Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jestem Maca i mam 29 lat.
Przez 28 lat żyłam jak frajerka, ale powoli się zmieniam.
Staję się…
fajną laską.
- Nie mogę! - No dalej, Adri.
- Serio? Wszystkie to robimy. - Tak wygląda świetnie.
Wygląda jak cyce.
Raczej cycuszki.
Nigdy nie przepadałam za bólem.
Najbardziej bolesne jest poczucie słabości. Przestań.
Zróbmy to.
Wierzę w miłość ponad wszystko.
Wierzę w Juliána, nasze małżeństwo,
niedzielne lunche z teściową
rocznice ślubu oraz naszą hipotekę.
Nie czas się o to kłócić.
Adriana wie, co myślę o jej małżeństwie.
- Podoba ci się? - Tak.
Chodź, kochanie.
Nie przejmuj się mną. Dojdź.
Próbuje nas przekonać, że jest aseksualna.
Ślub nie oznacza, że musisz się na to godzić.
Powiedziałam jej, że to niemożliwe.
To prawda, że plemiona z Papui-Nowej Gwinei
wzywają martwych za pomocą tatuaży?
Jimena i Santi byli razem, gdy wtargnął on na ulicę.
To było 11 lat temu.
Mam do wyboru trzy aparaty lub wielką pamięć.
Co myślisz?
Od tego czasu pije Nesquika i robi wszystko, by ożył.
Ostatnia próba to sole wskrzeszające z Indonezji.
Dusza Santiego wróci za 200 dolarów plus przesyłka.
Jime jest przekonana, że Santi w końcu wróci,
więc szuka jego reinkarnacji.
Ale każdy powie coś, czego Santi by nie powiedział.
I poszukiwania trwają dalej.
Też nie jestem idealna.
Chciałabym być pewniejsza, silniejsza i nie dbać, co myślą inni.
Pracuję nad tym.
Odrzucono.
- Cholera. - Jak zawsze.
Pomagam ci w równouprawnieniu.
Ale jest słodki. Więcej mi nie trzeba.
Widuję go raz w tygodniu.
Nie chodzimy do kina ani na kolacje.
Mam więcej czasu, by robić swoje.
Związek wchłania cię niczym czarna dziura.
Odwraca twoją uwagę.
Wszystko robię sama, a z nim uprawiam seks.
Nie zrozumcie mnie źle. Byłam prawdziwą romantyczką, ale…
do czasu.
- Wyłącz to. - Co?
Wyłącz to, do cholery!
Szybko! Zanim…
Co to było, do licha?
Mówiłam, że nad tym pracuję.
Ale dość tej ciągłej gadki o facetach.
Pomówmy o mnie.
Uważaj! Matcha wymiesza się z mlekiem sojowym. Cholera.
Dzień dobry.
Wrzuciłam zdjęcie z wczoraj z hashtagiem #AdoptujNieKupuj.
Andrés Sardá uszyje suknię na galę, a ODYSSEY zajmie się makijażem.
Kończę pisać przemowę.
- Od razu… - Co to, Maca?
- Twoja matcha. - Wysłałam ci wiadomość.
- Wiadomość? - Tak, głosową, kochana.
O czwartej rano.
Jestem na nowej diecie. Jem cztery godziny dziennie.
Co? Kobiety z Kalkuty stosują ją od wieków i działa.
Myślisz, że robią to z wyboru?
Co?
- Nieważne, wezmę ją. - Nie chcę tu żadnych pokus.
Kiedy jesteśmy razem, musisz udawać, że też pościsz.
Dla solidarności.
I wiesz, że masz nosić obcasy.
Wykańczasz mnie.
Nie będę obcierała sobie stóp dla kogoś,
kto płaci mi pod stołem, zaciąga do pracy w weekendy,
a teraz każe głodować.
Może trochę szacunku?
Pomówmy o wrzodach od tego, że nie jestem asertywna wobec Pipy,
nieznośnej, despotycznej szefowej.
Ale niewolnicy nie narzekają, a tak mnie właśnie traktuje.
Pracuję dla niej od półtora roku.
Nie wierzyłam w siebie. Szczerze mówiąc, nie okłamała mnie.
Robisz wszystko, ale nie zbierasz zasług.
Zdjęcia, teksty, wiązanie sznurówek.
Będę płacić mało i żądać wiele.
Wylejesz sporo łez.
Ale to nie moja wina. Zdiagnozowano u mnie psychopatię.
Nie obchodzą mnie twoje uczucia.
Kiedy mogę zacząć?
Pipa jest dziewiątą najpopularniejszą influencerką w kraju.
Awansowała o 12 miejsc w rok.
Przypisuje to nowemu filtrowi.
Ale myślę, że powód jest inny.
Pipa, tutaj!
Nagroda za najlepszą komunikację w mediach społecznościowych trafia do…
Pipy!
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Trochę się denerwuję.
Jeden post dociera do tysięcy osób.
Wprowadzanie zmian to nasz obowiązek.
To sztuka komunikacji.
Dziękuję wszystkim obserwującym oraz gościom gali.
Dziękuję z całego serca.
Nie zdobyłabym tej nagrody bez pomocy…
My Boost-Up Serum Magic Fresh Light firmy Ophalo.
Do kupienia w sklepach w cenie 25 euro. Dziękuję!
Cholera.
Jest tu ktoś? Masz może tampon?
A nawet coś lepszego.
Zawsze noszę jeden w zapasie.
Wypróbuj, spodoba ci się.
Próbuję od miesięcy, ale nie mogę się przekonać.
To moja marka. Łatwo go założyć.
- Raquel? - Tak.
- To ja, Maca. - Kochana.
Pomyślałam o tobie, gdy zobaczyłam Pipę.
Złap szeroką część kubeczka palcami.
Wtedy wejdzie łatwiej. Zobaczysz.
W porządku.
- Masz? - Spróbuję.
Dobra.
Tak, wszedł bez problemu.
- Są świetne, co? - Tak, naprawdę.
- Świetnie wyglądasz. - Gratuluję nagrody.
Dzięki. Miło być docenioną.
- Co u ciebie? - Zarobiona. Jak zawsze.
Pipa to taka diwa.
Masz wielki potencjał. Agencje powinny o ciebie walczyć.
Nie wiem, czy tego chcę.
- Nie chcesz być wykorzystywana. - Zdecydowanie.
Czas nawiązać nowe kontakty.
- Zawalcz o sobie. - To dla mnie?
Zasługujesz.
Dzięki.
Spadam. Nudno tu, a mam randkę.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Pa. - Pa.
Pipa!
Wczoraj i przedwczoraj pracowałam do nocy.
No i?
Jadę do domu. Musisz wrócić sama.
Jutro przyjdę o godzinie 11. Albo 12.
Kochana.
- Co? - Twoje stopy.
Myślisz, że tak można?
Masz się pięknie ubierać,
a ty sprawiasz mi wstyd akurat dziś.
Converse’y znów są w modzie.
Jasne, jeśli ma się dość stylu.
Biedactwo. Nie zna się na tym.
Są drogie, a potrzebuję pracy.
I nie stać mnie na robienie scen.
Nie uwierzycie, co zrobiła Pipa.
Jest straszna, do cholery.
Wpadłam na Raquel w łazience.
To ta świetna influencerka, o której wam mówiłam.
Raquel.
Cholera.
Leo wrócił.
I chodzi z Raquel.
- Jak masz na imię? - Macarena.
Jak cię wszyscy nazywają?
Maca.
Uwielbiam to imię. Twoje zdrowie, Maca.
- A ty jak masz na imię? - Leo.
Bez toastu?
To było moje najgłębsze, najbardziej ekscytujące przeżycie.
Od pierwszego ujrzenia.
Piękne, filmowe życie wydawało się realne i nieskończone.
Mów.
Artykuł 66, ustęp drugi?
„W przypadku dwóch lub więcej okoliczności łagodzących,
sąd nałoży karę mniejszą o jeden lub dwa stopnie
od kary ustawowej”.
Maca, nie znoszę, gdy to robisz.
- Ja nie znoszę ciebie. - A ja ciebie.
- Głupek z ciebie. - Cicho.
Nasz związek był intensywny.
Bardzo.
Myślałam, że to coś wyjątkowego.
Nie do przeżycia z nikim innym.
Nigdy.
Ale pewnego dnia zniknął.
Porzucił życie, które planowaliśmy.
Nigdy nie przeprosił.
Po prostu odszedł.
A ja zostałam z wiarą, że bez niego nie będę szczęśliwa.
Co tu robicie?
- Przesuń się. - Zamknij drzwi.
- Pewnie nic nie spałaś? - Kto chce kawę?
- Nie. - Nie.
- Wstawaj. - Już!
- Pomóż mi, Adri. - Nic mi nie jest.
- Ale… - Szybko.
- I spodnie. - Dobra.
- Nie możemy jeszcze pospać? - Nie.
Chodźmy na śniadanie.
Przepraszam.
Węglowodany są zdrowe.
Rzucę na niego klątwę, by wrócił do Bostonu.
- I dostał wszy. - Nic mi nie jest.
Naprawdę, trzymam się.
Tak nagrałaś się o czwartej. Zobaczysz, co będzie za godzinę.
No dobrze.
Noc miałam kiepską.
Leo…
był dla mnie bardzo ważny i zostawił mnie z pewnymi problemami.
Dzięki.
„Problemami?”
Dobra, to pieprzony miłosny stres pourazowy.
Ale teraz patrzę na to inaczej.
To wina niedojrzałego społeczeństwa,
w którym kobiety wierzą w bajki.
Radzisz sobie dużo lepiej.
Zranił mnie i nie przeprosił. Nie jest godzien mojej uwagi.
Chcę nabrać pewności siebie. Jego powrót nic nie zmienia.
Jak wyglądał?
Wciąż ma ten kształtny tyłek?
Ty masz ją pocieszać. Ja wyprowadzam z równowagi.
Jime, zmieniłam się.
Teraz jestem Macą 2.0.
Zaufaj mi.
- Musisz się wykąpać. - Wiem.
W porządku.
Pa, dziewczyny.
- Trzymaj się. - I umyj.
- Dzięki. - Ale sucz.
- Pa, Maca. - Pa.
Uwierzyłaś jej?
Zjadła 12 churro i wypiła czekoladę. Jasne.
Serio? „Maca 2.0?”
- Daj spokój. - Jime.
- Nie jest nawet Macą 1.5. - Ludzie się zmieniają.
Naprawdę?
To może staniesz się maniaczką seksualną?
Rany!
A ty?
- Idziesz do psychologa? - Co?
Jime.
Nie do wiary. Dokąd jedziesz?
Nie wierzę.
- Przepraszam. - To nagły wypadek.
Moje plecy.
- Strasznie bolą. - Jest pani umówiona?
Bolą mnie dopiero od rana. Niech zbada mnie lekarz, który wszedł.
- Samuel? - Tak.
A raczej Samu.
Jest pani pacjentką czy znajomą?
Jeszcze nikim.
Musi się pani umówić. To jedyne wyjście.
Proszę, to ważne.
- Nie mamy terminów. - Samuel, spójrz na moje plecy.
Strasznie bolą.
- Ledwie chodzę. - Jesteś umówiona?
- Właśnie przyszła. - Zbierz dane.
Umówimy cię na pierwszy wolny termin.
Uspokój się.
Zerknę na nie.
- Chodź. - Dobrze.
- Niech José Luis zaczeka. - Dobrze.
Powiedz, co się dzieje, bo nie rozumiem.
Bolą mnie całe plecy.
Całe.
Od góry do dołu.
Nawet tu.
Tutaj najbardziej. Ledwo mogę siedzieć.
- Jasne. - Cały tyłek.
Kość krzyżowa?
- Jak zwał, tak zwał. - Spojrzę na to.
Dobrze.
Mogę o coś zapytać?
Kojarzysz może Santiego Asenjo?
- Kogo? - No tak.
Po reinkarnacji nie pamięta się poprzednich wcieleń.
Nie wiem, o czym mówisz. Zaczekaj chwilę.
Boli, gdy naciskam?
- Już tak nie stękasz. - Spróbujmy.
- Boli? - Bardzo.
- Rozumiem. - Naprawdę.
Może go nie pamiętasz, ale pewnie lubicie to samo.
Na pewno pamiętasz miecz Aragorna w bitwie pod Morannonem.
„Powstańcie, ludzie Wschodu!”
- Weź głęboki wdech. - Dobrze.
I wydech.
Cholera jasna!
Nie mam więcej czasu. Niech Marta znajdzie ci termin.
- Twoje plecy to koszmar. - Oczywiście.
A w filmie było: „Powstańcie, ludzie Zachodu”.
Tak!
Jak mogę pomóc?
Jak ja mogę pomóc?
Nie, jak ja mogę pomóc?
Czego pani chce?
- Jakiś problem z obcasami? - Ani trochę.
Widzę, że mnie oceniasz, kochana.
Zawsze podziwiam ludzi w szpilkach.
Zaraz powiesz, że znasz wielu gejów.
To prawda. Przepraszam.
Typowa pseudoliberałka.
Masz nowego asystenta?
- Dzięki temu spokorniejesz. - Ustaliłam pewne granice.
Nie wiem, jakie znasz zasady, ale tu granice ustala szef.
Luigi bardzo docenił tę pracę.
Jesteś stażystą? Płaci ci?
Jestem jej fanem.
Wiesz coś o planowaniu podróży oraz grafików, kontaktach z markami,
zarządzaniu social mediami, pozycjonowaniu, metrykach,
planowaniu długookresowym, fotografii, edycji?
Jasne.
Masz zestaw przetrwania?
Taśmę dwustronną? Z Pipą jest niezbędna.
Jak ci było na imię?
Oto suknia.
Będziesz wyglądać pięknie.
Będę obok.
Próbowaliście kiedyś seksu na parkingu?
Niezły pomysł.
Próbowaliśmy tantryzmu, kostiumów, a nawet wiązania.
Ostatnio w barze udawaliśmy nieznajomych.
Było fajnie?
- Może spróbujemy trójkąta. - Serio?
To może być dobra zachęta.
A jeśli zakocha się w tej drugiej?
Czy to byłby facet? A jeśli mu się spodoba?
Co się stało?
Proszę spojrzeć.
- Spokojnie, spójrzmy na to. - W sobotę mam wesele.
Nie rozumiem, jestem na diecie.
Spokojnie, to tylko stres.
Teraz naprawdę się stresuję!
W czym problem?
Muszę zrzucić dwa kilo, a wesele mam za cztery dni.
Wyglądasz świetnie.
Narzeczonego nie będą obchodziły te dwa kilogramy.
Czy będą?
- Będą? - Tak.
No to kiepsko zaczynacie.
Czemu?
Co będzie, gdy pojawią się zmarszczki?
Albo ciało zmieni się po ciąży?
Nie jest ciebie wart.
Lepiej zrozumieć to przed ślubem.
To on stanowi problem, nie ty.
Co?
Lepiej być samemu…
Maca, zaczekaj tu. Dokończymy innym razem.
Spokojnie.
Wyślemy suknię do krawcowej i szybko to naprawimy.
Będziesz wyglądać pięknie.
DO ZAINTERESOWANYCH
CHCESZ SIĘ RUCHAĆ?
- Maca. - Co?
- Jedźmy do mnie. - Nie.
- Muszę się tu ściskać. - Nie.
Zawsze masz syf i zaczynam sprzątać.
Co to za wymówka?
- Maca. - Co?
Może się nie rozumiemy.
- Na pewno. - Czujesz coś?
- O czym ty mówisz? - Nie? No dobra.
Co słychać, Maca?
W sobotę otwieram ekologiczną wystawę.
Będą media i wiele osób z branży.
Na pewno chcieliby cię zatrudnić.
Przyjdź, proszę.
Czas, byś odeszła od Pipy.
Daj znać, czy dasz radę. Buziaki.
GÓWNIANA DECYZJA
Musimy iść.
Muszę przyjąć zaproszenie, jeśli zależy mi na pracy.
To świetna okazja.
Nie! Leo tam będzie. Znajdziemy pracę w inny sposób.
Potrzebuję kontaktów Raquel.
Jesteś dość dojrzała, by wiedzieć, że to się źle skończy.
Nie tylko Raquel ma kontakty.
Kierowanie się Leo na pewno nie jest dojrzałe.
Całkiem się na nim skupiłam.
Przestanie w końcu wpływać na moje decyzje?
Przepraszam.
Maca?
Leo.
Co ty…
- Wróciłeś z nową dziewczyną? - Co?
Co tu robisz?
Próbuję zmienić gównianą pracę. Raquel jest kochana.
- To wy… - Cześć.
- Znacie się? - Tak.
- Owszem. - Kiedyś chwilę byliśmy razem.
Zdradź mi jego sekrety.
Pewnie ledwo mnie pamięta.
Piękna wystawa, Raquel. Kto jest autorem?
„Chwilę?”
Przedstawię ci go. Chcesz poznać artystę?
- Jasne. - Świetnie.
Dzięki.
- Dobrze się bawisz? - A ty?
Szukasz tu pracy?
To dziwne.
Dziwne jest to, że chodzisz z influencerką.
Nauczyłaś się prawa karnego, a nie zostałaś prawniczką?
W młodości marnujemy sporo czasu.
A ty?
Nie obracasz się wśród filologicznej bohemy.
Wykładam na uniwersytecie w Madrycie.
Na państwowej posadzie? Krzyż na drogę twoim marzeniom.
Chociaż je miałem.
Powodzenia na uniwersytecie i z Raquel.
Pomówmy jak dorośli.
Żaden problem.
Dobrze wrócić do Madrytu?
Tak. Znalazłem mieszkanie w centrum.
- Gdzie? - W Chamberi.
- Rany. - Co?
- Przy akademickich zarobkach? - Dostałem umowę.
Cieszę się, że twoje życie to prosta droga to sukcesu.
Wyczuwam odrobinę sarkazmu?
Czemu? Też dojrzałam.
Widzę po twoich oczach, że nic się nie zmieniłaś.
To ty się nie zmieniłeś.
Zniszczyłeś mi życie i nie przeprosiłeś.
- Teraz mamy się przyjaźnić? - Minęło wiele lat.
Zapomnij już o tym.
Mam przyznać, że jestem dupkiem?
W porządku, jestem i będę. Lepiej?
Uciekasz jak tchórz. To twoja specjalność.
Leo to przystojniak, co?
Tak. Długo byliście razem?
- Nie, tylko pięć lat. - Pięć lat? Mówił, że…
Leo to wolny duch. Mówi jedno, a robi drugie.
Jak to?
Chcę dopieprzyć temu draniowi,
bo to niesprawiedliwe, że życie tak mu się układa.
Chcę też uratować ją.
Nie ostrzeglibyście kogoś, że stoi nad przepaścią?
Sama chciałabym, by mnie ktoś ostrzegł. To solidarność.
Wyrzucił moje serce na podłogę i zaczął na nim tańczyć,
dopóki nie stało się zadeptaną papką.
- Ale co się stało? - Nie znam większego dupka.
Rzucił mnie i zniszczył moją przyszłość.
Dobrze ci radzę. Uciekaj i nie patrz wstecz.
Muszę lecieć. Już późno.
W porządku?
ZIELONE ŻYCIE Z RAQUEL
- Jak się masz w tym tygodniu? - W porządku.
Wydałam pierwszą encyklopedię na temat zjawisk paranormalnych.
Świetnie, ale pytałem o twoje plecy.
Moje plecy?
- Bolą. - Jasne.
W porządku.
Powoli obróć głowę w prawo.
A teraz w lewo.
Dobrze.
Wierzysz w miłość?
- Co to za pytanie? - Normalne.
To pytanie do psychologa lub znajomej,
a nie fizjoterapeuty.
Wiesz, czemu tu jestem? Plecy naprawdę mnie bolą,
ale tak naprawdę zależy mi na wspólnym drinku.
Nie umawiam się z pacjentkami.
- Ale dogadujemy się. - Racja.
No to?
No nie wiem. To byłoby dziwne.
Czemu? To tylko jeden drink.
- Tylko jeden? - Tak.
- Brzmi dobrze. - Jasne, że tak.
Jeden drink.
A potem…
- Potem zobaczymy. - Tak.
Zobaczymy.
Nie śmiej się, ale mam ochotę na Nesquika.
Co?
No to…
wznieśmy toast.
- Za dziś. - Za dziś.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Chodź.
- Macarena Bartual? - Tak, to ja.
NA ZAWSZE W PAMIĘCI TWEJ GODNOŚCI
Wyrazy współczucia.
DROGA MACARENO,
WYRAZY WSPÓŁCZUCIA Z POWODU UTRATY SIŁY WOLI.
SERDECZNE POZDROWIENIA, LEO. PS. PIERDOL SIĘ.
WYDZIAŁ HUMANISTYCZNY
- Witam. - Dzień dobry.
Zaczynamy. Musicie napisać referat.
- Tak. - Nie.
Pomyślcie o amour fou.
„Szaleństwie miłości”.
Mowa o wielkiej miłości do kogoś?
I braku umiejętności oddzielenia oczekiwań od rzeczywistości.
Pisarze z tego okresu opisują miłość kobiety
jako agonię.
Opisywali miłość niemal jak chorobę psychiczną.
Może tak było.
Liczyłam na większą wrażliwość po nauczycielu literatury.
Co pani…
Słucham?
Sporo pan czyta i analizuje,
ale chyba nie rozumie pan ludzkich emocji.
Nie dyskutujemy tu o moich emocjach.
Oczywiście, bo nie istnieją.
Chwileczkę.
Mówię o konkretnym okresie w XIX-wiecznej literaturze.
Twierdząc, że zakochane kobiety były obłąkane?
Bez wyjaśnienia, że nie były same, bez podania kontekstu.
To zajęcia z literatury, a nie historii.
Powinien pan przyjąć bardziej krytyczne podejście.
Ma rację.
- Co tu pani robi? - Jestem wolnym słuchaczem.
Jestem na liście.
Rozumiem.
Moje poglądy są odmienne.
Jestem feministą i orędownikiem równości płci.
Ale? Proszę nas nie zwodzić.
Jeśli prezentuje pan wizję, w której miłość niszczy kobietę,
należy ją potępić za skutki, jakie to przyniosło.
Nosimy na barkach zbyt wielki bagaż kulturowy.
- To prawda! - Tak.
Chwileczkę.
Wyjaśnicie mi,
jak opis okresu w literaturze łączy się waszymi problemami?
Kulturowa presja romansu zmusza nas do wiary
w pierwszego czarującego drania, jakiego poznamy.
Właśnie!
Bez obaw! To już nie takie częste.
Z kimkolwiek pan teraz jest, przejrzy pana i porzuci.
Pieprzyć ten referat.
Pieprzyć go!
Nie przestańmy na tym.
Zgłośmy ten seksizm do dziekana.
Precz z testosteronem! Zostaw nasze umysły!
W porządku.
Precz z testosteronem! Zostaw nasze umysły!
W porządku.
Wyjście oznacza nieobecność.
I napiszcie referat.
Co jest z tobą?
Najpierw okłamujesz Raquel, by mi nie ufała.
Dopiero zaczynam.
A teraz buntujesz moją klasę?
A ten wieniec? To było cholernie słabe.
Wieniec…
Musimy przestać.
Przecież to jakiś absurd. W naszym wieku…
Nienawidzę, gdy mówisz z taką pogardą.
Jakby to była moja wina, że tak bardzo cię kochałam.
Też żałuję.
Spróbuj zrozumieć.
Nieważne. Nie powinno mnie to obchodzić.
Ale obchodzi.
I mnie też.
Bo tylko my wiemy, co do siebie czujemy.
Czuliśmy. Nie zrozum mnie źle.
Doprowadzasz mnie do szału, ale…
chcę cię pocałować.
Przykro mi, że cię zawiodłam.
Też chcesz mnie pocałować.
Czuję to.
Jesteś zarozumiałym dupkiem. Skończ z tym pieprzeniem.
Chciałbym pieprzyć się z tobą. Na tym biurku.
Jasne, że byś chciał.
Bo tęskniłeś.
Aż czuję twój zapach.
Teraz mamy remis.
Co?
Dwa do dwóch.
Nienawidzę cię.
Nie bądź taka. Przecież to tylko gra.
Upokorzyłaś mnie przed całą klasą.
To nie to samo.
Maca.
STYPENDIA MIĘDZYNARODOWE
Zadzwonię jeszcze raz.
Pewnie utknął w korku.
NA WYNAJEM
Musimy zwiedzić cały Mediolan.
- To będą intensywne dwa dni. - Racja.
Zaktualizowałaś apkę do relaksacji? Bez niej nie polecę.
- Jasne. - Świetnie, kochana.
Nie mamy czasu na więcej pokazów?
Nie ma tu błędu?
Za długo jemy.
Popraw to jakoś, dobrze?
Dobra.
Chciałam pomówić o sytuacji z gali.
- Z butami. - Byle szybko.
Musisz okazywać mi więcej szacunku,
a nie zawstydzać przy znajomych.
- Tak zrobiłam? - Tak.
Nie będę już tego znosiła.
Niełatwo jest być mną.
Jasne.
- Co się dzieje? - To tylko turbulencje.
- Zapytaj. - Dobrze.
- Proszę usiąść. - Przepraszam.
Boże, nie chcę umierać.
Nie mogę zapiąć pasów.
Boję się.
Jak zapamiętają mnie ludzie?
Chcę być ikoną.
Wdech i wydech.
Musisz to nagrać. Szybko.
Trochę zmierzwię włosy, by było szokująco.
- Dobrze? - Tak.
Cześć! Lecimy samolotem, który może się rozbić.
Jeśli coś się stanie, wiedzcie, że was kocham
i myślę o was.
Prześlij ten filmik z hashtagiem #WszyscyJesteśmyPipą.
Wszyscy jesteśmy Pipą!
- Gotowe? - Tak.
Są strasznie długo.
Boję się, Maca.
Nie do wiary. Co tu robisz?
Lecimy prosto w dół.
W ostatnich chwilach myślisz o mnie.
Nie o rodzinie, Jime, Adrianie ani pokoju na świecie.
Ostatnio myślę o tym, że tobą gardzę.
Cały czas myślisz o mnie.
Jakieś ostatnie życzenie?
Buziak albo numerek w toalecie?
Twój wybór.
Co robisz? Otwórz!
Maca!
Nie patrzcie tak. Zasłużył.
Jesteś jakaś dziwna.
Zamieść filmik, gdy wylądujemy.
Ale wylądowałyście?
Tak, tylko się wystraszyłyśmy.
- To była podróż astralna. - Albo hiperwentylacja.
Ważne, że go zamknęłam.
Zniknął.
Zamknęłaś go, ale wciąż tam jest.
Mogłaś wyrzucić go z samolotu. Jak skończyło się ostatnie spotkanie?
Nieważne. Kolejnego nie będzie.
Za ostatni raz!
- Za ostatni raz! - Za ostatni raz!
- A co słychać u was? - Jak tam pierwszy trójkąt?
Fajnie, ale nic specjalnego.
Nic specjalnego?
Zaliczyłaś pierwszą cipkę i tylko tak to skomentujesz?
- Nie opiszę szczegółów. - Powinnaś!
Nie.
Z laską ci się ułożyło,
a jak z Juliánem?
Znów coś między nami iskrzy.
Pociągamy się.
Te gierki nam pomogły.
O to właśnie chodziło.
Nie spodziewałam się.
Myślałam, że masz go już dość.
- Juliána? - Tak.
To moja rodzina.
Nie chciałabym od niego odejść.
Porzucenie wspólnego życia,
szukanie miejsca na wynajem, robienie selfie na Tindera…
Nie, dzięki.
A twój fizjoterapeuta?
Nie udało się.
- Co? - Dogadywaliście się.
Tak.
Ale potem się posypało.
Jime.
Zobacz, co dostałem od pacjenta.
Uroczy, co? Możesz go nazwać.
- Zerwałaś z nim przez chomika? - Ma świra na ich punkcie.
To pierwszy związek, który trwał ponad miesiąc.
A seks był świetny.
Ale…
strasznie lubi chomiki.
Strasznie.
Adri, to nie był Santi.
Będę szukać dalej.
Idę siku.
Poszła płakać.
Umrze sama, jeśli nie przestanie.
A może nie.
- Dzień dobry. Jimena? - Tak.
Mogę wejść?
Jasne.
Na początek ci wystarczy.
Nie wiem, czy kogoś udam.
A co robi aktor? Wrzuca posty schronisk i je bez glutenu?
Napisałeś, że lubisz wyzwania.
Mówiłem o udawaniu kaleki lub Norwega.
Wasza prośba jest powalona.
Santi trzy razy złamał nadgarstek na desce.
- Tak. - Pasuje ci?
Naprawdę mi uwierzy?
Od 11 lat Jime ma skomplikowaną relację z logiką.
Uwierzy, że jesteś Santim. I pożegnasz ją na zawsze.
Wyzwolisz ją.
Pomożesz czynić dobro.
Dla aktorów to ważne, nie?
A jeśli zapyta o coś spoza notatek?
Improwizuj.
Znasz się na tym jako aktor.
Nie denerwuj się. Dwa dni i po wszystkim.
Ile za to chcesz?
Rany, nienawidzę kokosanek.
Musisz udać, że je lubisz.
To podbije cenę.
- Uwielbiam drugą część. - A ja trzecią.
Większość osób woli Dwie wieże,
ale oglądałem trylogię z 20 razy, więc jestem pewien.
Wcześniej nie znałeś Tolkiena?
Mój gust całkiem się zmienił.
Kiedy?
Jakieś dwa miesiące temu.
Sole.
Nagle utkwiłaś w mojej głowie.
„Jime Herrera”. Musiałem cię znaleźć.
Pewnie masz mnie za świra?
Nie.
Co stało ci się w rękę?
Zachciało mi się pojeździć na desce.
Spróbowałem i nadgarstek złamany w trzech miejscach.
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne.
Wymień zespół, miasto, rodzaj sera,
znienawidzone zwierzę i odcinek Simpsonów.
Dobra.
Niech pomyślę. Zespół? Slipknot.
Edynburg. Emmentaler.
- Odcinek z Pinchym. - Świetny!
I kurewsko nienawidzę gryzoni.
Gdzie się ukrywałeś?
ZNALAZŁAM GO. TO SANTI!
Maca.
Chciałem przeprosić.
Za to, co zaszło w moim gabinecie.
Za wszystko.
Wyjechałem bez wyjaśnienia.
To był wielki błąd.
Przepraszam. Nie chciałem cię skrzywdzić.
Wydawałeś się pewien swoich decyzji.
Było mi bardzo ciężko.
Ciężko było mi żyć bez ciebie.
Przepraszam.
Przyjaciele?
W porządku.
Co tu robisz?
Gmatwam sobie życie.
Tworzyłam listę gości i musiałam zaprosić Raquel.
Może przyjść z towarzyszem. Oby nie z Leo.
Udaje dorosłego, ale nie chcę go widzieć.
Maca!
Dzwoń po Mateo, by poprawił mi kucyk.
- Zrobić to sama? - Nie.
- Dzwoń. - Dobrze.
Mateo…
Maca!
- Cześć. - To twoja torebka?
Od Pipy. Z Mediolanu.
Było jej przykro z powodu gali. Czasami jest miła.
Dostała ją w showroomie.
Nie chciała, bo była dotykana.
Co?
Przez ten stres chce mi się płakać.
Nie płacz. Już dobrze.
Przepraszam za to, co powiedziałam o Leo.
Nie szkodzi.
Pracujemy nad lepszą komunikacją
i dobrze nam idzie.
- Cieszę się. - Może zjemy kiedyś obiad?
- Nie. - Zaczniemy nowy rozdział.
Czas udawać dorosłą.
- Jasne. - Przyjdź z kimś.
Dam znać chłopakowi.
Muszę zadzwonić do fryzjera Pipy.
- Do zobaczenia. - Pa.
Nie możesz wiecznie uciekać.
Przeprosił, ale wciąż jesteś spięta.
Możecie się przyjaźnić.
Żartujesz sobie?
To już dno.
Mamy przyjaźnić się z Leo?
GÓWNIANA DECYZJA
- Szybko pijesz, co? - Wiele lat praktyki.
Widzę.
CZEMU NIE ODPOWIADASZ?
GNIEWASZ SIĘ? ZROBIŁEM COŚ?
Możemy iść w piątek na wystawę?
Chcę zobaczyć jedną z Reina Sofia, a niedługo ją zamykają.
No nie wiem. Planowałem wpaść tutaj.
- Do skateparku? - Tak.
Przecież nie potrafimy jeździć na desce.
Ale lubię spędzać czas z tymi gośćmi.
Santi uwielbiał to miejsce.
Chciałem kupić zioło i trochę zajarać.
Ja już tak nie jaram.
Maca.
Co ty ubrałeś?
Pamiętaj, że się kochamy,
mieszkamy razem i jesteś bardzo inteligentny.
Jasne.
Szukamy czegoś w La Latina albo Barrio de Letras.
Uwielbiam te okolice.
My myślimy o wyprowadzce z miasta.
- Tak. - Na wieś?
Leo już na wylotówce pryska się sprayem na owady.
Czas, by pogodził się z naturą.
- Poznał Pachamamę. - Właśnie.
Powietrze w mieście jest ostatnio fatalne.
Ale jeśli zamieszkacie w La Latina…
Dziękuję.
Dla mojego złotka wszystko.
Czym dokładnie się zajmujesz, Coque? Poza fajnymi tatuażami?
Dzięki. Wszystkim po trochu. DJ-ką, podcastami, stand-upem.
- Stand-upem? - Tak.
Ceny najmu musiały spaść.
O czym mówisz na scenie?
- Jak miejskie ogrody? - Czekaj, zgadnę.
- O milenialnych podbojach? - Czyli widziałeś.
- Fajnie, że tyle robisz. - Dzięki.
A podobno Hiszpanie nie są przedsiębiorczy. Zdrowie.
Gadasz jak dziadek.
Duchem jestem dziadkiem.
Pewnie jako dziesięciolatek chodziłeś po domu w szlafroku.
To już przesada.
- Pewnie wciąż to robisz. - Wiesz co?
Ten szlafrok zaginął w tajemniczych okolicznościach.
Przyznaj się. To było dawno.
- Nie. - Masz go?
Pewnie jest tam, gdzie…
Gdzie co?
Gdzie jest?
- Tak. - Zapomniałem o tym! Serio?
- Tam nie. - Jest tam?
Tak.
- Nie. - Tak.
Wiesz, czemu tak uznałem?
Pamiętasz, jak twoja mama przyniosła nam lasagnę?
Interesują nas miejskie ogrody, Raquel.
Szukamy mieszkania z balkonem.
Balkon to podstawa.
No nie wiem.
- Myślałem, że jest inny. - Nie oceniaj go od razu.
- Racja. - Raquel go polubiła.
Raquel dogada się z każdym.
- Zamieszkacie razem? - A czemu nie?
Nie pasujecie mi do siebie.
A do kogo pasuję?
Ciekawe. Daj nam znać.
Cześć!
- Idziemy? - Tak.
- Powtórzmy to. - Jasne.
- Niedługo? - Tak.
- Dobrze? - Tak.
- Pa. - Pa.
- Poszło super, co? - Chcesz drinka?
Zjemy razem lunch, Adri? Nie wiem, co robić.
Muszę z kimś pogadać, a ty jesteś najrozsądniejsza.
Wpadnę do ciebie po południu.
Słodka jesteś.
Maca!
Wyglądasz cudownie.
Uporządkuj też torebki. Muszę lecieć, mam plany.
Może zdążysz do 20.00.
- Miłego dnia. - Dzięki, kochana.
MACA, POKAZUJĘ LUDZIOM TWOJE CV.
DAM CI ZNAĆ.
Cześć.
- Skąd wiesz, gdzie pracuję? - Popytałem.
Rany.
Wybacz.
Cały czas przeprasza.
Pasuje mu to.
- Zabiorę cię na obiad. - Z Raquel?
Chcę, by była.
Nie, piszę pracę naukową
na temat miłości w literaturze współczesnej.
Chciałbym wysłuchać twojej opinii.
Byle szybko.
- Bez siadania. - Jasne.
Ogólnie mi się podoba, ale czegoś brakuje.
Czego?
Brakuje mi w tym emocji.
Po prostu analizujesz te historie, ale nie wczuwasz się w nie.
Rozumiem. I co z tego?
Rozejrzyj się wokół siebie, poza kartki książki.
Wokół siebie?
Tak. Na ludzi ci bliskich.
Wspomnienia i doświadczenia.
Wiesz, że rzadko zastanawiam się nad swoim życiem.
Jesteś głodna?
Mi też nie odpisuje.
Pewnie haruje dla Pipy.
- Pewnie tak. - Jak się masz?
Świetnie.
Świetnie,
a może nawet jeszcze lepiej.
Serio?
Drugie wcielenie Santiego to…
Sama nie wiem, jak to wyjaśnić.
Wciąż się widujecie?
Jasne. Szukałam go tyle lat, że teraz zniosę konsekwencje.
JORGE, NIE ZERWAŁEŚ Z NIĄ?
NIE
CZEMU?
KOCHAM JĄ!
Ty masz Juliána, a ja jego.
- Jime. - Co?
Mam 50% rabatu na suknie.
- Chcesz? - Dobry plan!
- Tak? - Za trzy miesiące wesele!
Chodźmy.
Cholera.
- To dziwne. - Co?
Jesteś taki sam, ale jednak inny.
To znaczy?
Wydajesz się dojrzalszy.
Tym razem mogłoby być inaczej.
- Niczego nie sugeruję. - Jasne, że nie.
Raquel wydaje się szczęśliwa. Ty jesteś spokojny.
Nasz związek był zupełnie inny.
Też byliśmy szczęśliwi.
Łączyło nas coś wyjątkowego.
Zostały mi piękne wspomnienia.
Jasne.
Chcę, byś wspominała nas jako świetny okres w życiu.
Było również bardzo ciężko, ale nie tylko.
Dzięki temu jesteśmy, jacy jesteśmy.
Nie wiem, kim jestem.
Jesteś cudowną kobietą.
I złodziejką szlafroków.
Jesteś uparta.
Świetnie podżegasz studentów do buntu.
Masz niesamowite oczy.
Ale głównie jesteś uparta.
Zobacz ten dom.
System recyklingu wody, ogródek warzywny, panele solarne.
Świetny.
Muszę ci coś powiedzieć, Jime.
To wiadomość od Santiego.
Odbieram coś.
- Od Santiego? - Tak.
Mówi…
że jesteś cudowna i lubię spędzać z tobą czas.
Rozumiemy się, prawda?
- Rozśmieszamy się. - Tak.
Zawsze łączyło mnie z Santim nasze poczucie humoru.
- Ze mną też? - Tak.
Zobacz.
„Ukazuje to, co było, co jest
i co może być. Ale co widać w tym momencie…”
„…tego nawet mędrcy nie wiedzą”.
- Władca pierścieni? - Tak.
- Jestem z tobą szczęśliwa. - A ja z tobą.
- Ale to nie może trwać wiecznie. - Wiem. Codziennie o tym myślę.
Wiem.
Muszę iść.
- Cześć. - Cześć.
To nie twoja wina.
Związek z Raquel nie miał sensu.
To nie twoja wina, ale…
myślę o tobie, od kiedy cię zobaczyłem.
W komedii romantycznej
zacząłby teraz lać deszcz.
Przepraszam cię. Nie planowałem tego.
Wiem, że się gniewasz. I słusznie, bo byłem idiotą.
Twoje odejście złamałoby mi serce.
Masz rację. Jestem dupkiem.
Zniszczyłem ci życie i nie miałem odwagi przeprosić.
Przyznam, że ciężko mi widzieć cię z innym mężczyzną.
Kocham cię.
Naprawdę.
W komedii romantycznej wpadłabym teraz w jego ramiona.
Jestem sobą, gdy mnie widzisz.
- Nie mów tak. - To prawda.
Zawsze jesteś sobą.
Widzisz? Wciąż jesteś sobą.
Chcesz mleka?
Jasne.
- To kawa? - Nie.
- Samo mleko? - Tak.
W porządku.
No dobrze.
- Wziąć ten kubek? - Obojętnie.
- Jasne. - Tak.
Klamerka ci pasuje.
Witajcie w świecie Pipy.
W końcu zobaczymy norę bestii.
- Tu pracujesz? - Tak.
Nie do wiary.
- Na pewno nie przyjdzie? - Poleciała na Ibizę.
- Nie wierzę! - Mogłaby nie wracać.
- To ona mi płaci. - Wiem.
W jej wieku ciągle mieszkałam z rodzicami.
- Cześć, dziewczyny. - Cześć.
Co to?
- Na ostudzenie ego? - Poproszę.
Ostrożnie. Maca spłacałaby to pół roku.
Tu jest niesamowicie.
Co słychać? Jestem milionerką i płacą mi za posty na Instagramie.
Przypominam ją?
- Nieźle. Trochę więcej próżności. - I mocniejszy makijaż.
I najlepsza część.
- Proszę, panie. - Możemy wszystko przymierzyć?
- Jasne! - Obłęd.
Możecie wziąć sobie coś stąd. To prezenty, których nie otworzyła.
Popłaczę się.
Maca, nic nie jedz.
Maca, nie oddychaj.
Czemu nie mam dziesięciu milionów obserwujących?
To twoja wina.
Masz nosić szpilki, kochana.
Tak wyglądasz lepiej.
Pa!
Za nas.
I za dzisiejszą popijawę.
Zdrowie.
Wyglądasz wystrzałowo w tej sukni.
- Naprawdę. - Tak?
Weź ją.
- Co? - Jest twoja.
Serio?
Nie będę jej nosiła zbyt długo.
Nie wyskakuj teraz z tym narzekaniem.
Muszę wam coś powiedzieć.
Wiecie, że chciałam zmienić coś w życiu.
Akceptacja to podstawa, Adri.
Nie mamy z tym żadnego problemu.
Co?
Robię z Juliánem kolejny krok.
Będziemy starać się o dziecko.
- Będę ciocią? - Albo matką chrzestną.
Boże!
Musimy to uczcić, nie?
Jasne, w jakimś godnym miejscu.
- Tak. - W barze na dachu.
- Chodźmy. - Ma basen. Będzie super.
Idźcie na dół, zaraz dojdę.
Jasne!
Tak?
Witam. Macarena Bartual?
- Zgadza się. - Dzwonię z Good Mode Magazine.
Clément Dubois, redaktor naczelny.
Dobry wieczór.
- Słyszałaś o nas? - Tak.
Raquel wysłała nam twoje CV wraz z listem polecającym.
Spodobałaś nam się.
Świetnie.
Poszukujemy kogoś do zarządzania strategią ds. nowych mediów.
Z doświadczeniem w social mediach. Pomyśleliśmy o tobie.
- Byłabyś zainteresowana? - Dziękuję. Nie pożałuje pan.
Dam z siebie wszystko.
Dołączyłabyś do działu komunikacji.
Pracowałabyś w Paryżu, a nie Madrycie.
- Byłaś kiedyś w Paryżu? - Tak.
Uwielbiam cię.
Uwielbiam Paryż. Wieża Eiffla, pain au chocolat, croissanty.
Świetnie. Możesz zacząć od zaraz.
Masz dwa tygodnie na decyzję.
Oczywiście.
Lub wcześniej. Dziękuję, Macarena.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Uwielbiam was. Zawsze będziemy razem.
- Zawsze. - Zawsze.
Jesteście najlepsze.
Kocham Leo.
- Co? - Kocham Leo!
Co?
Kocham go.
Kiedy z nim jestem, to…
Ciężko ująć to słowami.
Moja głowa eksploduje.
Moje serce też.
Chyba cofnęła się w czasie.
Który mamy rok, Maca?
Wciąż mają odtwarzacze MP3 i telefony z klawiaturami?
Grasz w Snake’a?
- Co? - Zobaczyłaś się z nim?
Po tym, co ci zrobił?
Co się stało? Uciekł z łazienki w samolocie?
Nie chciałam. Albo i tak. Pachnie tak pięknie.
Nie zapomniałam, co mi zrobił.
Chciałaś stać się silniejsza.
Co ja mogę wiedzieć?
- Dość. - Nie.
- Zmieniam piosenkę. - Adriana.
Adriana!
Zostawił cię w rozsypce. Jest twoim kryptonitem.
Maca!
Porzuciłaś nas, gdy z nim byłaś.
To dlatego dajesz się wykorzystywać Pipie.
Masz wszystko w dupie, gdy pojawia się on.
Zakończ to. W tej chwili.
Wiem, co powinnam, ale robię coś innego.
Ty zabujałaś się w dziewczynie od trójkąta,
a chcesz dziecka z Juliánem, którego nie kochasz od lat.
W dziewczynie od trójkąta?
Widziałam was.
- Pierdol się. - Byłaś szczęśliwa.
Promieniowałaś. A teraz robisz dziecko z Juliánem?
Nie wiem, czy będę z Julią. To nie takie proste.
I urodzisz dziecko, by nie być samej? Zaryzykuj!
To ty uczepiłaś się pierwszego chłopaka, by nie pójść dalej.
Wycedzicie coś jeszcze, żmije?
Tak, Santi nie żyje!
To prawda.
Każdy ma swój kryptonit.
Łatwiej go ukryć, niż się z nim zmierzyć.
Postanowiłyśmy uciec przed trudną prawdą,
szukając schronienia w domu.
Jak poszło z dziewczynami?
Dobrze.
Musimy to dziś zrobić.
Obudź mnie na szybki numerek.
Wystraszyłaś mnie. Co jest takie pilne?
W porządku?
Pobierzemy się?
Bonjour. Clément?
Zostały mi trzy dni na decyzję.
Dam znać w poniedziałek. Muszę załatwić kilka spraw.
Tak. Bardzo dziękuję.
Nie jest tu tak źle. Spójrzcie na to mieszkanie.
Maca!
Gdzie wsadziłaś mój pasek? Nigdy nie mogę go znaleźć!
Idę!
Dostałam ofertę pracy.
W świetnym magazynie.
Naprawdę?
To świetna okazja.
Jesteś taka utalentowana.
- Ale… - Odejdź od Pipy.
- Problem w tym… - Jestem z ciebie dumny.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chcę być
Kimkolwiek chcę
Kocham siebie
Życzę ci wolności Życzę ci siły
Życzę ci spełnienia
Spełnienia
A jeśli się zagubimy
Odnajdziemy się wkrótce
Daleko gdzieś
I jeśli się spotkamy
Zobaczymy wyraźnie
Co nas czeka
Bo zrozumieć trzeba Że wszystko końce miewa
Spełnienia
Cześć.
Cześć. Kupiłem kwas foliowy. Jest w kuchni.
Pytałem w pracy o urlop ojcowski i nie ma żadnego problemu.
Zobaczysz. Damy radę.
Co?
Jime.
Jesteśmy coraz bliżej. Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Może spróbujmy bez tej duchowości?
Co?
Nie jestem Santim.
Twoje znajome kazały mi go udawać i się z tobą pożegnać.
Byś była wolna.
Ale zacząłem coś do ciebie czuć. Wybacz, że cię okłamałem.
Jestem idiotą. Tyle, wydusiłem to.
Powiedziały ci, co lubił?
Co za suki.
Nienawidzę kokosanek i elfów.
Ja też.
Naprawdę.
A to sztuczny gips. Chcę go w końcu zdjąć.
Cholera. Jesteś aktorem?
To akurat prawda.
Hej.
Naprawdę cię lubię.
Wciąż chcesz się pobrać?
Ja też naprawdę cię lubię, ale lepiej zostańmy przyjaciółmi.
Po prostu… Muszę iść.
Ale wciąż chcę się przyjaźnić.
Zadzwoń, jeśli chcesz.
Jakoś się zgadamy.
Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Muszę załatwić coś bardzo ważnego.
Nic mi nie jest!
Pa!
Samuel ma pacjenta!
Wszystko w porządku.
To nic takiego. Włączyć muzykę?
DRINKA?
Jeszcze dwa kroki i do góry. Idealnie, jesteśmy na miejscu.
Już. Zaczekaj, zamknę drzwi.
Teraz prosto.
Świetnie.
Teraz obróć się w prawo.
Jeszcze trochę.
Jeszcze.
Już.
- Gotowa? - Tak.
Wygląda identycznie.
Ale co my tu robimy?
Pamiętasz to?
- Zdjęcie z karty na basen. - Z naszej drugiej randki.
- Pamiętasz? - Tak.
Zawsze mam je przy sobie.
Nigdy nie przestałem cię kochać.
Już nigdy nie odejdę.
Znam cię tak dobrze.
A czuję, jakbyśmy dopiero się poznali.
Maca…
Chcę z tobą zamieszkać.
Codziennie budzić się u twojego boku.
Chcę…
jadać z tobą śniadania na tym balkonie.
Będziemy jeść śniadania na tym balkonie.
- Świetne światło. - Jest cudownie.
Tu może być gabinet.
Będzie trochę ciężko finansowo, ale poradzimy sobie, prawda?
- Bierzemy je? - Złożyłeś wniosek o stypendium.
Bałeś się tego. Czemu to robisz?
- Powiem im, że je bierzemy. - Dobrze.
Co robisz?
Nie znoszę cię.
Wtedy nie byłaś zła.
Czemu?
Powiedz mi prawdę, kiedy wrócę.
Czemu ukrywasz to stypendium?
Mogliśmy wyjechać razem.
Wyjazd nie oznacza, że cię nie kocham.
Pytam, czemu nie jesteś szczery.
Bo się boję.
- Czego? - Że stracę wszystko.
Myślisz, że dostanę stypendium?
Musiałeś polecieć sam.
To był powód.
Dlatego nie jesteś szczery.
Teraz rozumiem.
Nie zrozumiałaby, ale ja rozumiem.
Jesteśmy zainteresowani mieszkaniem.
- Powiedz jej. - Jest piękne.
Zobacz, jaka jest szczęśliwa.
Bardzo nam się podoba.
Złamiesz jej serce.
- Dobrze, jutro. - Powiedz jej.
Przekażemy wszystkie informacje.
Dziękuję bardzo za pomoc.
Jestem taka szczęśliwa.
Dostałam ofertę pracy w Paryżu i przyjmę ją.
W Paryżu?
Możesz polecieć ze mną.
A uniwersytet?
Rozumiem.
Maca.
To z powodu Bostonu?
Nie.
Po raz pierwszy robię coś dla siebie.
Coś zmienia się we mnie
Rośnie
Coś zmienia się w tobie
Czuję to
Znajdę światło By wprost na to padło
Wszystkie te chwile
Porzucam to wszystko, co muszę
I rosnę dalej
Świetnie ci idzie, Luigi. Brawo.
Nie dzwoniłam. Co tu robisz?
- Koniec. - Co?
Praca dla ciebie to koszmar.
Jesteś zimna i okrutna.
I wiesz co? Nigdy nie będziesz dla nikogo ikoną.
Przestań.
Co ona robi?
Zdrówko.
Zwalniam cię.
Dzięki!
Idę świadoma i wolna
Idę obudzona
Cześć.
Dzwoniłam do was obu, ale nie odbieracie.
Wiem, że dzwoniłyście,
a ja nie odbierałam. Wszystkie jesteśmy do dupy.
Chciałam wam powiedzieć, że przenoszę się do Paryża.
Naprawdę.
Dostałam ofertę ze świetnego magazynu.
I rozstałam się z Leo.
Szło nam dobrze, ale nie mogę teraz o nim myśleć.
Myślę za to o was.
Możecie rodzić dzieci lub lubić nekrofilię.
I tak was kocham.
Obyście były ze mnie dumne.
Jestem tam, gdzie chciałam być.
I wam życzę tego samego, cokolwiek to jest.
Cześć.
Wejdź.
Pamiętajcie, że definiują nas nie tylko nasze wybory.
Zaszłyśmy razem daleko.
Obym nie bała się już być sama.
Ale będzie ciężko.
Wiem, że mogę do was zadzwonić i będziecie mnie odwiedzały.
Kocham was.
Już tęsknię.
Witam.
Dzień dobry.
Tutaj czuję się sobą.
Nie dbam o to, co myślą inni.
I jestem z siebie dumna.
TĘSKNIMY!
- Selfie dla znajomych? - Jasne.
Super.
Świetne.
Kiedy dostałam tę ofertę, brakowało mi wielu rzeczy.
Ale pogodziłam się z przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.
Wiem, że miłość nie musi boleć.
I najpierw trzeba pokochać siebie.
Dopiero wtedy można szukać miłości
i dzielić życie z drugą osobą.
Chwileczkę.
Tak zakończyłaby się komedia romantyczna.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ELÍSABET BENAVENT
Napisy: Krzysztof Zając