Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Lange tijd, had ik geen foto's van mijn jeugd.
We mochten geen foto's maken in de gemeenschap.
Chris zei altijd dat we dingen op onze eigen manier moesten onthouden,
niet per se zoals ze gebeurd zijn.
Het geheugen is niet de waarheid,
vooral niet als iedereen tegen je liegt.
Na de dood van mijn vader,
vond ik een bandje in zijn camcorder.
Toen ik mijn moeder ernaar vroeg,
zei ze dat ze er niets van wist.
Ik voelde dat ze iets verborg.
Ik heb veel tijd doorgebracht met het kijken naar deze lege beelden.
Het leek betekenisloos.
Ik had nooit gedacht dat het de sleutel tot het geheim van mijn vader zou zijn.
Ik wilde deze beelden gebruiken aan het begin van een film die ons verhaal vertelt.
Het waren de enige dingen waarvan ik wist dat ze echt waren.
TUSSEN WERKELIJKHEID EN FICTIE
Jarenlang, kon ik die film niet maken.
En toen, op een dag, ontving ik een pakje uit Tokyo.
Mijn beste Jean,
Het spijt me je te moeten meedelen dat onze Meester Chris is overleden.
Hij heeft me enkele fragmenten van ons verhaal nagelaten.
Ik overhandig ze aan jou.
Aangezien je een muzikant bent,
hoop ik dat je in staat bent om onze melodie te vinden.
Het wordt tijd dat je de waarheid over vader weet.
Vaarwel.
Je zus, Anne.
Toen ze me onze archieven stuurde,
had ik al 15 jaar nies van haar vernomen.
Het waren al onze therapiesessies.
We zijn allemaal om je heen, François.
Je kinderen zijn hier,
ze luisteren.
Neem de tijd.
Adem in.
Adem uit.
Sluit je ogen
en luister naar de muziek.
Kijk naar de beelden.
Visualiseer dit pad naar het Licht.
Ik vraag je bij ons te blijven.
Naar waarheid.
Bevrijd jezelf van angst.
Vertel ons over deze weg, François.
Waarheen leidt deze weg?
Voor zover ik me kan herinneren,
was er deze weg
en deze muziek.
Ik heb er mijn hele leven nachtmerries over gehad.
Ik denk dat dat mijn eerste herinnering is:
mijn zes broers en zussen en ik met mijn ouders
in de auto
op weg naar de gemeente.
Chris had de foto's bewaard,
maar het grootste deel van zijn muziek was verdwenen.
Er was alleen deze band.
De eerste melodie die ik ooit in mijn leven hoorde.
Op de foto's heb ik het gevoel alsof ik niemand herken.
Alleen de plaatsen,
bepaalde momenten.
Men zou het een zomerkamp kunnen noemen.
We waren met zoveel kinderen; hele families
die als een stam daarboven leefden.
Ik weet dat ik dit ben.
Dit is Anne.
Ze was als een moeder voor me.
Op een dag nam ze mijn andere zus Charlotte en mij mee
en vertelde ons een geheim:
"Papa is niet wat je denkt dat hij is."
Ze werd op jonge leeftijd in het ziekenhuis opgenomen.
Ik vroeg mijn ouders of ze ziek was.
Ze legden me uit dat ze nachtmerries had, maar niet in haar slaap.
Mijn ouders zochten hulp.
Zo hebben ze Chris ontmoet, in de kerk.
Hij heeft jaren op een seminarie gezeten, dus vertrouwden ze hem.
Hij zei dat hij ook psychiatrie studeerde in Californië.
Hij had een theorie gebaseerd op een boek.
Hij zei: Anne was niet ziek;
ze was slechts een symptoom van iets diepers in de familie.
En dat er een werkelijkheid verborgen zat achter het delirium.
Chris stelde zich voor als kunstenaar.
Hij experimenteerde met video en droombeelden.
Zijn vrouw, Elina, was zangeres.
Ze ontmoetten elkaar in Bulgarije.
Ze hadden door Azië gereisd in de jaren 70
om hun psychedelische muziek op te nemen.
Chris herhaalde altijd "je bent niet ziek. Ik ben geen dokter.
We schilderen alleen je psyche".
Hij nam deze foto van ons in 1983,
voor zijn huis in de bergen.
Ik ben de jongste,
die Anne's hand vasthoudt.
We zien eruit als de perfecte Katholieke familie, op deze foto.
Maar alles veranderde na die zomer.
We begonnen erheen te gaan voor groepssessies,
elke keer voor een paar weken.
Ik zal deze plek nooit vergeten.
We moesten bijna de hele dag naar deze banden luisteren
met deze repetitieve muziek.
Ik herinner me elke noot.
We werden bedwelmd
om "bevrijd" te worden, zoals Chris altijd zei.
Je was ooit Duisternis.
Binnen de Heer, ben je nu Licht geworden.
Laten we leven als kinderen van het Licht,
zoals het Licht alles voortbrengt dat Goedheid, Gerechtigheid en Waarheid is.
De dingen begonnen direct na de eerste sessie verkeerd te gaan.
We gingen op strandvakantie, zoals elke zomer.
En op een dag,
ook al was ik te jong om te weten hoe ik moest zwemmen,
liep ik recht de zee in.
Denk aan de zon, Jean.
Stel je voor dat je verblind wordt alsof je naar de zon kijkt.
Jean,
ik wil graag dat we praten over wat er tijdens de vakantie is gebeurd.
Ik ben bijna verdronken...
Kun je me vertellen waarom?
Ik wilde onder de zee gaan.
Hoe ziet het eruit, onder de zee, Jean?
Er zijn geluiden.
Wat voor geluiden?
Zoals de muziek.
Vind je mijn muziek mooi?
Ja.
Is er iets wat je kunt zien onder het water?
Het is een geheim.
Maakt dat geheim je bang?
Nee.
Kun je me vertellen wat je onder het water ziet?
Ik weet het niet.
Het is mooi.
Zijn je broeders en zusters bij je onder water?
Nee.
Er is alleen vader.
Jarenlang reisde ik de wereld rond om mijn eigen muziek te spelen.
Het werd tijd dat ik wist waar het vandaan kwam.
Ik besloot de sporen van Chris en Elina te volgen.
*7 juni '76.
*Kyoto. Japan.
*Japan begint en eindigt met Japan.
*Niemand anders kent dit verhaal.
*Japans stof in de Melkweg.
*Brautigan heeft ons dit geleerd:
*Als er een nieuwe wereld zou ontstaan, zou het hier gebeuren.
*Toekomst.
*1 juni 1976, 12:01 uur.
*Al diegenen die leven nadat wij dood zijn,
*we wisten op dit moment, dat we hier waren.
*Tokyo, 1 juni 1976.
*12:01 uur.
4 juni '76.
Ik nam de laatste veerboot uit Niigata, vlak voor de tyfoon.
In Japan is de tijd die je dromend doorbrengt geen verloren tijd.
De eilandarbeiders slapen als kinderen, meester in natuurrampen.
Ik zou hun dromen willen bezoeken.
Met hun ogen dicht, varen ze weg in hun innerlijke werkelijkheid.
SADO EILAND
Sado was Chris' eerste en laatste bestemming.
Ik ging zijn graf bezoeken in de hoogten van het eiland.
Er waren twee kanji in de steen gekerfd:
"Shin Sekai."
Nieuwe wereld.
Brautigan vertelde veel over Kodo.
Hij dacht dat hun muziek een poort was naar de nieuwe wereld.
*Kodo leeft als gemeenschap.
*Ze zijn hier verstoten, op het eiland Sado.
*Elke ochtend worden ze bij het ochtendgloren wakker.
*Ze werken op de velden en ze repeteren hun muziek.
*Het is zo mooi.
*Ik zei tegen Chris dat we zo zouden moeten leven.
*Dit is onze toekomst.
Toen ik Kodo ontmoette,
vertelde ik hen over de tape die ik had
en mijn idee om de muziek van Chris en Elina helemaal opnieuw te maken,
Kodo heeft geen echte hiërarchie.
Ze nemen collegiale beslissingen.
Dus ik moest het niet alleen uitleggen aan degenen die Chris hadden gekend,
maar ook aan de jongeren die waarschijnlijk dachten dat ik gek was.
Uiteindelijk zeiden ze: "Nou, als je gek genoeg bent
om 15.000 kilometer te reizen om ons te ontmoeten met niets gegarandeerd,
dan doen we het natuurlijk."
We oefenen
om te proberen in een staat van trance te komen.
Soms kom je er dichtbij,
gewoon door op de Teiko drums te spelen voor een lange tijd.
Je begint je fysiek uitgeput te voelen
tot het punt van een white-out.
Ik herinner me het Memento Mori dat meester Sawaki me leerde,
in de Eihei-ji Tempel.
Zen beoefenen is als een voet in het graf zetten,
het is het beoefenen van het ontwaken,
de trance, de Satori.
Het is precies het inzicht beschreven door St. Ignatius.
KODO
En daar was het, dat geluid,
het geluid van de wereld die ik zocht onder het water.
Chris speelde het altijd tussen elke sessie door
om de innerlijke deuren te openen en te sluiten.
De deuren naar andere plaatsen in ruimte en tijd.
Terug op dat strand waar ik verdronk,
30 jaar eerder,
durfde ik mijn moeder voor de eerste keer te vragen wat er gebeurd was.
Ik bleef in de gemeenschap...
En toen scheidden ze ons, vader en ik.
En heel snel werd ik gek.
En hij liet me praten, hij liet me hem van alles vertellen.
Het was een soort rollenspel,
maar gebaseerd op St. Ignatius' geestelijke oefeningen.
Ze zouden ze ons voorlezen... Ik werd die rol
alsof ik Jezus Christus was...
Het delirium,
is moeilijk uit te leggen,
daarom...
Ik wist niet echt wat ik zei.
Mijn moeder wist het niet meer,
maar ik had haar banden.
Als de ziel zwak is,
zal het Denkbeeld van de Duisternis rustig binnenkomen
en geruisloos
zoals in zijn eigen huis,
waar de deur voor hem openstaat.
Irène,
hoe voel je je?
Moe.
Waarom slaap je niet?
Ik ben op zoek naar haar.
Over wie heb je het?
De buren hebben de politie gebeld.
Ze vertelden hen, dat ze ons huis was binnengedrongen.
Wie?
En heb je deze persoon gezien?
Ze heeft geen gezicht.
Ze is er wel.
Ze is lelijk.
En François?
Is hij bij jou?
Ja, hij is bij mij, maar....
hij is er niet.
Ze komt hem opzoeken.
Hij zegt haar naam in zijn slaap.
Vertel me haar naam.
Volgens mij zei hij...
Melody.
Ik heb mijn vrienden gevraagd om me te helpen deze partituur te spelen
zoals ik het me herinnerde.
3 oktober 1990.
François blijft verdwijnen,
soms voor meerdere dagen.
Hij blijft volledig stil tijdens de sessies.
Ik heb hem iets voorgesteld:
als hij het niet kan zeggen
dan kan hij het misschien laten zien?
Mijn vader leed altijd aan melancholie,
maar het werd erger nadat we met de sessies begonnen.
Hij ging door fasen waarin hij stopte met praten en dagenlang verdween.
Mijn moeder was doodsbang dat hij nooit meer terug zou komen.
En een maand later stopte ik plotseling helemaal met slapen.
Vader was... was ook niet meer in orde.
Wanneer ik aan het ijlen was, was ik niet meer bij hem.
Misschien was het om hem te beschermen of....
pfff.
Er was een kant aan papa die erg stralend was...
en tegelijkertijd,
een monsterlijke depressie.
In 1992 verhuisden we er permanent naartoe.
De gemeenschap was fel gegroeid.
We waren allemaal geschokt toen we de gebouwen zagen.
De prachtige natuur van onze kindertijd was verdwenen.
Alles was koud.
Brutaal.
Georganiseerd.
Chris werd geobsedeerd door ons.
Hij wilde elke herinnering documenteren,
elke nachtmerrie, elke hallucinatie in de familie.
Hij dacht dat het een openbaring was van iets dat komen ging.
Architectuur:
het is een noodzakelijke incarnatie van het denken.
Door deze plaats in te wijden,
leggen we de eerste steen van een nieuwe mensheid.
Onze kinderen zullen de eerste generatie zijn.
Chris en Elina kregen een zoon.
Ivan was vroeger mijn beste vriend.
In de jaren '90 woonden we allemaal samen in de gemeenschap.
Een tijdje na de dood van Chris,
belde hij me uit het niets en zei dat hij in de stad was
en een slaapplaats nodig had.
Parijs was een vreemde plaats voor hem.
Hij vertelde dat hij zich nooit kon aanpassen aan het stadsleven.
Hij vroeg om tijd voordat we naar de banden luisterden.
Hij had de stem van zijn moeder al 20 jaar niet meer gehoord.
Elina,
luister naar de muziek.
Laat je erdoor inspireren.
Het is een tijdje geleden dat je gesproken hebt.
Ik zou graag willen dat je ons vertelt hoe je je voelt.
Ik voel veel woede de laatste dagen.
Het zit altijd in me, de kerk.
Ik mis het dal.
Alles was zo mooi.
We leven allemaal samen.
Onze kinderen speelden in de sneeuw met de hond
en nu bijt zelfs die fucking hond.
Ik ben bang.
Wat is er veranderd?
Ze bouwden de dam.
En jij bent net als zij geworden.
Jij en je lelijke gebouwen. Ik haat ze.
Is dit de toekomst die je wilt?
Voor ons? Voor ons kind?
Alles gaat dood.
Ik wil terug.
Het was zo leuk om daar te wandelen.
Ik wandelde en zong altijd en alles was perfect.
Daar schreef ik mijn liedje voor Melody.
Dank je wel, Elina.
Dank je, mijn liefste dat je precies bent wie je bent.
Er kan geen wedergeboorte zijn zonder vernietiging.
We hebben die avond veel gedronken.
Ivan had veel te veel op.
Ik zei dat hij moest stoppen, maar hij zei dat ik me geen zorgen moest maken:
"Het zit in mijn bloed."
Zijn moeder was vroeger drugsverslaafd.
Chris had haar clean gekregen in de vroege 80s,
en ze was een tijdje beter.
Maar toen verloor ze het geloof.
Ik probeerde Ivan te ondervragen over dit nummer voor Melody.
Zou Melody een persoon kunnen zijn?
Hij zei dat hij het zich niet herinnerde.
Alles stierf op de dag dat zijn moeder van de dam sprong.
NAGASAKI
Ik herinner me dat ik Elina's stem hoorde als in een droom,
terwijl ik door de straten van Nagasaki liep.
Daar had Chris zijn grote openbaring in 1975.
In de richting van het Slagschip Eiland:
Gunkanjima.
Hier ga ik mediteren
precies tussen de twee polen van het cynisme van onze beschaving,
de ruïnes van onze eigen tijd.
Tussen de stad van de bom en de mijnen van Mistsubishi
waar meer dan 5000 mensen de rampplaats verlaten in '74.
Hier zijn de laatste beelden die ik van mijn vader heb gemaakt.
Op die dag nam hij ons mee om de ruïnes van de oorlog te bezoeken.
Hij had de verschrikking gekend.
Ze verstopten zich in de kelder tijdens de bombardementen toen hij een kind was.
Zijn eigen vader was piloot,
sneuvelde in de eerste dagen van de oorlog.
Later in Algerije,
werd mijn vader gegrepen door een aanval,
en zijn hele compagnie werd gedood.
Hij moest een van zijn beste vrienden afmaken met een geweer,
om hem het leed te besparen.
Hij vertelde me dit verhaal toen we op de kust liepen.
We wisten allemaal dat hij nog een paar weken te leven had
en dat het misschien de laatste keer was dat hij de zee zag.
Mijn broer nam de camera van mijn vader en richtte die voor één keer op hem.
Mijn vader stierf drie weken later.
Op de avond van zijn overlijden, filmde ik de maan.
Ik wilde een spoor bijhouden om me dat moment te herinneren,
ik dacht dat misschien een deel van mij ook in dit beeld zou verschijnen,
net zoals mijn vader een deel van zichzelf onthulde in het zijne.
Dus filmde ik de volgende dag
en de volgende dag
enzovoort,
net als hij.
Ik bleef maar staren naar deze beelden
om te proberen te begrijpen wat hij aan het doen was.
Hij leek gewoon verloren.
Maar toen hoorde ik iets.
Het was hem.
Fluitend.
Ik had geen opnames van zijn stem,
maar toen had ik deze melodie.
Het deed me ergens aan denken.
Heel onze jeugd was daar, verdronken.
Ivan vertelde me dat er geen leven was onder de oppervlakte.
Dit water was niet in te ademen.
Ivan vond het fijn dat deze bergen als een sluis waren, die hem van de buitenwereld weghielden.
Hij was 17 toen de gemeenschap ontbonden werd,
en hij besloot te blijven.
Terwijl ik met hem meeliep,
kon ik niet anders dan jaloers zijn op zijn relatie met de natuur.
Ik zei dat ik hier zou moeten schuilen als alles instort.
Hij lachte me uit en zei,
"Er is hier geen toekomst."
Gewoon dezelfde oude wereld, stervend.
Hij liet me blijven voor de nacht.
Hij woonde tussen wat er overgebleven was van de oude gemeenschap.
Hij zei me uit de buurt van de anderen te blijven.
Deze laatste overgebleven leden waren teruggetrokken.
De laatste ochtend nam ik de kabelbaan.
Ik moest hoger gaan om de bloemen van mijn jeugd te vinden.
Ivan had me gewaarschuwd dat deze wildernis een illusie was,
dat er Wi-Fi signalen waren, zelfs op deze hoogte.
Ik dacht aan het utopia van Chris,
zijn liefde voor de poëzie van zijn vriend Richard Brautigan,
die de komst van een wereld voorspelde waarin mens en machine met elkaar verzoend zouden worden.
*Ik denk graag, en hoe eerder hoe beter,
*van een cybernetische weide
*waar zoogdieren en computers
*samenleven in wederzijdse programmering harmonie
*als zuiver water dat de heldere hemel aanraakt.
*Ik denk graag,
*nu graag!
*Van een cybernetisch bos
*gevuld met dennen en elektronica
*waar herten vredig langs computers wandelen
*alsof het bloemen zijn met wervelende bloesems.
*Ik denk graag
*het moet zijn!
*van een cybernetische ecologie waar we vrij zijn van onze arbeid
*en weer verbonden zijn met de natuur,
*teruggekeerd naar onze zoogdier broeders en zusters,
*en allemaal bewaakt door machines van liefdevolle genade.
Brautigan was een schizofreen.
Hij pleegde uiteindelijk in 1984 zelfmoord.
Maar Chris heeft zijn geschriften altijd als visionair beschouwd.
Toen Richard stierf, schreef Chris gewoon,
"Achter elke gek kan een profeet schuilgaan."
Chris probeerde een visie voor een postmenselijke wereld te verbeelden.
Hij bleef maar zeggen: "De apocalyps is niet wat mensen denken dat het is.
Het is niet alleen een kwestie van vernietiging.
Apocalyps betekent openbaring."
1 april '71.
INDONESIË
Al de geluiden uit de natuur geven ons taal.
Alle dingen in de natuur geven ons vorm als mens.
Welk beter geluid is er?
Elke vogel kent een lied.
Elke aap kent een lied. Elke slang kent een lied.
En jij en ik, wij hebben een lied hier. Op deze planeet.
14 maart 1971.
We raakten bevriend met een jongeman genaamd Suwentra.
We begonnen met het imiteren van de geluiden van de natuur.
De geluiden van waterdruppels,
soms het tegen elkaar wrijven van voorwerpen.
Soms het water dat stroomt door de bamboebuizen.
Iedereen in het dorp speelt de Jegog.
Concerten gebeuren tijdens het oogstseizoen.
Het is als een wedstrijd tussen de dorpelingen
en het doel is om de grond te verhakselen, om de rijst weer te laten groeien,
om een zo hard mogelijk geluid te maken.
De kracht van de Jegog is zeer genezend voor mensen.
De vibratie van de Jegog wordt sterk gevoeld in het lichaam.
Mensen kunnen baden in deze trillingen.
We zijn allemaal vibrationele wezens.
Energie verschuift, maar leeft voort voor altijd in verschillende vormen.
Die nacht deed het geluid me denken aan een specifiek beeld:
een wezen onder de zee
die me bezocht in mijn kindernachtmerries.
Ze was op zoek naar mijn vader.
Ver van huis,
begon de grens tussen dromen en werkelijkheid te vervagen.
Bali moet totaal anders zijn geweest in de jaren '70,
toen Chris en Elina er voor het eerst kwamen.
Ik moest steeds verder de jungle in om aan het lawaai van de grote stad te ontsnappen.
Ik was op zoek naar de geluiden van de Kecack.
Ik wist dat het een keerpunt in Chris' leven was geweest.
Het lijden was er, zowel in mij als in hen,
ik kon het niet langer ontkennen of ervoor weglopen.
Ik weet niet of het de palmwijn was
of de uitputtende trance die me urenlang in zijn greep hield,
maar die nacht had ik een duidelijk visioen van mijn innerlijke demon.
Ieder mens heeft een demon,
iedere demon heeft een lied.
Toen ik mijn laatste dagen doorbracht tussen deze families,
dacht ik na over de mijne.
Net als zij leefden wij jarenlang als een gemeenschap,
maar onze relaties waren toxisch.
Ieder van ons zat gevangen in zijn of haar eigen duisternis.
Toen ik deze prachtige glimlachen en deze vreugde filmde,
begon ik te begrijpen dat dit de droom van Chris was.
Hij wilde dat we zo zouden zijn.
Iedereen heeft een utopie nodig.
Hier is de mijne.
Het mooie, jonge meisje met strooien hoed
is Laurène, de dochter van mijn zus, Charlotte.
Op de dag dat ze geboren werd,
kon ik me bijna voorstellen wat een kind krijgen betekende.
Het is een gelukkig moment.
Laurène gaat een jonger zusje krijgen.
Zij zijn vandaag mijn uitverkoren familie.
Charlotte had altijd de moed om tegen Chris in te gaan.
Ze geloofde nooit in hem.
Ze zei dat ze haar eigen nieuwe wereld ver weg van hem zou creëren.
Op een dag deed ze iets waardoor we onze banden met de gemeenschap verbraken.
Toen gingen we allemaal weg, behalve Anne.
Ik kwam hier maandagavond aan, 30 november 1998, om ongeveer 21:00 uur.
Ik schrijf voor het raam.
Ik kan de spektakels zien en horen waar ik altijd bang voor was.
Ik was bang voor de grote gebouwen, het park waar de patiënten lopen,
en de vogels die zingen zelfs als het grijs is.
Chris vertelt me dat ik normaal ben.
Ik vertel hem dat ik natuurlijk normaal ben,
behalve dat ik het raam wilde openen
en mezelf eruit gooien, afgelopen maandag.
Ik had Charlotte in Parijs gefilmd toen ze zwanger was van Laurène.
Die dag vroeg ze me om haar peetvader te zijn.
Ze zei: "Laten we al deze duisternis achter ons laten."
We begonnen een nieuw leven buiten de gemeenschap.
Laurène groeide op als een gewoon kind.
Maar zo gemakkelijk kon ze niet ontsnappen.
Rond de tijd dat ik deze beelden filmde,
had Laurène een speeltje dat geïnfiltreerd raakte met water.
Ze begon dingen te zien in de vlek.
Eerst bacteriën, toen wormen.
Toen wilde ze niet meer slapen in dezelfde kamer als het speelgoed.
Ze zei dat dit wezens waren uit een andere wereld.
Ze werd regelmatig opgenomen in het ziekenhuis vanaf haar twaalfde.
Wij, de ouderen, zijn onvolwassen.
Onze kinderen zullen hun eigen wijsheid uitvinden.
Zij zullen het leven zijn, de scheppers van werelden.
Laten we ons de gedachten van Oppenheimer herinneren
momenten na de eerste bom in Hiroshima.
Je wist dat de wereld niet meer hetzelfde zou zijn.
Sommige mensen... lachten.
Sommige mensen huilden.
De meeste mensen waren stil.
Elk lid en elke regel uit het Hindoe geschrift, de Bhagavad Gita.
Vishnu.
Probeert de prins ervan te overtuigen dat
hij zijn plicht moet doen.
En, om indruk op hem te maken...
neemt hij zijn veelarmige vorm aan...
en zegt: "Nu ben ik de dood geworden, de vernietiger van werelden."
Ik neem aan dat we dat allemaal dachten, op de een of andere manier.
Ik had een nachtmerrie in het vliegtuig
waarin ik vastzat in de oude wereld.
In de droom kon ik nog steeds Elina's melodie horen.
Voor Chris kon deze muziek vernietiging en wedergeboorte oproepen.
Voor mij was het iets anders.
SOFIA
Deze vrouwen doen hun naam eer aan,
het mysterie van de Bulgaarse stemmen.
Hun vocale harmonieën zijn als Bulgarije:
precies tussen Oosterse en Westerse tradities.
Daarom klinkt het als muziek uit een andere wereld voor een westerling.
We hebben maandenlang met professor Dora gewerkt,
de strenge maar charismatische koordirectrice.
Na dagenlang elk detail besproken te hebben
om dichter bij Elina's "Lied voor Melody" te komen
viel alles op zijn plaats.
Ivan begreep mijn obsessie met het verleden niet.
We hadden twee dagen wandelen voor de boeg.
Sinds Elina's dood was hij niet meer teruggekeerd.
Het kampvuur deed me denken aan onze kindertijd.
Ik probeerde herinneringen op te halen, maar Ivan hield me tegen:
"Het is jouw pelgrimstocht, niet de mijne."
De hele gemeenschap viel uit elkaar toen Elina zelfmoord pleegde.
Niemand behalve Anne vertrouwde Chris nog.
Het was onwerkelijk om daar te zijn.
Ik speelde met mijn broers en zussen in deze tuin.
Ik herinnerde me de details niet meer.
Het enige wat overbleef was de angst.
Ik kwam terug naar Parijs met een schat.
Ik voelde me een archeoloog van de toekomst
die een oude virtuele geest probeert te onthullen.
We hebben beelden nodig zonder leugens.
Met deze nieuwe elektronische hulpmiddelen,
breng ik ze alleen maar terug naar hun ware aard.
Hier is de aura van een andere werkelijkheid
waarin alleen gekken hun weg kunnen vinden.
Zij informeren ons over onze duistere kant.
Dus voerde ik mijn eigen beelden door de patch
op zoek naar geheimen in dit elektronische mausoleum
waar Chris de meeste tijd doorbracht.
Het is hier
dat de betekenis van deze zin van Rilke zich ten volle aan mij verscheen.
Misschien zijn alle draken van ons leven prinsessen
die slechts wachten op het moment om ons te zien op een dag mooi en moedig.
Misschien zijn alle dingen die ons bang maken, eigenlijk
dingen zonder hulp die wachten op ons om ze te redden.
Met zijn materiaal,
was er één band met het label "Lied voor de Draak".
Ik herinner me dat Suwentra me vertelde over deze gezichten
die lijken op draken, gekerfd in hun instrumenten.
Hij wilde muziek componeren,
om hen te laten dansen,
om mensen te helpen te harmoniseren met hun demonen.
Ik had precies ditzelfde liedje eerder gehoord,
met mijn vader, 30 jaar geleden.
Het begon te regenen net toen we klaar waren met de opnames.
Uiteindelijk vroeg ik Kodo of de legende waar was,
of ze de storm lieten komen met hun trommels.
Het is waarschijnlijk puur toeval.
Maar soms vragen we ons af, als we buiten trommelen
en het plotseling begint te regenen:
is het weer veranderd
omdat onze trommels hebben gezorgd voor schommelingen in de atmosfeer?
Of is het een bewijs van de krachten van God of de natuur?
Ik voel een immense kracht in deze momenten,
het is zo natuurlijk en buitengewoon tegelijk.
In het verleden,
werden trommels traditioneel gebruikt om God te danken
of hem te vragen om regen of een rijkelijke oogst.
Een geluid dat de hemel kan verscheuren,
als bliksem in een helderblauwe lucht.
Zoals Anne altijd zei.
Haar visioenen waren als een blikseminslag in een helderblauwe lucht.
Op deze dag wachtte Chris Anne op het vliegveld op.
Hun vlucht naar Tokio zou om 17:00 uur vertrekken,
ze wilde afscheid nemen.
Ik wist dat ik haar nooit meer zou zien,
dus haastte ik me om die beelden van haar vast te leggen.
Als ik ze vandaag bekijk,
wou ik dat ik haar had kunnen vertellen hoeveel ik van haar hield
en dat ik altijd in haar heb geloofd.
Voor mij was ze niet gek,
maar ik heb haar nooit begrepen.
Ik was gewoon een kind, bang voor de dingen die ze zei.
Deze andere staat van bewustzijn, kun je die proberen te beschrijven?
Je kunt het nooit voorspellen.
Het is als de bliksem
in een onbewolkte hemel.
Maar hoe voel je je op dit moment?
Het is vreemd om muziek te horen.
Waarom luister je in Parijs niet naar muziek?
Nee, dat mag ik niet. De ouders willen het niet meer.
Ze zeggen dat het mijn aanvallen kan uitlokken.
Nee, maar ik wil niet dat je ze aanvallen noemt.
Leg me uit wat er gebeurd is, eenvoudig, zonder oordeel.
Het is alsof hij naar me kijkt.
Ik noemde het het oog van de apocalyps.
Het oog van de apocalyps. Een oog in de lucht?
Maar het is geen muziek,
dat was wat het betekende.
Alleen ik weet wat het betekent.
Alleen ik.
Ik heb geprobeerd het aan Jean uit te leggen, maar hij is te jong om het te begrijpen.
Ik wil er niet met hem over praten.
En wat denk je dat deze blik is?
Het is een personage in mijn hoofd.
Maar het betekent wel iets. Het is niet niets.
Er is niet slechts één werkelijkheid.
Het oog ziet dat.
Muziek is een deur.
De muziek leek de sleutel te zijn.
Ik kon het horen spelen op de achtergrond van haar sessie.
Ik moest het opnieuw maken.
Ik besteedde dagen en nachten aan mijn machines
alsof het een interface was die me zou helpen Anne in de andere wereld te bereiken.
Ergens hoopte ik dat ze zou antwoorden.
Maar ik had alleen haar sessies.
Ze waren als een puzzel die ik weer in elkaar moest zetten.
We hadden thuis een plaat waar papa altijd naar luisterde.
Er staat een oog op en ik kon het daarna niet meer uit mijn hoofd krijgen.
Ik noemde het het oog van de apocalyps.
Het oog van de apocalyps. Een oog in de lucht?
Ik heb de collectie van mijn vader nog.
Het moest deze zijn.
Hij hield niet op ernaar te luisteren.
Ik herlas de teksten alsof ze een code waren
die hij ons heeft nagelaten om hem te begrijpen.
Totdat ik besefte wat Anne werkelijk bedoelde,
dat was wat het betekende. Alleen ik.
Het gaat niet om de muziek. Dat is wat het betekent.
Ik had me al die tijd vergist.
Het zat niet in de muziek. Het was alles behalve de muziek.
Ik heb die nacht niet geslapen.
Ik schreef naar het adres op het pakket dat ze me had gestuurd.
Ik wist dat ze niet wilde dat ik contact met haar opnam,
maar ik vertelde haar dat ik naar Tokio zou komen.
Er stond een jonge vrouw op Haneda Airport op me te wachten.
Ze stelde zich voor als Miho.
Je zus wil je niet meer zien.
Ze biedt haar excuses aan.
Ze heeft het erg druk gehad sinds de dood van meester Chris.
Ik heb haar gevraagd om het voorrecht te hebben u te ontmoeten.
Ze hebben ons gedurende zoveel jaren over u en uw familie verteld.
Ik heb veel nagedacht over uw vader, over zijn mysterie.
1 mei 2014.
Anne heeft de Satori bereikt.
TOKYO
Zij zal nu de Ontwaakte zijn.
Bij het aanbreken van mijn dood,
vertrouw ik op deze erfenis, en die van haar generatie.
Zij zal leven in de nieuwe wereld.
Ik had niets beters te doen dan haar te volgen in de straten van Tokio.
Ze nam me mee naar haar favoriete plek.
Het heette Shinsuke.
Miho is thuis in deze wereld van schermen,
een wereld van meerdere identiteiten en werkelijkheden.
Ik bracht tijd door met haar te observeren in deze luidruchtige arcades
waar ze volledig in opgaat, buiten onze reële wereld,
vrij navigerend van de ene avatar naar de andere, de ene droom naar de andere.
Is het de Satori, de mentale toestand waar Chris het steeds over had?
Zou er een virtuele Satori kunnen zijn die er zo uit zou zien?
Ik vroeg haar wat ze gezien of gehoord had op deze banden.
Ik versta geen Frans of Engels.
Voor mij zijn deze stemmen muziek.
Misschien zijn alle draken in ons leven prinsessen
gewoon wachtend om ons te zien op een dag, mooi en dapper.
Vroeger was ik bang voor de grote gebouwen, het park waar
de patiënten wandelen en de vogels die zingen, zelfs als het grijs is.
Zij op wie een andere zon opkomt zullen de ontwaakten zijn.
In het verhaal van je vader, zag ik oorlog, zag ik verdriet,
maar ik zag ook iets anders, iets heel moois.
Hij hield het voor je verborgen omdat hij bang was.
Begrijp je het? Ik zal het je laten zien.
Je vader was veel meer dan je denkt.
Je zus Anne was de eerste die het begreep.
Ik denk dat jullie het allemaal begrepen en dat jullie ervan schrokken.
Ik hoor hem in de andere wereld, in zijn andere identiteit.
Ik hoor haar zingen.
Ik hoor Melody.
Sinds het begin, vroeg ik me af wat het geheim van mijn vader was.
Hij leek te worden achtervolgd door een vrouw die Melody heette.
Het was nog nooit bij me opgekomen dat ze dezelfde persoon konden zijn.
Melody was mijn vader.
Toen schoot het me weer te binnen,
ik had beelden van hem die aan het zingen was,
Al verteerd door kanker,
verslagen,
maar hij lachte zoals hij nog nooit had gedaan.
Anne was niet gek.
Ze had toegang tot het geheim van mijn vader.
Zij wist waar hij heen ging op deze weg.
Je vader zou de auto nemen,
zo ver rijden als hij kon,
Melody worden,
om dan de sleutels weg te gooien.
Het was een uitdaging aan zichzelf.
Als hij ze op een dag niet zou vinden, zou hij in de andere wereld moeten blijven.
Ik moest huilen toen ik dit verhaal hoorde.
Ik denk dat de kleine jongen in mij bang was.
Achteraf gezien dat hij ons had kunnen verlaten.
Maar hij vond altijd de sleutel en de weg terug.
Vandaag is de dag dat alles zal veranderen.
Al deze mensen zijn gekomen om erbij te zijn.
Miho zei me haar te ontmoeten bij de Mori toren.
Ik probeerde nee te zeggen.
Ik vertelde haar dat ik hoogtevrees had.
Ze zei dat vandaag niet een dag is om bang te zijn.
Er zijn maar weinig momenten in het leven waarop je een echte morele vraag tegenkomt.
Verraad ik mijn vader door zijn geheimen in mijn film te vertellen?
Het heeft me jaren gekost om de moed te verzamelen om nee te antwoorden.
De wereld waarin hij zich schaamde,
waar mensen vastzaten in hun oude angsten en onverdraagzaamheid,
hem beoordeelden om wat hij was.
Deze wereld is stervende en dat is een goede zaak.
Ik kan ook geen moderne terminologie gebruiken.
Transgender, travestie, non-binair.
Hij wist niets van deze termen toen hij zijn identiteit opbouwde in de jaren '30 en '40.
We kunnen hem nu niet terugbrengen en hem vragen hoe hij zich identificeert.
Dit zal zijn geheim blijven.
Ik weet alleen dat ik van hem hield als mijn vader.
En nu als Melodie.
Het was belangrijk dat je hier met mij kwam.
Vandaag is de geboorte van de tweede zon.
Eindelijk kan ik Miho's droom bezoeken.
Ze heeft me geleerd hoe het moet.
Ik heb nu geleerd hoe ik de tekens moet lezen.
Mijn reis zit erop.
Nu zijn de twee werelden met elkaar verzoend.
Het geheim zal geen pijn meer doen.
Jij en je familie kunnen leven.
Ik hoor Melody in deze stroom.
VANDAAG
Het zusje van Laurène is zo snel gegroeid.
Laurène is zelf ook sneller dan gedacht opgegroeid.
Ik heb dit liedje voor jou gecomponeerd, Laurène,
en voor dit kind dat je aan onze planeet geeft.
Jullie zijn de kinderen van de toekomst.
Je zei me niet te vragen of het een jongen of een meisje was.
Zij of hij zal vrij zijn in deze nieuwe wereld.