Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SEOBOK
Kurwa.
Doktor Carl Anderson
z Instytutu Badawczego Seoin zginął dziś rano
w zamachu terrorystycznym.
Czy to pewne?
Problemem jest
poważne zagrożenie, jakie sprawia ten eksperyment.
Niedługo się odezwę.
Przypominam tylko, że kończy nam się czas.
Potwierdzono zamach terrorystyczny.
Kto za nim stoi?
Na razie brak poszlak,
ale zagroziło to projektowi.
Co zamierzacie?
- Przeniesiemy was. - Słucham?
Wykluczone. Jesteśmy na finiszu prac.
Najważniejsze jest bezpieczeństwo projektu.
Zagrożenie atakiem jest wysokie,
a wiadomo, co jest celem.
Proszę podjąć decyzję.
Dobrze.
Ale pod jednym warunkiem.
Nie możesz tu ot tak przychodzić.
Od dwóch dni boli mnie głowa, nie mogę spać.
A sen jest bardzo istotny.
Mówię to, bo się o ciebie martwię.
- Rób tak dalej... - Wcale nie umrę!
Nie dam się temu zabić.
Ki-hun Min?
Jestem z firmy.
Dokąd mnie zabieracie?
Kto was przysłał?
Tędy.
Żyjesz.
Tęskniłeś?
Widocznie nie.
Nie widzieliśmy się dwa lata. Nie cieszysz się?
Ty mnie tu ściągnąłeś?
Czego ode mnie chcesz?
Spokojnie, bo ci żyłka pęknie.
Przy okazji,
wyglądasz jak gówno.
Gadaj, o co chodzi.
Nie ja cię ściągnąłem.
Ki-hun.
Dawno się nie widzieliśmy. Co u ciebie?
W porządku.
To dobrze.
Chcę, żebyś coś dla mnie zrobił.
Co dokładnie?
Pomógł ojczyźnie, oczywiście.
Nie pracuję już dla firmy.
Potrzebuję zaufanego człowieka.
I ja nim jestem?
A nie?
Pamiętasz śmierć Hyun-soo?
Ile to minęło, trzy lata?
Czas zasuwa.
Co to za robota?
Dotyczy tajnego projektu wagi państwowej.
Więcej nie musisz wiedzieć.
Pan Min?
Dyrektor Ahn mówił mi o panu.
Doktor Hak-sun Shin.
Wzmocniliśmy ochronę w związku z ostatnim zamachem.
Wątpimy, że zaatakują prawdziwy cel.
Przyszły dane.
Co to jest?
Badania, które zmienią przyszłość.
Czyli ten statek to laboratorium?
Tak.
Dlaczego prowadzicie takie badania na statku?
Uznajmy, że to arka.
Przestawiam doktor Lim. Ona tu dowodzi.
Dziesięć lat temu
z powodzeniem wyhodowaliśmy genetycznie zmodyfikowane
zarodkowe komórki macierzyste.
Umieściliśmy krwiotwórcze komórki macierzyste
w zapłodnionej komórce jajowej dzięki technice SCNT.
Następnie wszczepiliśmy komórkę jajową do macicy.
Po siedmiomiesięcznej ciąży narodził się męski osobnik.
Dorastał on dwa razy szybciej
- niż zwykły człowiek... - Jedną chwilę.
Osobnik?
Co to ma znaczyć?
Proszę odsłonić szyby.
To pierwszy ludzki obiekt stworzony przez
klonowanie komórek i modyfikacje genów.
Mówi pan,
że to jest sklonowany człowiek?
Nie wiem, czy możemy nazwać go człowiekiem.
Jeśli z sadzonki pomidora wykiełkuje ziemniak,
to jak to nazwiemy?
On posiada geny, których nie mają ludzie.
To zupełnie nowy gatunek.
Jest pierwszym udanym przypadkiem.
Wcześniej klonowanie było tylko tworzeniem dokładnych kopii DNA.
Ale Seobok jest inny.
Jego geny zostały całkowicie zmodyfikowane.
- Seobok? - Tak go nazywamy.
2500 lat temu
cesarz Qin wysłał swojego sługę na poszukiwania eliksiru nieśmiertelności.
Sługa ten reprezentował ludzkie pragnienie pokonania śmierci.
Seobok otrzymał imię po nim.
To nieśmiertelna istota.
Jego szpik wytwarza komórki iPS, czyli odróżnicowane komórki macierzyste.
Jego białka mogą leczyć każdą chorobę.
Dzięki niemu ludzkość pokona śmierć.
Po śmierci Andersona,
Seobok to jedyne źródło tej technologii.
Trzeba go chronić za wszelką cenę.
Wiem, że trudno w to uwierzyć.
To jakiś absurd.
Nie widać, że jest nieśmiertelny.
Wygląda jak zwykły dzieciak.
Jest kimś więcej.
Pokażę coś panu.
Możecie zaczynać.
Nieoczekiwany efekt uboczny.
Nie do końca to rozumiemy.
Fale mózgowe Seoboka są dużo potężniejsze od naszych.
Możemy jedynie zakładać, że kontroluje ciśnienie wokół.
A to naprawdę niezwykłe.
Fascynujące, prawie jak magia.
Przestań.
To dość częste?
Pogarsza się pod wpływem stresu lub zmęczenia?
Utratę przytomności powoduje nowotwór.
Czy to glejak?
Zostało panu sześć miesięcy.
Góra rok.
Pilnuj swojego nosa.
Oferuję panu pomoc.
Leczenie przy wykorzystaniu Seoboka.
Mogę ocalić pańskie życie.
Skandal z Hwangiem zastopował badania nad komórkami macierzystymi.
Do gry wkroczyło wtedy Seoin.
Odwdzięczą się nam za pomoc w badaniach nad klonowaniem.
Jak mają wam pomóc?
Wiesz, co się wydarzyło.
Władze nie poświęcały temu uwagi.
Mogli brać pieniądze od Seoin
i w razie czego przypisać sobie sukces.
Ale rezultat okazał się niespodziewany.
Nieśmiertelna istota.
Głowili się nad jego naturą...
i tak minęło 10 lat.
Prawdę mówiąc zapomnieliśmy o nim.
Aż do wczoraj, kiedy zabito Andersona.
W przyszłym miesiącu miał złożyć finalny raport.
- Kto stoi za atakiem? - To mógł być ktokolwiek.
W końcu to potężna broń.
Broń?
A czym jest broń?
Źródłem strachu.
Boisz się, że może cię zabić.
Nieśmiertelność
to potężna broń dla tych, którzy boją się śmierci.
A wszyscy umierają.
Tak jak ty.
Przenosimy go do tajnego bunkra.
Seoin chce tam przeprowadzić badania kliniczne.
A do tego potrzebujemy kogoś, kto nie stanowi zagrożenia.
Dlatego cię ściągnąłem.
To jak będzie?
Zrobię to.
Chcę wziąć w tym udział.
Co mu wstrzykują?
- Inhibitor. - Po co?
Żeby stłumić zbyt gwałtowny podział komórek.
- To coś jak lek przeciwnowotworowy? - Dokładnie.
Potrzebuje dawki co 24 godziny.
Codziennie to dostaje?
Inaczej proces podziału komórek wymknie się spod kontroli.
Co wtedy?
Umrze.
Przecież jest nieśmiertelny.
To nieprawda.
Czy zginąłby od postrzału albo potrącenia?
On nie jest niezniszczalny.
Podobno weźmie pan udział w badaniach.
Tak.
Gratuluję.
Nie wiem, czy jest czego gratulować.
Jakie są szanse powodzenia?
Nie wiadomo, to pierwsza próba.
A jeśli się nie uda,
co czeka mnie?
W najgorszym wypadku śmierć,
która i tak jest nieunikniona.
Przygotowania do przeniesienia zakończone.
Ludzi łatwo nastraszyć. Do tego są chciwi.
Co za jędza...
Pali tu i w ogóle...
Niedługo będziemy na miejscu.
Spędzimy razem mnóstwo czasu. Jestem Ki-hun Min.
Pan Ki-hun Min?
Bez zbędnych formalności. Mów mi Ki-hun.
Używałeś już tego?
Tego? Jasne.
I to z powodzeniem.
Strzelałeś do człowieka?
Zginął?
Ilu ludzi zabiłeś?
Czemu o to pytasz?
Co się dzieje?
Przepuszczamy ambulans.
Zmieniamy trasę?
Tak, przed nami był wypadek.
Przyjąłem.
Min nas przejrzał. Co robić?
Nie przejmujcie się nim. Kiedy dojedziecie?
Za 30 minut.
Miejcie oko na Mina. Amerykanie będą na was czekać.
Oni zajmą się resztą.
Po wszystkim zdacie mi raport.
Co mamy zrobić z Minem?
Jego też przekażcie Amerykanom.
Tak jest.
Co jest?
Co to za jedni?
Nie!
Panie Min.
Jest pan cały?
- Co? - To dobrze.
- Nikt nie odbiera? - Są offline.
Kurwa.
Jesteś?
Tak.
Gdzie jesteśmy?
Nie wiem.
- Co to za ludzie? - Nie wiem.
Nic nie widziałeś? Co się stało?
Zasnął pan.
Kto to?
Był tu wcześniej.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Nie.
Co się dzieje?
Powiedziałem „nie”.
„Nie”. Powiedział „nie”.
John?
Wszystko gra?
Zgłoś się.
Trzymaj się!
- Co z osobnikiem? - Jest cały.
Gdzie jesteście?
Niedaleko Boeun.
Najbliższa kryjówka?
Szukać!
- Pięć kilometrów dalej. - Pokaż.
Jangam-ri 585, Deungcheon.
- Słyszałeś? - Jangam-ri 585.
Jedźcie tam.
- Wyślę wsparcie. - Tak jest.
Dokąd jedziemy?
Nie jest bezpiecznie. Musimy się ukryć.
- Czemu nie jest bezpiecznie? - Co?
Będziemy musieli iść.
- Na co czekasz? - Czemu nie jest bezpiecznie?
Nie mamy czasu.
Czemu coś mi grozi?
Sam widziałeś.
- Ścigają cię źli ludzie. - Dlaczego?
- Dlaczego mnie ścigają? - Bo jesteś oso...
Bo jestem osobnikiem?
Bo nie mogę umrzeć?
Wszystko wiesz.
Źli ludzie chcą wykraść twoją technologię.
Dlatego nie jesteś bezpieczny.
Ludzie są głupi.
Co ty wygadujesz?
Nie mamy na to czasu.
Skąd mam wiedzieć, że ty nie jesteś zły?
A wyglądam na takiego?
Na dobrego też nie wyglądasz.
Myślisz, że po co to robię?
Po co?
Żeby cię chronić!
Czemu próbujesz mnie chronić?
Bo od tego zależy moje życie.
Pośpiesz się.
Nie możemy się zatrzymywać.
Zwolnijmy trochę.
Po co?
- Chcę się rozejrzeć. - Rozejrzeć?
Nie mamy czasu.
Ożeż ty!
Kim jesteś?
Kto to?
Jakiś chłopak.
Spójrz na niego, jakiś przygłupi.
Gdzie mieszkasz?
Gdzie jest twoja mama?
Co ty, do diabła, wyprawiasz?
To twój brat?
Niech pan na niego lepiej uważa.
Jeszcze mu się coś stanie.
Niech się sam nie szwenda.
Chodźmy.
Słuchaj...
Dzień dobry.
Jest tu kto?
Dobry pomysł.
Przydadzą mu się inne ciuchy. Dobry z pana brat.
Przymierz, co chcesz.
74 tysiące, ale opuszczę o tysiąc.
Przystojny ten pański brat.
I zna się na modzie.
Odejdź od okna.
Nie dotykaj.
Usiądź.
Co robisz?
Kazał mi pan usiąść.
Nie hałasuj.
I nie mów do mnie „pan”.
Nie jestem twoim nauczycielem.
Mam pytanie.
Jakie?
Dlaczego jest pan ciągle zły?
Ja niby zły?
Jesteś głodny?
Tak.
Dlaczego nie jesz?
- Nie umiesz używać pałeczek? - Nie.
Masz widelec.
Smakuje?
Zjadłeś już trzy!
W co ja się wpakowałem...
Dlatego trzeba pilnować, co jedzą dzieci.
Czym oni go w ogóle karmili?
Specjalnymi suplementami.
Niech się wstydzą, żeby tak traktować dziecko.
Poczekaj. Niech się zagotuje.
Skąd wiedziałeś?
Ale co?
Że taki jesteś.
Od mamy.
Masz matkę?
Poznał ją pan.
Doktor Lim nią jest?
- Więc masz matkę. - A co?
Pan nie ma?
Nie.
Szkoda.
Spędziłeś tam całe życie?
Tak.
Co robiłeś całymi dniami?
Badano mnie.
Jadłem.
Czytałem.
I tyle?
Badano cię i jadłeś?
Tak żyłeś?
Spokojnie, dasz radę.
Co innego miałem robić?
Jedz, bo makaron rozmięknie.
Musiałeś coś robić w wolnym czasie,
poza siedzeniem na tyłku.
- Rozmyślałem. - O czym?
O moim przeznaczeniu.
Panie Min, jesteśmy z firmy.
Wbijcie kod.
- Identyfikacja. - Kyung-jae Yum.
Jednostka trzecia.
Wyjeżdżamy stąd?
Tak, przygotujcie się.
To on?
- Co robicie? - Mamy rozkaz likwidacji.
- Od kogo? - Nie mogę powiedzieć.
- Odłóżcie broń, wyjaśnię to. - Z drogi.
Odłóżcie broń!
Nie daje nam pan wyboru.
Dawaj, zastrzel mnie.
Strzelaj.
Załatwione?
Mówi Min.
Wyjaśnij to.
Ki-hun,
powiem ci wszystko, ale teraz mnie wysłuchaj.
Natychmiast go zlikwiduj.
Słyszałeś? Zabij go.
To rozkaz.
- A co ze mną? - To znaczy?
Mam umrzeć?
Robisz to dla kraju, Min.
Dla kraju? Chyba dla ciebie.
Drugi raz się nie nabiorę.
Zignorujesz mój rozkaz?
Gówno, nie rozkaz.
Chcesz zginąć, skurwysynu?
Nie, palancie, wręcz przeciwnie.
Pierdol się.
Czy Seobok jest cały?
Tak.
Co pan zamierza?
Proszę go sprowadzić do laboratorium.
Wywiad panu nie pomoże.
Tutaj
będziecie bezpieczniejsi.
- Przywiezie go. - Dobrze.
Przygotujmy się na gości.
Teraz?
A co? To jakiś problem?
- To trochę potrwa. - Ty idioto!
Nie stworzyłem tego po to, aby mi to odebrano.
Wsiadaj.
Dokąd jedziemy?
Do laboratorium. Tylko im możemy ufać.
Nie chcę tam wracać.
To co teraz?
Muszę gdzieś pojechać.
Nie masz dokąd.
Do Ulsanu.
Po co?
Nie musi pan wiedzieć.
Ty gówniarzu, do samochodu!
Nie musi pan jechać ze mną.
Mogę sam.
Jak zamierzasz to zrobić?
Tak.
- Skąd je masz? - Z kryjówki.
Nie są twoje.
Ani pańskie.
Nie wiem, co sobie myślisz,
ale nie możesz ciągle uciekać.
Brak ci czasu.
Wiem.
No i potrzebujesz zastrzyku, dlatego musimy wrócić.
- Wiem. - Co wiesz?
Powiedziałem, że wiem...
Powiedz...
Co jest w Ulsanie?
Choć tyle mi wyjaw.
Naprawdę chce pan wiedzieć?
Chcę wiedzieć, po co jedziemy.
Czy ty...
znasz tam kogoś?
Tak.
Kogo?
Powiedz.
Nie, lepiej, żeby pan nie wiedział.
W kryjówce...
to ty zmieniałeś tor pocisków i wszystko rozwalałeś?
Tak, a co?
Pytam z ciekawości.
Dlaczego nie odsunął się pan?
Kiedy wyciągnęli broń...
czemu się pan nie odsunął?
Bo jak ty umrzesz, to ja też.
Oczywiście.
Czemu pan umiera?
To kara.
- Co się dzieje? - Nic.
- Przecież widzę. - Nic mi nie jest.
Kopę lat, panie prezesie.
Jak się pan miewa?
Dlaczego chcesz to zabić?
Słucham?
Dlaczego chcesz zabić osobnika?
O czym pan mówi?
Spotkałeś się z Amerykanami, prawda?
Przyznaj się, wtedy porozmawiamy.
Czego oni chcą?
Futuryści od dłuższego czasu
ostrzegali nas o hipotezie Rewolucji Życia.
Ludzie to jedyny gatunek
świadomy i obawiający się swojej nieuniknionej śmiertelności.
Strach przed tym, że życie kiedyś się skończy,
sprawia, że szukają jego sensu.
Jednakże gdyby nie było śmierci,
zatracilibyśmy czynnik ludzki.
Zostałyby tylko chciwość i pożądanie.
Nieśmiertelność wywoła niezaspokajalne pragnienia
oraz nieustanne konflikty.
Paradoksalnie śmierć jest fundamentem spajającym życie.
Innymi słowy,
jeśli ludzie staną się nieśmiertelni,
doprowadzimy siebie do wymarcia.
Musimy powstrzymać ten eksperyment.
Weźmiemy tego osobnika pod nasze skrzydła,
dopóki nie udowodnimy, że ta technologia jest bezpieczna.
Seoin zgodzi się na to?
Dlatego potrzebujemy ciebie, żebyś pojmał osobnika,
wszelkimi możliwymi środkami.
A później odpowiednio się nim zajmiemy.
Ale...
jak mam to zrobić?
Jeśli nie dasz rady wykonać tego zadania,
to nie zostawiasz nam wyboru — uruchomimy drugi protokół.
Zaczniemy od likwidacji personelu i danych dotyczących eksperymentu.
To jedyny sposób, żeby świat się o tym nie dowiedział.
Nie jestem pewien, czy nie ma cię na liście.
Od początku chciał pan wydać go Amerykanom.
Okłamał mnie pan.
Tylko tak można rozwiązać to po cichu.
Naprawdę pan im ufa?
Oni chcą go dla siebie.
Jedno wiem na pewno.
Jeśli ten eksperyment wyjdzie na jaw, to obaj za to zapłacimy.
Ty bezużyteczny tchórzu.
Jeśli go zlikwidujemy, wszyscy będą zadowoleni.
Nie ma mowy.
Chce pan mnie zabić spojrzeniem?
Mam siedzieć i patrzeć, jak mnie dymacie?
Co pan zatem zamierza?
Ma pan pieniądze,
ale nic więcej.
Kim,
rób, co mówię, jeśli chcesz zachować swoje marne starcze życie.
Jesteś tylko biznesmenem, nie wychodź, kurwa, przed szereg!
Kretynie.
- Do pełna? - Tak.
Robi się.
Daj pieniądze.
- Po co? - Zapłacę za paliwo.
Zapłacisz panu.
- Gdzie jest toaleta? - Z tyłu.
Mogę skorzystać z telefonu?
Nie namierzyliście ich jeszcze?
Obszar poszukiwań jest zbyt duży.
Ten kraj jest nafaszerowany monitoringiem.
Prześwietlcie obraz z kamer
i znajdźcie mi ich!
Dać pokwitowanie?
To ja.
Gdzie jesteście?
W drodze.
Seobok wymiotował krwią. Co to oznacza?
Od dwóch dni nie otrzymywał inhibitora.
Jego fale mózgowe muszą wariować.
Musisz go natychmiast tu sprowadzić,
inaczej może umrzeć.
Przyjedziemy.
Kto to?
Nie wiem, jakiś dziwak. Gapi się na nas.
Umiesz gadać?
Jebana niemowa.
Denerwujesz mnie.
Dokąd leziesz?
Czym ty, kurwa, jesteś?
Mamy nagranie z Uiseong z 13.10.
Wypuśćcie za nimi list gończy.
To podejrzani o zamach terrorystyczny, strzelać bez ostrzeżenia.
Ale to może ujawnić zdolności osobnika.
Masz lepszy pomysł?
Miałeś czekać.
- Prawie go zabiłeś! - On zaczął.
To ma być powód?
Nie do wiary...
Skoro i tak robisz, co chcesz,
to radź sobie sam.
Przepraszam.
Gdzie jesteśmy?
Przyczaimy się tutaj.
Pewnie będą punkty kontrolne po drodze do labo...
Do laboratorium?
Potrzebujesz inhibitora, bo Bóg jeden wie, co się wydarzy.
Co cię to obchodzi?
Co?
No tak, chcesz żyć.
Tak.
Jasne, że chcę żyć.
Proszę cię.
Dlaczego mam ci pozwolić żyć?
Ludzie i tak umierają.
Dlaczego ty masz żyć?
Jesteś wart ocalenia?
Masz całkowitą rację.
Nie jestem tego wart.
Zasługuję na śmierć.
Ale robię, co tylko mogę, żeby żyć.
Co w tym złego?
No powiedz!
Co w tym złego, że chcę żyć?
Dlaczego ja? Co zrobiłem?
Co mam zrobić?
Powiedz!
Co złego zrobiłem?
Gówno wiesz.
Co ty możesz wiedzieć?
Mamo?
Co to znaczy „wieczność”?
To coś bez końca.
Jak to możliwe?
Wyobraź sobie jabłko.
Kroisz je na pół i zjadasz połówkę.
Potem kroisz drugą połówkę i znów jesz połowę.
I tak bez końca.
To jak ze słońcem, które wstaje rano, a zachodzi nocą.
Taka jest wieczność.
To...
jaka jest śmierć?
Jest jak zapadnięcie
w wieczny sen.
Musisz zjeść wszystko.
Po co?
Żebyś był zdrowy.
Czemu mam być zdrowy?
Dla siebie? Czy dla twojego eksperymentu?
- Przestań. - Ale to prawda.
- Po to mnie stworzyłaś. - Wcale nie.
To po co? Powiedz, mamo.
Przez Kyung-yoona?
Musiałem zemdleć.
Ty mnie tam położyłeś?
Tak.
I czekałeś tutaj?
Tak.
Dlaczego nie poszedłeś spać?
Nie sypiam.
Nie wiem jak.
Nigdy w życiu nie spałeś?
Nie.
Nic mnie już nie zaskoczy.
Przepraszam.
Źle zrobiłem, okłamując cię.
Przepraszam.
Myślałem, że umierasz.
Nie byłoby to żadną niespodzianką.
Jakie to uczucie?
Nieprzyjemne.
Przerąbane.
Czemu?
No bo umierasz.
Czyli bycie żywym jest przyjemne?
Bywały dobre i złe chwile.
I całkowicie do dupy.
Teraz sam nie wiem...
czy chcę żyć, czy po prostu boję się umrzeć.
Pogubiłem się.
Mam żal do siebie.
Dlaczego?
Przez to, jak żyłem.
Byłem tchórzem.
Co mówią?
Żeby się przyczaić. Potem oni posprzątają.
Takiego bałaganu nie uprzątną.
Firma nas olała.
Nie jesteś na nich zły?
Dlaczego my mamy za to beknąć?
Wszystko masz tutaj.
Zrobisz z tym, co chcesz,
ale jeśli chcemy żyć, to musimy się ujawnić.
Wiesz to.
Co zamierzasz zrobić?
Nie tak się umawialiśmy. Chciałeś tylko jej telefon.
Jeśli to się wyda, ktoś musi za to odpowiedzieć.
Znasz zasady.
Ty skurwielu!
Jak możesz?
Zważaj sobie na słowa.
Chcesz się z nią zamienić?
To wsiadaj do samochodu.
Tak myślałem, tchórzu.
Wracamy.
Stałem tam i patrzyłem.
To powinienem być ja, nie ona.
Uciekłem...
żeby ratować skórę.
Bałem się.
Dlatego uciekłem.
Wybacz mi, Hyun-soo.
Przepraszam.
Zabierz mnie do kościoła Imhyun.
Do Ulsanu.
Proszę, Ki-hun.
DOM BETANII
KYUNG-YOON HAN 1996 — 2006
To ja.
Kyung-yoon.
I mój tata.
Chciałem zobaczyć to na własne oczy,
bo z tego powodu mnie stworzono.
Mama była smutna, kiedy zginęliśmy w wypadku,
dlatego postanowiła mnie stworzyć.
Nie powinna była tego robić.
To nie czyni ze mnie Kyung-yoona.
Też sądzisz,
że śmierć jest jak długi sen?
Możliwe.
To dlaczego ludzie nie boją się zasnąć?
To tak, jakby umrzeć na chwilę.
Bo następnego dnia się budzą.
Jaką mają pewność?
Wierzą w to.
Wierzą, że rano się obudzą.
Przeraża mnie myśl o śmierci...
ale...
wieczne życie jeszcze bardziej.
W co mam wierzyć, żeby się nie bać?
Możesz płakać.
To nic złego.
To jest piękne.
Co?
Życie.
Dokąd teraz jedziemy?
Cóż...
Nie wiem.
Do laboratorium.
To jedyne miejsce, jakie znam.
Tam się urodziłem.
Tam mam matkę.
Tam jest mój dom.
No i...
dzięki temu będziesz żył.
Dlatego się narodziłem...
i z tego samego powodu pójdę spać.
Co?
Mówiłeś, że nigdy nie śpisz.
Odezwał się Interpol.
To prywatna firma wojskowa.
Najemnicy?
Stacjonują w Azji Płd.-Wschodniej. walczyli na Filipinach.
Ochrona VIP-ów, zamachy...
Za odpowiednią kwotę przyjmą każde zlecenie.
Co jest?
Proszę się zatrzymać!
Sprawdźcie tablice, 5705.
Mamy Mina.
- Ściga go policja. - Wrzuć na ekran.
Widok z kamery radiowozu.
5705!
Zatrzymaj się!
Kurwa!
Strzelać.
Zabić wszystkich.
Panie Min.
Żyjesz?
Jak daleko to ma zajść?
- Tak daleko, jak będę chciał. - Nie zostawia nam pan wyboru.
Trudno, ale ja też mam armię.
Tyle że nasza jest z importu.
Sporo mnie to kosztowało.
Zapytam ze szczerej ciekawości.
To już demencja?
Mój umysł jest sprawny, gówniarzu.
Myślałeś, że się nie dowiem? Wiedziałem od początku,
że będziesz chciał oddać go Amerykanom.
Wiedziałem, że Anderson był szpiegiem.
Dlatego pan go zabił?
I wykorzystał najemników, żeby upozorować zamach?
Niezły plan.
Mój stan jest poważny.
Lekarze nie dają mi wiele czasu.
Czekam na śmierć,
czego więc miałbym się bać?
Mamo.
Zostałaś doktorem, bo tego chciałaś.
A co ze mną?
Kim ja zostanę?
Czy ja...
też mogę kimś zostać?
Przepraszam.
Wybacz mi.
Sprowadziłeś całą armię.
Ostatnia szansa. To jak będzie?
Oto, co zamierzam.
SEOIN PREZENTUJE KLON CZŁOWIEKA - Później wyślę to mediom.
Kto w to uwierzy?
Będą chcieli uwierzyć.
Kto nie chciałby pokonać śmierć?
Ty w to wierzysz, dlatego przysłałeś armię.
Nie chcę
być zbawcą ludzkości. Więc czemu to robię?
Jednym dam żyć, a innym umrzeć.
Ja będę rozdawał karty.
Będę niczym Bóg.
Co tu się dzieje?
Wstał pan.
Powinien pan odpoczywać.
Niedługo rozpoczynamy proces ekstrakcji.
To wszystko dzięki panu.
Pobierzemy szpik Seoboka i wydobędziemy komórki iPS.
Pobierając codziennie 40 ml,
po miesiącu będziemy mieć litr.
- Potem możemy pana... - Będziecie to robić przez miesiąc?
Nie.
Przez wieczność.
Seobok nie umrze.
Ale to okrucieństwo.
Okrucieństwo?
To jak pobieranie insuliny od świni.
To nie jest człowiek. Dobrze pan o tym wie.
Chyba się pan do niego nie przywiązał?
Dokąd teraz jedziemy?
Do laboratorium.
To jedyne miejsce, jakie znam.
Tam się urodziłem.
Tam mam matkę.
Tam jest mój dom.
No i...
dzięki temu będziesz żył.
Dlatego się narodziłem...
i z tego samego powodu pójdę spać.
Nie.
Tak nie można.
Słucham?
Przestańcie.
Co to ma znaczyć?
Zwariował pan?
Natychmiast przestańcie.
Ale wtedy pan nie przeżyje.
Wchodzimy.
A ty rób, co chcesz.
Wynoście się!
Co tu się dzieje?
Jak to zatrzymać?
Zatrzymaj to! W tej chwili!
Dość.
Tego nie da się zatrzymać.
Gdzie doktor Lim?
Gdzie ona jest?
Co robisz? Tylko spokojnie...
Zachowaliśmy jej ciało.
Tylko ona posiada w sobie DNA Seoboka.
Kurwa.
Jesteście chorzy.
Jeśli takie śmiecie mają żyć wiecznie,
to byłoby piekło.
Wystarczy.
Nie chcemy zniszczyć obiektu testowego.
Nie musieliście tego robić.
Nie musiało tak być.
Proszę...
Nie...
Nie zabijajcie go!
Nie strzelajcie!
Przestańcie!
Pojmijcie go, kretyni!
Odejdź.
Nie zbliżaj się!
Otworzyć ogień.
W tej chwili!
Nic ci nie jest?
A tobie?
Chodźmy do auta.
Uciekaj.
Musisz uciekać.
Dokąd?
Co?
Wiesz...
że nie mam dokąd pójść.
Nie!
Stój!
To już koniec.
Jaki koniec?
Zabijesz ich!
Co w tym złego? Ludzie i tak umierają.
Przestań!
Dlaczego to zrobiłeś?
Czemu wróciłeś, skoro o wszystkim wiedziałeś?
Chciałem zostać kimś...
Kimś
ważnym dla kogoś innego.
To wszystko.
Ale to się nie skończy.
Dopóki ja żyję.
Muszę odejść, by to zakończyć.
Zakończ to dla mnie.
Nie mogę.
Nie rób tego, proszę.
Dlaczego?
Boisz się, że też umrzesz?
Ale już wiesz.
Nieważne, jak bardzo się boisz,
nigdy przed tym nie uciekniesz.
Mylę się?
Nie.
Masz rację.
Teraz już wiem.
Ki-hun...
jestem śpiący.
Tekst polski - Altair87 Korekta - Eelsky
facebook.pl/AzjaFilm
facebook.pl/GrupaHatak