้ใฝ่ฝัน ‎อยากเป็นฌาคส์ กุสโตทุกคนเขาทำกัน
‎ผมได้แปลงร่างเป็นตำรวจพลาสติก
‎ผมบริจาคเงินให้กับมูลนิธิมหาสมุทรทุกที่ที่ทำได้
‎ไปร่วมเก็บขยะตามชายหาด
‎และพกช้อนส้อมใช้ซ้ำได้กับขวดน้ำติดตัวไปทุกที่
‎ภารกิจผมง่ายมาก
‎ทำให้ชาวโลกเลิกใช้แปรงสีฟัน
‎หลอด ช้อนส้อม ขวดน้ำ ถุง
‎หรืออะไรก็ตามที่เป็นพลาสติกใช้ครั้งเดียวทิ้ง
‎และผมจะไม่ยอมแพ้จนกว่าทุกคนจะรับฟัง
‎- ร้านอาหารซีไซด์ฟิชแอนด์ชิปส์ ให้ช่วยอะไรคะ ‎- ครับ ผมชื่ออาลี
‎ผมอยากถามว่าทางร้านเลิกใช้หลอดพลาสติก
‎ที่ฆ่าวาฬและลูกเต่าทะเลหรือยังครับ
‎ฮัลโหล
‎แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้ผมเลิกต่อสู้กับภัยพลาสติก
‎นี่เป็นหาดแรกของผม เพียงแค่ชั่วโมงเดียว
‎ผมก็เก็บขยะพลาสติกได้เต็มสามถุงแล้ว
‎มีทั้งถุงใส่อาหารที่ซื้อจากร้าน
‎มีช้อนส้อมมีด หลอด มีทุกอย่างเลย
‎ผมเจอนีโมด้วย
‎ไปที่หาดต่อไปครับ
‎แต่ไม่ว่าผมจะไปที่หาดไหน
‎หรือเก็บขยะมากเท่าไร
‎ก็ยังมีพลาสติกชิ้นอื่น ‎และมีสัตว์เกยตื้นขึ้นมาตายอีก
‎(ลูกแมวน้ำ)
‎ผ่านไปหลายเดือน
‎ขณะที่ผมเริ่มคิดว่า ‎นี่อาจไม่ใช่หนทางช่วยเหลือสัตว์ทะเลที่ดีที่สุด
‎ผมก็มาเห็นข่าวนี้เข้า
‎ญี่ปุ่นได้ยืนยันแล้วว่า ‎จะกลับไปเปิดให้มีการล่าวาฬทางพาณิชย์
‎และจะถอนตัวจาก ‎คณะกรรมการล่าวาฬระหว่างประเทศ
‎เมื่อวันอังคารนี้ เรือล่าวาฬของญี่ปุ่น ‎ได้ออกไปยังมหาสมุทรแอนตาร์กติก
‎ทางการญี่ปุ่นระบุความตั้งใจจะฆ่าวาฬ ‎แม้ทั่วโลกจะแบนแล้วก็ตาม
‎วันนี้ผมตื่นมาเห็นข่าวนี้ครับ
‎รัฐบาลญี่ปุ่นอยากล่าวาฬในแอนตาร์กติกอีกครั้ง
‎ผมรู้ว่าโลมากับวาฬตาย ‎เพราะโดนลูกหลงจากพลาสติก
‎แต่ผมไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะมีการจงใจล่า
‎จากอุตสาหกรรมที่ผมนึกว่าเลิกทำกันไปนานแล้ว
‎ผมได้ทำการค้นคว้าข้อมูล ‎และพบว่าทั่วโลกแบนการล่าวาฬมาตั้งแต่ปี 1986
‎แต่ทว่าก็มีหลายประเทศที่แอบล่าวาฬมาหลายปี
‎ที่ดังกระฉ่อนที่สุดก็คือญี่ปุ่น
‎ในทางโลจิสติกส์ การถ่ายทำสารคดี ‎เกี่ยวกับการล่าวาฬที่แอนตาร์กติกาทำได้ยากมาก
‎แต่ผมได้ไปรู้มาว่ามีที่หนึ่งทางตอนใต้ของญี่ปุ่น
‎ที่ยังสามารถเห็นอุตสาหกรรมนี้ได้จากชายฝั่ง
‎ณ ที่ที่มีชื่อว่าไทจิ
‎ที่ซึ่งทุกๆ ปี โลมา ‎และวาฬตัวเล็กกว่า 700 ตัว
‎ถูกต้อนไปที่หาดเพื่อฆ่า
‎ผมอยากรู้ว่าการล่าวาฬของญี่ปุ่น ‎เป็นภัยที่ร้ายแรงแค่ไหน
‎เมื่อเทียบกับพลาสติก
‎ผมเลยนัดเจอกับหนึ่งในนักกิจกรรมจำนวนน้อยนิด
‎ที่เรียกร้องปัญหานี้มาหลายปีแล้ว
‎ชายที่มีชื่อว่าริค โอแบร์รี่
‎รัฐบาลญี่ปุ่นลงทุนปิดข่าว
‎เพื่อไม่ให้ประชาชนรู้เรื่องนี้
‎ถ้าคุณไปที่นั่นแล้วไปสะเหล่อทำอะไรผิดเข้า
‎คุณอาจถูกจับติดคุกหัวโตได้
‎เพราะพวกเขาอยากกำจัด ‎คนที่ต่อต้านสงครามโลมาของพวกเขา
‎เมื่อคุณมาถึงไทจิ
‎ตำรวจจะตามตูดคุณทันทีเลย
‎ตามไปที่โรงแรม ตามคุณไปทุกที่เลย
‎ทั้งพวกแก๊งยากูซ่า พวกอนุรักษ์นิยม
‎รัฐบาล ชาวประมง ทุกคนต่อต้านคุณกันหมด
‎มีสายดักฟังในห้อง ดักฟังโทรศัพท์
‎ขนาดโทรทัศน์ยังจับภาพคุณตอนอยู่ในห้องเลย
‎คุณถามว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไปที่ไทจิ
‎รู้ไว้เลยว่าคนพวกนั้นจับตาดูคุณอยู่
‎และพยายามคิดหาวิธีว่า
‎"เราจะกำจัดพวกนี้ยังไงดี"
‎แต่ถ้าไปที่นั่นแล้วเสี่ยงแบบนี้
‎อีกทั้งยังมีปัญหาอื่นๆ ที่ส่งผลเสียต่อมหาสมุทร
‎เช่น ขยะพลาสติกที่ซัดขึ้นมาที่ชายหาด ‎แล้วจะไปไทจิทำไม
‎การถือกล้องไปไทจินั้นสำคัญอย่างมาก
‎ถ้าเราแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้
‎แล้วจะมาพูดเรื่องกอบกู้มหาสมุทรทำไม
‎จะทำได้ไงถ้าแค่นี้ยังแก้ไม่ได้
‎ตรงนี้กว้างเท่าสนามฟุตบอลเอง
‎คำถามยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผม
‎แต่ในเมื่อการล่าโลมาเพิ่งจะเริ่มขึ้น ‎ผมก็รู้ว่าการสืบเหตุการณ์ที่ไทจิ
‎จะช่วยให้ผมเข้าใจภาพรวมมากขึ้น ‎ว่าต้องกอบกู้มหาสมุทรยังไง
‎ผมต้องเลือกระหว่าง ‎อยู่บ้านเก็บขยะตามชายหาดทั้งวัน
‎หรือออกไปเสี่ยงค้นหาภัยที่ใหญ่กว่าต่อท้องทะเล
‎ผมเลยทิ้งโปรเจกต์อื่นทั้งหมด
‎เก็บกระเป๋ากล้อง ‎กล่อมให้ลูซี่ผู้เป็นคู่หูผมไปด้วยกัน
‎และด้วยภารกิจเปิดโปงความจริงในมหาสมุทร
‎เราก็ขึ้นเครื่องบินไปญี่ปุ่นโดยเร็ว
‎(ไทจิ ‎ทางตอนใต้ของญี่ปุ่น)
‎(ตำรวจไทจิในรถตำรวจไม่ติดเครื่องหมาย)
‎จะไปที่ไหนกัน
‎เราเพิ่งมาถึงครับ ก็แค่มาเที่ยวแถบนี้
‎ฮอลิเดย์เหรอ
‎มาฮอลิเดย์ครับ ใช่
‎ขับรถดีๆ นะ
‎ขอบคุณครับ
‎อะไรวะ
‎จากนั้นเป็นต้นมา ก็มีเหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎หน่วยสืบราชการลับ
‎ตำรวจนอกเครื่องแบบ
‎และยามชายฝั่งคอยติดตามเราไปทุกที่
‎(ห้องโรงแรมที่ไทจิ)
‎ตำรวจหรือเปล่า
‎ใช่ พวกเขาอยู่ข้างนอก ‎ออกไปทางข้างหลังดีกว่า
‎(เนินเหนือหาด ‎เวลา 5.30 น.)
‎เรามาถึงไทจิแล้ว
‎และตัดสินใจไปที่ท่าเรือตั้งแต่เช้าตรู่
‎มีเรือออกทะเลอย่างเร็วมาก
‎มีทั้งหมดประมาณ 13 ลำ ‎พวกเขาออกทะเลไปนานหลายชั่วโมง
‎เมื่อกลับมาก็มากันเป็นขบวน
‎มีควันดำไหลทะลักออกมาจากท่อไอเสียเรือ
‎พวกเขาเอาเสาฟาดน้ำ
‎เพื่อให้ฝูงโลมาฝูงใหญ่กลัวและว่ายมาใกล้ฝั่ง
‎แล้วต้อนเข้ามาใกล้ชายหาดที่ผมยืนอยู่ในตอนนี้
‎ผมมองเห็นไม่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎มีน้ำสาดกระเด็นเยอะ
‎มีคนลงไปปล้ำกับโลมา
‎จะเป็นอะไรก็ตาม เขาไม่อยากให้เราถ่ายไว้ ‎ตำรวจตามหาเราอยู่
‎สภาพแบบนี้ถ่ายทำยากมากครับ
‎การล่าโลมาที่ไทจิยังคงได้รับการสนับสนุน
‎ได้รับการส่งเสริม และได้รับเงิน ‎จากวงการสวนสัตว์น้ำเพื่อการบันเทิง
‎โลมาตัวเป็นๆ มีราคาแพงมาก
‎ดังนั้นกำไรจะงามมาก ‎ถ้าจับโลมาและวาฬอายุน้อย
‎ไปขายให้กับสวนสัตว์น้ำ
‎เมื่อถูกขังในแทงก์น้ำคอนกรีต
‎สัตว์น้ำเหล่านี้ก็จะหมดอาลัยตายอยาก ‎ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
‎มันไม่สามารถทำทุกอย่างที่มันจำเป็นต้องทำได้
‎แต่กลับถูกบังคับให้ทำแต่สิ่งที่ไม่อยากทำ
‎ผมชอบการไปสวนสัตว์น้ำมาตั้งแต่เด็ก
‎แต่ไม่เคยสงสัยสักครั้งว่า ‎สัตว์เข้าไปอยู่ในนั้นตั้งแต่แรกได้ยังไง
‎พอได้รู้ว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้อง ‎กับอุตสาหกรรมล่าวาฬ
‎ผมก็สาบานว่าจะไม่ไปอุดหนุนอีกแล้ว
‎แต่ก็เกิดเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ ทุกวันที่ไทจิ
‎ผมได้เห็นเรือแล่นออกไป โลมาถูกต้อนเข้ามา
‎และเห็นการจับและสังหารหมู่ทั้งฝูง ‎อย่างเลี่ยงไม่ได้
‎ซ้ำแล้วซ้ำเล่าๆ
‎มารู้ตัวอีกที เราอยู่ที่ไทจิมาเกินหนึ่งสัปดาห์แล้ว
‎แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าพวกเขาฆ่ามันไปเพื่ออะไร
‎เนื่องจากโลมาที่ตายแล้วโชว์ท่าสวยไม่ได้
‎ลูซี่ ขอดูข้อมูลที่คุณเจออีกทีสิ
‎ฉันคำนวณจากข้อมูลในอินเทอร์เน็ต
‎จากปี 2000 ถึงปี 2015 ‎ทุกครั้งที่จับโลมาได้หนึ่งตัวจะมีการฆ่า 12 ตัว
‎ไม่มีเหตุผลเลย
‎พวกเขาฆ่าโลมาทำไมตั้งเยอะ
‎ถ้าวงการสวนสัตว์น้ำ ‎เป็นตัวขับเคลื่อนการล่าโลมาที่ไทจิทุกปี
‎มันก็ทำให้เกิดคำถามว่า ‎"ฆ่าโลมาที่ไม่ผ่านการคัดเลือกไปทำไม
‎แทบจะไม่มีเหตุผลที่จะต้องฆ่ามัน
‎เนื้อโลมาเอาไปขายไม่ได้
‎ทำไมไม่ปล่อยกลับลงทะเลล่ะ"
‎ซึ่งคำตอบก็คือ เพื่อกำจัดคู่แข่ง
‎ชาวประมงมองว่าโลมาเป็นคู่แข่ง
‎คิดว่ามันกินปลาเยอะเกินไป
‎ซึ่งถ้ากำจัดโลมาทิ้ง
‎ชาวประมงก็จะจับปลาได้มากขึ้น
‎พูดง่ายๆ คือการสังหารโลมานั้นเป็นการตอบโต้
‎การจับปลาเกินขนาดที่เป็นปัญหาที่ไทจิ
‎ถ้าชาวประมงโยนความผิด ‎ปัญหาการจับปลาเกินขนาดให้โลมาจริงๆ
‎งั้นจะคว่ำบาตรสวนสัตว์น้ำอย่างเดียวไม่ได้
‎ดังนั้นเพื่อสืบเรื่องราวเพิ่มเติม ‎เราจึงได้ไปที่ท่าเรือประมง
‎ที่อยู่ไม่ไกลจากไทจิ
‎(คิอิคาซึอูระ ‎ทางตอนใต้ของญี่ปุ่น)
‎แต่ทว่าเมื่อเราไปถึงก็ได้รู้ทันทีว่า
‎นี่ไม่ใช่ท่าเรือประมงทั่วไป
‎อาลี
‎อาลี มีอะไรเหรอ
‎ที่นี่มีแต่ทูน่า
‎นี่มันอุตสาหกรรมทูน่า
‎เราได้เข้ามาจ๊ะเอ๋กับท่าประมงทูน่า ‎ที่ใหญ่อันดับต้นของโลก
‎ซึ่งจับปลาทูน่าครีบน้ำเงิน
‎ปลาที่ราคาแพงที่สุดในโลก
‎ถ้านำปลานี้แค่ตัวเดียว ‎ไปขายในตลาดปลาโตเกียว
‎ก็จะได้ราคาเกินสามล้านดอลลาร์
‎ผมศึกษาปลาชนิดนี้มาแล้ว
‎มันเป็นเสือชีต้าแห่งมหาสมุทร เลือดอุ่น
‎และเร่งความเร็วได้เร็วกว่ารถเฟอร์รารี่
‎แต่เนื่องจากมันมีราคาแพง ‎ทิศทางเดียวที่มันกำลังเร่งไปหา
‎ก็คือสถานะการเป็นปลาสูญพันธุ์
‎ทุกวันนี้ เหลือปลาชนิดนี้ไม่ถึงสามเปอร์เซ็นต์
‎ไม่กี่สิบปีที่แล้วมันยังอุดมสมบูรณ์กันอยู่เลย
‎แต่ไม่ได้มีแค่ครีบน้ำเงิน มีทูน่าทุกชนิดเลย
‎ทุกชนิดอยู่ตรงนี้ ปลาพวกนี้ขายทั่วโลก
‎นี่เป็นอุตสาหกรรมมูลค่า 4.2 หมื่นล้านดอลลาร์ ‎และมันเสี่ยงโดนจับปลาเกินขนาด
‎ไม่แปลกใจเลยที่โทษโลมา
‎ข้ออ้างว่าฆ่าโลมาข้อหากินปลาเยอะเกินไป ‎เป็นเรื่องโกหก
‎ที่แท้พวกเขาฆ่าโลมา ‎เพื่อโบ้ยความผิดเรื่องการจับปลาเกินขนาด
‎พวกเขาจะได้มีส่วนร่วม ‎ในอุตสาหกรรมทูน่ามูลค่าหลายหมื่นล้านได้ต่อไป
‎โดยไม่ต้องรับผิดชอบระบบนิเวศ
‎ผมได้มารู้ว่าบริษัททูน่าแห่งหนึ่ง ‎ที่ใหญ่ติดอันดับของโลกเป็นของมิตซูบิชิ
‎ซึ่งควบคุมทูน่าครีบน้ำเงินเสี่ยงสูญพันธุ์ ‎ถึง 40% ของโลก
‎ในเมื่อบริษัทตั้งอยู่ในญี่ปุ่น
‎เราจึงแวะไปหาพวกเขาที่สำนักงานใหญ่
‎(มิตซูบิชิ ‎โตเกียวไรโสะ)
‎ผมอยากจะขอสัมภาษณ์สั้นๆ ได้ไหมครับ
‎เราอยากถามว่าทำไมบริษัทของคุณ ‎ถึงกำลังกวาดล้างสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
‎และว่ามันเกี่ยวข้องกับการฆ่าโลมายังไง
‎- ทางบริษัทของเราปฏิเสธ ดังนั้น… ‎- ใช่
‎บริษัทคุณปฏิเสธไม่ยอมสัมภาษณ์เหรอ
‎ใช่ ไม่สัมภาษณ์ใดๆ
‎พวกเขาขอให้เราปิดกล้องและออกไปโดยทันที
‎กลับไปที่ท่าเรือประมง
‎ผมสังเกตเห็นว่าทูน่า ‎ไม่ใช่ปลาราคาสูงชนิดเดียวที่พวกเขาจับ
‎ที่นั่นมีฉลามเกลื่อนด้วย
‎ทุกตัวถูกตัดครีบออก
‎ปิดกล้องวิดีโอ!
‎ปิด
‎ปิดกล้อง
‎ทำไมไม่อยากให้ผมถ่ายล่ะ
‎อุตสาหกรรมครีบฉลาม ‎เป็นอุตสาหกรรมมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์
‎และมันมักจะ
‎มีองค์ประกอบของอาชญากรรม
‎และดำเนินการในรูปแบบคล้ายมาเฟีย
‎พวกเขาไม่อยากให้ใครถ่ายคลิปสืบข้อมูล
‎เพราะไม่อยากถูกเปิดโปง
‎ที่ทำเรื่องเทาๆ หลายอย่าง
‎ฉลามทั่วโลกถูกฆ่าเพื่อตัดครีบ
‎ครีบฉลามเหล่านี้ถูกส่งไปเอเชีย รายใหญ่คือจีน
‎เพื่อทำซุปหูฉลาม
‎ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรวย
‎มันไม่มีประโยชน์ทางโภชนาการ ‎รสชาติก็ไม่ค่อยมี
‎แถมราคาก็อาจสูงเกินร้อยดอลลาร์ต่อชาม
‎การได้เห็นฉลามถูกตัดครีบ
‎และถูกไล่ออกจากท่าเรือเพราะถ่ายคลิป
‎ยิ่งทำให้ผมอยากรู้มากขึ้น
‎ในเมื่อเราสืบเรื่องการล่าโลมาในไทจิ ‎จนถึงทางตันแล้ว
‎เราก็ได้ตัดสินใจตามเรื่องราวฉลาม ‎เพื่อทำความเข้าใจผลกระทบ
‎ของอุตสาหกรรมนี้ต่อมหาสมุทรของโลก
‎(ฮ่องกง)
‎แค่ข้ามมหาสมุทรจากญี่ปุ่นไปก็ถึงฮ่องกงแล้ว
‎หรือเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองครีบฉลาม"
‎เมื่อมาถึงเราก็ได้เห็นท้องถนน ‎ที่เต็มไปด้วยครีบฉลาม
‎มีการขนครีบฉลามจำนวนมาก ‎ลงจากรถทุกหัวมุมถนน
‎เราพยายามถ่ายครีบฉลามใกล้ๆ
‎แต่ก็โดนแบบเดียวกับก่อนหน้านี้
‎ไม่ ไม่ได้
‎ห้ามถ่ายเหรอครับ
‎จะเอาเก้าอี้ฟาดผมหรือไง
‎ครับๆ ไปก็ได้
‎- ห้ามถ่ายรูปเหรอ ‎- ห้าม
‎ทำไม ถ่ายคลิปทำไม
‎ถ่ายรูปทำไม
‎ได้รับอนุญาตหรือยัง
‎ลบรูปด้วย
‎ลบก่อนสิ
‎นี่!
‎การถ่ายทำในเมืองครีบฉลามยากกว่าที่เราคิดไว้
‎ดังนั้นเพื่อให้ได้เห็นครีบฉลามใกล้ๆ ‎เราจึงไปซื้อกล้องแอบถ่ายมา
‎(กล้องแอบถ่าย)
‎ว้าว
‎สมัยเด็กๆ ผมเคยกลัวฉลาม
‎ผู้คนไม่ควรกลัวที่มีฉลามอยู่ในมหาสมุทร
‎ควรกลัวจะไม่มีฉลามในนั้นมากกว่า
‎ฉลามช่วยทำให้ทะเลสุขภาพดี
‎มันช่วยควบคุมจำนวนปลา ‎มันทำให้ระบบนิเวศอยู่ดี
‎แนวปะการังอยู่ได้เพราะฉลาม
‎ถ้าไม่มีฉลาม
‎ถ้าฉลามถูกตัดครีบจนสูญพันธุ์
‎มหาสมุทรจะกลายเป็นตม ‎และทายสิว่าใครจะตายเป็นรายต่อไป
‎เราไง
‎หลายคนอาจบอกคุณได้ว่า ‎ผมเป็นคนที่ไม่น่าจะปกป้องฉลามที่สุด
‎ผมถูกฉลามกัดหลังรับใช้ชาติในกองทัพมา 12 ปี
‎ตอนนั้นผมไปฝึกต่อต้านการก่อการร้าย ‎ที่ท่าเรือซิดนีย์
‎แล้วโดนฉลามหัวบาตรกัด
‎แต่ความรู้ปัดเป่าความกลัว
‎และความจำเป็น ‎ก็ทำให้ผมได้เรียนรู้ชะตาของฉลาม
‎ผ่านการทำงานในวงการถ่ายทำฉลาม ‎ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา
‎ปรากฏว่าฉลามสำคัญต่อระบบนิเวศทะเล ‎มากพอๆ กับโลมาและวาฬ
‎แต่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
‎ที่ฉลามกำลังเสี่ยงสูญพันธุ์เพราะพวกเรา
‎เช่นเดียวกับทูน่าครีบน้ำเงิน ‎จำนวนฉลามก็กำลังลดฮวบ
‎โดยที่สปีชีส์อย่างฉลามหางยาว ‎ฉลามหัวบาตร และฉลามหัวค้อน
‎ได้ถูกลดจำนวนลงไป 80 ถึง 99%
‎ในช่วงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมา
‎และมันส่งผลให้สปีชีส์อื่นๆ ‎ที่ไม่น่าได้รับผลกระทบลดจำนวนลงตามไปด้วย
‎ในช่วงเวลาที่เราจับตาดูนกทะเล
‎ตั้งแต่ประมาณปี 1950
‎จำนวนนกทะเลได้ลดลงไปประมาณ 70%
‎ถ้าดูการหาอาหารของมันก็จะเข้าใจ
‎มันจะโฉบลงไปในทะเลเบาๆ
‎แล้วจิกกินปลาตัวเล็กๆ จากผิวน้ำ
‎และนกทะเลจะหาอาหารได้มากที่สุด
‎ก็ตอนที่ปลานักล่าคอยต้อนฝูงปลา
‎ตัวเล็กๆ ขึ้นไปที่ผิวน้ำที่ซึ่งนกทะเลจิกถึง
‎เมื่อเราจับปลานักล่ามากเกินไป
‎มันก็ไม่อยู่ต้อนฝูงปลาขึ้นไปบนผิวน้ำแล้ว
‎จึงมีอาหารไม่พอสำหรับนก
‎การสูญเสียปลาทั่วโลกนั้นทำให้เรา
‎ต้องแข่งขันกับวาฬ โลมา และนกทะเล ‎ในการหาเหยื่อ
‎ซึ่งก็ยิ่งทำให้จำนวนปลาลดฮวบลงไปอีก
‎ฉลามเป็นนักล่าสูงสุด
‎ดังนั้นมันก็อยู่ด้านบนสุดของห่วงโซ่อาหาร
‎ผมเรียกว่าระดับหนึ่ง
‎มันกินระดับสอง
‎มันกินปลาตัวที่ป่วยหรืออ่อนแอของระดับสอง
‎แต่ถ้าเอาระดับหนึ่งออกไป
‎ประชากรระดับสองก็ล้น
‎ระดับสองกินระดับสาม
‎ประชากรระดับสองจะล้น ‎แล้วมันจะกินอาหารจนไม่เหลืออะไร
‎ซึ่งก็คือระดับสาม
‎ระดับสองก็ไม่เหลืออาหาร
‎ดังนั้นระดับสองจะสูญพันธุ์
‎มันก็จะเป็นแบบนี้ลงไปตามลำดับในห่วงโซ่อาหาร
‎จนถึงสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่สุด
‎ดังนั้นเมื่อเราพูดถึงการช่วยฉลาม ‎และความสำคัญของฉลาม
‎แม้ผู้คนจะไม่ค่อยชอบมันนักก็ตาม
‎มันก็สำคัญมากต่อความอยู่รอดของมหาสมุทร
‎โดยเฉลี่ยแล้วฉลามฆ่าคนทั่วโลก ‎ประมาณปีละสิบคน
‎ถ้าเปรียบเทียบดู
‎เราฆ่าฉลาม ‎ชั่วโมงละ 11,000 ถึง 30,000 ตัว
‎เรื่องที่น่าช็อกคือ
‎ฉลามส่วนใหญ่ถูกฆ่าตาย ‎ผ่านการจับสัตว์น้ำพลอยได้
‎ของเรือประมงเชิงพาณิชย์
‎แล้วถูกทิ้งกลับลงทะเลเป็นขยะ
‎"การจับสัตว์น้ำพลอยได้" ‎หมายถึงการจับสัตว์ทะเลตัวอื่นๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจจับ
‎ผมช็อกมากที่ได้รู้ว่า
‎ฉลามอย่างน้อย 50 ล้านตัวถูกจับแบบนี้ทุกปี
‎ในร่างแหเดียวกันกับอาหารทะเลโปรดของเรา
‎วิจัยต่างๆ คาดว่าสัตว์ทะเลที่ถูกจับได้ถึง 40%
‎ถูกโยนกลับลงทะเลเพราะไม่ได้ตั้งใจจับขึ้นมา
‎และส่วนใหญ่ตายก่อนจะกระทบผิวน้ำเสียอีก
‎ดังนั้นการหยุดกินซุปหูฉลาม ‎เป็นการแก้ปัญหาแค่ครึ่งเดียว
‎ปัญหาคือการกินปลามันก็แย่พอๆ กัน
‎หรืออาจแย่กว่าอุตสาหกรรมครีบฉลามด้วยซ้ำ
‎เพราะอุตสาหกรรมครีบฉลาม ‎มีแค่ในเอเชียเท่านั้น
‎แต่ว่าคนทั่วโลกบริโภคปลา
‎ผมมองว่าสัตว์จากการจับสัตว์น้ำพลอยได้ ‎เป็นเหยื่อที่เรามองไม่เห็น
‎ของอุตสาหกรรมการประมง
‎อุตสาหกรรมนี้จะบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ
‎แต่การจับสัตว์น้ำพลอยได้ไม่ใช่อุบัติเหตุเลย
‎มันถูกรวมเข้าไป ‎ในปัจจัยทางเศรษฐศาสตร์การประมงแล้ว
‎ในพื้นที่ประมงที่เราเข้าใจการจับสัตว์น้ำพลอยได้
‎ตัวเลขนั้นสูงอย่างน่าใจหาย
‎ยกตัวอย่างเช่น
‎ที่ไอซ์แลนด์ ในการจับปลาหนึ่งเดือน
‎ที่นั่นจะจับโลมาท่าเรือได้ 269 ตัว
‎แมวน้ำจากสี่สปีชีส์ประมาณ 900 ตัว
‎และนกทะเล 5,000 ตัว
‎และนั่นเป็นแค่พื้นที่ประมงเดียว ‎ในพื้นที่เล็กๆ ของไอซ์แลนด์
‎ถ้าคำนวณจากพื้นที่มหาสมุทรทั่วโลก
‎การจับสัตว์น้ำพลอยได้นั้นมหาศาลจริงๆ
‎ที่แย่ไปกว่านั้นคือพื้นที่ประมงที่ทำลายสิ่งแวดล้อมนี้
‎ได้รับรางวัลการทำประมงอย่างยั่งยืน ‎มาหลายปีแล้ว
‎จากฉลากที่ผมไว้ใจมาโดยตลอด ‎ทุกครั้งที่ซื้ออาหารทะเล
‎เครื่องหมายถูกสีน้ำเงินของเอ็มเอสซี
‎ผมติดต่อทางมูลนิธิที่ทำหน้าที่มอบฉลากนี้ ‎เพื่อขอสัมภาษณ์
‎แต่ไม่ได้รับการตอบรับใดๆ
‎ในระหว่างนี้
‎ผมพบว่าได้มีระเบียบข้อบังคับ ‎เรื่องการทำประมงกว่าร้อยฉบับ
‎เพื่อลดการจับสัตว์น้ำพลอยได้
‎แต่ก็มีปัญหา เนื่องจากมีเรือประมงเชิงพาณิชย์ ‎กว่า 4.5 ล้านลำในทะเล
‎รัฐบาลต่างๆ ก็ได้ล้มเลิก ‎ความพยายามในการบังคับใช้ไปแล้ว
‎แต่ปรากฏว่า
‎มีองค์กรศาลเตี้ยหนึ่ง ‎ที่เข้าไปทำหน้าที่ที่ถูกละเลยนี้แทน
‎กลุ่มอาสาสมัครที่ล่องเรือไปทั่วโลก
‎เข้าไปเสี่ยงภัย
‎เพื่อปกป้องสัตว์ทะเล ‎และลงโทษอาชญากรบนพื้นมหาสมุทร
‎กลุ่มอนุรักษ์ทะเลที่มีชื่อว่าซีเชปเพิร์ด
‎ที่เคยจมเรือล่าวาฬ ‎กับเรือประมงผิดกฎหมายมาแล้ว 13 ลำ
‎และพุ่งเข้าอัดเรืออีกห้าลำ ‎โดยไม่มีผู้บาดเจ็บเลยสักคนเดียว
‎และด้วยการเข้าไปบุกประชิด ‎อุตสาหกรรมที่ทำลายมหาสมุทร
‎พวกเขาก็ได้ค้นพบเรื่องที่น่าตกใจ
‎สิ่งหนึ่งที่ซีเชปเพิร์ดเพิ่งค้นพบคือ
‎ที่ชายฝั่งแอตแลนติกของฝรั่งเศส ‎โลมาถึง 10,000 ตัว
‎ถูกฆ่าตายทุกปีในการจับสัตว์น้ำพลอยได้
‎ตัวเลขนี้สูงกว่าโลมาที่ถูกฆ่าที่ไทจิสิบเท่า
‎ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนเลย
‎เรื่องนี้ดำเนินมาอย่างน้อย 30 ปีแล้ว
‎เพราะทางรัฐบาลฝรั่งเศส ‎ปิดข่าวปัญหานี้ได้เนียนมาก
‎ทุกคนรักโลมา แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้เลย
‎ว่าเวลาพวกเขากินปลา ‎มันก็ไม่ต่างจากการสั่งประหารโลมาในฝรั่งเศส
‎หนึ่งในเรื่องน่าตกใจที่สุดที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้
‎คือภัยคุกคามที่อันตรายที่สุด ‎ต่อวาฬและโลมาคือการประมงเชิงพาณิชย์
‎ทุกๆ ปีมีการฆ่าวาฬและโลมากว่า 300,000 ตัว
‎เป็นผลจากการจับสัตว์น้ำพลอยได้ ‎ของการประมงเชิงพาณิชย์
‎แล้วฉลากความยั่งยืน ‎เช่น ฉลากทูน่าโลมาปลอดภัยล่ะ
‎สำหรับคนที่ออกทะเลมานานเท่าผมแล้ว
‎เราตระหนักว่าฉลากเหล่านี้มักจะปิดบัง ‎เรื่องราวแท้จริงที่เกิดขึ้นในทะเล
‎เราจับเรือจับปลาทูน่าที่ฆ่าโลมา 45 ตัว
‎เพื่อจับปลาทูน่าแปดตัว
‎ซึ่งเรือประมงลำนั้นทำงานให้กับ ‎บริษัททูน่ากระป๋องที่มีฉลากโลมาปลอดภัย
‎ผมได้เรียนรู้หลายอย่างที่น่าตกใจ
‎แต่นี่มันเหลือเชื่อสุดๆ
‎ผมยืนยันตัวเลขทางอินเทอร์เน็ตไม่ได้
‎และผมไม่ค่อยเชื่อ ‎คำกล่าวหาของซีเชปเพิร์ดต่อองค์กรนี้
‎เพื่อความมั่นใจ ผมได้ตัดสินใจ ‎ไปคุยกับองค์กรที่รับผิดชอบฉลากนี้
‎สถาบันเอิร์ทไอส์แลนด์
‎โลมาสามารถติดร่างแหตายได้มากสุดกี่ตัว
‎ถึงจะยึดฉลากโลมาปลอดภัยครับ
‎ศูนย์ หนึ่งตัว
‎(มาร์ค เจ. พาล์เมอร์)
‎ถ้าตายหนึ่งตัว ยึดฉลากทันที
‎งั้นคุณรับประกันได้ไหมว่า ‎ทุกกระป๋องโลมาปลอดภัย
‎ไม่ได้
‎ไม่มีใครรับประกันได้
‎เมื่อออกทะเลไปแล้วจะรู้ได้ไงว่าทำอะไรกัน
‎เรามีผู้สังเกตการณ์บนเรือ
‎คนนั้นอาจรับสินบนก็ได้
‎เดี๋ยว… ผู้สังเกตการณ์ของคุณออกทะเลบ่อยไหม
‎ไม่ได้ออกทะเลเป็นประจำ
‎ไม่มีใครออกไปดูเลยว่า ‎พวกเขาฆ่าโลมาหรือเปล่า
‎ดังนั้นจะรู้ได้ไงว่าโลมาปลอดภัย
‎โดยเฉพาะเมื่อทางบริษัทต้องจ่ายเงิน ‎เพื่อขอใบอนุญาตติดฉลากนั้น
‎สิ่งที่พวกเขาทำก็คือเชื่อใจคำพูดของกัปตันเรือ
‎พวกเขาดูบันทึกของกัปตัน ‎ที่บอกว่า "ผมไม่ได้ฆ่าโลมา"
‎"อ๋อ โอเค เอาฉลากไปเลย
‎จ่ายมาเท่านั้นเท่านี้"
‎ผมขอทำความเข้าใจหน่อยนะครับ
‎คุณมีผู้สังเกตการณ์ที่ไม่ค่อยจะลงเรือ
‎แถมติดสินบนได้อีก
‎คุณเลยรับประกันไม่ได้ว่า ‎ทูน่านั้นโลมาปลอดภัยจริงๆ ไหม
‎นั่นเป็นความจริงในแง่ของระบบนี้
‎งั้นตอนนี้ประชาชนต้องทำยังไง ‎ถ้าอยากปกป้องโลมา
‎เราบอกให้พวกเขาซื้อทูน่าโลมาปลอดภัย
‎ทูน่าที่สถาบันเอิร์ทไอส์แลนด์รับรอง ‎ว่าโลมาปลอดภัย
‎แต่คุณรับประกันไม่ได้นี่ว่าจริง
‎ไม่มีอะไรรับประกันได้หรอกครับ
‎แต่ถ้ารับประกันไม่ได้ว่าโลมาปลอดภัย ‎แล้วเรียกชื่อนั้นทำไม
‎เรารับประกันได้ว่าโลมาปลอดภัย
‎แต่คุณเพิ่งบอกไปว่าไม่รับประกัน
‎เรารับประกันไม่ได้ในแง่ที่ว่า
‎บางครั้งโลกนี้มันก็ควบคุมอะไรได้ยาก
‎ผลประโยชน์ทับซ้อน
‎ใช่ ผมว่ามันมีผลประโยชน์ทับซ้อน ‎ผมคิดว่ามันหลอกลวงกันด้วย
‎ผมเคยทำงานให้พวกเขา
‎และผมตัดสินใจเดินออกมา
‎ผมทำเงินได้ปีละเกิน 100,000 ดอลลาร์
‎แถมประกันชีวิตให้ด้วย ผมซื้อเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎ผมยอมทิ้งเงินเพราะ ‎ฉลากทูน่าโลมาปลอดภัยจอมปลอม
‎ผมไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย
‎ผมไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย
‎ฉลากอาหารทะเลที่นานาชาติยอมรับ
‎เป็นแค่เรื่องที่เสกสรรค์ขึ้นมา ‎เพราะรับประกันอะไรไม่ได้
‎ณ ตอนนี้ผมก็เริ่มจะสงสัยว่า ‎มีอย่างอื่นที่ถูกปิดเรื่องอีกไหม
‎แม้แต่กลุ่มที่พูดถึงพลาสติกในทะเล
‎ก็ยังไม่กล้าพูดว่า ‎ขยะพลาสติกส่วนมากมาจากอะไร
‎ซึ่งก็คืออวนจับปลากับอุปกรณ์ประมง
‎เราได้ยินเรื่องแพขยะใหญ่แปซิฟิกกันบ่อยแล้ว
‎และร้องว่า "โอ้ แย่จังเลย ‎ไม้แคะหูกับถุงพลาสติกของเรา
‎ลงไปลอยอยู่ในแพขยะใหญ่แปซิฟิก"
‎ขยะ 46% ในแพนั้นเป็นอวนจับปลาที่ถูกนำมาทิ้ง
‎ซึ่งเป็นอันตรายต่อสัตว์ทะเล ‎มากกว่าหลอดพลาสติกของเราอีก
‎เพราะมันถูกออกแบบมาใช้ฆ่าสัตว์
‎ความจริงมันเห็นชัดจนจะทิ่มตาอยู่แล้ว
‎ทำไมเราถึงไม่คุยกันเรื่องนี้
‎ทำไมเหล่าแคมเปญพลาสติกทั้งหลาย ‎ถึงไม่พูดเรื่องการประมง
‎ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
‎เรือประมงทิ้งเชือกและอวนเป็นจำนวนมาก
‎และนี่เป็นปัญหาใหญ่
‎ทุกวันนี้ แม้แต่พื้นที่ห่างไกลที่สุดในโลก ‎ก็ยังมีอุปกรณ์ประมงเกลื่อน
‎เช่น เกาะเฮนเดอร์สันในมหาสมุทรแปซิฟิก
‎และสฟาลบาร์ดในอาร์กติกเซอร์เคิล
‎อันที่จริงแล้วเมื่อตั้งใจดูภาพ ‎วาฬที่มาเกยตื้นชายหาดอังกฤษ
‎ณ จุดเริ่มต้นเส้นทางผม
‎ผมก็พบว่าขยะส่วนใหญ่ในท้องวาฬ ‎เป็นอุปกรณ์ประมง
‎นี่เป็นปัญหายักษ์ใหญ่ที่ไม่มีใครพูดถึง
‎ผมยังได้ไปรู้อีกด้วยว่าขยะจากเบ็ดตกปลา ‎ยาวมากพอที่จะพันรอบโลกทั้งใบ
‎ได้ถึง 500 รอบในแต่ละวัน
‎แม้จะไม่มีเรือประมงใดในโลก ‎ที่จงใจจับเต่าทะเล
‎แต่เต่าทะเลหกสปีชีส์จากทั้งหมดเจ็ดสปีชีส์ ‎เข้าข่ายเสี่ยงสูญพันธุ์หรือใกล้สูญพันธุ์แล้ว
‎ไม่ใช่เพราะสภาพภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง ‎หรือมลภาวะทางทะเล
‎หรือขยะพลาสติกในทะเล
‎แต่เพราะการทำประมง
‎แต่ไม่มีใครอยากพูดถึงปัญหานี้กันเลย
‎อีกครั้ง ถ้านี่เป็นความจริง ‎ทำไมผมถึงไม่เคยรู้มาก่อน
‎พาดหัวข่าวทั้งหมดที่ผมเห็น ‎ให้ความสนใจแต่เรื่องหลอดพลาสติก
‎ผมเลยไปอ่านวิจัยแทน
‎งานวิจัยทั่วโลกคาดว่า ‎เต่าทะเลที่ตายเพราะหลอดพลาสติก
‎มีเพียงปีละหนึ่งพันตัว
‎แต่ทว่าแค่ในประเทศสหรัฐอเมริกา
‎มีเต่าทะเลถึง 250,000 ตัวที่ถูกเรือประมง
‎จับ ทำร้าย หรือฆ่าตายในแต่ละปี
‎ถ้าคลิปเต่าทะเลตัวเดียว ‎ที่มีหลอดในจมูกยังไวรอลได้
‎แล้วทำไมเรื่องนี้ไม่ลงข่าวหน้าหนึ่ง
‎เมื่อผมเปิดเว็บไซต์องค์กรทะเลชั้นนำ
‎ที่แก้ปัญหามลภาวะพลาสติก
‎ผมได้เห็นบทความหลายหน้าที่สนับสนุนให้ผู้คน
‎เลิกบริโภคทุกอย่างตั้งแต่ถุงชา
‎ไปจนถึงหมากฝรั่ง
‎แต่ไม่มีใครบอกเลย ‎ว่าต้องทำยังไงกับอุปกรณ์ประมง
‎ไม่มีแม้แต่จะพูดถึง
‎แต่กลุ่มเหล่านี้จะพูดถึง ‎หลอดพลาสติกกันเสียส่วนใหญ่
‎ซึ่งทำให้น่าตกใจยิ่งขึ้น
‎เมื่อผมไปรู้ว่าหลอดพลาสติก ‎มีสัดส่วนเป็นแค่ 0.03%
‎ของขยะพลาสติกในมหาสมุทร
‎มันเหมือนกับถ้าเราพยายาม ‎ช่วยป่าฝนแอมะซอนและหยุดการตัดไม้
‎ด้วยการแบนไม้จิ้มฟัน
‎เหมือนตำน้ำพริกละลายมหาสมุทร
‎ถ้าอุปกรณ์ประมงเป็นปัญหาใหญ่
‎ผมก็อยากรู้ว่าทำไมองค์กรพลาสติกโปรดของผม ‎ถึงไม่พูดถึงประเด็นนี้
‎ในความคิดของสัมพันธมิตรมลภาวะพลาสติก
‎ต้นตอหลักของพลาสติก ‎ในแพขยะใหญ่แปซิฟิกคืออะไร
‎ไมโครพลาสติก
‎สำหรับแพขยะใหญ่แปซิฟิก ‎ส่วนใหญ่จะเป็นไมโครพลาสติก
‎วิจัยล่าสุดชี้ว่า
‎ร้อยละ 46 ของแพขยะใหญ่แปซิฟิก ‎มาจากอวนจับปลาล้วนๆ
‎และขยะที่เหลือส่วนใหญ่ ‎มาจากอุปกรณ์ประมงชนิดอื่นๆ
‎แปลว่านั่นเป็นขยะส่วนใหญ่หรือเปล่า
‎ไม่หรอก ฉันว่าพลาสติกส่วนใหญ่ ‎ไม่ได้เป็นอวนจับปลา
‎มันมีหลายอย่างปนกัน
‎"ส่วนใหญ่" แปลว่ามากกว่า 50%
‎ซึ่งขยะการประมงในแพนั้นมีมากกว่า 50%
‎เรียกว่าส่วนใหญ่ไม่ได้เหรอครับ
‎ค่ะ ถ้ามันใกล้เคียง 50% มัน…
‎ใช่ อวนจับปลาพลาสติก
‎ไม่มีสิ่งของชนิดเดียวใดๆ ที่มีมากเท่าอันนั้น
‎นะคะ
‎แต่ที่น่าสนใจที่สุดก็คือมันเป็นอวนพลาสติก
‎ผู้คนสามารถทำอะไร ‎เพื่อหยุดการทิ้งขยะชนิดนี้ได้ไหม
‎สิ่งหนึ่งที่ทำได้ก็คือการเลิก
‎หรือไม่ก็ลดการบริโภคปลา
‎และปล่อยให้ประชากรปลาฟื้นฟู
‎ถ้าทำแบบนั้นจะสามารถกำจัด ‎อุปกรณ์ที่ใช้จับปลาได้
‎รู้ไหมครับว่าทำไมข้อความสำคัญนี้ ‎ถึงไม่อยู่ในเว็บไซต์ของคุณ
‎ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้เป็นคนเขียนเว็บไซต์
‎คุณไปคุยกับดีอาน่าก็ดีนะคะ
‎เธอเป็นผู้ก่อตั้ง รู้เรื่องทุกอย่าง
‎เธอน่าจะตอบคำถามได้ดีกว่า
‎(ดีอาน่า โคเฮ็น ‎ซีอีโอ)
‎แจ็คกี้บอกว่าทางหนึ่ง ‎ที่จะแก้ปัญหาขยะอวนจับปลาในทะเล
‎ก็คือการเลิกกินเนื้อปลา
‎ผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงไม่ใส่ ‎ข้อความสำคัญนั้นลงไปในเว็บไซต์
‎ข้อความให้บริโภคปลาน้อยลงเนี่ยนะ
‎มันไม่ใช่เรื่องของฉัน
‎- ไม่ใช่เรื่องที่ฉันทำอยู่ ฉันรับฟังนะ ‎- ครับ
‎ฉันไม่มีเวลา เรามีอีเวนต์
‎ปิดกล้องได้ไหม ขอบคุณ
‎ฉันไม่อยากสนใจประเด็นนั้น
‎ฉันไม่มีความเห็นเรื่องนั้น
‎ก่อนหน้านี้ผมพูดถึงสิ่งที่ทุกคนสามารถทำได้ ‎เพื่อแก้ปัญหาอวนขยะในมหาสมุทร
‎แล้วแจ็คกี้บอกให้เลิกหรือลดการกินปลา
‎ผมถามว่านั่นเป็น…
‎เธอไม่ได้บอกให้เลิกกินปลา
‎- เธอพูด ‎- ไม่ได้พูดแน่
‎คือการเลิกหรือไม่ก็ลดการบริโภคปลา
‎- เธอพูดครับ… ‎- เธอไม่ได้บอกให้เลิกกินปลา
‎ผมไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่
‎ผมถามคำถามง่ายๆ ข้อเดียว
‎ทำไมต้องอารมณ์เสียใส่ด้วย
‎ทางเลือกเดียวของผมคือตามเส้นทางการเงิน
‎ผมจึงทำแบบนั้น
‎แล้วก็นั่นไง
‎(เป็นโครงการของสถาบันเอิร์ทไอส์แลนด์)
‎ไม่แปลกใจเลยที่ไม่พูดถึงเรื่องอวนจับปลา
‎สัมพันธมิตรมลภาวะพลาสติก ‎เป็นองค์กรเดียวกันกับสถาบันเอิร์ทไอส์แลนด์
‎พวกเขาเป็นองค์กรเบื้องหลัง ‎ฉลากทูน่าโลมาปลอดภัย
‎ที่ร่วมมือกับอุตสาหกรรมการประมง ‎เพื่อเพิ่มยอดขายอาหารทะเล
‎ไม่แปลกใจเลยที่ไม่อยากพูดถึง ‎ต้นตอหลักของมลภาวะพลากติก
‎ในหลายๆ พื้นที่ของโลก
‎ทีนี้มันก็ไม่ผิดถ้าจะพูดว่า ‎เราต้องลดการใช้พลาสติกอีกเยอะ
‎แต่ต่อให้นับจากวันนี้เป็นต้นไป ‎ไม่มีการทิ้งพลาสติกลงมหาสมุทร
‎อีกแม้แต่เพียงหนึ่งกรัม
‎เราก็จะทำลายระบบนิเวศนั้นอยู่ดี
‎เพราะตัวการหลักที่ไม่มีใครเทียบติด ‎คืออุตสาหกรรมการประมงเชิงพาณิชย์
‎มันไม่ได้แค่ทำลายสิ่งแวดล้อม ‎มากกว่ามลภาวะพลาสติกเท่านั้น
‎แต่มากกว่ามลภาวะน้ำมันจากการรั่วไหลด้วยซ้ำ
‎เหตุการณ์ครั้งใหญ่ที่สุดคือตอนที่ ‎ดีปวอเทอร์ฮอไรซันทำน้ำมันดิบรั่วในอ่าวเม็กซิโก
‎น้ำมันดิบปริมาณมากไหลทะลัก
‎ลงสู่ทะเลลึกเป็นเวลานานหลายเดือน
‎และทุกคนต่างก็ใจหายที่มีสัตว์ทะเล ‎ขึ้นไปตายตามชายหาด
‎ในระหว่างที่น้ำมันดิบลอยขึ้นฝั่ง
‎แต่ในความเป็นจริง ‎อุตสาหกรรมการประมงในอ่าวเม็กซิโก
‎ดำเนินการแค่วันเดียวก็ฆ่าสัตว์น้ำได้มากกว่า
‎เหตุการณ์น้ำมันรั่วตลอดหลายเดือนอีก
‎เนื่องจากได้มีการปิดพื้นที่ทำประมงเป็นวงกว้าง
‎เพราะอาจมีน้ำมันดิบปนเปื้อน
‎สัตว์ทะเลจึงได้รับประโยชน์
‎จากเหตุการณ์น้ำมันรั่วไหล ‎ของดีปวอเทอร์ฮอไรซัน
‎เพราะสัตว์ทะเลได้พักจากการโดนจับ
‎ผมทำใจยอมรับไม่ค่อยได้เลย ‎ที่ชาวประมงในเรือลำเล็กๆ
‎- จะสร้างความเสียหายขนาดนี้ได้ ‎- ใช่
‎ทำไมผมถึงคิดแบบนี้
‎เรามีภาพอุตสาหกรรมการประมงอยู่ในใจ
‎ซึ่งถูกปลูกฝังไว้ในความคิดเราตั้งแต่เด็ก
‎ภาพเรือสีแดงลำเล็กๆที่กำลังแล่นบนทะเลสะอาด
‎มีกัปตันเรือถือพังงา
‎มีเคราสีขาว ตาสีฟ้าเป็นประกาย
‎สวมหมวกชาวประมง
‎แต่แน่นอนว่าในความเป็นจริง
‎มันคือเครื่องจักรมัจจุราช
‎มันเป็นเครื่องจักรทันสมัยที่มีประสิทธิภาพสูง
‎เรือที่สุดแสนจะทรงพลัง
‎เรือประมงขนาดมหึมา
‎ที่มีเป้าหมายในการกวาดล้างสัตว์ทะเล
‎ที่เป็นรากฐานของห่วงโซ่อาหารทะเลทั้งหมด
‎ซึ่งก็คือปลา
‎แม้ผมจะรู้สึกว่าในที่สุดผมก็อยู่ในเส้นทางที่ถูกต้อง
‎ผมก็อดผิดหวังไม่ได้
‎ที่สื่อและชาวโลกมัวแต่ไปสนใจ ‎พลาสติกกับเชื้อเพลิงฟอสซิล
‎จนไม่หันมามองอุตสาหกรรมที่แทบไม่มีใครพูดถึง
‎แต่ทำร้ายทะเลมากกว่าเยอะ
‎เมื่อค้นคว้าลึกขึ้น
‎ผมก็ได้รู้ว่านี่เป็นความจริง
‎สำหรับแนวปะการังเช่นกัน
‎นักวิทยาศาสตร์พยากรณ์ว่าภายในปี 2050 ‎เราจะสูญเสียแนวปะการัง 90%
‎และสื่อส่วนใหญ่เอาแต่พูดว่า ‎มันตายเพราะสภาพภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง
‎แต่แทบจะไม่มีใครพูดถึงความสำคัญของปลา ‎ต่อความเป็นอยู่ของปะการัง
‎(แนวปะการังอยู่ได้เพราะปลา)
‎ระบบนิเวศของแนวปะการัง
‎พึ่งพาการรีไซเคิลอย่างมาก
‎เมื่อสัตว์ทะเลขับถ่าย
‎มันกลายเป็นอาหารให้ปะการัง
‎เมื่อชาวประมงเข้ามาจับปลา
‎ผู้เสียหายไม่ได้มีแค่ปลา
‎แต่สารที่ปลาขับถ่ายลงในน้ำ ‎มันเป็นอาหารให้ปะการัง
‎จึงสูญเสียสารอาหารที่ทำให้ปะการังเติบโต
‎การประมงได้กลายมาเป็นภัยร้าย ‎ต่อแนวปะการังทั่วโลก
‎จากตะวันออกกลางไปจนถึงแคริบเบียน
‎ที่ซึ่ง 90% ของปลาใหญ่
‎ที่เคยอุดมสมบูรณ์มานับพันปี
‎ได้หายไปแล้ว
‎ดังนั้นมหาสมุทรของเรามาถึงจุดวิกฤต
‎และผมต้องการคำตอบที่แน่ชัด
‎ผมอยากลองไปคุยกับนักอนุรักษ์ธรรมชาติ
‎ที่พยายามปกป้องท้องทะเลมาทั้งชีวิต
‎เริ่มจากการไปพูดคุยกับบุคคลในตำนาน ‎ผู้เป็นวีรสตรีคนโปรดของผมคนหนึ่ง
‎ฉันซิลเวีย เอิร์ล นักสมุทรศาสตร์
‎นักสำรวจประจำของเนชันแนล จีโอกราฟฟิก
‎ผู้ก่อตั้งมิชชั่นบลู
‎ผู้ก่อตั้งดีปโอเชียนเอ็กซ์โปลเรชันแอนด์รีเซิร์ช
‎ฉันได้เห็นความเปลี่ยนแปลงช่วงหลายปีมานี้
‎ฉันได้เป็นสักขีพยาน
‎ในยุคที่อาจรุ่งเรืองที่สุด ‎สำหรับการค้นพบในมหาสมุทร
‎ซึ่งในขณะเดียวกันก็เป็นยุค ‎ที่เกิดการสูญเสียมากที่สุดด้วย
‎ตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 20
‎มนุษย์ได้ประสบความสำเร็จ
‎ในการจับสัตว์ทะเลจำนวนมากมายมหาศาล
‎เราคาดว่าภายในกลางศตวรรษที่ 21
‎ถ้าเรายังคงจับปลาทะเลจำนวนมากแบบนี้ต่อไป
‎เราจะทำประมงเชิงพาณิชย์ไม่ได้
‎เพราะจะไม่เหลือปลามากพอให้จับ
‎กลางทะเลเหนือ ในช่วงทศวรรษ 1830
‎เรือประมงทั่วไปจะสามารถจับ ‎ปลาฮาลิบุตได้วันละหนึ่งถึงสองตัน
‎แต่ในปัจจุบัน ทั้งกองเรือประมง
‎จับปลาฮาลิบุตตลอดทั้งปีได้แค่ประมาณสองตัน
‎ซึ่งก็แปลว่าในปัจจุบันมีปลาฮาลิบุต ‎น้อยกว่าสมัยนั้นเป็นพันเท่า
‎เรากำลังทำสงครามกับมหาสมุทร
‎ถ้าเราชนะสงครามนี้ เราจะสูญเสียทุกอย่าง
‎เพราะมวลมนุษยชาติ ‎อยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้ถ้าทะเลตายแล้ว
‎ปัญหาในที่นี้คือการทำประมงแบบอุตสาหกรรม
‎เรากำลังเร่งทำลายล้างทุกอย่าง
‎พูดง่ายๆ คือการประมงเชิงพาณิชย์
‎เป็นการลักลอบฆ่าสัตว์น้ำจำนวนมหาศาล
‎พวกเขาจับปลามากถึง 2.7 ล้านล้านตัวทุกปี
‎หรือเท่ากับฆ่าปลานาทีละมากถึงห้าล้านตัว
‎ไม่มีอุตสาหกรรมใดในโลก
‎ที่ฆ่าสัตว์ได้มากเท่าอุตสาหกรรมนี้
‎ไม่ต้องพูดถึงพันธุ์สัตว์น้ำที่เรายังเข้าใจไม่ถ่องแท้
‎ในบางกรณี สิ่งนี้ได้ทำให้ประชากรปลาในโลก ‎ลดฮวบจนเกือบถึงขั้นสูญพันธุ์
‎แต่ข้อเท็จจริงที่อาจจะน่าตกใจที่สุด
‎มาจากผู้เชี่ยวชาญด้านการประมงชั้นนำของโลก
‎พวกเขาคาดว่าหากเรายังทำประมงแบบนี้ต่อไป
‎มหาสมุทรจะว่างเปล่าจากสัตว์ทะเล
‎ภายในปี 2048
‎ยิ่งผมรู้มากเท่าไร มันก็ยิ่งน่าสลดมากขึ้นเท่านั้น
‎เพราะผมเริ่มจะเข้าใจความสัมพันธ์กัน ‎ระหว่างสัตว์แต่ละสปีชีส์
‎และบทบาทของมัน ‎ในการรักษาสมดุลเคมีในมหาสมุทร
‎กับชั้นบรรยากาศของโลก
‎มันฟังดูเหลือเชื่อ
‎แต่พลังของสัตว์ที่เคลื่อนไหวขึ้นลงตามคอลัมน์น้ำ
‎ในแง่ของการผสมน้ำ
‎มันทรงพลังพอๆ กับกระแสลม กระแสคลื่น
‎และกระแสน้ำในทะเลทั้งหมดรวมกันทีเดียว
‎สิ่งนี้มีผลกระทบ
‎ต่อฟิสิกส์ เคมี
‎และชีววิทยาของทะเล
‎การกวนน้ำทะเลนี้
‎อาจเป็นวิธีการหนึ่งที่มหาสมุทร ‎ช่วยดูดซับความร้อนจากชั้นบรรยากาศ
‎ขณะที่สัตว์ทะเลว่ายผ่านคอลัมน์น้ำ
‎มันก็จะดึงเอาน้ำอุ่นจากผิวน้ำ
‎ลงไปผสมกับน้ำเย็นด้านล่าง
‎และแม้เรายังต้องวิจัยเพิ่มเติม
‎การกวาดล้างสัตว์ทะเล ‎อาจไปรบกวนกระบวนการนี้
‎และมีส่วนทำให้ทะเลอุ่นขึ้น
‎ข้อสรุปคือ
‎มหาสมุทรและสิ่งมีชีวิตในนั้น
‎มีผลกระทบต่อสภาพอากาศ ‎มากกว่าที่เราเคยคาดคิดไว้เยอะ
‎และปรากฏว่า
‎สิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรมีความจำเป็นยิ่ง ‎ต่อการกักเก็บคาร์บอน
‎และป้องกันไม่ให้มันถูกปล่อยสู่ชั้นบรรยากาศ
‎เราเข้าใจว่าการไม่ตัดไม้กับการปลูกไม้
‎ช่วยลดคาร์บอนได้อย่างมาก
‎แต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า
‎การรักษาความสมบูรณ์ ‎ของระบบนิเวศในมหาสมุทร
‎สัตว์ทะเลตัวใหญ่
‎ตัวเล็กๆ ก็ด้วย
‎มันดูดซับคาร์บอน
‎และกักเก็บคาร์บอนนั้นไว้ ‎เมื่อมันจมลงสู่ก้นมหาสมุทร
‎มหาสมุทรเป็นแหล่งกักเก็บคาร์บอน ‎ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎ถ้าอยากแก้ปัญหาสภาพภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง ‎สิ่งแรกที่ต้องทำคือปกป้องมหาสมุทร
‎และทางแก้ปัญหานั้นง่ายมาก อย่าไปยุ่งกับมัน
‎ผมมักจะเปรียบเทียบว่านี่คือยานอวกาศ
‎โลกคือยานอวกาศที่กำลังเดินทางรอบกาแลกซี
‎วนรอบเดียวใช้เวลาตั้ง 250 ล้านปี
‎และยานอวกาศทุกลำจะมีระบบหล่อเลี้ยงชีพ
‎มันให้อาหารที่เรากิน อากาศที่หายใจ
‎และควบคุมสภาพอากาศหรืออุณหภูมิ
‎ลูกเรือที่ดูแลระบบหล่อเลี้ยงชีพนั้นเป็นชาวโลก
‎และเราสามารถฆ่าลูกเรือได้จำนวนจำกัด
‎ก่อนที่ระบบนั้นจะพังเพราะไม่เหลือวิศวกรดูแล
‎และนั่นคือสิ่งที่เราทำอยู่ เรากำลังฆ่าลูกเรือ
‎ผมได้ไปรู้ว่าลูกเรือที่สำคัญอันดับต้นๆ ‎บนยานอวกาศโลกนี้
‎คือพืชทะเล
‎พืชทะเลชายฝั่งเพียง 2.5 ไร่สามารถกักเก็บ
‎คาร์บอนได้มากกว่าป่าบนบกถึง 20 เท่า
‎อันที่จริงแล้ว ‎คาร์บอนไดออกไซด์ 93% ของทั้งโลก
‎ถูกเก็บไว้ในมหาสมุทร
‎ด้วยความช่วยเหลือจากพืชทะเล
‎สาหร่ายและปะการัง
‎เมื่อเราสูญเสียระบบนิเวศนี้แค่ 1%
‎ก็เทียบได้กับการปล่อยคาร์บอน ‎เท่ากับรถ 97 ล้านคัน
‎การจับปลาจากมหาสมุทรต่อไปเรื่อยๆ
‎ก็เท่ากับการทำลายป่าทะเล
‎ไม่ใช่เพราะจับปลาเท่านั้น
‎แต่วิธีการที่ใช้จับปลานั้น ‎มีผลเสียต่อถิ่นอาศัยและระบบนิเวศ
‎ซึ่งความเสียหายนั้นมหาศาล ‎เพราะมันมองไม่เห็นเลยไม่มีใครสนใจ
‎การลากอวนเป็นวิธีการจับปลาที่ทำลายล้างที่สุด
‎อวนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดนั้นใหญ่มาก
‎จนสามารถกลืนกินโบสถ์ทั้งหลัง
‎หรือเครื่องบินขนาดใหญ่ได้ถึง 13 ลำ
‎ตาข่ายอวนจะลากสิ่งของหนักๆ ด้านล่าง
‎แล้วขูดก้นทะเลที่เคยอุดมสมบูรณ์
‎ไม่เหลืออะไรไว้เลยนอกจากที่รกร้างว่างเปล่า
‎มันไม่ต่างจากการขับรถไถป่าฝนแอมะซอนเลย
‎แต่อันนี้แย่กว่ามาก
‎ในแต่ละปี เราสูญเสียผืนป่าประมาณ 63 ล้านไร่
‎เทียบเท่ากับการสูญเสียพื้นที่ ‎เท่าสนามฟุตบอลนาทีละ 27 สนาม
‎แต่ว่าการลากอวนทำลายก้นทะเล ‎ประมาณปีละ 10 ล้านล้านไร่
‎เทียบได้กับการสูญเสียพื้นที่ ‎เท่าสนามฟุตบอลนาทีละ 4,316 สนาม
‎เมื่อคิดเป็นตัวเลขทั้งปี
‎ก็เปรียบเท่ากับการไถที่ดิน
‎หมดทั้งกรีนแลนด์ นอร์เวย์ สวีเดน ฟินแลนด์
‎เดนมาร์ก สหราชอาณาจักร ‎เยอรมนี ฝรั่งเศส สเปน
‎โปรตุเกส อิตาลี ตุรกี อิหร่าน ประเทศไทย
‎และออสเตรเลียรวมกัน
‎กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมใหญ่ๆ ไปไหนหมด
‎ทำไมถึงไม่มารุมด่าเรื่องนี้กันเลย
‎มันชัดเจนมาก
‎มันจะทิ่มตาอยู่แล้ว
‎อุตสาหกรรมการประมง ‎กำลังทำร้ายประชากรปลา
‎และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในทะเล
‎ต้องให้มันชัดเจนกว่านี้อีกหรือไงกัน
‎แต่องค์กรส่วนใหญ่เงียบกริบ
‎พวกเขาไม่ออกมาประณามสิ่งนี้
‎พวกเขาจงใจเพิกเฉยต่อปัญหาที่สำคัญที่สุดในโลก
‎นักวิจัยส่วนใหญ่คิดว่า
‎มหาสมุทรประมาณ 30% เป็นพื้นที่คุ้มครอง
‎แต่ในความเป็นจริง
‎ตอนนี้เรามีพื้นที่คุ้มครองทางทะเลเหลือแค่ 5%
‎แต่เลขนั้นอาจทำให้เข้าใจผิด ‎เพราะพื้นที่คุ้มครองทางทะเลกว่า 90
‎ยังอนุญาตให้ทำประมงได้
‎ดังนั้นในความเป็นจริง
‎มหาสมุทรของเราถูกควบคุมไม่ถึง 1%
‎เราได้ยินรัฐบาลพูดถึง ‎พื้นที่คุ้มครองทางทะเลบ่อยๆ
‎รัฐมนตรีคนหนึ่งได้ให้สัมภาษณ์และถูกถามว่า
‎"ในพื้นที่คุ้มครองตรงนี้ ‎ทางรัฐบาลจะคุ้มครองอะไรเป็นพิเศษเหรอ
‎จะคุ้มครองไม่ให้ทำประมงเชิงพาณิชย์ไหม"
‎"ไม่"
‎"จะคุ้มครองไม่ให้เจาะน้ำมันไหม"
‎"ไม่"
‎"แล้วจะคุ้มครองยังไงกันแน่"
‎"ทางรัฐบาลจะออกกฎหมาย ‎ควบคุมการพายเรือให้เข้มงวดขึ้น"
‎ถามจริง
‎พายเรือเนี่ยนะ
‎คิดออกแค่นี้เนี่ยนะ
‎มันน่าขายหน้าที่สุด
‎เมื่อแทบจะไม่มีพื้นที่คุ้มครองทางทะเล ‎ที่ห้ามทำประมง
‎และประชากรปลาทั่วโลกกำลังจะสูญสิ้น
‎ผมก็เริ่มสงสัยว่า
‎อาหารทะเลที่ยั่งยืนมีจริงได้หรือเปล่า
‎ฉันได้ครุ่นคิดหาตัวอย่าง
‎การจับสัตว์ทะเลปริมาณมากที่ยั่งยืน
‎แต่มันไม่มีอยู่จริง
‎มันก็พูดยากครับว่า
‎"ในบางพื้นที่ให้จับปลาได้
‎แต่ห้ามจับปลาที่อื่น"
‎เพราะใครจะเป็นคนกำหนดล่ะ
‎แล้วจะรู้ได้ยังไงว่า ‎ปลาตัวไหนจับมาอย่างผิดกฎหมาย
‎และปลาตัวไหนจับด้วยวิธีการที่ยั่งยืน
‎ประการแรก มันไม่มีจริง เป็นไปไม่ได้
‎การประมงอย่างยั่งยืนไม่มีอยู่จริง
‎โลกนี้มีปลามากไม่พอจะทำได้
‎สมัยนี้ใครๆ ก็อ้างคำว่า "ยั่งยืน"
‎แต่มันไม่ยั่งยืน ก็แค่คำพูดทำการตลาด
‎งั้นคุณไม่เห็นด้วยกับเหล่าองค์กร
‎ที่แนะนำให้เราบริโภคอาหารทะเลที่ยั่งยืน
‎เพื่อปกป้องมหาสมุทรเหรอ
‎ไม่ ผมเห็นตรงกันข้ามเลย
‎ที่พวกเขาพยายามทำอยู่ก็คือเอาใจคนส่วนมาก
‎พวกเขาอยากได้รับความสนับสนุนจากคนกินปลา
‎นี่เป็นปัญหาตอนที่ผมเป็นกรรมการเซียร์ราคลับ
‎พวกเขาไม่อยากต่อต้านการล่าสัตว์ การประมง
‎หรือต่อต้านคนกินเนื้อ
‎เพราะพวกเขาคิดว่า ‎มันจะทำให้สมาชิกจะเลิกสนับสนุน
‎หลายๆ กลุ่มพวกนี้ไม่ได้อยากแก้ปัญหา
‎แต่อยากหาผลประโยชน์จากปัญหา
‎มีหลายกลุ่มมาก ทั้งกลุ่มโลกร้อน ‎กลุ่มอนุรักษ์ธรรมชาติ หรืออะไรก็ตาม
‎มันเป็นธุรกิจ ธุรกิจที่ทำให้รู้สึกอิ่มบุญ
‎ผมเปิดอ่านเว็บไซต์ของโอเชียนา
‎กลุ่มอนุรักษ์ทางทะเลที่ใหญ่ที่สุด
‎แต่ในเว็บไม่มีการพูดถึง ‎การลดหรือเลิกบริโภคอาหารทะเลเลยสักคำ
‎แต่ทางองค์กรกลับแนะนำว่า
‎ทางดีที่สุดทางหนึ่งที่จะช่วยปลา
‎คือให้กินปลา
‎โอเชียนาสนับสนุนให้มีการทำประมงอย่างยั่งยืน
‎ผมเลยนัดคุยกับทางกลุ่ม ‎ให้พวกเขาได้อธิบายความหมาย
‎การทำประมงยั่งยืนแปลว่าอะไร ‎ใครเป็นคนนิยาม
‎นั่นเป็นคำถามที่ตอบยากมาก
‎ความยั่งยืนไม่ได้ถูกนิยามแบบนั้น
‎เราไม่มีคำนิยามโดยรวมสำหรับคำว่า "ยั่งยืน"
‎สำหรับพื้นที่ประมง
‎ถ้างั้นมันไม่น่าสับสนเหรอครับที่บอกว่า
‎"ให้กินปลาที่ยั่งยืน"
‎ถ้าคำนี้ไม่มีนิยามสากล
‎แน่นอนค่ะ
‎ไม่ ตอนนี้ผู้บริโภคไม่สามารถรู้ได้ว่า
‎ปลาที่ไหนจับแบบยั่งยืนหรือไม่ยั่งยืน
‎มีคำแนะนำมากมาย
‎แต่ก็จริงอยู่ว่าตอนนี้ผู้บริโภคตัดสินใจเองไม่ได้
‎งั้นถ้าไม่มีใครรู้ความหมายคำนี้
‎กลยุทธ์ที่ดีกว่าน่าจะเป็น
‎การลดหรือหยุดบริโภคอาหารทะเลไหมครับ
‎แบบนั้นจะดีที่สุดสำหรับมหาสมุทรไหม
‎มัน…
‎การตอบคำถามที่ต้องไตร่ตรอง
‎อย่างลึกซึ้งแบบนี้มันก็ตอบยากนะคะ
‎เพราะฉันมีเวลาคิดคำตอบน้อยมาก
‎เราไม่มีจุดยืนในเรื่องนั้น
‎ไม่เคยมีใครถามเราแบบนั้น
‎อ๋อ แค่ให้ใส่เว็บไซต์ครับ
‎"สิ่งแรกที่คุณทำได้เพื่ออนุรักษ์มหาสมุทร
‎ลดการบริโภคปลา" อะไรแบบนั้น
‎ตอนผมเดินออกจากสำนักงานโอเชียนา ‎ผมศรัทธากลุ่มนั้นน้อยกว่าตอนเข้าไป
‎เพราะผิดหวังที่พวกเขา ‎ไม่สามารถตอบคำถามง่ายๆ
‎เรื่องการทำประมงอย่างยั่งยืน
‎ไม่แน่เจ้าหน้าที่รัฐบาลอาจตอบคำถามได้ดีกว่านี้
‎เพราะยังไงนั่นก็เป็นข้อสอง ‎ในเว็บไซต์ของโอเชียนา
‎ผมเลยติดต่อไปที่คนสูงสุด
‎และโชคดีได้นัดสัมภาษณ์กับ ‎กรรมาธิการยุโรปด้านประมงและสิ่งแวดล้อม
‎ผู้ที่ได้ผ่านกฎหมาย ‎แบนพลาสติกใช้ครั้งเดียวทิ้งเมื่อไม่นานมานี้
‎อะไรคือนิยามของคำว่าการประมงอย่างยั่งยืน
‎สมมติว่าคุณมีเงินในธนาคาร
‎คุณมีทุน สมมติว่าคุณใส่เงินเข้าไป 100 ยูโร
‎เงิน 100 ยูโร ซึ่งเป็นเงินทุนของคุณ
‎จะทำดอกเบี้ยให้คุณ
‎ตราบใดที่คุณถอนแค่ดอกเบี้ย
‎ใช้จ่ายแค่ดอกเบี้ย
‎โดยไม่แตะต้องเงินทุน
‎ก็เรียกได้ว่ามันยั่งยืน
‎ทันทีที่คุณเริ่มถอนเงินทุนออกไปด้วย
‎ก็แปลว่าคุณเข้าสู่วงจรที่ไม่ยั่งยืนแล้ว
‎งั้นผมขอเปรียบเทียบกับเศรษฐกิจด้วย
‎มหาสมุทรตอนนี้ไม่ได้แค่เป็นหนี้เท่านั้น
‎แต่เศรษฐกิจยังตกต่ำมากด้วย
‎เราควรจะเลิกใช้จ่ายเงินที่ไม่มีดีกว่าไหม
‎แน่นอนว่าเราก็ไม่ควรใช้ ‎แนวคิดตรงข้ามสุดโต่งแล้วพูดว่า
‎"ทางออกเดียวคือห้ามทำประมงใดๆ"
‎ผมว่าเราทำแบบนั้นไม่ได้
‎แต่รัฐบาลของคุณกำลังใช้มาตรการสุดโต่ง
‎ในการแบนพลาสติกใช้ครั้งเดียวทิ้ง
‎ทั้งที่การประมงสร้างความเสียหายมากกว่าเยอะ
‎ทำไมอุตสาหกรรมการประมง ‎ถึงได้รับสิทธิพิเศษล่ะ
‎ครับ ผมมองว่าเราไม่ควรหยุดทำประมง
‎ผมมองว่าเราควรทำประมงอย่างยั่งยืนมากขึ้น
‎การทำประมงอย่างยั่งยืนมากขึ้น ‎หมายถึงการทำสิ่งที่ไม่ช่วยอะไรมากขึ้น
‎แถมนิยามก็ยังไม่ได้
‎แต่ผมสงสัยว่าถ้าไม่มีนิยามที่ชัดเจน
‎แล้วกลุ่มรับรองความยั่งยืน ‎อย่างเอ็มเอสซีทำงานยังไงล่ะ
‎ซึ่งพวกเขายังไม่ติดต่อกลับมาหาผมเลย
‎สำนักงานคณะกรรมการ ‎รับรองมาตรฐานสินค้าประมงเหรอ
‎ให้ตาย
‎มาชวนผมพูดถึงสำนักงานคณะกรรมการ ‎รับรองมาตรฐานสินค้าประมงจนได้
‎ผมบอกแค่ไหนดีล่ะ
‎พวกเขามีพื้นที่ประมงที่ผ่านการรับรอง ‎ซึ่งมีสัตว์น้ำพลอยได้ติดร่างแหจำนวนมาก
‎แต่พวกเขาไม่สนใจเพราะจำนวนปลาที่ถูกฆ่า
‎ถือว่าเป็นจำนวนที่ "ยั่งยืน"
‎แต่ผู้บริโภคไม่ต้องการแบบนั้น
‎ผู้บริโภคอยากรู้ว่า ‎ไม่มีการฆ่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล
‎ไม่มีการสังหารนกทะเลใดๆ
‎ในกระบวนการจับปลาตัวนั้นมาให้กิน
‎ในบางกรณี ฉลากบนกระป๋องไม่มีค่าสักนิด
‎พวกเขาทำให้มันดูเหมือนว่าในแง่หนึ่ง
‎การกินแซลมอนที่ยั่งยืน ‎ก็ยังดีกว่าการฆ่าทูน่าครีบน้ำเงิน
‎ทำให้ผู้บริโภคมีข้อแก้ตัวที่เลือกแซลมอน
‎แต่มันก็ไม่ต่างจากการพูดว่าการยิงหมีขั้วโลก
‎ยั่งยืนกว่าการยิงหมีแพนด้า
‎ทั้งที่จริงๆ แล้ว
‎จะยิงตัวไหนก็ไม่ยั่งยืนหรือถูกต้อง
‎แล้วเราจะสามารถเข้าไปสัมภาษณ์ ‎กับทางเอ็มเอสซีสักวันหนึ่งได้ไหมครับ
‎ฉันว่าคงไม่ได้ค่ะ
‎ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่สำนักงานเลย
‎ช่วงนี้มีสัมมนาเยอะมาก
‎หลังจากถูกปฏิเสธไม่ให้สัมภาษณ์ ‎ทางโทรศัพท์นับครั้งไม่ถ้วน
‎เราก็ตัดสินใจเข้าไปที่สำนักงานใหญ่แทน
‎สวัสดีครับ ผมชื่ออาลี
‎ผมพยายามนัดสัมภาษณ์ ‎คนของเอ็มเอสซีมาหลายเดือนแล้ว
‎ผมมีคำถามสองสามข้อ ‎เรื่องการประมงอย่างยั่งยืน
‎ในนี้มีใครที่ว่างคุยสักครู่ไหมครับ
‎พวกเขาบอกให้เรารอในห้องรอ ‎ระหว่างที่ไปหาคนมาคุยกับเรา
‎แต่หลังจากพนักงานมองหน้ากัน ‎อย่างตื่นตระหนกอยู่ครึ่งชั่วโมง
‎พวกเขาก็ไล่เราไป
‎เมื่อกี้เราเพิ่งโดนเอ็มเอสซีปัดอีกแล้ว
‎องค์กรอาหารทะเลที่ยั่งยืนที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎ไม่อยากคุยกับผมเรื่องอาหารทะเลที่ยั่งยืน
‎ทางเดียวที่เหลืออยู่คือการตามเส้นทางการเงิน
‎ไม่นานผมก็ไปเจอผลประโยชน์ทับซ้อนที่น่าตกใจ
‎ผู้ก่อตั้งเอ็มเอสซีรายหนึ่ง
‎คือบริษัทยูนิลีเวอร์
‎ซึ่งในตอนนั้นเป็นผู้ค้าปลีกอาหารทะเลรายใหญ่
‎และแม้พื้นที่ประมงนับแห่งไม่ถ้วน ‎กำลังถูกทำลายจนไม่เหลืออะไร
‎ผมเจอแค่สองสามแห่ง
‎ที่ทางองค์กรไม่ยอมให้ใบรับรองในช่วง 20 ปี
‎แต่ที่น่าช็อกที่สุดคือ
‎การได้รู้ว่ากว่า 80% ‎ของรายได้เกือบ 30 ล้านยูโรในปีนั้น
‎มาจากการออกใบอนุญาตติดฉลากอาหารทะเล
‎พูดง่ายๆ คือยิ่งพวกเขาแจก ‎เครื่องหมายถูกสีน้ำเงินเยอะ ก็ยิ่งได้เงินเยอะ
‎ดังนั้นในความคิดของผม
‎ผมจะไม่มีวันไว้ใจฉลากพวกนี้อีกต่อไป
‎ที่จริงแล้ว
‎ความพยายามอื่นๆ ‎ในการควบคุมอุตสาหกรรมนี้ล้มเหลวเช่นกัน
‎เนื่องจากผู้สังเกตการณ์ของรัฐ
‎ที่ได้รับหน้าที่ตรวจสอบการทำประมงบนเรือ
‎ถูกฆาตกรรมกลางทะเล
‎ถูกโยนลงจากเรือ
‎เช่น คีธ เดวิส
‎ผู้สังเกตการณ์ชาวอเมริกันวัย 41 ปี
‎ที่หายตัวไปที่ชายฝั่งเปรูเมื่อไม่กี่ปีก่อน
‎ไม่มีใครพบเห็นเขาอีก
‎ที่ปาปัวนิวกินี
‎ผู้สังเกตการณ์หายตัวไป 18 คน ‎ในระยะเวลาเพียงห้าปี
‎และที่ฟิลิปปินส์ ในปี 2015
‎ผู้สังเกตการณ์ชื่อนางเกอร์ลี่ อัลปาฮอร่า
‎ได้รับจดหมายขู่ฆ่าจากครอบครัวของชาวประมง
‎ที่ถูกจับข้อหาลักลอบจับปลาผิดกฎหมาย
‎หลังจากนั้นไม่นาน ‎กลุ่มชายติดอาวุธบุกเข้าบ้านเธอ
‎และสังหารเธออย่างเลือดเย็น
‎ยิงกระสุนทะลุศีรษะ
‎ต่อหน้าต่อตาลูกน้อยของเธอสองคน
‎เมื่อเรามองอาชญากรรมประมง
‎เราต้องมองในบริบท ‎ขององค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ
‎และกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลัง ‎การทำประมงผิดกฎหมาย
‎เป็นกลุ่มอาชญากรเดียวกัน ‎กับที่อยู่เบื้องหลังการลักลอบขนยา
‎ค้ามนุษย์ และอาชญากรรมอื่นๆ
‎ถ้าคุณเข้าไปขวางทางธุรกิจของพวกเขา ‎คุณก็กำลังเสี่ยงชีวิตตัวเอง
‎แต่อย่าแปลกใจถ้าเห็นว่ารัฐบาลดิ้นแค่ไหน
‎เพื่อป้องกันไม่ให้คุณเปิดโปง
‎กิจกรรมทางเศรษฐกิจในทะเลที่พวกเขาอุดหนุน
‎เงินอุดหนุนคือเงินภาษีประชาชน
‎ที่มอบให้กับอุตสาหกรรม ‎เพื่อควบคุมราคาสินค้าหรือค่าบริการให้ต่ำ
‎และในหลายๆ ประเทศ
‎เงินอุดหนุนที่เสียไปนั้น ‎มากกว่ามูลค่าปลาที่ได้กลับมา
‎ต่อให้คุณไม่กินปลา
‎คุณก็ยังสนับสนุนการประมงอยู่ดี
‎เพราะเงินภาษีคุณถูกเอาไปจ่ายให้
‎ถ้าลองคิดดูแล้ว มันน่าตกตะลึงมาก
‎ที่เราให้เงินอุดหนุนอุตสาหกรรมการประมง
‎เป็นเงินประมาณ 3.5 หมื่นล้านดอลลาร์
‎ซึ่งตามข้อมูลของสหประชาชาติ
‎เราใช้เงินนั้นแก้ปัญหาคนอดอยากทั่วโลกได้
‎เงินอุดหนุนมีขึ้นมา ‎เพื่อรับประกันความมั่นคงทางอาหาร
‎แต่ช่างเป็นตลกร้าย
‎ที่มันกลายเป็นสาเหตุ ‎ของความไม่มั่นคงทางอาหาร
‎ในพื้นที่กำลังพัฒนาหลายแห่ง
‎การประมงของสหภาพยุโรป ‎ในพื้นที่อย่างแอฟริกาใต้
‎ได้รับแรงขับเคลื่อน ‎จากเงินอุดหนุนของสหภาพยุโรป
‎ซึ่งก็แปลว่าธุรกิจท้องถิ่นไม่สามารถแข่ง
‎กับอำนาจทางการเงินของสหภาพยุโรปได้
‎ดูดีๆ แล้วนี่คือการสานต่อ
‎การปล้นทวีปแอฟริกาที่มีมาแต่กาลก่อน
‎การประมงที่เข้มข้นเหล่านี้ ‎ไม่ได้แค่กวาดล้างประชากรปลาเท่านั้น
‎แต่มันยังทำลายเศรษฐกิจบางประเทศด้วย
‎ในอเมริกา
‎ปลาจากธรรมชาติถึงหนึ่งในสามที่นำเข้ามา
‎ถูกจับอย่างผิดกฎหมาย
‎เพราะฉะนั้นการขายจึงผิดกฎหมาย
‎มันถูกขโมยมาจากประเทศที่ยากจนที่สุด
‎ที่ตอนนี้มีสงครามแย่งชิงปลา
‎สาเหตุหนึ่งที่ทำให้โซมาเลีย ‎มีโจรสลัดที่ดังกระฉ่อน
‎ซึ่งเป็นที่หวาดกลัวไปทั่วโลก
‎ก็คือการประมงผิดกฎหมาย
‎ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยเป็นชาวประมง ‎ที่ออกหากินเลี้ยงครอบครัว
‎แต่เมื่อเกิดสงครามกลางเมืองในโซมาเลีย
‎เรือประมงต่างชาติผิดกฎหมาย
‎ผู้เป็นโจรสลัดตัวจริงในมหาสมุทรนี้
‎ได้รุกรานน่านน้ำของประเทศและจับปลาไป
‎เปรียบได้กับการแย่งอาหารจากปากคน
‎ทำให้ชาวประมงชาวโซมาเลีย ‎จำต้องหันไปทำอาชีพอื่น
‎การปล้นชายฝั่งแอฟริกานี้เกิดขึ้นทั่วทั้งทวีป
‎และซีเชปเพิร์ดออกทำภารกิจท้าตายเพื่อหยุดมัน
‎พวกเขาจับมือกับรัฐบาล ‎เพื่อตามล่าและจับกุมเรือประมงผิดกฎหมาย
‎ในประเทศอย่างไลบีเรีย
‎(มอนโรเวีย ประเทศไลบีเรีย ‎แอฟริกาตะวันตก)
‎แม้จะมีคนเตือนไม่ให้เราเดินทางไปยังภูมิภาคนี้
‎เราก็ตัดสินใจไปกับซีเชปเพิร์ด
‎เพื่อเข้าไปดูปัญหานี้ที่แนวหน้าสุด
‎ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเรือนานาชาติ
‎จากประเทศที่จับปลาของตัวเอง ‎จนไม่เหลืออะไรให้จับแล้ว
‎พวกเขาเลยรุกล้ำพื้นที่อื่นมากขึ้นเรื่อยๆ ‎เพื่อชดเชยปลาที่เสียไป
‎และใช้เทคโนโลยีที่ล้ำสมัยมากขึ้นเรื่อยๆ
‎เพื่อเพิ่มจำนวนปลาที่ได้
‎พวกเรือนานาชาติเหล่านี้
‎เข้ามาจับปลาอย่างผิดกฎหมาย
‎และปลาที่จับได้ราคาดีมาก
‎ก็เลยแห่กันมา
‎น่านน้ำของเราได้กลายเป็นพื้นที่เสรีไปแล้ว
‎จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้
‎เมื่อเราเริ่มหันไปสนใจมัน
‎และพยายามควบคุม
‎เมื่อเราออกไปทำภารกิจเหล่านี้กับกองทัพ
‎เราจะอยู่ในสภาวะที่พร้อมที่สุด
‎เรารู้ว่ามีโจรสลัดลอบจับปลา
‎ดังนั้นมันจึงเป็นภารกิจที่อันตราย
‎(น่านน้ำไลบีเรีย ‎ออกทะเลไป 174 กม.)
‎(ลาดตระเวนเรือประมงผิดกฎหมาย)
‎เมื่อมาถึงที่
‎ผมก็เข้าใจว่า ‎ทำไมมหาสมุทรรอบแอฟริกาตะวันตก
‎ถึงควรค่าแก่การปกป้อง
‎มันเป็นที่ตั้งของหนึ่งในป้อมปราการสุดท้าย ‎สำหรับสิ่งมีชีวิตในมหาสมุทร
‎เต็มไปด้วยสัตว์ทะเลหายาก ‎แสนมหัศจรรย์หลากหลายชนิด
‎สปีชีส์ต่างๆ นับไม่ถ้วน ‎ต่างว่ายข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
‎เพื่อมารวมตัวกันที่น่านน้ำแห่งนี้
‎ที่หลบภัยเพื่อแพร่พันธุ์และหาอาหาร
‎อยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวและสมดุล ‎แบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎แต่มีสิ่งมีชีวิตอีกสปีชีส์
‎ที่กำลังเดินทางมายังที่นี่ ‎ด้วยเป้าหมายที่ต่างกันลิบลับ
‎ไม่นานผมก็ได้เห็นวิธีการที่ซีเชปเพิร์ด
‎และยามชายฝั่งไลบีเรีย ‎ใช้ตามหาและขึ้นเรือประมง
‎สปีชีส์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตนี้
‎กำลังตายในร่างแหก่อนที่ผมจะได้ชื่นชมมันเสียอีก
‎แต่เมื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้นใต้ท้องเรือ ‎ก็จะเห็นชัดว่าเรือเหล่านี้
‎เป็นเหมือนโรงเชือดลอยน้ำมากกว่า
‎นี่เป็นระวางของเรือประมงแค่ลำเดียว
‎และนี่เป็นแค่ยอดกอง ระวางนี้ใหญ่เท่าทั้งลำเรือ
‎ดังนั้นในนี้อาจมีปลาเป็นแสนๆ ตัว
‎ดูจากความยากในการขึ้นเรือลำนี้ ‎แปลว่าต้องใช้กองทัพ
‎พวกเขาสามารถแอบทำประมงไม่ยั่งยืน ‎โดยที่ไม่มีใครรู้
‎แล้วเอาไปขายว่ายั่งยืน
‎ผมเลยมองไม่ออกว่าเราจะบังคับใช้ ‎กฎหมายประมงอย่างยั่งยืนได้ยังไง
‎ถ้ามีเรือที่ออกทะเลมาไกลแบบนี้
‎ผมว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย
‎(น่านน้ำไลบีเรีย ‎เวลา 3.30 น.)
‎ยามค่ำคืน
‎การประมงผิดกฎหมายเฟื่องฟูในเงามืด
‎เรือแล่นเข้าสู่น่านน้ำประเทศอื่นโดยไม่ถูกจับได้
‎แล้วขโมยปลาไป
‎แต่นี่ก็เป็นช่วงเวลา ‎ที่ซีเชปเพิร์ดเลือกทำภารกิจด้วย
‎เราจะขึ้นเรือลำหนึ่ง ต้องขึ้นโดยเร็วที่สุด
‎รับทราบ
‎ซีเชปเพิร์ดเห็นเรือที่สุดขอบฟ้า
‎มันขึ้นในเรดาร์
‎อาจเป็นเรือประมงผิดกฎหมาย
‎เรากำลังจะไปดูกันครับ
‎เรือลำนั้นเป็นเรืออวนลากของจีน
‎ในระวางเรือมีปลา ‎ที่จับอย่างผิดกฎหมายจำนวนมาก
‎เรือนั้นถูกจับและปรับ
‎นี่เป็นแค่ชัยชนะครั้งเดียว
‎แต่ก็เป็นการสื่อข้อความไปให้เรือลำอื่นในแถบนี้รู้
‎ว่าตอนนี้มีบทลงทัณฑ์ ‎สำหรับการกระทำผิดกฎหมายแล้ว
‎ตอนผมยังอยู่บนเรือประมงผิดกฎหมายตอนเช้า
‎ขณะกำลังเตรียมนำเรือเข้าเทียบท่า
‎ผมเห็นคนพายเรือเข้ามาหาเรือนี้
‎ผมจำได้ว่ากระทรวงกลาโหมเตือนเรื่องโจรสลัด
‎แต่สองคนดูไม่เหมือนโจรสลัดเลย
‎ทำไมพวกเขาถึงยอมเสี่ยงชีวิต ‎พายเรือลำเล็กออกทะเลมาล่ะ
‎แล้วจู่ๆ ผมก็เห็นภาพนี้
‎พวกเขาหิว
‎ถ้ามองตามแนวชายฝั่ง ‎จะเห็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วคน
‎นี่เป็นวิถีชีวิตของพวกเขา
‎แต่เมื่อเราอนุญาตให้มีการทำประมงเชิงพาณิชย์ ‎ใกล้ถิ่นของพวกเขาแบบนี้
‎มันทำให้ชาวบ้านจับปลาได้น้อยลง
‎และถ้าเขาจับปลาได้ไม่มากเท่าที่ควร
‎เพราะเรือพาณิชย์ ‎บุกเข้ามากวาดปลาตรงนี้ไปเกลี้ยง
‎เขาก็ต้องออกเรือไปไกลขึ้น
‎สองคนนี้สวมเสื้อชูชีพออกมา ‎มันอันตราย อาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้
‎ถ้าโดนถีบตกเรือละก็ จบกัน
‎ชาวประมงที่ออกทะเล
‎มีอาชีพที่อันตรายติดอันดับต้นของโลก
‎เพื่อเปรียบเทียบ
‎ในสงครามอิรัก ทหารสหรัฐอเมริกา ‎ถูกฆ่าตายกว่า 4,500 นาย
‎ในระยะเวลา 15 ปี
‎แต่ในระยะเวลาเดียวกัน
‎ชาวประมง 360,000 คนเสียชีวิตในหน้าที่
‎โดยเฉลี่ย ชาวประมงเสียชีวิตปีละ 24,000 คน
‎และชาวประมงเรือเล็กในแอฟริกาตะวันตก
‎มีอัตราการเสียชีวิตสูงที่สุดในโลก ‎เมื่อเทียบกับชาวประมงที่อื่น
‎คนจำนวนมหาศาลต้องกินปลาเป็นอาหาร
‎แต่ปลาส่วนใหญ่หายไปแล้ว
‎ทำให้เกิดปัญหาอดอยาก
‎ไม่ใช่แค่ตามชายฝั่งเท่านั้น
‎แต่อดอยากแผ่ไกลขึ้นฝั่งไปถึง 1,600 กิโลเมตร
‎แล้วคนหันไปกินอะไรแทนปลาล่ะ
‎ก็ล่าสัตว์ป่าบนบกไง
‎ซึ่งไม่เพียงมีผลกระทบร้ายแรงต่อสัตว์ป่าบนบก
‎แต่ยังมีผลกระทบรุนแรงต่อชีวิตคน
‎เพราะการซื้อขายเนื้อสัตว์ป่านี่แหละ
‎ที่เป็นตัวการของโรคอีโบลาที่ระบาด
‎ข้อนี้เป็นความจริง ไปหาบทความวิจัยอ่านได้เลย
‎การขโมยปลานี้ได้เพิ่มประสิทธิภาพ
‎หรือทำให้เกิดการระบาด ‎ของโรคอีโบลาในแอฟริกาใต้
‎ขณะที่เรากำลังจะปิดฉากการเดินทางในไลบีเรีย
‎ผมก็สงสัยว่าพอจะมีวิธีการประมงทางเลือก
‎ที่อาจเป็นหนทางแก้ไข
‎ผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม ‎และทางมนุษยธรรมจากอุตสาหกรรมนี้ไหม
‎แสงแห่งความหวังได้เปล่งประกายส่องมา ‎ในรูปแบบของการเลี้ยงปลา
‎อุตสาหกรรมที่มีชื่อเสียง
‎ว่าเป็นวิธีการผลิตอาหารให้โลกที่ดีต่อสิ่งแวดล้อม
‎ปลอดภัยจากปัญหาที่การจับปลาในธรรมชาติมี
‎ไม่มีทั้งการจับสัตว์น้ำพลอยได้ ‎การประมงผิดกฎหมาย
‎ไม่ทำร้ายก้นทะเล
‎ไม่ฆ่าสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
‎และสภาพการทำงานไม่อันตราย ‎นี่แหละสิ่งที่ผมต้องการ
‎คนจำนวนมากชอบด่วนสรุปว่า
‎อาหารทะเลที่ยั่งยืนมาจากการเลี้ยงปลา
‎ไม่ใช่การจับปลาในทะเล
‎แต่มันไม่ใช่เลย
‎การเลี้ยงปลาก็มีปัญหาหลายอย่าง
‎ทั้งมลภาวะและโรค และเราต้องถามว่า
‎"ปลาพวกนี้กินอะไร"
‎แล้วมันกินอะไรล่ะ
‎อุตสาหกรรมนี้อ้างว่า ‎การผลิตเนื้อปลาแซลมอนหนึ่งกิโลกรัม
‎ต้องใช้อาหารเพียงแค่ 1.2 กิโลกรัม
‎แต่เมื่อผมศึกษาลึกลงไปอีก ‎ก็ได้รู้ว่าอาหารนั้นผ่านกระบวนการแปรรูปเยอะ
‎ประกอบด้วยปลาป่นแห้ง
‎กับน้ำมันปลาสกัด
‎ซึ่งต้องใช้ปลาจำนวนมหาศาลในการผลิต
‎ดังนั้นในความเป็นจริง ‎อาหารปลาที่ให้นั้นเยอะกว่าผลผลิตเยอะ
‎ดังนั้นการเลี้ยงปลา
‎ก็ไม่ต่างจากการจับปลาในธรรมชาติ
‎และสิ่งที่ทำให้มันน่าช็อกเข้าไปอีก
‎ก็คือขนาดของอุตสาหกรรมเลี้ยงปลาในปัจจุบัน
‎ทุกวันนี้ อาหารทะเลประมาณ 50% ในโลก
‎มาจากฟาร์มแบบนี้
‎กรงยักษ์ในทะเลที่ด้านในขังปลาหลายหมื่นตัว
‎เราจึงตัดสินใจออกจากไลบีเรีย
‎เพื่อเดินทางกลับสหราชอาณาจักร ‎มายังสกอตแลนด์
‎หนึ่งในผู้ผลิตปลาแซลมอนเลี้ยงแนวหน้าของโลก
‎เนื่องจากบริษัทใหญ่ๆ ไม่อยากคุยกับเราสักราย
‎เราจึงตัดสินใจไปหา ‎คนเป่านกหวีดในอุตสาหกรรมนี้แทน
‎อุตสาหกรรมเลี้ยงปลาแซลมอน ‎ที่สกอตแลนด์มีอิทธิพลมาก
‎เรากำลังพูดถึงระดับข้ามชาติ ‎มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์
‎ซึ่งมีทรัพยากรและความสามารถ ‎ที่จะคุมข่าวทั้งหมด
‎และไม่ปล่อยให้ข้อมูลเสียๆ หายๆ
‎ออกไปถึงหูผู้บริโภค
‎ตอนที่ผมไปบันทึกภาพปัญหา
‎ผมก็ได้ออกไปที่ฟาร์มแห่งหนึ่ง
‎ณ ที่นั่น ผมได้ถ่ายคลิปแตนทะเลระบาด ‎ครั้งรุนแรงที่สุด
‎ที่เคยมีการบันทึกมาเลย
‎คอรินได้ถ่ายคลิปปลาแซลมอนที่กำลังถูกกินทั้งเป็น
‎เพราะมีการระบาดของแตนทะเลที่เป็นปรสิต
‎นี่คือสภาพความเป็นจริง ‎ที่เกิดขึ้นบ่อยในฟาร์มปลาทั่วโลก
‎ผมเศร้าเมื่อคิดว่าสปีชีส์อันน่าทึ่งนี้
‎ซึ่งได้ผ่านวิวัฒนาการหลายล้านปี ‎เพื่อย้ายถิ่นฐานข้ามมหาสมุทรกว้าง
‎และว่ายทวนแม่น้ำขึ้นไปยังถิ่นกำเนิดของตัวเอง
‎ต้องมาถูกกักขังให้ว่ายน้ำวนไปมา ‎อยู่ในปฏิกูลของตัวเอง
‎คาดว่าฟาร์มแซลมอนแต่ละแห่ง ‎ในสกอตแลนด์ปล่อยของเสียอินทรีย์
‎เท่ากับเมืองที่มีประชากร 10 ถึง 20,000 คน
‎เมื่อนำมารวมกัน
‎คาดว่าในแต่ละปี ‎อุตสาหกรรมเลี้ยงปลาแซลมอนสกอตแลนด์
‎ปล่อยของเสียอินทรีย์
‎เท่ากับประชากรชาวสกอตแลนด์ทั้งหมด
‎นักกิจกรรมคนต่อไปที่ผมอยากเจอ ‎คือดอน สแตนิฟอร์ด
‎ผู้ที่ได้ปลอมตัวเข้าไปเปิดโปง ‎ความจริงของฟาร์มปลามาหลายปีแล้ว
‎เราตกลงปลอมตัวเข้าไปกับเขา
‎ตอนนี้เราอยู่ที่ฟาร์มแซลมอนมารีนฮาร์เวสต์
‎และมันน่าขยะแขยง
‎นี่คือกลิ่นเน่าเหม็นของแซลมอนสกอตแลนด์
‎นี่คือที่ที่แซลมอลเลี้ยงเข้ามาตาย
‎ปลาแซลมอนประมาณครึ่งหนึ่ง ‎ตายตอนเลี้ยงก่อนถึงปากผู้บริโภค
‎ปลาตายเยอะจนกองเป็นภูเขา
‎นี่เป็นผลมาจากการเลี้ยงแซลมอน ‎อัดกันเป็นปลากระป๋อง
‎ปลาเหล่านี้ตายจากโรคเลือดจาง
‎แตนทะเลระบาด
‎โรคติดเชื้อ
‎หนองใน โรคหัวใจ
‎นี่มันทรมานสัตว์ชัดๆ
‎มันไม่ใช่ทางออกครอบจักรวาล ‎สำหรับปัญหาอาหารโลก
‎แต่การเลี้ยงแซลมอนสิ้นเปลืองทรัพยากร
‎มันไร้สาระที่สุด
‎กลิ่นปลาเหม็นเน่ามาก
‎นี่ไม่ใช่แซลมอนเนื้อสีส้มชมพูสด ‎ที่ผมเคยเห็นในโฆษณา
‎แซลมอนเลี้ยง
‎ถ้าไม่เติมสีเข้าไปในอาหารของมัน ‎เนื้อก็จะเป็นสีเทา
‎คนเลี้ยงแซลมอนสามารถเลือกสี ‎ที่ต้องการจากชาร์ตได้เลย
‎เหมือนเวลาเลือกสีบ้าน
‎พวกเขาสามารถเลือกได้ว่า ‎อยากให้แซลมอนเป็นสีชมพูสดแค่ไหน
‎ผมคงไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้
‎แต่ผมว่ามันดูเหมือน ‎ผู้บริโภคกำลังกินปลาสีเทาที่ทาสีชมพู
‎นี่คือปีศาจล็อกเนสส์ตัวจริงของสกอตแลนด์
‎แต่การเลี้ยงสัตว์ทะเลไม่ได้มี ‎ผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมกับปลาเท่านั้น
‎ถิ่นอาศัยสำคัญอันดับต้นของโลก
‎ก็คือโกงกาง
‎ป่าโกงกางเป็นกำแพงต้านพายุที่สำคัญอย่างยิ่ง
‎มันปกป้องชุมชน
‎จากคลื่นพายุซัดฝั่ง หรือแม้กระทั่งสึนามิ
‎แต่ป่าโกงกางในโลกถูกทำลายไปถึง 38%
‎เพื่อทำบ่อเลี้ยงกุ้ง
‎ทว่าสิ่งที่มีผลกระทบทางมนุษยธรรมที่สุด ‎ก็คืออาหารกุ้ง
‎เพราะมันต้องใช้แรงงานทาส
‎เราได้ยินเรื่องเพชรสีเลือดกันบ่อยๆ
‎นี่คือกุ้งสีเลือด
‎ในภาพมุมสูงเมื่อไม่นานมานี้ ‎ชาวประมงชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎กำลังเขียนข้อความลับถึงโดรน
‎ไม่ให้กัปตันเรือเห็น
‎(มาช่วยเราด้วย)
‎ปัญหาแรงงานทาสในทะเลเป็นปัญหาใหญ่
‎ผมว่ามันก็ระบุตัวเลขที่ชัดเจนได้ยาก
‎เนื่องจากว่าไม่มีใครเห็นกระบวนการนี้
‎แน่นอนว่ากลุ่มคนที่ใช้แรงงานทาสอย่างทารุณ
‎ไม่อยากให้ใครรู้ความจริง
‎ในเรื่องนั้น ผมขอชี้ไปที่ประเทศไทย
‎ในภูมิภาคนั้นตอนนี้ ‎มีเรือประมงประมาณ 51,000 ลำ
‎เป็นเรือไทยในน่านน้ำไทย
‎พวกเขาจำเป็นต้องหาทางจับปลา ‎ด้วยวิธีที่ประหยัดขึ้น
‎เพื่อจับปลาที่มีจำนวนน้อยลง
‎นั่นแหละที่ทำให้เกิดความเปราะบางขึ้นในระบบนี้
‎เรือเหล่านั้นส่วนใหญ่ดำเนินงานไม่ได้
‎ถ้าไม่มีแรงงานราคาถูกมาก
‎ตอนผมเริ่มต้นเส้นทางนี้ ‎ผมไม่รู้เลยว่ามันจะพามาถึงจุดนี้
‎แต่เหลือเชื่อจริงๆ ‎ว่าอุตสาหกรรมการประมงจะทุจริตขนาดนี้
‎ข้อมูลที่ผมเจอในอินเทอร์เน็ตต่างขัดแย้งกัน
‎ผมเลยอยากไปถามคนวงในโดยตรง
‎ที่นิทรรศการอาหารทะเลนานาชาติ
‎ซึ่งเข้าได้เฉพาะคนวงในของอุตสาหกรรม
‎เราได้ทำนามบัตรปลอม ‎สำหรับบริษัทอาหารทะเลปลอมเพื่อแอบเข้าไป
‎ได้ผลเสียด้วย
‎ผมแอบถ่ายคลิปการพูดคุยระหว่างผม ‎กับตัวแทนบริษัทอาหารทะเลไทย
‎ผมไปค้นคว้ามา
‎ค้นคว้าเหรอครับ
‎ค้นคว้า และผมได้ไปรู้ว่ากุ้งไทยจำนวนมาก
‎ใช้แรงงานทาส คนที่ถูกลักพาตัว…
‎- ไม่ครับ ‎- ไม่จริงเหรอ
‎ไม่จริงครับ
‎- อ้าว งั้นเขาโกหกเหรอ ‎- โกหกครับ
‎- งั้นไม่มีการใช้แรงงานทาส ‎- ไม่มี
‎ทำไมถึงมีคนบอกว่ามีล่ะ
‎ผมไม่รู้ครับ
‎- ครับ คือว่า… ‎- มันคือธุรกิจครับ
‎ใช่ แน่นอน มันคือธุรกิจ
‎ผมเอือมระอาที่เหล่าบริษัท ‎และเอ็นจีโอพวกนี้บิดเบือนความจริง
‎แต่พูดตรงๆ นะครับ
‎ผมไม่รู้จะคิดยังไงแล้ว
‎ทางเดียวที่ผมจะรู้ความจริง
‎ว่าปัจจุบันนี้ยังมีการใช้แรงงานทาสจับปลาหรือไม่
‎ก็คือต้องไปคุยกับแรงงานทาสโดยตรง
‎คุณว่าการทำสารคดีนี้มีความเสี่ยงไหมครับ
‎มันเสี่ยงมาก
‎และผมคิดว่าถ้าไม่ระวังจะเป็นอันตรายได้
‎คุณจะเห็นได้ว่ามีคนถูกฆาตกรรม
‎ดังนั้นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องบางคนเป็นฆาตกร
‎เป็นไปได้ว่าอาจมีใครฆ่าคุณ
‎ถ้าคุณไปทำอะไรโง่ๆ ผิดที่ผิดเวลา
‎คุณอาจตกเป็นเหยื่อ
‎โดนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับสินบนยัดข้อหา
‎กลายเป็นเหยื่อการทุจริต
‎ดังนั้นต้องระวังตัวให้ดี
‎และขั้นตอนความปลอดภัยที่คุณใช้
‎อาจชี้ระหว่างความเป็นและความตาย
‎(กรุงเทพ ‎ประเทศไทย)
‎เรามาถึงกรุงเทพ
‎และได้รู้ตำแหน่งบ้านกึ่งวิถีสำหรับทาสที่หนีมาได้
‎เรารู้ว่าแค่เราถ่ายทำบทสัมภาษณ์เหล่านี้
‎และเปิดโปงการก่ออาชญากรรมในประเทศนี้
‎เราก็ทำให้ตัวเราเองและคนรอบข้างต้องเสี่ยง
‎(ล่ามชาวไทย)
‎อย่าถ่ายหน้าผมครับ
‎เดี๋ยวผมจะโดนเช็กบิลที่ช่วยคุณ
‎เราทำได้แค่ภาวนาว่าจะได้คำตอบที่ต้องการ
‎(สถานที่ที่ไม่เปิดเผย ‎ภาคใต้ของประเทศไทย)
‎กรุณาเริ่มด้วยการบอกว่า
‎คุณอยู่บนเรือพวกนี้นานแค่ไหน
‎คุณสามารถพาเราไปที่เรือใช้แรงงานทาสได้ไหม
‎หรือว่ามันอันตราย ไม่ควรถ่ายทำ
‎ถึงตอนนี้ นอกกล้อง
‎มีคนมาแจ้งเราว่าต้องหยุดการสัมภาษณ์โดยทันที
‎เนื่องจากตำรวจกำลังมา
‎มีคนแจ้งความว่าเราถ่ายทำโดยไม่มีใบอนุญาต
‎และเราต้องรีบออกไปโดยด่วน
‎ผมเศร้าที่ต้องจากประเทศไทยอย่างกะทันหัน
‎ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีชายหนุ่มมากมายเหมือนผม ‎ที่ถูกขังในเรือประมง
‎ไม่มีทางได้กลับบ้าน
‎แต่หลังเราเสี่ยงอันตราย
‎ผมก็รู้สึกหมดหนทางทำอะไรได้
‎โดยเฉพาะเมื่อได้รู้ว่า ‎ตำรวจมีส่วนร่วมในการปิดเรื่อง
‎(อังกฤษ ‎สหราชอาณาจักร)
‎กลับมาที่บ้าน ‎ผมไม่ได้จับกล้องมาหลายสัปดาห์แล้ว
‎ความโหดร้ายของเรื่องทั้งหมดมันแทงไปถึงใจ
‎และพูดตามตรงเลย ผมรู้สึกพ่ายแพ้
‎แต่ทว่าไม่กี่เดือนก่อน
‎เราได้จองตั๋วไปหมู่เกาะแฟโร
‎หมู่เกาะเล็กๆ ในแอตแลนติกเหนือ
‎ที่ยังล่าวาฬด้วยวิธีเก่าแก่
‎เราจองตั๋วตอนที่ผมนึกว่าการล่าวาฬ
‎เป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงต่อมหาสมุทร
‎แต่หลังได้ไปเห็นสิ่งที่แย่กว่า ‎และการละเมิดสิทธิมนุษย์ที่ตามมา
‎มันก็ดูเหมือนเราเดินถอยหลัง
‎แต่ทว่าวิธีการล่าวาฬนี้
‎ที่เรียกว่า "กรินด์"
‎ได้รับความสนใจจากสื่อ ‎ว่าเป็นเป็นการล่าวาฬที่ยั่งยืน
‎โดยอ้างว่าวาฬสปีชีส์นี้ไม่เสี่ยงสูญพันธุ์
‎และการล่าวาฬพวกนี้ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม
‎ผมออกเดินทางในเส้นทางนี้แต่แรกเพราะวาฬ
‎และผมไม่ค่อยเชื่อว่ามันจะยั่งยืนได้ยังไง
‎เราจึงตัดสินใจออกเดินทางครั้งสุดท้าย ‎ไปยังหมู่เกาะแฟโร
‎ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นการล่าสักครั้ง
‎และได้คุยกับนักล่าวาฬ
‎บางปีบนเกาะนี้
‎จะมีการล่าวาฬเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง
‎แต่บางปีก็ไม่มีสักครั้ง
‎เราใจเย็นเฝ้ารอข่าวการล่าวาฬนานสิบวัน
‎จนกระทั่งเราได้รับสายนั้นในที่สุด
‎มีการออกกรินด์เหรอ ไกลไหม
‎โอเค
‎วันนาซันด์เหรอ
‎สะกดยังไงครับ
‎เอช-วี… ครับ
‎เอส-ยู-เอ็น-ดี
‎ผมรู้ว่ามันอยู่ไหน โอเค แล้วเจอกัน
‎(วันนาซันด์ ‎หมู่เกาะแฟโร)
‎(วาฬท้อง)
‎ท่ามกลางความโกลาหลของเหตุการณ์
‎ในที่สุดผมก็เข้าใจคำว่า "ยั่งยืน"
‎มันก็แค่แปลว่าสิ่งที่ดำเนินต่อไปได้ตลอดกาล
‎แม้ว่าจะก่อให้เกิดความทุกข์ทรมาน ‎มากแค่ไหนก็ตาม
‎ในความเป็นจริง
‎ประเพณีกรินด์นั้นยั่งยืนที่สุดแล้ว
‎แต่ผมเริ่มจะสงสัยว่าความยั่งยืน
‎เป็นเป้าหมายที่ถูกต้อง ‎สำหรับการดูแลมหาสมุทรจริงไหม
‎(เจ็นส์ มอร์ทัน รัสมุสเซ็น ‎นักล่าวาฬ)
‎ผมไม่คิดว่าผมเป็นคนเลว
‎ถ้ามีใครอยากมาพูดว่า
‎"คุณเป็นคนเลวเพราะคุณฆ่าวาฬ"
‎ผมยอมฆ่าวาฬตัวเดียวดีกว่าฆ่าไก่ 2,000 ตัว
‎ปริมาณเนื้อที่ได้มันเท่ากันโดยประมาณ
‎ดังนั้นถ้าโลกอยากฆ่า 2,000 ชีวิต
‎เมื่อเราฆ่าแค่ชีวิตเดียว ก็เอาที่สบายใจ
‎เมื่อคิดอย่างนั้นแล้ว
‎ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนที่ดีกว่าหลายๆ คนในโลก
‎ที่คิดว่า
‎"เมื่อคืนเรากินปลาแซลมอนเป็นอาหารเย็น"
‎เหรอ
‎สี่คน ปลาแซลมอน
‎แปลว่าต้องฆ่าปลาแซลมอนไปสองสามตัว
‎รู้สึกว่าตัวเองดีเลิศประเสริฐศรีนักเหรอ ‎ที่ฆ่าปลาแซลมอนสองตัว
‎เป็นอาหารเย็น
‎ผมเข้าใจความคิดของคนที่บอกว่า
‎"อย่าฆ่าสัตว์มาเป็นอาหาร"
‎ให้กินผักหรือผลไม้แทน อะไรแบบนั้น
‎อันนั้นผมเข้าใจ
‎แต่ผมไม่เข้าใจพวกคนที่บอกว่า
‎"คุณต้องห้ามฆ่ากรินด์"
‎แต่พวกนั้นกลับฆ่าหรือกินสัตว์ชนิดอื่น
‎สำหรับผมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นปลา ไก่ หรือวาฬ
‎มันก็มีค่าเท่ากันหมด
‎หนึ่งชีวิตเหมือนกัน
‎และ
‎บางคนอาจบอกว่า ‎ไม่จำเป็นต้องฆ่าสัตว์มาเป็นอาหาร
‎แต่นั่นคือสิ่งที่เราทำ
‎แม้ผมจะไม่ได้เห็นด้วยกับทุกคำพูด
‎แต่นักล่าวาฬคนนั้นพูดมีประเด็น
‎ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ‎ผมสนใจแต่ปลาและสัตว์ทะเล
‎ในแง่ของความยั่งยืน ‎และผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม
‎แต่ผมไม่เคยนึกถึงชีวิตของสัตว์เหล่านั้น
‎หรือคำนึงถึงความรู้สึกมัน
‎ฉันคิดว่ามันช่างน่าทึ่งจริงๆ ‎ที่มีคนถามคำถามว่า
‎"ปลารู้สึกเจ็บปวดไหม"
‎ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ กึ๋นมันก็บอกแล้ว
‎ปลามีระบบประสาท
‎ปลามีองค์ประกอบพื้นฐาน ‎ที่สัตว์มีกระดูกสันหลังทุกชนิดมี
‎ปลามีความสามารถที่จะมีความรู้สึก
‎ในระดับที่ฉันคิดว่ามนุษย์ไม่น่าจะมีได้
‎เรารู้สึกเจ็บ เรารับรู้การสัมผัส
‎แต่ปลามีเส้นข้างลำตัว
‎ที่คอยจับการเคลื่อนไหวแม้เพียงนิดเดียวในน้ำ
‎เราจึงได้เห็นภาพปลานับพันตัว ‎ว่ายน้ำพร้อมเพรียงกัน
‎คนที่พูดว่า "เราจะทำอะไรปลาก็ได้ ‎เพราะมันไม่รู้สึกอะไร"
‎หรือว่าจิตสำนึกของปลาไม่รับรู้ความเจ็บปวด
‎หรือว่ามันรับรู้ถึงอันตรายในอนาคตไม่ได้
‎คนพวกนั้นไม่เคยสังเกตดูปลาดีๆ
‎ฉันว่ามันเป็นข้ออ้าง
‎ที่จะกระทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า
‎ต่อสัตว์ที่ไร้เดียงสา
‎นั่นเป็นคำอธิบายเดียวที่ฉันคิดออก
‎ที่ทำให้คนกระทำกับปลา
‎ด้วยทัศนคติที่ป่าเถื่อนเช่นนี้
‎งั้นคุณไม่กินปลาเหรอ
‎ตอนนี้ฉันไม่กินปลาแล้ว ไม่กินเนื้อสัตว์เลย
‎คณะนักวิทยาศาสตร์ของสหภาพยุโรป
‎ได้สรุปว่าปลามีความรู้สึกเจ็บปวด
‎และรู้สึกหวาดกลัว
‎เช่นเดียวกันกับโลมาและวาฬ
‎ปลาก็สามารถมีสังคมที่ซับซ้อน
‎หรืออาจร่วมมือกับสปีชีส์อื่นเพื่อหาอาหาร
‎ในเมื่อวิจัยพิสูจน์ชัดเจนว่า ‎สัตว์เหล่านี้ฉลาด มีความจำ และมีความรู้สึก
‎ก็แปลว่าปลาและสัตว์น้ำมีเปลือกแข็ง ‎คล้ายคลึงกับเรามากกว่าที่เราคาดคิด
‎ปลาน่าจะเป็นสัตว์ที่คิดค้น ‎ประสาทสัมผัสทั้งหมดที่เรามี
‎มันอยู่มานานมากแล้ว
‎ดังนั้นการได้ยิน การมองเห็น ‎การสัมผัส การรับรู้กลิ่นรสของมันจึงดีเยี่ยม
‎มันมีตัวรับรู้ความเจ็บปวดหลายชนิด
‎ทั้งทางกาย ทางเคมี
‎และความเจ็บปวดจากความร้อน
‎ทั้งสามชนิดนี้เหมือนที่มนุษย์มี
‎อีกทั้งยังมีหลักฐานว่า
‎ปลามีความอยากรู้อยากเห็น
‎อาจรู้สึกกังวล หวาดกลัว
‎เมื่อเห็นปลาตัวอื่นถูกจับขึ้นจากแทงก์น้ำ
‎และถูกสับบนเขียงข้างๆ แทงก์น้ำ
‎มันอาจเป็นพ่อแม่ลูกกัน เป็นญาติกัน ‎หรือเป็นเพื่อนที่ชอบพอกัน
‎เริ่มจะมีผลวิจัยทางวิทยาศาสตร์ว่า
‎สัตว์ใช้ระบอบประชาธิปไตยในการตัดสินใจ
‎ตัวอย่างหนึ่งคือปลาเฮร์ริง
‎มันมีวิธีการสื่อสารที่แปลกมาก
‎มันสื่อสารกันผ่านการผายลม
‎ดังนั้นถ้าปลาเฮร์ริง 60% ในฝูงผายลม
‎ก็แปลว่าอาจถึงเวลาต้องไปกันแล้ว ‎อาจไม่น่าแปลกใจเท่าไร
‎แต่มันใช้ตดเป็นเครื่องมือสื่อสารกันจริงๆ
‎ผมอดขำไม่ได้ครับ
‎แม้ข้อมูลนั้นจะฮาก๊าก
‎ผมถูกสอนมาตลอดว่า ‎เราควรกินอาหารทะเลเพื่อสุขภาพที่ดี
‎และผมยังมีข้อสงสัย
‎ผมจะพลาดสารอาหารอะไรบ้าง ‎ถ้าเลิกกินอาหารทะเล
‎จะพลาดอะไรงั้นเหรอ
‎ถ้าจู่ๆ คุณเลิกกินอาหารทะเล
‎คุณจะพลาดพวกสารพิษจากโลหะหนักไง
‎เช่น ปรอท
‎คุณจะลดการบริโภคสารไดออกซินและพีซีบี
‎ที่เป็นสารพิษอินทรีย์ที่ตกค้างยาวนาน
‎ห่วงโซ่อาหารทางน้ำ
‎เป็นแหล่งมลภาวะจากอุตสาหกรรมที่เข้มข้นที่สุด
‎ถ้าคิดถึงปลาสะอาด
‎คือมันมีแต่ปลาสกปรก และสกปรกกว่า
‎ดังนั้นถ้าคุณไปดูแหล่งหลักของสารไอออกซิน
‎สารพิษจากโลหะหนัก สารพีซีบี
‎เฮกซาคลอโรเบนซีน
‎เม็ดพลาสติก สารหน่วงการติดไฟ
‎เลือกสารพิษจากอุตสาหกรรมมาเลย ‎มันจะเข้มข้นที่สุดในปลา
‎อีกครั้ง นั่นเป็นเพราะว่า ‎สารมลพิษมันไปสะสมตรงนั้น
‎ปรอทเป็นพิษต่อร่างกายอย่างไม่ต้องสงสัย
‎สมมติว่าสารปรอทจากโรงงานสักแห่ง ‎ไปปนเปื้อนอากาศหรือน้ำ
‎แบคทีเรียตัวเล็กๆ กับแพลงก์ตอน ‎ก็กินสารปรอทนี้เข้าไป
‎จากนั้นสัตว์เล็กก็กินมัน
‎จากนั้นปลาเล็กก็ถูกปลาที่ตัวใหญ่กว่า ‎กินไปเป็นทอดๆ
‎กระบวนการนี้เรียกว่าการสะสมในสิ่งมีชีวิต
‎ดังนั้นในปลาก็มีสารอื่นๆ ด้วย ‎ไม่ใช่แค่กรดไขมันโอเมกา-3
‎สารปนเปื้อนเหล่านี้มักจะส่งผลร้าย ‎ที่ทำให้สารอาหารที่ได้ไม่คุ้มเสีย
‎คนส่วนใหญ่เชื่อว่าปลาเป็นแหล่งที่ดีที่สุด
‎ของกรดไขมันโอเมกา-3 ที่จำเป็นต่อร่างกาย
‎แต่ที่ไม่รู้กันก็คือปลาไม่ได้สร้างโอเมกา-3 เอง
‎เซลล์สาหร่ายต่างหากที่สร้างโอเมกา-3
‎ปลากลืนสาหร่ายเข้าไป
‎และดีเอชเอจากสาหร่ายก็เข้าไปอยู่ในเนื้อปลา
‎จากนั้นเราถึงฆ่าปลา บดขยี้เนื้อปลา
‎แล้วบีบเอา "น้ำมันปลา" ออกมา ‎เพราะมันมีโอเมกา-3
‎ที่แท้มันเป็นน้ำมันจากสาหร่ายมาโดยตลอด
‎ดังนั้นทำไมเราไม่กินสาหร่าย ‎ที่มีสารอาหารพึงประสงค์โดยตรงล่ะ
‎ไปยุ่งกับพ่อค้าคนกลางทำไม
‎กินต้นทางเลยดีกว่า
‎เราก่อตั้งนิวเวย์ฟู้ดส์ ‎ด้วยภารกิจในการขวางอาหารทะเล
‎ไม่ใช่ทำลายมหาสมุทร ‎ด้วยการผลิตอาหารทะเลจากพืชทะเล
‎ดังนั้นคุณไม่คิดถึงรสชาติหรอก ‎ยังไงมันก็อร่อย
‎แต่คุณจะอดได้โคเลสเตอรอล
‎เนื้อนี้ไม่มีสารพีซีบี
‎ไม่มีปรอท ไม่มียาปฏิชีวนะ
‎ดังนั้นคุณจะได้สารอาหารครบ ‎แต่ไม่ได้สารพิษทั้งหลายแหล่
‎ฉันคิดว่าพืชเป็นทางออกที่ดีที่สุดที่เรามี
‎การเลี้ยงปศุสัตว์แบบดั้งเดิม
‎เช่น เลี้ยงวัวและไก่บนบก ‎ก็มีผลกระทบรุนแรงต่อมหาสมุทร
‎ของเสียจากกระบวนการเหล่านั้น ‎ทำให้หลายพื้นที่กลายเป็นแดนมรณะ
‎เช่นเดียวกันกับการเลี้ยงปลา ‎ดังนั้นถ้าเรามีทางเลือกอื่น
‎ที่อร่อยและดีต่อสุขภาพไม่แพ้กัน
‎แต่ดีต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่า ‎เราจะไม่เลือกได้ยังไง
‎เส้นทางนี้ได้พาผมมาไกล
‎และแม้จะได้เห็นการทำลายล้างกับตา
‎ตอนนี้ผมชื่นชมมหาสมุทรมากกว่าเก่า
‎ความรู้ใหม่ได้ให้พลังใจผม
‎ผมรอนำไปใช้จริงไม่ไหวแล้ว
‎แม้ว่าผมจะยังคงเก็บขยะตามชายหาด
‎และได้เริ่มทำโปรเจกต์สืบสวน
‎และรายงานปัญหาทางสิ่งแวดล้อมต่อไป
‎ในเมื่อมีตัวเลือกอาหารทะเล
‎ที่ทำจากพืชมากมายหลายชนิดมากขึ้น…
‎("ปลา" ชุบแป้งทอดจากพืช)
‎ผมจึงตระหนักว่าสิ่งที่ดีที่สุด ‎ที่ผมสามารถทำได้ทุกวัน
‎เพื่อปกป้องมหาสมุทร
‎และสัตว์ทะเลที่ผมรัก
‎ก็คือการ
‎ไม่กินมัน
‎ถ้าเราปกป้องมากขึ้นและจับปลาน้อยลง
‎และคืนสภาพความสมดุล
‎และระบบนิเวศที่ดีได้
‎มันก็มีโอกาสรอดพ้นจากช่วงยากลำบากในอนาคต
‎เรามีความหวังจริงๆ
‎เพราะระบบนิเวศทางทะเล
‎สามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วถ้าเราไม่ไปยุ่ง
‎คุณจะได้เห็นแนวปะการังกลับมา
‎คุณจะได้เห็นฝูงปลาใหญ่น่าทึ่งกลับมา
‎คุณจะได้เห็นวาฬกลับมาว่ายริมชายฝั่งเรา
‎ผลลัพธ์นี้จับต้องได้
‎เราทำได้
‎โอกาสที่ทะเลจะฟื้นตัวได้
‎และกลับมาอุดมสมบูรณ์นั้นน่าตื่นเต้นมาก
‎แต่มันจะเกิดขึ้นได้
‎ก็ต่อเมื่อเราปิดพื้นที่ทะเลกว้าง
‎ไม่ให้ทำประมงเชิงพาณิชย์
‎และในขณะที่รัฐบาลจะไม่อยากลงมือทำอะไร
‎และในระหว่างที่ไม่มีใครควบคุมอุตสาหกรรมนี้
‎ทางเลือกที่ถูกหลักศีลธรรมมีทางเดียว
‎คือเลิกกินปลา
‎มันยังไม่สายเกินไปที่เราจะมีความหวัง
‎ว่าเรามีบ้านในจักรวาลนี้ได้
‎เห็นค่าสิ่งที่เรามี ปกป้องสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่
‎อย่าปล่อยให้อะไรหลุดมือไป
‎เรื่องที่ดีและเลวร้ายส่วนใหญ่
‎ที่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในอารยธรรมมนุษย์
‎เริ่มต้นมาจากใครบางคน
‎คนเดียว
‎และไม่มีใครทำทุกอย่างได้
‎แต่ทุกคนร่วมมือกันทำบางอย่างได้
‎และบางครั้ง
‎ความคิดที่ยิ่งใหญ่ ‎ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‎นั่นคือสิ่งที่เราทำได้
‎นั่นคือสิ่งที่คุณทำได้ตอนนี้เลย
‎ส่องกระจกสิ คิดให้ได้
‎ลงมือเลย
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล